Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[ผู้หญิง] ณ ที่แห่งนี้
ไม่ได้มีเพียงแค่หาดทราย
โขดหิน
และท้องทะเล
สําหรับฉัน
ที่นี่มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย
และทุกครั้งที่ฉันแวะเวียนกลับมา
สายลมก็ได้พัดพาเอาความทรงจํากลับมาด้วย
ฉันยังจําได้ถึงวันนั้น
เป็นวันที่มิตร ชัยบัญชา
พระเอกในดวงใจของฉัน
ได้เสียชีวิตลง
[เสียงผู้คนอึกทึก]
[ผู้ชาย] กรุณาอย่าดันกันครับ
ด้านในรับคนไม่ได้อีกแล้ว
ให้ทุกท่านอยู่บริเวณด้านนอกครับ
อย่าเบียดกันครับ
คุณมิตร ชัยบัญชาเสียชีวิตแล้วจริงๆ
อีกสักครู่ เราจะนําร่างคุณมิตร ชัยบัญชา
มาให้ทุกท่านดูที่หน้าต่างครับ
ขอความกรุณาอย่าเบียดขึ้นมาครับ
- [เสียงแตร] - [เสียงผู้หญิงร้อง]
รักที่รอคอย
[ผู้ชาย] น้องครับ
น้องครับ
ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม
จะไปไหนเหรอครับ
ไปชลบุรี
ผมจะไปชลบุรีอยู่พอดีเลย
ข้าวของพวกนี้ผมจะเอาไปฝากไว้ที่บ้านเพื่อน
ไปด้วย
[เสียงติดเครื่องยนต์]
นี่มางานศพมิตร ชัยบัญชาเหรอครับ
พวกที่เล่นเป็นผู้ร้าย
ทําไมมันถึงไม่ตายก่อน
ทําไมต้องเป็นพระเอกมิตร ชัยบัญชาด้วย
อย่างนี้ไม่ยุติธรรมเลย
คนที่เล่นเป็นพระเอกหรือผู้ร้าย
ในชีวิตจริงเขาก็มีค่าความเป็นคนเท่ากันไม่ใช่เหรอ
พระเอกกับผู้ร้ายจะมีค่าเท่ากันได้ยังไง
ทุกชีวิตเกิดมาย่อมมีค่าเท่ากัน
ไม่เท่า
ยังไงก็ไม่เท่า
เท่าสิ
ไม่เท่า
เท่า
ไม่เท่า
-เท่า -ไม่เท่า
- [ผู้ชาย] เท่า -ไม่เท่า
จอดก่อน
นี่น้องจะให้พาไปส่งที่ไหน
มีอะไรเหรอ
ที่นี่หาดดงตาลใช่ไหม
ไม่ใช่
ฉันจะไปหาดดงตาล
จะไปทําอะไรที่นั่น
จะไปดูที่ที่มิตร ชัยบัญชาตกจากเฮลิคอปเตอร์
นี่บ้านน้องอยู่ที่ไหนกันแน่
โบ๊เบ๊
พรุ่งนี้ผมต้องไปเมืองนอกแล้วนะ เวรกรรมจริงๆ เลย
[เสียงถอนหายใจ]
น้อง!
เอาไป
ถ้าอยากจะไปหาดดงตาล ก็ต้องไปเอง
แต่ถ้าอยากกลับบ้านก็ตามมา
นี่
[ผู้หญิง] หืม
อยากเห็นอะไรสวยๆ ไหม
[ผู้หญิง] อืม
[ผู้หญิง] โห
[เสียงเพลงบรรเลงเบาๆ]
[หัวเราะเบาๆ]
[เสียงหวูดรถไฟ]
เพียงแค่ปิดและเปิดไฟ
โลกที่เราเห็นก็แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง
งั้นก็ปิดไฟอีกสิพี่
ไม่มีไฟนําทางจะขับรถได้ยังไง
[เสียงติดเครื่องยนต์]
[เสียงฟ้าร้อง]
นะ!
ไอ้นะ!
- [เสียงฟ้าคําราม] -ไอ้นะ!
