Downloaded from YTS.MX
ITO AY BATAY SA MGA KATOTOHANAN SA LIBRONG
Official YIFY movies site: YTS.MX
THE TWO HEMISPHERES OF LUCCA NI BÁRBARA ANDERSON.
MAY ILANG PANGYAYARI, TAUHAN AT DIYALOGO
NA BINAGO PARA SA MGA LAYUNIN NG DRAMA.
Ano? Sa tingin mo pa rin lalaki?
Di sa tingin ko lalaki, lalaki talaga!
-Parang babae sumipa. -Hindi.
-Ano? -Oo. Mas malakas sumipa ang mga lalaki.
Hindi mo alam 'yan.
-Naramdaman mo 'yon? -Oo.
Handa na siya.
-Magandang gabi. -Hello.
-Hi. -Manganganak na yata ako.
Pinapunta ako ng doktor pag regular na ang mga contraction.
At ngayon sila ay…
-Kada sampung minuto. -O mas madalas.
-Unang beses ba ninyo 'to? -Oo.
-Pumutok na ba ang panubigan? -Di pa.
Maaaring ilang oras… o araw pa.
-Ganito… -Ano?
Magpahinga muna kayo
at bumalik kayo pag limang minuto na ang agwat ng mga contraction.
-Okay. -Sige.
Ano?
-Naku. -Teka.
Huminga ka.
Tulong. Huminga ka.
-Hon, ayos ka lang ba? -May isa pa.
Isa pa. At wala pang tatlong minuto mula noong huli.
-Wag, kailangan ko 'yan. -Hindi, wag kayong mag-alala.
Nasaan ang asawa ko?
Nagbibihis siya. Di siya magtatagal.
-Mag-ingat sa IV. -Tara…
Itaas ang mga binti.
Anim na sentimetro ang dilation.
Bibigyan ka namin ng epidural.
Doktor.
-Paikutin natin siya? -Oo.
Okay, Mommy. Tara.
Makakaramdam ka ng kaunting kirot.
Sa susunod na contraction, tulak nang malakas.
-Tingnan natin. -Hi, hon.
Ayan.
-Tingnan natin. -Magiging ayos ang lahat.
Tulak, sweetie. Tulak.
Mas malakas, Mommy!
-Di ko kaya. -Kaya mo 'yan, Bárbara.
-Isang tulak pa. -May bradycardia ang baby.
-Tara. -Tulak.
Isang tulak pa, at 'yon na.
Sige na. Tulak nang mas malakas, Mommy.
-Bumabagal ang tibok ng puso. -Tara, Bárbara.
Huling tulak na, kaya mo 'yan.
Mommy, tulak pa.
-Isa, dalawa… -Isang spark.
Naku, may tumatagas na gatas.
Kailan ninyo dadalhin dito ang baby ko?
Teka lang. Magtatanong ako.
Okey, salamat.
Magandang umaga.
Gaya ng ipinaliwanag ng doktor,
kailangan nating maghintay nang 72 oras para mawala ang pamamaga ng utak.
Sa ngayon, nasa ilalim siya ng induced coma.
Saglit kong iiwanan kayo kasama niya.
Salamat.
Hi, anak.
Hi, baby.
Luquita, patawarin mo ako.
Pasensiya na at di ko alam paano magtulak.
Ay, anak.
Pangako, aayusin ko 'to.
Pangako, di ako titigil hangga't di ka gumaling.
Ang mga unang pagsubok na isinagawa nila noong tatlong araw ka pa lang
ay mukhang magandang balita.
Akala namin, "Tapos na ang pinakamahirap."
Pero makalipas ang sampung araw, nagbago ang lahat.
Ang higanteng pilat sa utak mo na dulot ng kakulangan sa oxygen
ay pinigilan kang magsalita o maglakad.
O kontrolin ang mga galaw mo.
Iminungkahi ng ilang doktor na ang pinsala sa utak mo
ay pipigil sa iyong malaman na nanay mo ako.
Pero di ako naniwala sa kanila.
At nang ipinanganak ang kapatid mo, naging mas malinaw.
Alam ni Bruno kung paano pasukin ang mundo mo
at kung paano makipag-usap sa iyo.
Siya ang pinakamagandang nangyari sa 'yo.
Pero habang pinapanood ko siyang tumakbo at matuklasan ang mundo,
lalong nadidismaya akong makita kang nakakulong.
Kaya sinubukan namin at susubukan namin ang lahat.
Bawat therapy, bawat bagong makina.
Ang bawat bagong doktor at bawat paggamot ay bagong pag-asa.
BAGONG PAG-ASA
Misteryo pa rin ang kinabukasan mo.
Di pa natin alam ang lahat ng limitasyon na pumipigil sa 'yo.
Pero isang team tayo.
Magsasama-sama tayo, hanggang sa huli.
Araw-araw at gabi-gabi, hanggang matagpuan natin ang landas.
LUCCA'S WORLD
Magandang umaga, mahal.
Kumusta ka, anak?
Tulungan mo akong hawakan siya?
Hon. Hi, Luquita.
May nakakita ba kay Pipo Rex?
Pahingi ng diaper, hon.
Alam mo ba kung ba't ayaw kainin ni Lucca ang purée niya?
Bakit?
May papaya. Ayaw niya 'to.
Talaga? At paano mo nalaman?
Kasi parang bulok na keso sa diaper ang lasa ng papaya.
Aba naman hindi.
Masarap ang papaya.
Libo-libong bata sa Iceland ang sabik na subukan 'to.
Ipadala kaya natin sa kanila?
Hindi, ayaw niya.
Oo. Di ba, Lu?
Iwan ko kaya sa 'yo ang kotse at ihatid mo si Lucca?
Oo. Kailangan ko nang umalis. May interview ako.
Tama. Good luck. Mukhang ayos ba?
Di ko alam ang sahod. Tingnan natin.
Nakalimutan kong sabihin.
Alas-otso na ang rehab. Aabot ka ba?
Ang swimming?
Hindi, ang appointment sa bagong physiotherapist.
Ang gumagamit din ng mga magnet. Sinabi ko sa 'yo.
Hindi.
Pagkatapos ng trabaho, susunduin ko si Lucca.
Magtatanghalian tayo.
Tapos pupunta tayo sa allergist.
Tapos dadaanan natin ang mga bagong insole.
Hintayin mong ayusin nila, ihahatid ko sila sa swimming.
Iuuwi ko si Bruno. at ihatid mo si Lucca sa bagong therapy.
Lahat 'yan ngayon?
Baliw ka ba? Ospital ang abot natin.
Wag kang OA.
Kaya kita pinakasalan. At dahil sa itsura mo.
Handa na ang mga ito para suriin mo.
Magandang umaga.
Hi, Fanny.
Magandang umaga.
Hi, Bárbara. Di mo ipinadala ang kalendaryo.
-Ipinadala ko kanina. -Ba't gising ka nang 3:00 a.m.?
Barbie, magandang umaga.
Hello.
Kinumpirma lang nila si Lizárraga.
May oras pa ba para maging cover siya?
Aabot sana ako.
Na-reschedule ang interview sa huling sandali.
Ayos lang. Dadaanan ko ang mga insole bukas.
Okay? Magkita tayo sa bahay.
-Bye. -Bye.
Siguro nagtataka ka kung ba't tayo laging nagmamadali, Luqui.
Ba't tayo palipat-lipat ng therapy bawat hapon.
Ano'ng hinahanap ko pag wala namang magbabago?
Pero kailangan kong buksan lahat ng pintong sarado sa 'yo.
Dalhin ang upuan mo paakyat ng hagdan na walang rampa.
Gawin ang ipinagkakait ng mundo sa atin araw-araw.
Lucca? Lucca, ayos ka lang?
Bárbara!
Inaatake siya!
Sige…
-Gaano na katagal? -Kasisimula lang.
Labinlima, labing-anim.
Labimpito, labing-walo…
Hon. Nandito ako.
Tama ka noong sinabi mong ospital ang abot natin. Nagui-guilty tuloy ako.
Di ganito ang ibig sabihin ko.
Tama ang lahat ng ginagawa mo, Hon.
Naku, nilalamig ka. Eto.
Kumusta?
Grabe?
-Oo. -Pasensiya na.
Ayan.
Lucca, ba't napakaguwapong bata ka, ha?
