Downloaded from YTS.MX
‎(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎โอ๊ะ ใช้ได้แล้ว
‎เปียโนยังใช้ได้อยู่เลย
‎เปียโนหลังนั้นที่อยู่ในโกดังน่ะ
‎- คุณยายซื้อมันมาใช่ไหม ‎- ใช่
‎- จำได้รึเปล่า ‎- จำได้สิ
‎แล้วแม่ก็บอกว่า “ในวันเกิดของฉัน
‎ริสะจะเล่นเปียโน ส่วนยูอิจะเป็นคนร้อง” เนอะ
‎- ไม่ใช่ซะหน่อย ‎- อ้าวเหรอ
‎ริสะจะเล่นเปียโน
‎จากนั้นแม่ก็จะนอนลง
‎- แล้วยูอิก็จะนวดหลังแม่ ‎- ใช่ เธอนวดหลังแม่
‎- แล้วจะเล่นเปียโนทำไม ‎- นั่นน่ะสิ
‎แล้วเพลงที่พี่เล่นก็เป็นเพลงแต่งงาน
‎- ไม่ใช่เพลงวันเกิด ‎- ใช่เลย
‎- หนูทำได้ สู้ๆ ‎- แต่หนูเล่นจบแล้วเหรอ
‎จบแล้วเหรอ
‎ฉันสูญเสียหลายสิ่งหลายอย่างไปตั้งแต่ยังเด็ก
‎พอฉันรู้ตัวแล้วหันกลับไปมอง ‎ที่ฉันเหลือก็มีแค่ดนตรี
‎เพราะแบบนั้นฉันเลยพยายามอย่างหนัก ‎ไม่ให้สูญเสียมัน
‎เพื่อคงความสุขเอาไว้
‎(เลิฟ อิส สไมล์ ออลเวย์ส)
‎แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเกิด ‎เรื่องร้ายๆ กับฉันอย่างต่อเนื่อง
‎ฉันจะทำยังไงให้ตัวเองได้บ้าง ‎ในสถานการณ์แบบนั้น
‎ฉันตัดสินใจตั้งแต่ช่วงแรกๆ
‎ว่าฉันจะไม่โกหก
‎ฉันจะไม่โกหกตัวเอง
‎ฉันจะเชื่อมั่นในตัวเองสุดหัวใจ
‎(งานขาวแดง ปีที่ 70)
‎สิ่งดีๆ จะเกิดขึ้นเมื่อเราเชื่อ
‎เหมือนที่เด็กเชื่อในคำสอนของแม่
‎ว่าสิ่งดีๆ จะเกิดขึ้นเมื่อเราเชื่อว่า ‎“วันนี้ก็เป็นวันที่ดีอีกวัน”
‎“เอาล่ะ วันนี้ก็เป็นวันที่ดีอีกวัน”
‎มาเชื่ออย่างนั้นแล้วใช้ชีวิตกันต่อเถอะ
‎เอาล่ะนะ
‎ฉันพร้อมแล้ว
‎มาทำให้สำเร็จด้วยดีเถอะ
‎เอาล่ะ
‎เมื่อไหร่ที่ฉันลงมือทำอะไรสักอย่าง ‎ก็มักมีปัญหาตามมาเสมอ
‎เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนฉันเริ่มออกทัวร์
‎แต่ปัญหาเกี่ยวกับชีวิตครอบครัว ‎ส่วนตัวของฉันกลับถูกสื่อรายงาน
‎(ไลฟ์ อิส สไมล์ ออลเวย์ส ‎เลดี้บั๊ก ลิซ่า)
‎ช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดในชีวิต ‎ของคุณคือตอนไหนเหรอคะ
‎สิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันตอนนี้ ‎ก็อาจจะเกิดกับคนอื่นได้เนอะ
‎หนึ่งวันหลังข่าวเรื่องชีวิตส่วนตัวของฉันออกไป ‎ฉันก็มีแสดงคอนเสิร์ต
‎แทนที่จะห่วงเรื่องชีวิตส่วนตัว ‎ที่ฉันห่วงมากกว่าคือ
‎ฉันจะปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน ‎ในฐานะลิซ่าได้ยังไง
‎ฉันจะพูดอะไรและพูดยังไง
‎เพื่อที่จะไม่ทำให้ทุกคนต้องเป็นห่วงฉัน
‎ฉันคิดเรื่องนั้นอย่างหนัก
‎เป็นเวลาหลายชั่วโมงเลยล่ะ
‎หลังจากคิดเรื่องนั้นสองสามชั่วโมง ‎ฉันก็ไปที่คอนเสิร์ต
‎ทุกๆ วัน ทั่วโลกใบนี้ และในสังคมนี้
‎ฉัน และอาจจะรวมถึงพวกคุณด้วย
‎ต้องผ่านอะไรกันเยอะแยะเลย
‎การทำแบบนั้นไม่ได้จัดการปัญหา ‎ที่เกิดขึ้นกับชีวิตส่วนตัวของฉัน
‎แต่ฉันได้รู้ว่าฉันยังมีพื้นที่
‎ที่ฉันสามารถกลับมา ‎และมีผู้คนที่รอคอยฉันอยู่ตรงนั้น
‎ซึ่งทำให้ฉันมีกำลังใจและมั่นใจขึ้นมา
‎แต่วันนี้ก็เพื่อพวกเราทุกคน ‎ที่มารวมตัวกันที่นี่ โอเคไหม
‎มาสนุกกันให้มากกว่าทุกคนบนโลกเลยนะ
‎ระหว่างนั้นฉันก็ตัดสินใจก้าวต่อไป
‎ฉันยังแก้ไขความอ่อนแอของตัวเอง
‎ความเจ็บปวด และความเศร้าไม่ได้
‎แต่ฉันตัดสินใจว่าตอนนี้จะวิ่งไปข้างหน้า
‎ฉันได้เรียนรู้ว่า
‎ถึงแม้ปัญหาบางอย่างจะยังแก้ไม่ได้ ‎แต่การมุ่งไปข้างหน้า
‎ก็ได้ช่วยฉันรักษาบาดแผล ‎ในอดีตหลายต่อหลายครั้ง
‎มีสิ่งที่ฉันเชื่อว่าถูกต้อง
‎อย่างเช่น ฉันเห็นหลายครั้งเลย ‎ที่มีคนทรยศคนอื่น
‎ไม่ใช่แค่ในความสัมพันธ์เชิงชู้สาว ‎แต่ในความสัมพันธ์ทั่วไป
‎ซึ่งสุดท้ายก็กลายเป็นทำให้ตัวเองเจ็บปวดไปด้วย
‎เพราะแบบนั้นฉันเลยตัดสินใจ
‎ที่จะใช้ชีวิตอย่างจริงใจและไม่ทรยศผู้อื่น
‎ค่ะ
‎(กำลังอัด)
‎(คาจิอุระ ยูกิ - นักแต่งเพลง)
‎นี่เป็นแค่การตีความของฉันนะคะ
‎ฉันว่าส่วนแรกจะเศร้านิดนึง ‎แต่ก็ยังตั้งตามองอนาคตด้วย
‎แล้วส่วนหลังก็จะเกี่ยวกับความหวัง
‎และการลุกขึ้นยืน
‎ฉันว่าควรจะตีความเพลงนี้แบบนี้
‎ดำดิ่งสู่ถนนสีขาว
‎ส่วนที่ร้อง “ดำดิ่งสู่ถนนสีขาว” ‎ให้ร้องแหบและแข็งแรงกว่านี้หน่อย
‎- ค่ะ ‎- ถ้าหนักแน่นก็จะไหลไปท่อนฮุกได้เลย
‎แต่ฉันชอบท่อนนี้มากเลยนะ
‎ค่ะ ช่วยให้ฉัน ‎เข้าใจจังหวะมากขึ้นเลย ขอบคุณค่ะ
‎- ลองอีกรอบนะ ‎- ค่ะ
‎ฉันเอาแต่สงสัยว่าฉันสามารถ ‎ปลดปล่อยความเจ็บปวดของตัวเองได้แค่ไหน
‎และได้พยายามใส่มันเข้าไปในเพลง
‎ฉันเข้าใจนะว่าคุณหมายถึงอะไร
‎อาจจะเป็นอะไรที่คุณสร้างออกมาไม่ได้ ‎ถ้าคุณมีความสุขเกินไปก็ได้
‎- เห็นด้วย ‎- ใช่ไหมล่ะคะ
‎แต่ฉันว่าศิลปินทั่วไปก็คิดแบบนั้นแหละ
‎- เหมือนนักเขียนสมัยก่อน ‎- ใช่
‎ฉันว่าถ้าเรามีความสุขมากไป
‎แล้วพอใจกับทุกอย่าง 100 เปอร์เซ็นต์
‎เราก็คงสร้างสรรค์อะไรไม่ได้อีกแล้ว
‎- ฉันรู้สึกแบบนั้นแหละ ‎- ใช่
‎ฉันหาความสุขให้ตัวเองได้ดีขึ้น
‎แต่ก็รู้สึกว่าคงไม่มีวันที่จะพอใจหรอก
‎วันนี้ฉันจะร้องเพลงด้วยการ ‎สวมบทบาทอิชิกาว่า ซายูริค่ะ
‎ตอนที่ฉันคุยกับคุณคาจิอุระ
‎เธอพูดว่าตอนเพลง “อาเคโบชิ” เริ่ม
‎ที่ออกเสียง “ทะ”คำว่า “ไทโย”
‎ตอนฉันเปล่งเสียงสูงพร้อมลมหายใจออก ‎ด้วยเสียงหลบคีย์ผู้หญิง
‎มันทำให้หัวใจเธอเต้นระรัวเลยล่ะ
‎อย่างตอนที่คุณซายูริร้องท่อน “คาคุชิ คิเรไน”
‎แล้วเธอเปล่งเสียง “โอ้”
‎“โอ้” นั่นที่เธอร้องน่ะ
‎“โอ้ โคเอไต” ท่อนนั้นน่ะ
‎ทำให้ฉันอยากตะโกน “คุณซายูริ” เลยล่ะ
‎ฉันหวังว่าจะเอาส่วนนั้นมา
‎ในท่อนที่ร้อง “ไท” ‎หรือตอนเริ่มท่อน “ชินจิทสึ วะ” ให้ได้เลย
‎ฉันรู้สึกกระสับกระส่ายเลยหยุดขยับไม่ได้เลย
‎ฉันเลยเสียดายทุกครั้งเวลาดูคลิปที่อัดไว้
‎- คุณอยากให้ตัวเองหยุดขยับเหรอ ‎- ใช่
‎แล้วท่าทางพวกนี้
‎คุณได้ซ้อมในใจก่อนจะเริ่มถ่ายรึเปล่า
‎- ซ้อมเหรอ ‎- ค่ะ
‎ฉันดูดีวีดีท่าทางของโสเภณีชั้นสูง โออิรันน่ะค่ะ
‎ขนาดตอนที่พวกเธอล้มลงนอน ‎ก็ยังค่อยๆ ล้มลงช้าๆ เลย
‎อนิเมะได้มอบโอกาสให้ฉันมากมาย
‎ในทุกช่วงที่มีจุดพลิกผันในชีวิต
‎จริงๆ ฉันก็เดบิวต์ผ่านเรื่อง ‎แองเจิลบีทส์ แผนพิชิตนางฟ้า
‎ยังไงฉันก็รักเธอ
‎(แองเจิลบีทส์ ปี 2010)
‎ถ้าเราเอาชนะอุปสรรค ‎แล้วเจอกันอีกท่ามกลางคนหกพันล้าน
‎และต่อให้ร่างกายเธอจะขยับไม่ได้
‎ฉันก็จะยังแต่งงานกับเธอ
