Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ฟุจิมากิ
ขอรับ ท่านโอโตโมะ
กระดานนี้ เจ้าประเมินยังไง
เอ่อ...
ท่านโอโตโมะจะถูกรุกฆาตในอีกเจ็ดตาเดินขอรับ
งั้นเหรอ ข้าจะแพ้หรือนี่
แต่ว่านะ อุตายามะเอ๋ย
เรื่องเมื่อเดือนก่อนนับเป็นคราวเคราะห์โดยแท้
บุตรีผู้ล่วงลับของเจ้า ปกครองโอกุอย่างเข้มงวดกวดขัน
เมื่อไร้นางแล้ว การจะคุมพวกนางในก็คงยาก
ไม่หรอกขอรับ
ใครก็มาแทนที่บุตรีของข้าน้อยได้ทั้งนั้นขอรับ
ไม่จริงเลย
มันต้องไม่ง่ายดายแน่นอน
เมื่อไร้ซึ่งเสาหลักแล้ว ปราสาทย่อมต้องพังทลาย
ปราสาทเช่นนั้นมิใช่ที่ที่ฝ่าบาทจะประทับได้
ตระกูลอุตายามะจะต้องถูกเขี่ยทิ้ง
โปรดทบทวนอีกทีเถอะ ท่านโอโตโมะ
เหตุวุ่นวายเมื่อเดือนก่อนเป็นฝีมือของภูติผีปีศาจ
ข้าน้อยก็ไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้น
หน้าที่ของเจ้าคือการยับยั้งเหตุคาดไม่ถึง ก่อนที่มันจะเกิดขึ้น
ไม่สิ
ต้องบอกว่าเคยเป็นหน้าที่เจ้าต่างหาก
ระวังด้วยนะ
ค่อยๆ วาง
วางลงช้าๆ นะขอรับ เบาๆ นะ
นี่เจ้า...
แค่คนขายยาต่ําต้อยขอรับ
นี่ขอรับ
ขอบคุณมากเลยเจ้าค่ะ
โล่งอกไปที
นึกว่าจะต้องโดนดุอีกรอบซะแล้ว
เป็นเพราะคุเมะจังยืนกรานว่า จะขนมาทั้งหมดทีเดียวนั่นแหละ
โทเมะจังเองก็เห็นด้วยนี่นา
นี่ เลิกเถียงกันสักทีเถอะ ทั้งคู่เลย
เริ่มซ่อมโคมแล้วเหรอขอรับ
เจ้าค่ะ
โอกุมีกฎเกณฑ์เข้มงวด ในการป้องกันอัคคีภัยเจ้าค่ะ
เห็นว่าเป็นเพราะเมื่อนานมาแล้ว มีสตรีนางหนึ่งถูกไฟคลอกตายเจ้าค่ะ
เหรอ
เดี๋ยวเถอะ อย่าพูดเรื่องภายในกับคนนอกสิ
เอ๋ ไม่ใช่ความลับสําคัญอะไรสักหน่อย
ข้าจะเอาโคมไปให้ช่างเขาซ่อมเอง
กลับไปปฏิบัติหน้าที่ได้แล้ว
- เจ้าค่ะ - เจ้าค่ะ
แล้วเจ้ามาป้วนเปี้ยนแถวนี้ทําไมอีก
เมื่อเดือนก่อนก็กําจัดโมโนโนเกะไปแล้วนี่นา
ขอรับ... แค่หนึ่งตน
แค่หนึ่งตนเหรอ
แม้ว่าตัวจะถูกสังหาร
แต่ความรู้สึกแรงกล้าก็ยังคงหลงเหลืออยู่
หมายความว่าไงกันน่ะ
เข้ามาเลยขอรับ ทุกๆ ท่าน
รับไปสักอันไหมขอรับ
นี่คือเครื่องรางรูปหนูขอรับ
มันช่วยให้ตั้งครรภ์และคลอดลูกได้ง่าย
เจ้าหญิงจากต่างแดนที่ซื้อมันไป
ตอนนี้มีบุตรชายห้าคน บุตรีห้าคนแล้วขอรับ
หนู...
งั้นเหรอ
(โมโนโนเกะ เดอะ มูฟวี่: บทที่ 2 - เถ้าธุลีแห่งความแค้น)
- ระวังฟืนไฟ - ระวังฟืนไฟ
อ๊ะ นั่นท่านโอฟุกินี่
กําลังจะไปปรนนิบัตรฝ่าบาทยามราตรีสินะ
ช่างงดงามจังเลย
คนที่ได้ร่วมแท่นบรรทมกับฝ่าบาทจะไม่งามได้ไง
แต่ก็ลําบากแย่เลยน้า
พระสนมที่ถูกเรียกตัวมาปรนนิบัตรยามราตรี
ล้วนแบกรับชะตากรรมของตระกูลไว้บนบ่า
ตระกูลเหรอ
ผู้ใดก็ตามที่ตั้งครรภ์
จะกลายเป็นพระชนนีของพระทายาทใช่ไหมล่ะ
ตระกูลของพวกนางจะขึ้นสู่จุดสูงสุดทันที
ตระกูลเหรอ
อะแฮ่ม
- ท่านโบตั๋น - ท่านโบตั๋น
นี่หยุดพักพร้อมกันเลยงั้นเหรอ
- เปล่าเจ้าค่ะ - เราแค่...
โอกุต้องพึ่งพาเวรยามระวังไฟ
หากไม่ตรวจสอบเชื้อไฟให้ดี
ไฟนั้นก็จะเป็นอันตรายต่อฝ่าบาทด้วย
เข้าใจหรือเปล่า
- ขออภัยเจ้าค่ะ - ขออภัยเจ้าค่ะ
ฟังนะ อย่าให้เกิดขึ้นอีก
- ท่านโบตั๋นนี่ก็ง้ามงาม - เฮ้อ...
เป็นไงล่ะ โทคิตะ
คือว่า... ข้าน้อยพูดไม่ออกเลย
ข้าน้อยฟุจิมากิ ขออภัยที่เข้ามาโดยพลการ
ท่านโอโตโมะขอรับ เรามีเรื่องต้องหารือกันขอรับ
มีเรื่องอะไร พูดมา
เรื่องนี้ข้ารับใช้ไม่ควรฟังขอรับ
ไม่ต้องสนใจเจ้านี่หรอก
พูดมาได้แล้ว
ถ้าเช่นนั้น
เกี่ยวกับพระธิดาที่พระมเหสีของฝ่าบาท ให้ประสูติเมื่อเดือนที่แล้วน่ะขอรับ
ถึงเวลาต้องแต่งตั้งผู้ปกครองพระธิดาแล้ว
แต่พระมเหสีกลับเปรยว่าอยากดูแลพระธิดาเอง
ยอมรับไม่ได้
ผู้ปกครองจะต้องคัดสรรจากบรรดานางสนม
แต่พระมเหสีมีพระประสงค์...
พระมเหสียูกิโกะมิใช่ฝ่าบาทสักหน่อย
ขอรับ
เช่นนั้น
หากพิจารณาจากชื่อตระกูล
คัตสึนุมะน่าจะเหมาะขอรับ
อ้อ คัตสึนุมะเหรอ
เจ้าช่างสายตาเฉียบแหลมจริงๆ
วิเศษขอรับ งั้นเป็นตระกูลคัตสึนุมะนะขอรับ
- ถึงตาเจ้าเดินแล้วล่ะ - ขอรับ
คิดยังไงกับเรื่องที่ได้ฟังบ้าง
กับกิจธุระของชนชั้นปกครอง ข้าน้อยมิกล้าสอดหรอกขอรับ
ข้าน้อยมิบังอาจ...
การคัดเลือกผู้ปกครองอาจกลายเป็นเชื้อไฟได้
เชื้อไฟเหรอ
หากไม่มีพระโอรสถือประสูติ
พระธิดาก็จะต้องอภิเษกกับผู้อื่น
และรับตําแหน่งพระมเหสี
ฉะนั้นแม้ไม่ใช่ผู้ให้กําเนิด แต่ผู้ปกครองก็จะกลายเป็นพระชนนี
พร้อมกับได้รับอํานาจล้นฟ้า
หากปล่อยไว้เช่นนี้
เชื้อไฟเล็กๆ ก็อาจลุกลามเป็นกองเพลิง
การธํารงระเบียบปกครอง
ที่สืบทอดต่อมาเป็นเวลา 150 ปี ถือเป็นเรื่องสําคัญยิ่ง
มันจะเป็นการปกป้องฝ่าบาทไปด้วยเช่นกัน
ท่านพูดถูกต้องทุกประการขอรับ
- ว่าแล้วก็นึกได้ โทคิตะ - ขอรับ
เกี่ยวกับบุตรีของเจ้าน่ะ...
