Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Por favor, entreguen os seus billetes ó persoal da estación.
Teñan coidado co chanzo ó baixar.
YONEZAWA
Yonezawa. Está en Yonezawa.
Transbordo coas liñas de Yamagata Shinkansen e Yonesaka.
Non esquezan as súas pertenzas...
- Perdón. - Si, señor.
ESTACIÓN DE YONEZAWA
- Ola, Mashima! - Mashima!
- Ola. Adestrádesvos esta mañá? - Si, ti non?
O noso instituto perdeu o torneo, así que non hai adestramentos.
Daquela ven vernos.
Non, que vos vou poñer nerviosos.
Neva?
Vístelo? Comezou a nevar de camiño ó insti.
Vin. Que tempo máis raro, non?
Esquecín os deberes!
Deixeinos no escritorio e iso que os tiña feitos!
En serio? Non sei eu.
É certo.
Eu tampouco os acabei. Quedei durmido e non os dei rematado.
- Hiiragi. - Son os deberes de hoxe. Védelos?
En serio? Déixame ver.
Vounos copiar rápido. Espera!
Eu tamén!
"...é resío. Quen me dera poder desaparecer así."
Esta última parte expresa arrepentimento.
É como dicir: "Oxalá puidese..."
Moi ben.
Poñédevos en parellas coa persoa do lado e debuxade o seu retrato.
Veña.
- Estás ó meu lado. - Estou.
- Yatsuse, tocouche comigo. - Vale.
Que os monitores varran o ximnasio.
Axúdovos.
En serio?
Temos choio despois disto. Pódelo facer ti?
Si.
Grazas. Vamos.
Moitas grazas.
Que?
Yatsuse.
Aquí!
- Déboche un favorazo! - Nin de broma, vano descubrir seguro.
Só cho podo pedir a ti.
Vale?
Yatsuse. Estás preparado?
Ti cínguete á historia e inventa o resto.
Veña, vamos!
Veña, unha risa!
Están aí. Ai!
- Canto tempo! - Perdón por tardar tanto.
Non pasa nada.
Este debe ser...
o meu mozo, Yatsuse. Tróuxeno, como vos prometín.
Encantado. Eu son Hiiragi Yatsuse.
Non é marabilloso?
Pensaba que non o ías traer.
Preocupábame que non puideses recuar porque o inventaras.
Tamén é de primeiro?
- Estades na mesma clase? - Non.
- Quen falou primeiro? - Pois...
Sabíano.
Foi demasiado pedirche que finxises ser o meu mozo.
- Desculpa. - Non pasa nada.
É culpa miña por pedirche algo tan raro.
Estaba preguntándome se algunha vez tiveches moza.
- Non. - Entendo.
Cando teñas unha, trátaa ben, vale? Grazas polo día de hoxe.
Non hai de que.
Gustaríame marchar, así que...
Espere, sei que anda por aquí.
Os outros pasaxeiros están esperando.
Onde está?
Ela está...
- Por favor, señorita, teño que... - Desculpe.
Podo pagarlle o billete, se che parece ben.
Estás con ela?
- Estou. - Quen es?
Sálvasme a vida.
Tanto dá. Vou camiñando.
Ai!
Xa pode marchar.
En serio? Síntoo.
Todos a bordo!
Doeume.
Por que querías axudarme?
Parecía que o precisabas.
Pois non o precisaba.
Xa vexo.
Quería axudar, supoño.
Claro. Mellor vou á casa.
Boa viaxe de volta.
Xusto me decatei de que si que preciso axuda.
Daquela... como te chamas?
Tsumugi.
E ti?
Hiiragi.
Esta é a miña casa.
É enorme!
Non quería molestarte tampouco.
Dixeches que querías vir.
Dixen iso?
Mira, dá igual.
Estao comendo!
Alégrame que viñeses antes de cear.
Hoxe hai croquetas, non?
Si. Pensei que as podía probar a moza de Hiiragi.
Ai, non, non son a súa moza.
Espera, non o es?
Que decepción.
Pero queda para cear xa que estás.
Cheguei!
- Ola! - Papá!
- Debes ser a moza de Hiiragi. - Pois parece que non.
En serio? Non?
Ola.
Viaxaches para encontrar alguén?
Si.
Teño que devolverllo.
Devolver o que?
Vale, croquetas acabadas de facer!
Hai moitas máis, así que comede.
- Bo proveito! - Vamos darlle!
Yamagata leva sufrindo nevadas intempestivas este verán...
Está moi quente. Come máis amodo.
Eh? Vós tamén?
É o único xeito de comelas.
Non, Tsumugi?
Tes razón.
Que rico!
Agora chove máis. Por que non dormes aquí esta noite?
Podo?
Claro que podes.
Xenial!
Tsumugi?
- Déixoche roupa limpa aquí. - Grazas.
Moitas grazas.
Non podo facer moito máis, así que...
Que gusto me deu.
Tsumugi. Tes un minuto?
Vale, senta.
Podo cepillarche o cabelo?
Tes o cabelo moi fino e suave.