‎ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเป็นนักร้องประกอบเพลงอนิเมะ
‎แต่ฉันเริ่มต้นจากการเป็นวงดนตรี ‎ชื่อเกิร์ลส์ เดด มอนสเตอร์จากอนิเมะเรื่องนั้น
‎เพราะว่านี่เป็นโอกาสแรกของฉัน
‎ฉันเลยพยายามสุดๆ ‎เพื่อไม่ให้โอกาสนั้นหลุดลอยไป
‎ฉันก็แค่เด็กปากเสียจากบ้านนอก
‎ที่ชอบร้องเพลงก็เท่านั้น ‎เพราะฉะนั้นฉันจะร้องเพลงต่อไปค่ะ
‎ฉันได้รับการสนับสนุนจากผู้คนมากมาย
‎แล้วตอนนี้ฉันก็สามารถมายืนอยู่บนเวทีนี้ได้
‎ทุกๆ วัน
‎ฉันสามารถพูดได้ว่า “วันนี้ก็เป็นวันที่ดีอีกวัน”
‎ฉันมีเรื่องจะประกาศให้ทุกคนทราบค่ะ
‎กิจกรรมของเราในฐานะ ‎เกิร์ลส์ เดด มอนสเตอร์ได้มาถึงตอนจบแล้ว
‎ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนนะคะ
‎แต่ฉันจะไม่จบแต่เพียงเท่านี้หรอกค่ะ
‎ฤดูใบไม้ผลินี้ ฉันจะเดบิวต์ในฐานะนักร้องชื่อลิซ่า
‎ฉันเซ็นสัญญากับอนิเพล็กซ์ ‎และเดบิวต์เป็นศิลปินเดี่ยว
‎ฉันเป็นศิลปินคนแรกในค่ายนั้น
‎เพราะแบบนั้นฉันเลยได้มีโอกาสร้องเพลงแรก
‎เป็นเพลงประกอบอนิเมะโปรดัคชั่นใหญ่ ‎ชื่อเฟทซีโร่ ปฐมบทสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์
‎ทุกคนทำงานกันอย่างหนัก ‎เพื่อให้ลิซ่าประสบความสำเร็จ
‎ฉันเลยตั้งใจว่าจะไม่ทำให้เสื่อมเสีย ‎หรือทำให้พวกเขาต้องขายหน้า
‎(ลิซ่า - เลิฟ อิส สไมล์ ออลเวย์ส)
‎เพราะฉันทำแบบนี้มาเป็นเวลาสิบปีแล้ว
‎ทุกคนก็เลยพอจะมีความคิดในหัว
‎ว่าถึงจุดจุดนึงแล้ว ‎พวกเขาอยากให้ลิซ่าเป็นยังไง
‎สมัยก่อนฉันก็คิดว่า
‎ฉันต้องทำให้ความปรารถนาของทุกคนเป็นจริง
‎ให้ไปไกลเท่าฝันของฉัน
‎พอฉันได้แสดงที่บูโดกัง
‎ผู้คนก็เริ่มถาม ‎“เมื่อไหร่เธอจะแสดงที่โตเกียวโดมล่ะ”
‎ไม่ก็ “ลิซ่าอาจจะแสดงในงานขาวแดงก็ได้”
‎มีหลายคนเลยที่พูดแบบนั้น
‎มันมาถึงฉันนะ
‎เพราะแบบนั้นการแสดง ‎ที่โตเกียวโดมและในงานขาวแดง
‎เลยกลายมาเป็นเป้าหมายของฉัน
‎ในช่วง “แคทช์ เดอะ โมเมนต์”
‎ทุกคนบอกว่า ‎“เราจะทำให้ลิซ่าไปงานขาวแดงให้ได้”
‎(แคทช์ เดอะ โมเมนต์ ‎ซอง ออฟ โตเกียว 2018)
‎เพลงที่ร้อง “ฉันวิ่ง เหงื่อไหลออกมา”
‎แต่ปีนั้นฉันไม่ได้ไปงานขาวแดง
‎ฉันเลยคิดไปว่าฉันคงไปถึงขนาดนั้นไม่ได้
‎ฉันคิดว่าลิซ่าในตัวฉันคงมาถึงจุดจบแล้ว
‎ฉันคิดแบบนั้นจริงๆ นะ
‎แต่ยังไงก็ตาม วงการอนิเมะ
‎ก็มอบโอกาสให้ฉันได้ร้องเพลง
‎แต่ในระหว่างกระบวนการสร้าง
‎ก็มีผู้คนมากมายมาร่วมมือกัน ‎เพื่อสร้างสรรค์อนิเมะเรื่องนึง
‎ฉันเรียนรู้จากการเป็นส่วนหนึ่ง ‎ของเรื่องแองเจิล บีทส์
‎ฉันก็เลยไม่ยอมให้ตัวเองทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ
‎จากนั้นฉันก็ได้มามีส่วนร่วมในดาบพิฆาตอสูร
‎ฉันรู้ว่าทุกคนทุ่มเทความรักให้เรื่องนี้มากแค่ไหน
‎ฉันก็เลยอยากทำให้สมกับความรู้สึกนั้น
‎จากนั้นฉันก็ได้รับเชิญไปงานขาวแดงเป็นครั้งแรก
‎ฉัน…
‎รู้สึกเหมือนถูกช่วยไว้เลยล่ะ
‎ฉันคิดว่า “โล่งอกจังเลย
‎ฉันสามารถทำสิ่งที่ ‎ทุกคนตั้งใจทำกันอย่างหนักให้สำเร็จได้”
‎คุณลิซ่า
‎(กุเร็นเกะ)
‎(เทศกาลเพลงขาวแดง ‎เอ็นเอชเค ครั้งที่ 70 ปี 2019)
‎ทั้งหมดนี้ไม่ใช่สิ่งที่ฉันหาเจอด้วยตัวเอง
‎ฉันได้รับโอกาสให้ไปที่นั่น
‎ฉันก็เลยอยากทุ่มเททุกอย่าง
‎ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นเลย ‎ไม่ใช่ทุกคนจะได้ไปยืนบนเวทีนั้น
‎ในเมื่อฉันได้ตั๋วไปยืนอยู่บนเวทีนั้นแล้ว
‎ฉันก็อยากจะทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง
‎แค่นั้นเลยจริงๆ
‎มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ‎ตั้งแต่ตอนที่ฉันอยู่เกิร์ลส์ เดด มอนสเตอร์
‎ถ้าฉันได้โอกาสให้ทำอะไรแล้ว
‎และถ้านั่นจะทำให้ใครสักคนมีความสุข
‎ฉันก็อยากทุ่มเททุกอย่างเพื่อคนเหล่านั้น
‎ฉันรู้สึกแบบนั้นแหละ
‎(จังหวัดกิฟุ คาคามิกาฮาระ ‎ทางออกอีกหนึ่งกิโลเมตร)
‎- กลับมาแล้วค่ะ ‎- ยินดีต้อนรับกลับจ้ะ
‎ยินดีต้อนรับกลับ
‎- ทามะ ‎- นี่ริสะไง
‎- ทามะ ‎- ริสะไง พูดยินดีต้อนรับสิ
‎ยินดีต้อนรับกลับนะ
‎มานี่สิ
‎ริสะ
‎เธอกลับมาแล้วไงล่ะ
‎ตรงนี้ๆ
‎- กินแล้วนะคะ ‎- กินให้อร่อยนะ
‎เกลือกับพริกไทยล่ะ
‎ไม่เอาเหรอ
‎จริงเหรอ
‎งั้นลองโรยเกลือหิมะนี่หน่อยสิ
‎ก็บอกว่าไม่อยากได้ไง
‎- อะไร ไม่เอาเหรอ ‎- หนูบอกแล้วนี่
‎ลองหน่อยเถอะน่า
‎ฉันรู้สึกดีมากเลยที่มีที่ที่ให้ฉันกลับไปได้
‎แม่ของฉัน
‎สามารถใช้ชีวิตในฐานะแม่คนนึงได้แล้ว
‎ตอนที่ฉันยังเด็ก แม่ต้องทำงาน
‎เพราะฉะนั้นเธอก็เลย ‎ต้องรับบทเป็นพ่อซะส่วนใหญ่
‎แต่ตอนนี้ เธอใช้ชีวิตเป็นแม่คนนึงได้แล้ว
‎ในระหว่างนั้น คุณยายจะพูดว่า ‎“โอ๊ะ ดูต้นไม้แกว่งไปมาสิ
‎สงสัยจังเลยว่าฤดูใบไม้ผลิจะมีต้นอะไรโต”
‎ไม่ก็ “ดอกบัวจะบาน ‎เฉพาะตอนกลางวันเท่านั้นนะ”
‎แล้วเราก็จะไปเก็บผักตามฤดูกาลกันจากสวน
‎มันเป็นโอกาสให้ฉันได้กลับคืนสู่ธรรมชาติ
‎ฉันตระหนักได้ว่ามันสำคัญแค่ไหน
‎จนถึงตอนนั้นฉันคิดมาตลอดเลย
‎ว่าการทำงานตลอดเวลาเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
‎ผมเข้าใจครับ
‎ฉันคิดไปว่าถ้าพักสักนิดจะต้องถูกทิ้งข้างหลังแน่ๆ
‎ฉันไปได้ไม่รู้จบเลยล่ะ
‎เมื่อก่อนฉันมาซ่อนในป่านี้ประจำ
‎ฉันมักจะมาทุกครั้งที่อยากอยู่คนเดียว
‎ฉันว่าแม่ก็มาที่นี่
‎คนเดียวด้วยเหมือนกัน
‎อย่าเขย่าน้องแบบนั้นสิ
‎ยูอิ
‎หันหน้ามาทางนี้จ้ะ
‎เธอเป็นเด็กดี
‎อันที่จริงก็ดีเกินไปด้วยซ้ำ
‎ฉันเคยคิดว่าไม่มีเด็กคนไหนจะดีเท่าเธอแล้ว ‎แต่ความจริงก็คือ…
‎เธอบอกฉันไม่ได้
‎ว่าเธอไม่ชอบอะไรหรือรู้สึกยังไง
‎ก็แม่มีหนูตอนแม่อายุ 21
‎แล้วก็หย่าตอนแม่อายุ 27
‎แม่มีลูกสองคน
‎แถมยังต้องทำงาน
‎ฉันต้องรับมือกับแรงกดดันที่จะต้องเป็น
‎พี่สาวที่มีความรับผิดชอบ ‎ประกอบกับความเศร้าที่ไม่มีพ่อ
‎ทำให้ฉันรู้สึกสับสนวุ่นวายไปหมด
‎ตอนนั้นแหละที่ฉันเลิกไปโรงเรียน
‎ใช่ เรารู้
‎ใช่ ตอนนั้นชีวิตของเราดำดิ่งสุดๆ
‎- รู้สึกสิ้นหวังเหลือเกิน ‎- นั่นสินะ
‎เรามีอาหารไม่พอด้วยซ้ำ
‎ชีวิตฉันเปลี่ยนแปลงไปเลย
‎และฉันเลิกไปโรงเรียน ‎ตอนสมัยเรียนอยู่ประถมสอง
‎ฉันก่อแต่เรื่องให้ทุกคนปวดหัว
‎ต้องบอกว่าฉันก่อแต่เรื่อง ‎ให้ทุกคนเป็นห่วงมากกว่า
‎ฉันรู้ว่าแม่ของฉันทำงานโดยไม่หยุดพัก
‎เพื่อเลี้ยงดูฉันและน้องสาว
‎และบางครั้งแม่ก็ร้องไห้ตอนอาบน้ำ