Alam mo?
Noong ka-edad mo ako…
gusto kong isiping kaya kong lumipad.
Naisip kong umakyat sa pinakamataas na palapag ng paaralan…
tatalon at lilipad paalis.
At ikaw, Luqui?
Naisip mo ba na kaya mong lumipad?
Akin na ang kamay mo.
Ayan.
8:00 na. May interview ako sa isang oras.
Talaga?
-Oo. -I-reschedule mo kaya?
Di pwede. Pangit ba ang itsura ko?
Isa hanggang sampu?
Mag-ingat ka.
Bye.
Hello.
Buwisit!
Ang sama.
Sige, tatawagan kita mamaya.
G. Alberto, ikinagagalak ko. Bárbara Anderson.
Ako rin. Maupo kayo.
Salamat.
Nasasabik kami sa profile ninyo.
-Sinabi nila sa inyong cover kayo? -Opo, salamat.
Nag-almusal na ba kayo?
-Gusto ninyo ng maiinom? -Wag kayong mag-alala.
Mag-oorder ako.
-Ayos lang ba ang lahat? -Opo.
Pasensiya na at mapilit ako, pero okay lang ba kayo?
Gusto ninyong malaman?
Opo.
Nagka-epileptic seizure ang anak ko kahapon sa swimming pool.
At isinugod namin siya sa ospital, na-admit siya…
Dumiretso ako rito matapos magpuyat.
Ito ba ang unang beses na nangyari 'to?
Hindi, madalas 'to dahil sa kondisyon niya.
Ano'ng kondisyon niya?
Infantile cerebral palsy… na malubha.
Ginagamot ba siya para mapabuti ang kondisyon niya?
Sa kasamaang-palad, hindi.
Walang paggamot para gumaling siya.
Di na mapapawi ang pinsala.
Ano'ng walang paggamot?
May paggamot para sa lahat.
Di ba trabaho ninyo'ng mag-imbestiga?
Paumanhin sa sinabi ko, nang may buong paggalang…
Wala kayong alam…
Hindi, teka lang.
Teka lang, mali ang dating.
Sabihin ninyo.
Kilala ba ninyo si Bruno Bernardi?
-Ang dating Kalihim ng Ekonomiya. -Mismo.
Nagkaroon siya ng grabeng sakit sa puso.
Di siya makapagsalita o makalakad.
Sinabi ng lahat na di siya gagaling.
Pero nagpagamot siya sa isang mahusay na Mexican na doktor
na nasa India.
At akalain ninyo? Gumaling siya.
Maniwala kayo, di 'to kababalaghan o gano'ng bagay.
Sa katunayan…
May video ako para makita ninyo mismo.
Isang buwan siyang inilagay sa makinang 'yan araw-araw.
Kita ninyong nagsimula siyang maglakad. Siya mismo di makapaniwala.
Totoo ba 'to?
Sa katunayan, suportado ito ng agham.
At alam ko ang numero ng doktor niya.
Sa katunayan…
Kung ayos lang, tawagan natin siya.
Jaramillo!
Natutulog ka ba?
Tama! Nakalimutan kong nasa India ka.
Makinig ka, dahil gising ka na.
Kailangan ko ang tulong mo para sa kaibigan ko.
May cerebral palsy ang anak niya. Nakuwento ko ang imbensiyon mo.
Pagkatapos ng donasyon ko, di ka makakatanggi sa akin.
Eto.
-Hello. -Hi.
Ano'ng nangyari?
Pagkatapos ng bawat epileptic seizure, knockout si Lucca
nang isa o dalawang araw, di makakain.
Na humahantong sa mas maraming seizure.
Isang siklo 'to na isinasapanganib ang buhay niya.
Kuha ninyo?
Di ko 'to gusto,
pero baka dapat nating pag-isipan ang G-button.
Naiintindihan ko ang punto, pero dapat nating pag-isipan
ang mga bagong limitasyon nito kay Lucca.
Di niya magamit ang bibig niya para kumain o magsalita.
Lahat ay nagpapahiwatig na di bubuti ang sitwasyon ni Lucca.
Di siya pwedeng maging malnourished.
Sa akin…
Salamat.
Mula sa unang araw, sinabi nilang mali ang lahat.
At ang pagbabago sa video ni Bernardi ay talagang nakakamangha.
Pero iba ang kaso niya.
Sinabi ring di siya gagaling, at nakalakad siya muli.
Kausapin muna natin siya bago tayo magdesisyon.
Alam mo ang opinyon ko sa mga milagrong paggamot.
Di sila mabisa.
Wala namang mawawala.
Ipinasa ang tawag mo…
Nakuha ko ang voicemail, ite-text ko siya.
Naku, nagising si Lucca.
-Tara na. -Hindi, dito ka lang.
Mauuna na ako, ha?
Hon, gumising ka, ang doktor.
-Inatake ba ulit siya? -Hindi, tulog siya.
Tumatawag ang doktor mula sa India.
Magigising natin ang mga bata. Dito.
Sandali lang, Doktor. Teka lang.
Doktor…
Nagkita rin tayo sa wakas.
Salamat sa pagsagot sa tawag ko.
Ipinakita sa amin ni Alberto Lizárraga ang video ni Bruno Bernardi
at talagang napahanga kami.
Sigurado ako.
Babaguhin ng Cytotron ang kasaysayan ng medisina.
Di rin makapaniwala ang mga kasamahan ko sa Harvard.
Pero gaya ng nakita n'yo, totoo 'to.
Nakakamangha nga 'to.
Masaya akong makilala kayo.
Ang anak naming si Lucca ay may malubhang cerebral palsy
na may madalas na epileptic seizure.
Nasa ospital nga kami ngayon.
At gusto naming malaman ang higit pa tungkol sa paggamot na 'to.
Hindi ganoon kadaling intindihin.
Pero sa madaling salita, isa 'tong makina
na nagpapasigla sa mga brain cell para maging aktibo sila
at gumawa ng mga bagong koneksiyon.
Sa tingin ninyo makakatulong 'to kay Lucca?
Ilang taon nang ginagamit ang Cytotron para sirain ang mga tumor.
Bago ang neurological na paggamit nito.
Pero tinitiyak ko,
may napansin kaming nakakamanghang pagbabago sa halos lahat.
Talagang interesado kaming subukan ang paggamot, Doktor.
Natutuwa ako.
Ibibigay ko ang impormasyon ko para ipadala ninyo ang file niya,
pati lahat ng gastos at iba pang gugol.
Paumanhin.
-Sige. -Hi.
Kailangan ko nang umalis. Makipag-ugnayan tayo.
Ipapadala namin ang lahat ng impormasyon. Maraming salamat.
Hanggang sa muli.
Ano?
Wag kang magtiwala sa bawat lunas na ibinebenta nila.
-Madaling biktima tayo para sa kanila. -Iba 'to ngayon.
Pakiramdam ko ito na ang pagkakataon natin.
Seryoso ako.
Wow!
Ang pinakakatulad sa libangan sa aking planeta
ay pagpanood sa paghilom ng mga sugat ko.
Aba! Nakakadiri naman 'yon!
May sugat din ako.
Pero di ko ipapakita sa 'yo ang dugo dahil mabibigla ka.
Limampung libong dolyar?
At ang travel allowance ng lalaking 'yon…
At mga gastos sa biyahe.
Ang tanong ay di kung magkano 'to…
ngunit kung makakatulong 'to kay Lucca o hindi.
At kung ito lang ang paraan, 'di mahalaga ang pera.
Hindi sa wala tayong pera.
Baon tayo sa utang. Sagad na ang mga credit card natin.
Dahil sa mga doktor, gamot, therapy, paggamot.
Saan natin kukunin ang pera para dalhin mo siya sa India?
Hindi. Dadalhin natin si Lucca sa India. Pupunta tayong lahat.
Pupunta tayong lahat sa India?
Naalala mo 'yong weekend trip? Nangangamoy pa rin ang kotse.
Saan natin kukunin ang pera?
Pag pera ang pinag-uusapan, ito ang pinakamasamang sandali para sa 'kin.
Halos buong taon akong walang trabaho.
Ayos lang. Parating na ang mas magandang panahon.
At saka, pwede naman nating ibenta ang apartment.
Ano?
Itong apartment lang ang tanging pag-aari natin.
At pinaghirapan natin ito.