De verdade?
De pequena tiña un cabelo rebelde, coma Hiiragi.
Miña nai cepillábamo así.
Xa o domou.
O meu cabelo cambiou cando empecei o instituto.
Hiiragi.
Sobre o que falamos.
Atopeiche un profesor particular.
Non fai falta que vaias á academia.
Que? Por que?
Que por que? É evidente que a educación privada é mellor.
Pero pedín o curso de verán.
Daquela cancélao.
- Pero os demais... - Que hai de bo en ser coma os demais?
Queres ir á academia porque che dá seguridade ser coma o resto?
Tampouco é...
Fai o que che digo, non te vas equivocar.
Entendido?
Hiiragi?
Tsumugi?
Aquí.
Aí estás.
Vale, acabamos.
- Xogas comigo? - Si, claro!
Grazas.
Quero dicir que...
Perdiches tres veces seguidas.
Outra máis, por favor.
Vai frío.
Neve?
Iso que é?
- Que pasa? - Pausa para ir ó baño!
Hai un embaixo!
Que frío.
Está conxelado.
Hiiragi!
Que é isto?
Hiiragi. Aguanta!
Temos que escapar.
Tsumugi?
Ven comigo.
Por agora estamos a salvo.
Que era esa cousa?
Non o sei eu tampouco.
Non sei por que te atacou.
Tsumugi.
Que é ese corno que che sae da cabeza?
Agora podes velo.
Teño un corno... porque son unha oni.
Coma un ogro?
Vin aquí
para comerte, Hiiragi.
É broma.
Nunca te comería.
Pero son unha oni de verdade. Douche medo?
Ningún.
Outra vez iso!
Chámanse mini-oni.
Pero nunca vin uns tan fortes.
Mini-oni?
Emerxen dos humanos que ocultan os seus sentimentos.
Xente coma ti.
Iso tamén é un oni?
Exacto.
Faste o valente, va que si?
Pois non.
Ei!
Quietos!
De onde es?
Da Aldea Oculta.
Alí viven os oni, do outro lado da montaña.
Marchei para buscar a miña nai.
Escapou cando era pequena.
Despois diso, meu pai e eu tivémolo moi difícil.
Moi irresponsable, non?
Voulle dar unha boa puñada.
Iso foi máis dunha puñada.
Pensei en que podería estar no santuario de aquí.
Que? Non está!
Como puiden perder algo tan importante?
Sen el, eu...
Falas disto?
Si! Que alivio.
Perdoa, debín devolvercho ó dereito.
Atopeino no meu cuarto.
É do santuario Hie, non?
- Está moi lonxe. - Que?
Sabes onde está?
Si, claro.
Hiiragi, por favor, axúdame.
Lévame ó santuario Hie.
Nin de broma. Mañá teño clase.
E a miña familia...
Non coñezo este lugar.
Por favor!
Quero que veñas comigo!
Vale. Perdoa por meterte nesta lea.
Vale.
Axudareite.
Xenial!
Hiiragi?
Está Tsumugi contigo?
Que pasou?
Mamá, Hiiragi tampouco está.
Por que o santuario Hie?
Seica miña nai marchou despois de dicirlle a meu pai que ía alí.
Non hai máis pistas.
Sabes por que agora podo ver os mini-oni?
Podes velos cando te convertes en oni.
Eu non son un oni.
Un humano que emita moitos mini-oni convértese nun.
Emites uns mini-oni superfortes. Apostaría que logo serás un oni.
Un oni?
Iso quere dicir que antes eras humana?
Nacín sendo unha oni.
Está saíndo o sol.
Que bonito.
É de día.
Si.
Vou buscar polos sitios onde puido ir.
- Ti espera na casa. - Vale.
Hiiragi. Estou cansa.
- Descansamos? - Non podemos ir en coche?
Non podemos coller un taxi sen cartos.
Fagamos autostop!
Que nos leve alguén que vaia a Yonezawa.
Agora ninguén leva descoñecidos. A xente ten medo.
Se non o intentamos, non o saberemos.
Aínda que alguén nos leve, como sabemos que nos podemos fiar?
Que actitude tan negativa.
Vale, ti vai andando e eu en coche.
Vémonos cando chegues.
Que?
Que queres agora?
Non podo abandonarte.
Mentireiro.
Non minto.
Que raio lle pasará?
Non, así.
Pon os polgares ben cara arriba.
Non vou aguantar moito máis.
Vale, xa o fago eu.
Aparta.
Espera.
Estades facendo autostop?
Estamos!
Só imos á cidade.
Non pasa nada, todo axuda.
Que sodes? Unha parella escapada?
- Nin de broma. - Non é iso.
Vosos pais non estarán preocupados?
Pregúntome...
Con tanta cousa...
Levades moita equipaxe.
Imos abrir unha tenda de roupa vintage, polo que imos a feiras por todo o país.
Hoxe imos montar un posto no parque de Yonezawa.
Se queredes, podedes pasar por alí!
Un pouco máis á esquerda.
Moi ben, perfecto.
Xenial. Agora é moito máis fácil de ver.