‎เพราะเธอรู้สึกพ่ายแพ้ ‎กับการพยายามเอาชีวิตรอด
‎ฉันเลยแสดงท่าทาง ‎เห็นแก่ตัวออกไปไม่ค่อยได้มากนัก
‎แต่แม่ของฉันคิดว่า ‎เธอต้องมั่นใจว่าฉันได้รับการเลี้ยงดูที่ดี
‎พอเธอเห็นฉันร้องเพลงตอนอยู่บ้านเสมอ
‎เธอก็เลยพาฉันไปเรียนดนตรี
‎ฉันรู้สึกคุ้นเคยกับการร้องเพลง ‎มาตั้งแต่ตอนยังเป็นเด็ก
‎ตั้งแต่ตอนนั้น
‎แม่ก็ยอมให้ฉันไปออดิชั่นเข้าโรงเรียนการแสดง
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันอยากทำมาก
‎ฉันได้รับรางวัลชมเชย
‎ฉันบอกแม่ว่าฉันอยากจริงจังกับมันมากขึ้น
‎แม่ก็เลยหาที่ไปโฮมสเตย์สำหรับฉัน
‎ฉันก็เลยไปโอกินาว่าเพื่อเรียน
‎แต่สุดท้าย ฝันของฉันก็ไม่เป็นจริง
‎ฉันก็เลยกลับมาที่กิฟุ
‎ฉันอยากยืนให้ได้ด้วยลำแข้งตัวเอง
‎ฉันจะเอาแต่พึ่งแม่ไม่ได้
‎ทำไมล่ะ
‎เพราะหนูไปโอกินาว่า
‎- เพราะแม่ใช้เงินไปกับหนูเยอะเหรอ ‎- ใช่แล้ว
‎แม่ใช้เงินเพื่อหนูเยอะมาก
‎แล้วหนูก็รู้ว่าแม่ทำงานหนักแค่ไหน
‎เพื่อเลี้ยงเรา
‎- อย่าร้องไห้นะ ‎- จะร้องไห้อีกแล้วเนี่ย
‎- หยุดเลย ‎- แม่ร้องไห้ง่ายมาก
‎ตอนนั้นหนูอยากรีบๆ เป็นผู้ใหญ่ ‎ที่รับผิดชอบตัวเองได้เร็วๆ น่ะ
‎ร้องไห้ทำไมเนี่ย
‎- ทำหนูร้องไห้เลย ‎- ก็ช่วยไม่ได้นี่นา
‎ในวันที่ฝนตก
‎มีบางอย่างที่ฉัน
‎จะจำได้เสมอ
‎ตอนที่ฉันอยู่มัธยมต้น
‎ผู้อำนวยการเรียกให้แม่มาที่โรงเรียน
‎และเพราะฉันแทบไม่ไปเรียน
‎ผู้อำนวยการ ครูใหญ่ กับครูประจำชั้นก็บอกว่า
‎ฉันไปทัศนศึกษาไม่ได้
‎เพราะฉันทำงานร่วมกับคนอื่นไม่ได้
‎และเพราะแบบนั้นแม่ก็เลยบอกว่า
‎“ได้โปรดเชื่อในตัวเธอด้วยเถอะค่ะ”
‎ฉันเห็นเธอร้องไห้ตอนพูดไปด้วย
‎และไม่รู้ทำไม มันทำให้ฉันโกรธมาก
‎ฉันเลยปิดประตูเสียงดังแล้วเดินกลับบ้าน
‎วันนั้นฝนก็ตกแบบนี้เลย
‎จุดยืนของเธอที่เชื่อมั่นในตัวลูกสาวมาตลอด
‎เป็นสิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ‎ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหน
‎แม้แต่ตอนที่ฉันทะเลาะกับเพื่อน
‎ตอนฉันทะเลาะกับแฟน ‎หรือตอนที่ฉันทะเลาะกับรุ่นพี่
‎แม้แต่ตอนที่ฉันโกหก
‎เธอมีความรู้สึกอันแรงกล้า ‎ที่จะเชื่อมั่นและเข้าข้าง
‎ลูกสาวของเธอ
‎ฉันโดนเรียกตัวกลับบ้าน
‎หลังลาออกจากโรงเรียนการแสดง
‎และสัญญากับแม่ว่าจะเลิกร้องเพลง
‎ฉันก็เลยกลับมาบ้านด้วยความตั้งใจนั้น
‎แต่อยู่ๆ ฉันก็เริ่มคิดถึงทักษะที่ได้จากโรงเรียน
‎และความตั้งใจตลอดช่วงเวลาสามปีนั้น
‎เอวริลล่ะ
‎ตอนฉันอยู่มัธยมสาม
‎ฉันถูกขอร้องให้ไปเป็นนักร้องนำของวง
‎มันสนุกมากๆ เลย
‎หลังจากฉันเข้ามัธยมปลาย
‎เราก็ตั้งวงชื่อชัคกี้
‎สมาชิกวงชัคกี้ชอบพังค์ร็อกมาก
‎พวกเขาบอกว่า ‎“ให้ฉันสอนเธอเรื่องพังค์เองนะ”
‎พวกเขาบอกฉันว่า ‎“เธอต้องใส่รองเท้าด็อกมาร์ตินส์”
‎พวกเขาเริ่มจากสอนฉันเรื่องแฟชั่น
‎ฉันมักจะไปที่โกดังเพื่อฝึกซ้อมกับวงดนตรี
‎ที่นี่เคยผุพังมาก่อน
‎พื้นใกล้จะพังเต็มที แม่ฉันซ่อมหมดเลย
‎เราเอาเครื่องดนตรีทุกอย่างมาเล่นที่นี่
‎ฉันมีความสุขมากๆ ที่ได้อยู่กับเพื่อนและเล่นดนตรี
‎แต่ตอนปีสุดท้ายของมัธยมปลาย ‎ช่วงที่ทุกคนตัดสินใจอนาคต
‎ฉันก็รู้สึกตัวว่ามีแค่ฉันคนเดียว ‎ที่ฝันจะไปต่อในวงการดนตรี
‎เราก็เลยแยกวงกัน
‎และตอนนั้นเป็นตอนที่ฉันอายุ 20
‎พอฉันอายุมากพอจะดูแลตัวเอง
‎ในที่สุดฉัน…
‎ก็เริ่มคิดถึงเส้นทางที่ฉันจะต้องเดินไป
‎พอย้อนกลับไปมอง
‎ฉันก็คิดได้ว่าสิ่งที่ฉันทำมีแค่ดนตรี
‎มันเป็นความหวังสุดท้ายที่เหลืออยู่ ‎ที่ทำให้ฉันมีกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่
‎มีเส้นทางสองเส้น ฉันจะไปต่างประเทศ
‎แล้วเริ่มตั้งแต่ต้น
‎หรือไปโตเกียวแล้วคว้าโอกาสมา
‎ฉันก็เลยคิดว่า ไปโตเกียวกันเถอะ
‎ฉันเอาเงินเก็บทั้งหมดมา แล้วไปที่บ้านของไอจัง
‎ร้อนจังเลย
‎ร้อนมากเลยเนอะ
‎(ไอ - เพื่อน)
‎- เธอดื่มกาแฟเหรอ ‎- ดื่มกาแฟเยอะเลยล่ะ
‎- เธอล่ะ ‎- ดื่ม
‎แต่เธอเคยดื่มอะไรที่หวานมากๆ ตลอดเลยนี่นา
‎ฉันดื่มกาแฟใส่นมน่ะ
‎ฉันเคยได้ยินความฝันของลิซ่าอยู่
‎เธอบอกว่าถ้าเธออายุ 23 แล้วยังเดบิวต์ไม่ได้
‎- เธอจะเลิกร้องเพลง ‎- ใช่แล้ว
‎เด็กๆ ที่โรงเรียนการแสดง ‎เดบิวต์กันตั้งแต่อายุยังน้อย
‎เพราะฉะนั้น 20 ก็แก่ไปแล้ว
‎ฉันพูดเรื่องความกังวลออกมาได้เองเลยนะเนี่ย
‎จริงด้วยนะ
‎ฉันพูดหลังพูดความเป็นจริงจบ
‎ใช่ เหมือนต้องรายงานต่อ ‎เธอเป็นแบบนี้ตลอดเลย
‎แทนที่จะพูดเรื่องความกังวล ‎ฉันก็ส่งต่อความตั้งใจออกไป
‎ใช่ ประมาณว่า “เพราะเป็นแบบนี้ ‎ฉันเลยตัดสินใจทำแบบนี้ไงล่ะ”
‎- ฉันก็เลยบอก “โชคดีนะ” ‎- ฉันอยากได้ใครสักคนมาผลักฮึดสุดท้าย
‎- เหมือนอย่างตอนที่มาโตเกียว ‎- ใช่
‎ฉันขออยู่กับเธอเพราะฉันมีคอนเสิร์ตที่โตเกียว
‎ใช่แล้ว
‎ฉันมีฟูกนอนแค่ที่เดียว
‎แล้วเราก็นอนด้วยกันบนนั้น
‎- ใช่ ‎- เราหัวเราะกันใหญ่เลย
‎ฉันเอาของติดตัวใส่กล่องมาแค่ใบเดียว
‎ไม่ ไม่ใช่กล่อง
‎- เธอมีกระเป๋าลากใบนึง ‎- อ้อ งั้นเหรอ
‎เธอมาพร้อมกระเป๋าลากหนึ่งใบ ‎แล้วต่อมาก็มีกล่องอีกสามใบ
‎- เราเอามาใช้เป็นลิ้นชัก ‎- จริงด้วย
‎- เธอพูดถูก ‎- ใช่
‎- ฉันเอาเสื้อผ้าใส่ในนั้น ‎- ใช่ เสื้อผ้าทั้งหมด
‎ใช่ เธอใช้กล่องพวกนั้นเป็นลิ้นชัก
‎แล้วใส่เสื้อผ้าทั้งหมดในนั้น
‎ฉันไม่มีเงินซื้อลังเก็บของ
‎ฉันก็เลยใส่มันไว้ในกล่องกระดาษ
‎แบบนี้เนอะ
‎ตอนที่เธอมาบ้านฉันพร้อมกระเป๋าลาก
‎ฉันนึกว่าเธอมาโดยที่ทุกคนสนับสนุน
‎แต่หลังจากนั้นฉันก็มารู้ ‎ว่าเธอออกมาหลังจากทะเลาะครั้งใหญ่
‎ใช่ ฉันหนีออกจากบ้าน
‎ฉันก็แบบ “โอ๊ย เดี๋ยวก่อนสิ”
‎เพราะฉันรู้จักแม่เธอด้วย
‎ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว ‎แต่ตอนนั้นฉันกลัวว่าแม่เธอจะเกลียดฉัน
‎ตอนนี้ฉันว่าแม่เธอคงรู้สึกขอบคุณฉันแหละ
‎ใช่ เพราะเธอให้ฉันอยู่บ้านตอนมาที่นี่ครั้งแรก
‎ใช่
‎เธอให้คุณยายส่งกล่องมาให้ใช่ไหม
‎ฉันตกใจมาก แต่เธอมาบอกหลังจากที่มาแล้ว
‎ถ้าเธอหมดสิ้นหนทางแล้ว
‎พวกเขาต้องเกลียดฉันแน่ๆ เลย
‎ฉันคิดว่า “ไม่อยากจะเชื่อเลย”
‎ฉันว่าตั้งแต่ตอนที่ฉันยังเด็ก
‎ฉันรู้ว่าชีวิตมันเหงามากๆ เลย
‎อือ
‎(ฮาเซกาว่า โยสุเกะ โปรดิวเซอร์)
‎แต่ว่าเพราะแบบนั้น
‎พอฉันสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากเพื่อนหรือคนอื่นๆ