Wag kang madrama.
Di nga. Di tayo pupunta sa India.
Di natin ipagsasapalaran ang tanging pag-aari natin
para sa isang paggamot na di pa nila ganap na naipaliwanag sa atin.
Para sa 'kin, ang pamilyang 'to ang tanging meron natin.
Alam ko. Di 'yon ang pinag-uusapan natin.
Ayos lang kung sa tingin mo ang pagpahid sa kanya ng lavender oil
ay walang katuturan.
O kung iniisip mong nahuhumaling ako
pag pinapagawa ko siya ng ehersisyo sa paghinga.
Ayos lang kung iniisip mong di 'to mabisa.
Sa tingin ko, oo.
At 'yan ang magdadala sa atin sa India.
Ayaw man o gusto mo.
Nasabi ko na bang ang ganda ng mga braso mo?
At napakalambot ng balat mo.
BALANSE
UTANG
TANTIYAHIN ANG MORTGAGE MO
KAILANGAN MO NG EXPRESS LOAN?
-Naye, tulungan mo akong hawakan siya. -Oo. Sige.
Ayan.
Hello.
Gusto mong kumain?
Hindi, di ako gutom.
Pero pagkatapos ko rito…
sasamahan kita.
Uy…
Di magiging madali, pero…
pwede nating i-mortgage ang apartment.
Mahal kita.
Ang mga kalyeng 'to…
Ayan na.
Ayan!
-Magandang umaga. -Magandang umaga, Lucca.
Dr. Jaramillo…
May magandang balita ako. Kaya namin ang biyahe sa India para magpagamot.
Hihintayin ko ang mga tagubilin mo sa susunod na gagawin.
Bárbara…
Handa na kami para sa pulong. Sasama ka ba?
Hi, Bárbara. Kinausap ko ang partner ko, si Dr. Kumar
tungkol sa kaso ng anak mo, at may masamang balita ako.
Sa ilang kadahilanan, sa ngayon
di namin magagamit ang Cytotron para gamutin ang mga bata.
Pero sasabihin ko pag magbago 'to.
Di naman ang mga palamuti ang pinakamahalaga sa event na ito.
Gusto nating nasa isang kapaligiran siya
na kaaya-aya para sa pinakamagandang photo session.
Nasa inbox ninyo ang mga dokumentong sinusuri natin.
Ang na-update na bersiyon ay mula sa ika-9,
dahil ang bersiyon ng ika-5…
ay walang mga pagbabagong ginawa natin kahapon.
May double six ka.
'Yan ang sinasabi ko. Tingnan mo.
Kumar Center, magandang umaga.
Hi. Tumatawag ako mula Mexico.
Ano'ng maitutulong ko sa inyo?
Nais kong ipadala sa inyo ang isang neurological case
para ikonsidera para gamutin.
Ang anak kong may cerebral palsy.
Okay. Ibibigay ko ang numero ni Doktor Jaramillo.
Siya ang kinakausap muna ng lahat ng nasa ibang bansa.
Nakausap ko na siya.
At sinabi niya na baka pwede ko kayong makausap nang direkta.
Paumanhin, pero hindi pwede.
Kausapin ninyo ulit si Dr. Jaramillo.
-Okay, salamat. -Magandang araw.
Bye.
-Na naman! -Umabot ako rito dahil sa hagdan.
Pa'no mo nagawa 'yan?
Pakita nga.
Di ako magaling sa larong ito.
Dr. Jaramillo.
Alam kong sabi ninyong tatawagan ninyo kami pag nagbago na,
pero gusto kong malaman ninyo na ito
ang unang sinag ng pag-asa para sa amin.
Sa mundong ginagalawan namin,
iniisip ng lahat na walang magagawa si Lucca.
Kaya napakahalaga para sa 'kin na masubukan ang paggamot ninyo.
Pasensiya na sa voice message.
Aasahan namin ang tawag ninyo.
Maraming salamat. Namaste.
Doktor, mukhang abala kayo.
Kaya di pa kayo nakapagsagot sa mga mensahe ko, pero…
gusto kong sabihin na ang sitwasyon namin ay napakakomplikado pa rin.
Palala nang palala si Lucca dahil di siya makakain o makagalaw.
At dahil pinahihina siya ng bawat epileptic seizure.
Kaya gusto naming malaman kung kumusta na ang mga permit riyan.
Wala akong balak na maging mapilit, pero umaasa kami sa Cytotron.
Malugod namin kayong binabati ngayong Bagong Taon.
Dr Jaramillo…
Siyam na buwan na mula nang mabalitaan ko kayo.
At nandito ulit kami sa ospital.
Napagpasiyahan na naming magpalagay ng G-button kay Lucca.
At di talaga namin alam kung paano nito maaapektuhan ang pag-unlad niya, pero…
imposible siyang pakainin. At kung hindi, mamamatay siya.
Kailangan ko kayong makausap para malaman kung ang paggamot
ay posible talaga para kay Lucca o hindi.
Maraming salamat, at…
Sana balitaan ninyo ako.
Bye.
Dr. Jaramillo,
mukhang wala pa rin kayong magandang balita sa amin.
Pero ipinatuloy ko ang pananaliksik sa makina at mga imbensiyon ni Dr. Kumar.
At habang binabasa ko,
mas naniniwala ako na mababago nito ang buhay ng anak ko.
Nakipagkita rin ako kay Bruno Bernardi.
Sinabi niyang nakita niya ang ilang batang ka-edad ni Lucca
na ginagamot ng Cytotron.
Di ko alam kung ang problema ay dahil Mexican si Lucca.
Pero kinontak ko ang Embahada ng Mexico sa India.
Handa silang tumulong.
Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para matulungan kayong maglakbay
sa klinika ni Dr. Kumar.
Sabihin mo ano pa'ng magagawa ko.
Lahat gagawin ko.
-Hello? -Bárbara, si Dr. Jaramillo 'to.
-Opo. -Pasensiya kung late na.
Pero sasakay na ako ng eroplano at gusto kong sabihing nagawa mo.
Pumayag na ang partner ko na gamutin si Lucca sa Cytotron.
Isulat mo 'to.
Ibibigay ko ang mga petsa at detalye ng bangko.
Talaga? Di ako makapaniwala.
-Teka. Gumising ka. -Ano'ng meron?
Di ka maniniwala. Tuloy ang India!
Okay.
-Sa labas tayo. -Mag-usap tayo.
Hindi.
Tingin ko di magandang ideya 'to.
Ba't hindi?
Kung mabisa talaga 'to,
e di nanalo na sila ng Nobel sa Medisina.
Bago lang 'to natuklasan. Paano mo matitiyak na di 'to mabisa?
Tinitiyak ko
na walang siyentipikong ebidensiyang magpapatunay na mabisa 'to.
Naging mabisa 'to kay Bernardi.
At malapit nang maaprubahan 'to ng FDA sa US.
Sige.
Sabihin na nating tama ka at mali ako.
Gayon pa man, ang paglalakbay sa India…
Para kay Lucca…
ay imposible.
-Ba't imposible? -Saan ako magsisimula?
Ang tamang diet para sa G-button.
Ang mga permit para sa mga gamot, ang mga espesyal na upuan.
Ang panganib ng epileptic seizure sa eroplano.
At ang mga sakit na maaaring masagap ng depressed immune system niya.
Lahat 'yon ay banta sa buhay niya.
Ano'ng ginagawa mo?
Listahan ng lahat ng kailangan para sa India.
Kung makukuha ko lahat ng sinasabi mo,
ang Valium, ang mga permit, pagkain, upuan, lahat,
pwede ba?
Ba't mo ako tinatanong? Gagawin mo pa rin, di ba?
Kailangan ko rin ang CD ng huling MRI niya.
Matutulungan mo ba kami?
MEXICO - PASAPORTE
Patuloy ang pag-aayos ng paglalakbay.
Iniimpake namin ang pagkain ni Luqui.
Ba't tayo nag-iimpake ng napakaraming lata at walang laruan ko?
Dahil di ka kumakain ng laruan. Dadalhin mo si Pipo Rex.
Pwede kong kainin ang ibang laruan, hindi si Pipo.
Pag gutom na gutom ako.
Mukhang kailangan natin ng isa pang maleta.
Isa pa?
Mag-iwan tayo ng ilang lata.
