Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
DOWIEDZMY SIĘ, CO KOCHAMY
ZANIM ZACZNIEMY MARZYĆ
OSOT 18 THEPPAYADA
RUEANGKAE
BLASK DAWNEJ GWIAZDY
Nie, panie Wikrom, proszę.
To miało być polowanie na zwierzęta, nie na duchy.
Co? Myśliwy boi się duchów?
Tak. Może i nie boję się tygrysów ani słoni,
ale to duchy. Nie wiem, jak z nimi walczyć.
Zobaczmy.
Las wygląda na gęsty. Nawet wieśniacy nie mają odwagi wejść.
Ale my wchodzimy. Chodź.
FIRMA OSOTTHEPPAYADA
Ten dźwięk był przerażający. Włosy stanęły mi dęba, panie.
To nic takiego. Tylko odgłos wycia psów,
które widzą duchy w budynku Wang Prai.
Bo wczoraj…
Masz twarz słodką jak trzcina cukrowa.
Więc? Czy Wikrom mówił…
Nie spiesz się po filmie. Podrzucę cię.
Daj spokój, Kao.
Przestań z nią gadać. Jesteśmy już na drugiej rolce.
Nie można zostawić cię samego. Jesteś w pracy.
No weź, wujku.
Psujesz zabawę.
Jak się ma Wikrom, Than Khun?
Ojcze, Khun Chai nie wie o konflikcie między dorosłymi.
Hej!
Głos tej bohaterki brzmi jak pies sikający do garnka.
Kurwa! Wsadź sobie palec w gardło czy coś!
To sprawa między tobą a wujkiem Jamornem.
A Khun Chai nigdy nami nie pomiatał.
Koniec, Khun Chai. To tylko marzenie.
Marzenie, które nigdy się nie spełni.
Rany!
Cholera!
Tęsknię za Pongiem, ojcze.
Szlag!
Hej!
- Ale dupek! - Jaja se robisz? Aż uszy bolą!
Gnojek!
Ja pierdolę.
Ponpayong, co jest?
Zimno dziś.
Tuan.
- Ta scena na pewno. - Napij się ze mną, Khun Chai.
- Cały dzień piłeś… - Tak jest! Co?
- Co? - Hej!
Co to ma być? Puszczaj dalej.
Kulka ci się należy.
Dajcie nam chwilę, najdrożsi widzowie.
Nasz zespół chciałby zaprezentować doskonałe produkty naszej firmy.
Mieszanka żołądkowa dla każdego.
- Młody czy stary… - Hej!
- Siadajcie. - Starannie tworzony…
przez Osottheppayada Pharmaceutical, Pustelnik z talią kart.
- Pustelnik… - W dupie to mam!
Przyszedłem obejrzeć film. Puszczajcie!
Dajcie nam chwilę.
Film wróci w mgnieniu oka.
Ci, którzy piją za dużo, mogą dostać zgagi,
która jest sygnałem ostrzegawczym.
Ej, ty.
Piję od rana. Nie mam żadnej zgagi.
- Zmyśla. - Na razie nic ci nie jest.
Koniec piosenki. Teraz najlepsza część filmu.
Proszę kontynuować seans.
W końcu! Idiota!
Dalej.
Khun Chai.
Co mam zrobić?
Cholera! Hej, Kao!
- Film jest spalony. - Co robimy?
Ty dupku! Film przed chwilą leciał.
To są jakieś jaja.
- Daj im nauczkę, Joke. - Jasne, szefie.
Mamy przesrane!
Przegięliście!
Kao, dokąd idziesz? Co ty robisz?
Spójrzcie na tego dzieciaka.
Taki z ciebie twardziel?
- No to chodź! - Uspokój się, Kao.
- No dawaj! - Czemu rzuciłeś kota na mój ekran?
Kot ma łapy. Sam skoczył.
Zirytowała go twoja gadka reklamowa.
Wy mnie irytujecie, dupki!
- Chcesz się bić? - No dawaj!
Spokojnie.
Ja, Tuan, powaliłem wielu mężczyzn, siwych i czarnowłosych.
A odważysz się z łysym?
Idziemy.
Spokojnie, Tuan.
Wy też.
Narobicie wszystkim kłopotów.
Czy chcecie mieć ze mną kłopoty?
Nie, ojcze.
Gnojki.
NIc nie sprzedaliśmy,
prawie skopano nam tyłki, a ekran się rozdarł.
Lepszy ekran niż nasze głowy.
Nic dziwnego, że miałem złe przeczucia.
Nasi widzowie to starcy i mnisi.
Reszta to bandyci.
Widzicie?
Wszyscy młodzi są w kinie Lom Pha.
Kampanat wyświetla dziś filmy.
Wyrzucasz mnie? Niewdzięczne dziecko!
Prosisz o to!
Obrażasz mnie przy widowni.
- Są tu, by nas wspierać! - Sam go zapytam!
- Dokąd idziesz? - Zabiję Sana.
Uspokój się. Jeśli tam pójdziesz, zginiesz. Chcesz umrzeć?
Cześć, ojczym.
Ja, Han, tu jestem.
Chodź i wyrównaj ze mną rachunki.
A tam to kto?
Nie. Pozwól mi odejść. Puść!
- Pozwól mi odejść. - Nie dotykaj jej. Zostaw ją.
- Ten się stawia. - No dawaj.
- Jesteś ciężki. Co jadłeś? - Szlag!
Mam przewagę.
Nie mamy tyle pieniędzy, co oni. Jesteśmy na przegranej pozycji.
Samochód jest stary, ludzie też. Nasze nastawienie też jest przestarzałe.
- Jak możemy z nimi konkurować? - No dobra.
Za dużo gadasz!
Mogli cię sprać.
HOTEL GOLDEN TOWN
AMPHOE MUEANG, LOPBURI
Gorące? Proszę.
- Jajka na miękko i kawa gotowe? - Proszę.
- Tutaj? - Tak.
- Proszę. - Dziękuję.
PARKING
Najpierw jajka na miękko i czarna kawa.
Idealnie ugotowane.
Idealnie. Trzeba je zjeść od razu, póki gorące.
Ale kawa jest słodka.
Słodziłeś sprzedawczyni, wujku?
Kao, ona ma męża.
Mył szklanki obok niej, ty…
- Może to jej krewny. - Idź do niej.
Poczekamy, żeby zszyć ci skórę na czaszce.
- To moje? - Naleśniki kokosowe.
Nie, dziękuję. Zbyt słodkie.
Wujku, możesz oczyścić dach. Ja już skończyłem.
Jasne, szefie.
- Dokąd dziś jedziemy? - Naucz się zapamiętywać grafik.
Tha Ruea dziś i Ban Mi jutro.
Wszędzie jest tak samo. Będą pustki.
Kao ma rację. Ostatnio niewiele sprzedajemy.
Dawaj.
Gotowy?
Powinniśmy zmienić strategię sprzedażową. Same wpłaty to za mało.
Nie mamy prowizji.
Co mam zrobić, Kao? Nie jestem właścicielem firmy.
Jestem pracownikiem jak ty.
Zmieniłem już strategię sprzedaży.
Ale im się to nie podobało.
Budżet na reklamę idzie na radio i telewizję.
My, wędrowne apte-kino, jesteśmy dla nich najmniej ważni.
Jeśli nie zmienią strategii sprzedaży,
będziemy musieli zostawić to losowi.
Nie mów, jakbyś się poddał, Szefie. Musimy wziąć los w swoje ręce.
Nasze życie musi podążać ścieżką.
Jeśli jest ścieżka, musimy ruszyć przed siebie.
Sytuacja się zmieniła, więc i my musimy się zmienić.
Wędrowne kino Lom Pha odebrało nam klientów.
Ich filmy mają Mitra z bronią i Mitra w masce.
Ich sprzęt i pojazd są nowocześniejsze.
Mają i aktorów, i aktorki dubbingowe.