‎ฉันก็ซึ้งใจมากเลย
‎ครอบครัวของฉัน
‎และทีมงานของฉัน
‎ฉันจะมีระยะห่างเอาไว้ประมาณนึงเสมอ
‎แต่ฉันไม่ได้รักษาระยะห่างนั้นเอาไว้
‎เพราะฉันจะเศร้าถ้าพวกเขาไม่ได้อยู่กับฉันแล้ว
‎นั่นเป็นเพราะฉันเข้าใจว่าพอถึงจุดนึง
‎มันก็เป็นการต่อสู้ของฉันเอง
‎ลิซ่าจะไปประจำที่แล้วนะ
‎- เอาล่ะนะ ลิซ่า ‎- ค่ะ
‎ในระหว่างช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี 2021
‎ฉันได้ร้องเพลงประกอบให้ภาพยนตร์
‎กับเรื่องที่ฉายในทีวีสี่เพลงต่อกัน
‎เยี่ยมไปเลย
‎มาทำส่วนที่ต้องนอนลงนะ
‎เช่นเดียวกับซีรีส์ซอร์ดอาร์ตออนไลน์
‎หลังจากที่ร้องเพลงประกอบให้ซีรีส์มานาน
‎ฉันก็เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวโปรดัคชั่น
‎ฉันเลยรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบ
‎ตอนที่เราปล่อยเพลงประกอบออกมาสี่เพลง
‎คงจะดีนะถ้าเราทำอะไรให้แต่ละเพลงได้
‎มีคนที่อยากทำอะไรและสนับสนุนอยู่
‎เพราะฉะนั้นถ้าเราหาทาง ‎ให้พวกเขาได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งด้วย
‎- ก็จะสำคัญมากๆ เลย ‎- ใช่
‎ไม่ว่าจะบนยูทูบหรือออนไลน์
‎เป็นพื้นที่เปิดสำหรับทุกคน
‎ฉันว่าจะต้องดีกว่าแน่ๆ เลย
‎ได้
‎เข้าใจแล้วครับ
‎- เราจะจัดการเอง ‎- ขอบคุณค่ะ
‎- นี่ มูระ มานี่หน่อยสิ ‎- ค่ะ
‎- ต้องดุหน่อยแล้ว ‎- ค่ะ
‎มีอะไรเหรอ
‎ตรงนี้ไม่ต้องถ่ายก็ได้นะ
‎ทำไมถึงได้โพสต์ที่อยู่ลิงก์ดาวน์โหลดไปล่ะ
‎บอกเหตุผลหน่อยสิ มันไม่ได้แย่อะไรหรอก
‎เหตุผลก็คือ
‎ฉันคิดว่าคนคงสงสัย ‎ว่าเพลง “จีแอล” เกี่ยวกับอะไร
‎ฉันก็เลยโพสต์ออกไปเพื่อให้ทุกคนได้ไปฟัง
‎งั้นเหรอ
‎- ใช่ ขอโทษค่ะ ‎- ฉันเข้าใจนะ
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎ฉันเคยพูดไปแล้ว
‎แต่ฉันว่าการคิดถึงผู้ชมก็สำคัญ
‎ใครจะเป็นคนชม
‎พวกเขาต้องการอะไร
‎โดยเฉพาะในทวิตเตอร์
‎วันนี้ฉันเกือบกดรีทวีตที่เธอโพสต์ไปแล้ว
‎แต่ฉันก็มาคิดว่า “มันปล่อยทางยูทูบรึยังนะ
‎หรือมันปล่อยที่ไหนนะ
‎หรือฉันจะโพสต์อะไร ‎เกี่ยวกับวิดีโอนี้ได้รึเปล่านะ”
‎แต่ฉันก็มาคิด ‎“ฉันจะไปหาวิดีโอนั้นได้จากที่ไหนล่ะ”
‎ถ้าหนึ่งทวีตนั้นออกไป
‎หาผู้ติดตามกว่าล้านคนของฉัน
‎แล้วมันเป็นสิ่งที่คนต้องจ่ายเงิน
‎แล้วก็จะมีกลุ่มคนที่เกี่ยวข้องที่ต้องการ
‎เผยแพร่ทวีตนั้นต่อหรืออยากมีส่วนร่วมกับทวีตนั้น
‎แล้วขอให้ถ่ายรูปด้วยกันเพื่อไปโพสต์
‎ฉันเลยอยากให้เธอระวังกับทุกๆ โพสต์หน่อย
‎ขอโทษด้วยนะคะ
‎แต่ฉันเข้าใจเจตนาเธอนะ
‎ฉันจะระวังเรื่องผู้ชมให้มากกว่านี้
‎- ฉันจะปล่อยให้เป็นเรื่อง “แอสยูโนว์” ไม่ได้ ‎- คืออะไรน่ะ
‎- ไม่รู้สิ ‎- อ้าว ไม่นะ
‎- ฉันไม่ได้จะพูดแบบนั้น ‎- เดี๋ยวนะ
‎- “แอสยูโนว์” เหรอ ‎- “แอสยูโนว์”
‎ก็แบบทึกทักเอาว่าคนรู้อยู่แล้ว
‎เธออยากจะใช้คำนั้นน่ะ
‎- ขอโทษนะ ‎- เธออยากใช้คำนั้นไง
‎ลิซ่าจะดุเรื่องนี้สินะ
‎ใช่ๆ จะดุเรื่องนี้สินะ
‎- เยี่ยมเลย ‎- โทษนะ
‎ประชุมจบแล้ว
‎เลิกประชุม ไปถ่ายมิวสิควิดีโอกัน
‎ขอบคุณนะ
‎ช่วงนี้เราทำงานกันในหลายสถานที่มาก
‎โดยต้องมีมาตรการป้องกันโควิด-19
‎ทุกคนบนโลก
‎รวมถึงตัวฉันเอง
‎ต่างก็พยายามหาทางทำกิจกรรมของเราต่อ
‎ทุกคนต่างต้องลองล้มลุกคลุกคลาน
‎แล้วในตอนนั้น มันก็กลายเป็นเรื่องยากมาก ‎ที่ฉันจะสานต่อหนึ่งในเป้าหมายใหญ่ของฉัน
‎คือคอนเสิร์ตที่โดม
‎- อรุณสวัสดิ์ ‎- อรุณสวัสดิ์
‎มีข้อเสนอที่เป็นทางเลือกอื่น
‎สำหรับวันที่เราลงตารางคอนเสิร์ตที่โดมไว้ไหม
‎น่าจะมีการยกเลิกสถานการณ์ฉุกเฉินนะ
‎- จริงเหรอ ‎- ใช่
‎แต่คงมีอีกระลอกช่วงเดือนธันวาคม
‎ทั้งสถานที่และการวางแผนโปรดัคชั่นเลย
‎แล้วกิฟุล่ะ ถึงอาจจะเป็นงานส่วนตัวก็เถอะ
‎ฉันก็คิดเหมือนกัน
‎- แบบโกดังฉันน่ะเหรอ ‎- เอาจริงสิ
‎ที่อยู่ที่บ้านครอบครัวเธอน่ะเหรอ
‎จะจุได้กี่คนนะ
‎ฉันอยากเพิ่มเพลงใหม่ไปอย่างน้อยหนึ่งเพลง
‎ถ้าเราพอจะรู้ว่าเพลงใหม่ของลิซ่า
‎จะออกมาทำนองไหน…
‎“ฮาวลิ่ง”
‎การคิดคอนเซปต์ของคอนเสิร์ตก็จะง่ายขึ้นมาก
‎เหตุผลที่ฉันอยากจัดคอนเสิร์ตแบบโดม
‎เหมือนโตเกียวโดมหรือนาโกย่าโดม
‎ก็เพราะฉันอยากให้เป็นการจบบทบทนึง
‎ไม่ใช่การจบการศึกษาหรอก
‎แต่ฉันว่าการมีพิธีเฉลิมฉลอง ‎ให้ช่วงเวลาสิบปีที่ผ่านมาก็สำคัญนะ
‎เพื่อจบหนึ่งบท
‎ถ้าจะพูดอีกอย่าง ‎ก็เหมือนจุดเริ่มต้นของฉันคนใหม่
‎เป็นจุดเริ่มต้น
‎จุดเริ่มต้น
‎(จุดเริ่มต้น)
‎เป็นฉันคนใหม่
‎“นิวมี”
‎งั้นถ้าอย่างนั้นฉันว่า ‎จัดในพื้นที่เปิดกว้างน่าจะดีกว่า
‎เป็นสถานที่ที่ใหญ่เท่ากับหรือใหญ่กว่าบูโดกัง
‎ลองหาสักที่เถอะ
‎ถ้าฉันหาสักประโยค ‎มาสำหรับเนื้อเพลง “นิวมี” ได้
‎ฉันว่าทุกอย่างก็คงเข้าที่เข้าทาง
‎โอเค งั้นฉันจะสรุปนะ
‎ฉันจะไปหาสถานที่
‎ขอบคุณนะ
‎ตอนที่ฉันเจอ ‎คุณคาโอรินและคุณฮาเซกาว่าครั้งแรก
‎อย่างแรกที่คุณฮาเซกาว่าพูดกับฉันเลยคือ
‎“ลิซ่า เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ”
‎พอเรียกว่าเป็นครอบครัวแล้วฉันก็เข้าใจเลย
‎ถ้ามีคนมาบอก “เธอเป็นศิลปิน ‎พวกเราเป็นทีมจัดการนะ”
‎ฉันก็คงจะต้องคิดว่า ‎“ทีมจัดการเขาทำอะไรกันนะ”
‎เขาบอกว่า “เราเป็นครอบครัว ฉันเป็นพ่อ ‎นั่นคือแม่ เธอเป็นพี่สาวคนโต
‎เราจะร่วมมือกันเพื่อ ‎สนับสนุนความฝันของพี่คนโต”
‎เขาบอกฉันแบบนั้น และสำหรับลิซ่าแล้ว
‎เธอเป็นแม่
‎เขาเป็นพ่อ
‎และฉันเป็นลูกสาว
‎พอเราเจอเรื่องฉุกเฉิน ‎เราก็จะมาประชุมครอบครัวกัน
‎- เกือบแล้วนะ ‎- เกือบแล้ว
‎(ริองริอง ครูสอนร้องเพลง)
‎ไชโย
‎มาเริ่มวิ่งกันเถอะ
‎ตั้งแต่ฉันมาเป็นนักร้อง
‎การได้เรียนรู้วิธีปลุกอารมณ์ผู้ชมในงานคอนเสิร์ต
‎และทำให้แน่ใจว่าพวกเขากำลังสนุก
‎ก็กลายมาเป็นสิ่งที่สำคัญมากสำหรับฉัน
‎เพราะฉะนั้นการพัฒนาทักษะการร้องของฉัน ‎เลยไม่ใช่เรื่องสำคัญอันดับต้นๆ
‎แต่ช่วงโรคโควิด-19 ระบาด
‎ฉันก็มีเวลาว่าง
‎กลายเป็นเรื่องที่ดีและไม่ดี ‎แต่ตอนที่ตารางงานฉันว่างหมด
‎ฉันก็เริ่มกังวล
‎แล้วก็เริ่มคิดว่าถ้าเกิด
‎ฉันไม่ได้มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ‎ในช่วงโรคโควิด-19 ระบาด
‎ก็คงทำให้ทุกอย่างสูญเปล่า
‎ฉันก็เลยเริ่มเรียนร้องเพลงใหม่
‎ตั้งแต่ต้นกับอาจารย์ริองริอง
‎ตอนฉันเด็กๆ
‎ฉันสนุกกับการร้องเพลงได้ ‎โดยไม่ต้องคิดอะไรมาก