Baliw ka ba? Mahirap magbakasakali. Baka wala roon.
-Ayan. -Ayos.
Sa wakas. Kahit na parang imposible,
lilipad na tayo papuntang India.
Handa ka na ba?
Tingnan mo.
Tigil. Baka madapa ka.
-Okay. -Ang galing mo, Luqui.
Napakatapang mo, anak.
Sasakay tayo ng ibang eroplano mamaya.
At pupunta tayo sa India, gaya ng ipinangako ko.
Andrés!
Dalawa, tatlo…
Apat, lima, anim…
-Walo… -Itagilid mo siya.
Ang oximeter.
Labintatlo, labing-apat.
Labinlima, labing-anim, labimpito…
Labing-walo, labinsiyam…
-Andrés? -Doktor.
Ayos lang ba ang lahat?
Medyo.
Nasa paliparan kami ng Paris, at inatake si Lucca.
Gaano katagal?
Anim na minuto at dalawampu't pito.
-Matindi, isa sa pinakamalala. -Gaano karaming Valium ang binigay ninyo?
Dalawang 1-mm dose.
Di tumigil. Mukhang kailangan niya ng isa pa.
Sa tingin mo dapat kaming pumunta sa ospital?
Kung ma-admit siya, ilang araw kayong di makakalipad.
Sa tingin mo kaya niyang lumipad? Sampung oras ang biyahe.
Di ko masasabi mula rito.
Binalaan ko kayong mapanganib 'to.
Alam ko.
Kung lilipad pa rin kayo,
bigyan ninyo siya ng Rivotril bago lumipad
at panatilihin siyang hydrated.
Sige, salamat.
Tumawag lang kayo.
Oo naman, Doktor. Bye.
Ano'ng sinabi niya?
Ayos lang siya.
Kaya relax lang tayo.
Baka dalhin siya sa ER ng mga doktor ng ambulansiya.
Sabi ng doktor niya na ayos lang siya. Di namin kailangan ng ambulansiya.
Kung tatanggihan ninyo 'to
at may nangyari sa anak ninyo, magkakaproblema kayo.
Naiintindihan namin, pero ayos… lang siya. Salamat.
Pakipirmahan dito.
Tinanggihan nila ang ambulansiya.
Oo, alam ko. Sana walang mangyari sa bata.
Salamat.
Ewan ko.
Luquita.
Nandito na tayo, anak.
Ang galing mo.
Hello.
Ano 'yan?
Dinala ko mula sa eroplano para ipagdiwang na nandito na tayo.
Nagawa mo, partner.
Tagay.
Tayong dalawa.
Tayong lima.
Tagay, partner.
Tagay.
Ang sarap.
Hoy! Baka maubos mo. Ang liit sobra.
Para sa ating dalawa.
Isa lang ang dala mo?
Baka may isa pa.
Hello!
-Welcome! -Hi.
-Masaya akong nandito na kayo. -Salamat.
Uy, Lucca!
Bruno!
Pwede mong dilaan. Ang sarap.
Salamat.
Kumusta ang biyahe? Komportable ba ang hotel room?
Ang ganda ng hotel. Ang haba at ang hirap ng biyahe.
Gusto naming mag-almusal bago umalis, ayos lang ba?
Kung takeout lang. Nasa klinika na dapat tayo sa isang oras.
Nasa kabilang dulo ng lungsod 'to.
-Naku… -Ayos lang ba?
-Tara na. -Nasa labas ang kotse.
At dumating na ang araw.
Papunta na kami sa unang paggamot ni Lucca
sa klinika ni Dr. Kumar.
-Hi! -Hi!
At nandito na tayo!
Ito ba ang farm kung saan gagaling si Lucca?
Di 'to farm.
Pero may mga pato!
Ang ganda, di ba?
-Oo. -Oo.
Kailan namin makikilala ang sikat na Dr. Kumar?
Abalang-abala ang partner ko.
Bihira siyang dumadalo sa paggamot, pero…
Wag kayong mag-alala, nasa mabuting kamay kayo.
Dito kayo.
Dito ang pinsala.
Mukhang normal ang ibang bahagi ng utak.
Pero sa lugar na ito… nandiyan ang sugat.
Mukhang paru-paro.
Oo.
Diyan. Mas mataas nang kaunti.
Sabihin mong kokopyahin natin ang mga markang ito sa mukha ni Lucca.
BABALA SISTEMANG GINAGABAYAN NG LASER
Magaling.
Ayan.
Salamat.
Kung tatanungin mo kung ba't tayo nandito,
di ko alam ang sasabihin ko, Luqui.
Pero kahit di ko maintindihan ang sinasabi nila,
naiisip ko na nasubukan na natin ang lahat.
Ang tanging magagawa pa
ay magdasal, tumingala, at maghintay.
Salamat.
-Kunin mo, Lucca. -Salamat.
Ayos lang ba ang lahat?
Wala ang sapatos ko.
Paano?
Wala sila.
Dapat nandito sila.
Maniwala ka, buwenas 'yan.
Pag may nagnakaw ng sapatos mo, tangay din nila ang problema mo.
Mabuti si Ganesha sa 'yo. Opo, sir.
Okay.
-Gusto mong kunin ang sapatos ko? -Venkatesh, hindi…
Salamat. Ayos lang talaga.
Pwede kong gawin?
-Hindi. -Ba't hindi?
Kung pwede siya, ba't ako hindi?
Mabait lang siya kay Papa.
Nandito ako kasama mo, Luquita.
Ayos ka lang?
Nagsusuka siya! Ilabas ninyo siya.
Ayan. Ayan na.
Malapit nang matapos ang unang linggo ng paggamot.
Ito ang pampitong sesyon ng 28.
Tama ba ang ginagawa natin?
Ba't ko pinipilit 'to
e ilang araw ka nang may sakit at balisa?
Ano'ng silbi ng pagpunta ng limang tao sa kabilang dako ng mundo
kung maghuhugas lang sila ng tuwalya at damit na may suka?
-Hi. Hello. -Hello.
Hello.
Pinapakain mo ba si Luqui?
Hindi, di siya kumakain.
-Hindi? -At sumuka ulit siya.
Ano'ng dala mo para sa 'kin, Mama?
Alamin natin.
Ito ang dala ko.
Ang sarap!
Ayos ka lang ba?
Naye, malalaglag na ang ngipin ko, di ba?
Ipakita mo.
-Oo, maluwag na nga. -Tumingin ka sa drawer.
May papel at sobre na may address ng hotel.
Sulatan mo ang tooth fairy. Alam niya kung nasaan ka.
Tara, tara na.
Ano?
Hon, nag-aalala ako kay Lucca.
Di 'to mabisa.
Naloko tayo.
Nakita mo ba ang lugar? Isa 'tong… farm.
Ano'ng meron ng makina? Isang tubo lang 'yon.
Niloko nila ako. At dinala ko kayo sa India.
Masyado pang maaga.
Hon, may nakikita ka bang pagkakaiba?
Isang bagay? Kahit ano!
Dapat maghintay tayo.
Di 'to mahika.
Paano kung nagkamali tayo?
Isang pabor kaya?
Matulog ka na.
Tumigil ka na sa pag-iisip.
Okay?
-Sige na. -Okay.
Luqui!
Luquita?
Ayos ka lang ba?
Bruno!
Uy, Lucca.
-Nalaglag ang ngipin ko. -Tawagin mo ang mga magulang mo!
Luquita!
Salamat at bumalik ka. Walang ambulansiya.
Oo, ang hirap. Pupunta na tayo sa ospital.
Nawala ang ngipin ko!
Aba, patingin nga.
Tutulungan kitang hanapin 'to.
OSPITAL NG BARSAL
Tara!
Dito. Sa kaliwa.
Magiging maayos ang lahat. Wag kang mag-alala.
Patawad, Luqui.
Patawad at dinala kita rito.
Akala ko makakatulong sa 'yo, anak.
Malaking adventure 'to para sa kanya.
Paano kung mamatay siya?
Posible 'to mula nang ipinanganak siya.
Pero nandito tayo.
Ang hirap sobra.
Sana makatakas ako rito, Luqui.
Sana makalipad tayo palabas sa bintana ng ospital.
Para kalimutan ang takot na may masamang mangyayari sa 'yo.
Itong matinding pighati sa dibdib ko mula noong ipinanganak ka.