ชื่อโอฟุกิใช่หรือเปล่านะ
ใช่แล้วขอรับ
ดูเหมือนว่านางจะเป็นที่โปรดปราน
ของฝ่าบาทมากเลยนี่นา
ขอรับ
เป็นเพราะเราโชคดีน่ะขอรับ
จะท่านโอฟุกิหรือท่านโบตั๋นก็งดงามทั้งนั้น
กระนั้นก็เถอะ
ผู้ที่จะให้ประสูติพระทายาทองค์ต่อไป
น่าจะเป็นท่านโอฟุกิจากตระกูลโทคิตะ
ฝ่าบาททรงโปรดปรานนางมากเป็นพิเศษ
เจ้าแน่ใจเหรอ
ท่านโบตั๋นนั้นมาจากตระกูลโอโตโมะ
ตระกูลที่มีอิทธิพลอย่างมากในโอกุ
และที่สําคัญที่สุด นางยังเป็นบุตรีของท่านโอโตโมะ
แต่ชื่อตระกูลมันสําคัญซะที่ไหนล่ะ
ไม่ว่ามารดาจะเป็นใคร ทายาทย่อมเป็นทายาท
จะบุตรีของพ่อค้า
หรือแม้แต่บุตรีของชาวนา
ขอแค่มีทายาทก็ชนะ
ที่โอกุมันเป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือไง
บุตรีของข้า โบตั๋น ควรตั้งใจให้เหมือนกับนางบ้าง
โอ๊ะ
เดินไปตําแหน่งนั้นมันดีแล้วเหรอ
รุกฆาตภายในห้าตา
อะไรกัน
ข้าน้อยไม่อาจเทียบชั้น ท่านโอโตโมะได้จริงๆ ด้วย
เอ๋ ท่านโทคิตะ
ข้าอยากขอพบท่านพี่น่ะ
เดี๋ยวข้าจะรออยู่ตรงนี้ จนกว่าจะถึงเวลานัดหมาย
แบบนั้นย่อมได้อยู่แล้วขอรับ
นั่นไม่เป็นไรเหรอ
เขาไม่มีป้ายผ่านสักหน่อย
ตระกูลมิโซโรงิถือเป็นข้อยกเว้นขอรับ
เห็นว่าพวกเขามีหน้าที่พิเศษ ต้องปกป้องเทพีวารีน่ะขอรับ
แต่พูดตามตรง ข้าน้อยก็ไม่รู้รายละเอียดหรอก
ช่างเป็นตําแหน่งที่น่าอิจฉาจริงๆ นะขอรับ
คนขายยา
ถ้าลอบเข้าไปข้างในอีก เจ้าหัวขาดแน่
อ้าว สึยุ
มาอยู่ที่นี่นี่เอง
ก็ว่าแล้วว่าทําไมเรียกหาถึงไม่มา
ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ
คนไม่พอน่ะเจ้าค่ะ พวกเขาเลยขอให้ข้าน้อยช่วย
อ้อ จริงสิ
ท่านฟุกิเจ้าคะ ท่านซุยโคอินอยู่ข้างในด้วยเจ้าค่ะ
แล้วมีอะไรต้องกังวลล่ะ
พระองค์เป็นพระชนนีของฝ่าบาท
เดี๋ยวข้าจะจัดการเอง
ดูเหมือนข้าน้อยจะกังวลเก้อซะแล้ว
เชิญข้างในเถอะเจ้าค่ะ
ถ้างั้นเดี๋ยวค่อยคุยกันนะ
เดี๋ยวนี้ท่านโอฟุกิชักจะทําตัว เหมือนพระสนมองค์อื่นขึ้นทุกทีๆ
เดี๋ยวเถอะ
เมื่อปีก่อนเรายังตักน้ําด้วยกันอยู่เลยแท้ๆ
คุณโอซาโยะ
ผู้ที่เกิดจิตปฏิพัทธ์มิใช่ท่านโอฟุกิ
แต่เป็นฝ่าบาทนะเจ้าคะ
ดังนั้นเราจึงเชื่อว่า
ผู้ที่เหมาะสมกับตําแหน่งผู้ปกครอง คือท่านโอมัตสึจากตระกูลคัตสึนุมะขอรับ
กรุณารับหน้าที่นี้ด้วยขอรับ
ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งเจ้าค่ะ
แต่ว่าพระมเหสีล่ะ
นั่นสิน้า
หน้าที่ผู้ปกครองของพระธิดา
ตามธรรมเนียมแล้วจะเป็นของตระกูล ที่รับใช้ฝ่าบาทมายาวนาน
ตระกูลคัตสึนุมะจึงเป็นตัวเลือกที่เหมาะสม
ยกย่องกันเกินไปแล้วเจ้าค่ะ
ขออนุญาตถามนะเจ้าคะ
แล้วพระมเหสีรู้สึกอย่างไรกับเรื่องนี้เหรอเจ้าคะ
พระองค์ก็เพิ่งเคยมีพระทายาทเป็นครั้งแรก
ข้าน้อยคิดว่าพระองค์คงอยากเลี้ยงพระธิดาเอง
นั่นสิเจ้าคะ
นี่แทบจะเป็นการลักพาตัวอยู่แล้ว
ขออย่าให้พระมเหสีทรงเจ็บปวดกับเรื่องนี้เลย
สามหาวจริงๆ
จะบอกว่าไม่ไว้ใจตระกูลข้างั้นเหรอ
ข้าน้อยมิบังอาจหรอกเจ้าค่ะ
ข้าน้อยก็แค่สงสัยว่าพระมเหสีกับฝ่าบาท
ทรงคิดอย่างไรกับเรื่องนี้เท่านั้นเอง
คนเป็นพ่อแม่ก็ย่อมต้องรักลูกตัวเองอยู่แล้ว
ทั้งที่แย่งฝ่าบาทไปแท้ๆ ยังจะกล้าพูดแบบนั้นอีก
บุตรีของช่างเย็บผ้ายากจนจะไปรู้อะไรกัน
ก็แค่หน้าตาสะสวยนิดหน่อย...
เพราะอย่างนั้นข้าน้อยจึงขอเสนอ
ให้เราถามความคิดเห็นของฝ่าบาทเสียก่อน
ถึงพวกเราจะมาโต้เถียงกันให้ตายยังไง
เรื่องบางเรื่องก็อยู่นอกเหนืออํานาจเรา
เรื่องนั้นไม่จําเป็นหรอก
กิจน่ารําคาญเช่นนี้ ฝ่าบาทให้พวกเราจัดการ
เพื่อที่พระองค์จะได้มีสมาธิกับงานของพระองค์
นั่นคือหน้าที่ของโอกุใช่ไหมล่ะ
เราจะนําเรื่องพรรค์นี้ไปรบกวนพระองค์
ไม่ได้เป็นอันขาด
เช่นนั้นแล้ว
ตําแหน่งผู้ปกครองจะเป็นของท่านโอมัตสึ
มีท่านไหนอยากจะพูดอะไรอีกหรือไม่
ทีนี้เรื่องต่อไป
ด้วยท่านอุตายามะได้เสียชีวิตเมื่อเดือนที่แล้ว
เราจึงต้องกําหนดตัวผู้ดูแลโอกุคนใหม่
ผู้ที่ถูกเสนอชื่อมาล่วงหน้าก็ได้แก่...
ท่านโบตั๋น
ท่านโอมัตสึ
แล้วก็ท่านโอทาเคะขอรับ
ในจํานวนนี้ ผู้ที่ช่วยงานท่านอุตายามะมายาวนาน และมีสายสัมพันธ์กับไดเมียวทั้งหลาย
ก็คือท่านโบตั๋นขอรับ
ข้าน้อยจึงเชื่อว่านางเหมาะสมที่สุด
เหตุนี้เอง ตําแหน่งผู้ดูแลโอกุคนต่อไป จะเป็นของท่านโบตั๋น
กรุณารับตําแหน่งนี้ด้วยขอรับ
ข้าน้อยขอน้อมรับตําแหน่งนี้เจ้าค่ะ
เพราะท่านอุตายามะได้จากไปแล้ว
ข้าน้อยจึงเชื่อว่ามีหลายคน ที่ไม่มั่นใจกับอนาคตของโอกุ
เราต้องอุทิศตัวให้กับ หน้าที่นางในแห่งโอกุกันอีกครั้ง
และอุทิศตัวให้กับกฎเกณฑ์ ที่เราปฏิญาณว่าจะธํารงไว้
ที่สําคัญ กับกฎการปรนนิบัตรยามราตรี
เราจะละเลยมันดังเช่นที่ทําในระยะหลังนี้ไม่ได้
กฎข้อแรก
ห้ามมิให้สนทนาวิสาสะกับฝ่าบาท ระหว่างปรนนิบัตรยามราตรี
การเขียนจดหมายถึงพระองค์ก็ถือเป็นสิ่งต้องห้าม
กฎข้อที่สอง
พระมเหสีและพระสนมจะต้องสลับกัน ปรนนิบัตรฝ่าบาทยามราตรี
ห้ามมิให้ผู้ใดปรนนิบัตรรับใช้ เป็นเวลาสองคืนติดต่อกัน
เดี๋ยวก่อนสิเจ้าคะ
อะไรเหรอ
ท่านกําลังใช้อํานาจเกินขอบเขต
ใครจะได้ไปปรนนิบัตรรับใช้ พระองค์ทรงเป็นคนเลือกเอง
แม้แต่ผู้ดูแลโอกุก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องนั้นเจ้าค่ะ
กฎนี้มีขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่า พระองค์จะทรงมีพระทายาท
การทําเช่นนั้นถือเป็นสิ่งต้องห้ามมาโดยตลอด
แต่ว่า...