‎แต่พอฉันอายุมากขึ้น
‎การเปลี่ยนแปลงที่เกิดกับร่างกายและจิตใจ
‎หรือความยากของเพลง
‎ก็กลายเป็นกำแพงที่ฉันชนตลอด
‎แต่ฉันไม่รู้เลยว่าทำไมสิ่งเหล่านั้น
‎ถึงเกิดขึ้น
‎แต่พอได้มาฝึกกับอาจารย์ริองริอง
‎เธอช่วยให้ฉันได้แก้ปมความลึกลับนั้นออกมาได้
‎ตอนนี้พอมีอะไรเกิดขึ้นเวลาที่ฉันร้องเพลง
‎หรือเวลาฉันเจออุปสรรค
‎ฉันก็จะรู้สึกว่าฉันหาทางออก
‎ที่จะเอาชนะอุปสรรคเหล่านั้นได้
‎ฉันรู้สึกว่าบนโลกใบนี้ต้องมีเพลงสักเพลง ‎ที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าฉันก็ร้องมันได้
‎ซึ่งนั่นทำให้ฉันตื่นเต้นมาก
‎มีแต่เธอที่ทำแบบนี้ได้นะ
‎ถ้าเธอรู้สึกว่าร้องเพลงติดๆ ขัดๆ
‎หรือใช้เสียงไม่ค่อยได้ ก็ให้ยิ้มกว้างขึ้นอีก
‎ดื่มด่ำไปกับเนื้อเพลงแล้วหลอกตัวเอง
‎อย่าให้ผู้ชมเห็นความกังวลบนใบหน้า
‎ทำแบบนี้
‎ไม่เป็นไร เธอยังมีเสียงเนอะ
‎- ใช่ ขอบคุณค่ะ ‎- โอเค
‎จ้ะ
‎เธอร่ายมนตร์ใส่ฉันได้เสมอเลยล่ะ
‎สุดยอดไปเลย
‎เวลาโฆษณาจบแล้วชอบทำให้คิดว่า ‎“มันจะเริ่มแล้ว” ตลอดเลย
‎ทำให้กังวลเนอะ
‎จะคิดว่า “ต่อไปรึยังนะ” แต่ก็ไม่ถึงซะที
‎มันดึงความสนใจขนาดตอนที่เราคุยกับเพื่อนอยู่นะ
‎มันเริ่มแล้ว
‎โอ้โฮ
‎เจ็บจังเลย
‎พออิโนสุเกะโผล่มาแล้วหัวใจเต้นแรงเลยเนอะ
‎ก็ไม่นี่
‎อ้าว
‎- ต่างจากคิริโตะเลยเนอะ ‎- ใช่เลย
‎นี่ไง
‎เจ็บจัง
‎คุณเร็นโงคุนี่
‎เจ็บจังเลย
‎- ขอโทษนะ ‎- เจ็บจัง
‎แปลว่าใช้งานตรงนี้เยอะน่ะสิ
‎ทุกครั้งที่เธอร้อง กะบังลมกับซี่โครงจะขยายตัว
‎เธอใช้บริเวณนี้เยอะ มันก็เลยขยับตลอด
‎ร่างกายเธอก็เลยเกร็งเพื่อให้ฟื้นตัวได้
‎- พอขยับตัวแบบนี้ก็เลยเจ็บ ‎- เจ็บจังเลย
‎- แต่ปีนี้สุขภาพร่างกายเธอดีอยู่นะ ‎- เห็นด้วย
‎ดีมาก
‎สงสัยจังว่าทำไม
‎ตั้งแต่อดีตจนถึงตอนนี้ เวลาที่ฉันแสดงสดเสร็จ
‎ฉันจะกินไม่ได้เพราะว่าเหนื่อยมาก
‎ทุกครั้งที่ฉันออกทัวร์ฉันจะบอกว่า “ฉันทำไม่ไหว”
‎ลำบากน่าดู
‎ตั้งแต่ตอนอายุน้อยๆ ฉันคิดว่าการใช้พลัง
‎ก็จะเข้าถึงทุกคนได้
‎จนกระทั่งคอนเสิร์ตที่บูโดกังครั้งแรก
‎ฉันไม่ได้รู้ตัวเลยว่าฉันกำลังทำลายตัวเอง
‎เพราะฉันไม่ดูแลตัวเองให้ดี
‎ฉันรู้สึกว่าฉันสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวง
‎ฉันก่อปัญหามากมายให้คนอื่น
‎และทำให้ทุกคนต้องผิดหวัง
‎ฉันรู้สึกถึงความกลัวและแรงกดดัน
‎ในวันที่จัดคอนเสิร์ตที่บูโดกังครั้งแรก
‎ฉันรู้สึกไม่สบาย
‎(แสดงสดที่นิปปง บูโดกังครั้งแรก 2014)
‎ฉันหวาดกลัว
‎ที่จะต้องจินตนาการ
‎ว่าอาจจะมีอะไรผิดพลาด
‎ฉันเลยบอกใครไม่ได้
‎ฉันคิดไปว่ามันจะทำให้ฉัน ‎สูญเสียความเชื่อมั่นในตัวเอง ฉันเลยไม่บอกใคร
‎แต่พอคอนเสิร์ตเริ่ม
‎ฉันนึกว่าตัวเองกำลังฝันร้าย
‎ฉันฝันแนวๆ นั้นบ่อยมาก
‎ฝันว่าฉันเสียงตัวเองแหบหายไป ‎แล้วคนก็ทยอยออกไป
‎ตอนนั้นมีแค่ความรู้สึกผิดต่อคนที่มาดูฉัน
‎แต่ฉันก็พูด “ฉันขอโทษ” จากบนเวทีไม่ได้
‎วันนี้ก็เป็นวันที่ดีอีกวัน
‎- บายจิ ‎- บายจิ
‎ฉันคิดว่าฉันไม่ควรมองว่าวันนั้นเป็นวันที่แย่ที่สุด
‎และถ้าฉันพูดขอโทษออกไปบนเวที
‎ฉันก็อาจจะทำให้ ‎วันนั้นกลายเป็นวันที่แย่ที่สุดของใครสักคนก็ได้
‎ฉันก็เลยขอโทษออกไปไม่ได้
‎ฉันขอโทษนะ
‎- ฉันขอโทษนะ ‎- ไม่เป็นไร
‎- ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎นั่นแหละ จนถึงตอนนั้น
‎ฉันรู้สึกกลัวที่จะต้องสูญเสียอะไร
‎หรือใครไป
‎ฉันไม่อยากเสียอะไรไปสักอย่าง
‎ฉันไม่อยากเสียใครไปเลย
‎ฉันไม่อยากทำให้ใครเจ็บปวด
‎นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด
‎ในช่วงมุ่งมั่นสร้างตัวตนที่สมบูรณ์แบบออกมา
‎แต่ในวันนั้น
‎ฉันได้เปิดเผยด้านที่น่าเวทนาของตัวเอง
‎ขอโทษนะคะ
‎ขอโทษทำไมกัน
‎ฉันขอโทษจริงๆ
‎ฉันขอโทษ
‎ฉันขอโทษนะ
‎ฉันทำใจยอมรับ…
‎ความอ่อนแอของตัวเองไม่ได้
‎แต่หลังจากวันนั้นฉันก็เริ่มทำได้
‎ฉันสามารถยอมรับตัวเองได้
‎แล่นเร็วเลย
‎นี่ภาษาอะไรน่ะ ไทยเหรอ
‎มีหลายภาษาเลยนะ
‎ตอนไหนสนุกที่สุดเหรอ
‎ที่ต่างประเทศน่ะเหรอ
‎ตอนท้ายๆ ที่เราไปปารีสกับสเปน
‎เราใช้เวลาที่นั่นกัน แต่โควิด-19 ก็ระบาด
‎เราวางแผนที่จะ…
‎(เจน)
‎จัดทัวร์ทั่วเอเชียในปี 2020
‎ใช่แล้ว แต่เราทำไม่ได้
‎เพราะเราไปที่นั่นบ่อยไม่ได้
‎เราก็เลยพยายามปรับตัวกับทุกสถานการณ์ ‎และหาทางเซอร์ไพรส์ผู้ชม
‎แต่สุดท้าย กลายเป็นผู้ชม…
‎จริงสินะ
‎- ที่เซอร์ไพรส์เราซะเอง ‎- ที่สนามบินเจ๋งมากเลย
‎ใช่
‎ทำให้ฉันได้สัมผัสทุกอย่างด้วยตัวเองโดยตรงเลย
‎ตอนที่เจนยังไม่มาร่วมทีมกับเรา
‎ฉันคิดภาพแฟนๆ ต่างประเทศ ‎มารอเจอฉันไม่ออกเลย
‎ฉันนึกว่าพวกเขาจะรอฉัน
‎แค่เพราะเป็นคนที่ร้องเพลงอนิเมะญี่ปุ่นก็เท่านั้น
‎แต่กลายเป็นว่าพวกเขามาเจอตัวฉันที่เป็นฉัน
‎ฉันนึกว่าพวกเขามาแค่เพราะชอบประเภทดนตรี
‎และฉันคิดว่ามันเป็นวัฒนธรรมที่สุดยอดมากๆ
‎เจน เธอวางแผนหลายทริปเลย
‎เพื่อให้ฉันได้ไปแสดงคอนเสิร์ตเดี่ยว
‎และให้ฉันได้เห็นหน้าแฟนๆ ในต่างประเทศ
‎เพราะแบบนั้น ‎พอฉันนึกถึงประเทศไหนสักประเทศ
‎ใบหน้าของแฟนๆ ‎กับผู้จัดงานก็จะเข้ามาในหัวเลย
‎ขอบคุณค่ะ
‎เราพูดกันหลายภาษามาก
‎สวัสดี
‎ฉันลิซ่า สวัสดีปีใหม่ค่ะ
‎- เราต้องวางแผนทุกอย่างใหม่ ‎- ใช่
‎(วันนี้ก็เป็นวันที่ดีอีกวัน)
‎ฉันยังติดต่อกับผู้จัดงาน
‎ในหลายๆ ประเทศอยู่เลย
‎งั้นเหรอ
‎มีคนถามว่าปีนี้จะจัดคอนเสิร์ตได้รึเปล่าด้วย
‎เราแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสาร
‎ในแต่ละประเทศกัน
‎นอกจากโควิด-19 แล้วก็ยังมีสงครามด้วย
‎สถานการณ์โลกเปลี่ยนแปลงอยู่เรื่อยๆ เลย
‎ใช่
‎แต่ฉันก็ยังได้จดหมายจากต่างชาติอยู่
‎ฉันได้ของขวัญมากมาย
‎ฉันได้รู้ว่าฉันยังไม่ถูกลืม
‎เวลาที่ฉันแสดงคอนเสิร์ตที่ต่างประเทศ
‎ฉันรู้สึกเป็นเกียรติที่ถูกมอง
‎ว่าเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมญี่ปุ่น
‎พอฉันได้พบกับแฟนๆ ในต่างประเทศ
‎ฉันก็ได้รู้ว่ามีบางสิ่งในญี่ปุ่นที่ผู้คน
‎สามารถสนุกกับมันได้ แม้ภาษา วัฒนธรรม ‎และการใช้ชีวิตของพวกเขาจะต่างออกไป
‎ไม่ว่าจะเป็นการแสดงออกแบบญี่ปุ่น
‎หรือทำนองเพลงสไตล์ญี่ปุ่น
‎หรืออนิเมะที่คนญี่ปุ่นชอบ
‎ฉันอยากเอาสิ่งที่ล้ำค่าสำหรับฉัน
‎ไปเยี่ยมเยียนประเทศอื่นด้วย
‎เพื่อที่จะ… ไปพบทุกคนที่นั่น