Bruno!
Dito ang daan.
-Hi, Mama! -Hi.
Kumusta ka?
-Ayos. -Ayos lang?
-Dapat siyang magpahinga. -Sige, salamat.
May gusto akong ipakita kay Lucca.
Sige, pero walang sigawan, ha? Nagpapahinga siya.
Kumusta?
Ayos naman. E ikaw? Kumusta ang tulog mo?
Masama.
Halos wala.
-Talaga? -Wala.
Lucca…
Lucca.
Nalaglag na ang ngipin ko.
Kita mo? Nandito o.
Sabi nila di pumupunta sa India ang tooth fairy.
Hulaan mo kung sino.
-Isang tigre! -Bruno…
Ilang taon ka noong nalaglag ang unang ngipin mo?
Sabi ni Naye maaga raw ako.
Ano 'yon?
Di kita maintindihan.
A, gusto mong tikman ang lollipop ko.
Teka lang.
Di alam ni Naye na dinala ko.
Ano'ng ginagawa mo?
Gustong tikman ni Lucca ang lollipop ko.
Sinisipsip niya.
-Di pa niya nagawa 'yan. -Hindi.
Lucca.
Sige, dede ka lang.
Ayan, anak. Magaling, Luqui.
Ang galing.
Sige, kakainin ka nito.
Pero kakainin ka niyan diyan.
-Andrés! -Ano?
-Andrés, halika! -Ano? Ano'ng problema?
-May problema ba? -Tingnan mo siya! I-video mo.
-Sige. -Ito ang unang beses na humawak si Lucca
gamit ang dalawang kamay at kumapit.
Dati, hahawak siya gamit ang isang kamay at bibitawan agad ang isa.
Pero dahil mas magaan ang tubig…
tinutulungan siyang kumapit.
Ang galing, Luquita!
-Tapos ka nang maligo? -Kaya na niyang manatiling tuwid.
-Magaling! -Pwede akong pumasok?
Ba't ka sumisigaw?
Aba! Nandito si Dr. Kumar.
Hello. Malamang kayo ang pamilya ni Lucca.
Tama.
Welcome.
Ako si Dr. Kumar.
Di ako makapaniwala.
Gustong-gusto namin kayong makilala.
-Ako si Bárbara. -Oo naman.
Salamat sa pagtanggap sa amin. Tuwang-tuwa kami rito.
-Walang anuman. Palagi. -Siya si Lucca.
Aba, Master Lucca.
Balita ko naospital ka. Pero mukhang gumaling ka na.
Opo, nagulat kami.
Lalo kayong mas magugulat, maniwala kayo.
Kita ninyo?
-Sumisipsip siya. -Opo.
Ang pagsipsip ay isa sa mga unang reflex ng tao.
'Yan ang una at tanging bagay na dapat malaman ng mga bagong silang.
At kagagawa lang ng utak ni Lucca ang koneksiyong 'yon.
Luqui, anak.
Ipinanganak ka muli.
Ang unang kapanganakan mo
sabik na sabik kami sa hinaharap.
Di namin akalain na lahat kabaligtaran ang mangyayari.
Di ka umiyak nang ipinanganak ka.
Di kita hinawakan sa aking mga braso.
Di mo tinitigan ang aking mata. At di kita mapasuso.
Binalaan kami ng mga doktor na dapat masanay kami.
Sabi nila di ka makakapagsalita o makakalakad.
Kaya mo 'yan.
Na di mo ako tatawaging "Mama".
-Ayan! -Oo!
Pero tingnan mo tayo ngayon.
Walang maniniwala sa kanila.
At gagawin ko ang lahat ng makakaya ko
para wala kang makaligtaang pagkakataon.
Sige, magpakatatag ka.
Dati, di ko alam paano magtulak.
Pero mula noon, natuto na akong tumawid ng dagat at pagalawin ang bundok.
Tinuruan mo ako niyan.
Ayan!
Ayan! Bravo!
Ayan, anak!
Isang hakbang pa.
Kita ninya? May pilat ang utak ni Master Lucca
na pinipigilang magkonekta ang dalawang hemisphere.
Pero humakbang siya gamit ang isang binti
at ipinagpatuloy ang kilos sa kabila…
Ibig sabihin na nagtutulungan na ang dalawang hemisphere.
-Malaking pag-unlad. -Nakakamangha!
Ang galing!
-Ang galing, anak! -Ang galing!
Sige na!
Tagay! Salud.
Para kay Lucca.
Para kay John, na ginagamot para sa pangatlong tumor niya.
-Pang-apat. -Aba.
Sino'ng nagbibilang?
Kumar, salamat at nakita namin ang himalang ito.
Walang himala. Purong agham 'to!
'Yon ang himala.
Agham 'to. Alam ninyo? Ang nangyayari kay Lucca ay 33 porsiyentong Cytotron.
Tatlumpu't tatlong porsiyento, mga magulang niya.
At 33 porsiyento, ang Diyos.
Pero… ano nga ba ang Diyos?
Magandang tanong 'yan.
Walang sagot ang agham para riyan.
Pero binigay sa atin ng agham ang Cytotron.
-Tama nga. Tagay. -Tagay.
Tagay!
Sir, naghihintay na ang kotse ninyo.
Salamat.
Andrés, pwede mo bang bayaran?
Kailangan kong ihatid sina John at Kumar.
At gumagabi na.
Kaya… pag handa na kayo.
Sige, tapos na kami.
-Ayos. -Tapos na kami.
Gracias. Salamat.
-Dapat ba naming bayaran 'to? -Hindi.
-Libre ko. -Oo naman. Gracias. Salamat.
Kumar, maraming salamat sa lahat.
Walang anuman. Magiging mas mabuti 'to.
At ang pagmamahal ko sa mga bata.
-Salamat. -Good night.
Hon…
di ko nakuha ang trabaho.
Ano? 'Yong sigurado kang makukuha mo?
Isang baka sa kalsada!
Sige, mag-roll call tayo para sa huling sesyon natin ni Kumar.
-Venkatesh? -Hi, ma'am.
-Papa? -Nandito.
-Naye. -Nandito!
Bruno?
Nandito.
Luqui, gising ka na!
Nandito.
Pa-pa. Di ba?
Papa.
Master Lucca!
Kaya mong sabihin ang Kumar?
Ku-mar.
Pa-pa.
-Ku-mar. -Pa-pa.
Pa-pa.
Dalawang minuto pa.
Kumusta ang anak mo?
Mas mabuti lahat.
Ang kalusugan, kakayahan, atensiyon niya.
Lahat, pero…
Ang mahal ng biyaheng ito.
Di namin kayang bumalik ulit sa maraming taon.
Naiintindihan ko.
Kung iisipin mo ang pitong biyahe ko,
at pagtulong kay Jaramillo na bilhin ang mga makina para sa Baltimore,
mas malaki ang ipinuhunan ko kaysa sa masasabi mong mabuti.
May Cytotron pala sa US?
Bale, may dalawa.
Pero nasa Mexico pa sila.
Sa daungan kung saan sila dumating.
"Veracros" ba ang tawag?
Veracruz. Oo.
Veracruz.
Ang bilis ng tatlo o apat na buwan.
Mismo.
-Di ako nag-aalala. -Naiintindihan ko.
Aba, Master Lucca!
Sasabihin mo ba ngayon?
Kumar?
Ku-mar.
Ku…
-Ku… -Narinig ninyo 'yon?
Wow! Di kapani-paniwala.
Ano'ng sinabi mo?
-Sabihin mo. -Isa pa. Kumar. Kumar.
-Kaya mo 'yan. -Kumar.
-Sabihin mo. Sabihin mo Kumar. -Sabihin mo Kumar.
Sa 'yo lang siya nakikinig.
Sabihin mo sa kanya.
Kumar.
Ku-mar.
Kumar.
Di ako makapaniwala.
Pinaganda mo ang araw ko, sweetheart!
Nakakamangha! Nakakamangha!
Di kapani-paniwala!
Doktor.
Congrats!
Congrats.
Magaling, Lucca.
-Oo. -Bravo, Lucca.
Isa pa.
Ang ganda! Ayos!
Andrés…
Simula pa lang 'to.
Malayo ang mararating ni Master Lucca sa mga kasunod na paggamot.
Sa tingin mo dapat pa siyang gamutin?