Słuchaj, szefie,
ich dubbingowy głos dla głównej bohaterki brzmi czysto jak dzwon.
Czasy pięciogłosów dla obu płci już dawno minęły.
Szefie, zróbmy tak, jak mówiliśmy.
Znajdź nam aktorkę dubbingową.
Jak ją znajdziemy?
Nie możemy dać ogłoszenia. Jeśli firma się dowie, mamy przerąbane.
Nie mówmy firmie.
To będzie między nami.
Przyjaciel Kao pomoże nam szukać.
Nie martw się. Kazałem mu to zachować w tajemnicy.
Dobrze.
Niech będzie.
PUSTELNIK Z TALIĄ KART
Dupek.
Cholera. Jak jeździsz, palancie!
- Cholera, Kao. Leki są na podłodze. - Podnieś je.
- Coś się stłukło? - Nie zdążyłem złapać.
Są całe.
LEKI NA GORĄCZKĘ
Czy to karawana pana Manita?
Nazywam się Rueangkae.
Od kiedy dubbingujesz?
Od trzech lat. Z grupą objazdowego kina plenerowego.
Z Lom Pha.
Co to za karawana? Dokąd głównie jeździli?
Mogę pominąć to pytanie?
Mam osobisty powód, by nie odpowiadać.
Znajomy powiedział, że potrzebujecie doświadczonej aktorki dubbingowej.
Chcę dostać tę pracę.
Moja osobista historia
nie wpływa na to, czy jestem dobra w dubbingu.
Pozwólcie mi na okres próbny. Potem zobaczymy.
Drodzy słuchacze.
Melodyjny głos, który słyszycie, pochodzi z objazdowego kina plenerowego
Osottheppayada Pharmaceutical, Pustelnika z talią kart.
Kart, kart, kart.
Producenta En-on, mieszanki żołądkowej Sang-Kumarn.
Marn, marn, marn.
Prasa-norrad. Zapraszam was tą reklamą do kina.
Dziś wieczorem zapraszamy wszystkich na film
na starym rynku. Punktualnie o siódmej.
Ten tragiczny dramat to pierwsza rola
aktorki o miodowych oczach, Petchary Chaowarat.
Partneruje jej Mitr Chaibancha, ulubiony aktor Tajów.
Film nosi tytuł Banthuk Rak Pimchawee.
Dubbing na żywo w wykonaniu mężczyzny i kobiety,
Manit, człowiek o pięciu głosach,
po raz pierwszy z aktorką dubbingową
o głosie słodkim jak miód.
Pani Petcharueang!
Artorn.
Pim.
Przyszłaś wcześniej.
Nie mam tyle pieniędzy, o ile prosiłeś.
Powinieneś sprzedać ten złoty pas.
- Powinno wystarczyć. - Pim, czy to nie zbyt wiele?
Czy nie wymagam zbyt wiele, moja droga?
Proszę, weź go. I nie przejmuj się.
Nie zapominaj, że jesteśmy jednością.
Ty cierpisz, ja cierpię.
Kiedy ty jesteś szczęśliwy, ja też.
Kochanie,
nie mogę znaleźć słów podziękowania,
które są godne twojej życzliwości.
Nie proszę o wiele.
Proszę tylko o to, bym była twoją jedyną.
Tego możesz być pewna.
Nigdy nie pokochałbym nikogo innego.
Jeśli mi nie wierzysz, mogę przysiąc.
O nie. Wierzę ci.
Rany, Artornie.
Nie musisz przysięgać.
Chcę cię zapewnić o swojej miłości.
Ci, którzy przyszli film
Osottheppayada Pharmaceutical , Pustelnika z talią kart…
Kart, kart, kart.
…wiecie, jaką macie grupę krwi? A i AB, podnieście ręce.
- Podnieście ręce. - Weź, co chcesz.
„To nie twoja sprawa”.
Idź do lekarza w przypadku niedokrwistości.
Jakie są objawy?
Kiedy wstajesz, kręci ci się w głowie, nie możesz utrzymać równowagi.
Chcesz usiąść albo zemdleć. Niektórzy mają żółte oczy, żółtaczkę.
Jesteś najedzony po kilku kęsach.
Cierpisz na bezsenność.
Kiedy zasypiasz, masz dziwaczne sny.
Faceci śnią o aktorkach,
Panie o przespaniu się z Mitrem Chaibanchą!
Rueangkae, to twoja działka.
Zdałam test, szefie?
Cóż. W przyszłym miesiącu jedziemy w trasę na północ.
Chętnie będziemy z tobą pracować.
Cóż. Jestem zainteresowana.
Na jak długo?
Nie dłużej niż półtora miesiąca.
Zaczniemy od Lopburi. Potem Nakhon Sawan, Phitsanulok,
do Phetchabun i z powrotem do Lopburi.
Chcę mieć równy udział.
Mam nie więcej niż półtora miesiąca. Muszę jechać do Phra Nakhon.
Jeśli to wam odpowiada, mamy umowę.
Jedziesz do Phra Nakhon, żeby pracować jako aktorka?
- Idę na kurs pisania na maszynie. - Serio?
Chcę zmienić pracę.
Dlaczego?
Jesteś dobra w dubbingu. Przed tobą świetlana przyszłość.
To nie moje marzenie.
Chcę odłożyć pieniądze, by zacząć nowe życie.
To jakie jest twoje marzenie?
Chcę być sekretarką. Chcę pracować w dużej firmie.
Mogłabym też być urzędniczką.
Masz wielkie marzenia, ale na pewno ci się uda.
Ale musisz spełnić jeden warunek, by z nami współpracować.
W KARAWANIE MOGĄ PRZEBYWAĆ TYLKO PRACOWNICY
Na tym świecie nic się nie ukryje.
Będzie dobrze.
Jeśli się wyda,
wyniki sprzedaży udowodnię firmie,
że czas zmienić strategię.
I że łamię zasady firmy dla jej dobra.
Żeby to zrobić,
potrzebujemy twojej pomocy.
Dobrze. Zrobię, co w mojej mocy.
Problem w tym, jak będziemy razem mieszkać.
Jak w każdym kinie objazdowym.
Wszyscy jesteśmy mężczyznami.
Dlatego pytam, jak to zorganizujemy.
W porządku, wujku Man. Mieszkałam już z mężczyznami.
Rozumiem, jacy są mężczyźni. Tak samo jest z moim mężem.
Na początku był dobry. Po jakimś czasie pokazał prawdziwe oblicze.
Nie mogłam znieść tego kobieciarza.
Ale nie wszyscy tacy są, Rueangkae.
Serio? Nie wierzę w to.
Wiecie, dlaczego postanowiłam odejść?
Bo sprzedał mi kiłę.
- Co? - Kiłę?
Na gorączkę.
Wujku Man.
- Które policzyłeś? - Te.
- Przeciwrobacze, sześć. - Te?
Weź to.
Chodźcie, zjedzcie tum pa.
Co to jest?
Gotowane na parze ciastka ryżowe.
- Dzięki. - Proszę.
WANG PRAI
RYNEK RUEA SEANS BANTHUK RAK PIMCHAWEE
- Stawiasz, szefie? - Zawsze to ja stawiam.
Losy na loterię?
Jakieś szczęśliwe liczby?
- Paczkę Gold Flake. - Dwa bahty.
Wszystkie panie w żółtym są ładne, prawda, szefie?
- Tam jest kolejne stoisko. - Chodź, szefie.
- Proszę. - Dzięki.
KIŁA WRÓCIŁA! CHOROBA SIĘ ROZPRZESTRZENIA
ZAMKNIĘTE W NIEDZIELE
- Ma pan 18? - Tak.
- Wezmę jeden. - Tak jest.
- W czym mogę pomóc? - Ma pan czerwony atrament i kałamarz?
- Dziesięć bahtów. - Proszę.
Dzięki.
