Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Prosimy okazać bilety pracownikom stacji.
Prosimy zachować ostrożność przy wysiadaniu.
YONEZAWA
Stacja Yonezawa.
Podróżujący mogą przesiąść się do shinkansenu i pociągu linii Yonesaka.
Prosimy pamiętać o bagażu...
- Przepraszam. - Tak?
DWORZEC YONEZAWA
- Mashima! - Mashima!
Poranny trening?
Tak. A ty nie masz treningu?
Nasze liceum przegrało w turnieju, więc nie mamy teraz treningów.
To chodź popatrzeć na nasz!
Nie, tylko bym was rozpraszał.
Śnieg?
MY ONI GIRL
Widziałyście? Kiedy szłam do szkoły, padał śnieg.
Widziałam! Bardzo dziwne!
Zapomniałem!
Zrobiłem zadanie, ale zostawiłem je na biurku!
Serio? Coś ci nie wierzę!
Mówię prawdę.
A ja zasnąłem w trakcie i nie dokończyłem.
- Hiiragi. - Dzisiejsze zadanie. Chcecie?
Poważnie? Chcemy!
Przepiszę szybko. Poczekaj!
Ja też!
„Gdy odparł »Rosa«, los jej zechciałem podzielić”.
W ostatnim wersie wiersza
podmiot liryczny wyraża żal...
Dobrze!
Połączcie się w pary z sąsiadami
i narysujcie swoje portrety.
Do dzieła!
- Jesteśmy w parze! - Tak!
- Yatsuse, ty będziesz ze mną. - Dobrze.
Dyżurnych proszę o umycie podłogi.
Pomogę wam.
Naprawdę?
Umówiliśmy się gdzieś. Możemy cię z tym zostawić?
Tak.
Dzięki! Chodźmy!
Dzięki!
Że co?
Yatsuse!
Podejdź!
Bardzo cię proszę!
Nie ma szans! Domyślą się.
Tylko ciebie mogę o to prosić. To co?
Jesteś gotowy, Yatsuse?
Trzymaj się tego, co ustaliliśmy, a resztę możesz zaimprowizować.
Dobra, chodźmy!
Uśmiechnij się!
Przyszli! Ai!
- Miło cię widzieć. - Długo czekałyście?
Ani trochę.
A to jest...?
Tak, to mój chłopak, Yatsuse. Przyprowadziłam go.
Miło mi. Nazywam się Hiiragi Yatsuse.
Ale fajnie!
Nie wierzyłam, że go przyprowadzisz.
Martwiłam się, że kłamstwo wymknęło ci się spod kontroli.
To twój rówieśnik.
- Chodzicie do tej samej klasy? - Nie.
- Kto pierwszy zagadał? - No...
Domyśliły się.
Udawanie mojego chłopaka nie miało prawa się udać.
- Przepraszam. - To nic.
To ja cię poprosiłam o dziwną rzecz.
Właśnie! A miałeś już kiedyś dziewczynę?
- Nie. - Rozumiem.
Jeśli kiedyś będziesz miał, to dbaj o nią.
Dzięki za dzisiaj.
Chciałbym zaraz odjechać.
Chwileczkę. Zaraz znajdę.
Pozostali pasażerowie też czekają.
No nie...
Ta dziewczyna...
- Proszę już... - Przepraszam.
Ja zapłacę za przejazd, jeśli mogę.
Jesteś tu z nią?
- Zgadza się. - Kim ty jesteś?
Dziękuję ci.
Nieważne. Pójdę pieszo.
Może pan odjechać.
Tak? Przepraszam.
Odjeżdżamy!
To boli.
Czemu chciałeś mi pomóc?
Bo wyglądałaś, jakbyś miała kłopoty.
Nie miałam żadnych kłopotów.
Nie?
Po prostu chciałem pomóc.
Muszę już wracać do domu.
Uważaj na siebie.
Zapomniałam! Rzeczywiście mam kłopoty.
Jak masz na imię?
Tsumugi.
A ty?
Hiiragi.
To mój dom.
Ogromny!
To nie będzie kłopot, że mnie zaprosiłeś?
Przecież to ty chciałaś przyjść.
Tak?
Nieważne.
Zajada!
Dobrze, że przyszliście przed kolacją.
Dzisiaj będą krokiety, prawda?
Tak.
Chciałam je podać dziewczynie Hiiragiego.
Nie jestem jego dziewczyną.
Nie jesteś?
- Jak to?! - Ale skoro już przyszłaś, zjedz kolację.
Wróciłem!
- Cześć! - Cześć!
- Ty pewnie jesteś dziewczyną Hiiragiego. - Okazuje się, że nie.
Naprawdę? Nie?
- Cześć, tato. - Cześć.
Czyli cały czas podróżujesz, żeby znaleźć tę osobę?
Tak.
Muszę jej coś oddać.
Co takiego?
Świeżo usmażone krokiety.
To jeszcze nie wszystkie, więc jedzcie do woli.
- Smacznego! - Smacznego!
W Yamagacie zaobserwowano nietypowe zjawisko: letnie opady śniegu.
Przecież to gorące. Nie spiesz się tak.
Ty i mama też?
Gorące są najlepsze.
Prawda, Tsumugi?
Prawda.
Pycha!
Pada coraz mocniej. Może zostaniesz na noc?
A mogłabym?
Oczywiście!
Hurra!
Tsumugi?
- Zostawiłam ci czyste ubrania. - Dziękuję.
Dzięki.
Ja więcej nie dam rady, więc...
Jaka miła kąpiel!
Podejdziesz na chwilę?
Usiądź.
Mogę cię uczesać?
Masz miłe, mięciutkie włosy!
Naprawdę?
Kiedy byłam mała, włosy kręciły mi się jak Hiiragiemu.
Mama mi je tak rozczesywała.
Teraz już się pani nie kręcą.
