Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Odwiedziny.
Masz zapalniczkę?
Rzuciłem palenie.
Czytaj.
Mamo...
- Śmiało. - Wstydzę się.
Słusznie. Wiesz, co by z tobą było, gdyby nie ten pan?
Czytaj i czuj wstyd.
- Spróbuj. - No już.
Minęło wiele dni, od kiedy uratowałeś mi życie.
Od tego czasu często o tobie myślę.
Każdy zjedzony kawałek chleba,
każda wypita szklanka wody, każdy wyśniony sen.
Wszystko było dla ciebie.
Dziękuję za odwagę, którą mi pokazałeś.
Ciągle modlę się o to, żebyś się obudził.
Kontynuuj.
W międzyczasie próbuję cieszyć się wszystkim.
Odkrywam, że w życiu chodzi o dawanie.
Dużo dostałem i muszę nauczyć się więcej dawać.
Obudź się.
Nie poddawaj się. Dasz radę.
Piękne. Brawo.
Sam to napisałeś?
Może to nagramy, żebyśmy mogli mu potem puszczać.
- Czy to mu pomoże? - Mówią, że może stymulować.
Nagrajcie to.
Tak zrobimy. Dziękujemy.
Mnie też się podobało.
Ale nie musisz tego robić.
Wyprostuj się.
POMIMO
Oby się udało.
- Dziękuję. - Do widzenia.
Nie możesz na mnie poczekać?
Dzień dobry.
- Co tu robisz? - Rezonans magnetyczny.
Przeklęta diagnostyka.
Daj mi spokój. Co za absurd.
To nie jest konieczne.
Mówi, że jestem zarozumiała.
Ja!
Przetłumaczyłam Prousta, choć nikt mnie o to nie prosił.
Dlaczego?
Bo nie potrzebuje suchego szamponu.
Dlaczego go tłumaczyłaś, skoro nikt cię o to nie prosił?
W młodości robi się takie rzeczy.
Marzyła o tym od dziecka.
Proszę bardzo.
Mimo mojego stanu, nie jestem głucha.
Nie chcę, żeby ludzie mnie wykorzystywali.
Nie lubię tego.
Ona się uczy.
Łatwo ćwiczyć na kimś, kto nie powie ci, jak myć włosy,
której farby użyć i jaka fryzura odmieni twoje życie.
To zbyt proste.
Mówisz takie rzeczy fryzjerce?
Nigdy nie chodziłam do fryzjera. Sama się strzygłam.
Patrz, kto cię odwiedził.
Marzyłam o odwiedzinach siostry.
Dzień dobry. Co robisz?
Dziś dzień pielęgnacji.
Wspaniale. Jak się masz?
Jak zwykle dobrze.
Troszczą się tu o ciebie.
To nękanie, a nie troska.
Czy pani też tłumaczyła w młodości?
Wyjdź.
- Byłem ciekawy, czy to rodzinne. - Wynoś się.
Dobrze.
Farbuje jej pani włosy? Bardzo miło.
Jedziesz na wycieczkę?
Ile razy mam ci mówić?
- Wystarczy raz. - Już ci mówiłem?
A oficjalnie?
Nie jadę.
- Mogę wiedzieć, dlaczego? - Nie.
Czekam na oficjalne wyjaśnienie.
Nie lubię jednodniowych wycieczek.
Mogę pojechać na tygodniową lub weekendową.
To brzmi jak alibi.
- Raczej motyw. - Wymyśl lepszy.
Nie ma lepszego.
Nie!
- Chodź. - Musimy tędy iść?
Nie lubię tej zabawy.
Naprawdę to lubisz? Nigdy do tego nie przywyknę.
Pamiętajcie o rękach.
Równowaga jest najważniejsza.
Najważniejsza jest równowaga.
Powtarzasz się.
Dajcie z siebie wszystko.
Damy radę.
Ustawcie się i skoncentrujcie.
Gotowy?
Nie patrz na koło.
Nie jest waszym celem.
Koło nie jest celem.
Wiemy, że tam jest, ale nie patrzymy na nie.
Nie skaczemy wzwyż, tylko w dal.
Dajesz. Szybciej.
Brawo.
Odpocznijcie i spróbujcie jeszcze raz.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Spróbuj się bardziej rozpędzić.
Czy ktoś mnie tu widział? Nie?