Tamén venden isto?
Si, hoxe hai unha festa cerca, así que son para a xente que leve yukata.
Desculpe. Teñen esta camisa no talle S?
Só temos o que ve aquí, pero hai outros modelos no talle S.
Hiiragi?
Cando imos ir?
Trouxéronnos e debiamos agradecérllelo axudándoos.
Tranquilo. Ían vir para aquí igualmente.
Pero non podemos...
Hiiragi, Tsumugi.
Teño que ir á recepción.
Quedades vós no posto?
- Claro. - Grazas.
Podedes baixar un pouco os prezos.
Conto con vós.
Entendido.
Desculpe.
Faríame desconto se compro dous?
Exacto. Ten 100 iens de desconto por comprar dous.
- Podo ver esta camiseta tamén? - Claro, sen problema.
Que bonita.
Vale, levo esta e esa de cor caqui.
Grazas.
Cal queres?
Contra, debes ser moi intelixente.
Non, para nada.
Parece que a Mio non lle interesa o posto.
Desculpe.
Podemos probar este sombreiro?
Claro, por suposto.
Pódesme dar unha?
Un pano? Claro.
Que bonito! Podemos compralo?
Vale, parece que xa hai menos clientes.
Fostes de moita axuda.
Non é moito, pero podedes coller algo que vos guste.
En serio?
Ben!
Ryuji e Mio nunca se miran nos ollos.
Estarían enfadados?
Quen sabe? Se cadra sempre son así.
As pelexas entre mozos son un misterio desde fóra.
Oxalá puidésemos facer algo por eles.
Segues querendo meterte?
Pensaba que odiabas que teu pai se metese na túa vida.
É certo, pero...
Volvo agora.
Por Deus.
Estes tipos xa te deixaron tirada?
Ai, Tsumugi, es ti.
Claro que non.
Hiiragi non vai marchar por ti, así que teño que quedar.
Por min? Por que?
Tes que ocultar os teus sentimentos porque saes cun tipo que non queres.
Se pensas algo, dio.
Non é xusto para el.
Espera. Non entendiches nada.
Ryuji é meu irmán.
Aínda así,
estaría ben poder expresarme como dixeches.
Mio. Ai, Tsumugi, ti tamén estás aquí.
Ryuji.
Hiiragi quería que falase contigo.
Parecía moi preocupado.
Supoño que se decatou de que estabamos raros.
Estabamos raros?
Desde pequenos,
sempre estiveches aí, xusto detrás de min.
Supoñía que che gustaba o mesmo que a min,
a roupa vintage e as feiras.
Gústanme.
Xa.
Pero decateime de que había algo máis.
E facía como que non me decataba.
- Neve? - Está nevando!
Por que?
Está nevando en verán!
Que raro.
Volve nevar?
Esa cousa...
volveu!
Pero por que?
Mio.
E Tsumugi?
Pero agora...
xa me decatei.
A familia ten que falar as cousas, igual ca co resto da xente.
Quero escoitar o que tes que dicir.
A verdade, hai moitas cousas das que quero falar.
Mamá.
Tsumugi!
Arriba! Mira!
Que?
Ai!
- Que pasou? - Ai.
Estás ben?
Escapou de repente.
Grazas.
Marchou por alí.
Vale. Grazas por todo.
Esa cousa non vai só por min?
Por onde?
Ei.
Tsumugi!
Espero que Hiiragi non me seguise.
Tsumugi! Onde estás?
Tsumugi.
Estás ben?
Respira. Que alivio.
BALNEARIO HOJU NO YU
Xente?
Que vos pasou?
Estades desfeitos.
Por favor.
Está...
Por favor, axúdea!
- Que pasou? - Colle a caixa de primeiros auxilios.
Que foi?
Eu...
Atopeina tirada no leito do río.
Dixo que caeu.
De verdade? Lévaa ó cuarto 206.
Entendido.
A caixa de primeiros auxilios.
Arriba!
Bo día.
Por iso non se ergueu. Ten un pouco de febre.
Chamarei os seus pais.
Iso... non vai ser posible.
Escapou da casa?
Mira, este cuarto é para clientes.
Necesítoo para a xente que paga.
Fala con seus pais.
Síntoo.
Non podo.
E por que non podes?
Señora.
Déixanos quedar ata que mellore?
Fíxenche unha pregunta.
Axudareina por aquí ata que esperte.
Primeiro contéstame.
Traballarei moito. Déixenos quedar.
Que rapaz máis testán.
Queres traballar tan novo?
O meu home podería aprender de ti.
Que teña bo día.
Enche os botes de xampú cando acabes de fregar.
Si, señor.
Hiiragi, por aquí tamén, vale?
Si, señora.
Ten coidado.
Leva só o que poidas, vale?
Si, señora.
Novato! Deixo aquí un caldeiro novo, vale?
Grazas.
Eras ti o que querías traballar.
Non empeces a folgar.
Si, señora.
Parecen os tempos de antes!
Xa non hai xente que traballe así.
E que tal se volves traballar ti?