- Pięć bahtów. - Proszę.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Tata smaruje go balsamem Boribun i mówi: „Bądź grzeczny”.
Tata Lora mówi: „Na i siniaki użyj balsamu Boribun”.
Ała! Na ból, opuchliznę, użądlenia użyj balsamu Boribun.
Lor dobrze to wie. „Na siniaki i ukąszenia
regularnie stosuj balsam Boribun”.
Ukąszenia, wysypki, opuchlizna,
skręcenia, sztywność, ból. Używaj balsamu Boribun.
Rueangkae. Wracajmy.
Dobrze.
Skończyłem.
- No chodź. - Gotowe.
Dasz radę.
Manit.
Dzień dobry, panie Wichian.
- Sam pan przyjechał? - Oczywiście. Kto inny by chciał?
Na północy pracujemy tylko Yoon i ja.
Firma chce rozprawić się ze wszystkimi grupami.
Przywiozłem to, czego chciałeś.
To od grupy, którą rozwiązali.
Przywiozłem też Monrak Looktoong. Jest w Super 16.
Możecie puszczać filmy z dźwiękiem. Koniec z dubbingiem. Handlujcie lekami.
Wszyscy wrócili do Bangkoku?
Żadna grupa nie osiągnęła celu sprzedażowego.
Wy też nie.
To może być ostatnia trasa, jeśli nie dowieziecie wyników.
A gdzie jest Man?
Cholera. Panie Wichian.
- Zamówiłem też leki na gorączkę? - Oczywiście.
Tu są.
- Jest i paragon. - Otworzy pan? Może to nie to pudło.
Sądzisz, że się pomyliłem?
Kao.
Dokąd idziesz? Otwórz pudło szefowi.
Znajdę Mana. Man!
Wujku Man! Pan Wichian przyjechał!
- Wujku Man, pan Wichian tu jest! - Cholera.
O co chodzi?
- Przełożony przyjechał. - Co? Przełożony?
- Kierownik regionalny. - Kierownik?
- Szybko! Schowaj się! - Chwileczkę.
Co z tobą?
- Dzień dobry, panie Wichian. - Witam.
- Man. - Tak?
Jak się masz?
Przywiozłem mapę autostrad.
Dziękuję panu.
Dobrze. Wszystko po staremu.
Tylko lata już nie te.
- Widzę po twoich włosach. - Tak.
Nie powinien pan tam wchodzić. Jest bardzo gorąco.
W porządku. Macie dużo pracy. Idźcie.
Panie Wichian…
Właź tam.
Tam jest.
Czy ten stary złom nadal działa?
Cóż…
Czemu się jąkasz?
W środku jest bardzo brudno.
Wcale nie wygląda na brudny.
Spójrz na siedzenie. Jak nowe.
Rany. Nie mów, że sam uszyłeś obicie.
Zgadza się, sam je uszyłem. Skóra była zużyta.
Ale z ciebie złota rączka.
To, że nadal działa, to cud.
Zgadza się.
Sprawdźcie opony. Inaczej możecie nie dotrzeć do celu.
Tak jest.
Masz cały sprzęt, Manit?
Nawet zapasowy.
- Dobra. Czas na mnie. - Okej.
Idź.
Szef kazał mi wam powiedzieć, żebyście nie zbaczali z trasy.
- Zrozumiano. - Tak jest.
Dobra. Idę. Powodzenia, Man.
Do widzenia.
PROSZĘ PARKOWAĆ PRAWIDŁOWO
Cholera. Mało brakowało.
Tego dnia zaczęła się moja przygoda z wędrownym apte-kinem.
Torachon Den Tai,
popularny film, w którym wystąpiło wiele gwiazd,
od Mitra Chaibanchy,
Prachuapa Lerkyamdee,
i Metty Rungrat po Adula Dulyarata.
Partnerują im komicy tacy jak
Somphong Phongmit…
Nasza karawana nie miała wielu filmów.
Wszystkie były w złym stanie,
bo zostały wyświetlone w Phra Nakhon
zarówno w kinach pierwszej, jak i drugiej klasy,
a także w kinie plenerowym Lom Pha,
zanim trafiły w nasze ręce.
Wiesz, w jakim miejscu jesteśmy?
- Czemu wszedłeś tu bez strachu? - Przyszedłem dobrowolnie.
Mój przyjaciel też.
Wyświetlaliśmy tylko filmy z Mitrem Chaibanchą,
ulubionym aktorem Tajów.
Co roku Mitr występował w co najmniej 40 filmach.
Od filmów akcji, przez romanse, po melodramaty.
Widzieliśmy go codziennie.
Dlatego uważaliśmy, że Mitr jest częścią naszej grupy,
członkiem wędrownego apte-kina.
…ani w jakimkolwiek ruchu.
- To czym się zajmujesz? - Jestem playboyem.
Lubię wychodzić wieczorami.
Po co to robisz?
By znaleźć kobietę, którą pokocham, i która pokocha mnie.
Znalazłeś taką?
Nie.
Tylko kobiety w moim pokoju hotelowym.
Co za bzdury.
Jeśli masz objawy, o których wspomniałem, zgłoś się.
- Dziękuję. - Zapraszamy.
Dziękuję.
Zdrowiej szybko. Wciąż mamy lek na gorączkę,
coś na żołądek i krew. Weźcie duże butelki.
- Duża czy mała? - Daj mi tę dużą.
Cięcie!
Super! Zróbmy przerwę.
Zmienimy scenografię.
- Niesamowite. Świetna scena. - Dziękuję.
Póki mamy przerwę, chcę cię komuś przedstawić.
Tędy.
- Manit, chodź tu. - Dobra.
Dzień dobry.
Witam.
Jestem Manit.
Jestem aktorem dubbingowym w apte-kinie. Codziennie dubbinguję pana głos.
Miło pana poznać.
Jest pana największym fanem.
- Kao. - Co?
Wiesz, czemu nazywa się Mitr?
Nie. Dlaczego?
Przyjaciół ceni ponad wszystko.
Reżyser nazwał go „Mitr”, czyli „przyjaciel”.
MITR CHAIBANCHA
- Proszę. - Długo to potrwa?
Jakieś 20 minut.
- Proszę sprawdzić. Dziękuję. - Jasne.
- Potrzebuję trochę energii. - To obrzydliwe, wujku.
To najlepsze pożywienie, moja droga. Wystarcza na cały dzień.
Nasze produkty sprzedały się wczoraj świetnie.
Jeśli tak dalej pójdzie, osiągnę cel w ciągu miesiąca.
Mogłabym kupić przenośną maszynę do pisania.
Sekretarki nie zarabiają tyle, co aktorzy dubbingowi.
- Mówię ci. - Serio?
Nie masz marzeń, Kao?
Pewnie, że mam.
Dziś pracuję poza ekranem.
- Tak? - Ale pewnego dnia
będę na ekranie.
To moje marzenie.
Nie za duże to marzenie?
Inaczej nie byłoby marzeniem.
No tak.
- Spójrzcie na Mitra. Był sierotą. - Tak.
Chłopak ze świątyni karmiony przez mnichów.
A teraz proszę.
Jest gwiazdą filmową.
Twoja twarz i sylwetka nie mogą się równać z Mitrem.
Pewnego dnia
facet o wyglądzie narkomana, taki chudy jak ja, może być popularny.
Cierpliwości.
Główny aktor musi być mroczny i przystojny, prawda?
Mężczyźni mogą być przystojni na wiele sposobów.
To zbyt wielkie marzenie.
Ej.
AMPHOE KHAO SAI, PHITSANULOK
Jak się czujesz?
Fuj. Gorzkie.
- No tak. - Lek na tę chorobę.
Ostrożnie.
Uważaj.
Gdy samochód jedzie powoli,
nie gońcie go ani nie trzymajcie się tyłu. To niebezpieczne, dzieci.
Dziś ogłaszamy dobre wieści.