Tak. W liceum mi się zupełnie zmieniły.
Hiiragi.
Chciałbym wrócić do naszej rozmowy.
Znalazłem ci korepetytora.
- Koniec ze szkołą popołudniową. - Dlaczego?
Jeszcze pytasz? Prywatne korepetycje są lepsze.
Ale zapisałem się na letni kurs.
No to się wypisz.
- Ale wszyscy... - A czy to dobrze być takim jak wszyscy?
Może zależy ci na szkole popołudniowej,
bo czujesz się bezpieczniej, robiąc to, co inni?
Wcale nie...
Rób, jak ci mówi ojciec, a dobrze na tym wyjdziesz. Jasne?
Hiiragi?
Tsumugi?
Tu jestem.
Tsumugi!
I gotowe.
- Pobawimy się? - Dobrze.
Dziękuję!
Ja przecież...
- Twoja trzecia przegrana z rzędu! - Jeszcze raz, proszę.
Zimno.
Śnieg?
Co to?
Co się stało?
Muszę do toalety!
Na dole też jest!
Ale zimna!
Zamarzła!
Hiiragi!
Co to jest?
Hiiragi. Ocknij się!
Uciekajmy!
Tsumugi?
Chodź!
Chyba jesteśmy bezpieczni.
Co to było?
Też nie wiem.
Ciekawe, dlaczego cię zaatakowało.
Tsumugi.
Co to za... róg?
Czyli go teraz widzisz.
Mam róg... bo jestem oni.
Oni?!
Przybyłam tu...
żeby cię zjeść, Hiiragi.
Żartuję.
Nie zjem cię.
Ale naprawdę jestem oni. Boisz się?
Nie boję się.
Znowu!
To są mini-oni.
Tak silnych jeszcze nie widziałam.
Mini-oni?
Wychodzą z ludzi, którzy ukrywają to, co czują.
Takich jak ty.
- To też jest oni? - Tak.
Widać, że zgrywasz odważnego.
Wcale nie zgrywam!
Zaraz!
Czekaj!
Skąd jesteś, Tsumugi?
Z Ukrytej Wioski.
To wioska za górami, w której mieszkają oni.
Ruszyłam stamtąd szukać mamy.
Uciekła, kiedy byłam jeszcze mała.
Od tamtej pory było nam we dwójkę z tatą bardzo ciężko.
Zero odpowiedzialności, co?
Przywalę jej raz a dobrze.
To było więcej niż raz.
Myślałam, że znajdę ją w tutejszym chramie.
Co? Nie mam go!
Co? Nie mogłam go zgubić!
Jeśli go nie znajdę...
O to chodzi?
Tak, o to! Całe szczęście!
Powinienem był od razu go oddać.
Leżał w u mnie pokoju.
To z chramu Hie.
- Jest dość daleko. - Co?
Wiesz, gdzie on jest?
Tak.
Hiiragi, pomóż mi!
Zaprowadź mnie do chramu Hie.
Nie mogę. Jutro mam szkołę, no i w domu...
Mało wiem o tych okolicach. Proszę!
Chciałabym się tam udać razem z tobą!
No tak... Przepraszam, to nierozsądne.
Dobrze.
Pomogę ci.
Hurra!
Hiiragi? Jest tam Tsumugi?
Co tu się stało?
Mamo, Hiiragiego też nie ma!
Dlaczego chram Hie?
Mama podobno powiedziała tacie, że tam idzie, zanim wyszła z domu.
Tylko tyle wiem.
Wiesz, dlaczego nagle zacząłem widzieć mini-oni?
Są widoczne dla tego, kto zamienił się w oni.
Nie jestem oni.
Ktoś, z kogo wychodzi dużo mini-oni, zamieni się w oni.
Te twoje są bardzo silne, więc zamienisz się już niedługo.
W oni?
Ty też byłaś kiedyś człowiekiem?
Ja jestem oni od urodzenia.
Słońce wschodzi!
Pięknie.
Już rano.
Rzeczywiście.
Sprawdzę miejsca, do których mógł pójść.
- Ty zaczekaj w domu. - Dobrze.
Hiiragi, trochę się zmęczyłam.
Chcesz gdzieś odpocząć?
- Nie możemy pojechać autem? - Nie mamy pieniędzy na taksówkę.
Pojedźmy autostopem. Zabierze nas ktoś, kto jedzie do Yonezawy.
Ludzie się boją. Nikt nas nie zabierze.
Dla pewności warto spróbować.
Poza tym trudno powiedzieć, czy nie weźmie nas ktoś o złych zamiarach.
Cały czas szukasz wymówek.
Dobra, to ty idź pieszo, a ja pojadę.
Spotkamy się na miejscu.
Co?
Czemu przyszedłeś?
Nie mogę cię zostawić.
- Kłamczuch! - Nie kłamię!
Co on wyprawia?
Nie! W ten sposób!
Musisz porządnie podnieść kciuk.
Dłużej tak nie dam rady!
To na nic. Ja spróbuję.
Odsuń się.
Czekaj!
- Próbujecie złapać stopa? - Tak!
Jedziemy tylko do miasta.
Nawet taki kawałek to zawsze coś.
A co to ma być? Ucieczka zakochanych?
- Nie. - Przeciwnie.
Rodzice nie będą się martwić?
Nie wiem...
Rzeczy...
Macie tu dużo rzeczy.
Otwieramy sklep z używaną odzieżą, więc objeżdżamy pchle targi w kraju.
Dziś otworzymy stoisko w parku w Yonezawie.
Właśnie! Jeśli możecie, to też wpadnijcie!
Jeszcze troszkę w lewo.
Tak będzie dobrze.
- Świetnie. O wiele lepiej je widać. - Takie rzeczy też sprzedajecie?
Tak. Niedaleko ludzie obchodzą święto i chcemy trafić do klientów w yukatach.
