Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[TRZASKI FLESZA]
[INTRYGUJĄCA, PONURA MUZYKA]
[TRWA INTRYGUJĄCA MUZYKA]
[CORAZ GŁOŚNIEJSZA MUZYKA]
[ZAPADA CISZA]
Masz mnie za idiotę?
Co?
Gówno. Ja cię niósł nie będę.
Myślisz, że nie wiem?
Hej. Przepraszam.
Mam coś dla ciebie. Ala oddała pieniądze.
Pomyślałam, że ci się spodoba.
Wow.
Dziękuję, kochanie. Piękna.
- Co tu się dzieje? - Ojciec się wyprowadza.
- Co? - Najwyższy czas.
Od dawna to planowałem. Zresztą, zobacz sama, jak wygląda.
- Dlaczego mi nie powiedziałeś? - Kochanie...
- A co pan na to? - Ojciec się ze mną zgadza.
Ja się zawsze zgadzam z moim synkiem.
Pomożesz?
Chcesz go wsadzić do domu starców?
Nie, zamieszka w twoim dawnym mieszkaniu na Zamojskiego.
- Stoi puste i tylko za nie płacę. - Sam?
Ty się będziesz nim opiekować. Nie masz chyba nic przeciwko?
- Wszystko przemyślałeś. - Oczywiście. Taki jestem.
I za to mnie kochasz. Będzie dobrze. Chodź.
[CHROBOT KÓŁEK WALIZKI]
Dawno miałem cię zapytać...
Dlaczego nie mówisz do mnie po imieniu? Albo - tato?
Bo jesteś moim ojcem, a nie jej.
Tę bystrość ma po mnie.
Trzeba tu posprzątać.
No to posprzątaj.
Kornelka zaczęła chodzić do przedszkola.
I tak nie masz nic do roboty.
[SZURNIĘCIE ZASŁONY]
[CICHA MUZYKA]
[OKRZYKI DOPINGU]
[TRWA MUZYKA, W TLE OKRZYKI DOPINGU]
[TRWA MUZYKA, CMOKNIĘCIE]
[MUZYKA CICHNIE]
[TRZAŚNIĘCIE DRZWI]
Hej.
Czekałaś na mnie?
Nela dopiero zasnęła.
Myślałam, że wrócisz wcześniej.
Miałem nagranie w telewizji. Trochę się przedłużyło.
Pierwszy, ale na pewno nie ostatni.
Na pewno. Zasługujesz na to.
O czym tak długo rozmawiałaś dzisiaj z Alicją?
Cały dzień na to czekałem.
Jestem zmęczona.
- Jutro. - Dzisiaj.
- Teraz. - Proszę cię...
Nie chcesz? Hmm?
No powiedz.
Powiedz. Z kim się pierdolisz? Hm?
[ŚMIEJE SIĘ] Jest kilku takich.
[POLICZEK, KRZYK]
Przypominam ci, że żyjesz na mój koszt.
Mogę chyba liczyć na to, że moja żona będzie dla mnie miła, co?
Hm?
Przynajmniej na tyle,
żebym wiedział, za co płacę.
[SAPANIE, CMOKNIĘCIE]
[KORNELIA]: Mamo...
Hej. A ty nie śpisz?
Moja... Chodź.
Chodź, Nelka, Nelka.
[CICHA MUZYKA]
[PLASK, STŁUMIONY KRZYK]
[MUZYKA NABRZMIEWA]
PIETRZYKOWSKA: Nie pasuje do denatki.
KUBIK: Bo co?
Bo zdaje się, że nie paliła papierosów.
Jej córka coś o tym wspominała. Racja.
Więc jednak ktoś tam był.
- Kochanek? - Nie wiem, czy kochanek.
Musimy dowiedzieć się więcej o jej życiu.
Czy miała jakichś wrogów, ludzi, którzy jej nie lubili. Cokolwiek.
Może ona po prostu, zapalniczkę komuś zabrała.
Albo znalazła gdzieś, i tyle.
Idę zapalić.
[W TLE GŁOSY Z TV, PROWADZĄCY]:
-Nowe skrzydło przetwórni warzyw i owoców stało się faktem. Panie prezesie...
[TV] -Mógłbym powiedzieć, że zbudowałem to skrzydło,
żeby stworzyć 120 miejsc pracy.
że zrobiłem to po to, żeby odprowadzać kilka milionów do budżetu miasta,
ale prawda jest taka, że zrobiłem to wszystko
po to, żeby moja córeczka
dostała nowy, pyszny...