Pokazujemy film na podwórku przed szkołą Lan Boon.
Wstęp wolny.
Wujku. Nie wygląda staro.
- Nie patrz. Jest nieśmiały. - Nie ma się czego wstydzić.
Skończyliście?
Chwileczkę.
Już.
Dużo ludzi. Musi pójść gładko.
Nie martw się, szefie.
Zobaczymy, na kim będą się śmiać.
Powinniśmy się założyć.
Zobaczmy, na kim będę się śmiać najwięcej.
Przegrany stawia nam kolację.
Tak.
- Więc? - Stawiam na Rueangkae.
- To ja stawiam na Szefa. - Dobra.
Jeden śmiech to jedna zapałka. Kto zbierze najwięcej, wygrywa.
- Umowa stoi? - Tak jest.
Porządna kolacja!
Szefie, na pewno?
Daj spokój. Ile razy już dubbingowałem filmy?
Dziś przedstawiamy wam Nang Prai Tanee.
Ale najpierw musisz przyznać, że wciąż jestem młoda, ładna
i jędrna jak kiedyś.
Nawet piętnastolatka nie może się równać z moją żoną.
Niech mnie piorun trzaśnie, jeśli kłamię.
Ty draniu! Osiwieję przez ciebie.
Idę spać. Nie zapomnij zamknąć drzwi i okien.
Nie musisz mi przypominać. Jestem domorosły.
Mój kochany Tub.
Chodź do mnie.
Odejdź, moja droga.
Nie zbliżaj się. Boję się. Pozwól mi umrzeć z przyczyn naturalnych.
Dwa, trzy, cztery, pięć, sześć,
siedem, osiem, dziewięć, dziesięć,
jedenaście,
dwanaście,
trzynaście…
trzynaście,
czternaście.
piętnaście, szesnaście…
i pół.
Dziewiętnaście i pół.
Przegrałam tylko o dwie i pół zapałki.
Tylko z jedną liczbą nie trafiłem.
A to pech.
Wygląda smakowicie.
Między nami koniec
Nie ma odwrotu
Nie próbuj mnie odzyskać, boję się
Bo wcześniej miałam złamane serce
Co podać?
Poproszę kor-mhę.
Tak, proszę pani.
Kor-mha. Solidny posiłek.
- Zdrowie! - Niech będzie.
Dobra, zaczynamy.
- Stuknijmy się. - Zdrowie.
W kim się zakochałeś?
Myśli łagodzą upojenie
Pani Wasana.
Zaszczyci mnie pani tańcem?
Miło byłoby, gdyby pani zaszczyciła pana Rome'a tańcem.
Proszę, pani Wasana.
Pan Rome grał w filmie Jao-insee.
To dla mnie zaszczyt
zatańczyć z panem, panie Rome.
Tędy, proszę.
- Och. - Chodźmy.
Ja już zacząłem, pani Wasana.
Dotrą na parkiet?
Zdrówko, szefie.
Zamyślił się pan.
O rany.
Kao, panie tak się na ciebie gapią, że zaraz wyskoczą im oczy z orbit.
Dziś dzień święty, mam wolne.
Nadchodzimy.
Nie krępujcie się.
Wybierajcie.
Szefie, znajdź kogoś do towarzystwa.
Dalej, ja stawiam drinki.
Śmiało, szefie.
Nie. Pogadajmy w naszej grupie. Dziewczyny niech odpoczywają.
- Nie. - Nie ma mowy. Usiądź, Kae.
Usiądź.
Zawołaj je. Mówiłam poważnie.
Ja stawiam drinki. Nie martw się.
- Manit. - Serio…
Cześć.
Kopę lat.
To ja, Chom. Już mnie nie pamiętasz?
Mężczyźni tacy są. Czasem pamiętają, czasem…
To normalne. Chodź. Chom, tak?
- Tak. - Usiądź z nami.
- Dobrze. - Boże!
- Dziękuję. - Przepraszam.
Tak się ucieszyłam.
Usiądź.
Szefie.
Wygląda pani ładniej. Niech szef z nią pogada.
Wznieśmy toast, żeby było mniej niezręcznie. Na zdrowie!
Kae, uspokój się.
Nie martw się. Mam mocną głowę.
- Zdrowie. - Na zdrowie.
Moje serce jest smutne Wszystkie cztery komnaty
Są jak nowo otwarte bary
Żadnych stałych bywalców
Moje komnaty są bezużyteczne
Jestem pijana Kocham cię bardziej niż kogokolwiek
Dupek!
Wciąż cię kocham
Ten, ten i ten.
Wszyscy faceci to dupki.
Kae.
- Czemu mnie wezwałeś? - Hej.
- Uspokój się. - Siwy,
czarny i ten z… Ten z okularami.
Wszyscy to krętacze. Nie można im ufać.
- Hej. - Tak?
Kae, posłuchaj.
Jestem Chom.
- Co? Chom? - Jestem Chom.
Posłuchaj, jak mówię, że mężczyznom nie można ufać.
Nigdy im nie ufaj.
- Chom, nie. - Cześć, Kae. Napij się wody.
- Nie. - Choć odrobinę.
- Odrobinę. - Jest niedobra.
Kae.
Jesteś pijana. Powinniśmy już iść.
Wystarczy.
Nie wystarczy. Upiję się jeszcze bardziej.
Pojadę do Phra Nakhon, żeby zostać sekretarką.
- Rzucę dubbing. Odejdę. - Kae.
- Ojej. - Dobra.
Chodźmy stąd. Niech Kae odpocznie.
- Co się stało? - Ramiona mnie bolą.
Jak ktoś tak mały może być taki ciężki?
Jakbyśmy nieśli zwłoki.
Myślę, że Kae dużo w sobie dusi.
Wiele przeszła.
Dobrze, że się wygadała.
Szefie.
Czujesz coś do Kae?
Tak.
Jak to?
Nie może szef.
Bo ja też.
Po prostu czuję.
Niczego nie zrobiłem.
Jeśli nie mówisz poważnie, zostaw ją w spokoju.
Świat jest pełen dziewczyn. Naprawdę mi jej teraz żal.
Gdy na nią patrzę,
zawsze myślę o córce.
Kao.
- Co? - Mam pytanie.
Naprawdę lubisz Kae?
Naprawdę.
A ty, szefie?
Żal mi jej.
Ale jeśli Kao naprawdę ją lubi, zostawię ją w spokoju.
Co? Szefie, nie. To nie w porządku.
Jeśli podoba się szefowi Kae,
to niech szef jej powie.
Zobaczymy, kto jej się podoba.
Ale nie kłóćmy się o to, szefie.
Dobrze.
To załatwione.
Dżentelmeńska umowa.
Nie ma tu ani szefa, ani podwładnego.
Rozumiesz, Manit?
Dobra. Chodźmy.
HOTEL PHITSANULOK
Kao.
Wszyscy są…
na mnie źli?
Przepraszam.
Wujku.
Przepraszam.
No i fontanna łez.
Nie płacz. Nikt się nie złości.
Pogrywaliśmy z tobą.
Wujku.
Nie jesteście na mnie źli?
Wczoraj powiedziałam wiele złych rzeczy, prawda?
Nie, Kae. To nic takiego.
Jak to mówią: „Nie przejmuj się wariatami i pijakami”.
Problem w tym, że nie zapłaciłaś za kolację.
To prawda. To kto zapłacił?
Ja.
Ale to nic. Następnym razem nas zaprosisz.
Nie, szefie. Powiedziałam, że zapłacę, więc pozwól mi zapłacić.
Już dobrze. Naprawdę nie pamiętam, ile wyszło.
Zaprosisz nas na kolację w Phetchabun.
Ale koniec z upijaniem się. Uszy mi zwiędły.
Tobie tylko uszy.
Ale ja straciłem dużo siwych włosów.
Przepraszam.
- Hej! - Cholera!