Przepraszam. Macie mniejszy rozmiar?
Mamy tylko to, co widać,
ale może jakiś inny wzór?
Hiiragi?
Kiedy masz zamiar stąd pójść?
Przywieźli nas aż tutaj, więc wypadałoby im tak podziękować.
Przecież i tak jechali w tę stronę.
Ale nie możemy...
Hiiragi, Tsumugi.
Muszę na chwilę skoczyć do organizatorów.
Popilnujecie stoiska?
- Tak. - Dzięki!
Możecie trochę obniżyć ceny.
Liczę na was!
Jasne.
Przepraszam.
Czy jeśli kupię dwie, to dostanę rabat?
Tak. Przy zakupie dwóch przysługuje zniżka o 100 jenów.
Mogę zobaczyć tę koszulkę?
Proszę bardzo.
Bardzo fajna.
W takim razie wezmę tę i tę w kolorze khaki.
Dziękuję.
Która ci się podoba?
Może...
Super! Jesteś bardzo mądry!
No coś ty.
Mio w ogóle nie podchodzi do stoiska.
Przepraszam.
Możemy przymierzyć ten kapelusz?
Oczywiście.
Czy mogę prosić o jedno takie?
Oczywiście. Chodzi o bandanę?
Ale uroczy! Chcę taki!
No dobrze, trochę się uspokoiło.
Bardzo nam pomogliście.
Nie wiem, czy tak się odwdzięczę, ale możecie sobie wziąć jakieś ubranie.
- Naprawdę? - Hurra!
Ryūji i Mio w ogóle nie patrzą sobie w oczy.
Może się kłócą?
No nie wiem. A może oni tak zawsze?
Kłótnie zakochanych rozumieją tylko oni sami.
Dobrze byłoby coś dla niech zrobić, ale...
Nadal chcesz się mieszać?
Przecież sam nie znosisz, kiedy tata wtrąca ci się w życie.
Tak, ale...
Poczekaj chwilę.
Rety...
Tamci goście już cię zostawili?
To ty, Tsumugi!
To nie tak.
Przez ciebie Hiiragi nie chce się stąd ruszyć.
Przeze mnie? Dlaczego?
Musisz ukrywać swoje uczucia, bo chodzisz z kimś, kogo nie kochasz.
Jeśli nie powiesz, co ci leży na sercu, nie będziesz wobec niego fair.
Ty myślisz, że...? To nie tak.
Ryūji to mój brat.
Ale...
tak jak mówisz: dobrze byłoby powiedzieć, co czuję.
Mio. Tsumugi też tu jest.
Ryūji.
Hiiragi chciał, żebym z tobą pogadał, Mio.
Był dość stanowczy.
Zauważył, że ostatnio dziwnie się zachowujemy.
A zachowujemy się dziwnie?
Od kiedy byliśmy dziećmi,
zawsze trzymałaś się blisko mnie.
Myślałem, że lubisz to samo, co ja.
Używane ciuchy, pchle targi.
Lubię je.
Tak.
Ale zrozumiałem, że nie tylko w tym rzecz.
Udawałem, że tego nie widzę.
- Śnieg? - Tak, to śnieg!
Skąd?
Mamy lato, a pada śnieg!
Dziwne.
Śnieg? Znowu?
Przecież to...
tamten potwór!
Dlaczego?
Mio i Tsumugi!
I dlatego...
tak pomyślałem.
To nieprawda, że rodziny rozumieją się bez słów.
Chciałbym cię więcej słuchać.
Szczerze mówiąc, mam ci mnóstwo do powiedzenia.
Mama...
Tsumugi!
Spójrz do góry!
Co jest?
- Zabolało... - Jesteś cała?
- Nagle odbiegła! - Dziękuję!
Tamtędy pobiegła!
Rozumiem. Dziękuję wam za wszystko!
Czyli to coś nie ścigało tylko mnie?
Którędy?
Tsumugi!
Hiiragi. Nie wolno ci za mną iść!
Tsumugi! Jesteś tu?!
Tsumugi...
Jesteś cała?
Całe szczęście. Oddycha.
HŌJU NO YU: GOSPODA I GORĄCE ŹRÓDŁA
Ludzie?!
Co się stało?
Wyglądacie na wycieńczonych!
Bardzo pana proszę. Tsumugi...
Proszę jej pomóc!
- Co się stało? - Przynieś apteczkę!
Co się stało?
Ja się...
Znalazłem ją w korycie rzeki.
Mówi, że się potknęła.
Tak?
- Zanieś ją do pokoju 206. - Tak jest!
Przyniosłem apteczkę!
Już rano.
Dzień dobry.
Martwiłam się, że nie wstaje, ale po prostu ma gorączkę.
Zadzwonię do jej rodziców.
To... nie będzie możliwe.
Ucieczka z domu?
Posłuchaj, to jest pokój dla gości i chciałabym w nim umieścić klientów.
Zadzwoń do jej rodziców.
Przepraszam. Nie mogę.
A to dlaczego?
Proszę pani...
Pozwoli nam pani zostać, aż Tsumugi wydobrzeje?
Pytam cię.
Będę tutaj pomagał, aż się obudzi.
Najpierw odpowiedz.
Będę pracował. Proszę nam pozwolić zostać.
Aleś ty uparty! Jesteś taki młody, a tak chcesz pracować?
Niech no tylko mój mąż o tym usłyszy.
Do widzenia!
Kiedy skończysz czyścić, dolej szamponu do butelek.
Dobrze!
Hiiragi! Potem odkurz też tutaj.
Dobrze!
Uważaj.
Weź tylko tyle, ile uniesiesz.
Dobrze.
Nowy! Zostawiam tu nowe wiadro.
Dziękuję!
To ty powiedziałeś, że chcesz pracować. Nie obijaj się.
Dobrze.