ผมคงมาดึกไป
น้องจะมีปัญหาไหม
ถ้าเราต้องหาที่พักกันแถวนี้
[เสียงติดเครื่องยนต์]
[เสียงฟ้าร้อง]
ถึงแล้วครับ
[เสียงฟ้าร้อง]
เท้าไปโดนอะไรมาเหรอ
หินบาด
มา
สวัสดีครับ
ขอห้องพักสองห้องครับ
ตอนนี้เหลือบังกะโลหลังเดียวครับ
ยังไงคืนนี้เราคงต้องค้างคืนที่นี่
[เสียงฝนกระหน่ํา]
เข้าใจผมนะครับ
งั้นขอกุญแจห้องด้วยครับ
ครับ
เซ็นตรงนี้นะครับ
[ผู้หญิง] พี่ชื่ออะไรเหรอ
ชื่อรวี
แปลว่าพระอาทิตย์
โห
ชื่อพี่ตรงข้ามกับชื่อแสงจันทร์เลย
-ชื่อแสงจันทร์เหรอ -อืม
ชื่อเพราะดีนะ
กุญแจครับ
[เสียงปิดประตู]
ไปอาบน้ําอาบท่าก่อน
เดี๋ยวผมไปอยู่ข้างนอกเอง
[เสียงขูดหัวเตียงไม้]
ยังไม่นอนอีกเหรอ
แล้วนี่พี่จะนอนยังไง
ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก
อีกไม่กี่ชั่วโมงฟ้าก็สว่างแล้ว
พรุ่งนี้พี่ต้องไปเมืองนอกจริงๆ เหรอ
ครับ
ไปทําอะไร
ไปเรียนต่อปริญญาโท
โห
ที่บ้านพี่คงต้องรวยมากเลยนะ
เปล่าเลย
ที่จริง
ผมมาจากครอบครัวชาวนาด้วยซ้ํา
[แสงจันทร์] จะทําอะไร
จะทําแผลให้ไง
ถูกใครตีมาเหรอ
ป้าชุบ
แล้วพ่อแม่แสงจันทร์ล่ะ
แสงจันทร์ไม่เคยเห็นหน้าพ่อ
ส่วนแม่
สัญญาว่า
จะมารับกลับบ้าน
[รวี] พ่อผม
ทิ้งผมไว้ที่วัด
แล้วก็ไม่เคยกลับมารับอีกเลย
กี่ปีแล้ว
สิบเอ็ดปี
ของแสงจันทร์สิบปี
ขอบคุณค่ะ
เคยอ่านหนังสือเล่มนี้ไหม
เป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไรเหรอ
เป็นเรื่องความรักของคนจนๆ คู่หนึ่ง
"บ้าน
มันฟังไพเราะจับใจเหลือเกินนะเพลิน
บางคราวฉันก็รักบ้าน
บางคราวฉันก็เบื่อบ้าน
ที่จริงฉันไม่มีเวลาเบื่อบ้านเลย
ถ้าทุกๆ บ้านในโลกจะเหมือนกันหมด
เด็กที่กําพร้าพ่อตั้งแต่เยาว์วัยนั้น
เป็นเด็กที่ถูกลงโทษอย่างน่าอนาถใจมาตั้งแต่เกิด
ฉันสวดอวยพรให้แก่เด็กจําพวกนี้ทุกคืน
แม้แต่ลูกของพระยามหากษัตริย์
พรของฉันก็ไม่ได้ยกเว้น"
[ไม่มีเสียงพูด]
"โปรดนับดิฉันเป็นเพื่อน
ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเธอตลอดชีวิต
เพลินจะไม่ทิ้งเธอ
เช่นเดียวกับดวงตะวันไม่ทิ้งโลก
และจะไม่ลืมเธอ
เช่นเดียวกับที่ไม่เคยลืมหายใจ"
"เพลินจะไม่ทิ้งเธอ
เช่นเดียวกับดวงตะวันไม่ทิ้งโลก"
แสงจันทร์จะเป็นเหมือนเพลิน
[รวี] เอาไปอ่านให้จบก่อน
แล้วค่อยมาบอก
ว่ายังอยากเป็นเหมือนเพลินอยู่หรือเปล่า
แต่พรุ่งนี้พี่จะไปเมืองนอกแล้วนี่
จะให้บอกยังไงล่ะ
งั้นอีกสองปีค่อยมาบอกก็ได้
แล้วจะเจอพี่ได้ที่ไหน
ที่นี่ไง
วันที่ 8 ตุลาคมนะ
ครับ
วันที่ 8 ตุลาคม
[แสงจันทร์] สัญญานะ
สัญญา
[เสียงคลื่นแผ่วๆ]
[เสียงหอบเหนื่อย] เห็นพี่รวีไหมคะ
คนที่มาด้วยกันเมื่อคืนหรือเปล่าครับ
ใช่ค่ะ
อ๋อ เห็นออกตั้งแต่เช้าตรู่แล้วนี่ครับ
[เสียงวิทยุแผ่วๆ]
[เสียงจักรเย็บผ้า]
[เสียงร้องไห้เบาๆ]
- [เสียงร้อง] -เป็นอะไร
แล้วนี่โดนอะไรมา
ป้าชุบเอาบุหรี่จี้แสงจันทร์ค่ะ
ใจยักษ์ใจมารจริงๆ
หยุดสําออยได้แล้ว
อยู่ที่นี่ไม่มีคนทําร้ายร่างกายหรอก
แต่ถ้าทํางานไม่ดี ก็แค่ถูกไล่ออก
พี่สุภาพรคะ
อ่าน
นี่ให้แสงจันทร์ฟังหน่อยได้ไหมคะ
[สุภาพร] "ผมเห็นแสงจันทร์เพิ่งหลับไป
ก็เลยไม่คิดจะปลุก
ผมขอเอาสัมภาระไปฝากไว้ที่บ้านมานะเขาก่อน
เสร็จธุระแล้ว
จะมารับแสงจันทร์กลับกรุงเทพฯ
รอผมก่อนนะครับ
รัก
จาก รวี"
พี่รวีไม่ได้ทิ้งแสงจันทร์
รวีเป็นใครเหรอ
พี่รวี...