...dżemik truskawkowy.
[SMIECH] Proszę państwa, i to jest tajemnica mojego sukcesu.
Dziękuję i zapraszam...
[DZWONI TELEFON]
- Hej. - Wojtek jest teraz w telewizji.
- A ja jestem na Zamojskiego. - A co ty tam robisz?
Ojciec Wojciecha chciał zamieszkać sam.
- I będę się nim zajmować. - Znowu będziemy sąsiadkami?
- Jak za dawnych lat. Super. - No.
Nie zapomnij walić w kaloryfer, gdyby cię teść zmęczył.
- Muszę kończyć. Pa, na razie. - Pa.
[W TLE ODGŁOS WYMIOTOWANIA]
[STĘKA]
Przepraszam.
Czemu pan to robi?
Tyle pan ma.
Nic nie mam.
A Nelka?
Jest twoja. I jego.
- Myślałam, że już nie możesz być wyższy. - Cześć, mamo.
Słuchaj, zjesz i możemy pojechać nad jezioro.
Oporządziłam kampera na lato.
Założyłam firmę.
Rowerową. Tak jak rozmawialiśmy.
No.
Będę mogła rzucić szpital. Będziemy organizować wycieczki.
- "Rowerowy szał". Podoba ci się? - Tak.
Zajebista nazwa. Tylko że...
Nie teraz, mamo. Nie chcę pracować nad jeziorem.
No ale... Przecież rozmawialiśmy o tym.
Jeszcze jak byłeś w liceum.
Kiedyś to ja miałem dużo marzeń. Chciałem być księdzem i mieć helikopter.
Ale pozmieniało się.
To i tak praca na chwilę, bo potem wyjeżdżam na Erasmusa do Włoch.
A, nic nie mówiłeś.
Teraz mówię.
Ale ta firma, to naprawdę zajebisty pomysł.
Jezus, ja mam jeszcze zabieg w ambulatorium.
Zapomniałam. Jedz.
[WOLNA MUZYKA, WIOLONCZELA]
[MUZYKA CICHNIE]
[DZWONEK DO DRZWI]
Idę! Idę!
- Hej. - Cześć, ciociu.
[PARSKA] A co ty tu robisz?
Przyjechałem na wakacje.
Mama wyszła, ale... wejdź.
Jezu... Jak cię widziałam ostatni raz, to...
twoja głowa była o głowę niżej. [ŚMIECH]
- Jak na studiach? - Dobrze.
Mój rekord w akademiku to cztery herbaty o pełnym smaku z jednej torebki.
Nieźle. Mama pewnie jest dumna.
Tak. Mama jest ze mnie zawsze bardzo dumna.
Nie czepiaj się. Bardzo cię kocha.
RADEK: - Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Jak się pan czuje? - Bywało lepiej.
[SYCZY] Aj... Au!
No, jeszcze dziś pana pewnie wypiszą.
Szkoda, bo zaczyna mi się tu podobać.
- Na motorze, tak? - Ta...
No to jest szansa, że pan do nas wróci.
- Gotowe. - Już? Szybka pani.
Pacjenci czekają.
Może byśmy po pracy... dokończyli naszą rozmowę?
Po pracy zajmuję się sobą.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Miał wrócić tutaj po studiach. Mieliśmy założyć tę firmę.
Jak byłaś w jego wieku, to ciągle zmieniałaś zdanie.
- Ucieka ode mnie, czuję to. - Jest już dorosły.
Neluś, chodź!
Chodź, napijesz się.
Łatwo ci mówić.
Masz Kornelkę, masz Wojciecha, masz dom.
Zawsze pieniądze na koncie.
A ja mam tylko jego.
I wolność, niezależność.
Chcesz się zamienić?
No właśnie.
- Idą pływać? Co? - No, chyba idą.
No chyba.
[PLUSK WODY, NASTROJOWA MUZYKA-FORTEPIAN]
- Hej. - Hej.
- Jak się na to wchodzi? - Normalnie. Chcesz spróbować?
No.
- Nie czuję dna. - Bo tu nie ma dna.
- Czekaj, połóż nogi na moich udach. - [ŚMIECH] Czekaj.
No.
No, w górę! [STĘKA]
[ŚMIECH]
Wszystko jest OK, trzymam cię.
Dzięki.
[TRWA CICHA, NASTROJOWA MUZYKA]
[CYKLICZNE TRZASKI ZAPALNICZKI]
Martwiłem się o was.
Zapomniałam telefonu.