Takie rzeczy się dziś nie zdarzają!
Nie przepracowuj się!
A ty weź się do pracy!
Rety.
A masz!
Zaczekaj!
Czekaj!
Mamo...
No tak. Przyszliśmy do gospody.
Hiiragi.
Tsumugi. Obudziłaś się.
Jak ty wyglądasz...
Jak się czujesz?
Mnie też ktoś przebrał.
Ty to zrobiłeś?
Skąd! To właścicielka gospody.
Kazała ci to przynieść.
Co to?! Ale pycha!
Tak. Pierwszy raz jem takie dobre onigiri.
Dobrze, że czujesz się lepiej.
To ty mnie wczoraj uratowałeś?
Nie. Tylko cię znalazłem i tu przyniosłem.
To pracownicy zanieśli cię do pokoju i opatrzyli ci rany.
- To dobrzy ludzie. - Tak.
Jakie puszyste tamagoyaki!
Nie wierzę!
To źle?
Dziękujemy. Onigiri były naprawdę pyszne.
To świetnie.
Jak się czuje Tsumugi?
Całe szczęście dobrze.
To świetnie.
Pali pan?
Co? Widziałeś?
Żona każe mi rzucić, bo zdarza mi się zajmować klientami.
Tata też często wychodzi zapalić.
Kontaktowałeś się z rodzicami?
Nie.
Tak to już jest.
Ale, Hiiragi...
Często chcemy coś powiedzieć, ale nie zdążymy.
Kiedy będziesz gotów, daj im znać, że nic ci nie jest.
Proszę.
Zszyłam tam, gdzie się rozpruła.
Naprawdę! Jak ładnie teraz wygląda!
Dziękuję.
Lepiej podziękuj temu chłopcu.
Kiedy spałaś, on z całych sił pracował, żebym pozwoliła wam tu zostać.
Mamo?
Tak, jestem cały.
Dużo się wydarzyło. Teraz jestem w Hōju no Yu.
Razem z Tsumugi?
Rozumiem. To dobrze.
A kiedy wracasz?
Muszę coś zrobić. Wrócę, kiedy skończę.
Nie musisz się martwić.
Tak. Pa!
Bardzo nam państwo pomogli.
Było nam tu z wami naprawdę miło.
Chyba będę tęsknił.
No tak, jesteś jeszcze dzieckiem.
W ten sposób nie zdołasz obronić Tsumugi.
Jesteśmy przyzwyczajeni do pożegnań.
- Odwiedźcie nas jeszcze. - Oczywiście!
- Bardzo dziękujemy. - Dziękujemy.
Do zobaczenia!
Przyjedźcie jeszcze kiedyś!
Daleko jeszcze do chramu Hie?
Do wieczora powinniśmy tam dotrzeć.
Rozumiem.
Czyli już niedługo.
Ale super! Nie wiedziałam czegoś takiego!
Ja też nie! W telewizji to nie to samo!
No wiesz? To przecież oczywiste!
- Chyba mogę powiedzieć, co czuję? - No, skoro tak!
Dzień dobry.
Podobno jest tu Hiiragi.
Jest pan jego...?
Jego ojcem!
Dzień dobry panu. W czym mogę pomóc?
Czy jest tu Hiiragi? Chcę się z nim natychmiast zobaczyć!
Już poszedł.
Dokąd? Proszę mi natychmiast powiedzieć!
Jest pan bardzo niecierpliwy.
Nie mam czasu rozmawiać z osobami, które nie są klientami.
- Co?! - Porozmawiamy spokojnie w środku?
Panie tato?
Jaka jest Ukryta Wioska?
No...
Przede wszystkim jest tam zimno. Przez cały rok pada śnieg.
Ale przywykliśmy. To miłe miejsce.
Rozumiem.
Wrócisz do Ukrytej Wioski, kiedy już odnajdziesz mamę?
Tak, wrócę.
Rozumiem.
Co się stało?
Będziesz tęsknić?
No co ty, nic z tych rzeczy!
Znowu!
Czekaj!
Jaka jest twoja mama?
Nie pamiętam. Kiedy odeszła, miałam trzy lata.
Nadal masz ochotę ją uderzyć?
Oczywiście, że mam.
Ale zanim to zrobię, chcę ją zapytać, dlaczego odeszła.
Być może miała jakiś powód.
Ale nie dowiem się tego, póki jej nie zobaczę.
No tak.
Czy to...?
Tsumugi?
Chcecie coś zamówić?
Przepraszamy za najście. Zauważyliśmy ten parawan.
Nie mamy pieniędzy.
- Już wychodzimy. - Przecież tylko patrzymy.
To kawiarnia.
Nie ma innych klientów.
Możecie obejrzeć parawan, jeśli was ciekawi.
Przestawić go?
- Dziękujemy! - Hurra!
Podobno istnieją bogowie, którzy ukrywają naszą wioskę,
sprawiając, że pada tam śnieg.
Zwani są bogami śniegu. Myślałam, że to tylko baśń.
Być może...
to bóg śniegu nas gonił.
Ale nigdy nie słyszałam, żeby bogowie śniegu pożerali oni.
To moja nowa herbata ziołowa.
Może powiecie mi, co o niej sądzicie?
- Pycha! - Jest naprawdę dobra!
To wspaniale. Chciałem wypróbować liście herbaty, które kupiłem.
Skąd jest ta herbata?
Ta jest z Czech. Inne są ze Szwecji i Egiptu.
Dzięki znajomym z podróży w młodości wciąż dostaję smaczne rzeczy.
Ale fajnie! Podróżował pan sam?
Nie. Z żoną.
Niestety cztery lata temu zmarła.
A właśnie. Chcecie zobaczyć zdjęcia?
Obok mnie stoi żona.
Ma na głowie kapelusz zwany mokorotlo.
