Downloaded from YTS.MX
BİR NETFLIX BELGESELİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Çalışıyor.
Piyano hâlâ çalışıyor.
Depodaki piyanoyu biliyor musun?
-O piyanoyu büyükannem almıştı, değil mi? -Evet.
-Hatırlıyor musun? -Evet.
Annem de "Doğum günümde Risa piyano çalsın,
Yui de şarkı söylesin" derdi. Değil mi?
-Öyle değil. -Gerçekten mi?
Risa, sen piyano çalardın, benim yere yatmamı söylerlerdi.
-Yui de sırtıma masaj yapardı. -Evet, ona masaj yapardın.
-Peki piyano ne içindi? -Kesinlikle.
Ve çaldığın şarkı bir düğün şarkısıydı.
-Doğum günü değil. -Evet.
-Yapabilirsin. Elinden geleni yap. -Tükendim.
Öyle mi?
Çocukluğumdan beri çok şey kaybettim.
Bunu fark edip arkama baktığımda elimde kalan tek şey müzikti.
Bu yüzden mutluluğa tutunabilmek için
bunu kaybetmemeye çok uğraştım.
AŞK HER ZAMAN GÜLÜMSEMEKTİR
Yine de arka arkaya başıma kötü şeyler geldi.
Bu durumda kendim için ne yapabilirim?
En başlarda
yalan söylemeyeceğime karar verdim.
Kendime yalan söylemeyeceğim.
Kendime gerçekten inanacağım.
70'İNCİ NHK KIRMIZI VE BEYAZ YIL SONU ŞARKI FESTİVALİ
İnanırsan güzel şeyler olur.
Bir çocuğun, bugünün de harika bir gün olduğuna inanırsa
güzel şeylerin olacağını söyleyen annesine inanması gibi.
"Evet! Bugün de harika bir gün!" Buna inanıp hayatımızı yaşayalım.
Hadi!
Hazırım!
Harika bir şekilde yapalım!
Tamam.
Ne zaman bir şey yapmaya çalışsam hep sorun çıkar.
Bu turnem başladığında olmuştu
ama aile hayatımla ilgili sorunlar basında gösterildi.
AŞK HER ZAMAN GÜLÜMSEMEKTİR
Hayatının en zor anı neydi?
Şu an bana olan şey herkese olabilir, değil mi?
Özel hayatımla ilgili olan haberden sonraki gün bir konserim vardı.
Özel hayatımdan ziyade, herkesin karşısına
LiSA olarak nasıl çıkacağıma endişeleniyordum.
Benim için endişelenmelerini önlemek için
neyi, ne şekilde söylemeliydim?
Bunu çok düşündüm.
Birkaç saat.
Birkaç saat bunu düşündükten sonra konsere gitmek için çıktım.
Dünya çapında ve bu toplumda her gün
ben ve muhtemelen siz de çok fazla şey yaşıyoruz.
Bunu yapmak özel hayatımdaki sorunları çözmedi
ama her zaman dönebileceğim
ve insanların beni bekleyecekleri bir yerim olduğunu fark ettim.
Bu bana cesaret ve güven verdi.
Ama bugün burada toplanan hepimiz için, tamam mı?
Bu dünyadaki herkesten daha çok eğlenelim! Tamam mı?
Hayatıma devam etmeye karar verdim.
Zaaflarımı, acımı ya da mutsuzluğumu çözüme kavuşturmadım.
Ama şimdilik ileri gitmeye karar verdim.
Fark ettim ki bir şeyler çözülmemiş olsa da ileri gitmek
geçmişte birçok kez yaralarımı iyileştirmeme yardımcı oldu.
Doğru olduğuna inandığım şeyler var.
Mesela sadece duygusal ilişkilerde değil, genel olarak
insanların başkalarına ihanet edip sonunda kendilerinin
acı çektiğini birçok kez gördüm.
Bu yüzden dürüst yaşayıp başkalarına ihanet etmemekte kararlıyım.
Tamam.
KAYIT
YUKI KAJIURA BESTECİ
Bu sadece benim çıkarımım
ama ilk kısım biraz üzücü ama yine de geleceğe doğru bakıyor
ve sonraki kısım umut ve ayağa kalkmayla ilgili.
Bu şarkı böyle yorumlanmalı gibi geldi.
Beyaz yoldan gidiyorum
"Beyaz yoldan gidiyorum" kısmını biraz daha keskin söyle.
-Tamam. -Sağlam olursa nakarata bağlanır.
Ama bu kısmı çok sevdim.
Tamam, ritmi kavramama yardımcı oldu. Teşekkürler.
-Hadi bir daha yapalım. -Tamam.
Acımın ne kadarını açığa çıkarıp bu şarkıya aktarabildiğimi
düşünüp duruyorum.
Ne demek istediğini anlıyorum.
Çok mutlu olursan yaratamayacağın bir şey olabilir.
-Katılıyorum. -Değil mi?
Ama bence genelde çoğu sanatçı böyle düşünüyor.
-Geçmişteki yazarlar gibi. -Evet.
Bence çok mutluysak ve yüzde yüz tatmin olursak
daha fazla bir şey üretemeyiz.
-Ben böyle düşünüyorum. -Evet.
Mutluluğu bulmakta daha iyi oldum
ama içimde asla tatmin olmayacakmışım gibi bir his var.
Bugün Sayuri Ishikawa'yı çağırıyormuş gibi şarkı söyleyeceğim.
Bayan Kajiura'yla konuştuğumda
"Akeboshi"nin başında, "taiyou"nun "ta" kısmında
yüksek tondan kadın falsettosuyla nefesimi verdiğimde
kalbinin yerinden çıkacak gibi olduğunu söyledi.
Bayan Ishikawa "kakushi kirenai" dediğinde "Oh" diyor.
Orada "Oh" dediğinde, "Oh, koetai." O küçük kısım.
"Sayuri!" diye bağırmak istiyorum.
Umarım bunu
"tai" kısmıyla ya da "shinjitsu wa"nın başlangıcıyla birleştirebilirim.
Çok huzursuzum, yerimde duramıyorum.
Bu yüzden kaydı her izlediğimde pişmanlık hissediyorum.
-Duraksamayı mı isterdin? -Evet.
Figürlere gelince,
kayıttan önce onları aklından geçiriyor musun?
-Öyle mi? -Evet.
Oiran gibi eski Japon fahişelerinin DVD'lerini izledim.
Onlar bile uzandıklarında çok yavaşça yere yatıyorlar.
Anime hayatımın her dönüm noktasında bana fırsatlar sunuyor.
Hatta Angel Beats! diye bir projeyle çıkış yaptım.
Seni ne olursa olsun severdim.
VISUAL ART’S/KEY ANGEL BEATS! PROJESİ
Altı milyarda bir ihtimali aşıp tekrar buluşursak
ve vücudunu hareket ettiremiyor bile olsan da
yine de seninle evlenirim.
Anime şarkıcısı olmak için uğraşmıyordum
ama Angel Beats!'te Girls Dead Monster diye bir grupta başladım.
Bu ilk fırsatım olduğu için elimden kaçırmamak için çaresizdim.
Ben sadece kırsal kesimden gelen ağzı bozuk bir velettim.