Sigurado.
Kasindalas na maaari. Kahit man lang minsan sa isang taon.
Kung may napansin kayong pag-urong, baka epilepsy,
dapat mas maaga kayong pumunta.
Susubukan namin.
Master Lucca!
Gusto mong bumalik, di ba, Luqui?
Napakaespesyal mo.
Babaguhin natin ang kasaysayan. Di ba?
Paalam. Paalam, Bárbara. Paalam.
Paalam, Kumar!
Paalam, Bruno!
Salamat. Paalam.
Tara na!
Ayan.
HULYO 29, 2017
Masaya si Kumar kay Lucca.
Matutulungan nito ang Cytotron na maabot ang mas maraming bata sa buong mundo.
Salamat sa pagsisikap ninyo.
Hindi, salamat sa inyo. Masaya talaga kami.
Sinabi ni Kumar na kailangan pa ni Lucca ng higit na paggamot.
Totoo bang magbubukas kayo ng klinika sa Baltimore?
Naghihintay kami ng awtorisasyon ng FDA
para magsimula ng mga clinical trial sa US, pero aabutin 'to nang ilang taon.
Naisip mo na bang isagawa sila sa Mexico?
Sabi ni John Millar na may dalawang Cytotron na nasa Veracruz.
Pumirma si John Millar ng isang NDA.
Dapat mas maingat siya.
Para lang alam ninyo,
mas komplikado ang Mexico kaysa sa US.
Ang burukrasya, iba't ibang agenda…
Kalimutan ninyo 'yan.
Ba't meron nito at di 'to magagamit ng lahat?
Hayaan mong tulungan kita sa mga permit sa Mexico.
Kasama ang kaso ni Lucca, ang testimonyo mo, at ilang kakampi.
Pwede nating kausapin si Kumar at sabihin…
Hindi, teka lang.
Laging nililinaw niya sa akin na di siya interesado
sa burukrasya ng paglilisensiya.
Anumang gusto ninyong talakayin kay Kumar ay dumadaan sa akin.
Paumanhin,
mas maagang aalis ang eroplano ko.
Pero makipag-ugnayan tayo.
-Sige. -Mag-ingat ka.
Bye!
-Bye! -Paalam.
Kakaiba, di ba?
Sobrang kakaiba.
Desisyon niya, pero ewan ko ba.
Kakaiba siya.
Kumar!
Di mo ba masabi ang Papa?
Ilang diaper mo ang pinalitan ni Kumar? Ilan?
Mama, naiwan ko si Pipo Rex.
Ayos lang, anak. Bibili tayo ng isa pa.
Di mo mabibili ang mga kaibigan.
Wag kang tumawa, Lucca.
Magandang umaga, anak.
Dr. Jaramillo,
Sana maayos naman ang biyahe ninyo pauwi.
Wala akong masyadong tulog.
Mula noong nag-usap tayo sa paliparan,
pinag-iisipan ko ang paraan para matulungan kayong makuha ang permit
para sa mga clinical trial ng Cytotron sa Mexico.
Baka pwede akong magsimula sa neurologist ni Lucca.
-Nakakabaliw 'to, Bárbara. -Ano?
Ipapakita ko
ang isa sa mga MRI ni Lucca noong nakaraang taon.
Para maikumpara mo ang bilang ng koneksiyon sa utak
na meron siya dati sa ngayon.
Tingnan mo ang pagkakaiba rito.
Wow!
Nakakamangha.
Ewan ko kung paano nila nagawa 'yan sa isang buwan.
Ano'ng susunod?
Gagamutin pa ba nila siya?
'Yon ang plano.
Pero di namin kaya ang isa pang biyaheng tulad noon.
Tingnan mo sa anggulong 'to.
Interesado kaya ang ospital na isagawa ang mga trial?
Kung madadala natin ang clinical trial protocol,
maaari nating patuloy na gamutin si Lucca at marami pang bata.
Imposible!
Ang pagkumbinsi sa mga nakatatanda sa Lupon ng Komite
ay parang subukang pagalawin ang bundok.
José, makakapagligtas ito ng buhay ng libo-libong bata.
Masaya ka bang bumalik sa paaralan?
-Magandang umaga. -Hi. Magandang umaga.
Ano'ng problema, anak? Ano 'yon?
Tara? Hindi?
Ba't ka umiiyak?
Naku!
MGA BAGONG HIMALA SA MEXICO
Magandang gabi, hon.
Hon.
Nag-isip-isip ako.
At…
Nakikinig ka ba sa 'kin?
"Nag-isip-isip ka," dapat ba akong mag-alala?
Kung ang ginagawa natin
sa Ospital ng Mga Bata ay di gagana,
pwede nating ibenta ang apartment at bumalik sa India.
Sorry, pero nagbibiro ka, di ba?
Wala pang isang buwan tayong nakabalik.
Mas magaling si Lucca.
Wala pa rin akong trabaho.
At iniisip mong ibenta ang apartment para bumalik sa India?
-Iniisip ko si Lucca. -Mismo.
Baka dapat mong isipin din ang iba.
Ang sarili mo, ang lahat.
-Pero… -Hindi. Pagod na pagod ako.
Magandang gabi.
Hello.
Bárbara, tinawagan mo ba ako?
May mga missed call mo ako.
Oo, may magandang balita ako sa 'yo.
Imumungkahi ng neurologist ni Lucca sa Komite ng Ospital ng Mga Bata
na isagawa ang mga clinical trial ng Cytotron doon.
Naiintindihan kong gusto mo ang makina sa Mexico.
Pero para sa amin ni Kumar,
ang priyoridad ay ang pag-apruba ng FDA.
Pwedeng sabay-sabay.
Siguradong magugustuhan ni Kumar. Pwede ko siyang sulatan at sabihing…
Bárbara, magiging malinaw ako.
Para makarating kay Kumar, dadaan ka muna sa akin.
Di mo akalain ang hirap para umabot kami rito
sa mga internasyonal na negosasyon sa paglilisensiya…
-Ayaw kong may makasagabal… -May oras ka ba?
-Pakiusap. -Sige.
Kailangan ko nang umalis. Tatawagan kita.
Alam mong sinuportahan kita mula nang nangyari sa 'yo 'yong kay Lucca?
Mula nang nangyari 'yong kay Lucca?
-Ang sama pakinggan. -Pasensiya na. Hindi.
Ang ibig kong sabihin ay…
baka oras na para pag-isipan mo ang mga priyoridad mo.
-Pakiramdam ko… -Alam mo gaano katagal na ako rito?
Labinlimang taon?
Sangkatlo ka pa lang niyan.
Pero patuloy na lumalago ang magasin.
Kaya di mahalaga kung gaano katagal ako nandito.
Baka mahalaga. Baka di pareho ang performance mo.
Masyado kang nakatutok sa anak mo. At kailangan kong todo bigay ka rito.
Wow.
At pasensiya na,
pero naghahanap kami ng kapalit mo.
Pwede bang makitulog?
Miss ko na si Pipo.
Andrés, inaatake siya.
Labimpito.
Labing-walo, labinsiyam…
Kalma.
Relax.
Dalawampu't tatlo, dalawampu't apat, dalawampu't lima.
Dalawampu't limang segundo.
Maikli lang.
Sa kabuuan, may magandang balita.
Higit na mas kaunti na ang mga epileptic na palatandaan.
Kung ikukumpara mo sa huling EEG niya,
bumaba sila nang 70 porsiyento. Eto.
Pero sa natitirang 30 porsiyento,
pwede pa rin siyang atakihin gaya ng kahapon.
Kung patuloy niyang mararanasan, baka mawala ang lahat ng pag-unlad niya.
Depende sa tindi ng seizure, pero oo.
Ano'ng sabi ng Komite tungkol sa mga clinical trial dito?
Bukas sila sa posibilidad.
Pero di pa rin sigurado ang ospital sa paggamot.
Kailangan natin ng ibang kaso pa para suportahan ang panukala,
bukod kay Lucca.
Tanungin natin si Kumar. Tiyak na tutulong siya.
Ibibigay ko sa 'yo ang numero niya
para opisyal na hingin mo sa kanya ang impormasyon.
Di ganoon kadali, Bárbara.
May sariling pamantayan sa privacy ang bawat institusyon.
Pakiusap.
Subukan mo lang.
Hello.