To tradycyjne nakrycie głowy z afrykańskiego kraju Lesotho.
Jego kształt ma przypominać górę.
Bardzo ciekawe!
To kapelusz ze zdjęcia.
A to czapka Inuitów.
Miałem ją na sobie w Kanadzie, kiedy oglądałem zorzę.
Jest bardzo ciepła.
W zimę temperatura spadała tam do -40 stopni.
Aż do -40?!
Ale z was udana parka!
Ma pan tu sporo pamiątek z podróży z żoną.
Ale fajnie.
Skąd jest ten parawan?
Był już tutaj, kiedy kupiliśmy ten dom.
Wydaje mi się, że pochodzi z tej okolicy,
ale nie wiem, kiedy go wykonano, ani kto jest autorem.
Wygląda jak ilustracja opowieści.
Może to się naprawdę wydarzyło.
Bogowie śniegu pożerali oni...
Przecież ci mówiłam.
Jesteśmy!
- Następnym razem tego pilnuj. - Dobrze!
Przynajmniej nie pyskujesz.
Mamy klientów?
Cześć.
Dzień dobry.
To moja córka i mój wnuk Haruto.
- Dzień dobry. - Przepraszamy za najście.
Haruto, przywitaj się.
Dzień dobry.
Ale uroczy!
Chodźmy umyć ręce i napijemy się soku.
Dziwne czapki!
Nie mów tak!
Czujcie się jak u siebie.
Mam tutaj sporo pamiątek z podróży z żoną,
ale ci dwoje to moje prawdziwe skarby.
Są moim dziedzictwem.
Bardzo ich kocham.
Wybaczcie. W tym wieku nie przystoi być takim sentymentalnym.
Pada deszcz.
Do chramu jeszcze kawałek. Chcemy zmoknąć?
Weźcie go.
Nie wypada nam jeszcze pożyczać parasola!
Nie musicie go oddawać.
Przyjdźcie jeszcze jako klienci.
Czekaj!
Do widzenia!
Posłuchaj, ten obrazek na parawanie...
Myślę, że to bogowie śniegu.
Atakowali oni. Może w wiosce dzieje się coś złego...
Zanim weszliśmy do kawiarni, spytałeś, czy kiedy odnajdę mamę,
wrócę do Ukrytej Wioski.
Tak.
Wrócę. Nie mogę zostawić taty samego.
Ale...
Czekaj!
...chciałabym zobaczyć różne światy!
W Lesotho jest pewnie bardzo ciepło. Czy pada tam śnieg?
Nie wiedziałam, że są zimniejsze miejsca niż Ukryta Wioska!
Z pewnością istnieje wiele osób i wiele sposobów myślenia.
Przybyłam szukać mamy, ale cieszę się, że tyle się dowiedziałam.
No i poznałam też ciebie.
To zabrzmiało trochę niemiło!
A ty? Co chciałbyś zrobić?
Nie zastanawiałem się.
To może być cokolwiek. Powiedz, co czujesz.
Teraz...
Chcę ci ze wszystkich sił pomóc!
Może być?
Myślę, że tak.
Hiiragi, chcę zrobić jeszcze jedną rzecz.
Ale będziesz mi do tego potrzebny.
Mogę na ciebie liczyć?
Co? Jeszcze nie wiem, o co chodzi.
Powiedziałeś, że chcesz mi ze wszystkich sił pomóc.
Powiedziałem, ale...
No dobra.
Kiedy nasza podróż się skończy, porozmawiaj z tatą.
Co?! Dlaczego mnie o to prosisz?
Ten talizman ci pomoże.
DLA MATEK W CIĄŻY
Ale...
W porządku!
Działa bardzo dobrze. Dzięki niemu tak daleko zaszłam.
- Nie o to mi chodziło. - Oddasz, kiedy już pogadasz.
Kiedy to będzie?
Śnieg?
Bóg śniegu tu jest?
Tsumugi!
Hiiragi!
Przepraszam.
Tutaj!
Tsumugi!
Hiiragi!
Drzwi zamykają się. Prosimy zachować ostrożność.
- Chodź! - Tsumugi...
Chram już niedaleko.
CHRAM HIE
Mama?
Tsumugi?
Tata?
- Przepra... - Znalazłem cię!
Zaraz... Czemu?
Dlaczego tu jesteś, tato?
Co z mamą?
Tu jej nie ma.
Dlaczego?!
Powiedziałeś, że tu jest.
Przepraszam, Tsumugi.
Nie zdałem sobie sprawy, że wyruszysz aż tutaj.
Nieważne!
Gdzie tak naprawdę jest mama?!
Tego... nie mogę powiedzieć.
Czemu to ukrywasz?!
Coś się stanie, jeśli zobaczę się z mamą?!
A może...
mama nie chce się ze mną widzieć?
Skąd!
A może...
mama nie żyje?
Żyje.
Wciąż jest po drugiej stronie gór, ale...
Nieważne. Ukryta Wioska jest w niebezpieczeństwie.
- Bogowie śniegu... - „Nieważne”?
Nie zbywaj tematu mamy!
Dlaczego ty zawsze...?
Mam już dość!
Tsumugi.
Przepraszam, ale...
Tsumugi cały czas się o pana martwiła.
Powiedziała, że gdy odnajdzie mamę, wróci do taty w Ukrytej Wiosce.
Kim jesteś?
Hiiragi Yatsuse.
Jestem jej przyjacielem.
Przepraszam pana.
Tsumugi.
Zostaw mnie.
Nie mogę.
Przepraszam, ale chcę być teraz sama.
Wracaj.
Tata się o ciebie martwi.
Tak?
Skoro się martwi, to dlaczego nie powie mi o mamie?
Pewnie dlatego, że mu na tobie zależy.
Może jest coś, o czym nie może powiedzieć.
Nie rozumiem.
Nie chce cię zranić.