เขาไปเรียนหนังสืออยู่ที่เมืองนอก
อีกสองปีเขาจะกลับมาหาแสงจันทร์ค่ะ
มิน่า นังป้าชุบมันถึงได้ไล่ออกจากบ้าน
พี่สุภาพรคะ
แสงจันทร์ขอไปเรียนหนังสือตอนกลางคืนนะคะ
อะไรนะ
แสงจันทร์ขอไปเรียนหนังสือนะคะ
[ครู] กอ อะ กะ
[นักเรียน] กอ อะ กะ
กอ อา กา
[นักเรียน] กอ อา กา
[ครู] กอ อิ กิ
[นักเรียน] กอ อิ กิ
[ครู] คอ อํา คํา
[นักเรียน] คอ อํา คํา
สระเอ พอ
อือ
ออ
นอ
ไม้เอก
เผือน
[ผู้ชาย] เพื่อน
อ่านว่าเพื่อนครับ
สวัสดีครับ
ขอโทษครับ ขอโทษครับ
- [เสียงหอบเหนื่อย] เดี๋ยวก่อน -อะไร
ซิปแตกครับ
[เสียงร้องตกใจ]
ขอโทษครับ
[เสียงวิทยุแผ่วๆ]
สวัสดีครับ
ผมมีของมาให้ครับ
อะไร
ซิปครับ
ที่บ้านขายเองครับ มีเป็นโหลเลย
[หัวเราะเบาๆ] ขอบใจ
ที่บ้านฉันก็ตัดเย็บเสื้อผ้าเอง
มีซิปเป็นโหลๆ เหมือนกัน
แล้วบ้านอยู่ไหนล่ะครับ
แถววัดสระเกศ
แล้วเธอล่ะ
อ๋อ ผมอยู่สําเพ็งครับ
หืม อาเสี่ยสําเพ็งเหรอ
แล้วทําไมเพิ่งมาเรียนเอาตอนนี้ล่ะ
ผมเพิ่งอยู่เมืองไทยได้ห้าปีเองครับ
อ้าว แล้วแต่ก่อนพี่อยู่ที่ไหนเหรอ
เมืองจีนครับ
เมืองอะไรนะ
เมืองจีนครับ
เมืองจีน
อย่างนี้พี่ก็เป็นคนต่างด้าวน่ะสิ
ไม่ใช่นะครับ
ผมเป็นคนไทยครับ ใช้แซ่ด้วยครับ
-ผมใช้แซ่ลิ้มครับ -อืม
[หัวเราะเบาๆ] เอาอย่างนี้ดีกว่า
งั้นฉันเรียกพี่ว่าเฮียลิ้มดีไหม
[ลิ้ม] ไม่ดีหรอกครับ
เรียกพี่ดีกว่า ดูเป็นคนไทยดี
ถึงแล้ว
ที่นี่แหละ
บ้านพี่สุภาพร
นายจ้างฉัน
งั้นพรุ่งนี้เจอกันใหม่นะครับ คุณแสงจันทร์
อืม
เรียกฉันว่า "เพลิน" ดีกว่า
ฉันจะเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นเพลินแล้ว
ชื่อเพลินก็เพราะดีครับ [หัวเราะเบาๆ]
งั้นพรุ่งนี้ผมขอเดินมาเป็นเพื่อนได้ไหมครับ
ได้สิ พี่ลิ้ม
ขอบคุณมากครับ คุณแสงจันทร์
เพลิน!
-อ๋อ เพลิน - [หัวเราะทั้งคู่]
-ฉันไปก่อนนะ -ครับ
ฉอ
ไม้หันอากาศ
นอ
ฉัน
ออ
ยอ
อา
กอ
อยาก
[รวี] "ฉันอยากเป็นนักประพันธ์เก่งๆ
จะได้มีคําพูดอ่อนหวาน
มากํานัลเพลินทุกคราว"
เขา
มี
ปลา
ขอบใจนะ พี่ลิ้ม
ครับ
[แสงจันทร์] "เธอรีบมาจูบลาดิฉัน
เป็นครั้งสุดท้าย
เราจะต้องตายจากกันแน่แล้ว"
[รวี] "เรื่องของเราในฉากสุดท้ายนี้
มืดมัว
จนฉันไม่สามารถแลเห็นอะไรได้"
[แสงจันทร์] "ดิฉันขอกราบลาเธอ
พ่อยอดรัก"
"อย่าฆ่าฉันอย่างผู้ร้ายเลือดเย็น
จงฆ่าฉันอย่างยอดรัก
และให้ฉันตายอย่างยอดรักของเธอเถอะนะ แม่นะ"
หนังสือเล่มนี้ไงที่ฉันพูดถึง
พี่ลิ้มลองเอาไปอ่านสิ
ดีมากเลยนะ
[ลิ้ม] ขอบคุณครับ
โอ้ ขอโทษนะครับ
ท่าทางคุณเพลินจะรักหนังสือเล่มนี้มากเลยนะครับ
[แสงจันทร์] อืม
ขอโทษครับ
ไม่เป็นไร
คุณเพลินอยากมีร้านตัดเสื้อ เป็นของตัวเองหรือเปล่าครับ
ถ้าอยาก คุณเพลินต้องวาดแพทเทิร์นเป็นนะ
ฉันไม่มีเวลาไปเรียนหรอก
ไม่เห็นต้องเรียนเลยนี่ครับ