Di ko alam na nasa Mexico ka.
Mag-usap tayo?
Bakit? May problema ba?
Bakit tinawagan ng neurologist ni Lucca si Kumar?
Di ko alam.
Maging tapat ka.
Pinag-ugnay mo ba sila?
Hindi.
Nakausap ko si Kumar.
Galit na galit siya, Bárbara.
-Sobrang galit. -Pero bakit?
May kasunduan tayo at sinira mo.
Nagdulot ka ng malaking pinsala.
Galit na galit si Kumar.
Napakaagresibo niya sa email
dahil espiya raw si Ibarra para sa gobyerno ng Mexico.
Espiya?
Tapos na ang proyektong Cytotron sa Mexico dahil sa 'yo.
-Pero… -Pero wala!
Tapos na ang Cytotron para kay Lucca.
Tapos na sa US at sa Mexico.
Tapos na sa India.
Tapos na! Dahil sa 'yo.
Gusto ko lang sana tumulong.
Hindi.
Makasarili ka.
Sinira mo ang trabaho ng ilang taon ng maraming tao.
At inalis mo ang pagkakataong magamot sa milyon-milyong bata.
Isipin mo ang mga batang mamamatay sa epilepsy dahil sa 'yo.
Isipin mo na lang.
Di mo alam kung ba't ako umiiyak, di ba?
Nagkamali ulit ako.
Kasalanan ko.
Gustong-gusto kong dalhin ang Cytotron sa Mexico.
At ngayon, wala na 'to.
Pwede ba akong pumasok?
Hindi, Bruno. Tapos na kami.
Ano 'yan, Bruno?
Isang magic potoin
na magpapalakas sa inyo na parang mga dinosaur.
Di ko 'to kailangan ngayon!
Wag, Barbs! Maligo ka. ako ang bahala kay Lucca.
-Pero lalakas sila. -Kunan mo ako ng basahan sa kusina.
Ano'ng mangyayari sa 'min kung wala ka?
Ayos lang.
Wala ring mangyayari sa 'kin kung wala kayo. Di ba, Luquita?
Gusto ko lang padaliin ang buhay ni Lucca.
Baka magiging mas madali ang buhay ni Lucca
kung di siya humahabol sa isang bagay na di niya makakamit.
Kung may pagkakataon siyang maging siya.
Ang taong na dapat siya maging.
At hayaan na lang ang anak natin? Hindi.
Di ako titigil na lumaban para sa kanya.
Bakit lagi kang lumalaban?
Ayos lang sumuko, Bárbara.
Ayos lang sumuko.
Naiintindihan kong gusto mo ang pinakamabuti para kay Lucca.
Ako rin.
Pero di ganito.
Ano'ng sinasabi mo?
May utang ako sa kanya.
At ang magagawa ko lang ay subukan ang lahat
para mas maganda ang buhay niya.
Napag-usapan na natin 'to. Wala kang utang sa kanya.
Responsable ako sa kondisyon niya.
Hindi.
Responsable ka sa kondisyon ni Lucca
gaya ng nanay ko sa binti ko.
Hindi, hon. Aksidente 'yon.
Si Lucca rin.
Hindi. Isang pang tulak dapat.
At di ko nagawa.
Di ko alam kung bakit, pero di ko magawa.
E paano naman kung nahimatay ka?
Di ako nahimatay.
May mga siklab at naramdaman kong hinila siya palabas ng mga doktor.
Ewan ko, pero…
Nilagyan ka nila ng oxygen mask.
Isang oxygen mask?
Bakit?
OSPITAL NG EL REFUGIO
Magandang hapon.
Gusto kong kausapin si Dr. Flores Delgado.
Sandali lang.
Nancy.
Tulungan mo ako sa ulat na 'to.
Salamat.
Sa 'yo ang pinakamahirap na pangangak ko.
Minadali.
Ang sunod-sunod na contraction
ay naapektuhan ang tibok ng puso ng anak mo at…
Noong binigyan ka namin ng epidural,
may nangyari.
Madalang lang, pero minsan nangyayari.
Umakyat ang anesthesia at…
pinaralisa ang iyong diaphragm.
At kami…
Pwede kami sanang…
gumawa ng ibang desisyon.
Pero ginawa namin ang tingin namin ay tama.
Kaya di ako makatulak.
Tulak?
Bárbara, nag-respiratory arrest ka.
Himala't nakaligtas ka.
At hinila namin ang anak mo sa pinakamahusay na kaya namin.
Seryoso.
Himala't nakaligtas kayong dalawa.
Hon.
Ayos lang ba ang lahat?
Saan ka galing?
Pumunta ako sa ospital kung saan ipinanganak si Lucca.
Nakausap ko ang doktor na nag-deliver sa kanya.
Talaga?
Bakit?
Kailangan kong maintindihan ano'ng nangyari noong araw na 'yon at…
Ipinaliwanag ng doktor na nag-respiratory arrest ako.
Muntik na kaming mamatay ni Lucca.
Ibig kong sabihin, himala na nandito kami ngayon.
Napakasuwerte natin, hon.
Mama!
-Ano, anak? -May sorpresa ako sa 'yo.
Pero kailangan mong pumikit.
-Sige. -Halika.
Tara.
Di ka kasama, siya lang.
Buksan mo na.
Ta-da!
Mga dinosaur na sila, gaya ninyo ni Lucca.
Gusto ko sila, anak!
Hello, Diana.
Hi.
-Hello. -Nandito kami.
Natutuwa kami at nandito si Lucca.
Ipapakilala mo siya sa lahat ng kaibigan mo.
-Di ba, Bruno? -Oo.
Si Diego 'yon.
Si Moises 'yon.
Si Emilia 'yon.
Di siya mabait. Di namin siya gusto.
Kailangan mo nang pumasok.
Tawagan mo ako kung kailangan mo ako.
Oo. Ayos lang kami, wag kang mag-alala. Di ba, Lucca?
Nasasabik ka ba, Luqui?
Mahal ko kayo. Magpakasaya kayo.
Bye.
-Bye. -Bye.
Siya si Lucca.
JOHN MILLAR
Hello?
Hi, John.
Si Bárbara 'to, nanay ni Lucca.
Nagkita tayo sa Bangalore.
Ay, oo!
Oo, sige. Kumusta ka?
Mabuti, salamat.
Tumawag ako dahil gusto kong malaman tungkol sa dalawang Cytotron sa Veracruz.
Sa totoo lang,
di kami magkasundo ni Jaramillo ngayon.
Ano'ng nangyari?
Una sa lahat, ang mga plano niya para sa klinika sa Baltimore…
puro kasinungalingan.
Talaga? Paano?
Nagbayad siya ng email account na may domain ng Johns Hopkins.
-Walang nakakakilala sa kanya roon. -Ano?
Ewan ko kung paano ako nagtiwala sa kanya.
Binayaran ko ang lahat ng biyahe niya sa India.
Na business class, ha?
Binayaran ko rin ang Ritz.
Binayaran din namin 'yon. Baka sa parehong biyahe.
Ba't di ako nagugulat?
Alam ba 'to ni Kumar?
Ewan ko. Baka.
Basta alam kong bumili si Jaramillo ng ilang makina sa kanya.
Alam mo na, negosyo lang 'to.
ANO'NG TOTOO
ANO'NG DI TOTOO
WALANG KLINIKA SA JOHNS HOPKINS
Binigyan siya ng pundasyon ko ng higit isang milyong dolyar
para sa sentro niya sa US, alam mo ba?
-Sa Johns Hopkin Hospital? -Oo, mismo.
Ipinakilala namin siya sa mga tao.
Humingi siya ng pera sa lahat.
At noong nagkasakit ang biyenan ko, nangako siyang dadalhin niya siya roon.
Pero di ginawa ng lintik.
Di lang 'yon, pero noong humingi kami ng kopya ng patente,
nakarehistro pala ang Cytotron bilang imbensiyon ni Jaramillo.
At pati ang paggamot.
Pinadalhan namin si Kumar ng kopya, at sabi niya, "Imposible, akin 'yon."
Grabe. Paano ninyo nalaman?
Nagkataon lang talaga.