KINO KAMPANAT
Konkurujemy z Kampanatem.
Co? Nikt nam wcześniej nie powiedział?
Nie wiem.
Nieważne.
Kupili wszystkie nasze leki, więc musimy.
- Zapłacili całą kwotę. - Jaki film pokazują?
Chet Phrakan.
A my?
Musimy pokazać Torachon Den Tai. Mamy tylko jeden film z Mitrem z bronią.
Nikt nie przyjdzie na romansidło.
Ciągle to samo.
Mamy szczęście, że w ogóle mamy film akcji. Idź.
- Ustaw ekran. - Chodźmy.
Przed wami Chet Phrakan
z Mitrem Chaibanchą i Petcharą Chaowarat.
Musiałem uciec. Nie było łatwo.
Jestem wykończony.
Ale udało mi się. Teraz to już łatwizna.
Musimy uciekać tędy.
Ten kuleje. Dokuśtyka?
Jesteś taki szybki.
Han, idź do domu.
Ojcze.
Nie nazywaj mnie już ojcem. Nie mam takiego okropnego syna.
Hej, ty! Zaskoczyłeś mnie. Hej!
- Mój numer to 101. A twój? - Co?
Mój numer to 187.
Wyjmij taśmę i posłuchaj. Są na niej instrukcje.
Pamiętaj, że to Han Mueangthong cię sprał
i poharatał twarz.
Śmiesz rzucić wyzwanie Ponuremu Żniwiarzowi?
- Ponury Żniwiarz dostał kopniaka. - Ja się tym zajmę!
No dawaj.
Trafili mnie.
- To ja. - Chodź tu!
Przegapiłem tylko trochę.
- Przetrącę ci tę ładną buźkę. - Uważaj. Widzowie przyjdą po ciebie.
Atakuj. Nie boję się.
Dzwonię pod numer 101.
Ruch Den Tai potrzebuje was…
- do wykonania ważnej misji. - Chodźmy.
Poznałeś numer 187.
Znajdźcie numer 213.
Plan…
Numer 213 to playboy.
Lubi bywać z pięknymi kobietami w salonach masażu.
Chronisz go?
Jeśli chcesz zastrzelić Hana, zastrzel mnie.
Sprzedawcę klopsików też.
No chodź.
- Nie możesz…
Zabij go z nami.
Wiset.
Na łeb upadłeś? Niewdzięcznik.
Wiset. Mamy kogoś, kto nas poprowadzi.
Hej…
Aew, nie pomagasz.
- Tylko patrzysz. - Ojczymie.
Dobra. Idę z tobą. Nazywam się Salee.
Han, odważysz się wejść do jaskini tygrysa?
- Tak. - Zastrzelcie go.
Idioto, nie myślisz racjonalnie.
Skoro Sali jest po ich stronie, dlaczego uciekła z nami?
Przejdźmy na drugą stronę.
To sztuczka, żeby…
wyciągnąć od nas informacje.
Wujku Man.
Man.
- Co jest? - Łożysko pękło.
Jak to? Co teraz?
Podłącz kable rozruchowe do chińskiej sceny.
Salee nie jest dla nas zagrożeniem.
Khom Sansorn i Han Mueangthong.
Przystojniak.
Co powiesz na to?
Podłącz tutaj.
Dobrze wiem, ile wycierpiałam, gdy byłam z nimi.
Czemu miałabym być ich szpiegiem, żeby pomóc im was zabić?
Ci źli ludzie zabili moich rodziców.
Próbowałam się na nich zemścić.
Próbowałam.
Ale jeśli mi nie ufasz, rozejdźmy się!
Man.
Stresujesz się, szefie?
Wszystko w porządku?
Nic mi nie jest.
- Przynieś wodę. - Nic mi nie jest.
Gratuluję wam wszystkim.
Singha Kraisorn.
Boonmee Manchamuak.
Mued Toranee.
Daam Dasakorn.
Khom Sansorn.
Han Mueangthong.
Ciekawe, jak szef się trzyma.
Idzie.
- Szefie? - Jak poszło?
Organizatorzy zabrali pieniądze, bo nie dokończyliśmy filmu.
- Dajcie mi usiąść. Boli mnie brzuch. - Jak się szef czuje?
Może przyniosę lekarstwo?
Odpocznijmy w aucie.
Kae.
- To naprawdę ty. - Sak!
Puszczaj.
Puść!
Ty nie w Phra Nakhon?
A co?
Muszę zarabiać. Masz z tym problem?
To na pewno dla pieniędzy, Kae?
Cokolwiek to jest, to moja sprawa. Nie jesteśmy już razem.
Jesteś niezależna.
Myśl, co chcesz.
Idę własną drogą.
I zapamiętaj.
Nie jesteśmy sobie nic winni.
Wujku, jedźmy.
Napij się wody ryżowej.
Kae, zjedz coś.
Kae.
Przepraszam.
Ja…
też przepraszam.
Trochę mnie poniosło.
- Nie możemy się z nimi równać. - Możemy.
Jeśli chcemy walczyć.
Tak mnie szkolili.
Nie nie mamy czym z nimi konkurować.
Mamy.
Jest nas czworo.
Dubbingujemy lepiej, fajniej.
Wszystko zależy od tego, faktycznie tego chcemy.
Dobra, jedzmy. Kiszki mi marsza grają.
Dobra.
- Skończyłeś, Kao? - Śmiało.
Kao.
Przepraszam.
Psu bym tego nie dała.
Jeśli znowu ci się nie uda, to nie jesz.
Jak to?
„Witaj,
Wasza Wysokość.
Dzisiaj Wasza Wysokość musi mieć coś ważnego do załatwienia.
Dlatego tu jest”.
„Mamy problem, Chatchawal.
Jest tu Ruek?”
Gdy chrząkałeś, gwiazdy weszły już do domu.
Przestań, bo tobie też każę ćwiczyć.
Nie ma mowy, Kae.
Dużo czasu zajmuje mi samo czytanie. Zajmę się czymś innym.
To prawda. Nie zaczynaj z nim.
Nie umie czytać.
Pomóż najpierw Kao.
- Jestem głodny. - Ja też.
Tak.
Zjemy coś dzisiaj?
No to do dzieła.
Man.
Tak.
Nieważne, co ci zrobię, panienko.
Puszczaj, wariatko! Oszalałaś!
Prawie dostałem zawału.
Rung, byłeś w Bangkoku. Kupiłeś coś dla mnie?
Witaj, Wasza Wysokość.
Dzisiaj Wasza Wysokość musi mieć coś ważnego do załatwienia.
Dlatego tu jest.
Mamy problem, Chatchawal.
Jest tu Ruek?
Tak, jest.
Proszę wejść do środka.
Najdroższa matko, zastanawiam się,
wiele rzeczy mnie zaskakuje w Rungnafie.
Zastanawiam się, dlaczego tak się zmienił.
Nawet w kontakcie ze mną. Byliśmy blisko. Teraz zachowuje się niezręcznie.
Dziwne.
Świetnie. Jesteś niezły.
- Dobrze mi idzie? - Świetnie.
Tak jest.
Proszę. Kupiłem to dla ciebie.
Wynagrodzenie nauczycielki.
Dziękuję.
Gorące.
Te też.
Jak to?
Nie jestem świątynią. Czemu mnie wielbisz?
To nie uwielbienie. To prezent.
Prezent?
Tak.
Żeby podziękować,
że mnie uczyłaś.
Kto ci powiedział, żeby dawać takie kwiaty kobietom?
Och.
Odchodzę, ojcze.
Powodzenia.
- Zapłacono ci za lek? - Phrakru już wszystko załatwił.
Dobrze.
Bezpiecznej podroży.
Dziękuję. Do widzenia.
Powodzenia.
AMPHOE KHEK NOI, PHITSANULOK
Jejku.
Pełno tu kamieni, szefie. Nie powinniśmy brać tej roboty.