Chyba.
Czyli ukrywa przede mną coś, co może mnie zranić?
Nie, nie o to mi chodziło.
Ja to wszystko wiem.
Od małego cały czas o tym myślę.
Ale dlaczego mówisz, że lepiej, żebym nie wiedziała?
Ciągle tylko te twoje „pewnie” i „chyba”. Nie obchodzi mnie, co myślisz!
Nie! Zależy mi na tobie i...
Właśnie o to chodzi! Jesteś taki sam jak twój ojciec!
Ja tego nie chcę!
A ty tylko chciałbyś myśleć, że ci zależy!
A ty ciągle tylko zgrywasz ofiarę, więc skąd możesz wiedzieć, co czują inni?!
Przepraszam.
- Nic ci nie jest? - Nic.
Dziękuję, że przyszedłeś ze mną aż tutaj.
Ale już się nie mieszaj.
Nie.
Nie to chciałem powiedzieć.
Ja...
Beznadzieja...
Hej, ty!
Wreszcie cię znalazłem!
A Hiiragi?
Gdzie Hiiragi?!
Tam?
Czemu pan za nim przyjechał?
Bo jestem jego ojcem.
Poddaję się.
Znowu śnieg?
Hiiragi!
Hiiragi, posłuchaj!
Ja tak naprawdę...
Hiiragi.
Gdzie jesteś?!
Hiiragi!
Tsumugi!
To, co powiedziałem...
Przepraszam. Wracajmy już.
Nie możemy.
Widziałaś tutaj boga śniegu?
Czyli to naprawdę był on...
Bogowie śniegu nagle się pojawili i zaczęli nas atakować.
Nie możemy wrócić do domu.
A reszta?
Już pożarli wielu z nas.
Wy tam!
Widzieliście Hiiragiego?
- Nie znalazł go pan? - Znalazłem, ale...
Nagle zniknął mi sprzed oczu.
Niemożliwe.
- Muszę iść! - Nie!
Nie da się go uratować.
- O czym mówicie? - Ale...!
- Nie możesz wrócić do wioski. - Coś się stało Hiiragiemu? Kim pan jest?
Niechże pan zamilknie!
Co się stało?
Może nadal...
Zależy mi na tobie i...
Tsumugi!
Dobrze, że czujesz się lepiej.
Przepraszam, tato.
Muszę...
iść go przeprosić.
Tsumugi!
Zaraz!
Wyjaśnijcie mi to wszystko!
Dziękuję.
Nigdy o tobie nie zapomnę.
Jestem ci wdzięczny.
Przynieś nam dumę.
Bogowie śniegu wrócili!
Nie zostawiaj mnie samej.
Możemy znów żyć spokojnie.
Chcę cię zobaczyć.
- Tsumugi. - Tsumugi.
Pojawił się bóg śniegu!
- Zamknąć bramę! - Szybko!
Nic ci nie jest?
Tsumugi...
Tsumugi? Znasz ją?
Przepraszam...
Nic mu nie jest?
Wyszedł z boga śniegu!
Żyje.
Zaniosę go do wieży.
Wsiadajcie!
Wiecie, gdzie jest Hiiragi, tak?
Ruszamy!
Dziękujemy.
Tsumugi.
Czy to wszystko, co powiedziałaś, to prawda?
Tak. Widziałam tutaj malunek.
Pożarte przez bogów śniegu oni wyglądały, jakby żyły w innym miejscu.
Może da się go uratować.
Idź!
Homare!
Szlag!
Isami!
- Wstawaj. - Ale...
Szybko!
Ocknąłeś się?
W takim razie sam biegnij. Chodźmy!
Tutaj!
Szybko!
Wszystko w porządku?
Nie możemy go zabrać do wioski.
Muszę siku!
Co? Teraz?
Nie wytrzymam!
Zaraz wracam.
Nie wierzę.
Czekajcie!
Co? Szlag!
No co jest?
- Długo czekasz? - Naprawdę chcesz iść?
Oczywiście!
Włóż to.
Chodźmy.
Idę!
- Czekaj! - Szybko!
Najpierw przedstawię cię pani Gozen.
Zachowuj się.
Musimy to wnieść. Potrzeba nam pomocy!
Trzymaj.
Trzy, cztery.
Oby tak dalej.
- Prawie gotowe! - Dobra!
Jesteśmy.
Tak, nadal mamy tutaj mnóstwo leków.
Nie czekajcie na zespół medyczny. Od razu idźcie na miejsce.
Przede wszystkim dostarczcie leki.
Wyślę z wami strażników.
Miejcie się cały czas na baczności.
Liczę na was.
Tak jest!
Do widzenia!
Chodź.
Fantastycznie!
Widzisz, Tōko? Jakie wielkie!
Wspaniałe. Może to nowy rekord?
Możliwe. Aż szkoda jeść!
Zgłaszam się.
- Jakiś czas temu ten chłopiec wypadł z... - Z boga śniegu podobno?
Tak.
Ale nie kojarzę go.
Nie uformował się w pełni. Dopiero zamienił się w oni?
Róg...
No proszę, mimo że istnieje wejście, ty spadłeś tutaj z nieba.
Jak się wydostałeś z boga śniegu?
Widzieli, że pojawiłeś się, kiedy bóg śniegu zniknął.
Pamiętasz, jak się wydostałeś?
Kiedy bóg śniegu mnie pożarł,
zrobiło mi się bardzo zimno.
Wydawało mi się, że słyszę czyjś głos, ale...
Sam nie wiem.
Mówi się, że bogowie śniegu to boscy strażnicy Ukrytej Wioski,
którzy przysypują ją śniegiem, by ukryć nas przed ludźmi.
Ale teraz bogowie śniegu nas atakują.
Przepyszne!
Niewiele mogę powiedzieć.
Najpierw pójdziemy do Gozen.