‎และให้ทุกคนได้เพลิดเพลิน ‎ไปกับญี่ปุ่นในหลายๆ แง่มุม
‎คุณยายบอกว่า
‎“ดอกไม้ดอกนี้โผล่ออกมาบานจากผิวน้ำ
‎มันบานเฉพาะตอนกลางวันเท่านั้น” ‎เธอสอนฉันแบบนี้
‎เธอบอกว่ามันบาน ‎ไปหาทิศทางดวงอาทิตย์โดยเฉพาะ
‎เธอบอก “มันเติบโต ‎และยืดออกจากโคลนตมแล้วเบ่งบาน”
‎มีสิ่งที่เรียกว่า “กุเร็น จิโกคุ”
‎เป็นการลงโทษประเภทหนึ่ง
‎ในนรก
‎มันหนาวมาก
‎จนผิวหนังเราหลุดออก ‎ร่างเราบานออกเหมือนดอกบัว
‎เป็นการลงโทษในนรก ‎ที่เนื้อของเราบานออกเหมือนดอกบัวสีแดง
‎นั่นแหละที่เรียกว่านรกสีแดง “กุเร็น จิโกคุ”
‎ฉันเลยเอาคำว่า “กุเร็น” จาก “กุเร็น จิโกคุ” ‎กับคำว่าดอกบัว
‎หรือ “ฮานะ” จาก “ฮาสุโนะฮานะ” ‎มาประกอบเป็น “กุเร็นเกะ”
‎อันหนึ่งคือจุดหมายที่เราไปถึงในสภาพเลือดอาบ
‎อีกอันเป็นดอกบัวที่โตขึ้น ‎โดยหันหาแสงอาทิตย์และความหวัง
‎ฉันคิดว่ามันก็เหมือนกับชีวิตของฉัน
‎ฉันเลยเข้าใจว่าทำไม ‎คุณยายถึงชอบดอกบัวมากขนาดนี้
‎บายจิ
‎ขอบคุณนะ
‎อะไรนะ
‎ทัวร์ฉลองครบรอบสิบปี
‎เราเจอปัญหากันตั้งแต่ตอนแรกเริ่มเลย
‎วันแสดงคอนเสิร์ตบางวันต้องถูกยกเลิก ‎มันลำบากมากๆ เลย
‎แต่ทุกคนก็ร่วมมือกันด้วยดี
‎เราเลยสามารถสร้างทัวร์ที่แสนวิเศษได้
‎ฉันดีใจมากๆ เลยที่สามารถพูดได้ว่า ‎“วันนี้ก็เป็นวันที่ดีอีกวัน”
‎ขอบคุณมากเลยนะ
‎เธออาจจะเคยทำพลาดในอดีตที่บูโดกัง
‎แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว
‎ดีใจจังเลย
‎ทีนี้ฉันก็จะได้ไปรอบสุดท้าย… อย่าร้องไห้สิคะ
‎- โทษที ‎- ฉันไม่อยากร้องไห้แล้วนะ
‎คาโอรินจับเธอไว้เร็ว
‎ขอบคุณมากนะคะ
‎เราได้ดูคอนเสิร์ตที่วิเศษมากๆ เลยล่ะ
‎ใช้เวลานานนะกว่าจะมาถึงจุดนี้
‎- ใช่ ‎- หน้าหนาวมาอีกแล้ว
‎มานี่มา
‎ร้องไห้จนเหนื่อยเลยเนี่ย
‎ฉันรู้เลยนะว่าฉันไม่ได้มาถึงจุดนี้ด้วยตัวคนเดียว
‎ทุกๆ วัน ทุกคนร่วมมือกัน
‎เพื่อให้มั่นใจว่ามันจะเป็นวันที่ดีอีกวัน
‎ถ้าฉันอยู่ตัวคนเดียว
‎ฉันคงมาไม่ถึงจุดนี้
‎ทุกคนมอบพลังให้ฉันและทำให้ฉันเป็นลิซ่าได้
‎สิ่งที่ฉันได้รับจากช่วงสิบปีที่ผ่านมาก็คือมิตรภาพ
‎ทำได้ดีมากเลย
‎ขอบคุณนะ
‎- ไปนะ ‎- สิ้นปีก็โชคดีนะ
‎- ขอบคุณค่ะ ‎- ขอให้สนุกนะ
‎- ไม่ต้องเกร็งนะ ‎- ขอบคุณค่ะ
‎- แล้วเจอกัน ‎- แล้วเจอกันค่ะ
‎- เจอกัน ‎- ไปนะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎เป็นไงบ้าง ยูอิ
‎ก็โอเคนะ ฉันใส่เสื้อไว้ข้างใน
‎ใช่ น่ารักดี
‎(ยูอิ - น้องสาว)
‎ฉันอยากเห็นสไตล์อื่นด้วย ‎แต่เราถ่ายรูปกันก่อนนะ
‎- เราจะเริ่มจากไหน ‎- ด้านนี้เหรอ
‎ลืมเรื่องวันที่จะวางขายไปก่อน ‎ตอนนี้มาลองอันที่ดีที่สุดกัน
‎อันนี้เป็นเสื้อยืด
‎ลายยีราฟสวยดีนะ
‎ถ้าเรายึดจากขนาดเอวของยูอิ ผู้ชายจะใส่ไม่ได้
‎ส่วนเรื่องเอว… อันนี้ไซส์ใหญ่ใช่ไหม
‎ทำเสื้อนี่ยากจังนะ
‎ฉันไม่มีความรู้พื้นฐาน ‎อย่างเรื่องต้องใส่เสื้อไว้ในกางเกงแบบไหน
‎เพื่อจะเปลี่ยนสไตล์หรืออะไรแบบนั้น
‎ฉันจะเสนอสิ่งที่ฉันอยากทำ
‎แล้วฉันก็จะร่วมมือกับน้องสาวและฮาราดะ
‎พวกเราสามคน
‎เราทุกคนจะช่วยแชร์ความคิดที่แต่ละคนชอบ
‎แล้วก็ให้น้องสาววาดทุกอย่างออกมา
‎ต่อให้จะเป็นลายตาราง ‎เราก็มีสีตารางที่เราอยากได้ชัดเจน
‎เธอก็เลยจะวาดออกมาให้เราดู
‎น้องสาวของฉันโตมา ‎ในสิ่งแวดล้อมแบบเดียวกับฉัน
‎และเราก็ชอบอะไรคล้ายๆ กันด้วย
‎จะว่ายังไงดีล่ะ
‎พอเธอบอก “อ๊ะ” ‎ฉันก็รู้เลยว่าเธอต้องการอะไร
‎เธอเป็นคนที่ฉันสามารถสื่อสารด้วยใจถึงใจได้
‎โดยไม่ต้องพูดอะไรออกมา
‎เพราะฉะนั้นแม้แต่ ‎ตอนที่เราทำแบรนด์ “รอย” ด้วยกัน
‎มันก็มีความคิดเรื่องเสื้อผ้าบางอย่าง
‎ที่อธิบายด้วยคำพูดไม่ได้
‎อย่างเช่น คำว่า “น่ารัก” ‎ของแต่ละคนก็แตกต่างกันไป
‎ใส่แบบสบายๆ หน่อย
‎เหมือนแต่งตัวธรรมดาๆ ในสไตล์ของเราเอง
‎เหมือนเอามาปรับปรุงใหม่
‎ใช่ๆ
‎เธอทำทุกอย่างออกมาเป็นภาพวาด
‎แล้วสร้างสไตล์ให้มัน
‎เธอรู้ว่าฉันชอบอะไร
‎และไม่ชอบอะไร
‎ก็เลยช่วยได้เยอะเลย
‎เธอเองก็…
‎จับอารมณ์ได้ดี และสังเกตเห็น
‎เวลาที่อารมณ์ฉันเปลี่ยน หรือฉันรู้สึกอะไรอยู่
‎เพราะแบบนั้นพอแม่ไม่เข้าใจฉัน
‎ฉันก็จะไปหาเธอแล้วบ่นได้ว่า
‎“ทำไมแม่ไม่เข้าใจนะ”
‎เธอเข้ากับฉันได้ดี
‎และเข้าใจฉันได้ดี
‎เธอเป็นคนแบบนั้นแหละ
‎ส่วนเรื่องเสื้อผ้า…
‎- เรายังไม่มีคอสตูมเลย ‎- งั้นเหรอ
‎ฉันพกทุกอย่างไว้ตลอดเลย
‎แต่นั่นก็เพราะฉันเรียนรู้จากความผิดพลาดน่ะ
‎สมัยอยู่มัธยมต้น ก่อนที่จะเดบิวต์
‎มีคนบอกว่าจะถ่ายรูปหน้าตรงของฉัน
‎ฉันก็ดีใจมากเพราะเป็นครั้งแรกเลย ‎ที่จะมีมืออาชีพมาแต่งหน้าให้
‎ฉันไปแบบตื่นเต้นมาก ‎แต่หน้าดันเปลี่ยนเป็นคนที่ฉันไม่รู้จัก
‎กลายเป็นแบบนั้นไปซะได้เนอะ
‎ฉันคิดว่า “นี่ใครเนี่ย ‎ฉันมีตาทรงนี้มาตลอดเหรอ”
‎ฉันก็เลยแต่งตาด้วยตัวเองตลอด
‎- อย่างนี้นี่เอง ‎- ใช่ เพราะตาทำให้หน้าเปลี่ยนได้เลยนะ
‎เพื่อที่จะปกป้องภาพลิซ่าไว้ ‎ฉันต้องแต่งตาด้วยตัวเองน่ะ
‎- บริเวณที่ชอบ ‎- บริเวณเหรอ
‎บริเวณน่ะ
‎- จะเป็นบ้านก็ได้… ‎- ห้องน้ำ
‎- ห้องน้ำที่บ้านเหรอ ‎- เปล่า ที่ไหนก็ได้
‎- ห้องน้ำที่ไหนก็ได้ ‎- ใช่ เพราะได้อยู่คนเดียว
‎เข้าใจแล้ว ถ้างั้นก็ห้องน้ำนะ
‎ที่มาของชื่อลิซ่าล่ะ
‎มาจากชื่อจริงค่ะ
‎ว่าแล้วเชียว
‎- โอริเบะ ริสะ ‎- ค่ะ
‎พ่อของฉันพลิกหน้ากระดาษแล้วทำแบบนี้ ‎แล้วมันเขียนว่าริสะ
‎ชาติที่แล้วเคยเป็นอะไรคะ
‎- ชาติที่แล้วเหรอ ‎- ใช่
‎แมวจรจัด
‎ชอบทำอาหารอะไรคะ
‎- ซุปมิโซะหมู ‎- ว่าแล้วเชียว
‎ตัดเรียบร้อยแล้ว
‎นอกจากซุปมิโซะหมูแล้ว ‎ฉันก็ทำซุปมิโซะธรรมดาด้วย
‎ฉันไม่ใช่คนชอบทำอาหารอยู่แล้ว
‎แต่เพื่อทำให้ร่างกายแข็งแรงก่อนคอนเสิร์ต
‎การรู้ว่าอาหารที่กินมีส่วนประกอบอะไรบ้าง ‎ก็จะปลอดภัยกว่า
‎ฉันก็เลยเริ่มทำอาหารเอง
‎แล้วมันก็ทำให้ฉันได้มีเวลาคิดอะไรด้วย
‎ดูดีนะ
‎กลับมันได้รึเปล่า
‎ฉันว่าเวลาเราจะตาย ภาพที่ปรากฏในหัว
‎คงไม่ใช่สิ่งที่เราทำสำเร็จด้วยตัวคนเดียว
‎แต่ว่าเป็นสิ่งที่แสดงว่า ‎เราอยู่ร่วมกับคนอื่นยังไงมากกว่า
‎เราคงนึกถึงความทรงจำที่มีความสุข
‎และฉันคิดว่าความทรงจำที่มีความสุขเหล่านั้น
‎จะต้องไม่ใช่อะไรที่ ‎ทำสำเร็จได้ด้วยตัวคนเดียวหรอก
‎อย่างตอนในงานเจแปน เรคอร์ด อวอร์ด
‎ก็เหมือนกับงานขาวแดง ‎ฉันได้รู้ว่าในช่วงที่เรามีความสุข