A jeśli to komunistyczna wioska?
Bzdury gadasz. Jacy komuniści chcieliby oglądać nasz film?
Mówili, że podróż będzie łatwa.
Hej. Woda!
- Man! - Nie możemy jechać dalej. Wszędzie woda.
Jak się tam dostaniemy?
To auto do projekcji filmów?
Tak. Jesteście gospodarzami?
Tak.
Niech szef z nimi pogada.
Ostrożnie. Mogą mieć broń.
Zawsze tak gadasz.
Żadnej broni. Ale mają kaplicę
Jest ogromna.
Dalej nie pojedziemy, Man.
Za strumieniem ścieżka jest wąska i jeszcze gorsza.
Jak się tam dostaniemy?
Gospodarze przyjechali po nas wozem.
Wozem?
Za nami, szefie.
Wrzućmy drugi bieg.
Siedzisz jak handlarz bydłem.
Daleko jeszcze?
Już prawie jesteśmy, Kao.
KINO RUNGSURIYA
MOONRAK LOOKTOONG
Witajcie,
Osottheppayada ma zaszczyt zaprezentować film szanownym gościom,
którzy przybyli na ceremonię zaślubin wspaniałych państwa młodych.
Z tej radosnej okazji Osottheppayada,
producent marki Pustelnik z talią kart,
życzy miłości młodej parze.
By ich uczucie było tak silne i trwałe,
jak miłość Klao i Thongkwao w najlepszym musicalu naszych czasów,
Monrak Looktoong!
Mam. Jest bardzo mały.
Chodź, Klao.
Chciałbym zatrzymać czas.
Mówisz tak, gdy jesteś ze mną.
Innym pewnie mówisz to samo.
Miło tak.
Oglądać sobie film.
To inne uczucie.
Szefie. Ciszej. Oglądam film.
- Przykryj to. - Tak.
Co znowu?
Szefie.
Spójrz na nich. Nie uciekają.
Państwo młodzi wciąż zakochani.
Wydałem wszystko na leczenie matki.
Jeśli w tym roku plony ryżu…
Cześć, szefie.
Woda jest zimna. Nie czuję warg.
Nie zazdrościsz parze młodej?
Pewnie się przytulają.
Mam coś dla ciebie.
Tak?
Ojej!
Dał mi go opat szkoły mnichów.
Nigdy nie naprawiałem maszyny do pisania. To mój pierwszy raz.
O rety.
Dziękuję. Tak się cieszę.
Zobaczmy.
Rany.
Wciąż uważam, że masz talent do dubbingu.
Masz dar.
Jeśli…
spróbujesz innej pracy i jej nie polubisz, wróć.
Może nasze marzenie
to tylko marzenie.
Może aż tak tego nie kochamy.
Ale ja wiem, co kocham.
Bo to,
co kocham, sprowadziło mnie tutaj.
Co noc o tym śnię.
Chcę ci powiedzieć, że…
powinniśmy odkryć to, co kochamy,
zanim zaczniemy marzyć.
Nie wiem, czy będzie działać.
Sam ją naprawiłeś. Oczywiście, że będzie.
AMPHOE KHAO KHO, PHETCHABUN
Zwolnij. Jeśli auto utknie w błocie, mamy przerąbane.
To czerwona strefa. W razie problemów z autem już po nas.
Zaufaj mi, szefie. Samochód nie utknie w błocie.
Ale ludzie mogą wpaść w głęboką dziurę.
Co to za dźwięk? Szefie?
Cholera, walczą.
W prawo.
Cholera.
Kurwa mać!
Cholera.
Szefie, auto nie może jechać pod górę.
- Co teraz? - Najpierw podeprzyjmy koła.
Kao, znajdź kamienie do kół.
- Pomóż mi popchnąć samochód. - Popchniemy razem.
Tak, ten.
Dawaj tutaj.
- Kae, pomóż. - Co? Dobra.
Dalej.
- Jedź. - Raz, dwa, trzy.
Cholera.
Dymi się z chłodnicy.
Szefie, dymi się z chłodnicy. Przynieś wodę.
- Szefie, chłodnica się dymi. - Co?
Szefie, przynieś wodę.
Dobra.
- Szybko. - Tutaj.
Masz.
Szefie!
Kae, poczekaj w aucie.
- Co? - Zaczekaj w aucie!
Idziemy.
AMPHOE LOM SAK, PHETCHABUN
To niebezpieczny teren.
Wojsko aktywnie walczy z terrorystami.
Nie powinniście tu przyjeżdżać.
Zostańcie tu na noc. Dalej nie pojedziecie.
- W nocy jest niebezpiecznie. - Dziękuję, kapitanie.
Bez pana pomocy mielibyśmy kłopoty.
Odpocznijcie. Na razie nie ma się czym martwić.
Fajnie byłoby obejrzeć film.
Czy to możliwe? Mój przełożony je lubi.
Z przyjemnością. Załatwimy to.
Potraktujcie to jako pomoc dla żołnierzy, żeby mogli się odprężyć.
Podajcie mi swoje nazwiska i dane firmy.
- Muszę to zgłosić przełożonemu. - Oczywiście.
Jesteśmy zespołem z Osottheppayada Pharmaceutical.
Manit. Lider zespołu.
W samochodzie jest Rueangkae.
To moja żona.
- Proszę się rozgościć. - Tak jest.
Pomóż mi. Nie mogę chodzić. Postrzelili mnie.
Jak mogę ci pomóc?
Masz mnie za idiotę, szefie?
Jeśli tam wyjdę, oberwę.
Zostawisz mnie? Dłużej nie wytrzymam.
Strzelaj, żeby mnie osłonić.
Bum!
Dopadnę cię!
Szybko.
Salee, tu Kanuengha, numer 44 w ruchu Den Tai.
Czy to możliwe?
Masz coś ważnego, czemu możemy ufać.
Musimy uciec kwadrans przed północą.
Jestem gotowy. Zawsze jestem gotowy!
Coś się stało? Chyba nie bawiłeś się dobrze.
Co?
Rety.
- Kae. - Co?
Mogę cię o coś zapytać?
Odpowiedz mi wprost.
Co z tobą?
Jasne, jeśli będę znała odpowiedź.
Podoba ci się szef?
- Co masz na myśli? - Dokładnie to.
Odpowiedz.
Nie mam odpowiedzi.
Odkąd dał ci maszynę do pisania, zmieniłaś się.
Jestem tu, by pracować dla pieniędzy, nie dla czegokolwiek innego.
Mam za sobą trudny czas. Nie jestem gotowa na randki.
Z tobą też nie.
- Bez niczego? - Tak.
Powiedziałem to wczoraj dla bezpieczeństwa Rueangkae.
Wyjaśniłem jej to i zrozumiała.
Musiałeś powiedzieć, że to twoja żona? To nie za wiele?
Kao.
Nie pomyślałem o tym. Rozumiesz?
Zastanów się.
Co ustaliliśmy?
Nie pokłócimy się o Rueangkae. Zapomniałeś?
Ale nie grasz fair. Wykorzystałeś swoją pozycję.
O czym wy mówicie?
Pytam, o czym mówicie.
Kae.
Czy dołączyłam do tej umowy, nie wiedząc o tym?
Kae.
DLA SWOJEGO SPOKOJU CHCĘ ODDAĆ CI MASZYNĘ DO PISANIA
KAE
Zwłaszcza osoby w pałacu, poza Lady Bangsoon.
Bo tutejsi ludzie są zbyt nisko urodzeni.
Ojcze, ale Khun Chai nie wie o konflikcie między dorosłymi.
To sprawa między tobą a wujkiem Jamornem.
A Khun Chai nigdy nami nie gardził.
Przepraszam, Khun Chai, że dałem upust mojej goryczy.
MIESZANKA ŻOŁĄDKOWA
Rozumiem.
Też przepraszam.