แค่ไปฝึกงานกับคนเก่งๆ เดี๋ยวก็เป็นเอง [หัวเราะเบาๆ]
แล้วจะไปฝึกกับใครล่ะ
วันหลังผมพาไปครับ
ขอบใจนะ
สวัสดีครับ คุณนายราตรี
ผมเอาของมาส่งครับ
สวัสดีจ้ะ ลิ้ม
สวัสดีค่ะ คุณนาย
น้องคนนี้เหรอที่ลิ้มพูดถึง
[หัวเราะเบาๆ] ใช่ครับ คุณนาย
ชุดนี้ตัดเย็บเองหรือเปล่า
ค่ะ
[คุณนายราตรี] สินค้าครบใช่ไหมคะ
[พนักงานสาว] ครบค่ะ
[คุณนายราตรี] แล้วของที่ทางโรงเรียนสั่ง นําไปส่งหรือยังคะ
[ลิ้ม] ส่งแล้วครับ เมื่อวานนี้เองครับ
หนูพร้อมจะทํางานได้เมื่อไหร่คะ
คุณนายจะรับหนูเลยเหรอคะ
จ้ะ
พรุ่งนี้เลยก็ได้ค่ะ
[แสงจันทร์] "คนเราแตกต่างกัน
เป็นความจริงอย่างไม่มีข้อสงสัย
มีไพร่ มีผู้ดี มีข้า มีเจ้า
มีบ่าว มีนาย
แต่อีกความคิดหนึ่ง
ซึ่งเป็นความคิดสมัยใหม่อยู่สักหน่อย
เชื่อว่า
ความแตกต่างกัน
เป็นเรื่องที่คนเรากําหนดกันขึ้นเอง
ฉะนั้น
จึงเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงแก้ไขได้"
-สวัสดี พี่ลิ้ม -สวัสดี จิ๊บ
อ้าว พี่ลิ้ม
[ลิ้ม] นี่ชื่อใคร
พี่รวี
ตอนนี้พี่เขาเรียนหนังสืออยู่ที่เมืองนอก
อีกไม่กี่เดือนก็จะกลับแล้ว
หนังสืออะไรก็ไม่รู้ ไม่เห็นสนุกเลย
ทําไมพี่ไม่ชอบ
ฉันว่ามันซึ้งดีออก
พี่ไม่ชอบเหรอ
อ่านไม่จบ
เสียเวลาทํามาหากินหมด
เซ็นรับของด้วย
เซ็นใหม่ เธอชื่อแสงจันทร์ไม่ใช่เพลิน
พี่ลิ้มเป็นอะไร
[เสียงเหรียญกระทบกัน]
เอาสามเมตรค่ะ
[รวี] "ผมเห็นแสงจันทร์เพิ่งหลับไป
ก็เลยไม่คิดจะปลุก
ขอผมเอาสัมภาระไปฝากไว้ที่บ้านมานะก่อน
เสร็จธุระแล้ว
ผมจะมารับแสงจันทร์กลับกรุงเทพฯ
รอผมก่อนนะครับ
รัก
จาก รวี"
บังกะโลหมายเลข 11 ครับ
ขอบคุณค่ะ
[เสียงสิ่งของกระทบกัน]
พี่รวี!
[เสียงร้องไห้]
เพลินครับ
อ้าว พี่ลิ้ม
ให้ผมไปส่งนะครับ
นี่รถพี่ลิ้มเหรอ
ใช่ครับ ขึ้นรถนะครับ
ผมมีอะไรจะอวดเพลินด้วยครับ
มีอะไร
บอกตอนนี้ไม่ได้หรอกครับ
เพลินต้องไปด้วยกันกับผม
ขึ้นรถนะครับ
ระวังหัวนะครับ
ป๊าซื้อบ้านหลังนี้ให้ผม
ผมจะได้เป็นเจ้าของร้านเองแล้วนะ
พี่ก็จะได้เป็นเถ้าแก่แล้วสิ
ใช่ครับ
ตอนนี้
ผมมีบ้าน
มีร้านเป็นของตัวเองแล้ว
ผม
ผมพร้อมจะมีครอบครัวแล้ว
[เสียงตะโกนจากด้านนอก]
[ฝูงชนตะโกน] เอาประชาธิปไตยคืนมา!
[เสียงตะโกนดังต่อเนื่อง]
เอาประชาธิปไตยคืนมา!
เราไม่เอาเผด็จการ
แต่งงานกับผมนะ
แต่งงานกับผมนะครับ
ฉัน...
ฉันไม่ได้คิดกับพี่ลิ้มแบบนั้น
[ลิ้ม] เดี๋ยวก่อนครับ
แต่ผมรักคุณนะครับ
[แสงจันทร์] ปล่อย
พี่ลิ้ม ปล่อย
ฉันจะกลับบ้าน
[เสียงตะโกนจากข้างนอก]
ยังรอผู้ชายที่ชื่อรวีอยู่ใช่ไหม
พี่พูดอะไร
ปีที่แล้ว
เธอไปรอมัน มันก็ไม่ได้โผล่มา
พี่รู้ได้ยังไง
[ลิ้ม] ผม...
ผมตามไป
นี่พี่เป็นนักสืบหรือไง
ถึงเที่ยวตามฉันไปนู่นไปนี่
ฉันจะไปทําอะไรที่ไหน จะไปรอใครยังไง
มันก็เป็นเรื่องของฉัน
ผู้ชายคนนั้นมันลืมเธอไปแล้วนะ
พี่ไม่ต้องมายุ่ง!