Şarkı söylemeyi çok seviyordum, bu yüzden söylemeye devam ettim.
Çok fazla insandan çok destek gördüm ve şimdi bu sahnede durabiliyorum.
Her gün
"Bugün harika bir gün!" diyebiliyorum.
Herkese bir duyurum var.
Angel Beats! için Girls Dead Monster olarak yapacaklarımız sona erdi.
Desteğiniz için hepinize teşekkürler.
Ama bu benim sonum olmayacak.
Bu ilkbaharda şarkıcı LiSA olarak yeni bir çıkış yapacağım.
Aniplex'le sözleşme yapıp solo bir çalışma yaptım.
O kayıt şirketinin ilk sanatçısı bendim,
o yüzden ilk single'ımda büyük bir yapım olan
Fate/Zero'nun tema şarkısını söyleme fırsatım oldu.
LiSA'yı başarılı yapmak için herkes çok çalıştı.
Ben de sürekli onların yüzlerini kara çıkartmamaya çabalıyordum.
LiSA AŞK HER ZAMAN GÜLÜMSEMEKTİR
Bunu 10 yıldır yaptığım için
herkesin LiSA'nın belirli bir zamanda
ne olmasını istediğine dair bir fikri var.
Geçmişte herkesin dileğini
yerine getirmem gerekiyor gibi hissediyordum.
Benim hayallerime gelince,
Budokan'da sahne aldıktan sonra
"Tokyo Dome'a ne zaman çıkacak?"
ya da "LiSA, Kōhaku'da çıkabilir" demeye başladılar.
Birçok insan bunu konuşuyordu.
Bu bana ulaştı.
Bu şekilde Tokyo Dome'da ve Kōhaku'da çıkmak
benim bir amacım oldu.
"Catch The Moment" sırasında
herkes "LiSA'nın Kōhaku'ya çıkmasını sağlayacağız" diyordu.
Terleyerek koştum
Ama o yıl Kōhaku'ya çıkamadım.
Oraya çıkmaya uygun değilim diye düşündüm.
İçimdeki LiSA'nın sonunun geldiğini düşündüm.
Gerçekten öyleydi.
Ama yine de anime yapımları
bana şarkı söyleme fırsatı verdi.
Ama o süreçte
bir anime oluşturmak için birçok insan işin içinde oluyor.
Bunu Angel Beats! yapımında yer alırken öğrendim.
Bu yüzden bir şeyleri üstünkörü yapamazdım.
Sonra Demon Slayer'da yer aldım.
Herkesin bu işe ne kadar sevgisini verdiğini biliyordum,
bu yüzden beklentileri karşılamak istedim.
Sonra hayatımda ilk kez Kōhaku'ya davet edildim.
Ben…
Kurtarılmış gibi hissettim.
"Çok mutluyum" diye düşündüm.
"Herkesin ulaşmak için çok çaba harcadığı bir şeyi başarabildim."
Bayan LiSA.
70'İNCİ NHK KIRMIZI VE BEYAZ YIL SONU ŞARKI FESTİVALİ, 2019
Bunların hiçbiri kendi başıma peşine düştüğüm şeyler değildi.
Oraya çıkma fırsatı bana verildi, ben de elimden geleni yapmak istedim.
Dahası yok. O sahnede herkes duramaz.
O sahnede durmak için bir biletim olduğundan
elimden geleni yapmak istedim.
Hepsi bu kadar.
Girls Dead Monster'da olduğumdan beri bu hiç değişmedi.
Bir şey yapmak için elime bir fırsat geçerse
ve bu birilerini mutlu edecekse
o zaman o insanlara elimden geleni vermek isterim.
Böyle hissediyordum.
GIFU, KAKAMIGAHARA ÇIKIŞ 1 KİLOMETRE
-Ben geldim! -Hoş geldin!
Evine hoş geldin!
-Tama! -Bu Risa.
-Tama! -Bu Risa. Evine hoş geldin de.
Evine hoş geldin.
Buraya gel.
Risa.
Eve geldi.
Buraya gel.
-Afiyet olsun. -Afiyet olsun.
Tuz ve biber ister misin?
İstemiyor musun?
Gerçekten mi?
O zaman bu tuzdan biraz at.
İstemiyorum dedim.
-Ne? İstemiyor musun? -İstemiyorum dedim.
Bir dene.
Geri dönebileceğim bir yer olduğu için çok minnettarım.
Annem şu anda bir anne olarak hayatını sürdürebiliyor.
Ben küçükken annem çalışıyordu.
Yani çoğunlukla baba görevini yerine getiriyordu.
Ama şu anda anne olarak hayatını yaşıyor.
Her şeyin ortasında büyükannem "Ağaçlar sallanıyor,
acaba ilkbaharda ne yetişecek?" derdi.
Ya da "Nilüferler sadece gündüz çiçek açar."
Bahçeden mevsimlik sebzeleri toplardık.
Yani bu benim için doğaya dönmem için bir fırsat.
Bunun ne kadar önemli olduğunu fark ettim.
O zamana kadar hep sürekli çalışmanın doğru olan şey olduğunu düşünüyordum.
Bunu anlıyorum.
Küçük bir ara versem bile geri kalacağımı düşünüyordum.
Sonsuza kadar gidebilirim.
Hep bu ormanda saklanırdım.
Yalnız olmak istediğimde buraya gelirdim.
Bence annem de kendi kendine
buraya geliyordu.
Onu öyle sallama.
Yui.
Buraya bak.
Uslu bir çocuk.
Hatta fazla usluydu.
Onun kadar iyi bir çocuk olmadığını düşünüyordum ama işin aslı…
Neyi sevmediğini ya da ne hissettiğini bana söyleyemiyormuş.
Anne, beni 21 yaşındayken doğurdun ve 27 yaşında boşandın.
İki çocuğun vardı ve çalışman gerekiyordu.
Sorumluluk sahibi abla olmanın baskısı
ve babasız olmanın mutsuzluğuyla baş ediyordum.
Bu beni tam bir kaosa sürükledi.
Okula gitmeyi o zaman bıraktım.
Evet, biliyoruz.
Evet, o zaman hayatlarımız dibi görmüştü.
-Çaresiz hissettiriyordu. -Katılıyorum.
Yeterince yiyeceğimiz bile yoktu.
Hayatım tamamen değişti
ve ilkokulun ikinci sınıfından sonra okula gitmedim.
Herkese çok sorun yarattım.
Ya da benim için endişelenmelerine neden oldum.
Annemin bana ve kardeşime bakabilmek için dinlenmeden çalıştığını
ve bazen mücadele etmenin zorluğu ağır geldiğinde
banyo yaparken ağladığını biliyordum.
Bu yüzden fazla bencil olamıyordum.
Ama annemin tüm ihtiyaçlarımın karşılandığından emin olması gerekiyordu,
bu yüzden hep evde şarkı söylediğimi görünce
bana müzik dersi aldırdı.
Çocukluğumdan beri şarkı söylemeyle iç içeydim.
Oradan sonra
annem bir oyunculuk okulunda seçmeye girmeme izin verdi,
bu da gerçekten istediğim bir şeydi.
Onur ödülü kazandım.
Anneme bunu daha ciddi kovalamak istediğimi söyledim.