I nie mogłaś dać mi jakoś znać, gdzie jesteście?
To był długi dzień.
Pływałyśmy w jeziorze. Teraz zupełnie padła.
Czy ty nie słyszałaś, co powiedziałem?
- No przecież nic się nie stało. - Znikasz na cały dzień. Zero kontaktu.
Powiedz... Jak mogę ci powierzyć opiekę nad dzieckiem?
To jest też moje dziecko.
Mam prawo zawsze wiedzieć, gdzie Kornelka jest. Jasne?
- Czepiasz się o głupi dzień nad jeziorem? - Nie rozumiesz,
że chciałem już wezwać policję?
Kocham was, do cholery. Czego nie rozumiesz, powiedz?
Powiedz mi, co jest z tobą nie tak, co? Co?
- Tato, chcę iść spać. - Chodź, kochanie, już.
- Zjedzmy kolację, porozmawiajmy. - Jadłem już. Daj mi ją.
Chodź, kochanie, maleństwo moje. Już, już. Widzisz...
- Mama strasznie nabroiła. - Czemu mama nabroiła?
Idziemy spać. Położę cię do łóżeczka.
- Tato, ja się boję. - Kornelia, proszę cię.
- Tato... - Kornelka...
[W TLE: PŁACZ KORNELII]
Co ty robisz?
Nie mogę być na każde jej zawołanie, bo nie nauczy się szacunku.
Ona nie rozumie.
Pamiętasz, jak ci usługiwałem, kiedy byłaś w chuowej formie?
Byłem na każde skinienie. Każde.
To był błąd. Nie popełnię go z własną córką, rozumiesz?
Porozmawiamy o tym jutro,
trzeba ją uspokoić, zaopiekować...
Zostaw!
- Nie możesz tak robić. - Mogę robić, co chcę.
[HUK UDERZENIA, KRZYK]
[ZA ŚCIANĄ: HISTERYCZNY PŁACZ DZIECKA]
Kurwa mać.
[CICHA MUZYKA]
Proszę podać swoje imię i nazwisko.
Adelina Marczewska.
Imiona rodziców?
Jeśli pani chce, możemy przełożyć przesłuchanie.
Nie.
Wszystko powiem.
OLA: O, Adelka!
Słuchaj, błagam, weź za mnie zmianę jutro.
- Nie musisz mnie błagać. - Co, i tak się nie zgodzisz?
- I tak się zgodzę. - Naprawdę?!
- Adelka, dzięki. - Nie ma za co.
Hej!
Cześć. Daniel.
Adelina.
Daniel.
Jestem Ola.
Ale ty to już wiesz, a ciebie chyba nie obchodzi.
Zostawiam was.
- Pa. - Hej.
- To gdzie idziemy? - Znacie się?
- Słucham? - Znacie się?
A powinniśmy?
No nie wiem. Chyba raczej nie.
Wiesz, to... to małe miasto.
Może gdzieś wpadliśmy na siebie.
- To gdzie idziemy? - Tu.
- Tutaj? - Mhm. Chodź.
Chyba że się boisz.
Sorry.
Wow.
- Ale romantyczna randka. - A czego się spodziewałeś?
Nie wiem.
Świec.
Kwartetu smyczkowego.
Albo przynajmniej chłopięcego chóru.
No to, dziwne dziewczyny spotykałeś do tej pory.
- Proszę. - Dzięki.
Bo jestem dziwny.
- Nie boisz się? - A powinnam?
Skąd masz takie dziwne imię?
"Adelajna", tak?
Nie.
Rodzice poznali się w Adelinie.
Taka dziura na Mazowszu.
Jeszcze gorsza niż to miasto.
Nie ma, kurwa, nic gorszego niż to miasto.
[NASTROJOWA MUZYKA]
- Tu, tu, tu! - Tu?
[TRWA NASTROJOWA MUZYKA]
- Czekaj. - Na co?
Na mnie.
[TRWA MUZYKA]
JOANNA: Nie mogę odkręcić śruby...
- Kurwa mać! - Mamo!
Jakiej śruby? Chodź, pokaż mi. Chodź.
- Mamo, jest 5 rano. - Muszę je umyć.
- Myłaś je miesiąc temu. - Ale niedokładnie, nic nie widać.
Mamuś.
Wzięłaś leki?
Co?
Czekaj, daj mi to. No, daj. Daj!
Daniel!
Wiesz co...
ja chyba powinienem pójść.
- Ale może chcesz iść ze mną? - Nie mogę.