Ups.
Toma!
Espera.
Espera!
Mamá.
Ai, si. Estamos nun hotel.
Hiiragi.
Tsumugi. Espertaches.
A túa roupa...
Como te sentes?
Eu tamén teño outra roupa.
Cambiáchesme ti?
Non! Foi a dona do sitio.
Dixo que che trouxese isto.
Que é? Está riquísimo!
Si, nunca comín unha bóla de arroz tan rica.
Alégrome de que esteas mellor.
Fuches ti o que me salvou onte?
Non. Só te trouxen aquí despois de atoparte.
Os empregados trouxéronte aquí e curáronche as feridas.
- Son boa xente, non? - Son.
Esta tortilla está superesponxosa!
Tranquilízate un pouco.
Grazas pola cea. As bólas de arroz estaban boísimas.
Alégrame.
Que tal vai Tsumugi?
Ben, grazas a vostedes.
Alégrame.
Daquela vostede fuma?
Víchesme.
Ela sempre me di que o deixe porque ás veces trato con clientes.
Meu pai tamén fuma moito fóra.
Falaches con teus pais?
Non.
Supoño que as cousas son así.
Escoita, Hiiragi.
Moitas veces perdemos a oportunidade de dicir o que precisamos dicir.
Avísaos de que estás ben cando esteas preparado.
Toma.
Amañei as rachaduras.
Contra.
Parece nova.
Grazas.
Debías darlle as grazas ó teu amigo.
Traballou moito para poderdes quedar mentres te recuperabas.
Mamá?
Si, estou ben.
Pasaron moitas cousas. Estou no balneario Hoju no Yu agora.
Tsumugi está contigo?
Entendo. Moi ben.
Daquela cando vas volver?
Teño que facer unha cousa. Despois de facela, volverei.
Non te preocupes.
Vale, abur.
Grazas pola axuda.
Gustounos moito tervos aquí.
Creo que o vou botar en falta.
Non es máis que un neno.
Non vas dar protexido a Tsumugi así.
Neste traballo estamos acostumados a despedirnos.
- Volvede cando queirades. - Si!
- Moitas grazas. - Grazas.
Ata outra!
Volvede cando queirades!
Canto queda ata o santuario Hie?
Seguramente chegaremos esta tarde.
Entendo.
Xa case estamos.
Contra, nunca vira nada así!
Si! É totalmente distinto do que ves na tele!
Claro que é distinto!
- Non podo expresar o que sinto? - A ver, se o precisas...
Benvidos.
Seica Hiiragi estivo aquí.
Coñece a Hiiragi?
Son seu pai!
Benvido, señor. Podemos axudalo con algunha urxencia?
Hiiragi está aquí, non? Quero velo xa!
Xa marchou.
A onde? Dígamo agora mesmo.
Que impaciente.
Non teño tempo para falar con xente que non é cliente.
- Desculpe? - Falámolo dentro, vale?
Por aquí, señor.
Vale.
Como é a Aldea Oculta?
Que como é?
Para empezar, vai moito frío. Neva todo o ano.
Pero estamos acostumados. É bonita.
Entendo.
Volverás á Aldea Oculta despois de ver a túa nai?
Si, volverei.
Ah.
Que pasa, Hiiragi?
- Espera, botarasme en falta? - Non quería dicir iso!
Outra vez non.
Ei!
Como é a túa nai?
Non o lembro.
Tiña tres anos cando marchou.
Aínda queres darlle unha puñada?
Claro que quero darlle unha puñada.
Pero antes, penso que lle preguntarei por que marchou.
Se cadra tiña un bo motivo.
Pero non saberei que quererei facer ata que a vexa.
Tes razón.
Iso é...
Tsumugi?
Podo axudarvos?
Desculpe. Vimos o panel ó pasar.
Pero non temos cartos.
Xa marchamos.
Por que? Só estamos mirando.
Pero é unha cafetería.
Non hai máis clientes.
Entrade e mirade o panel se queredes.
Axústovos o ángulo?
Grazas.
Xenial!
Unha vez oín que había uns deuses que agachaban a nosa aldea dos humanos
facendo que nevase seguido.
A xente chámalles os Deuses da Neve, pero pensaba que eran unha lenda.
Se cadra esa cousa é un Deus da Neve.
Pero nunca escoitei que comese oni.
Fixen té de herbas, é unha receita nova miña.
Gustaríame saber que opinades.
- Delicioso! - Está moi rico.
Xenial. Quería probar estas follas de té novas que comprei.
De onde é o té?
Este é da República Checa. Tamén teño de Suecia e de Exipto.
Envíanme té de calidade
grazas ós contactos que fixen cando viaxei polo mundo de novo.
Contra. Viaxou só?
Non, coa miña muller.
Pero faleceu hai catro anos.
Gustaríavos ver fotos nosas?
Esta é a miña muller.
Leva un sombreiro que se chama mokorotlo.
É un sombreiro tradicional de Lesoto, un país de África.
Ten a forma dunha montaña.
Que interesante, a verdade.
Este é o sombreiro que levaba.