Widziałaś mnie tu?
Chodź tu.
Niemożliwe.
A jednak. Potrzebowali sali.
Dlaczego mojej, a nie tego chłopaka albo twojej?
- Nie lubisz zmian? - Nie.
A powinieneś. Spędzimy więcej czasu razem.
Nie miałem współlokatora, od kiedy opuściłem OIOM.
- Nie jesteś ciekawy? - Czego?
Nie chcesz wiedzieć, dlaczego zwolnili salę?
Chcę wiedzieć, dlaczego mnie z niej wyrzucili.
Co to za hałasy?
Umieścili go w mojej sali. Uznał, że to eksmisja.
Dlaczego robisz sceny?
Nie robię. To moja sala.
Nie jest twoja.
A czyja?
- Pacjentów. - Jestem pacjentem.
Wszyscy nimi jesteśmy.
Ale to moja sala.
Ma swoją historię. Lubię ją.
Nie możesz jej lubić.
Każdy w końcu opuszcza swoją salę.
Dobrze.
Będę ciekawski.
Powinienem być ciekawski.
Poczekam tu.
- Co jest? - Idę do łóżka.
Świetnie. Dobranoc.
Dobranoc.
Szukasz kogoś?
Nie.
Więc co tu robisz?
To była moja sala.
Teraz jest moja.
Chciałem tylko spytać...
Czy ta sala należy do ciebie?
- Słucham? - Jesteś właścicielem tej sali?
- Nie. - Więc nie wtrącaj się w cudze sprawy.
Nie wtrącam się.
A jednak. Czego chcesz?
Czego chcę? Jesteś bezczelna.
Nie wierzę, że i tu są podglądacze. Dopiero przyjechałaś.
- Udają głupich i podglądają. - Trochę szacunku. Wstydź się.
Nie czujesz wstydu na zewnątrz, a co dopiero tu.
Tu nie jest tak źle. Dam ci radę.
Wyluzuj się, to będzie miło.
Że też nie brzydzicie się siebie.
Niby dlaczego?
Wcale się nie brzydzicie.
Jacy my?
Nie jest wam siebie żal?
Ta sala nie zasługuje na takich jak ty.
Ma swoją historię. Wydarzyły się w niej także miłe rzeczy.
Nie zasługujesz na nią.
Nie martw się.
Wkrótce się stąd wyniosę i odzyskasz swoją ulubioną salę.
Biedaczek. Jakby żył w bańce.
Nie można do tego przywyknąć.
Tu nie chodzi o ból.
Nie da się tego opisać.
Dłużej tego nie zniosę.
Rozumiesz?
Nie wyobrażam sobie być samą do końca życia.
Następnego znajdę sama.
A jeśli go nie znajdę...
wezmę psa ze schroniska.
Psów się nie kupuje.
Znajduje się je albo bierze ze schroniska.
Mam rację? Wiem, że się ze mną zgadzasz.
Dlatego się kochamy.
Bierzemy psy ze schronisk.
Późno wczoraj wróciłeś.
Nie musiałeś na mnie czekać. Przeginasz.
Dzielenie sali ma swoją cenę.
Piękność.
Rano chciałem się przedstawić, ale nie było łatwo.
Jest oschła i trochę pogubiona.
Nie ona pierwsza, ani nie ostatnia.
Udało ci się z nią porozmawiać?
Mnie? Nie. Mam urządzić jej powitanie?
Przez nią mnie eksmitowali.
Musiała z kimś rozmawiać, bo spytała,
czy też jestem podglądaczem czy mam inne zboczenia.
Idę uśpić psa.
Wolałbym nie, ale robię to dla żony.
Mówiła, że chce nowego.
Nic dziwnego.
Czekaj. Teraz.
Zgłupiałeś?
Zrobiłeś mi krzywdę.
- Przykro mi. - Mam nadzieję.
Było silne. Nie dałabyś rady.
Z czym? Czego chcesz?
- A ty? - Ja? - Ty. Czego chcesz?
Szarpnąłeś mnie. To bolało.
Przecież przeprosiłem. Następnym razem pozwolę ci odlecieć.
Dokąd?
Nie wiem.
Gdy ktoś umiera, podmuch wiatru porywa takich jak my.
Chyba takich jak ty.
Ciebie też. Tu jesteśmy tacy sami.