- To może zrobić ci jointa? Herbaty? - Nie.
Na tym moje umiejętności wsparcia się kończą.
Ale ja nie potrzebuję wsparcia.
- To cześć. - Pa.
- Już nie śpisz? - A ty jeszcze nie?
- Ale o co ci chodzi? - Daniel, musimy coś ustalić.
Mieszkasz u mnie, więc nie życzę sobie, żebyś...
Później, dobra? Później.
Nie życzę sobie, żebyś wychodził na całą noc i nie mówił mi, dokąd.
Mam 22 lata,
chyba nie muszę prosić o zgodę, kiedy chcę się spotkać z dziewczyną?
-A przyjechałeś tu, spędzić czas ze mną, czy z jakimiś dziewczynami?
-Jedno nie wyklucza drugiego.
Posłuchaj. Nie życzę sobie, żebyś tu kiedykolwiek kogoś przyprowadzał.
Czy ty siebie w ogóle słyszysz?
Daniel,
jestem twoją mamą, oczywiście, że chcę, żebyś sobie kogoś znalazł, ale...
Idę spać.
Możesz wyjść?
Naleśniki!
Masz ochotę?
Hops!
[OKRZYK ZASKOCZENIA]
Przepraszam. Nie chciałem cię przestraszyć.
Ile kwiatów!
Tatuś trochę nabroił wczoraj wieczorem...
Dzisiaj tatuś przeprasza.
Przepraszam cię.
- To który dżemik tatusia dzisiaj chcesz? - Malinkowy.
-Malinkowy. Proszę bardzo.
Martyna, przepraszam cię.
Wiem, że zachowałem się jak idiota, naprawdę.
Też nie jesteś idealna.
Nigdy nie mówiłam, że jestem.
- Nie chciałem tej kłótni. - Ani ja.
- Ale doprowadziłaś do niej. - Ja? -Tak, ty.
Walczę o szacunek w tym domu, przegrywam tę bitwę.
Ja muszę się jakoś bronić.
Czy ty siebie słyszysz?
Przeprosiłem cię, tak?
Martyna! Poczekaj... Zaczekaj.
Założysz?
Pachnie fantastycznie.
Usiądź, proszę.
Weź.
Potraktuj to jako odszkodowanie.
-Za co?
-Za syna.
- Ale to jest nieporozumienie, bo... - Nie musisz kłamać. Ja wszystko wiem.
Wszystko.
Weź. Sprzedaj i uciekaj.
Ratuj Nelkę, póki jeszcze czas.
- Dlaczego on jest taki? - Bo jest moim synem.
To mojej żony, a właściwie jej babki.
Chciała to sprzedać, żeby uciec ode mnie. Nie zdążyła.
- Nie mogę. - Jest twoje. Uciekaj..
A pan?
Poradzę sobie.
Kawą?
A co jest złego w kawie?
Dziękuję.
Dziękuję, tato.
Nareszcie.
[CICHA MUZYKA]
- Zna ją pani? - Tak, to...
Joasia Marczewska.
Kiedy ją pani ostatni raz widziała?
Nie wiem, jakieś 20 lat temu.
Czy pani mąż ją znał?
Nie, nie sądzę.
A ostatnio ktoś mu groził?
- Mojemu mężowi? - Tak.
[SZLOCHA]
[BRZĘK] Mamo!
Mamo, możesz zejść? Proszę!
Mamo, ja to zrobię, słyszysz?
Mogę to zrobić?
Przestań, Mamo!
Przestań! Mamo!
Chodź. Chodź, chodź, chodź. Już, już, już.
[CICHA, NIEPOKOJĄCA MUZYKA]
[TRWA MUZYKA]
[MUZYKA NABRZMIEWA]
Coś się stało?
Nie, przepraszam.
[MUZYKA CICHNIE]
-Hej.
Dobrze cię widzieć.
- Coraz bardziej lubię to miejsce. - To twoja mama się ucieszy.
Jak się denerwujesz, to ci się taka kreska tutaj robi -
między brwiami.
- Ja się nie denerwuję. - Tak?
[ŚMIECH]
A jeszcze bardziej lubię, jak się śmiejesz.
Muszę już iść.
- Co tam? - Miło spędziłaś czas?
Normalnie.
Wsiadaj.
- Ale moje auto... - Wsiadaj!
Czuję, że to jest on, wiesz?
Zdjęcie o niczym nie świadczy.
- To mógł być każdy. - Każdy? Nie, na pewno nie.
Każdy w odpowiednim wieku, kto kręcił się wokół twojej matki.