จะเป็นยังไงหากฝ่าบาททรงพอพระทัย ในตัวสตรีนางหนึ่ง
ทว่านางกลับไม่สามารถมีลูกได้
แบบนั้นสายเลือดของฝ่าบาทก็จะสูญสิ้น
ก็อาจจะใช่
แต่ท่านจะละเลยพระประสงค์ของฝ่าบาทไม่ได้
ทั้งเมื่อคืนนี้ คืนเมื่อวานซืน และคืนก่อนหน้านั้น
ฝ่าบาทล้วนแต่เลือกข้าให้ไปปรนนิบัตรยามราตรี
- จะพูดอะไรกันแน่ - หา
ฝ่าบาทไม่ได้บอกให้เจ้ามาใหม่ ในคืนต่อไปใช่ไหมล่ะ
ก็การสนทนาระหว่างปรนนิบัตร ถือเป็นสิ่งต้องห้ามนี่
แรกเริ่มเดิมที คนที่เลือกผู้ดูแลคนใหม่ก็คือฝ่าบาท
นั่นแปลว่าฝ่าบาททรงเห็นด้วยกับคุณโบตั๋น
เจ้ามีเจตนาจะท้าทายหรือไงกัน
หัวเราะอะไรของเจ้า
สุดท้ายแล้ว พวกเจ้าก็แค่ห่วงชื่อตระกูล
พวกเจ้าล้วนแต่ริษยา ที่ฝ่าบาททรงโปรดปรานในตัวข้า
ข้าน่ะ...
ท่านโอฟุกิ
ใครก็ได้ตามหมอหลวงมาที
(แผ่นทอง)
ท่านเก็นตาคุ ท่านโอฟุกิเจ้าค่ะ
ไม่นึกเลยว่านางจะเป็นลมไป
เรื่องนั้นต้องรบกวนจิตใจนางมากแน่ๆ
แต่อาการของท่านโอฟุกิ...
ใช่อาการแพ้ท้องหรือเปล่า
ต้องใช่แน่ๆ เลย
ไม่เสียทีที่ฝ่าบาททรงโปรดปราน
ฝ่าบาทจะต้องพอพระทัยแน่ๆ เจ้าค่ะ
แบบนี้มัน...
ลําบากแล้วสิ
ใช่แล้วล่ะ มันถูกต้องที่ไหน
แค่คิดว่าสายเลือดของฝ่าบาท ปะปนกับของหญิงชั้นต่ําผู้นั้น...
หือ
ร้อน!
เฮ่ย อะไรล่ะเนี่ย
ก่อเกิดเป็นรูปร่าง... แล้วสินะ
ร้อน!
ซาโยะ
ร้อนจัง
มือข้า
เอาออกไป
เอาออกไปนะ
เอามันออกไปที!
เดี๋ยวก่อน เจ้าจะไปไหน
นี่ป้ายผ่านของข้าน้อย
นั่นมันป้ายผ่านจากท่านอุตายามะต่างหาก
มันใช้การไม่ได้แล้ว
ปีศาจตนนี้...
รวดเร็วนัก
ร้อน!
ข้าเป็นองครักษ์ของที่นี่
ข้าให้เจ้าเข้าไปโดยพลการไม่ได้หรอก
แถมยังหนีไปซ่อนได้รวดเร็วเสียด้วย
เงียบได้แล้วเจ้าค่ะ
เรื่องนี้เราจะให้พวกบุรุษเป็นผู้สืบสวน
พวกเจ้าอย่าสอดรู้สอดเห็นไปมากกว่านี้
ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปซะ
ท่านฟุจิมากิ เห็นด้วยหรือไม่
ขอรับ
มาหลอกให้ตกใจเล่นกันซะได้
เปล่าเลย
เชื้อไฟนั้น ตอนนี้มัน...
ท่านโทคิตะ
ท่านโอฟุกิเป็นลมเจ้าค่ะ
ท่านพี่น่ะเหรอ
- ท่านพี่ - หือ
อุ๊ยตาย สวัสดีจ้ะ
ไม่ต้องห่วงหรอกขอรับ
นางได้สติขึ้นมาแทบจะทันทีเลยล่ะ
ท่านพ่อเอง ก็ไม่ได้เจอกันนานนะเจ้าคะ
เอ่อ... อืม
ลูกได้ยินมาว่า
ท่านพ่อไปเล่นโชงิกับท่านโอโตโมะด้วยสินะ
คือ...
ช่วงนี้ท่านต้องพักผ่อนนะขอรับ
ท่านพ่อ
อ้อ จริงด้วยสิ
ท่านพี่
ออกจากโอกุไปจะดีกว่าไหมขอรับ
เมื่อเป็นสนมก็ต้องเป็นชั่วชีวิต
ไม่มีสิทธิ์จะไปจากโอกุเด็ดขาด
เจ้าได้เห็นเหตุการณ์เมื่อเดือนก่อน ฉะนั้นเจ้าก็คงจะเข้าใจ
ก็เพราะอย่างนั้นนั่นแหละขอรับ
ข้าน่ะเห็นมาเต็มสองตาเลย
ความแค้นที่หลอกหลอนโอกุ
มันสาปส่งเหล่านางในจนถึงตาย
ข้าน่ะห่วงท่านพี่นะขอรับ
ท่านพ่อก็ด้วยใช่ไหม
เอ่อ... อืม
- แล้วไงล่ะ - หา
ถ้าเราหนีไปตอนนี้
จากนั้นจะเป็นยังไง
ที่ท่านพ่อได้ขึ้นเป็นซามูไร
และที่เจ้าก้าวหน้าในหน้าที่การงาน
ทั้งหมดเป็นเพราะฝ่าบาทพอพระทัยในตัวข้า
คิดจะสละมันทิ้งไปหรือไง
เจ้าจะให้พวกเรากลับไปอดอยาก อยู่ในบ้านโกโรโกโสนั่นอีกเหรอ
เรื่องนั้น...
ท่านพ่อเองก็เหมือนกัน
"ตระกูลโทคิตะจะมีอํานาจ"
"เราจะปกครองแผ่นดินนี้"
ผู้ที่ส่งลูกมาที่นี่เพื่อการณ์นั้น
ก็คือท่านพ่อนะเจ้าคะ
หากตอนนี้เรากลับหลังหันแล้วหนีไป
ที่เรามาที่นี่มันก็ไม่มีความหมายอะไรน่ะสิ
อีกอย่าง
อีกนิดเดียวเป้าหมายของเราจะเป็นจริงแล้ว
อย่าบอกนะว่า...
ท่านพ่อไม่มีอะไรต้องกลัวอีกแล้วเจ้าค่ะ
ท่านโอฟุกิตั้งท้องหรือเจ้าคะ
อะไรนะ ในห้องโถงใหญ่เหรอ
มีคําสั่งให้เราไปสืบสวนขอรับ
อะไรเหรอขอรับ
อ้อ เปล่าหรอก
ช่างมันเถอะ
หา เจ้าหมอนั่น!
ให้ตายสิ
กลายเป็นเรื่องใหญ่โตไปซะได้
คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนไฟลุกท่วมตัวในโอกุ
เรื่องนั้นก็ด้วย แต่ปัญหาที่ใหญ่กว่าก็คือ...