Annem bana bir ailenin yanında kiralık bir oda buldu,
böylece Okinawa'ya gidip ders aldım.
Ama sonunda hayalim gerçek olmadı ve Gifu'ya geri döndüm.
Bağımsız olmak istiyordum.
Anneme bel bağlayamazdım.
Nedenmiş?
Çünkü Okinawa'ya gittim.
-Senin için çok para harcadığımdan mı? -Evet.
Benim için çok para harcadın
ve ben, bizi yetiştirmek için
ne kadar çok çalıştığını biliyordum.
-Lütfen ağlama. -Yine ağlayacak.
-Dur. -Çok kolay ağlıyorsun.
Bir an önce sorumluluk sahibi bir yetişkin olmak istiyordum.
Niye ağlıyorsun?
-Beni ağlatıyorsun. -Elimde değil.
Yağmurlu günlerde
her zaman hatırladığım
bir şey var.
Ben ortaokuldayken…
…müdür annemi okula çağırmıştı.
Ve derslere neredeyse hiç girmediğim için
müdür, başöğretmen ve sınıf öğretmenim
bir grupta yer alamadığımdan
okul gezisine gidemeyeceğimi söylediler.
Sonra da annem,
"Lütfen ona inanın!" dedi.
Bunu söylerken ağladığını gördüm ve nedendir bilmem, bu beni çok kızdırdı.
O yüzden kapıyı çarptım ve eve gittim.
O gün de böyle yağmur yağıyordu.
Her zaman kızına inanma duruşu
hiç değişmedi, nerede olursam olayım.
Arkadaşımla kavga ettiğimde…
…sevgilimle ya da bir büyüğümle kavga ettiğimde bile.
Ya da bir yalan söylesem de…
…kızına inanıp onun yanında durmak gibi güçlü bir hissi vardı.
Oyunculuk okulunu bıraktığımda,
bunu kesin bir şekilde geride bırakarak
dönmüş olmam için şarkı söylemeyi bırakacağıma dair
anneme söz verdikten sonra eve dönmemi söylediler.
Ama sonra okulda kazandığım yetenekleri ve o yılların
ne uğruna olduğunu düşünmeye başladım.
Bu Avril.
Dokuzuncu sınıftayken bir grubun vokalisti olmamı istediler.
Bu çok eğlenceliydi.
Liseye girdikten sonra Chucky diye bir grup kurduk.
Chucky'nin üyeleri punk rock seviyordu.
Sana punk'ı öğretelim, dediler.
Dr. Martens giymelisin, dediler.
Bana kendi tarzlarını öğretmeye başladılar.
Grup için çalışmak için hep depoya giderdim.
Burası eskiden harabeydi.
Zemin çöküyordu, annem her şeyi tamir etti.
Bütün enstrümanlarımızı getirip burada çalardık.
Arkadaşlarımla bir araya gelip müzik yaparken çok eğleniyordum.
Ama lisedeki son yılımda herkes kariyerlerine karar verirken
hayali müzikle devam etmek olan tek kişi olduğumu fark ettim
ve grup dağıldı.
Bu olduğunda 20 yaşındaydım.
Kendi başımın çaresine bakacak kadar büyüdüğümde…
…ben…
Sonunda seçmem gereken yol hakkında düşünmeye başladım.
Geri dönüp baktığımda
yapmış olduğum tek şeyin müzik olduğunu fark ettim.
Bana yaşama isteği veren kalan son umudumdu.
İki yol vardı. Yurt dışına çıkarım ve her şeye baştan başlarım
ya da Tokyo'ya gidip şansımı denerim.
Ben de Tokyo'ya gideyim diye düşündüm.
Bütün birikimimi aldım ve Ai'nin evine gittim.
Çok sıcak!
Bu çok sıcak.
AI, ARKADAŞI
-Kahve içiyor musun? -Çok kahve içiyorum.
-Öyle mi? -Evet.
Ama sen eskiden hep o çok tatlı şeylerden içerdin.
Café au lait içiyordum.
Bir gün Risa'nın hayalini duymuştum.
Yirmi üç yaşına kadar bir çıkış yapamazsan
-şarkı söylemeyi bırakacağını söylemiştin. -Doğru.
Oyunculuk okulundaki çocuklar çok küçük yaşta çıkış yapmışlardı,
yani 20 yaş çok fazlaydı.
-Endişelerimi bir anda dışa vuruyorum. -Evet, öyle yapıyorsun.
Sonra onun hakkında konuşuyorum.
Evet, sürekli rapor veriyorsun. Hep böyleydin.
Endişelerim hakkında konuşmak yerine fikirlerimi değiştiriyorum.
Evet, hep "Bu oldu, onun için buna karar verdim!" diyorsun.
-Ben de sana şans dilerdim. -O son desteği istiyorum.
-Mesela Tokyo'ya geldiğimde… -Evet.
Tokyo'da konserim olduğu için sende kalmayı istemiştim.
Doğru.
Sadece tek kişilik bir futonum vardı, ikimiz de onun üzerinde yatıyorduk.
-Evet. -İkimiz de kahkahalar atıyorduk.
Yanımda sadece bir kutu eşya getirmiştim.
Hayır, kutu değildi.
-Tekerlekli bir bavulun vardı. -Öyle mi?
Bir bavulla geldin ve sonra üç kutu geldi.
-Onları şifonyer olarak kullandık. -Doğru!
-Haklısın! -Evet.
-Kıyafetlerimi koymuştum. -Hepsini.
Evet, kutuları şifonyer olarak kullanıp tüm kıyafetlerini oraya koymuştun.
Eşya sandığı alacak param yoktu, ben de karton kutulara koydum.
Böyle, değil mi?
Evime tek bir tekerlekli bavulla geldiğinde
herkesin desteğiyle geldiğini düşünmüştüm.
Ama sonra, büyük bir kavga edip geldiğini fark ettim.
-Evet. Evden kaçmıştım. -"Hadi ama!" diyordum.
Çünkü anneni de tanıyorum.
Şimdi sorun yok ama o zamanlar benden nefret edeceğinden korkmuştum.
Şu an annenin bana minnettar olduğuna eminim.
Buraya geldiğimde bana ev verdiğin için.
Evet.
O kutuları büyükannene gönderttin, değil mi?
Çok şaşırmıştım ama sonra bana her şeyi anlattın.
Burada yaşamını kaybetseydin sonunda benden nefret ederlerdi!
"Beni rahat bırakın!" diyordum.
Çocukluğumdan beri bunu düşünürüm.
Hayatın çok yalnız olduğunu fark ettim.
Evet.
YOSUKE HASEGAWA YAPIMCI
Ama bunun sayesinde…
…arkadaşlarımın ya da diğer insanların sıcaklığını hissettiğimde
bu beni çok etkiliyor.
Ailem
ve ekibimle…
…aramda hep belirli bir mesafe vardı.
Ama ben o mesafeyi korumuyorum
çünkü artık yanımda olmadıklarında mutsuz olacağım.
Çünkü anladım ki belli bir noktadan sonra
bu benim şahsi savaşım.
LiSA yerini alacak.
-Hadi yapalım şunu. -Evet.
2021 sonbaharında filmler ve televizyonla iş birliği içinde
arka arkaya dört büyük şarkı çıktı.