หรือไม่เธอก็อ่านนิยายมากเกินไป
ชื่อเพลินก็ไม่ใช่ชื่อจริงของเธอ
เธอชื่อแสงจันทร์
ชื่อเพลินเป็นชื่อนางเอกในนิยาย
ฉันจะชื่อเพลิน
หรือจะชื่อแสงจันทร์
มันก็เป็นเรื่องของฉัน
พี่ไม่เกี่ยว
[เสียงฝีเท้าห่างออกไป]
[แสงจันทร์] คุณนายคะ
หนูขอตัวไปก่อนนะคะ
ชุดของคุณนายสมรเสร็จหรือยัง
เสร็จแล้วค่ะ
ถ้างั้นจะไปไหนก็ไป
มีอะไรอีกเหรอ
คือ
หนูยังไม่เคยได้รับเงินเดือนเลยค่ะ
จะเอาเงินอะไร
หนูไม่มีเงินใช้
ฉันมีข้าวให้เธอกินสามมื้อ
มีบ้านให้เธออยู่
แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ
แต่...
หนูทํางานให้คุณนายมาสองปีแล้วนะคะ
อ้อ...
นี่ฉันเป็นหนี้บุญคุณเธออยู่หรือไง
เปล่าค่ะ
หนูแค่
กําลังจะพูดถึงความยุติธรรม
ฉันไม่มีความยุติธรรมตรงไหน
ไหนเธอพูดมาสิ
ฉันไม่ยุติธรรมกับเธอตรงไหน
ถ้าคุณนายมาเป็นหนู
แล้วทํางานโดยไม่มีเงินใช้
คุณนายจะ...
อย่าริอาจเอาฉันไปเปรียบเทียบกับเธอ
เรามันต่างกันตั้งแต่เกิดแล้ว
แต่ทุกชีวิตที่เกิดมามีค่าเท่ากันหมดไม่ใช่เหรอคะ
ตระกูลฉันเป็นใคร
ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว
ออกไป!
[เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามา]
พี่มาทําไม
ผมไปบ้านคุณนายมา
ผมไม่เคยเห็นคุณนายโกรธอะไรอย่างนี้มาก่อน
ฉันแค่ขอความเป็นธรรม
[เสียงถอนหายใจ] แล้วตอนนี้เพลินจะไปพักที่ไหน
จะอยู่กินยังไง
เพลินจะมานั่งรอผู้ชายที่หลอกลวงเพลินไม่ได้
ไม่ต้องมายุ่ง!
[เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามา]
รู้ไหม
ตอนที่ป๊าผม
จากเมืองจีนมาอยู่เมืองไทย
ป๊าสัญญากับม้าว่า
ถ้าป๊าตั้งตัวได้เมื่อไหร่
ป๊าจะกลับมารับม้าไปอยู่ด้วย
วันๆ
ม้าก็ได้แต่รอ
รอให้ป๊ากลับไปรับ
แต่ป๊าก็ไม่ได้กลับไป
เพราะว่า
พอป๊าถึงเมืองไทย
ป๊าก็มีเมียใหม่แล้ว
พี่มาเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังทําไม
ผมคิดว่าผู้ชายที่ชื่อรวี
เขาก็เหมือนป๊าผมน่ะแหละ
พี่รวีเป็นคนดี
มีการศึกษา
ไม่ใช่พวกเจ๊กหอบเสื่อผืนหมอนใบอย่างป๊าของพี่
[เสียงฝีเท้า]
เพลินยังไม่ได้กินข้าวมาทั้งวันเลย
กินข้าวก่อนนะ
กินข้าว
พี่ทําแบบนี้ทําไม
ผมรักเพลิน
เรียกฉันว่าแสงจันทร์
พี่พูดถูก
ฉันชื่อแสงจันทร์
ชื่อเพลิน...
มันก็แค่ชื่อนางเอกในนิยาย
ฉันชื่อแสงจันทร์
[เสียงร้องไห้]
[ลิ้ม] 63 บาทครับ
- [แสงจันทร์] สามสิบ - [ลิ้ม] ขอบคุณครับ
มารับเสื้อวันที่เจ็ดนะคะ
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณมากค่ะ
[ลิ้ม] ขอบคุณมากนะครับ
หิวหรือยัง
ก็ดีเหมือนกันนะ
หน้าร้านยังเงียบๆ อยู่
งั้นรอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวไปอุ่นน้ําแกงมาให้
[เสียงฟ้าร้อง]
[พนักงาน] นี่กุญแจครับ
ขอบคุณค่ะ
อ้าว นี่คุณแสงจันทร์เหรอครับ
ใช่ค่ะ
พอดีมีจดหมายฝากถึงคุณครับ
มันมาตั้งนานแล้วครับ
ขอบคุณค่ะ
แสงจันทร์
ทําไมเพิ่งมา
ไปอยู่ที่ไหนมา
ทําไมเพิ่งมา
[เสียงร้องไห้] ทําไมเพิ่งมา
ทําไม
[เสียงฟ้าร้อง]
เมื่อปี 2515 พี่ยังอยู่ที่อเมริกา
แต่พี่ได้ฝากจดหมายผ่านมาทางมานะ
คุณครับ
ช่วยฝากจดหมายฉบับนี้ให้คุณแสงจันทร์ด้วยครับ
ใช่จดหมายฉบับนี้หรือเปล่า
แล้วปีถัดมา
พี่ไปอยู่ที่ไหน
พี่ถูกจับเข้าคุก
ด้วยข้อหามั่วสุมชักจูงให้มีการชุมนุมทางการเมือง
[ผู้ประท้วงตะโกน]
[เสียงตะโกนห่างๆ]
แล้วช่วงเวลาที่ผ่านมา
ชีวิตแสงจันทร์เป็นยังไงบ้าง
แสงจันทร์ไปเรียนหนังสือมา
ตอนนี้แสงจันทร์อ่านหนังสือออกแล้วนะ
ตอนที่เรารู้จักกัน
แสงจันทร์อ่านหนังสือไม่ออกงั้นเหรอ
- [เสียงฟ้าผ่า] - [เสียงลมพัดกระหน่ํา]
คงเป็นลมมรสุม
ที่แวะเวียนมาทุกปี
มันเป็นลมประจําฤดูกาล
ที่กลับมาตามสัญญา
ทําไมต้องหอบพัดเอาความทรงจํากลับมาด้วย
ตอนนี้แสงจันทร์อยู่กับใคร
จะเป็นอะไรไหมถ้า...