หมายถึงบุตรีของโทคิตะที่ชื่อฟุกิใช่ไหมขอรับ
อืม
หากเด็กที่นางคลอดเป็นเด็กผู้ชาย
จะต้องเกิดความขัดแย้งเรื่องสืบทอดบัลลังก์แน่
ในเมื่อตระกูลคัตสึนุมะฝากชะตาไว้ กับการเป็นผู้ปกครองพระธิดา
เช่นนั้นตําแหน่งของเจ้าจะสั่นคลอน
เอ่อ
แต่คงไม่มีใครยอมให้เด็กที่เกิดจากบุตรี ของช่างเย็บผ้ามาสืบบัลลังก์หรอกมั้ง
- ตรงกันข้ามสิไม่ว่า - หา
พวกที่ไม่พึงพอใจกับระเบียบปกครอง จะต้องหนุนหลังนางเป็นแน่แท้
เด็กสาวคนนั้น
จะกลายเป็นเชื้อไฟ
อ้อ
งั้นเราไปปรึกษาท่านโอโตโมะดีกว่าไหมขอรับ
จะให้ท่านรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด
ที่โอฟุกิจะให้ประสูติพระทายาทน่ะ
ท่านไม่ได้คาดการณ์ไว้
อุตายามะลงเอยยังไง เจ้าลืมแล้วเหรอ
ไฟที่ลุกขึ้นมาภายในโอกุก็ต้องดับให้ได้ภายในโอกุ
หากปล่อยทิ้งไว้ล่ะก็
เชื้อไฟเล็กๆ จะกลับกลายเป็นกองเพลิง
ถ้าอย่างนั้นก็ให้บุตรีข้า มัตสึเป็นผู้จัดการเถอะ
เราจะให้เรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้ไม่ได้
จัดการแบบเงียบๆ นะ
ตั้งแต่ที่ท่านอุตายามะจากไป เจ้าประสบปัญหาอะไรบ้างไหม
เจ้าได้เป็นอาลักษณ์หลวงตั้งแต่เยาว์วัย
ก็ต้องกลายเป็นที่ริษยาอยู่แล้ว
หากอยากให้ช่วยล่ะก็
เจ้าสามารถมาหาข้าได้ทุกเมื่อนะ
หากข้าขอร้องท่านพ่อ
ปัญหาส่วนใหญ่ล้วนจัดการได้
ความเป็นห่วงของท่าน ข้าน้อยซาบซึ้งใจนัก
แต่ข้าน้อยมีภาระหน้าที่ล้นมือ
ไม่มีเวลาจะมากังวลหรอกเจ้าค่ะ
การธํารงระเบียบปกครอง
ที่สืบทอดต่อมาเป็นเวลา 150 ปี ถือเป็นเรื่องสําคัญยิ่ง
และรวมไปถึงการรับใช้ฝ่าบาทด้วย
นี่คือหลักการประจําใจที่เจ้าห้ามลืมเป็นอันขาด
เจ้าค่ะ
โชจู
วันที่เจ้าถูกแต่งตั้งให้เป็นนางข้างห้อง
เจ้าคงยังไม่ลืมสินะ
เรื่องนั้นก็เพราะได้ตระกูลคัตสึนุมะรับรองให้
ว่าข้าน้อยยังปรนนิบัตรรับใช้ฝ่าบาทได้เจ้าค่ะ
เอานี่ไป
ไปที่ห้องบรรทม
รับบัญชาเจ้าค่ะ
เฮ่ย เจ้าน่ะ
ในที่สุดก็เจอสักที
ผู้ชายเข้ามาในโอกุไม่ได้
เจ้าอยากหัวหลุดจากบ่าหรือไง
เฮ่ย
มีคนถูกเผา
นี่เจ้าไปรู้มาจากไหน
เพียงแค่เห็น ข้าน้อยก็รู้แล้ว
นี่คือโมโนโนเกะ
ความรู้สึกแรงกล้าที่เผาผลาญคนทั้งเป็น
จนแม้แต่ไขกระดูกยังกลายเป็นเถ้าธุลี
ท่านพอรู้ไหมว่ามันคืออะไร
ท่านรู้หรือเปล่า
อย่ามาพูดบ้าๆ นะ
รีบไปจากที่นี่สักที เดี๋ยวก็เป็นเรื่องใหญ่หรอก
ท่านทําให้ข้าน้อยไม่มีทางเลือก
ข้าน้อยจะกลับมาใหม่คืนนี้
ว่ายังไงนะ
ระวัง... ฟืนไฟ
โมโนโนเกะเหรอ
มีคนบอกว่าเป็นคําสาปของท่านโอสึซึขอรับ
เป็นองครักษ์ของโอกุแท้ๆ
แต่กลับตัวสั่นงันงก ด้วยเรื่องไร้สาระพรรค์นั้นเนี่ยนะ
หากท่านโอฟุกิให้กําเนิดรัชทายาทล่ะก็
ที่ท่านโอมัตสึถูกแต่งตั้งเป็นผู้ปกครอง ก็จะไม่มีความหมาย
เอาล่ะ
มีอะไรขอรับ
มีเรื่องต้องตรวจสอบน่ะ
ข้าจะไปเดินเวรยาม
ข้าน้อยไปด้วยขอรับ
ไม่ต้องๆ เดี๋ยวข้ากลับมา
ข้าก็แค่จะไปดูว่ามีหนูในนี้หรือเปล่า
ท่านโอฟุกิ
กระหายน้ําเหรอเจ้าคะ
อะไรล่ะเนี่ย
- ระวังฟืนไฟ - ระวังฟืนไฟ
ร้อน!
อ๊าก!
อยู่ใกล้ๆ นี่
ร้อนเหลือเกิน
- โทเมะจัง ดูนั่น - หา
ร้อน...
ร้อนเหลือเกิน!
ใครก็ได้ รีบมาที่นี่หน่อย
เนื้อข้าไหม้หมดแล้ว!
โอ๊ยร้อน!
เป็นอะไรไหมเจ้าคะ
- ร้อนจัง - ร้อนจัง
- ถอยไปก่อน - คุณคนขายยา
มันเกิดอะไรขึ้น
พวกเราถูกมันล้อมไว้
นี่มัน...
เมื่อกี้มันอะไร
เปลวไฟที่เคลื่อนที่เป็นฝูง
เป็นฝีมือ...
ฮิเนซึมิ
ระบุรูปร่าง... ได้แล้ว
โมโนโนเกะอีกตนงั้นเหรอ
แค่ลูกไฟขอรับ
ลูกไฟเหรอ
ฝูงปีศาจเมื่อครู่คือลูกๆ ของฮิเนซึมิ
มารดาของพวกมันอยู่แห่งหนอื่น
เมื่อตอนบ่าย ข้าได้รับรายงานว่า มีชายน่าสงสัยเข้ามาในโอกุ
นั่นคือเจ้าใช่ไหม
ฮิเนซึมิคืออายาคาชิที่จะไม่ยอมรามือ
จนกว่าจะได้เผาทุกอย่างให้เป็นจุล
ฮิเนซึมิ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
ผู้ชายก็จะเข้ามาในโอกุไม่ได้เป็นอันขาด
หากเราอนุญาตให้ผู้ชายเข้ามาได้ง่ายๆ แบบนี้
กฎระเบียบของโอกุก็ไร้ความหมาย
ถ้าเราไม่รีบดับไฟที่ต้นตอ
โอกุนั้น...