Rano chciał z tobą rozmawiać facet ubrany na żółto.
Udziela informacji, jak to działa. Wszystko ci powie.
Oszaleliście.
Nie jestem taka jak wy.
Dokąd mnie zabierają?
Na salę operacyjną.
Nie ma co czekać tutaj.
A możesz tylko czekać.
- Dobry wieczór. - Wieczór.
Koniec ze spaniem.
Znasz wszystkich?
Gdzie?
Tutaj.
Zawsze się witamy.
Ale ciągle pojawiają się nowi.
- Tacy jak ja. - Dokładnie.
Przepraszam za salę, ale jej nie bukowałam.
Nie twoja wina. Przepraszam.
Nie wybrałam jej z katalogu.
Na OIOM-ie było bardzo wygodnie.
Naprawdę? Tu jest lepiej.
Jeśli operacja się nie udaje, wracasz na salę.
Chciałbym.
Ale wciąż tu jesteś. Ciesz się tym, póki możesz.
Masz świetną salę. Doceń to.
Ten wiatr był bardzo przyjemny.
Co?
Wiatr był przyjemny.
Jakby prosił mnie, żebym z nim odleciała.
Kto?
Facet z karetki.
Nie chciał odchodzić sam.
Nikt nie chce.
Nacieszysz się salą jeszcze jeden dzień.
Dziękuję za ten wieczór.
Nie ma za co.
Pewnie nie zauważyłaś, ale szyba w oknie jest stłuczona.
W prawym dolnym rogu.
Przez otwór wpada powietrze.
Wiadomo, czy następnego dnia będzie padać.
To zaleta tej sali.
Pierwsza dowiadujesz się o zmianie pogody.
Będę wiedziała, jak się ubrać.
Dobranoc.
Prawie odszedłem.
Co?
Prawie odszedłem.
Co to znaczy?
Prawie odleciałem.
Bałem się.
Gdzie?
U weterynarza. Z psem.
Z psem?
Nagle zaczęło wiać.
Trzymałeś się czegoś?
Oczywiście.
Nie sądziłem, że wiatr będzie tak silny.
Nie mogłem się utrzymać.
Nie chciałem.
Nikt nie chce odchodzić sam.
Co?
Nieważne.
Prześpijmy się. Za bardzo dziś wieje.
Dobranoc.
Życzyłem ci dobrej nocy.
Wiem.
Chciałbym mieć skrzydła,
żeby odlecieć stąd.
I chatkę nad rzeką, gdzie
mógłbym pióra myć.
Duże łóżko,
jakich już nie robią.
Zepsuty adapter, który działa,
gdy zły humor mam.
Nie chcę księżyca.
Chcę tu zostać,
być i śnić i nie myśleć już o tobie.
Nie chcę księżyca.
Chcę tylko chwilę.
Jak się masz?
Dobrze.
Kto to?
Wolontariusz ze stowarzyszenia.
Bzdura. Jest sam. Nie ma żadnego stowarzyszenia.
Przychodzi tu czasem i prowadzi terapię muzyczną.
Czasem działa.
Jasne. Spójrz na efekty.
Jak go uciszyć?
Wystarczy umrzeć. Umierasz i odchodzi.
On żartuje. Mogę cię z nim poznać.
Umie rozmawiać z takimi jak my.
Widzi nas i słyszy.
- Dlaczego? - To...
Przekleństwo.
Dla niego, dla nas i przede wszystkim dla mnie.
Jest wyjątkowy.
Bardzo wrażliwy.
Organizują wycieczkę...
Jest śmielsza, ale zawsze nieco smutna.
- Co? - Zawsze jest smutna.
Słyszałem.
- Dziękujemy. - Cześć.
Kiedy wrócisz?
Muszę spojrzeć w kalendarz.
Nie wierzę, że nie piszesz własnych piosenek. Każdy to robi.
- Do widzenia. - Cześć.
Nie mówiłem, że nie piszę piosenek.
To dlaczego nam ich nie śpiewasz?
- Do następnego. - Cześć.
Mam radę. Przydałaby ci się sekcja rytmiczna.
- Może jakiś bęben. - Przemyślę to.
Przemyśli to i w końcu coś zagra.
Przykro mi, że nie podobają ci się moje aranże.
Nie przejmuj się nim.
Aranże nie są twoje, tylko twojego syntezatora.