Bu harika!
Bu kısmı yere yatarak yapalım.
Sword Art Online dizisi gibi
dizinin tema şarkısını o kadar uzun süre söyledikten sonra
prodüksiyon ailesinin bir parçası oluyorum.
Bu yüzden sorumluluğun ağır yükünü hissediyorum.
Dört tema şarkısını çıkardığımızda
her şarkıyla bir şey yapabilirsek güzel olur.
Bir şeyler yapıp destek olmak isteyen insanlar var,
bunun bir parçası olabilmeleri için bir yol sunabilirsek…
-Bu gerçekten önemli. -Evet.
YouTube'da ya da internette de olsa…
Herkese açık bir yer.
Bence bu daha iyi olur.
Tamam.
Anlıyorum.
-Biz ilgileneceğiz. -Teşekkürler.
-Hey Mura, buraya gelebilir misin? -Tabii ki.
-Sana ders vermeliyim. -Tabii.
Ne oldu?
Bunu çekmene gerek yok.
Niye indirme linkini paylaştın?
Nedenini söyler misin? Kötü olduğundan değil.
Nedeni şu,
insanların "GL" şarkısının ne olduğunu merak edeceğini düşündüm,
bu yüzden herkesin dinlemesi için paylaştım.
Anlıyorum.
-Üzgünüm. -Anlıyorum.
Hayır, sorun değil.
Bunu daha önce de söyledim ama bence izleyicileri düşünmek önemli.
Bunu kim izliyor ve ne istiyorlar?
Özellikle Twitter'da.
Bugün paylaştığın şeyi retweet'leyecektim
ama sonra "Bu YouTube'da paylaşıldı mı?" diye düşündüm.
"Ya da nerede paylaşıldı?
Hatta bu kliple ilgili bir şey paylaşabilir miyim ki?"
Sonra "Bu klibi nerede bulabilirim ki?" dedim.
Bir milyondan fazla takipçime
bir tweet paylaşılıyor.
Ve insanların para ödeyecekleri bir şey için.
O tweetin yayılması ve o tweetin parçası olmak
ve o gönderi için fotoğraflarının çekilmesini
isteyen insanlar var.
Bu yüzden her gönderiye dikkat etmeni istiyorum.
Özür dilerim.
Ama niyetini anlıyorum.
İzleyicilere karşı daha bilinçli olacağım.
-"Bilirsin işte" deyip bırakamam. -O ne demek?
-Bilmiyorum. -Hayır.
-Öyle demek istemedim! -Dur.
-"Bilirsin işte" mi? -Bilirsin işte.
İnsanların zaten bildiğini düşünerek.
Onu söylemek istedi.
-Çok özür dilerim. -O sözü söylemek istedi.
LiSA bunu demek istedi.
Bana bunun dersini vermek istedin.
-Güzeldi. -Özür dilerim.
Toplantı bitti.
-Klibi çekelim, bu bitti. -Teşekkürler.
Bu sürede COVID-19'a karşı önlemler alarak birçok farklı yerde çalıştık.
Dünyadaki herkes, ben de dâhil,
çalışmaya devam etmenin yollarını bulmaya çalışıyordu.
Herkes birçok kez deneme yanılmaya başvurdu.
Her şeyin arasında, büyük hedefim olan Dome konseri için ilerlemek
çok zorlaştı.
-Günaydın. -Günaydın.
Stadyum konserinin planladığı günler için alternatif teklifler ne?
Olağanüstü hâl kalkacak.
-Gerçekten mi? -Evet.
Ama muhtemelen aralık gibi bir dalga daha gelecek.
Ya mekânda ya da prodüksiyon planlamasında.
Peki ya Gifu? Daha özel bir etkinlik olabilir ama yine de.
Onu ben de düşündüm.
-Mesela benim depom? -Gerçekten mi?
Ailenin evindeki mi?
Kaç insan sığabilir?
En azından bir yeni şarkı eklemek istiyorum.
LiSA'nın yeni şarkısının nasıl olacağını kavrayabilirsek…
"Howl" mı?
…konserin konsepti çok basit olacaktır.
Tokyo Dome'da ya da Nagoya Dome'da gibi
bir stadyum konseri yapmak istememin nedeni…
…bir bölümü tamamlamak istemem.
Mezuniyet demezdim
ama son 10 yılı anmak için önemli bir tören.
Bir bölümü tamamlamak için.
Bu bir bakımdan yeni bir benin başlangıcı.
Başlangıç.
BAŞLANGIÇ
Yeni bir ben.
Durum buysa bence büyük, açık bir alan bulmak daha iyi.
Yani Budokan kadar ya da daha büyük bir mekân.
Arayalım.
Bence "NEW ME" şarkısının sözleri için bir satır yazabilirsem
her şey yerine oturacak.
Tamam, o zaman bunu sonuçlandırayım.
Gidip mekân araştıracağım.
Teşekkürler.
Bayan Kaorin ve Bay Hasegawa'yla ilk tanıştığımda…
…Bay Hasegawa'nın bana dediği ilk şey,
"LiSA, biz bir aileyiz" oldu.
Bir aile olmak bana çok anlamlı geldi.
Biri bana "Sen sanatçısın ve biz yönetim ekibiyiz" dese
"Yönetim ekibi ne yapar ki?" diye düşünürdüm.
O bana "Biz bir aileyiz. Ben babayım. O anne. Sen en büyük kızsın.
Kızımızın hayalini desteklemeye çalışacağız" dedi.
Bana böyle dedi ve LiSA için
o anne oldu,
o da baba,
ben de kızları.
Gerçek bir kriz çıktığında aile toplantısı yaparız.
-Çok yaklaştın. -Çok yaklaştım.
RYON2 VOKAL KOÇU
Bravo!
Koşmaya başlayalım.
Şarkıcı olduğumdan beri
konserlerimde izleyicileri canlandırmayı ve eğlenmelerini sağlamayı öğrenmek
benim için çok önemli oldu.
Şarkı söyleme yeteneğimi geliştirmek öncelik listemin yukarılarında değildi.
Ama COVID-19 pandemisi sırasında
çok boş zamanım oldu.
Hem iyi hem de kötü bir şey oldu ama programım tamamen boşalınca
bu COVID-19 pandemisi sırasında
bir şey kazanmazsam sonunda
her şeyin çöpe gideceğinden endişelenmeye başladım.
Bu yüzden Koç Ryon2'yla
şarkı söylemeyi en baştan öğrenmeye başladım.
Bir çocukken
hiçbir şeyi düşünmeden şarkı söyleyerek eğlenebiliyordum.
Ama büyüdükçe
bedenim ve düşüncelerimde meydana gelen değişiklikler
ya da şarkıların zorluk seviyesi
sürekli çarptığım duvarlar oldu.
Ama bu şeylerin neden olduğunu bilmiyordum.
Ama Koç Ryon2'yla çalışırken
bu gizemleri çözmeme yardım etti.
Artık ben şarkı söylerken bir şey olursa
ya da bir duvara çarparsam
bu zorlukların üstesinden gelmenin
bir yolunu bulabilirmişim gibi hissediyorum.
Söyleyebileceğimi hiç düşünmediğim bir şarkı olduğunu hissediyorum.