- ได้ฟังข้าหรือเปล่า - จะลุกเป็นไฟในไม่ช้า
แต่ว่าอาวุธของพวกท่านนั้น
มิอาจใช้กับมันได้
มีเพียงดาบไล่ภูตผีเท่านั้น
ที่สามารถสังหารโมโนโนเกะ
งั้นเจ้าให้เรายืมซะก็สิ้นเรื่อง
- ซากาชิตะ - ขอรับ
เสียใจด้วยขอรับ ดาบเล่มนี้มีเพียงพวกเราที่ใช้ได้
หากคิดจะชักดาบก็ต้องบรรลุเงื่อนไขก่อน
- หนักเหลือเกิน! - รูปร่าง ความจริง แล้วก็เหตุผล
ต้องมีครบสามองค์ประกอบ จึงจะสามารถชักดาบออกมา
จากนั้นถึงจะสังหารโมโนโนเกะได้
ความจริงคือวิถีที่สิ่งต่างๆ ปรากฏ
ส่วนเหตุผลคือสิ่งที่คุกรุ่นอยู่ภายในโอกุ
ตัวจริงของความรู้สึกแรงกล้า ที่เผาผู้คนจนหลงเหลือเพียงเถ้าถ่าน
ฉะนั้นแล้ว ทุกท่าน
ข้าน้อยอยากขอให้ทุกท่าน เล่าทุกอย่างให้ข้าน้อยฟังขอรับ
ความรู้สึกแรงกล้าที่เผาคนจนเป็นเถ้าถ่านเหรอ
ราชองครักษ์ จับกุมตัวเขาเดี๋ยวนี้
ท่านโบตั๋นขอรับ
ชายคนนี้มีป้ายผ่านขอรับ
เพราะงั้นข้าน้อยก็เลยให้เขาเข้ามา
หือ เดี๋ยวนะ
นี่มันป้ายผ่านที่เขาได้มาจากท่านอุตายามะ
ตอนที่เขาสังหารโมโนโนเกะเมื่อเดือนก่อน
มันใช้ไม่ได้แล้วนี่หว่า
เจ้าหมอนี่มันร้ายจริงๆ
ท่านโบตั๋นขอรับ
ให้เรื่องนี้จบลงแต่โดยดีเถอะขอรับ
ถึงยังไงชายคนนี้ก็เคยช่วยโอกุไว้หนหนึ่งนะขอรับ
สําหรับความผิดที่เจ้าให้เขาเข้ามาโดยไม่ตั้งใจ
ครั้งนี้ข้าจะอภัยให้
แต่ว่ามันจะไม่มีครั้งที่สอง
ขอบพระคุณที่ปรานีขอรับ
ไปขอบคุณซากาชิตะซะล่ะ
แล้วก็
อย่าได้โผล่หน้ามาที่นี่อีก
งั้นเหรอ
ที่อุตส่าห์เข้ามาช่วย ขอบพระคุณนะเจ้าคะ
ข้าน้อยก็แค่บังเอิญผ่านทางมาขอรับ
ผ่านทางมากะผีน่ะสิ
เจ้าใช้ทางไหนลอบเข้าไปกันแน่
แต่ข้าน้อยแปลกใจนะ
ไม่นึกเลยว่าท่านซากาชิตะ จะช่วยแก้ต่างให้คุณคนขายยาแบบนั้น
อย่าเข้าใจผิดนะ
ข้าก็แค่คิดว่าเราต้องพึ่งฝีมือเขา ในการสังหารโมโนโนเกะ
แต่ว่าท่านโบตั๋นสั่งไม่ให้ข้าน้อยโผล่หน้ามาที่นี่อีก
นางน่ะยังเยาว์วัยอยู่
นางไม่คุ้นชินกับเรื่องอะไรแบบนี้
หมายถึงเรื่องอะไรขอรับ
ก็เหตุร้ายที่เกี่ยวกับไฟไงล่ะ
เหรอ
ไฟในโอกุไม่มีทางติดขึ้นมาเอง
จะด้วยฝีมือมนุษย์
หรือว่าโมโนโนเกะ
มันล้วนแต่มีต้นตอเสมอ
อย่างที่คิด
ท่านรู้สินะว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่
เปล่านะ
ท่านซากาชิตะเจ้าคะ
ข้าแค่นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น กับท่านโอสึซึขึ้นมาเฉยๆ น่ะ
เอ๋ ท่านโอสึซึเหรอ
หมายถึงวิญญาณในห้องโถงใหญ่เหรอเจ้าคะ
วิญญาณเหรอ
ถ้าทําหน้าที่ระวังไฟก็จะรู้เรื่องนี้เจ้าค่ะ
เวลาออกเดินเวรยามตอนกลางคืน
มีคนพบเห็นผู้หญิงถือตะเกียง อยู่ในห้องโถงใหญ่หลายครั้ง
นางมิใช่วิญญาณสักหน่อย
ท่านโอสึซึน่ะคือพระสนมที่มีชีวิตอยู่เมื่อ 20 ปีก่อน
ทั้งที่ตั้งครรภ์แล้วแต่ทุกอย่างกลับไม่ราบรื่น
แล้ววันหนึ่ง นางก็ตายในกองเพลิง
เพลิงเหรอ
โชคดีที่ตอนนั้นเพลิงไม่ลุกลาม
แต่ท่านโอสึซึอาภัพกลับต้องเสียชีวิตในกองเพลิง
และเหตุก็เกิดขึ้น
ที่ห้องโถงใหญ่นั่นแหละ
คนสุดท้ายที่ได้เจอกับท่านโอสึซึน่ะ...
ก็คือข้าเอง
หากว่าตอนนั้นข้าเรียกนางไว้ล่ะก็...
ยังไงก็เถอะ ท่านโอสึซึเป็นคนใจดีมีเมตตา
นางไม่มีทางกลายเป็นโมโนโนเกะ
ที่เข่นฆ่าผู้อื่นได้แน่
บางครั้งความใจดีมีเมตตา
ก็กลับกลายเป็นคําสาปได้นะขอรับ
อะไรนะ
โมโนโนเกะเองก็ถือครองความจริงและเหตุผล
ความรู้สึกของพวกมันมีต้นตอ
ฮิเนซึมิน่ะ เดิมทีแล้วคือเทพารักษ์ในร่างหนู
มันจะอาศัยอยู่
ในที่ที่พ่อแม่หวังจะให้ลูกคลอดออกมาโดยปลอดภัย
คุณคนขายยา
ตอนนี้โมโนโนเกะอยู่ไหนเหรอเจ้าคะ
ถึงจะหลบเร้นจากสายตา
แต่มันอยู่ที่ไหนสักแห่งในโอกุนี่แหละ
เพราะอย่างนั้น ข้าน้อยจึงอยากขอแรง พวกท่านทั้งสองคนหน่อย
โชคร้ายประดามี
- ได้โอกาสแล้ว - นั่นสินะ
นี่ ข้ากําลังยุ่งนะรู้ไหม
สึยุ
เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า
โชจูเหรอ
ข้าน้อยได้ยินมาว่า
เป็นฝีมือโมโนโนเกะเจ้าค่ะ
นี่มัน...
โมโนโนเกะ...
ก็แค่ข่าวลือเท่านั้นแหละเจ้าค่ะ
ขอบใจนะ
น้ํานี่... รสชาติดีกว่าทุกครั้ง
น้ํานั่นเพิ่งตักมาใหม่เมื่อเช้าเลยเจ้าค่ะ
ข้าน้อยขอถามอะไรสักอย่างได้ไหมขอรับ
หือ อะไรเหรอ
เหตุใดท่านโอโตโมะจึงเรียกข้าน้อย มาเป็นคู่เล่นโชงิล่ะขอรับ
โชงิน่าเบื่อสําหรับเจ้าหรือไง
เปล่าขอรับ ไม่ใช่แบบนั้น
ตัวหมากทุกตัวล้วนมีหน้าที่ของมัน
แต่ต่อให้จะสามารถเลื่อนชั้น
ตัวเบี้ยก็ไม่อาจกลายเป็นตัวเรือได้
ส่วนเรือเองก็มิอาจทรยศตัวขุน
บนกระดานโชงิ
ไม่มีทั้งลูกน้องโง่เง่าหรือไดเมียวเจ้าแผนการ
ไม่มีทั้งไฟที่ชําระล้างทุกสิ่งที่เกิดขึ้นให้หายไป
ข้าถึงได้ชอบมัน
นี่คือที่เหลืออยู่เจ้าค่ะ
ใช้ได้แล้วล่ะ
ขอบคุณที่ช่วยนะขอรับ
ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ
คราวนี้เจ้าต้องพึ่งตัวเองแล้วนะ
จงถูกชําระล้าง
ให้บริสุทธิ์ผุดผ่อง
จะไม่ดื่มหรือไง
ด้วยประสงค์ของสวรรค์...
- ข้าเจอนี่ในห้องท่านอุตายามะ - โปรดปกปักษ์เรา...
ตรงจุดที่โชจูตาย
นี่มัน...
น่าจะเป็นขวดบรรจุยาพิษ
พอข้าเทลงไปในน้ํา พวกปลาทองก็ตายทันทีเลย
แต่ว่า...
โชจูถูกโมโนโนเกะสังหารไม่ใช่เหรอ
โชจูจะตายยังไงนั้น
เจ้าไม่จําเป็นจะต้องสนใจก็ได้
เพราะถึงยังไง
ผู้ที่นางตั้งใจจะวางยาพิษก็คือเจ้า
ท่านว่าอะไรนะ
เมื่อคืนนี้มีพยานเห็นโชจูไปที่ห้องของเจ้า
แต่ว่านั่น...
นี่ท่านเรียกข้ามาเพื่อหยามหยันงั้นสินะ
ข้าล่ะไม่ชอบนิสัยนั้นของเจ้าเลย
ไม่ว่ามารดาจะเป็นใคร
ทายาทก็ย่อมเป็นทายาท
ในฐานะผู้ดูแลของโอกุ
ข้ามีหน้าที่ปกป้องพวกเขา
เพราะเหตุนี้ข้าถึงได้เตือนเจ้า
ทว่าเจ้าก็กลับไม่เข้าใจ
เป็นเพราะเจ้าเอาแต่คิดถึงตัวเองยังไงล่ะ
อนาคตโอกุจะเป็นยังไง เจ้าไม่เคยคิดถึงมันเลยสักนิด
สําหรับเจ้าแล้ว
ทายาทเป็นเพียงเครื่องมือเพื่อความก้าวหน้าสินะ
คนที่ยังเจ็บใจเพราะไม่เคยถูกเรียกตัว ไปปรนนิบัตรยามราตรี
ก็คือท่านเองสินะ
ถ้าสาแก่ใจก็พูดไปเถอะ
คันชั่งพวกนี้จะบอกตําแหน่ง ของโมโนโนเกะให้เรารู้เหรอเจ้าคะ
แม้จะมิอาจมองเห็น...