เราจะไม่ถามเรื่องส่วนตัวกัน
แสงจันทร์แค่อยากหยุดโลกนี้สักวัน
ถ้างั้นก็อย่าปล่อยให้สายฝน กักขังเราอยู่แต่ในห้องเลย
จริงไหม
[เสียงเพลงจรรโลงใจ]
[ไม่มีเสียงพูด]
[แสงจันทร์] "เช้านี้อากาศสดใสมาก
แสงจันทร์ไม่อยากจากที่นี่ไปเลย
แต่ชีวิตต้องดําเนินต่อไป
แสงจันทร์ไม่สามารถปิดไฟนําทาง
เพื่อหลอกตัวเองว่า
แสงหิงห้อยที่เห็นนั้นคือดวงดาว"
[รวี] "ผมเฝ้าถามตัวเองอยู่ตลอดเวลา
ว่าทําไมเช้านั้นแสงจันทร์ถึงไม่อยู่รอผม"
[แสงจันทร์] "มันอาจจะฟังดูโหดร้าย
ถ้าแสงจันทร์จะเปรียบเปรยมิตรภาพของเรา
เป็นได้เพียงแค่ความฝัน
ที่จะจางหายไปในยามตื่น"
[รวี] "ถ้าหากแสงจันทร์ได้รับจดหมายฉบับนี้
ย่อมหมายความว่า
แสงจันทร์ได้กลับมาที่โรงแรมแสนมุก
ตามที่เราได้สัญญากันไว้"
[แสงจันทร์] "แสงจันทร์ยังไม่ได้ตอบเลย
ว่ายังอยากเป็นเหมือนเพลินอยู่หรือเปล่า
บอกตามตรง
ว่าตอนนี้แสงจันทร์เข้าใจเพลินเหลือเกิน
เข้าใจว่าทําไมเธอต้องแต่งงานกับชายที่เธอไม่ได้รัก
เข้าใจว่าเธอต้องทุกข์ทรมานแค่ไหน
ที่ต้องอยู่ห่างไกลจากคนที่เธอรัก
แสงจันทร์ไม่อยากเป็นเหมือนเพลิน
แต่แสงจันทร์คือเพลินไปแล้ว"
[รวี] "ถ้ามีอะไรคลาดเคลื่อนเกิดขึ้นอีก
ขอให้แสงจันทร์ยึดวัน
เวลา
และสถานที่แห่งนี้
เป็นที่นัดพบของเรา"
[เสียงฟ้าร้อง]
ฉันไปบังกะโลแสนมุกมา
ผมกําลังจะขับรถไปรับ
แต่ไปไม่ถึง
ทางมันขาด
[เสียงถอนหายใจ]
[เสียงลิ้มสะอึก]
จะไม่ถามหน่อยเหรอ
ว่าผมไปไหนมา
พี่เมามากแล้ว
ไปนอนเถอะ
ผมไปโรงน้ําชามา
ผมไปเที่ยวผู้หญิงมา
ไปอาบน้ําเถอะ
ไม่อาบ
ถ้าไม่อาบก็ไปนอน
ไป ฉันพาไป
ไปนอนนะพี่ลิ้ม
ค่อยๆ เดิน
[เสียงหัวเราะเบาๆ]
[เสียงกระดิ่งจักรยาน]
พี่รวี!
[รวี] พี่กับเพื่อนๆ ช่วยกันสร้างที่นี่ขึ้นมา
เพื่อให้เด็กๆ ได้มีหนังสืออ่าน
พี่นี่ใจดีจังเลย
[รวี] พี่เคยได้รับความช่วยเหลือจากผู้อื่นมาก่อน
ตอนนี้พี่พร้อมจะแบ่งปันให้ผู้อื่นได้บ้างแล้ว
ถึงแม้เงินเดือนอาจารย์จะไม่ได้มากมายก็ตาม
ใครเป็นลูกศิษย์พี่คงโชคดีนะ
[เสียงหัวเราะเบาๆ]
พี่มีอะไรมาฝาก
อะไรเหรอ
[รวี] พิมพ์ดีดเครื่องแรกของพี่
ให้แสงจันทร์เหรอ
ครับ
มันเป็นของที่พี่รัก
พี่อยากให้แสงจันทร์เก็บมันไว้
อืม
แต่แสงจันทร์ไม่ใช่นักเขียน
เอาไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก
ลองไปเขียนดูก่อน
แล้วค่อยมาบอกว่าเป็นนักเขียนได้หรือเปล่า
อืม...