Bu beni heyecanlandırıyor.
Bunu sadece o yapabilir.
Boğazının garip hissettirdiğini
ya da sesini kullanmanın zor geldiğini düşünürsen daha bile fazla gülümse.
Şarkının sözlerine dal ve kendini kandır.
Seyircilerin, senin yüzünde endişe görmelerine asla izin verme.
Böyle yap.
İyi olacak. Sesin sende.
-Sağ olun. -Tamam.
Evet.
Her zaman büyülüyor.
Harikaydı!
Reklamın sonunda "Şimdi başlayacak!" diye düşünüyorum.
Seni geriyor, değil mi?
"Sonraki bu mu?" diyorsun ama değil.
Arkadaşlarınla konuşurken bile dikkatini dağıtıyor.
Başladı!
Vay be.
Acıyor.
Inosuke burada çıktığında senin de kalbin çarpmıyor mu?
Pek değil.
Ne?
-Kirito'dan çok farklı. -Haklısın.
İşte başladı!
Acıyor.
Bu Rengoku.
Acıyor!
-Özür dilerim. -Acıyor!
Bu bölgeyi çok kullanmışsın demek.
Her şarkı söylediğinde diyafram ve kaburgalarını genişletiyor.
Bu bölgeyi çok kullanıyor, bu yüzden çok hareket ediyor.
Bu yüzden iyileşmek için vücudu katılaşmış.
-Bu yüzden vücudunu oynatması acı veriyor. -Acıyor.
-Ama bu yıl formun iyi. -Bence de.
Çok iyi.
Acaba neden?
Şu ana kadar bir canlı performansı bitirdiğimde
çok yorulduğum için bir şeyler yiyemezdim.
Her turneye çıktığımda "Başaramayacağım" derdim.
Çok zordu.
Küçüklüğümden beri enerjimi kullanarak
herkese ulaşabileceğimi düşünüyordum.
Budokan'daki ilk konserime kadar kendimi bitirdiğimi fark etmemiştim.
Kendime bakmadığım için…
…çok zarar verdiğimi hissettim.
Herkese çok sorun yarattım ve herkesin beklentilerine ihanet ettim.
O korku ve baskıyı hissettim.
Budokan'daki ilk konserimin olduğu gün
iyi hissetmiyordum.
İLK NIPPON BUDOKAN CANLI PERFORMANSI, 2014
Bir şeylerin
ters gidebileceğini
düşünmekten korkuyordum.
Bu yüzden kimseye söyleyemedim.
Kendime olan inancımı kaybedeceğimi düşündüm ve kimseye söylemedim.
Ama konser başladığında kötü bir rüya gördüğümü sandım.
Birçok kez öyle rüyalar görmüştüm.
Sesimi kaybettiğim ve insanların gitmeye başladığı rüyalar.
Beni görmeye gelen insanlar için sadece pişmanlık dolu hislerim oldu
ama sahnede "Özür dilerim" diyemedim.
Bugün de harika bir gün!
-Görüşürüz! -Görüşürüz!
O günü en kötü gün olarak görmemem gerektiğini düşündüm.
Ve sahnede özür dilemiş olsaydım
o günün birilerinin en kötü günü olmasına neden olacağımı düşündüm.
Bu yüzden özür dileyemedim.
Çok özür dilerim.
-Çok özür dilerim. -Sorun değil.
-Özür dilerim. Çok özür dilerim.
Sorun değil.
O zamana kadar,
bir şeyi ya da birini kaybetme konusunda
son derece güvensizdim.
Hiçbir şeyi kaybetmek istemiyordum.
Kimseyi kaybetmek istemiyordum.
Kimseyi incitmek istemiyordum.
Kendim için mükemmel görüşümü yaratmaya çabalarken bunu düşünüyordum.
Ama o gün
kendimin çok zavallı bir yanını açığa çıkardım.
Çok özür dilerim.
Neden özür diliyorsun?
Çok özür dilerim.
Özür dilerim.
Zaaflarımı…
…kabullenemiyordum.
Ama o günden sonra bunu yapabilmeye başladım.
Kendimi kabul edebildim.
Uçtu!
Bu hangi dil? Tayca mı?
Çok fazla dil var.
En eğlenceli kısım hangisiydi?
Yurt dışı mı?
En sonunda Paris ve İspanya'ya gittik.
Orada zaman geçiriyorduk ama COVID-19 patladı.
2020'de bir…
ESKİ YURT DIŞI TURNE YÖNETİCİSİ
…Asya turnesi yapmayı planlıyorduk.
Doğru. Onu yapamadık.
Oraya çok sık gidemediğimiz için
esnek olup izleyicileri şaşırtacak yollar bulmaya çalıştık.
Ama sonuçta izleyiciler…
Evet.
-Bizi şaşırttı. -Havalimanı inanılmazdı.
Evet.
Bu her şeyi birinci elden deneyimlememe yardımcı oldu.
Sen ekibimizin bir parçası olana kadar
yurt dışında hayranların beni beklemesi fikrini kavrayamamıştım.
Beni sadece Japonca anime şarkıları söyleyen
biri olarak beklediklerini düşünmüştüm.
Şahsi olarak beni görmeye gelmek yerine
sadece bu tarzı sevdikleri için geldiklerini sandım
ve çok inanılmaz bir kültür olduğunu düşündüm ama sonra…
Jane, solo konserlerim için birçok seyahat planladın
ve yerel hayranlarımın yüzlerini görmeme imkân sağladın.
Bu yüzden bir ülkeyi düşündüğümde
aklıma hayranların yüzleri ve etkinlik koordinatörleri geliyor.
Teşekkürler.
Birçok dilde konuşuyorduk.
Hola.
Ben LiSA. Mutlu yıllar!
-Her şeyi tekrar planlamamız gerekti. -Evet.
BUGÜN DE HARİKA BİR GÜN
Birçok farklı ülkedeki etkinlik koordinatörüyle
hâlâ iletişim hâlindeyim.
Anlıyorum.
Bu yıl bir konserin mümkün olup olmadığını soruyorlar.
Birbirimizin ülkelerine dair gelişmeleri ve bilgileri paylaşıyoruz.
COVID-19'un yanında bir savaş da var,
yani dünyadaki durum sürekli değişiyor.
Evet.
Ama hâlâ yurt dışından mektuplar alıyorum.
Birçok hediye alıyorum.
Unutulmadığımı fark ettim.
Yurt dışında konser verdiğimde
Japon kültürünün bir parçası olarak görülmekten
onur duyuyorum.
Yurt dışındaki hayranlarımla buluştuğumda
dilleri, kültürleri ve hayat tarzları farklı olsa da
insanların Japonya'dan keyif alabildiklerini fark ediyorum.
Japonca deyimler
ya da Japon tarzı bir melodi…
…ya da Japonların keyif alacağı bir anime olsa da
benim için değerli olan şeyleri alıp oradaki insanlarla görüşmek
ve herkesin Japonya'nın farklı yönlerinin keyfini çıkarması için
farklı ülkeleri ziyaret etmek istiyorum.
Büyükannem derdi ki
"Bu çiçek suyun yüzeyinden açar.
Sadece güneş varken açar." Bana bunu öğretti.
Sadece güneşin yönünde çiçek açtığını söyledi.