Widziałeś nową?
Śpiewałem. Nie miałem czasu, żeby się przedstawić.
Jak się miewa?
Od razu ją operowali.
Straciłem swoją salę.
Do zobaczenia.
Co mówiłeś?
Dziękuję za wszystko.
Cześć.
Skąd wiedziałeś, że ją operowali?
Myślałem, że ci mówiłem.
Przeżyła. Wciąż tu jest.
Skakanie nie wystarczy. Jest jak wystrzeliwanie strzały.
Najpierw trzeba naciągnąć łuk.
Skupcie się na tym, co następuje wcześniej.
Pokonujecie przeszkodę, gdy postanowicie się z nią zmierzyć.
Dzięki temu jesteście o krok do przodu.
Tak jest zawsze.
Tylko to się liczy. Rozumiecie?
Ciekawa koncepcja.
Dużo się dziś nauczyłem. Dziękuję, trenerze.
Ćwiczcie dalej.
Skacz. Szybciej.
Znów to samo. Nic nie poradzę.
Nie mogę patrzeć, jak sto lat pracy idzie w piach.
Sto lat. To historyczne stoisko.
Mój dziadek otworzył je w 1924 roku.
- Naprawdę? - Tak.
Nie potrafię odpuścić.
Najwyższy czas. Odpuść.
- Mam odejść? - Tak.
Wiesz, jak długo tu jestem?
A ja? Daj spokój. Rozchmurz się.
Jasne.
Kto to?
Kolejny samotnik.
Piękne.
Gdy odejdę, chcę takiej samej atmosfery.
Wymyślcie coś. Udawajcie duchy, zaplanujcie sabotaż.
Chcę spędzić choćby jedną noc sama.
Tak jak on.
Szczęściarz.
Byliście tu cały dzień?
Tak. Tu jest bezpiecznie.
Po wczorajszym wieczorze jestem ostrożniejszy.
Jakieś wieści?
Idę do swojej sali. Zaraz dołączę.
Słucham?
Daj mi pięć minut.
- Możesz robić, co chcesz. - Dobrze. Dwie minuty.
Zaraz przyjdę.
- Nie jedziesz? - Dokąd?
- Na wycieczkę. - Nie.
Będzie super.
Bawcie się dobrze.
- Sturiale. - Tutaj.
To na pewno ty, a nie twoja kuzynka jak ostatnio?
To ja.
- Macie ulotki? - Tak.
Świetnie.
Patrzcie, kto przyszedł.
Brawo.
Weź to, Roberto.
Panowie i panie, jesteśmy punktualni jak szwajcarski zegarek.
Brawo.
Cześć.
Wiesz, dokąd jedziemy?
Nie.
Mam nadzieję, że daleko.
Do ataku!
Walczą.
Coś pięknego.
Naprzód.
Nawet nie udają, że umierają.
Kim oni są?
Nie wiem.
Wycieczkę zorganizowali byli pracownicy szpitala.
Nie tego się spodziewałam.
Gdy się tu pojawiłam, to byłoby nie do pomyślenia.
To co robiliście?
Czekaliśmy.
Nie mieliśmy szalonych pomysłów.
Było lepiej?
Nigdy nie jest lepiej. Trzeba sobie radzić i już.
Dajesz.
Ustawić się.
Od kiedy tu przyjechałam, świetnie śpię.
- Szczególnie w mojej sali. - Nie jest twoja.
- Ani twoja. A tobie śpi się dobrze? - Nie.
Jeśli chcesz, możesz czasem przenocować w mojej sali.
Dzięki. Miło z twojej strony.
Jestem miła.
Dobrej nocy.
Wspaniała wiadomość.
To chyba dobre wieści.
Będziesz miał własną salę.
Co z tego?
Wszyscy w końcu je opuszczamy.
Zdarzył się cud.
Dlaczego wszyscy są smutni?
Gdy się budzisz, jest jak wcześniej.
Nie będzie niczego pamiętać.
Stój.
Zaczekaj na mnie.
Co się stało?
Co się stało? Leć świętować z resztą.
- Dlaczego tak się denerwujesz? - Nigdy się nie denerwuję.
A teraz?
Rzeczywiście. Jestem bardzo zdenerwowany.
- I jak? - O co pytasz?
Jak to jest być zdenerwowanym?