เสียงนี้ก็จะช่วยนําทางให้เราขอรับ
- ลึกลับจังเลยน้า - แล้วไง
ไอ้ตัวที่เรียกว่าฮิเนซึมิอะไรนั่น เจ้าก็ยังไม่เจอมันใช่ไหมล่ะ
หากว่าโมโนโนเกะไม่เคลื่อนไหว
คันชั่งนี้ก็จะไม่สั่น
อภัยให้ไม่ได้...
ทําไมกัน
เด็กคนนั้น...
"เด็กคนนั้น"
เฮ่ย ดูนั่นสิ
ยามไฟแค้นฝังลึกลุกโชติช่วงขึ้นมาแล้ว
มันไม่มีทางมอดดับไปเองได้
มันอยู่ที่นี่
เอ๋
โธ่เว้ย
ไปสิ
เจ้าคนขายยา
ฝากตรงนี้ด้วยนะ
- ขอรับ - ขอรับ
ยาวิเศษตัวนี้
หมอหลวงหลายชั่วรุ่นสืบทอดต่อกันมา
- เอาล่ะ... - ท่านเก็นตาคุเจ้าคะ
ขออภัยที่บุกรุกเข้ามานะขอรับ
อภัยให้ไม่ได้
ท่านโอสึซึ
- มารดาของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน - เกิดอะไรขึ้น
หวังว่าพวกเจ้า... จะบอกข้าได้แล้วกัน
ท่านโอฟุกิปลอดภัยหรือเปล่า
อภัยให้ไม่ได้
ทําไมข้าถึงได้ยินเสียงของท่านโอสึซึ
นี่มัน...
- เกิดอะไรขึ้นกันแน่ - อย่าเข้ามา
ท่านเก็นตาคุตั้งใจจะวางยาท่านโอฟุกิเจ้าค่ะ
ไม่ใช่นะ
- เจ้าทําอะไรกับโมโนโนเกะ - ขออภัย
ท่านซากาชิตะ
เด็กซึ่งไม่เป็นที่ต้องการมีอยู่ในทุกยุคทุกสมัย
ข้าก็แค่ทําตามคําสั่งเท่านั้น
คําสั่งของใคร
เชื้อไฟแห่งความขัดแย้งจะต้องถูกดับให้สิ้น
อย่าบอกนะว่า...
มันเป็นหน้าที่ของหมอหลวงมาหลายชั่วรุ่นแล้ว
หลายชั่วรุ่นงั้นเหรอ
ที่ท่านโอสึซึแท้งลูกก็เป็นฝีมือของเจ้างั้นเหรอ
ข้าเป็นเพียงแค่คนเตรียมยาเท่านั้น
- ไอ้สารเลว - เจ้าทําได้ยังไง
ท่านโอสึซึเจ้าคะ
อภัยให้ไม่ได้
ทั้งที่ท่านโอสึซึจิตใจดีมีเมตตา
เจ็บๆ
แต่ว่าเจ้า...
พวกเจ้าเอง... ก็ไม่รู้งั้นเหรอ
เจ้าเป็นคน...
พรากลูกไปจากนาง!
ระบุความจริง... ได้แล้ว
อะไรกัน
หรือว่า...
ท่านโอฟุกิ
อย่างนี้เองสินะ
ถ้าเป็นเรื่องโมโนโนเกะ...
- ตัวร้อนจี๋เลย - ก็ไม่ต้องสนใจกฎแล้วสินะ
นี่ยังเรียกตัวเองว่าราชองครักษ์ได้อีกเหรอ
ผู้เดียวที่จะช่วยโอกุจากโมโนโนเกะได้
ก็คือเขาผู้นั้นขอรับ
งั้นข้าก็ควรอนุญาตให้เขาเข้ามางั้นเหรอ
ตราบใดที่โมโนโนเกะยังสิงสู่อยู่ในร่างท่านโอฟุกิ
พวกเราก็ไม่อาจนิ่งเฉยได้
ไม่ว่าเมื่อไหร่หรือที่ไหน
ขอเพียงมีโมโนโนเกะปรากฎกาย เราก็จะไปสังหารพวกมัน
นั่นคือชะตาของพวกเรา ผู้ถือครองดาบไล่ภูตผี
ข้าน้อยเป็นยามเฝ้าประตูนานัตสึ
มา 30 ปีแล้ว
สิ่งเดียวที่ซากาชิตะคนนี้สนใจ
คือการปกป้องโอกุให้ปลอดภัยขอรับ
หุบปากซะ ซากาชิตะ
ได้โปรดฟังคําแนะนําของตาแก่คนนี้ด้วยเถอะ
ขอร้องล่ะขอรับ
ช่วยรับฟังข้าน้อยได้ไหมขอรับ
เมื่อข้าน้อยสามารถระบุเหตุผลของมัน
ข้าน้อยก็จะชักดาบออกมาได้
จงช่วยคุณโอฟุกิ
และลูกในท้องของนางให้ได้
ส่วนการลงโทษนั้นพักไว้ก่อน
ท่านโบตั๋น
ถ้าอย่างนั้น
ข้าน้อยมีเรื่องจะขอร้อง
ทุกๆ คนที่อาศัยอยู่ในโอกุขอรับ
รวบรวมมาได้เท่านี้แหละ
ทําได้ดีแล้วขอรับ
จะเอาเครื่องประดับรูปหนูไปทําอะไรกัน
เป็นที่ประทับทรงขอรับ
หมายความว่าไงน่ะ
เราต้องทําให้โมโนโนเกะออกมาจากร่างท่านฟุกิ
ตามความเชื่อแต่เดิม
หนูคือเทพารักษ์แห่งการคลอดบุตร
เพราะอย่างนั้น
พวกมันจึงต้องมีที่อยู่อาศัย
เดี๋ยวสิ
มันจะไม่ไหม้ใช่ไหมเนี่ย
ของพวกนั้นน่ะข้ายืมเขามานะ
ท่านโอฟุกิกับท่านโอสึซึ อาจมีบางอย่างคล้ายคลึงกัน
ทําไมคิดอย่างนั้นล่ะ
มีแค่เหตุผลนี้ที่อธิบายได้ว่า เหตุใดโมโนโนเกะจึงสนใจในตัวนาง
และอาจจะเป็นเหตุผลว่าทําไมมารดาของฮิเนซึมิ
จึงยังหาตัวไม่พบ
ทีนี้ก็...
รู้สึกยังไงบ้างเจ้าคะ
ท่านพ่อของท่านรออยู่ในห้องโถงใหญ่เจ้าค่ะ
ดูสิเจ้าคะ
คิดว่ายังไงเจ้าคะ
ท่านโอสึซึ
เป็นอุจิคาเคะตัวนั้นดีหรือเปล่า
อย่าถือสาเขาเลยเจ้าค่ะ ท่านโอสึซึ
เขามาอยู่ตรงนี้ก็เพราะถูกลงโทษ ที่ไปวิวาทกับพ่อค้าเจ้าค่ะ
ช่างเป็นชายที่เลือดร้อนจริงๆ เลย
เงยหน้าขึ้นมาเถอะเจ้าค่ะ
ซากาชิตะเหรอ
- อะไรขอรับ - เปล่าเจ้าค่ะ
ดูแลสุขภาพตัวเองหน่อยนะเจ้าคะ
ขออภัยที่ต้องให้รอเจ้าค่ะ ท่านพ่อ
วันนี้มีธุระอะไรเหรอเจ้าคะ
สึซึ
มีเรื่องอะไรงั้นเหรอเจ้าคะ
ทุกวันนี้ตระกูลไซโจ
ไม่ต้องกังวลเรื่องอดมื้อกินมื้อแล้ว
นั่นก็เป็นเพราะเจ้า...
และเพราะฝ่าบาททรงโปรดปรานในตัวเจ้า
เจ้าค่ะ
แต่ว่า...
ที่เจ้าเข้ามาอยู่ในโอกุได้นั้น...
ก็เป็นเพราะท่านโอโตโมะช่วยฝากฝังให้
หนี้บุญคุณของท่านโอโตโมะ ลูกไม่เคยลืมเลือนเจ้าค่ะ
ท่านโอโตโมะน่ะ...
ไม่ประสงค์ให้มี...
เชื้อไฟแห่งความขัดแย้ง
เอ๋
- ลูกในท้องของเจ้านั้น... - ไม่เป็นที่ต้องการ
ท่านโอโตโมะสั่งให้ข้า ทําแท้งลูกในท้องเหรอเจ้าคะ
ท่านโอโตโมะไม่มีทางพูดแบบนั้นออกมาหรอก
เพราะฉะนั้นข้ารับใช้อย่างเรา...