"Çamurun içinden büyür ve çiçek açar" derdi.
"Guren jigoku" diye bir şey var.
Cehennemde…
…bir ceza türü.
O kadar soğuk ki
derin dökülür ve vücudun tıpkı bir nilüfer gibi dışarı doğru katlanır.
Etinin kırmızı bir nilüfer gibi dışarı doğru açıldığı bir cehennem cezası.
Adı "guren jigoku."
Ben de "guren jigoku"dan "guren"i
ve nilüferden "hana"yı aldım ve "Gurenge"yi yaptım.
Biri kanlar içindeyken ulaştığın amaç…
…diğeri umut ve gün ışığına uzanan bir nilüfer.
Hayatımla benzer olduğunu düşündüm.
Böylece büyükannemin nilüferleri neden bu kadar sevdiğini anladım.
Görüşürüz!
Teşekkürler!
Ne?
Onuncu yıl turnesi.
En başından beri sorunlar yaşadık
ve bazı konserlerin iptal edilmesi gerekti yani çok zordu.
Ama herkes iş birliği yaptı ve ortaya harika bir turne çıkarabildik.
"Bugün de harika bir gün!" diyebildiğim için çok mutluyum.
Çok teşekkürler.
Geçmişte Budokan'da bir hata yapmış olabilirsin
ama taze bir başlangıç yaptın.
Çok mutluyum.
Şimdi final için çıkabilirim… Lütfen ağlama!
-Özür dilerim! -Artık ağlamak istemiyorum!
Kaorin onu tuttu.
Çok teşekkürler.
Harika bir konser izleyebildik.
Buraya ulaşmak çok uzun sürdü.
-Evet. -Yine kış geldi.
Buraya gel.
Ağlamak beni çok yıprattı.
Buraya kendi kendime gelmediğimi fark etmemi sağladı.
Bugünün de harika bir gün olmasını sağlamak için
herkes her gün birlikte çalıştı.
Tek başıma olsaydım burada olamazdım.
Herkes bana gücünü verip LiSA olmama imkân sağladı.
Son 10 yılda kazandığım şey dostlarımdı.
Çok iyiydin.
Teşekkürler.
-Güle güle. -Yıl sonunda bol şans.
-Teşekkürler. -İyi eğlenceler.
-Rahat ol. -Teşekkürler.
-Görüşürüz. -Görüşürüz.
-Güle güle.
Teşekkürler.
Nasıl Yui?
İyi. Altına bir tişört giydim.
Evet. Çok tatlı.
YUI KIZ KARDEŞİ
Farklı tarzları da görmek istiyorum ama önce bir fotoğraf çekelim mi?
-Nereden başlayacağız? -Bu taraftan.
Şimdilik albümün çıkış tarihini bir kenara bırakıp en iyisini deneyelim.
Bu bir tişört.
Bunda güzel bir zürafa baskısı var.
Büyük bedeni Yui'nin beline göre ayarlarsak erkeklere olmaz.
Bele gelince… Bu büyük beden, değil mi?
Kıyafet yapmak zor.
Mesela tarzını değiştirmek için
nereden içine sokacağım gibi temel bilgileri bilmiyorum.
Yapmak istediğim şeyleri sundum
ve küçük kardeşim ve Harada'yla birlikte üzerinde çalışıyoruz.
Üçümüz.
Hepimiz sevdiğimiz fikirleri paylaştık ve kardeşim her şeyin çizimini yaptı.
Ekoseli bile olsa istediğimiz belli bir ekose rengi vardı,
o da bunu çizip bize gösterdi.
Kız kardeşim benimle aynı çevrede büyüdü ve benzer şeyleri seviyoruz.
Bunu nasıl anlatabilirim?
Bir şeyi gösterdiğinde ne istediğini tam olarak biliyorum.
Tek kelime etmeden yoğun bir şekilde iletişim kurabildiğim biri.
Mesela birlikte ROY markasını kurduk,
kıyafetlerin sadece kelimelerle anlatılamayacak bazı özellikleri vardır.
Mesela herkesin "tatlı" anlayışı farklıdır.
Biraz gündelik bir hâlde giyilir.
Kendi tarzınla günlük giyim gibi.
-Yerlerini değiştirmek gibi. -Doğru.
Her şeyi çizime döküp bunun için bir tarz yaratıyor.
Neyi beğenip neyi beğenmeyeceğimi
hissedebiliyor.
Yani bu çok faydalı.
O ayrıca çok hassas ve modumdaki
ve duygularımdaki değişimleri hissedebiliyor.
Bu yüzden annem beni anlamadığında…
…ona gidip "Neden annem beni anlamıyor?" diye yakınabiliyorum.
Benimle aynı frekansta ve beni anlıyor.
Öyle biri.
Kıyafetlere gelince…
-Henüz kostüm yok. -Anlıyorum.
Bunların hepsini taşıyorum.
Ama bu, hatamdan ders çıkardığım için.
Çıkışımı yapmadan önce ortaokuldayken
portre fotoğrafımı çekeceklerini söylemişlerdi.
Çok sevinmiştim çünkü ilk kez profesyonel biri makyajımı yapacaktı.
Çok heyecanlı bir şekilde gittim ama yüzüm artık tanıyamadığım bir hâl almıştı.
Sanırım bu normal.
"Bu kim? Gözlerimin şekli böyle miydi?" diye düşündüm.
Bu yüzden göz makyajımı hep kendim yaparım.
-Anlıyorum. -Evet çünkü gözler yüzü değiştirebilir.
LiSA imajını korumak için göz makyajımı hep kendim yaparım.
-En sevdiğin bölge neresi? -Bölge mi?
Bölge!
-Evinde olabilir… -Banyo.
-Evindeki banyo mu? -Hayır, herhangi bir banyo.
-Herhangi bir banyo mu? -Evet, yalnız olabiliyorum.
Anladım. Banyo o zaman.
LiSA adının çıkış noktası.
Benim gerçek adım.
Ben de öyle düşündüm.
-Risa Oribe. -Evet.
Babam sayfaları çeviriyormuş ve böyle yapıp Risa demiş.
Önceki hayatında neydin?
-Önceki hayatımda mı? -Evet.
Bir sokak kedisi.
Yapmayı en sevdiğin yemek?
-Tonjiru. -Böyle diyeceğini biliyordum.
Kesildi.
Tonjiru'nun yanında sıklıkla miso çorbası da yaparım.
En başlarda pek yemek yapacak biri değildim
ama konserlerden önce sağlıklı kalabilmek için
tam olarak hangi malzemelerin kullanıldığını bilmek daha güvenli.
Bu yüzden kendim yemek yapmaya başladım.
Ve bu bana düşünmek için zaman veriyor.
Güzel görünüyor.
Çevirebilir misin?
Bence ölürken aklımıza gelecek şeyler
tek başımıza başardıklarımız değil,
diğer insanlarla birlikte nasıl var olduğumuz olacak.
Bence mutlu anıları hatırlayacağız.
Ve bence bu mutlu anılar kendi başına başardığın şeyler olmayacak.
Japon Müzik Ödülleri
ve Kōhaku sırasında mutlu olduğun anda birçok insanın yüzünün
aklına geldiğini öğrendim.