Pero nakita namin ang rehistro
at napagtanto naming nasa pangalan 'to ni Jaramillo…
'Yan ang pinakamahalagang bahagi…
May higit 50 katao. Kabilang sa kanila ang mga negosyante…
Ginamit para sa personal na layunin ang perang binigay namin…
Magkakilala ang lahat ng alumni…
Tumatawag ka sa Johns Hopkins…
Di namin maibibigay ang impormasyong 'yon.
…pero sa pagkakaalam ko, di natuloy ang transaksiyon.
Malamang maiisip mo
na ang pagtuklas ko sa lahat ng ito
ay sobrang nakakalito sa akin.
At higit pa dahil ang anak ko…
ay maaapektuhan.
Di ako pwedeng sumuko.
-Dahil hawak ko ang kinabukasan niya… -Hon.
Ayaw mo bang matulog na at magpatuloy bukas?
Pag matanggap 'to ni Jaramillo,
papayag siyang gamitin natin ang mga makina niya.
Di ko talaga maintindihan kung ba't di siya nakulong.
Alam niya ang pasikot-sikot ng sistema.
Di makakatakas ngayon ang lintik na 'yon.
Ipapadala ko 'to kay Kumar at sa mga mamumuhunan. Lalabas ang lahat.
At saka…
Ang cute ng mga bibe, di ba?
Lucca?
Unahan kaya natin sila?
-Tatalunin namin kayo! -Ingat.
Hawakan mo nang mahigpit. Wag kang aatras.
Di ba, Luqui?
-Eto na kami! -Ang galing.
Diretso lang ang mata mo.
Eto na kami!
Naabutan natin sila!
Uy, antay!
Ang galing, Luqui.
Ang galing.
Natalo natin sila. Mga kampeon tayo.
Ikaw lang.
Di kita hinahawakan.
Pakinggang mo 'to.
Ano?
Bárbara, ayos.
May appointment kami kasama ang Kalihim ng Kalusugan.
Mukhang gumana ang email mo.
Pumayag si Jaramillo na gamitin natin ang mga makina para sa mga clinical trial.
Ilang araw na lang para makuha namin ang permit ng COFEPRIS.
Pumunta kayo ni Lucca.
-Tumuloy kayo. -Salamat.
Hi, Lucca.
-Hello. -Hi.
-Handa na kayo? -Oo.
MINISTERYO NG KALUSUGAN
-Nandito si Jaramillo? Alam mo ba? -Hindi.
José Antonio.
Bárbara. Masaya akong makita kayo.
Magandang hapon.
Kinukuwento namin sa Kalihim
na binigyan namin kayo ng pagkakataong subukan ang Cytotron.
Maupo kayo.
Sige. Ganito, Jorge.
Siya si Lucca.
Nanay niya.
At kilala mo na si Dr. Ibarra.
Oo naman.
Luis, pwede mo bang basahin ang dokumentong pipirmahan natin ngayon?
Opo, sir.
"Sa araw na ito
at batay sa mga probisyon ng Artikulo 19 at 20
ng General Health Law,
inaawtorisahan namin ang Ospital ng Mga Bata
na magsagawa ng protocol para maaprubahan
para sa mga clinical trial gamit ang teknolohiyang Cytotron."
"Sa unang yugto, ang profile ng mga pagsubok
ay magpopokus lang
sa oncological na paggamit ng teknolohiyang 'to."
Hindi.
-"Para sa pag-unlad ng…" -Paumanhin, Kalihim.
Malinaw na mataas ang demand mula sa mga pasyente ng kanser
na makikinabang sa mga pagsubok na 'to.
Pero marami rin kaming mga pasyenteng neurological gaya ni Lucca.
-Na nandito… -Teka.
Batay sa ipinaliwanag ni Dr. Jaramillo sa akin…
ang mga naaprubahang protocol ng makina para sa komersiyal na paggamit
ay arthritis at kanser.
At ang pangunahing layunin ng pagbili
ay napatunayang paggamot.
Pero mabisa 'to para sa mga kaso tulad ng kay Lucca.
Ebidensiya nito ang file niya.
Alam ko.
At maniwala ka, masaya ako
na naging mabisa ang paggamot sa anak mo.
Nagdedesisyon kami para sa ikabubuti ng nakararami.
Di mga indibidwal na kaso.
Tumuloy na kaya tayo sa pirmahan ng dokumento.
Opo.
Pakiusap.
Salamat.
Eto na.
Siguro, pagkatapos ng lahat, di tayo magwawagi.
Baka tama ang Papa mo.
Di dapat puro pakikipaglaban lang.
At ayos lang sumuko.
O baka wala pa ang finish line
dahil mahaba pa ang itatakbo natin, Luqui.
At dapat i-enjoy natin ang proseso.
I-enjoy ang tanawin.
Huminto at tumingala sa langit.
Ikinagagalak kong simulan ang seremonyang 'to.
Gusto kong magsimula sa pagpapakilala sa mga doktor
na pinararangalan tayo sa pagdalo sa
mahalagang pasinayang 'to.
Una, isang masigabong palakpakan
para sa ating Kalihim ng Kalusugan,
si Dr. Jorge Martínez Navarro.
Pinararangalan niya tayo sa pagdalo niya at pagiging isponsor nito.
Gusto ko ring i-welcome si Dr. José Antonio Ibarra,
hepe ng Neurology Department ng ospital na 'to.
Si Gng. Azucena Monroy.
Si Dr. Ricardo Jaramillo.
Hello?
Hello, Bárbara. Kumusta ka?
Hi.
Ayos lang kami, salamat. At ikaw?
Ayos lang ako.
Nakikita kita
at si Master Lucca sa computer ko.
Oo, nasasabik kami na magagamit din ng ibang mga bata ang Cytotron.
Oo. Nasasabik kaming lahat.
Pero may nakalimutan kayo rito.
Mr. Dinosaur.
Matutuwa si Bruno na malaman 'to.
Oo naman, kaya ko itinago.
Makinig ka, Bárbara.
Ikaw, ang pamilya mo, at si Master Lucca.
Lagi kayong welcome sa India.
Alam mo 'yon?
Pero sabi ni Jaramillo…
Wag nating pag-usapan si Jaramillo. Okay?
Pag-uusapan natin siya mamaya.
Bárbara, ang halaga ng paggamot ni Master Lucca
ay zero dito sa India.
Alam kong…
marami kang nagawa para sa Cytotron, at…
nagpapasalamat ako ro'n.
Maraming salamat, Kumar.
Paalam, Bárbara.
Bye.
Salamat sa mahigit dalawang dekadang pananaliksik ng mga kilalang siyentipiko,
na kasama sa kanila ay sina…
Makinig ka, Lucca.
Pinaiiyak ng kantang 'to ang Papa mo at ako noong baby ka pa.
Ano, anak?
Masaya ka rin bang babalik tayo sa India?
Ma.
Ano'ng sinabi mo, Lucca?
Mama.
Lucca…
Mahal kita.
TATLONG BESES BUMALIK SINA LUCCA SA INDIA
SA NGAYON, TINATAPOS NIYA ANG MABABANG PAARALAN
SA PAREHONG BAITANG NI BRUNO.
LIMANG TAON NA SIYANG WALANG EPILEPSY AT NAGSIMULANG MAGLAKAD AT MAGSALITA.
SINA BÁRBARA, ANDRÉS AT MGA MAMUMUHUNAN
AY BUMILI NG 2 CYTOTRON AT NAGTAYO NG UNANG KLINIKA SA LABAS NG INDIA.
ANG KUMAR CENTER NG MEXICO CITY
AY NAKAGAMOT NA NG MARAMING PASYENTE SA WESTERN HEMISPHERE.
-Papa. -Nandito.
-Naye. -Nandito.
Bruno.
Dapat lagi akong una.
Sige, ikaw naman. Bruno Bianciotto Anderson.
Luquita Bianciotto Anderson.
-Medyo tulog. Venkatesh? -Nandito, ma'am.
Mama, nandito.
-Oo. -Bruno, tingnan mo.
Nakaupo siya nang tuwid.
Di niya magawa dati, pero ngayon kaya na niya.
Hahawakan ko ang mga binti niya. Tingnan natin ang mangyayari.
Itaas mo! Kaya mo 'yan!
Itaas mo, anak! Itaas mo ang ulo mo!
Bravo!
Magaling!
Ayan.
Ang sarap maglakad kasama mo.
Di ba?
Ano?
Pagsasalin ng subtitle ni: Carol Chua