จึงต้องเป็นคนจัดการ
ดับไฟแห่งความขัดแย้งด้วยมือตัวเอง
ไม่เป็นไรแน่เหรอ
ดูเหมือนข้าน้อยจะประเมินพวกมันต่ําไป
จบแล้วใช่ไหม
ไม่
ยังไม่จบ
สึโดะ อาซานุมะ ไปเอายาทาแผลไฟลวกมา
- รีบไปเร็วเข้า - ขอรับ
พวกมันเป็นเพียงแค่ลูกๆ ของฮิเนซึมิเท่านั้น
งั้นก็ไม่จบแค่นี้สินะ
โมโนโนเกะนั้น
จะหยุดก็ต่อเมื่อถูกสังหาร
ถ้าจะชักดาบเล่มนั้นของเจ้า...
ข้าน้อยต้องรู้เหตุผลของฮิเนซึมิ
ต้นเหตุที่ทําให้มันอยากเผาโอกุให้มอดไหม้
ท่านโอฟุกิ
โล่งอกไปที
มีอะไรเหรอ ซาบุโร่มารุ
เรื่องท่านพี่ขอรับ มีข่าวลือแปลกๆ เกี่ยวกับนาง
- เรื่องนางตั้งครรภ์น่ะเหรอ - เปล่าขอรับ
เห็นว่านางทูลขอให้ฝ่าบาท แต่งตั้งนางเป็นผู้ดูแลโอกุขอรับ
พวกเขาเจอจดหมาย ที่ท่านพี่ขอให้ฝ่าบาทช่วยออกหน้า
ฟุกิ... ละเมิดข้อห้ามเหรอ
เจ้าไปได้มาจากไหน
ที่ห้องบรรทมเจ้าค่ะ
คนที่เข้าไปทําความสะอาดเจอมันเข้า
ตอนนี้คงไม่มีใครกล้าส่งสารถึงฝ่าบาทหรอก
ท่านโบตั๋นเป็นคนยกประเด็นนี้ขึ้นมาเองนะเจ้าคะ
การสนทนาหรือส่งจดหมายระหว่างปรนนิบัตร เป็นเรื่องต้องห้ามใช่ไหมล่ะเจ้าคะ
ดูเหมือนท่านจะพยายาม ปกป้องคุณโอฟุกิจังเลยนะเจ้าคะ
ทีแรกก็อนุญาตให้ชายแปลกหน้าคนนั้นเข้ามา
และตอนนี้ท่านก็ถึงกับมองข้ามกฎระเบียบ
เห็นท่านกลายเป็นคนใจดีเช่นนี้ ข้าน้อยล่ะทึ่งจริงๆ
ในฐานะผู้ดูแล
โอกุอยู่ใต้การกํากับของข้า
ข้าน้อยก็แค่เป็นกังวลว่า ท่านโอโตโมะจะรู้สึกยังไงเท่านั้นเอง
คนที่เป็นฝ่ายเข้าใจผิดน่ะ
คือท่านโบตั๋นเองไม่ใช่หรือไง
ข้าน้อยมีเรื่องจะพูดแค่นี้แหละเจ้าค่ะ
เรื่องลงโทษคุณโอฟุกิ ให้เป็นหน้าที่ของท่านนะเจ้าคะ
ท่านผู้ดูแล... โบตั๋น
อีกสักครู่ท่านพ่อของท่านจะมาเยี่ยมเจ้าค่ะ
ท่านพ่องั้นเหรอ
ท่านโอฟุกิเจ้าคะ
พอมีเวลาให้ข้าน้อยสักครู่ไหมเจ้าคะ
มีอะไร
ข้าน้อยคิดว่าท่านโอฟุกิคงรู้แล้ว
เมื่อนานมาแล้ว ข้าน้อยเคยรับใช้ท่านโอสึซึเจ้าค่ะ
รู้แล้วล่ะ
มีเรื่องหนึ่ง ที่ข้าน้อยไม่อาจลืมเลือนได้
นั่นก็คือสีหน้าของท่านโอสึซึ
ในวันที่นางเสียชีวิตในกองเพลิง
หลังจากเสียลูกไป
สีหน้าของนางก็เหมือน คนที่ที่ไม่หลงเหลือจิตวิญญาณ
ตอนนี้ท่านโอฟุกิ
สีหน้าไม่ต่างจากนางเลยเจ้าค่ะ
นี่ก็แปลว่าท่านโอสึซึคับแค้นโอกุงั้นเหรอ
เพลิงของนาง
คือเพลิงอเวจี
อเวจีเหรอ
หากเราหาตัวมารดาฮิเนซึมิไม่พบล่ะก็...
ท่านโทคิตะ
ซากาชิตะ
ท่านน่ะ...
อะไรขอรับ
ริ้วรอยขึ้นเต็มหน้าแล้วนะ
เอ๋
มีเรื่องจะบอกลูกเหรอเจ้าคะ
อืม
ท่านพ่อเจ้าคะ
ท่านโอโตโมะเรียกเจ้าไปพบ
ลูกจะ...
ฟุกิ...
ลูกตัดสินใจแล้วเจ้าค่ะ
กําลังรอเจ้าอยู่เลย
ท่านพ่อ พวกเขามาทําอะไรที่นี่เจ้าคะ
พวกเขาแค่บังเอิญอยู่แถวนี้พอดีน่ะ
ประจวบเหมาะจริงๆ
เจ้ามีข่าวเกี่ยวกับบุตรีของโทคิตะใช่ไหม
มีผู้พบจดหมายเมื่อวานนี้
ผู้ส่งจดหมายขอให้ฝ่าบาท เสนอชื่อตนเป็นผู้ดูแลคนใหม่
จดหมายฉบับนี้ลงนามด้วยชื่อคุณโอฟุกิ
คัตสึนุมะเล่าทุกอย่างให้ข้าฟังแล้วล่ะ
แต่ว่านี่เป็นกับดักเจ้าค่ะ
กับดักงั้นเหรอ
ลูกเชื่อว่าจดหมายฉบับนี้ถูกปลอมแปลงขึ้น เพื่อใส่ร้ายคุณโอฟุกิเจ้าค่ะ
ท่านโอโตโมะ ข้าน้อยขอพูด...
หุบปากซะ
ทําไมคิดอย่างนั้นล่ะ
เพราะคุณโอฟุกิกําลังตั้งครรภ์เจ้าค่ะ
หมอหลวงเก็นตาคุ
ตั้งใจจะวางยาพิษให้นางแท้ง
นางข้างห้องที่ตายไปก่อนหน้านี้
ก็ตั้งใจจะทําแบบเดียวกัน
การที่จู่ๆ ก็มีข่าวลือนี้ ย่อมต้องเป็น...
แล้วมันมีปัญหาตรงไหนกัน
ข้าไม่เห็นว่ามันจะมีปัญหาอะไรสักหน่อย
ผู้ที่เกือบจะถูกสังหาร คือเด็กซึ่งอาจจะเป็นรัชทายาทนะเจ้าคะ
รัชทายาทเหรอ
เรื่องนั้นไม่มีทางอยู่แล้ว
แต่ว่า...
ไม่มีทาง
ขอบพระคุณขอรับ
โอกุอยู่ในมือเจ้าแล้ว
หลายชั่วรุ่นแล้วที่พระชนนีของรัชทายาท
มาจากตระกูลของผู้อาวุโส
ตระกูลที่ไม่มีอํานาจอะไร
จะถูกเหล่าไดเมียวที่ทะเยอทะยานใช้เป็นเบี้ย
และแผ่นดินนี้ก็จะโกลาหล
แต่ท่านพ่อสอนข้าเสมอว่าให้ปกป้องรัชทายาท
ทายาทที่เกิดจากสายเลือดโทคิตะ
อาจเป็นต้นเหตุที่ทําให้ญี่ปุ่นลุกเป็นไฟก็ได้
การดับเชื้อไฟนั้นเสีย
จึงเป็นสิ่งที่ชอบธรรม
ท่านโอมัตสึบอกให้พวกเรา
รออยู่ที่นี่จริงๆ เหรอ
แผ่นดินนี้ต้องการผู้ที่สามารถมองเห็นภาพใหญ่
ผู้ที่กล้าริเริ่มและลงมือทําเพื่อโอกุ
บุตรีของโทคิตะ
ละเมิดกฎของโอกุ
และส่งจดหมายให้ฝ่าบาท
ถูกต้องหรือเปล่า โบตั๋น
- ท่านพ่อเจ้าคะ... - นี่เป็นคําสั่ง
จงปกป้องโอกุ
นั่นคือหน้าที่ของเจ้า
มีพยานพบจดหมาย
ในฐานะผู้ดูแล เจ้าจะต้องลงโทษนางซะ
ข้าขอมากไปหรือไง
นั่นเรียกว่าเป็นการปกป้องโอกุที่ไหนกัน
ผู้สมรู้ร่วมคิดที่รับคําสั่งท่านมา ทําให้โอกุต้องแปดเปื้อน
ส่วนท่านก็แค่ทําเป็นไม่รู้ไม่เห็น
ฟุกิ
อภัยให้ไม่ได้
นี่มัน...