Mutlu bir an yaşadığında
o mutluluğu elde etmek için seninle birlikte çalışan
insanları hatırlıyorsun.
Büyükannem hâlâ yaşıyor
ama ne zaman öleceğini bilmediği için vasiyetini yazdı.
Ve ben o vasiyete tutunuyorum.
Ama söylemek istediği çok fazla şey olsa da
yazdığı son sözler
oğlu ve kızı içindi,
yani annem ve onun kardeşi için ama şöyle yazdı,
"Dileğim ikisinin de birlikte mutlu ve huzurlu yaşaması."
Bunu gördükten sonra
ve o sırada "Homura" için çalışıyordum,
fark ettim ki
insanların son dileği hâlâ yaşayanlar için mutluluk oluyor.
Kendilerine mutluluk dilemiyorlar,
başkaları için mutluluk dileyip göçüp gidiyorlar.
Bunu öğrendim.
Anlıyorum.
Böylece geride kalan insanlar güçlü olup hayatlarına devam edebilir.
Ve bence geride bıraktıkları da
aynı şekilde düşünerek göçüp gidecekler.
72'NCİ NHK KIRMIZI VE BEYAZ YIL SONU ŞARKI FESTİVALİ, 2021
Anladım.
-Perdeyi daha fazla yükseltemiyor musun? -Evet.
-Böyle bittiği için… -Evet.
Belki onu şarkının en son kısmına ekleyebiliriz.
Tamam. Nakarata.
"NEW ME" şarkısı canlı konserle ilgili
ve konserin adı "Eve and Birth."
Birlikte doğduğum bir şeyin LiSA'yla bağlantılı olduğunu
ve LiSA var olduğu için Risa Oribe olarak kendime sadık kalabildiğimi hissediyorum.
Yani ikisi de eşit.
İçimdeki bir kök büyüyüp bir ağaç olmuş gibi.
Bir filiz büyümeye başladı
ve yeni bir yöne doğru ilerliyor. Ana fikir bu.
Bu kısımdan başlamasını mı istiyorsun?
-Biraz sıkışık. -Kesinlikle öyle.
Bu noktadan sonra doğrudan o melodiye girdim.
-Evet. Burada perdeyi değiştiriyoruz. -Evet.
Neredeydi?
Bence güzel.
-İkinci kıtadan sonra punk'a dönmelisin. -Böyle harika olur.
Bir anda.
Hadi öyle yapalım.
Bu kısmı hızlandırmayı deneyebilir misin?
Yapabilirsin.
-Vay be. -Kulağa çok güzel geliyor.
-Bunda bahsettiğin her şey var. -Kesinlikle var.
-Buradaki değişikliği de beğendim. -Evet, güzel.
Bence bu hâliyle güzel.
-Bitti. -Bu kadar.
Hoşuna gitti.
-Gerçekten güzel, değil mi? -Çok güzel.
-Sevindim. -Yaşasın.
Shota, nakarata "Gifu eyaleti, Seki şehrinden Oribe
ve Gifu eyaleti, Kani şehrinden Horie" kısmını ekledi.
Gifu eyaleti, Seki şehrinden Oribe
Gifu eyaleti, Kani şehrinden Horie
Gifu eyaleti, Seki şehrinden Oribe
Gifu eyaleti, Kani şehrinden Horie
İşte böyle.
Her zaman söylersin ki bir LiSA var, bir de Risa Oribe.
Sanırım LiSA olarak çıktığımda kesinlikle makyaj yaparım.
LiSA bana ait değil.
-Hep böyle söylüyorsun. -Evet.
Yani LiSA'ya sevgi ve beklentilerini
yönelten insanlara ihanet etmemek için Risa Oribe'nin çok çalışması lazım.
Bu konsept beni her zaman çok etkiliyor.
Risa Oribe o kadar da sert değil.
Öyle görünüyor.
Risa, soğuk olduğu için
pantolonunun altına tayt giydiği bu rahat kıyafetleri tercih ediyor.
Ama LiSA, file çoraplı mini etekler giyer.
Kabaca ifade etmek gerekirse LiSA nedir?
Çünkü takındığın alternatif bir kişilik gibi görünmüyor.
Evet.
Bu sensin ama LiSA da LiSA, değil mi?
Yani…
Benim LiSA'ya olan katkılarımı düşününce ben sadece tohumum.
Ben kaynak suyundan başka bir şey değilim.
Ama herkesin tutkusu, umutları ve hayalleri
o kaynağın etrafından uzuyor,
bir nehir ve bir okyanus yaratıyor.
Ana konu mu?
Ana konu için inanılmaz fazla şarkı sözü yazıyorsun.
Kendime o anda ne hissettiğimi soruyorum ve hepsini yazıyorum.
Beni etkileyen bazı şeyler vardı.
Hemen hemen aynı şeylerdi.
Ama bir seferinde "Nasıl yaşayacaksın?" diye yazmıştın.
Ve "Kendin karar ver" diye de yazmıştın.
Evet.
"Yaralandım ama ruhum uzağa gitmeyecek."
Yani "NEW ME"
kale çizgisini geçmek için
kol kola girip birlikte savaşmakla alakalı değil.
Kendi hayatlarımızı sonuna kadar
yaşayabilmemiz için
birbirimizi onaylamakla alakalı.
Ama günlerini keyifli hâle getirebilmek için
her birey kendi savaşını vermelidir.
Şu anda olup biten çok fazla şey olduğu için
canlı konserime gelen insanların
ve konser alanından çıktıktan sonra
kendi yarınlarına bakmalarını
ve o şekilde yaşamalarını istiyorum.
İçinden ettiğin bir yemin gibi.
Bu böyle bir şarkı.
Bitti.
Havalı kadın. İyiyim.
Çok gizemli ve ani.
Başka insanların
adalet düşünceleriyle boğulmak kafa karışıklığına neden olabiliyor.
Sanırım aklımdan geçen şey, "Havalı biri olmak istiyorum" olmuştu.
Beynimi bölümlere ayırıyorum gibi geliyor.
Tam olarak günlük yazmak gibi değil.
Daha ziyade içimde cevabı bulmaya çalıştığım bir süreç gibi.
Ama bir şeyleri böyle yazıya dökmek, şarkı sözlerini bulmama yardımcı oluyor.
Mesela sonunda öğretmenimin bana ne dediğini anladığımı hissettiğimde
"Öğretmenin sözleri bazen işine yarar" sözünü ortaya çıkardı.
Böyle günlük fark edişleri not aldığımda
bunlar sonunda şarkı sözlerine dönüşebiliyor.
"Neden yalnızsın?" sorusunu yazmışım.
Ve burada kendime bir cevap yazmışım.
Utanç verici çok günlük yazısı var.
Ne zaman birinin önünde duygularımı açmaya çalışsam
atmosferi ve karşımdaki insanı tatmin etmeyi o kadar çok düşünüyorum ki
duygularıma karşı dürüst olduğum bir sohbet edemiyorum.
Bu yüzden yalnız olduğumda sık sık hislerimi
mektup ya da günlük yazarak
not ederdim.
Ve bunu hâlâ yapıyorum.
Sürekli hislerimi yazıyorum.
"Genç olmak muhteşem ama yetişkin olmak eğlenceli" yazıyor.