Nie wiem. To mój pierwszy raz.
Czego ode mnie chcesz?
Nie jesteś zdenerwowany, tylko smutny.
Co ty tam wiesz?
Wiem, że wszyscy byli wczoraj szczęśliwi.
Poza waszą dwójką. Byliście smutni.
Zamiast cieszyć się z cudu, zachowywaliście się jak na pogrzebie.
Nie jestem smutny.
Takie wydarzenia powinny cię cieszyć.
Powinieneś być szczęśliwy i zazdrosny. Może będziesz następny.
Co mnie do tego?
Nie możemy zostać tu na zawsze.
W końcu umrzemy.
Albo wrócimy do domu. Jak ona.
Dlaczego nie cieszysz się, gdy ktoś zdrowieje?
- Bo to nie różni się od śmierci. - Nieprawda.
Owszem. Czy jest różnica, skoro wszystko zapominamy? Nie.
Więc o to ci chodzi.
Co z tego, że o wszystkim zapomni?
Co chciałbyś zapamiętać?
Ciebie.
Co?
Nie chcę cię zapomnieć. Nie mogę.
Chcę zostać tu z tobą. Nie chcę umierać ani się budzić.
Chcę tu zostać.
- Przepraszam. - Nie.
Twój?
To nic w porównaniu z moim.
Gdy mam czas, przychodzę tu i go oglądam.
Chcę zrozumieć, co zrobiłem i co się stało.
Udało mi się zrekonstruować zniszczenie tego boku.
Próbuję to przepracować.
Jak stratę.
A ty?
Twój wypadek nie wygląda na tragiczny.
Jedno uderzenie.
Pewnie mocne, ale to drobiazg.
A jednak jesteśmy w tym samym stanie. Obłęd.
Doprowadziłem ją do łez. Gorzej być nie mogło.
To dlatego, że za dużo gadam. Czemu to robię?
Nie rozumiem tego. Nigdy nie rozumiałem.
Nie rozumiem.
Nie rozumiem, co się dzieje.
Nie rozumiem niczego. Co za bajzel.
Dobrze, że mnie nie słyszysz. Bogu dzięki.
Pewnie byś się ze mnie nabijała.
Muszę wszystko naprawić. Wyjaśnię jej... Powiem, że...
Co mam wyjaśniać? Co mam powiedzieć?
Patrz, kto przyszedł.
- Co robić? - Pamiętasz Serenę?
A było tak dobrze. Było nam dobrze. Prawda?
- Przywitaj się. - Co za bajzel.
Masz rację. Koniec z tym.
Chcesz z nią porozmawiać? Po prostu to zrób.
Przestań gadać. Wystarczy tego.
Zadzwońmy do taty i powiedzmy, jak się miewa.
Chciałem ci powiedzieć, że lubiłem spędzać z tobą czas.
Chciałem powiedzieć to na osobności, bez muzyki w tle i balonów.
Jeśli kiedyś cię olśni i coś sobie przypomnisz, znajdź mnie.
Pewnie będę w tym samym stanie.
Możliwe, że pobiję wszelkie rekordy.
Nawet twój.
Dlaczego nikt nie mówi, jak tu trafił?
Kawy?
Czasem mówią.
Nie pytam. Próbuję zrozumieć, dlaczego.
Oczywiście.
Spadł na mnie dziesięciolatek, który wypadł z drugiego piętra.
Każdy może zmyślać.
Nie zmyślam. Dlatego tu jestem.
- Nie wierzę. - Nikt nie wierzy.
Wszyscy myślą, że próbowałem go złapać.
Nie uwierzą, że tamtędy przechodziłeś.
Wiem.
Wypadek samochodowy.
Klasyka.
Twój wypadek jest oryginalniejszy.
Warunki były idealne.
Nikt mnie nie rozpraszał.
Nikt nie przechodził przez ulicę, nie było psa, kota ani ptaka.
- Gołąb? - Nie.
Jak często nic się nie działo przy takich warunkach?
Ale tym razem...
Najlepsze warunki są najgroźniejsze, bo myślisz, że jesteś bezpieczna.
Idę spać. Zobaczymy się jutro?
Tak.
Chyba się zakochałem.
Ja chyba też.
Jak to możliwe?
Nie wiem.
Co mam teraz zrobić? No co?
Zabierają go. Przeprowadza się.