Byli ze sobą jakiś rok, zanim się urodziłam.
I co, okłamywała cię całe życie?
Powiedziała, że wyjechał za granicę jak tylko zaszła ze mną w ciążę.
Dał jej na skrobankę...
...i nara.
Po co ci ojciec?
A po co są ojcowie?
Gdybyś potrzebowała pomocy, to...
To poproszę o nią swojego chłopaka.
[JĘKI, SAPANIE]
[MUZYKA - WIOLONCZELA]
[TRWA MUZYKA]
[MUZYKA CICHNIE]
Jestem.
Mamo?
Boże, mamo!
- Nie było cię. - Nie było mnie,
bo byłam w pracy, tak?
Nie ma cię.
Jak to mnie nie ma?
Przecież jestem.
Patrzyłam przez okno. Nie było cię.
[CICHA MUZYKA]
Chcesz?
Nie, dzięki.
-Zastanawiam się, dlaczego leżał obok tej kobiety.
-Może coś... naprawiała.
Może. Albo broniła się nim przed kimś.
To był samobój... biednej, zdesperowanej kobiety.
Tyle.
Ta dziewczyna...
Nie wiem, wydawała się jakoś zbyt konkretna.
-A co, wolisz, jak świadkowie kręcą?
-Dobrze wiesz, że nie o to chodzi.
Mówiła, jakby to sobie wszystko wcześniej przygotowała.
W sumie to żal mi jej.
Do dupy z takim życiem.
[SZUM DESZCZU, GRZMI]
- Słyszysz? - Co?
Stuka i stuka.
- A ty? - Ja już jadłam.
[STUKANIE W KALORYFERZE]
Dziwne, co?
To chyba...
sąsiadka.
Z piątego. Robi remont.
[STUKANIE W KALORYFERZE - WYRAŹNY RYTM]
Muzykalna ta twoja sąsiadka.
- Kolacja jest w lodówce. Pa. - Pa.
[SZUM DESZCZU, GRZMI]
[GONG, PUKANIE}
No, co tam?
Walisz i walisz, a potem nie otwierasz?
Napijesz się?
Zmokłam przez ciebie.
No, nie masz już dziesięciu lat.
Co robisz?
Chcę ci dać koszulę.
Odwróć się.
Zaraz.
[NASTROJOWA MUZYKA]
[TRWA MUZYKA, W TLE GRZMI]
Muszę już iść.
Odprowadzę cię.
A następnym razem wybiorę lepsze miejsce.
Nie będzie następnego razu.
Pomyślałam, że zrobimy remont.
W pokoju bym pomalowała na beżowo, a w kuchni na niebiesko.
A potem pojedziemy nad morze.
-Mamo...
-Przecież ty nigdy nie byłaś nad morzem.
-No nie.
Mamo...
Czy Wojciech Poznański to mój ojciec?
Kto?
Wojciech Poznański.
Mamo...
Mamo, no powiedz mi!
Zostaw to.
[CICHA MUZYKA]
[MUZYKA NABRZMIEWA]
[WYCISZENIE]
Chcę znowu uczyć.
Tak? O, to super, wspaniale.
No.
Mogę u ciebie?
A dlaczego u mnie?
No bo u nas cały czas coś się dzieje.
Pracownicy Wojciecha przyjeżdżają, wyjeżdżają, jakieś dokumenty...
Nie ma spokoju.
Ale wszystko dobrze między wami?
- Jasne. - Na pewno?
-Dla mnie jesteście wzorcem idealnego małżeństwa.
-Tak.
Nie, nie, jasne, oczywiście, możesz.
Jakbyś się jeszcze mogła zająć Larrym w tym czasie, bo...
Wzięłam teraz trochę więcej dyżurów, i...
Po co ma sam siedzieć w mieszkaniu cały dzień?
Dzięki.
- Dobry wieczór. - Pan wciąż tutaj?
Pani Alicjo, niech się pani zatrzyma na moment,
przepraszam, nie dam rady tak szybko.
- Czego pan chce? - Chciałbym panią zaprosić.
Na kawę, na wino, nie wiem, na piwo.
- Co pani woli. - Ale ja już powiedziałam, że nie chcę.
Mam nadzieję, że jest pan z tych, którzy rozumieją,
że jeśli kobieta mówi "nie", to znaczy "nie".
A ja powiedziałam wyraźnie "nie".
Dlaczego pani nie da nam szansy?
Dobranoc.