E este é un gorro que levan os ínuit.
Leveino cando fun ver auroras boreais a Canadá.
É moi quentiño.
Nesa vila chégase ós -40 graos en inverno.
- Menos 40 graos? - Menos 40 graos?
Facedes boa parella!
Este sitio está cheo de recordos seus coa súa muller.
É marabilloso.
De onde é o panel?
Xa estaba aquí cando compramos a casa.
Penso que é desta rexión,
pero non sei de cando é nin quen o fixo.
Parece unha historia antiga.
Se cadra pasou de verdade.
Se cadra os deuses da neve comían oni.
Non cho dixera?
Xa chegamos.
Non volvas perdelo, vale?
Non.
Espero que o digas de verdade.
Hai clientes?
Ola de novo!
Ola.
Son a miña filla e o meu neto, Haruto.
Ola. Perdón por molestar.
Veña, Haruto, di ola.
Ola!
É moi riquiño.
Lava as mans e tomamos un zume de laranxa.
Sombreiros raros!
Iso non está ben!
Poñédevos cómodos.
A cafetería está chea de recordos coa miña muller,
pero eses dous son os máis valiosos.
Téñolles moito cariño, é como se fosen o meu legado vivo.
Desculpade, non me debería poñer así de sentimental á miña idade.
Chove.
Aínda falta moito para chegar ó santuario. Impórtache mollarte?
Levade isto.
Non lle podemos levar un paraugas con todo o que fixo.
- Non vai con volta. Volvede de clientes. - Non vaias á estrada.
- Vale. - Espera.
Ata logo!
Que era ese debuxo da pantalla?
Penso que eran Deuses da Neve.
Pero estaban atacando uns oni.
E se a miña aldea está en perigo?
Antes de entrar na cafetería, preguntaches se volvería
á Aldea Oculta despois de ver a miña nai.
Si.
Creo que si. Non podo deixar o meu pai só.
Pero...
Ei, espera.
Primeiro quero ver o mundo!
En Lesoto vai moita calor, non? Por alí nevará?
Non sei de ningún sitio máis frío que a Aldea Oculta.
Debe haber moitos tipos de xente e moitos xeitos de pensar.
Vin para buscar por miña nai, pero alégrome de estar aprendendo.
E tamén de coñecerte, supoño.
Poderías dicilo doutro xeito?
E ti? Ti que queres facer?
Nunca o pensei.
Pode ser calquera cousa. Di o que che saia do corazón.
Agora mesmo,
quero facer todo o que poida por ti.
Iso vale?
Creo que iso está ben.
Hiiragi, hai algo máis que quero facer.
Pero precisarei a túa axuda.
Axudarasme, non?
Como? Aínda non me dixeches o que é.
Pero non dixeches que querías facer todo o que puideses por min?
Dixen, pero...
Vale.
Fala con teu pai cando acabemos esta aventura.
Que? Por que me pides iso?
Este amuleto axudarache.
AMULETO DO PARTO
Pero isto é...
Non pasa nada.
Funciona xenial.
Tróuxome ata aquí.
- Non me refería a iso. - Devólvemo cando acabes.
Iso cando será?
Neve?
Está aquí o Deus da Neve?
Tsumugi!
Hiiragi!
Perdóame!
Por aquí!
Tsumugi!
Hiiragi!
As portas están pechando. Por favor, aparten.
- Cólleme a man! - Tsumugi.
O santuario está aí xusto.
SANTUARIO HIE
Mamá?
Tsumugi?
Papá?
- Perdoa... - Estás aquí!
Non o entendo.
Que fas aquí?
Onde está mamá?
Non está aquí.
Por que non?
Dixeches que estaba aquí.
Perdón, Tsumugi.
Pensaba que non virías ata aquí.
Iso tanto dá!
Dime onde está mamá de verdade.
É que...
- Non podo dicilo. - Por que non?
Hai un motivo polo que non a poida ver?
Ou...
é que mamá dixo que non quería verme?
Claro que non!
Ou...
está morta?
Non.
Aínda está no outro lado da montaña, pero...
Iso dá igual. A Aldea Oculta está en perigo.
- Os Deuses da Neve... - "Dá igual"?
Non digas iso! É miña nai!
Por que sempre...
Xa foi abondo.
Tsumugi.
Desculpe, pero ela...
Tsumugi leva preocupada por vostede todo o tempo.
Dixo que, cando vise a súa nai, volvería onda vostede á aldea.
E ti quen es?
Hiiragi Yatsuse.
Son amigo de Tsumugi.
Descúlpeme.
Tsumugi.
Déixame estar.
Non podo deixarte soa.
Desculpa, pero agora quero estar soa.
Volvamos.
Teu pai estará preocupado.
Iso pensas?
Se está tan preocupado, por que non me fala de miña nai?
Penso que é porque lle importas.
Debe haber algo que non pode dicir.
Non o entendo.
Non quere facerche dano,
supoño.
Daquela dis que me oculta algo que me pode facer dano?
Non, non quería dicir iso.
Iso xa o sabía.