Za to, że nie potrafię rozwiązać tych problemów.
To chyba ja powinnam odejść.
Nie jestem zatrudniona.
Nie jestem waszą przyjaciółką.
Żałuję, że do was dołączyłam.
Zgodzisz się ze mną?
Szefie.
Wujku.
Kae.
Wujku Man! Kae!
Szefie, połóż się.
Szefie.
Tędy.
Podnieś go. Podniosę moskitierę.
Co?
Co się stało?
Jest chory.
Kao, przynieś mieszankę żołądkową.
- Woda jest gorąca? - Tak.
- Opuść ręce, szefie. - Dwa razy.
Ostrożnie.
Kao, przyniosłeś?
Mam.
Daj mi to. Szefie, wypij mieszankę żołądkową.
Zmieszaj mu z syropem, Kao.
Jasne.
Choruje przewlekle. Tak się dzieje, gdy jest zestresowany.
Ale tym razem jest źle.
Blady jak ściana.
Szefie, napij się.
Nie wypije.
- Zabierzmy go do lekarza. - Chodźmy, szefie.
- Zanieśmy go. - Wstawaj.
Tu.
Idziemy.
Kao ukąsił wąż!
Jak to?
Odpalaj auto!
Trzymaj się. Zostań ze mną. Nie zasypiaj.
Doktorze, pomóż mu, proszę.
Ostrożnie.
Naprawdę odchodzisz?
Byłam zaskoczona, panie Tew.
Myślałam, że utknął pan na spotkaniu w Lampang.
Nie miałem zamiaru tam jechać, Wasza Wysokość.
Ale po spotkaniu odbywał się wojskowy lot do Bangkoku.
Mój znajomy był pilotem, więc się zabrałem.
Na zdrowie.
Hej.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Ty pierwszy.
Szefie.
Tak?
Przepraszam.
Ja też.
Przepraszam.
Bierzemy po połowie.
Proszę.
- Zjem jeszcze połowę. - Śmiało.
Mitr Chaibancha to nie jego prawdziwe imię.
Nadał mu je reżyser.
MITR CHAIBANCHA
Bo Mitr ceni przyjaciół ponad wszystko.
My też doceniamy znaczenie słowa „mitr”.
- Gotowa? - Fakt.
Trzy, cztery i już!
Dobra, jazda!
Umówiłem się z objazdowym kinem Kampanat.
Potrzebuję jeszcze jednego ekranu.
W tym roku to ma być wielkie wydarzenie.
Przyjdą tłumy.
Muszę się z tobą pożegnać, ojcze.
Niedługo się odezwę.
Nie dłużej niż dwa dni.
Bezpiecznej podróży.
Powodzenia.
- Dalej! - Ty pierwszy!
Nie, ty, wujku.
- Ja? - Potem ja.
- Jeszcze raz. - Będziemy się zmieniać.
Szefie, jak poszło?
Poszło dobrze. Potem dogadamy szczegóły.
- Jedziemy? Spóźnimy się. - Tak, jedźmy.
Poćwiczmy po drodze.
- Jeszcze raz. - Trzy, cztery.
Tak? To lekarstwo na gorączkę. Jeden baht.
Dziękuję. Nie zapomnij przyjść dziś na film.
Proszę, En-on.
Dwa bahty, proszę. Dziękuję.
Przyjdź dziś na film.
Mieszanka żołądkowa.
Butelka mieszanki żołądkowej. Dwa bahty, proszę.
- Przyjdź na film. - To za taniec.
Dziękuję. Szefie, zatańcz szybko. Zapłacił nam za taniec.
- Hematik, proszę. - Proszę.
To będzie 2,50 bahta. Pięć bahtów?
Dziękuję. Przyjdź dziś na film.
Masz coś na wewnętrzne siniaki?
Panie Wichian.
Jak leci, Manit?
Jak się wytłumaczysz?
Nie wytłumaczę.
Jesteś starszym liderem grupy.
Ale złamałeś zasady. Grasz na siebie.
Nie meldujesz się w centrali.
Jeśli wszyscy by tak postępowali, poszlibyśmy z torbami!
Postępujesz niewłaściwie, Manit.
Panie Wichian.
Nie mówię, że dobrze zrobiłem.
Zrobiłem to, bo nieelastyczne, przestarzałe zasady
niszczą moje marzenie.
Czasy się zmieniły.
Widzowie chcą czegoś nowego.
Jeśli nie pójdę naprzód, zdradzę pracę, którą kocham.
Wierzę, że to, co robię,
jest dobre dla firmy.
To znaczy,
że nie zamierzasz trzymać tego w tajemnicy.
Na tym świecie nie ma tajemnic.
Sam zgłoszę sprzedaż z tej trasy
szefowi w Phra Nakhon.
Weź ostatnią porcję leków. Gdy się wyprzedadzą, kończymy współpracę.
A ty przyjedziesz do Phra Nakhon, by zgłosić się do szefa ze mną.
Dziękuję panu.
Mitr nie żyje.
- Mitr nie żyje. - Naprawdę nie żyje?
Mitr nie żyje.
Podobno wypadł z helikoptera.
To prawda? Mitr naprawdę nie żyje?
By dodać realizmu, Mitr zgodził się sam nakręcić tę scenę,
co doprowadziło do tragedii. Wypadł z helikoptera
z wysokości 90 metrów.
Śmigłowiec przetransportował ciało Mitra Chaibanchy
do szpitala królowej Savang Vadhany
w Si Racha w ciągu pięciu minut.
Ale było za późno.
Mitr Chaibancha już nie żył.
Mitr nie żyje.
MITR CHAIBANCHA ULEGŁ WYPADKOWI WYPADŁ Z HELIKOPTERA I ZGINĄŁ NA MIEJSCU
FILMUJĄC SCENĘ Z FILMU… 8 PAŹDZIERNIKA 1970, GODZ. 16.21
Dzień dobry.
Nazywam się Manit.
Jestem aktorem dubbingowym w apte-kinie. Codziennie dubbinguję pana głos.
Bardzo mi miło.
Mogę prosić o autograf?
Jasne.
Proszę na moich plecach.
Dziękuję.
Niech setki tysięcy Tajów w świątyni Kae
nie zapomną o nim, Mitrze Chaibanchy,
najpopularniejszym aktorze w Tajlandii,
który otrzymał od króla Złotą Gwiazdę.
Choć nie ma go już wśród nas,
by uszczęśliwiać publiczność,
jego cnoty pozostają
i pozostaną na zawsze.
Pokażcie!
Pierwszy i jedyny raz widziałam łzy pana Manita.
Ktoś, kto był częścią naszej grupy,
odszedł od nas na zawsze.
Co teraz, szefie?
Dotarliśmy na miejsce wcześniej.
Firma jest naprzeciwko.
Wrócimy do Phetchabun.
Jak to?
Zmierzymy się z Kampanatem.
Szefie.
To może być nasza ostatnia trasa.
To nie może się tak skończyć.
Jeszcze nie zrobiłem wszystkiego, by spełnić moje marzenie.
Nie wracam, żeby kogoś pokonać.
Ale powinienem wrócić i zmierzyć się ze sobą.
Nie ochronię swojego marzenia, skoro tak cierpię.
Chcę wrócić.
Na co czekamy?
Jedźmy.
Skoro tak, to najpierw zjedzmy coś, szefie.
Kiszki mi marsza grają.
Jedziemy.
DZIELNICA WICHIAN BURI, PHETCHABUN
Na dzisiejszym festiwalu odbędzie się filmowe starcie,
by uczcić pamięć ulubionej gwiazdy Tajów,
Mitra Chaibanchy.
Drodzy bracia i siostry,
którzy nieśliście dzieci przez pola i strumienie,
nie martwcie się, że nie będzie miejsca. Nie ma potrzeby się kłócić.
Dziś nasza świątynia ma dwa ekrany, gości dwa objazdowe kina.