Sonunda hep pozitif bir şekilde bitiyor.
Bence bu, "Bugün de harika bir gün" diye yazmamı mümkün kılan süreç.
Bunu kötü bir şekilde söylemek istemiyorum ama iş olarak müzik yapmak istiyorum.
İşim olarak LiSA rolünün hakkını vermek istiyorum.
Yani grup üyelerim, şahsen kendilerine güzel gelen müziği yapmak yerine
LiSA'nın hayranlarının ne istediğini düşünen insanlar.
Grup üyelerim şu anda böyle insanlar.
Herkes LiSA'nın iyiliği için çok çalışıyor.
Buna ben de dâhilim.
Konser için şarkı listesini
sürekli olarak değiştirdiğim için çok azarlanıyorum.
Sanırım imkânsız değil.
Ne diyorsun?
Bence bunları
kişisel duygularım ya da bencilliğimden dolayı
istemediğimi biliyorlar.
Bu yüzden isteklerimi değerlendiriyorlar.
Benim fikirlerim de olsa başkasının görüşleri de olsa
en iyi metodu bulup en iyi performansı sergileyebilmek için
herkes LiSA için en iyisinin ne olduğu hakkında beyin fırtınası yapıyor.
Bu ekip bunların hepsini benimle düşünüyor
ve ben LiSA'yı onlarla birlikte yaratabildiğim için çok gurur duyuyorum.
Hazır, başla. Sekiz.
-Yedi oldu. -Hazır, başla.
Hazır, başla.
Bu dokuzuncu seferim.
-Vay be. -Harika değil mi?
Bunu o kadar kez yaptın mı?
Ama bunu konserin sonunda yapmak, Budokan konserinden beri
-yapmadığım bir şey. -Ondan bahsetme.
-İlk Budokan konserim. -Kes şunu. İyi olacaksın.
2014'ün başındaydı.
Yani şimdi 2022 olduğuna göre sekiz yıl geçmiş.
Konser o kadar kötü müydü?
Kötüydü.
Herkes böyle yapıyordu.
O zamanlar tek bir tarzda şarkı söyleyebiliyordum,
yani öyle söyleyemezsem…
…şarkı mahvoluyordu.
Sadece eve dönmek istedim.
Yüz ifadesini görmek bizi daha bile fazla gerdi.
-Senin için tezahürat ediyorduk. -Benim için endişeleniyorlardı.
Mutsuz görünmeye başladın, biz de sana tezahürat ettik.
Hepimiz onun için dua ediyorduk.
Yalan söyleyemiyorsun.
İnsanları kandıramıyorsun.
Evet, yalan söyleyemiyorum.
Sanırım yalan söyleyerek çok kez pişman oldum.
Yalan söylediğinde en çok acı çeken insan kendinsin.
O zaman sahnede öz güvenle duramam.
Evet.
Yalan söylerken annenin yüzüne bakamazsın ya hani.
Evet, anlıyorum.
Yalan söylemeyeceğime
en başından karar verdim.
Bu garip gelebilir ama "Eien" diye bir şarkım var
ve çıkış albümümün bir parçası.
O şarkı babamla ilgili.
Babam yanımda durup şöyle dedi,
"Risa, seni seviyorum.
Sonsuza kadar yanında olacağım." Ama ertesi gün gitmişti.
Ondan sonra eve hiç dönmedi.
-Baba. -"Sonsuza kadar" da ne, diye düşündüm.
-Yani anlamı buymuş. -Çocukken öyle hissetmiştim.
-Bu yüzden yalan söylememeye karar verdin. -Evet.
Ama çıkış yaptığımda anladım ki
"sonsuza kadar" hissi, bana o anda hissettiği
sevginin miktarını anlatıyordu.
Yani artık babamla görüşebiliyorum.
O çok gamsız.
-Ama sen çok bağışlayıcısın. -Evet, onu bağışlıyorum.
Hadi sıkı çalışalım.
-Hadi şu işi yapalım millet. -Bol şans.
-Hadi çalışalım.
Boşandıktan sonra
duygusal anlamda da dibe vurdum.
Çok zor bir zaman geçirdiğimi düşünüyordum.
Her gün olan iyi şeyler ve kötü şeyler vardı.
Ama sesli bir şekilde "Bugün de harika bir gün" demenin
iyi bir şey olduğunu duydum.
Bunu duyduğumda bunun çok güzel bir söz olduğunu düşündüm.
Sonra eve gittim
ve dedim ki, "Risa, sesli bir şekilde bugünün de harika bir gün
olduğunu söylersen güzel şeyler olur."
Bu hissi hatırlayabilirsek
bu sözlerin gerçek olabileceğini düşündüm.
Ve öğrendiğim ya da hissettiğim tüm güzel şeyleri,
bulduğum güzel sözleri ya da yapmak istediğim şeyleri çocuklarımla paylaştım.
Şimdi zor olabilir ama işler kesinlikle yoluna girecek.
İnsanlar doğduğunda mutlu olma azmiyle doğarlar.
İşler zor olabilir ve biz bunu öğreniyoruz ama mutlu olacağımıza güveniyordum
ve aklımda bu varken dedim ki,
"Risa, bugünün de harika bir gün olduğunu yüksek sesle söyle!"
Hep süper enerjik davranıp
mutlu şarkılar söylerdim.
Neşeliydim.
Gülüp "Senin neyin var?" dediklerinde
çok rahatlardım.
Bu sözlerin, umut dolu sözler olduğunu öğrendim.
Yani ben de senin gibiyim.
Bu güzel sözden çok etkilendin ve sevdiklerinle paylaştın.
Şimdi ben de sevdiklerimle paylaşıyorum.
Kendi yolumdan yürüyeceğim.
Siz de kendi yolunuzdan yürüyebilirsiniz!
İleride,
gelecekte, mevsim değiştiğinde
yeniden buluşalım.
Bu, hayatı yaşamak için elinizden geleni yaptığınız için sizin şarkınız!
Teşekkürler!
Barış!
Bugün de harika bir gün!
Görüşürüz!
Şu anda geleceğime dair gerçekten çok heyecanlıyım.
Değişecek, olgunlaşacak ve gelişecek.
Bunların tadını çıkarıp kendimden daha fazlasını beklemek istiyorum.
Birçok zor an yaşadığımı düşünüyorum.
Ama…
Yaşamaya devam ettim.
Ve bugün buradayım.
Şu an çok keyif alıyorum.
Aramaya devam ettiğim için
ve çok düşünüp cevap bulmaya çok zaman ayırdığım için
şu anda hayattan keyif alabiliyorum.
Bence zorluk yaşamak daha iyi.
Bence gelecekte çok daha fazla sorun ve zorlukla karşılaşacağım
ama her birine meydan okuyacağım, ağlayacağım, sinirleneceğim
ve her seferinde sorunla yüz yüze geleceğim.
Bence sonra her şey yoluna girecek.
Samimi, dürüst ve ciddi bir şekilde.
Kaçmadan. Öyle bir zorlukla karşılaşırsam
bence bir gün
her şeyin yoluna girdiğini
ve bugünün de harika bir gün
olduğunu söyleyebileceğim.
Alt yazı çevirmeni: Sezer Örnek