Wiesz dokąd?
Do specjalnego miejsca dla takich jak ja.
Czyli?
Dla beznadziejnych przypadków.
- Wszyscy nimi jesteśmy. - Dokładnie.
- Mój jest poważniejszy. - Nieprawda.
Może ma rację.
Jest.
- Żegnajcie. - Cześć.
Było miło.
To nie jest pożegnanie, tylko rozstanie.
- Musimy iść. - Dokąd?
Jest takie miejsce.
Chcę dziś odpocząć.
To dla mnie ważne.
Dobrze. Chodźmy.
Co to?
Poczekaj chwilę.
Chyba się przeliczyłem.
Dawno tu nie byłem i trochę się denerwuję.
Co to za miejsce?
Chciałem, żebyś poznała mojego tatę. Bez żadnych zobowiązań.
Zależało mi na tym, żebyś go poznała.
Nie wiem, dlaczego. Nie wiem.
Nie jest niczego świadomy. Odchodzi od dziesięciu lat.
Od kiedy trafiłem do szpitala, nigdy tu nie przyjechałem.
Odchodzi i ja też. To nic.
Bez sensu. Kompletnie bez sensu.
Co?
Wszystko w porządku?
A mogłem zostać w szpitalnym łóżku.
Dlaczego mnie tu przywiozłeś?
Wybacz. Nie powinienem był.
Przepraszam.
Przyszli do mnie i byli zadowoleni.
Mówili, że robię postępy.
Zdrowieję.
Bardzo mi przykro.
Jak mogę cię tu zostawić?
Przecież żyłem tu bez ciebie.
Ale nie byłeś szczęśliwy.
To prawda. A potem pojawiłaś się ty.
Przepraszam.
Nie ma za co.
Przepraszam! Masz chwilę?
Nie. Jestem w pracy.
Pamiętasz mnie?
Pewnie często nas widujesz i wszyscy wydajemy ci się tacy sami.
Pamiętam każdego z was.
Posłuchaj...
To dopiero początek. Zostało mi mało czasu.
Nie wiem, czego chcesz, ale nie potrafię ci pomóc.
Nie o to chodzi, bez nerwów.
Nie musisz mi pomagać, ale mam prośbę.
Skoro pamiętasz wszystkich ją pewnie też.
Mam nadzieję, bo była tam krótko. Obudziła się.
Nie wiem, gdzie teraz jest i jak się czuje.
Chciałbym tylko, żeby ktoś powiedział jej, że się spotkaliśmy.
Zaczęło się od kłótni, a potem...
wydarzyło się coś niesamowitego.
Nie wiem co, ale było pięknie.
Najwspanialsze, co spotkało mnie, od kiedy tu trafiłem.
Niedługo odejdę. Taki los.
Ale chcę, żeby wiedziała, że coś nas połączyło.
- Musi się dowiedzieć. - To tak nie działa.
Jak to?
To tak nie działa. Przepraszam.
Nie mogę nic zrobić.
Nikt nie może.
Chodźmy.
Jesteś tam? Siedzimy w środku.
Chciałem się pożegnać.
Zostańcie tam.
Spokojnie. Jesteśmy świetnie wyposażeni.
Czekaj. Nie pozwolę ci odejść bez pożegnania.
Tu jesteś.
- Trzymają cię? - Bardzo mocno.
Więc zostawiam cię w dobrych rękach.
Jedziesz na fajną wycieczkę beze mnie?
Nie pewno nie będzie jednodniowa.
Wyślij mi pocztówkę, jeśli to ładne miejsce.
Będę za tobą tęsknić, przyjacielu.
Niekoniecznie.
Bezpiecznej podróży.
Uważaj na siebie.
Zaraz wracam.
Cześć.
- Miło cię poznać. - Wzajemnie.
Dziękuję, że zgodziłaś się spotkać.
Nie wiem, co tu robię.
Ja też nie.
Co podać?
Poproszę kieliszek wina.
- Czerwonego? - Tak.
Dla mnie też piwo.
Zamówiłam wino.
Wino dla niej, piwo dla mnie.
Zaraz przyniosę.
Dziękuję.
Od czego zacząć?
Najlepiej zacząć od końca.
PAMIĘCI ALBERTA MASTRANDEI
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO TRANSPERFECT MEDIA POLAND
Tekst: Antoni Regulski