คนขายยา
ใครให้เจ้าเข้ามาในนี้
ความรู้สึกที่แรงกล้า ของสึซึเมื่อ 20 ปีก่อนได้กลายเป็น...
- โมโนโนเกะ - โมโนโนเกะ
ฮิเนซึมิ
ขอให้ข้าน้อยเป็นผู้สังหารมันเถอะขอรับ
ร้อน!
- เกิดอะไรขึ้น - ร้อน
ข้างล่างงั้นเหรอ
หือ
อยู่ตรงนั้นเองสินะ
โอมัตสึ
พวกท่านพรากชีวิตคน
ไปมากมายเท่าไรแล้ว
ในฐานะประมุขตระกูลโอโตโมะ
ทุกอย่างที่ข้าทําไปก็เพื่อโอกุ
มันกําลังทําอะไร
ไม่ทราบขอรับ
แต่มันกําลังร่ําร้องว่า "อภัยให้ไม่ได้"
เอ๋
การที่ฮิเนซึมิเผาผลาญตัวเอง เป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อน
ข้าน่ะดับเชื้อไฟที่อาจลุกลาม จนมอดไหม้ประเทศนี้มาครั้งแล้วครั้งเล่า
เจ้าไม่มีวันเข้าใจหรอก
แต่คนที่บังคับให้ท่านโอสึซึทําแท้งก็คือท่าน
เหตุผลอยู่แค่เอื้อม
"สึซึ" อะไร ข้าไม่รู้เรื่อง
ข้าน่ะไม่เคย
บอกให้ใครทําแท้งลูกของตน
ฮิเนซึมิร้องว่า "อภัยให้ไม่ได้"
อภัยให้ไม่ได้เหรอ
มันฝีมือของประชาชนผู้ภักดี
ที่อยากยับยั้งความขัดแย้งเรื่องการสืบบัลลังก์
ฮิเนซึมิ ที่เจ้าอภัยให้ไม่ได้คือเรื่องอะไรกันแน่
เหตุใดเจ้าจึงกลืนกินตัวเอง
โอ๊ย!
อภัยให้ไม่ได้
อยากให้ลูกดื่มสิ่งนี้เหรอเจ้าคะ
หากลูกดื่ม ก็ถือว่าตระกูลไซโจ
รับใช้ท่านโอโตโมะด้วยความภักดีสินะเจ้าคะ
เราจะภาคภูมิใจได้ใช่ไหมเจ้าคะ
สึซึ
ลูกเข้าใจใช่ไหม
พ่อเองก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน
ไม่สิ ความเจ็บปวดของพ่อหนักหนายิ่งกว่า
ตระกูลไซโจนั้น ลูกจะปกป้องเองเจ้าค่ะ
คนขายยา
โอ๊ยร้อน!
อภัยให้ไม่ได้
ร้อน! ช่วยด้วย ร้อนเหลือเกิน!
โบตั๋น เจ้าต้องช่วยข้านะ
หากข้าตาย โอกุจะเป็นยังไง
ประเทศนี้จะเป็นยังไง
ท่านทําแท้งลูกตัวเอง...
สบายใจเถอะเจ้าค่ะ ท่านพ่อ
และความสํานึกผิดก็กลายเป็นไฟที่กลืนกินท่าน
ต่อให้ชีวิตเราต้องจบสิ้นลงตรงนี้
ก็มีคนมากมายที่ขึ้นมาเป็นผู้นําแทนที่เราได้
หา
คนเดียวที่มีค่าให้ปกป้อง
คือเด็กที่กําลังจะเกิดมาต่างหาก
ท่านยอมให้ลูกตัวเอง...
นั่นคือท่านโอสึซึเหรอ
ท่านยอมให้ลูกตัวเองตายได้ยังไงกัน
อภัยให้ไม่ได้
สิ่งที่ข้าทํา...
- ไม่อาจ... - ไม่อาจ...
ให้อภัยได้
"สิ่งที่ข้าทําไม่อาจให้อภัยได้"
ท่าน... รู้สึกอย่างนั้นเองสินะ
เหตุผล...
ได้ถูกเปิดเผยแล้ว
รูปร่าง ความจริง และเหตุผล
ด้วยสามองค์ประกอบนี้
ดาบของข้าจงถูก...
ปลดปล่อย
จงถูกปลดปล่อย
ฮิเนซึมิ
ทั้งที่กลายเป็นโมโนโนเกะไปแล้วแท้ๆ
แต่ความรู้สึกแรงกล้า ก็ยังแผดเผาเจ้าให้เป็นเถ้าถ่าน
ด้วยพลังของดาบแห่งคน
หนึ่งในแปดดาบแห่งหยินหยาง...
ข้าจะชําระล้างและส่งเจ้าสู่สุคติ
โมโนโนเกะเอ๋ย จงกลับไปซะ
ฟาดฟัน
อภัยให้ด้วย
ลูกจะคลอดเขาเจ้าค่ะ
ไม่ว่าเขาจะเป็นที่ต้องการหรือไม่
ลูกตัดสินใจแล้วเจ้าค่ะ
ลูกจะไปบอกท่านโอโตโมะด้วยตัวเองเจ้าค่ะ
แต่ว่า...
ฟุกิ หากเป็นแบบนี้ต่อไป
ชีวิตของเจ้าจะมีอันตรายไปด้วย
ลูกเอง
ก็หวังให้เชื้อไขของลูกปลอดภัยเจ้าค่ะ
เราเหมือนกันเลยนะเจ้าคะ
- ท่านคนขายยา - เอ๋ อ้าว!
ข้าไม่รู้จะขอบคุณท่านยังไงดี
ที่ท่านช่วยพี่สาวของข้าเอาไว้
ข้าน้อยเพียงแค่สังหารโมโนโนเกะเท่านั้นเอง
ว่าแต่ท่านขนอะไรมาเหรอขอรับ
อ้อ
เครื่องประดับแบบเดียวกับที่เขาเผาไปนี่นา
หวังว่านี่จะพอชดเชยได้นะ
ทุกคนจะต้องดีใจแน่ขอรับ
จะให้พวกเราตระกูลฟุจิมากิ เป็นผู้ปกครองขององค์ทายาทเหรอ
ในฐานะหัวหน้าของเหล่าผู้อาวุโสคนใหม่
ท่านจําเป็นต้องมีพันธมิตรใช่ไหมล่ะเจ้าคะ
ตระกูลโทคิตะจะอยู่ใต้การดูแลของข้า
ตอนนี้เมื่อท่านโอโตโมะจากโลกนี้ไปแล้ว
โอกุย่อมตกอยู่ใต้อํานาจ ของท่านซุยโคอินแต่เพียงผู้เดียว
แต่หากว่าองค์รัชทายาทถือกําเนิด...
ข้าน้อยมีเงื่อนไขหนึ่งอย่าง
เจ้าอยากจะเลี้ยงลูกของเจ้าเอง ใช่หรือเปล่า
ข้าจะรอฟังข่าวดีนะ
ท่านซากาชิตะเจ้าคะ
แพ้อีกแล้วสินะเจ้าคะ
ว่าไงนะ
นั่นไง
รุกฆาตแล้วเจ้าค่ะ
หา
สวัสดีเจ้าค่ะ
- สวัส... - สวัสดีเจ้าค่ะ
สวัสดี
ไม่เอาแล้ว พอกันที
โชงิมันน่าเบื่อจะตายชัก
ว่าแต่มาทําอะไรอยู่ตรงนี้
อีกเดี๋ยวเราจะปิดประตูแล้วนะ
คุเมะจังบอกว่าอยากชมดอกไม้ไฟน่ะเจ้าค่ะ
ดอกไม้ไฟเหรอ
แต่ว่านั่นเป็นสิ่งที่ท่านโอโตโมะสั่งห้ามนี่นา
พวกเราเป็นเวรยามเฝ้าไฟนะเจ้าคะ
กับดอกไม้ไฟ เราก็ต้องจับตาดูไว้เหมือนกัน
อะแฮ่ม
ท่านโบตั๋น
พวกเจ้าพักพร้อมกันเลยงั้นเหรอ
- เปล่าเจ้าค่ะ - เราแค่...
อย่าให้นานนักล่ะ เข้าใจไหม
- อภัยให้ด้วย... - เอ๋
เจ้าน่ะวางแผนจะลอบเข้าไปในโอกุอีกหรือเปล่า
เรื่องนั้นต้องรอดูขอรับ
งั้นก็ภาวนา...
ขออย่าให้เจ้าต้องใช้มันแล้วกัน
- โอ้โฮ สวยจังๆ - ว้าว
- สุดยอด - อืม
ข้าจะคลอดเขาเจ้าค่ะ
เพราะฉะนั้น...
ไฟส่งวิญญาณ... สินะ
(บทที่ 3)
(โปรดติดตามต่อใน "คําสาปอสรพิษ")
(เถ้าธุลีแห่งความแค้น)
(อวสาน)
คําบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์