ถ้างั้น
ปีหน้าลูกศิษย์จะพิมพ์งานมาส่งนะคะ
อาจารย์
สัญญา
[เสียงหัวเราะของทั้งคู่]
[ไม่มีเสียงพูด]
[เสียงอุทานของทั้งคู่]
[รวี] ขอบคุณครับลุง
[ลุงคนที่หนึ่ง] พ่อหนุ่ม แฟนสวยดีนะ
สมัยลุงหนุ่มๆ แฟนลุงก็สวยแบบนี้แหละ
[เสียงทุกคนหัวเราะ]
[ลุงคนที่สอง] โม้หรือเปล่า
[ลุงคนที่หนึ่ง] อุ๊ย ไม่นะ ลุงยังเตะปี๊บดังอยู่
[เสียงทุกคนหัวเราะ]
[เสียงหายใจแรง]
[เสียงร้องไห้]
[เสียงกรีดร้อง]
[เสียงร้องไห้ต่อเนื่อง]
[เสียงติดเครื่องยนต์]
[เสียงหวูดรถไฟ]
[เสียงหายใจแรง]
กุญแจหนูจ้ะ
-ห้องหนูอยู่ข้างบนจ้ะ -ค่ะ
[เสียงเครื่องพิมพ์ดีด]
[รายงานข่าว] เนื่องจากขณะนี้มีกลุ่มบุคคลที่ประกอบด้วย
นิสิตนักศึกษาและประชาชนบางส่วน
ได้ร่วมมือกับผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์
ก่อเหตุวุ่นวายขึ้นในบ้านเมือง
เพื่อให้เกิดความสงบสุข
คณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน
จึงได้เข้ายึดอํานาจการปกครองประเทศ
ตั้งแต่เวลา 18:00 น.
ของวันที่ 6 ตุลาคม 2519
-เผาทิ้งทําไม -หนังสือของพวกคอมมิวนิสต์
นี่ไม่ใช่หนังสือคอมมิวนิสต์นะ
พวกที่สร้างที่นี่เป็นพวกคอมมิวนิสต์
นี่หนังสือของพวกคอมมิวนิสต์
-ออกไป! - [เสียงอุทาน]
หนังสือเด็กทั้งนั้น
[เสียงเครื่องพิมพ์ดีด]
อาหารที่สั่งได้แล้วครับ
ขอบคุณค่ะ
เอาไว้ในห้องก่อนแล้วกันค่ะ
ครับ
[เสียงเครื่องพิมพ์ดีด]
[เสียงสูดจมูก]
[เสียงร้องไห้]
พี่รวี!
พี่ลิ้ม
ผู้ชายคนนั้นมันไม่ได้รักแสงจันทร์
กลับไปอยู่กับผมนะ
แสงจันทร์รอมันมานานแค่ไหนแล้ว
มันโผล่มาบ้างหรือเปล่า
แสงจันทร์จะรอผู้ชายที่ไม่มีตัวตนไปถึงไหน
จะรออีกกี่วัน
กี่เดือน กี่ปี
ผู้ชายคนนี้
มันมีตัวตน
มันมีความรู้สึก
มันรักแสงจันทร์ทุกวัน
ทุกเดือน
ทุกปี
และทุกนาทีด้วย
พี่ลิ้มอย่ามารักผู้หญิงแบบแสงจันทร์เลย
แต่ผมรักแสงจันทร์นะ
ปล่อย
พี่ลิ้ม ปล่อย!
คนเราหลงผิดกันได้
ผมไม่โกรธแสงจันทร์หรอก
เราไปเริ่มต้นใหม่กันนะ
เราจะได้เป็นครอบครัวเดียวกัน
มีพ่อ
มีแม่
มีลูก
ลูกจะได้เรียกผมว่าป๊า
เรียกแสงจันทร์ว่าม้าไง
พี่ลิ้ม
พี่ลิ้มเป็นคนดี
แสงจันทร์ไม่เหมาะกับพี่หรอก
แล้วถ้าผมเป็นคนดี
ทําไมแสงจันทร์ต้องทิ้งผมด้วย
ผมไม่ต้องการเป็นคนดีอีกต่อไปแล้ว
[เสียงของแตก]
พี่ลิ้ม พอเถอะ
[ลิ้ม] ผมไม่ต้องการเป็นคนดีอีกต่อไปแล้ว
-ผมไม่ต้องการเป็นคนดี - [เสียงกรีดร้อง]
พี่ลิ้ม ปล่อย!
อย่า!
ปล่อยฉัน!
พี่ลิ้ม!
ปล่อย!
พี่ลิ้ม!