Levo pensándoo desde pequena.
Como podes dicir que é mellor que non o saiba?
Non paras de entremeterte, pero dáme igual o que penses.
Non! Só penso en ti.
Iso é o que quería dicir! Es igual que teu pai.
Eu non quero iso!
Queres pensar que é porque che importo.
Sempre te fas a vítima,
como vas entender como se senten os demais?
Desculpa.
- Estás ben? - Estou.
Grazas por traerme ata aquí.
Pero deberías marchar.
Non.
Non quería dicir iso.
Eu...
Que merda.
Aí estás!
Por fin te atopei.
Desembucha.
Onde está Hiiragi?
Está por alí?
Por que o veu buscar?
Porque son o seu pai.
Réndome.
Neva outra vez?
Hiiragi!
Hiiragi, escoita!
A verdade é que...
Hiiragi.
Onde estás?
Hiiragi?
Hiiragi!
Tsumugi!
O que dixen antes foi...
Perdoa. Vou volver á casa.
Non podemos.
Viches un Deus da Neve aquí?
Daquela si que era un Deus da Neve.
Apareceu de repente e empezou a atacarnos.
Non podemos volver.
E os demais?
Xa devorou moita xente.
Ei!
Vistes a Hiiragi?
Non o atopou?
Atopei, pero...
desapareceu diante de min.
Non pode ser.
- Teño que ir! - Non!
Non o podemos salvar.
- Como? - Pero...
- Vin para dicirche que non volveses. - Pasoulle algo a Hiiragi? Quen é?
- Ei! - Pode calar?
Desculpe.
Que pasa?
Se cadra aínda está...
Só penso en ti.
Tsumugi!
Alégrome de que esteas mellor.
Perdoa, papá.
Teño que ir pedirlle perdón.
Tsumugi!
Ei, espera.
Esixo unha explicación!
Grazas.
Nunca te esquecerei.
É todo grazas a ti.
Fainos sentir orgullosos.
Os Deuses da Neve volveron.
Non me deixes soa.
Xa podemos volver vivir en paz.
Quero verte.
Tsumugi.
O Deus da Neve volveu!
- Pecha a porta! - Rápido!
Estás ben?
Tsumugi.
Tsumugi? De que a coñeces?
Perdón.
Ei. Está ben?
Saíu dun Deus da Neve!
Aínda está vivo.
Vouno levar á fortaleza.
Subide!
Sabedes onde está Hiiragi, non?
Aí imos.
Grazas.
Tsumugi.
O que me dixeches agora é verdade?
Si. Vin un debuxo deste lado.
Os oni que comían os Deuses da Neve estaban vivos,
pero vivían noutro lado.
Se cadra podemos salvalo.
Vai ti diante!
Homare!
Non!
Isami!
- Érguete. - Pero...
Apura!
Estás esperto?
Estou cansa de cargar contigo.
Veña.
Por aquí!
Apurade!
Ei! Estás ben?
Non podemos levalo á Aldea Oculta.
Perdoa, teño que ir ó baño.
O que? Agora?
Non podo aguantar.
Veño agora.
Non dou creto.
Ei!
Volve!
Que? Raio de nena!
Que pasa?
- Esperaches moito? - Vas volver, en serio?
Por suposto.
Daquela pon isto.
Vamos.
Xa vou!
- Espera! - Apura!
Vouche presentar a xefa Gozen.
Sé educado, vale?
Vamos descargalo todo. Precisamos máis axuda!
Toma.
Aí vai.
Seguide así.
- Xa case está. - Vale!
Chegamos.
Si, aquí aínda temos moitas menciñas.
Non esperes polo equipo médico.
Vai directamente ó sitio. Si, pero entrega primeiro as menciñas.
Mando un equipo de seguridade para acompañarte.
Por favor, segue alerta.
Boa sorte.
Si, xefa Gozen!
Daquela marcho.
Vamos.
Contra.
Mira como incha, Toko.
Magnífico. Se cadra batiches un novo récord.
Xa. Comelo paréceme estragalo.
Informo.
- Este rapaz caeu dun... - Deus da Neve que apareceu do ceo.
Si, xa o oín.
Xa vexo.
Eu nunca o vira.
Non parece formado de todo. Acaba de converterse en oni?
Eh?
Teño un corno.
Chegando do ceo en vez de pola porta.
Impresionante.
Como saíches do Deus da Neve?
Que?
Estes mozos víronte saír do Deus da Neve despois de que desaparecese.
Recordas como saíches?
A ver, despois de que o Deus da Neve me devorase,
estaba conxelado.
Logo penso que escoitei unha voz, pero...
non o sei.
Os Deuses da Neve.
Dicíase que unha deidade gardiá cubriu de neve a Aldea Oculta
para ocultala da mirada humana.
Pero mira como acabou. Os Deuses da Neve atácannos.
Que rico.
Non podo dicir moito.
Primeiro iremos ver a Gozen.
- Que pasa? - Que problema hai?
Parou no medio.
- Eh? - Izuru!
Marchar da aldea baixo a lei marcial é un delito.