‎จะนึกถึงหน้าของหลายคน
‎ตอนที่เรามีความสุข
‎เราจะนึกถึงผู้คนที่เราทำงานด้วยกันกับเรา
‎เพื่อสัมผัสความสุขนั้นให้ได้
‎คุณยายยังมีชีวิตอยู่
‎แต่เธอเขียนพินัยกรรมเอาไว้เพราะเธอไม่รู้
‎ว่าเธอจะเสียชีวิตเมื่อไหร่
‎แล้วฉันก็เป็นคนถือพินัยกรรมนั้นเอาไว้
‎แต่ถึงแม้จะมีหลายอย่างที่เธออยากจะพูด
‎ถ้อยคำสุดท้ายของเธอ
‎ก็มีให้ลูกชายลูกสาว
‎ซึ่งก็คือแม่ของฉันกับน้องชาย แต่คุณยายเขียนว่า
‎“ฉันอยากให้ทั้งคู่ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข”
‎พอเห็นแบบนั้น
‎แล้วพอตอนที่ฉันกำลังแต่งเพลง “โฮมุระ” อยู่
‎ฉันก็ได้ตระหนักว่า
‎ความปรารถนาสุดท้ายของคนเรา ‎คือความสุขของคนที่ยังมีชีวิตอยู่
‎พวกเขาไม่ได้อยากให้ตัวเองมีความสุข
‎แต่พวกเขาตายโดยปรารถนาให้คนอื่นมีความสุข
‎นั่นแหละที่ฉันได้รู้
‎งั้นเหรอ
‎ถ้าเป็นแบบนั้น คนที่เหลืออยู่
‎ก็จะแข็งแกร่งและใช้ชีวิตต่อไปได้
‎และฉันคิดว่าคนที่จากไป
‎ก็จะจากไปโดยคิดแบบเดียวกัน
‎(โฮมุระ)
‎(เทศกาลงานขาวแดง ครั้งที่ 72 ปี 2021)
‎อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
‎- ทำคีย์สูงกว่านี้ไม่ได้แล้วใช่ไหม ‎- ใช่
‎- เพราะการจบแบบนั้น เราจะ… ‎- ใช่
‎และเราอาจจะเติมตรงนั้นได้
‎ตอนส่วนสุดท้ายของเพลง
‎อ้อ โอเค สำหรับท่อนฮุกนะ
‎เพลง “นิวมี” เกี่ยวข้องกับคอนเสิร์ต
‎และคอนเสิร์ตก็ชื่อว่า “อีฟแอนด์เบิร์ธ”
‎ฉันรู้สึกว่าบางสิ่งที่ฉันมีตอนเกิดมา ‎ได้เชื่อมโยงกับลิซ่า
‎แต่ฉันสามารถจริงใจกับตัวเอง ‎ในฐานะโอริเบะ ริสะได้เพราะการมีอยู่ของลิซ่า
‎ทั้งคู่เลยมีค่าเท่ากัน
‎มันเป็นเหมือนรากที่อยู่ในตัวฉันเติบโตเป็นต้นไม้
‎ต้นอ่อนที่แตกหน่อออกค่อยๆ เริ่มเติบโตขึ้นมา
‎และกำลังงอกไปในทิศทางใหม่ ‎แนวคิดคร่าวๆ เป็นแบบนั้นแหละ
‎อยากให้เริ่มตอนท่อนนี้ใช่รึเปล่า
‎- มันแน่นไปหน่อยนึง ‎- นั่นสินะ
‎ตรงนี้คือตอนที่ฉันร้องด้วยทำนองเพลงแบบนี้
‎- อ้อ จริงด้วย เราเปลี่ยนคีย์ตรงนี้ ‎- ใช่
‎ตรงไหนนะ
‎ดีเลยๆ
‎เธอน่าจะทำให้บทที่สองเป็นพังค์นะ
‎ต้องเจ๋งแน่เลย
‎อยู่ๆ ก็เป็นแบบนั้นขึ้นมา
‎มาลองกันเถอะ
‎ลองทำให้ท่อนนี้เร็วขึ้นได้ไหม
‎เธอทำได้นะ
‎- โอ้โฮ ‎- ฟังดูเท่มาก
‎- มีทุกอย่างที่เธอพูดไว้เลยนะ ‎- ใช่เลย
‎- ฉันชอบที่เปลี่ยนตรงนี้ด้วย ‎- ดีเนอะ
‎ตรงนี้เป็นแบบนี้ดีอยู่แล้ว
‎- จบแล้ว ‎- เท่านี้แหละ
‎เขาชอบนะ
‎- ดีมากเลยเนอะ ‎- ดีมากๆ เลย
‎- ดีจังเลย ‎- ไชโย
‎ตรงท่อนฮุก โชตะใส่ประโยค ‎“โอริเบะจากเมืองเซกิ จังหวัดกิฟุ
‎กับโฮริเอะจากเมืองคานิ จังหวัดกิฟุ”
‎โอริเบะจากเมืองเซกิ จังหวัดกิฟุ
‎โฮริเอะจากเมืองคานิ จังหวัดกิฟุ
‎โอริเบะจากเมืองเซกิ จังหวัดกิฟุ
‎โฮริเอะจากเมืองคานิ จังหวัดกิฟุ
‎นั่นแหละ
‎เธอมักจะพูดเสมอว่า
‎มีลิซ่ากับโอริเบะ ริสะ
‎เวลาฉันออกไปในฐานะลิซ่า ‎ฉันจะต้องแต่งหน้าเสมอ
‎ลิซ่าไม่ได้เป็นของฉัน
‎- เธอพูดแบบนั้นตลอดเลย ‎- ใช่
‎และเพื่อที่จะไม่
‎ทรยศต่อผู้คนที่ฝากความรัก ‎และความคาดหวังไว้ที่ลิซ่า
‎โอริเบะ ริสะจะต้องตั้งใจทำงาน
‎เป็นแนวคิดที่ทำให้ฉันประหลาดใจตลอดเลยล่ะ
‎โอริเบะ ริสะน่ะอารมณ์ร้อนแรงไม่เท่า
‎ดูจะเป็นอย่างนั้นนะ
‎ริสะชอบแต่งตัวสบายๆ
‎ใส่ถุงน่องไว้ใต้กางเกง
‎เพราะอากาศมันหนาว
‎แต่ลิซ่าใส่ถุงน่องตาข่ายกับกระโปรงสั้น
‎ถ้าให้พูดตรงๆ แล้วลิซ่าคืออะไรกันแน่
‎เพราะมันไม่เหมือนว่า
‎ลิซ่าเป็นอีกบุคลิกนึงที่เธอสวมบทบาทเลย
‎ใช่
‎ก็เป็นเธอ แต่ลิซ่าก็คือลิซ่าใช่ไหม
‎คือว่า
‎ส่วนร่วมของฉันในการสร้างสรรค์ลิซ่าขึ้นมา
‎คือฉันเป็นแค่เมล็ด
‎ฉัน…
‎เป็นแค่น้ำพุธรรมดาๆ
‎แต่ความปรารถนา ‎ความหวัง และความฝันของทุกๆ คน
‎เป็นสิ่งที่ขุดดินรอบๆ น้ำพุนั้นออกไป
‎จนกลายเป็นแม่น้ำและมหาสมุทร
‎พล็อตเหรอ
‎เธอเขียนเนื้อเพลงไว้เยอะมากสำหรับพล็อต
‎ฉันถามตัวเองว่าตอนนี้รู้สึกยังไง ‎แล้วก็เขียนมันออกมาทั้งหมด
‎ฉันประทับใจกับบางอันนะ
‎มันก็ความหมายใกล้ๆ กันหมด
‎แต่มีอันนึงเธอเขียนว่า
‎- “เธอจะใช้ชีวิตยังไง” ‎- ใช่
‎แล้วก็เขียนด้วยว่า “ตัดสินใจเลือกเอง”
‎ใช่
‎“ฉันเจ็บปวดมาตลอด ‎แต่จิตวิญญาณของฉันจะไม่ไปไหน”
‎เพราะแบบนั้น “นิวมี”
‎เลยไม่ได้เกี่ยวกับ
‎การต่อสู้ร่วมกันแล้วจับมือไปสู่เส้นชัยด้วยกัน
‎มันคือการยืนยันต่อกันและกัน
‎เพื่อใช้ชีวิตใหม่ของพวกเรา
‎ให้เต็มที่ที่สุดที่จะทำได้
‎ทว่าแต่ละคนก็มีอุปสรรคของตัวเองที่ต้องต่อสู้
‎เพื่อที่จะทำให้ชีวิตของพวกเขาเป็นชีวิตที่มีความสุข
‎เพราะว่าตอนนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย
‎ฉันเลยอยากให้ผู้คนที่มาในคอนเสิร์ตของฉัน
‎ได้มองไปที่อนาคตวันพรุ่งนี้ของตัวเอง
‎และชีวิตของพวกเขาหลังจากที่ออกไปจากงาน
‎แล้วใช้ชีวิตต่อไปแบบนี้
‎มันเป็นเหมือนคำปฏิญาณ
‎ที่เราให้ไว้ต่อใจของเรา
‎เพลงนี้เป็นแบบนั้นแหละ
‎เสร็จแล้ว
‎ผู้หญิงเท่ ฉันไม่เป็นไร
‎อยู่ๆ ก็ดูลึกลับขึ้นมา
‎การที่รู้สึกอารมณ์ท่วมท้น
‎จากแนวคิดเรื่องความยุติธรรมจากหลายๆ คน ‎อาจทำให้เกิดความสับสนได้
‎ฉันว่าสิ่งที่ฉันคิดตอนนั้นก็คือ ‎“ฉันอยากเป็นคนที่เท่จัง”
‎รู้สึกเหมือนฉันกำลัง ‎พยายามเรียบเรียงสิ่งที่อยู่ในสมอง
‎มันไม่ได้เหมือนการเขียนไดอารี่ซะทีเดียว
‎มันเหมือนเป็นกระบวนการ ‎การหาคำตอบภายในใจตัวเองมากกว่า
‎แต่การเขียนออกมาแบบนี้
‎ก็จะช่วยให้ฉันคิดเนื้อเพลงได้
‎ตัวอย่างเช่น
‎ตอนฉันรู้สึกว่าในที่สุด ‎ฉันก็เข้าใจสิ่งที่ครูเคยพร่ำสอน
‎มันก็กลายเป็นวรรค ‎“บางครั้งคำสอนของครูก็มีประโยชน์ดีนะ”
‎การจดบันทึก
‎สิ่งที่ฉันค้นพบในแต่ละวันแบบนั้น
‎ก็จะเปลี่ยนให้มันเป็นเนื้อเพลงได้
‎ฉันเคยเขียนคำถามว่า “ทำไมเธอถึงเหงา”
‎แล้วฉันเขียนตอบตัวเองไว้ที่ตรงนี้
‎มีบันทึกไดอารี่ที่น่าอายหลายตอนเลยแหละ
‎เวลาที่ฉันพยายามเล่าความรู้สึกต่อหน้าใครสักคน
‎ฉันมักจะคิดมากเรื่องบรรยากาศ ‎หรือพยายามทำให้อีกฝ่ายพอใจ
‎ฉันเลยไม่สามารถพูดคุย ‎โดยที่ยังซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองได้
‎เพราะอย่างนั้นเวลาฉันอยู่คนเดียว ‎ฉันเลยมักจะจดบันทึก
‎ความรู้สึกของตัวเองด้วยการเขียนจดหมาย
‎หรือไดอารี่
‎เดี๋ยวนี้ฉันก็ยังทำอยู่
‎ฉันมักจะเขียนความรู้สึกตัวเองไว้