จะปิดกิจการแล้วเหรอครับ
ที่โรงงานงานเยอะ
ไม่มีเวลาดูแลที่นี่
- [เสียงผู้หญิง] พี่ลิ้ม -เออ
[ลิ้ม] ไป
[เสียงติดเครื่องยนต์]
ป้าครับ
เจ้าของร้านที่ชื่อแสงจันทร์ไปไหนแล้วครับ
หอบผ้าหอบผ่อนหนีตามชู้ไปตั้งหลายปีแล้ว
แล้วป้ารู้ไหมครับเธออยู่ที่ไหนตอนนี้
[ป้า] ใครจะไปรู้
ผัวเขายังไม่รู้เลย
พิมพ์ดีดเครื่องนี้
เจ้าของที่ดินคนใหม่เขาให้ยืมครับ
เขาเป็นใคร
คุณสมชายครับ
เขาเป็นคนกรุงเทพฯ
เขาซื้อที่ดินที่นี่ต่อจากเจ้าของคนเดิม
แล้วให้ผมดูแลให้ครับ
[รวี] ถ้าเขากลับมาอีก
บอกผมด้วยนะ
ผมอยากจะขอบคุณเขา
ที่อนุญาตให้ผมพักอยู่ที่นี่
ได้ครับ
เชิญคุณรวีตามสบายนะครับ
เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมมาใหม่
ขอบคุณนะ
ดูคุณรวีอาการไม่ค่อยดีเลย
ไปหาหมอไหมครับ
ผมไม่เป็นไร
นี่งานเขียนคุณแสงจันทร์เหรอครับ
ผมเห็นคุณแสงจันทร์
นั่งพิมพ์ดีดที่หน้าระเบียงทั้งวันทั้งคืน
ต้องขอโทษที่ถามนะครับ
ช่วงนั้นคุณรวีไปไหนครับ
ผมต้องเข้าป่าไป
เพราะถูกกล่าวหาว่าเป็นคอมมิวนิสต์
แต่ว่าตอนนี้
การเมืองทุกอย่างมันก็คลี่คลายแล้วนี่ครับ
แล้วแสงจันทร์
มาที่นี่ทุกปีใช่ไหม
ครับ
ทุกวันที่ 8 ตุลาคม
เธอมาจนกระทั่งบังกะโลปิดไปครับ
ถึงปิดไปแล้ว
เธอก็ยังมา
[เสียงขูดหัวเตียงไม้]
[แสงจันทร์] "เขาเป็นดั่งดวงตะวัน
ส่องแสงมาสู่กลางใจฉัน
ฉัน
เป็นดั่งดวงจันทร์
จึงทอแสงนวลชวนฝันได้ในยามค่ําคืน
ทุกรุ่งอรุณ
ฉันรั้งตัวอยู่ที่ปลายขอบฟ้า
เหลือบมองเขาส่องแสงสว่างไปสู่มวลชน"
สวัสดีค่ะ
เชิญ
เอาอะไรไหม กาแฟหรือ
-น้ําเย็น -ไม่เป็นไรค่ะ พี่
วันนี้พี่มีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ
คือ
งานชิ้นล่าสุดของคุณ
ต่างจากงานเก่าๆ โดยสิ้นเชิง
คุณเคยยืนอยู่เคียงข้างผู้ใช้แรงงาน
แล้วจู่ๆ คิดอะไรถึงมาเขียนเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แบบนี้
ถ้า
พี่เห็นว่าไม่เหมาะสมที่จะพิมพ์
ก็ไม่เป็นไรค่ะ
ไม่ใช่
ผมไม่ได้บอกว่าผมจะไม่พิมพ์
งั้น
พี่เรียกฉันมาทําไมคะ
คือเรื่องของคุณเนี่ย ผมอยากให้คุณดูเรื่องนี้
มันเหมือนกับ
เป็นเรื่องซึ่งเขียนโดยคนคนเดียวกัน
พี่ได้ต้นฉบับนี้มาจากไหนคะ
มีคนส่งมาให้ผมพิมพ์
เขาชื่ออะไร
ผมไม่ทราบ
แต่ตอนที่เขารู้ว่าเรื่องมันพ้องกับเรื่องของคุณ
เขามีท่าทีดีใจมาก
และเขาฝากผมมาบอกกับคุณว่า
เขาจะไปพบคุณ
เมื่อถึงวันที่ 8 ตุลาคม
ไม่คิดว่าจะเจอผมที่นี่ใช่ไหม
พี่ลิ้มเป็นคนเอาต้นฉบับไปให้สํานักพิมพ์เหรอ
ใช่
แล้วพี่เอาต้นฉบับมาจากไหน
คุณเองเหรอที่ชื่อรวี
คุณเองเหรอสมชาย
ที่ซื้อบังกะโลหลังนี้
คุณดูไม่สบายมาก
ไปโรงพยาบาลหรือยัง
ผม...
ผมไม่ไปไหนอีกแล้ว
ขอผมอยู่ที่นี่นะ
วันนี้วันที่ 8 ตุลาคม
แสงจันทร์จะกลับมา
เขาจากไปแล้ว
เพราะไข้มาลาเรียขึ้นสมอง
[เสียงสะอึกสะอื้น]
แสงจันทร์
[เสียงสะอึกสะอื้นต่อเนื่อง]
[เสียงสะอื้น] พี่รวี
[แสงจันทร์] วันนี้
เป็นวันที่ 8 ตุลาคม
ตรงกับวันที่รวีได้จากโลกนี้ไป
ถึงแม้เราจะได้พบปะกันเพียงช่วงสั้นๆ
แต่เขาก็ได้เปลี่ยนแปลงชีวิตฉันไป
ทั้งชีวิต
[เสียงดนตรีเศร้าๆ]
[ไม่มีเสียงพูด]