[MÓWIĄ PO HISZPAŃSKU] ...gdzie można zobaczyć
dzieła Rubensa, El Greco i Velázqueza.
[HISZPAŃSKI] Przeczytaj ten fragment jeszcze raz.
- Ten ostatni? - Tak, tak.
...autor "Don Kichota".
Miłośnicy malarstwa powinni odwiedzić muzeum Prado,
gdzie można zobaczyć dzieła Rubensa, El Greco i Velázqueza.
Bardzo dobrze. Bardzo dziękuję. Wyślę ci link z ćwiczeniami.
[PO HISZPAŃSKU]: -Do zobaczenia później. -Do zobaczenia.
[NASTROJOWA MUZYKA]
Co jest?
Sorry. Nie mogę się skupić.
Nad czym?
Jesteś na mnie zła?
Mam gorsze problemy.
Majtki...
- Matka? - Ta...
Nie bierze leków.
A co jej tak właściwie jest?
Dwubiegunówka.
Jak bierze leki, to jest najfajniejszą osobą na świecie.
Dowcipna, zabawna.
O, kurwa, matka zaraz będzie. Zbieraj się, dobra?
Pożyczam.
[SZLOCHA]
"Popatrz, to jest umywalka."
"-Jestem małym misiem." "-A ja wielkim niedźwiedziem."
"-Ale ja się boję."
"-Nabroiłeś, więc musisz ponieść karę!"
Kochanie, w co ty się bawisz?
Tata mi dał maskotki.
Bardzo ładne.
- Kurwa mać, posłuchaj! - Nelka jest w domu.
On kogoś ma, rozumiesz? Daniel ma dziewczynę.
Byli w moim łóżku. Uprawiali seks w moim łóżku.
- Jesteś pewna? - Tak, znalazłam prezerwatywę w śmieciach.
Wrzucił ją do bio.
Ma 22 lata.
Ma prawo mieć dziewczynę.
Zrobi dziecko, i co?
Zmarnuje sobie życie.
A jeśli to jest
wakacyjny romans, to...
Zakocha się, może zostanie...
[WZYCHA]
Ty jesteś z nim teraz częściej niż ja.
Dowiedz się, kto to jest. Proszę cię.
Obiecaj mi.
Odpuść mu.
No odpuść!
Nie zatrzymasz go. Zrobi, co chce.
Obiecał mi, że... że zostanie.
No dobrze, no to zmienił zdanie.
Ty też możesz zmienić swoje życie.
A co ci się nie podoba w moim życiu?
Kiedy ostatni raz kogoś spotkałaś?
Aha.
- Poznaj kogoś. - I to ma mi pomóc?
Nie potrzebuję faceta, żeby być szczęśliwa.
Oprócz Daniela.
- Kurwa! - Przepraszam.
Mam nadzieję, że przetrwał.
Tak. Jest twardszy, niż się wydaje.
Przepraszam, czy pani tu mieszkała? Tak mi się jakoś kojarzy.
- Tak, w tej klatce. - No właśnie. Widziałam panią z Larrym.
- To pies mojej przyjaciółki. - Pani Alicji?
Tak, przyjaźniłyśmy się z Alą i z Joasią, jak byłyśmy małe.
- Z kim? - Joasią Marczewską.
Mieszkała w tamtej klatce.
- Do widzenia. - Do widzenia.
[WYSTUKUJE UMÓWIONE HASŁO]
A co tu się stało?
E, tam... Futryna mnie zaatakowała.
[ŚMIECH]
[STUKANIE W KALORYFERZE]
Proszę, znowu ta muzykalna z dołu.
- Nie! - Dlaczego nie? -Bo nie.
[CICHA MUZYKA]
Od dawna cię bije?
[ŁKA]
[ŁKANIE I MUZYKA CICHNĄ]
[GŁOŚNY HAŁAS HALI]
[DZWONI TELEFON]
Tak?
[PRZEZ TELEFON]: Co robisz?
Zaraz odbieram Nelkę z przedszkola.
Kornelka jest u mnie w pracy.
Podjedź do domu, zabierz garnitury.
Przyjedź do firmy, zabierz Kornelkę, a potem zawieź moje garnitury do pralni.
Nie wracaj do niego.
- Nie możesz zostać ze mną? - To nie jest takie proste.
Wiem, że nie mam kasy, i nie bardzo ogarniam swoje życie.
Ale zaopiekuję się tobą.
[CICHA MUZYKA]
[MUZYKA NABRZMIEWA, NIEPOKOI]
[TRWA NIEPOKOJĄCA MUZYKA]
[TRWA TA SAMA MUZYKA]
[MUZYKA WYCISZA SIĘ]
Spóźniłaś się.