Temos présa. Deixádeme saír.
Farémolo, pero temos que deterte ata mañá.
- Vai sen min. - A Tsumugi tamén.
- Pero... - É mellor que non nos leven os dous.
Vai!
Ei!
Alto aí!
Ide atrás dela!
Vamos!
Onde foi?
Desculpe.
Lembras algo?
Dentro do Deus da Neve, sentía como se estivese soñando.
Había unha máscara e soaban campás.
- Voaban moitos Deuses. - Hiiragi.
E unha rapaza miraba a neve e, despois,
unha muller dixo: "Non me deixes soa"
e "Tsumugi".
Pero se cadra era eu o que a chamaba.
Non o sei.
Se cadra están castigándonos.
Na Illa Oni, no máis profundo da Aldea Oculta, hai un santuario.
A máscara espiritual consagrada alí invoca os Deuses da Neve.
A máscara espiritual?
Si, invoca os deuses que ocultan a nosa aldea dos humanos.
Por que se debe ocultar?
Se cadra agora que es un oni enténdelo mellor.
Dá igual o momento ou o lugar,
sempre houbo xente que só pode vivir
reprimindo os seus sentimentos.
Esa xente precisa un lugar onde poder ser eles mesmos.
Por iso teño que protexer este sitio a calquera prezo.
Que interesante.
Se destruímos a máscara, os Deuses da Neve marcharán, non?
Tsumugi, volviches.
Hiiragi.
Así que aquí estabas.
Tsumugi.
Se o fas, a aldea deixará de estar oculta.
A este paso, non vai quedar ninguén.
De que serve unha aldea sen xente?
Hiiragi.
Convertícheste nun oni.
Xa.
Non tes fame?
Comemos algo?
Xefa Gozen, podemos coller algo da despensa?
O que queirades.
- Vamos. - Vale.
Tsumugi.
Non vas ir alí, non?
Toko.
Quero que coides deses rapaces.
Entendido.
Síntoo, Hiiragi.
O que dixen no parque estivo fatal.
O mesmo digo. Síntoo.
Só pensaba en min.
Desculpen.
Por que agora?
Non é propio de ti.
Parvo! Que fas?
Desculpa.
Espera! Izuru!
Vas ir á Illa Oni, non?
Eh?
Non, non vou ir.
Vou contigo.
Non! Nin te atrevas!
Quero estar contigo.
Pero...
Esta é a despensa.
Debe haber algo para comer xa aquí.
Vale, pasa.
Contra, é impresionante.
Mira canta cousa.
Tsumugi?
Que pasa?
Tsumugi!
Abre a porta.
Tsumugi!
Perdoa, pero non podo levarte.
Pero aínda podes volver á casa.
- De que falas? - Queda aquí.
Pero se fose contigo...
Hiiragi.
Iso é que...
Alégrome de coñecerte, Hiiragi.
Tsumugi.
Socorro! Que alguén me abra a porta, por favor!
Hai alguén aí?
Por favor, abride a porta!
Quen está aí?
Chámome Hiiragi.
Desculpe, pódeme abrir a porta?
Hiiragi?
Estás vivo.
Es o pai de Tsumugi?
Por que estás aí?
Tsumugi encerroume.
Onde foi?
Foi...
Dígocho cando estea fóra.
- Irmá, oín algo. - Tsumugi, volvín para salvarte.
Se te encerrou aí
é que non quere que te metas máis do que xa estás.
Pensa en como se sente Tsumugi.
Eu...
quero respectar os seus sentimentos.
Pero tamén quero respectar os meus.
Sempre estiven de acordo co que querían os demais.
Empecei a pensar que era normal e que non era malo.
Pero despois de coñecela e viaxar con ela,
penso que me ensinou a importancia de confiar nos meus sentimentos.
Quero axudar a Tsumugi!
Non porque mo dixese ninguén!
Se cadra non son moi útil.
Se cadra morro.
Aínda así, sigo querendo estar con Tsumugi!
Por favor, déixeme saír de aquí.
Vai, Hiiragi.
Por que está...
Pon isto. Guíote eu.
En serio? Moitas grazas.
Leva isto tamén.
Grazas.
Boa sorte.
Non morras.
Grazas a todos!
Perdón polo aviso repentino.
Non pasa nada.
Grazas.
Tiña curiosidade.
Izuru, ti vas nesta.
- Hiiragi, ti vas nesa. - Vale.
Grazas.
Viches a Tsumugi?
Si, pero deixoume atrás.
Perseguir a alguén pode ser divertido.
Vamos!
Tsumugi.
A aldea está completamente conxelada.
Hiiragi.
De aquí en diante imos a pé.
O camiño ó santuario debería ser este.
Que?
Mira cantos hai.
Ide vós diante.
Izuru!
Hiiragi, vai ti!
Podes chegar á Illa Oni polo buraco que hai embaixo!
Pero...
Atopa a Tsumugi!
Temos que retirarnos.
Aoi!
- Retirádevos e informade a xefa Gozen. - Vou diante de ti!
Ese cheiro...