‎ตรงนี้เขียนว่า ‎“อายุน้อยก็วิเศษดี แต่เป็นผู้ใหญ่นี่สนุกจัง”
‎สุดท้ายแล้วมันมักจะกลายเป็นถ้อยคำที่คิดบวก
‎ฉันว่านี่เป็นกระบวนการที่ทำให้ฉันสามารถเขียน
‎“วันนี้ก็เป็นวันที่ดีอีกวัน” ได้
‎ฉันไม่ได้พูดในเชิงลบนะ ‎แต่ฉันอยากทำงานกับดนตรีนี่แหละ
‎ฉันอยากทำงานด้วยการทำให้บทบาทลิซ่าสมบูรณ์
‎เพราะฉะนั้นสมาชิกวงของฉัน ‎ก็คือคนที่คิดว่าแฟนๆ ลิซ่าต้องการอะไร
‎แทนที่จะสร้างดนตรีที่พวกเขาคิดว่ามันเท่
‎นั่น…
‎เป็นสมาชิกวงของฉันในตอนนี้
‎ทุกคนทำงานกันอย่างหนัก
‎เพื่อผลประโยชน์ของลิซ่า ตัวฉันก็ทำแบบนั้น
‎ฉันถูกดุบ่อยมาก
‎เพราะฉันเปลี่ยนรายชื่อเพลงที่จะเล่นบ่อยๆ
‎ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้แหละ
‎คิดว่ายังไง
‎ฉันว่าพวกเขารู้
‎ว่าฉันไม่ได้ขอให้ทำเรื่องพวกนี้
‎เพราะความรู้สึกส่วนตัวหรือความเห็นแก่ตัว
‎พวกเขาก็เลยเก็บคำขอของฉันไปพิจารณา
‎ไม่ว่าจะเป็นความคิดของฉัน ‎หรือความคิดเห็นของคนอื่น
‎ทุกๆ คนก็ช่วยกันคิดเพื่อทำสิ่งที่ดีที่สุดให้ลิซ่า
‎เพื่อที่จะหาวิธีที่จะทำให้การแสดงออกมาดีที่สุด
‎ทีมงานนี้คิดทุกอย่างร่วมกันกับฉัน
‎และฉันภูมิใจมาก ‎ที่ฉันสามารถสร้างลิซ่าร่วมกันกับพวกเขาได้
‎พร้อมนะ แปด
‎- เจ็ดต่างหาก ‎- พร้อมนะ
‎พร้อม ไป
‎เป็นครั้งที่เก้าแล้ว
‎- โห ‎- สุดยอดไปเลยเนอะ
‎ทำบ่อยขนาดนั้นเลยเหรอ
‎แต่ฉันไม่เคยทำแบบนั้นตอนจบคอนเสิร์ตเลย
‎- ตั้งแต่คอนเสิร์ตที่บูโดกังตอนนั้น ‎- อย่าไปพูดถึงมัน
‎- คอนเสิร์ตที่บูโดกังครั้งแรก ‎- ไม่เอาน่า เธอไม่เป็นไรหรอก
‎ตอนนั้นเป็นช่วงต้นปี 2014
‎ก็ผ่านมาแปดปีแล้ว เพราะตอนนี้ปี 2022
‎คอนเสิร์ตครั้งนั้นมันแย่มากเลยเหรอ
‎มันแย่
‎ทุกคนทำท่าแบบนี้
‎เมื่อก่อนฉันมีสไตล์การร้องเพลงแบบเดียว
‎เพราะฉะนั้นถ้าฉันไม่ได้ร้องแบบนั้น
‎เพลงก็พังไปเลย
‎ฉันอยากกลับบ้านเลยตอนนั้น
‎เรายิ่งประหม่ากว่าเดิมตอนเห็นหน้าเธอน่ะ
‎- เราลุ้นให้เธอมาก ‎- พวกเขาเป็นห่วงฉัน
‎เธอเริ่มดูเครียด
‎เราก็เลยลุ้นกันใหญ่เลย
‎พวกเราภาวนาให้เธอแบบนี้
‎เธอโกหกไม่ได้
‎เธอหลอกคนอื่นไม่ได้
‎ใช่ ฉันโกหกไม่ได้
‎ฉันว่าฉันต้องพบเจอ ‎กับความเสียใจหลายอย่างจากการโกหก
‎เวลาที่เราโกหก ‎คนที่ทรมานมากที่สุดก็คือตัวเราเอง
‎แล้วฉันก็จะยืนบนเวทีอย่างมั่นใจไม่ได้
‎ใช่
‎มันคล้ายๆ กับเวลาที่ ‎บางคนมองหน้าแม่ไม่ได้ถ้ามีความลับ
‎ใช่ ฉันเข้าใจ
‎ฉันก็เลยตัดสินใจตั้งแต่แรกๆ เลย
‎ว่าฉันจะไม่โกหก
‎มันอาจจะฟังดูแปลกๆ นะ
‎แต่ฉันมีเพลงที่ชื่อ “เอย์เอ็น”
‎ที่อยู่ในอัลบั้มเดบิวต์ของฉัน
‎เป็นเพลงเกี่ยวกับพ่อของฉัน
‎พ่อฉันอยู่ข้างฉันแล้วบอกว่า
‎“ริสะ พ่อรักลูกนะ
‎พ่อจะอยู่ใกล้ลูกตลอดไป” ‎แต่วันต่อมาเขาก็ไม่กลับมา
‎เขาไม่เคยกลับมาบ้านอีกเลย
‎- โธ่ ‎- ฉันก็เลยมาคิด “ตลอดไปนี่มันคืออะไรนะ”
‎- ความหมายคือแบบนี้นี่เอง ‎- ฉันรู้สึกแบบนั้นตอนที่เป็นเด็ก
‎- ก็เลยตัดสินใจว่าจะไม่โกหก ‎- ใช่
‎แต่พอฉันเดบิวต์มา ฉันก็เข้าใจ
‎ว่าความรู้สึก “ตลอดไป” ‎มันเป็นการบรรยายปริมาณความรัก
‎ตอนนั้นเขารู้สึกแบบนั้นกับฉัน
‎เพราะแบบนั้นตอนนี้ฉันก็เลยเจอพ่อได้แล้ว
‎เขาดูไร้กังวลมากเลย
‎- แต่เธอให้อภัยเก่งมากเลยนะ ‎- ใช่ ฉันให้อภัยเขา
‎ฝากด้วยนะคะ
‎- มาลงมือกันเลย ทุกคน ‎- โชคดีนะ
‎- โชคดี ‎- ฝากด้วยนะ
‎หลังจากที่ฉันหย่า
‎สภาพจิตใจฉันก็ดำดิ่งไปเหมือนกัน
‎ตอนนั้นฉันผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาก
‎ในทุกๆ วัน
‎จะมีทั้งสิ่งที่ดีและสิ่งที่แย่เกิดขึ้น
‎แต่ฉันได้ยินมาว่า ‎ถ้าเราพูดประโยคหนึ่งออกมาจะเป็นการดีต่อเรา
‎ประโยคที่ว่า “วันนี้ก็เป็นวันที่ดีอีกวัน”
‎พอฉันได้ยินแล้ว
‎ฉันก็คิดว่าเป็นถ้อยคำที่สวยงามจังเลย
‎ฉันก็เลยกลับบ้านไป
‎แล้วบอกว่า “ริสะ ถ้าลูกพูดว่า
‎วันนี้ก็เป็นวันที่ดีอีกวัน แล้วสิ่งดีๆ จะเกิดขึ้นนะ”
‎ฉันคิดว่าถ้าเราจดจำความรู้สึกนั้นได้
‎คำเหล่านั้นจะกลายเป็นจริง
‎ฉันก็เลยแบ่งปันทุกอย่างให้กับลูกๆ ‎สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้ สิ่งที่ฉันรู้สึก
‎ถ้อยคำดีๆ ที่ไปเจอมา หรือสิ่งที่ฉันอยากทำ
‎ตอนนี้มันอาจจะยาก
‎แต่มันจะต้องดีขึ้นแน่ๆ
‎เวลามนุษย์เกิดมา
‎เราเกิดมาด้วยความมุ่งมั่นว่าจะมีความสุข
‎อาจจะเจอสิ่งที่ยากลำบาก ‎และเราก็ต้องเรียนรู้ไป
‎แต่ฉันมั่นใจว่าเราจะมีความสุข
‎และเพราะฉันคิดแบบนั้น ก็เลยพูดว่า
‎“ริสะ พูดออกมาดังๆ สิว่าวันนี้ก็เป็นวันที่ดีอีกวัน”
‎ฉันมักจะทำตัวตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา
‎และร้องเพลงร่าเริง
‎ฉันดูร่าเริงแจ่มใส
‎แล้วพอพวกเขาหัวเราะแล้วพูดว่า ‎“เป็นอะไรเนี่ย”
‎ฉันก็จะรู้สึกโล่งอก
‎ฉันได้รู้ว่านั่นเป็นคำพูดที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง
‎งั้นหนูก็เหมือนแม่เลย
‎แม่ซาบซึ้งกับคำกล่าวนั้น
‎เลยเอามาแบ่งปันให้กับคนที่รัก
‎แล้วตอนนี้หนูก็เอามาแบ่งปันให้กับคนที่หนูรักด้วย
‎ฉันจะเดินตามเส้นทางของตัวเอง
‎พวกคุณทุกคนก็เดินตามทางของตัวเองนะ
‎เดินไปข้างหน้า
‎ในอนาคต เมื่อกาลเวลาเปลี่ยนผ่าน
‎เรามาเจอกันอีกนะ
‎นี่เป็นเพลงสำหรับพวกคุณทุกคน ‎ที่ตั้งใจใช้ชีวิตของตัวเอง “นิวมี”
‎ขอบคุณค่ะ
‎พีซ
‎วันนี้ก็เป็นวันที่ดีอีกวัน
‎บายจิ
‎ตอนนี้น่ะ
‎ฉันตื่นเต้นกับอนาคตจริงๆ
‎ฉันจะเปลี่ยนแปลงไป
‎เติบโตขึ้น พัฒนาขึ้น
‎ฉันอยากมีความสุขกับสิ่งเหล่านั้น ‎และตั้งตาคอยดูว่าตัวเองจะทำอะไรได้อีก
‎ฉันว่าฉันผ่านช่วงเวลาลำบากมามากมายเหลือเกิน
‎แต่ว่า…
‎ฉันก็สามารถใช้ชีวิต
‎จนมาถึงทุกวันนี้ได้
‎ตอนนี้ฉันสนุกที่สุดในชีวิตแล้ว
‎เพราะในอดีตฉันตั้งหน้าตั้งตาค้นหา
‎เพราะฉันเป็นคนคิดมาก ‎และใช้เวลาในการตามหาทุกคำตอบ
‎ตอนนี้ ฉันมีความสุขกับชีวิตได้แล้ว
‎ฉันว่าการได้ฝ่าฟันอุปสรรคมันดีกว่านะ
‎และในอนาคตฉันคงต้องเจอ
‎ปัญหาและอุปสรรคอีกมากมายเลย
‎แต่ฉันจะสู้เป็นเรื่องๆ ไป ‎ร้องไห้ให้มัน โมโหใส่มัน
‎และเผชิญหน้ากับปัญหาทุกปัญหา
‎ฉันคิดว่าแบบนั้น… ทุกอย่างก็คงราบรื่น
‎จริงใจ ซื่อสัตย์ และจริงจัง
‎ไม่หนีความจริง เวลามีปัญหาอะไร
‎แล้วสักวันหนึ่ง
‎ฉันคงพูดได้เต็มปากว่าทุกอย่างราบรื่นดี
‎และพูดว่า…
‎มันเป็นวันดีๆ อีกวัน
‎คำบรรยายโดย พิมพ์ชนก เข็มพิลา