Twój ojciec źle się poczuł.
Musiałam mu kupić coś do picia.
Pamiętałaś o garniturach?
Mam w samochodzie.
Chodź, kochanie.
Chodź.
Pa!
Co robiła pani 22 sierpnia wieczorem?
Byłam u teścia. Stefana Poznańskiego.
- Może to potwierdzić? - Tak, oczywiście.
Wie pani, co się wydarzyło na Zamojskiego?
Co tam?
Zobacz, co dla ciebie mam.
- Widziałam się dzisiaj z nim. - Z kim?
Z tym chujem, moim ojcem.
Kazał mi się wynosić.
A ja go tylko poprosiłam, żeby ci pomógł.
Pomógł...
Dlaczego tyle lat mi nic nie mówiłaś?
Chciałam cię chronić.
Potraktował cię tak samo.
- Chcesz herbaty? - Nie.
Ale zjadłabym coś słodkiego.
Dobrze, kupię ci coś.
[SYGNAŁ ODJEŻDZAJĄCEJ KARETKI, MUZYKA]
Przyszłam się pożegnać.
Oj... Nareszcie. I tak to trwało zbyt długo.
Dobry wieczór, Neluś.
- Będzie mi was brakowało. - A nam ciebie.
- Obiecaj mi... - Nie, nie, nie, Martysiu, nie obiecam.
Dlaczego?
Spieprzyłem tyle...
Nawet jeśli, to...
Nie wszystko.
Ach.
- Muszę coś zrobić jeszcze. Zająłbyś się Nelką? - Tak.
Tylko...
To dopiero pierwsza kawa dzisiaj.
- Pobawisz się z dziadkiem? - Tak.
- Pa. - Pa.
- To co? Zagramy w chowanego? - Tak, tylko ty pierwszy liczysz.
[HISTERYCZNIE PŁACZE]
Co się stało?
[SZLOCHAJĄC]: Ktoś o nas wie. Dostałam film.
Co z tego?
Nic nie rozumiesz. On mi ją zabierze.
[SZLOCHAJĄC]: Nigdy... więcej... do mnie... nie dzwoń. To koniec.
Kocham cię.
[SZEPTEM]: Kocham cię.
Daniel, ja... ja wszystko wiem. Proszę cię, zostaw ją.
Nie wtrącaj się, dobra?
- Co ty robisz? - Spierdalam stąd.
To jest twój plan? Zamkniesz mnie tutaj na zawsze?
Nie dziwię się, że tata cię zostawił.
[PONURA MUZYKA]
[NIEPOKOJĄCA MUZYKA]
Imiona rodziców?
-Joanna Marczewska i Wojciech Poznański.
Nie uznał mnie.
Jak moja matka powiedziała mu o ciąży,
to dał jej pieniądze na skrobankę i wyjechał.
Przykro mi.
Przepraszam, czy mogę dostać wodę?
Spotykała się pani z ojcem, panem Poznańskim?
Tylko raz.
Pani do mnie?
Tak.
- Czego chcesz? - Ja...? To nie chodzi o mnie.
Po prostu, mama jest chora i pomyślałam, że może...
Wypierdalaj.
Jeśli jeszcze raz cię tu zobaczę, albo w pobliżu mojego domu,
zajebię ciebie i twoją matkę, rozumiesz? Wypierdalaj.
Kiedy widziała pani swoją mamę, zanim...?
Przed wyjściem do pracy. Pracuję na basenie.
Wiemy, że pani mama chorowała.
Sąsiedzi zeznali, że od jakichś 10 lat nie wychodziła z domu.
Przepraszam, sugeruje pani, że moja matka mogła popełnić samobójstwo?
Tak?
Nie.
Jedyne, co moja matka chciała, to zrobić remont i wyjechać nad morze.
Moja matka nie popełniła samobójstwa.
Kochała mnie.
To on to zrobił.
Kto?
Wojciech Poznański.
Groził mi wtedy, że nas zabije.
Czy ten przedmiot pani rozpoznaje?
Tak, mama trzymała taki zawsze w kieszeni płaszcza,
na wypadek, gdyby ktoś miał ją skrzywdzić,
albo... Była bardzo strachliwa.
Myślałam, że to są objawy jej choroby, ale nie.
Ona po prostu naprawdę się bała.
Jego się bała.
Czy rozpoznaje pani ten przedmiot?