O buraco non...
Isto é...
É a Illa Oni.
Mamá.
Un balneario.
Ese é o santuario?
Tsumugi.
Tsumugi!
Nese caso, non usarán o camiño do norte ó santuario.
Enviemos equipos de seguridade á segunda ponte.
Se dividimos os Deuses da Neve, tocará un para cada dous.
Entendido.
Que os mensaxeiros vaian á segunda ponte.
Si, señora.
E se lle poñemos Tsumugi se é nena?
Papá?
Que nome tan adorable.
- Sentín unha patada. - Si?
- Mamá. - Se cadra gústalle o nome.
Son eu?
Cucú!
Mamá.
Estás aí?
Nunca te esquecerei.
É todo grazas a ti.
Fainos sentir orgullosos.
Tsumugi.
Síntoo.
Teño que protexer os demais.
Tsumugi.
Os Deuses da Neve volveron.
- Bo día. - Bo día.
Grazas por quitar a neve.
Trouxen de comer.
Apurade.
Tede coidado, vale?
- Síntome revitalizado. - Todos parecen moi felices.
Tomei a decisión adecuada, non?
- Que entren os oni e a sorte! - Ai.
Canto os envexo.
Por que fun eu soa?
Xa foi abondo.
Mamá.
Nunca souben nada de ti.
Con todo, estaba enfadada contigo.
Tiña claro que eras horrible.
Así, non era culpa miña.
Que non estiveses non sería culpa miña.
Mamá.
Síntoo.
Mamá?
Tsumugi?
Es ti? Onde estás?
Estou aquí.
Estou xusto aquí.
Mamá!
Tsumugi!
Mamá!
Tsumugi, síntoo.
Es o máis importante para min. Por que?
Por que te deixei?
Non pasa nada.
Vamos á casa, mamá.
Papá está agardando.
Teño moito que contarche.
Quero presentarche a alguén.
Que pasa? Tsumugi!
Vaino enterrar todo!
Que pasa? Está todo negro.
Si. Estaba nunha avalancha.
Case non me podo mover.
Vai calor...
Vale.
Pegadas de Hiiragi?
Non, non vou ir.
Vou contigo.
Non! Nin te atrevas!
Lévame ó santuario Hie.
- Que queres agora? - Non podo abandonarte.
Traballarei moito. Déixenos quedar.
Cheguei aquí porque Hiiragi estivo comigo.
Está...
Por favor, axúdea!
Grazas por todo!
Ata outra!
Ata logo!
Todas as persoas que coñecín convertéronme no que son agora.
Alégrome de coñecerte, Hiiragi.
Debo estar conectada con Hiiragi tamén.
Hiiragi!
Quero facer todo o que poida por ti.
Hiiragi?
Hiiragi.
Hiiragi!
Podo pagarlle o billete, se che parece ben.
Estás con ela?
Estou.
Tsumugi?
Tsumugi!
Tsumugi.
Grazas a Deus. Estás viva.
Hiiragi?
Por que estás...
Despois de deixarme alí, pensei no que quería facer.
Respectar os meus sentimentos reais deume forza,
e todo o mundo me apoiou.
Os teus sentimentos reais?
É que... eu quería estar contigo.
Iso significa...
Espera!
Shion!
Izuru!
Que pasou? Estás ben?
Tsumugi non volveu.
Daquela déchela visto?
Mira!
Que?
Tsumugi?
Mamá!
Tsumugi!
Benvida á casa, mamá.
Alégrome de volver.
Medraches moito.
Xa.
Perdoa por facerte sentir tan soa.
Convencinme de que a que estaba soa era eu, pero...
papá estaba comigo
e coñecín a Hiiragi.
Non pasa nada. Nunca estiven soa, mamá.
Non, non o estabas. Alégrome moito.
- Vamos á casa. - Vale.
Ti tamén, Hiiragi.
Eu... teño que marchar.
Oh.
Supoño que si.
Xa.
Hiiragi!
Grazas!
Hiiragi!
Coidado ó volver!
Hiiragi!
Saúda a túa irmá da miña parte!
Hiiragi!
Apura!
Xa vou!
A Aldea Oculta tamén terá que cambiar.
Hiiragi!
Onde estiveches?
Estás ben? Estiven preocupadísimo.
- Eses dous... - Papá.
Perdón por preocuparte.
Hai moito que che quero contar.
Vamos á casa.
Todos a bordo!
Espere! Eu baixo!
Tsumugi?
Tsumugi!
Hiiragi! Estás aquí!
Non me viñeches visitar!
Que?
Tentei entrar moitas veces,
pero chegaba a outro lado.
Ah, vale.
Supoño que só poden pasar os oni.
En serio?
Daquela...
a charla con teu pai saíu ben?
Si. Se cadra lévanos algo máis de tempo, pero agora vai todo mellor.
Toma.
Grazas.
Hiiragi, eu tamén...
vin para dicirche como me sinto de verdade.
Espera! Déixame ir primeiro.
Non!
Tócame a min, vale?
Subtítulos: Ainoa Antelo Pérez