- Co jest? - Co się stało?
Zacięło się.
- Co? - Izuru!
To zbrodnia opuszczać wioskę postawioną w stan wyjątkowy.
Spieszymy się. Wypuśćcie nas!
Wypuścimy, ale do rana zostaniecie w areszcie.
Idź beze mnie.
- Ale... - Mnie złapią, ale ty coś zdziałasz.
Ruszaj!
Czekaj!
Gonić Tsumugi!
Tak jest!
Dokąd ona poszła?
Przepraszam.
Coś ci się przypomniało?
Kiedy byłem wewnątrz boga śniegu, miałem wrażenie, że śnię.
Była tam maska. I słyszałem dzwonki.
- Latało wielu bogów śniegu... - Hiiragi?
Jakaś dziewczynka patrzyła na śnieg, a potem...
jakaś kobieta powiedziała: „Nie zostawiaj mnie samej”
i „Tsumugi”.
Ale możliwe, że to ja wołałem Tsumugi.
Nie wiem...
Być może to kara.
Na samym krańcu Ukrytej Wioski, na Wyspie Oni, znajduje się chram.
Złożona jest w nim maska ducha, która przyzywa bogów śniegu.
Maska ducha?
Tak. By ukryć tę wioskę przed ludźmi.
Dlaczego trzeba ją ukrywać?
Zmieniłeś się w oni, więc może trochę już rozumiesz.
Osoby, które przez cały czas tłamszą swoje uczucia,
istnieją od zawsze i żyją wszędzie.
Takim osobom potrzebne jest miejsce, w którym mogą być sobą.
Dlatego muszę za wszelką cenę bronić tego miejsca.
Jeśli zniszczymy maskę, bogowie śniegu odejdą, tak?
Wróciłaś, Tsumugi.
Hiiragi.
Czyli to tu byłeś.
Tsumugi.
Jeśli to zrobisz, wioska przestanie być ukryta.
Zaraz nikt już tu nie zostanie.
Co to za wioska bez mieszkańców?
Hiiragi?
Zmieniłeś się w oni.
Nie jesteś głodny? Zjemy coś?
Pani Gozen, możemy wziąć coś ze spiżarni?
Jak chcecie.
- Chodźmy! - Dobrze.
Tsumugi.
Nie idziesz tam, prawda?
Tōko.
Pilnuj ich, proszę.
Tak jest.
Hiiragi.
Przepraszam.
W parku byłam bardzo niemiła.
Ja też. Przepraszam.
Narzucałem ci się z tym, co czuję.
Przepraszam.
Dlaczego akurat teraz?
To do ciebie niepodobne.
Ty...! Co ty wyprawiasz?!
Przepraszam.
Czekaj! Izuru!
Idziesz na Wyspę Oni, prawda?
Nie idę.
Pójdę z tobą.
Nie wolno ci! Nie idź!
Chcę być przy tobie.
Ale...
Tu jest spiżarnia.
Powinni tu mieć coś, co można zjeść od razu.
Proszę. Wchodź, śmiało.
Niesamowite!
Ile tu rzeczy!
Tsumugi? Co się stało?
Tsumugi!
Otwórz drzwi!
Tsumugi!
Przepraszam. Nie mogę cię zabrać.
Ty chyba wciąż możesz wrócić.
- Co ty mówisz? - Dlatego tu zostań.
- Ale gdybyśmy poszli razem... - Hiiragi.
To znaczy...?
Dobrze, że cię poznałam.
Tsumugi...
Jest tu kto?! Jeśli tak, to niech otworzy drzwi!
Jest tu kto?
Proszę, otwórzcie!
Kim ty jesteś?
Mam na imię Hiiragi.
Przepraszam, może pan otworzyć?
Hiiragi?
Jesteś cały.
Tata Tsumugi?
Czemu tam jesteś?
Tsumugi mnie zamknęła.
Dokąd ona poszła?
Tsumugi...
Powiem, kiedy wyjdę.
- Siostrzyczko, coś słyszę. - Tsumugi wróciła, żeby cię ratować.
Zamknęła cię tam,
bo nie chce cię już bardziej angażować.
Spróbuj zrozumieć, jak się czuje.
Chcę...
liczyć się z uczuciami Tsumugi.
Ale chcę się też liczyć z własnymi.
Dotąd ciągle dostosowywałem się do innych.
Zacząłem myśleć, że to normalne i nie widziałem w tym nic dziwnego.
W trakcie podróży z Tsumugi
nauczyłem się, jak ważne jest ufać własnym uczuciom.
Chcę pomóc Tsumugi!
Nie dlatego, że ktoś mi kazał!
Może i się jej nie przydam.
Może i zginę.
Ale i tak chcę być przy Tsumugi!
Proszę, niech mnie pan wypuści.
Idziemy, Hiiragi?
Co tu się...?
Załóż to. Zabiorę cię na miejsce.
Dziękuję bardzo.
- Włóż też to. - Dziękuję!
Powodzenia!
Nie umieraj!
Dziękuję wam wszystkim!
Przepraszam, że tak nagle cię wezwałem.
- Nie szkodzi. - Dziękuję.
Sama byłam ciekawa.
Izuru, pojedziesz ze mną!
- Hiiragi, ty jedź z nią! - Dobrze.
Dziękuję.
Widziałeś się z Tsumugi?
Tak, ale mnie zostawiła.
- Czasem i ściganie kogoś jest fajne. - Co?
Ruszamy.
Tsumugi.
Wioska zupełnie zamarzła.
Hiiragi...
Dalej musimy iść pieszo.
Kiedy stąd wyjdę, powinnam znaleźć drogę do chramu.
Ile ich tutaj!
Idźcie!
Panie Izuru!
Hiiragi, idź dalej!
Dotrzesz do Wyspy Oni przez jaskinię na dole!
Ale...