Ojciec taką miał. To znaczy... Wojciech Poznański taką miał.
Widziałam ją, jak się ten jeden raz widzieliśmy.
Zwróciłam uwagę, bo pewnie musiała być droga.
Dziękuję, to na razie wszystko. Jest pani wolna.
Wierzysz jej?
Straciła matkę. Nie ma powodu, żeby kłamać.
[CICHA MUZYKA]
[TRWA MUZYKA, NIE SLYCHAĆ ROZMÓW]
Ostatnio...
Mój mąż mówił, że musi załatwić jakąś sprawę...
Że musi zamknąć komuś gębę, ale...
Ale jak był zły, to mówił różne rzeczy.
I robił różne rzeczy.
Czy rozpoznaje pani ten przedmiot?
Mój mąż miał taką zapalniczkę.
Dostał ją ode mnie w prezencie.
- Mogę już iść? - Tak.
Do widzenia.
[CICHA MUZYKA]
[TRWA MUZYKA]
Co ci się stało?
Wejdziesz?
Wiesz...
Jedna rzecz nie daje mi spokoju.
Zeznałaś... Ty i ta...
Mała, Adelina...
Że Wojciech przyjechał do Joanny Marczewskiej.
A to nieprawda.
On szukał ciebie.
- Skąd wiesz? - Bo chwilę wcześniej wysłałam mu film.
Z tobą i Danielem.
Dlaczego to zrobiłaś?
Ty naprawdę o to pytasz?
Adelina była dziewczyną Daniela. Potem my zaczęliśmy się spotykać.
To ona zamontowała kamerę w twojej sypialni.
Tamtej nocy chciałam uciec.
Z Nelą. Spakowałam się i pojechałam na Zamojskiego.
W tej samej chwili ona wysłała film do mnie i do ciebie.
Aplikacja pokazywała, że jestem w bloku, więc...
Wojciech myślał, że jestem u jego ojca.
Gdzie jest ta dziwka?
Nawet gdybym wiedział, to bym ci kurwa nie powiedział.
Ej!
Co powiedziałaś mojemu mężowi?
Rzygać mi się chce, jak na ciebie patrzę.
Czego ty ode mnie chcesz?
Tu jej nie ma.
Czego ode mnie chcesz? Pieniędzy?
Kurwa!
Spałaś z moim chłopakiem. Jesteś żoną mojego ojca.
Co?
Czego ja od ciebie chcę?
Żebyś chociaż raz poczuła się tak jak ja, wiesz?
Nic nie wiedziałam!
Nic nie wiedziałaś? No to bardzo mi przykro.
To teraz dowiedzą się wszyscy. Twój Wojtuś też.
Mamo?
Mamo, co ty robisz?
Nie podchodź!
- Mamo, zejdź, proszę cię. - Nie podchodź!
Okej.
Co się dzieje?
Był tu.
- Kto? - Wojtek.
Widzę, że udało ci się rozkręcić okna.
Brawo.
Ale skaleczyłaś się. Chodź, daj mi rękę.
Opatrzymy ją, co?
Hm? Patrz.
Mam twoje ulubione ciasteczka.
Zjemy sobie razem?
Cześć.
Pamiętałaś.
[SZEPTEM]: No jasne, że pamiętałam.
Kocham cię.
Mamo! Mamo!
[KRZKANIE WRON, DRAMATYCZNA MUZYKA]
[STŁUMIONY SZLOCH]
Mamo!
[ZANOSI SIĘ PŁACZEM]
Cicho...
- To przez niego. - Wiem.
Przez niego... Wszystko przez niego. Ona przez niego skoczyła. Przez niego.
Posłuchaj...
Posłuchaj.
To jest szansa jedna na milion.
Tylko musimy być w tym razem.
Rozumiesz?
Razem.
Chciałbym zgłosić wypadek.
Zamojskiego 17.
W samochodzie miałam garnitury.
Znalazłam jego włosy. W kieszeni była zapalniczka.
Porozrzucałyśmy te rzeczy w mieszkaniu, żeby policja mogła znaleźć DNA.
A ja wróciłam do domu.
[MUZYKA NABRZMIEWA, NIE SŁYCHAĆ GŁOSÓW]
[WYCISZENIE]
Dlaczego...
Dlaczego nic mi nie mówiłaś?
Mogłam ci pomóc.
Wiem.
Daniel wiedział?
To koniec.
Jeżeli spróbujesz się z nim skontaktować...
Cokolwiek...
To cię wydam.
[MUZYKA...]