Pokazujemy tylko filmy Mitra Chaibanchy,
a w nich romans, tragedia, komedia, akcja, wszystko.
Dorośli i dzieci, możecie oglądać, gdzie chcecie.
ROBIŁ TO, CO KOCHAŁ, AŻ DO SAMEGO KOŃCA
Gotowy?
Gotowa?
JAO-INSEE
KINO KAMPANAT
Co jest, kotku?
Chodźmy.
SCENARIUSZ DUBBINGOWY MONRAK LOOKTOONG
Jego nazwisko robi wrażenie. Przyjaciel dobrych ludzi.
Poleci po niebie, król wszystkich ptaków.
Kino Kampanat z dumą przedstawia Jao-insee.
Dubbing zespołu Kampanat.
W roli głównej Mitr Chaibancha.
SUKHON KIWLIAM, PRASARN PATAMAWENU, PASUK KONSATIT, LORTOK
Pokazują film z dźwiękiem.
I tak nam nie dorównają. Za krótcy są.
MITR CHAIBANCHA
PETCHARA CHAOWARAT
Och, rozumiem.
Bez względu na to, jak cierpię, nawet jeśli muszę chodzić po wodzie
czy przez ogień, będę walczył na śmierć dla mojej miłości.
- Dubbingują. - Mówisz tak, gdy jesteś ze mną.
Innym pewnie mówisz to samo.
W końcu się spotykamy, Insee Daeng.
Tym razem nie uciekniesz.
Proszę mnie złapać, panie Chart.
Zobacz.
To Muk, Thongkwao.
Ci biedni muzycy
lubią śpiewać dla moich dzieci.
Nie podoba mi się to.
Moje dzieci nie mogą się zadawać z bogaczami, Muk.
- Dzień dobry, inspektorze. - Dzień dobry, panie Chart.
Minęło trochę czasu. Brakowało mi pana.
Mi pana także, panie Rome. Pani Wasana jest wyjątkowo piękna.
Dziękuję, inspektorze.
Powinniśmy często ćwiczyć.
W porze suchej wezmę udział tylko w konkursach zespołów ludowych.
Stolica będzie stylowa i elegancka.
Co sądzicie?
Nadchodzi szósty miesiąc Deszcz zacina
- Żaby rechoczą… - Dlaczego śpiewasz?
Ćwiczę przed występem na scenie w Phra Nakhon.
Gwarantuję wam, że ta arystokracja wręczy nam wiele bukietów.
Z takim głosem nie dostaniesz bukietu.
Dostaniesz wieniec.
Co? Czterooki,
- co z tobą? - To Kon. Kopnął mnie.
Zabrałem Buppę na wzgórze, żebyśmy mogli porozmawiać.
Próbuje zakazywać czegoś biedakom. Powinieneś z nią uciec.
Wymyślę jakiś plan.
Nie bój się, Czterooki.
Przestań.
Hej, Insee Daeng.
W końcu ujawniono,
kto jest szefem tej podłej organizacji.
Już się dowiedziałeś?
Jak śmiesz?
Mam złamane serce Bo okrutnica odrzuciła moją miłość
Cudowna miłość Skończona przez niedogodności
Koniec ze mną, bo jestem biedny
Muszę zostawić ukochaną Jakbym już nie żył
Chcę prosić o jej rękę Z pieniędzmi
Pracuję cały rok Mam nadzieję, że kogoś znajdę
Jestem załamany, nadzieja przepadła Moje pieniądze nie wystarczą
Teść chce dziesiątki tysięcy
Teściowa się uśmiecha Ale ja płaczę z bólu
Sto tysięcy, sto tysięcy Uśmiecham się na zewnątrz
Ojcze, mam kłopoty
Mamo, jestem biedny
Sto tysięcy, mam dość Ktoś tu próbuje sprzedać swoje dziecko
Żegnaj, nie będę błagać
Gdybym był twoim zięciem, sprzedałbyś mnie
Wycisnąłbyś, co się da
Gdy teściowa sprzeda wszystkich Teścia niech dorzuci za darmo
Wracajmy do dubbingu. Szybko.
- Nie będziesz mogła już mówić. - To ty?
Tak, to ja, Yiwa.
Postrzelił mnie Kasem i jego ludzie.
Ale zrobiłam wszystko,
by zniszczyć ich kryjówkę.
Mówiłam ci.
Czemu bogaci mieliby dbać o biednych jak my?
Jadą do Bangkoku i zapominają o zapachu wsi.
Nie to, co my.
Nie możemy zapomnieć o wsi.
Nawet jeśli o mnie zapomni, ja nie zapomnę jej nigdy.
Bo gdy kogoś pokocham, kocham na zawsze.
Zaczekam na nią.
Jak kukal czeka na deszcz.
Będę czekał do śmierci.
Dobrze wypadam dzięki twojemu głosowi.
Dziękuję.
Szczerze dziękuję.
I umarł.
Naprawdę nas opuścił.
Klao.
Nigdzie nie odszedłeś.
Zawsze jesteś z nami.
Widzisz?
Patrz. Zawsze jesteś z nami.
Klao, wciąż tu jesteś.
Idź po błogosławieństwo rodziców.
Ja…
chcę…
dostać błogosławieństwo tak szybko, jak to możliwe.
Kochanie.
Obiecuję,
jak tylko sprzedam ryż,
poproszę o twoją rękę.
Mój drogi Klao,
będę czekała na ten dzień.
Ale, Yiwa, ja…
Zapozujcie trochę.
O właśnie.
Gotowi?
Raz, dwa, trzy.
Musi ci się udać, Kae.
Będziemy ci kibicować.
Mamy nadzieję, że znajdziesz wymarzoną pracę.
Powodzenia.
No i się zacznie fontanna łez.
Chodźcie tu.
- Och. - Zapomniałeś o czymś?
- O co chodzi? - Zobaczysz.
Proszę.
Szefie.
To pamiątka po naszej trójce.
- Podoba ci się? - No i znowu fontanna.
Nie płacz.
Kae. Co u ciebie?
U mnie w porządku i wciąż za tobą tęsknię.
To zdjęcie z resztą statystów w nowym filmie pana Dokdina.
Zobaczysz mnie na ekranie.
Kocham na zawsze.
Jak znajdziesz pracę, daj znać.
Postawisz mi, szefowi i wujkowi kolację.
P.S. Wujek wygrał na loterii. Kupił nowe auto. Wiedziałeś?
Mieliście kiedyś problem,
żeby wyrazić swoje uczucia?
Słuchajcie!
Mam coś do powiedzenia.
- Co? - Skłamałam.
Nie mam kiły.
No weź.
- Wiemy o tym od dawna. - Wszyscy wiemy.
Rety.
Skąd wiecie?
Dziękuję za wszystko, co wydarzyło się w moim życiu.
Za to, co złe…
i dobre.
To był rok zmiany,
którą zapamiętam na długo.
Dziś o piątej
w kinie Metro odbędzie się premiera wyczekiwanego hitu,
Diamenty są wieczne.
To nowy film z serii o Jamesie Bondzie,
głos podkłada Rujira Marasri,
a w roli głównej Sean Connery.
KAI NA
Nowy samochód jest fajny, prawda?
Numer 18 dał nam szczęście.
Fakt.
8 PAŹDZIERNIKA 1971
PIERWSZA ROCZNICA ŚMIERCI MITRA CHAIBANCHY
Manit miał rację.
Powinniśmy znaleźć to, co kochamy,
zanim zaczniemy marzyć.
SEANS KAI NA DUBBINGUJĄ MANIT I RUEANGKAE
PAMIĘCI WIECZNEJ GWIEŹDZIE KINA GENERAŁOWI DYWIZJI PICHETOWI POOMHEMOWI
KTÓRY POŚWIĘCIŁ ŻYCIE TEMU, CO KOCHAŁ
Napisy: Paulina Korzeniewska