Znajdź Tsumugi!
Natychmiast wracajmy!
Aoi!
- Wracaj i powiadom panią Gozen! - Wiem!
Ten zapach...
Jaskinia...
To...
Wyspa Oni.
Mama.
Gorące źródło.
Czy to ten chram?
Tsumugi!
W takim razie nie przejdą północną ścieżką.
Wyślijmy strażników do Mostu Drugiego.
Jeśli rozdzielimy bogów, na każdego przypadnie po dwóch oni.
Tak jest!
Posłańcy niech przejdą do Mostu Drugiego.
Tak jest!
Może „Tsumugi”, jeśli to będzie dziewczynka?
Tata?
Urocze imię.
- Kopnęło mnie. - Naprawdę?
- Mama... - Może imię mu się spodobało.
Ja?
A kuku!
Mamo.
Jesteś tam?
Nigdy o tobie nie zapomnę.
Jestem ci wdzięczny.
Przynieś nam dumę.
Tsumugi.
Wybacz.
Muszę wszystkich chronić.
Tsumugi.
Bogowie śniegu wrócili!
- Cześć! - Dzień dobry!
Dzięki za odśnieżenie.
Proszę, to dla ciebie.
Szybko!
Uważaj na siebie.
- Znów czuję, że żyję. - Wszyscy są szczęśliwi.
Skoro tak, to chyba dobrze zrobiłam.
Przyjdą oni, przyjdzie szczęście!
Zazdroszczę im.
Dlaczego tylko ja?
Mam już dość.
Mamo!
Nic o tobie nie wiedziałam.
A mimo to byłam wściekła.
Byłam pewna, że jesteś okropna.
Wtedy ja nie byłabym winna.
To, że odeszłaś, nie byłoby moją winą.
Mamo.
Przepraszam cię. Mamo!
Tsumugi?
To ty, Tsumugi? Gdzie jesteś?
Tutaj!
Tu jestem! Mamo!
Tsumugi!
Mamo!
Tsumugi, wybacz mi.
Jesteś dla mnie najważniejsza, więc dlaczego?
Dlaczego cię zostawiłam?
Już dobrze.
Wracajmy, mamo.
Tata też czeka.
Mam ci tyle do powiedzenia.
I chciałabym ci kogoś przedstawić.
Co się dzieje? Tsumugi!
Wszystko zasypie!
Co? Ale ciemno.
No tak, lawina.
Nie mogę się ruszyć.
Cieplutkie.
No dobra.
Ślady Hiiragiego?
Nie idę.
Pójdę z tobą.
Nie wolno ci! Nie idź!
Zaprowadź mnie to chramu Hie.
- Czemu przyszedłeś? - Nie mogę cię zostawić.
Będę pracował. Proszę nam pozwolić zostać.
Dotarłam aż tutaj, bo Hiiragi był przy mnie.
Tsumugi...
Proszę jej pomóc!
Dziękuję wam za wszystko!
Do zobaczenia!
Do widzenia!
Spotkania i nawiązane więzi uczyniły mnie taką, jaką dziś jestem.
Dobrze, że cię poznałam.
Na pewno łączy mnie więź z Hiiragim.
Hiiragi!
Chcę ci ze wszystkich sił pomóc!
Hiiragi?
Ja zapłacę za przejazd, jeśli mogę.
Jesteś tu z nią?
Zgadza się.
Tsumugi?
Całe szczęście. Żyjesz.
Hiiragi?
Dlaczego...?
Kiedy mnie zostawiłaś, zacząłem myśleć nad tym, co chcę zrobić.
Gdy zacząłem liczyć się z własnymi uczuciami, zyskałem siłę.
I wszyscy mi pomogli.
A jakie to uczucia?
No...
Chciałem cię zobaczyć.
Czyli...?
Czekaj!
Co jest?
Shion!
Izuru!
- Co się stało? Nic ci nie jest? - Tsumugi nie wróciła!
Widziałaś się z nią?
Zobacz!
Co?
Tsumugi?
Mamo!
Tsumugi!
Witaj z powrotem, mamo.
Dziękuję, Tsumugi.
Urosłaś.
Przepraszam, że czułaś się przeze mnie samotna.
Byłam przekonana, że jestem samotna, ale...
Cały czas miałam tatę.
I poznałam Hiiragiego.
Nigdy nie byłam sama. Nie musisz przepraszać, mamo.
Nie byłaś. Naprawdę się cieszę.
- Wracamy do domu? - Tak.
Chodź z nami.
Ja... też muszę wracać.
Tak?
W takim razie ruszaj.
Hiiragi!
Dziękuję!
Hiiragi!
Uważaj w drodze powrotnej!
Hiiragi!
Pozdrów swoją siostrę Kaede!
Hiiragi!
Pospiesz się!
Dobrze!
Ukryta Wioska też będzie musiała się zmienić.
Hiiragi!
Gdzieś ty się do tej pory podziewał?!
Martwiłem się! Nic ci nie jest?
- A tamci...? - Tato.
Przepraszam, że się martwiłeś.
Chcę ci tyle powiedzieć!
Wracajmy do domu.
Odjeżdżamy!
Chwileczkę! Ja wysiadam!
Tsumugi?
Hiiragi! Tu jesteś!
W ogóle nie przychodziłeś!
Próbowałem wiele razy użyć tamtego wejścia,
ale trafiałem gdzieś indziej.
Chyba tylko oni mogą przejść.
No mów.
Udało ci się porozmawiać z tatą?
Tak. Być może jeszcze chwilę to zajmie, ale jest już lepiej.
Trzymaj. Dziękuję.
Hiiragi, ja też...
Przyjechałam, żeby powiedzieć, co czuję.
Czekaj! Ja pierwszy!
Nie ma mowy.
Teraz chyba moja kolej, nie?
Napisy: Krzysztof Bożejewicz