Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ik kwam naar Comala omdat m'n vader hier zou wonen.
Een zekere Pedro Páramo.
Dat zei m'n moeder.
Ik had haar beloofd dat ik zou gaan.
Ze had niet lang meer, dus zou ik alles hebben beloofd.
Voor ik ging, had ze gezegd:
'Vraag hem nergens om.
Eis op wat van ons is.
Hij heeft ons verwaarloosd, jongen…
…dus laat hem boeten.'
Ik wilde m'n belofte niet nakomen.
Maar toen begon ik te dromen.
Ik liet m'n fantasie de vrije loop.
Er vormde zich een wereld rondom de hoop omtrent die man…
…de echtgenoot van m'n moeder.
Waarom gaat u naar Comala, als ik vragen mag?
Ik ga m'n vader opzoeken.
U wordt vast feestelijk onthaald.
Hij zal blij zijn iemand te zien.
Goed…
Omschrijf uw vader eens.
Ik ken hem niet.
Ik weet alleen dat hij Pedro Páramo heet.
Jeetje.
Kent u Pedro Páramo?
Wie is hij?
Een vleesgeworden wrok.
- Het is hier warm. - Ja.
Dit is nog niets.
Het zal nog erger zijn als we in Comala aankomen.
Ik zeg maar zo…
…menigeen die daar sterft…
…komt terug uit de hel om dekens te halen.
Ik ben ook een zoon van Pedro Páramo.
Weet u zeker dat dat Comala is?
Ja, meneer.
Waarom oogt het zo troosteloos?
Het zijn zware tijden, meneer.
Het lijkt wel verlaten.
Dat lijkt niet alleen zo.
Het is ook zo.
Er woont niemand.
En Pedro Páramo?
Pedro Páramo is al jaren dood.
Waar kan ik verblijven?
Zoek doña Eduviges, als ze nog leeft.
Zeg haar dat ik u heb gestuurd.
Hoe heet u?
Abundio…
Ik kom hier met dezelfde ogen als waar m'n moeder dit mee zag.
Ze had gezegd:
'Daar vind je mijn dorp…
…gebouwd op de vlakte.
Vol bomen en bladeren.
Daar zul je me beter horen.
Ik zal dichter bij je zijn.'
Ik had tegen haar willen zeggen:
'Je had het mis.
Je stuurde me naar een verlaten dorp…
…voor iemand die niet bestaat.'
Pardon.
Weet u waar doña Eduviges woont?
Die kant op.
In het roze huis met de bogen.
Ik ben Eduviges Dyada.
Komt u verder.
Deze kant op.
Wat is dit allemaal?
Snuisterijen.
Het huis staat vol met snuisterijen.
Zij die weggingen, sloegen hier hun spullen op…
…zonder ze ooit weer op te halen.
Dus u bent haar zoon?
Wiens zoon?
Die van Doloritas.
Ja, maar hoe weet u dat?
Ze heeft gezegd dat u zou komen.
Dat u vandaag zou komen.
- Mijn moeder? - Ja.
Zij.
Dit is uw kamer.
Ik hou hem altijd netjes voor eventuele gasten.
Ik kan nergens liggen.
Maakt u zich geen zorgen.
Vermoeidheid is een goede matras.
Het is niet zo makkelijk om alles snel op orde te hebben.
En uw moeder heeft me pas net ingelicht.
Mijn moeder is dood.
Daarom klonk haar stem zo zwak.
Nu snap ik het.
Wanneer is ze overleden?
Nu zeven dagen geleden.
Ze voelde zich vast in de steek gelaten.
We hadden elkaar beloofd samen te sterven.
Elkaar te steunen tijdens de reis.
Zij heeft nu dus een voorsprong, hè?
Reken maar dat ik haar inhaal.
Ik ken de sluipweggetjes.
Je moet gewoon sterven wanneer je zelf wilt…
…niet wanneer Hij beslist.
Kom eerst maar een hapje eten.
- Iets tegen de trek. - Zal ik doen.
Straks.
Wat doe je zo lang op het toilet, jongeman?
Niks, mama.
Als je daar blijft, komt een slang je bijten.
Meer touw, Susana.
Goed zo.
- Nee. - O nee.
Ik hou van deze plek vanwege jou.
Maar ik haat hem vanwege al het andere.
Zelfs het feit dat ik hier geboren ben.
Ik zal af en toe langskomen.
Je komt niet terug.
Nooit meer.
Kom dat toilet uit, zei ik.
Ik ga al, mama.
Ik ga al.
Je vader zegt dat je niets uitvoert.
Dat je een nietsnut wordt.
Hoor jij niet te werken?
Nee. Rogelio betaalt me niet.
Je bent daar niet om te verdienen, maar om iets te leren.
Voor nu moet je het maar accepteren.
Laat anderen dat maar doen, oma.
Dingen accepteren is niets voor mij.
Wat ben je ook een vreemde.
Ik heb zo'n gevoel dat het je slecht zal vergaan, Pedro Páramo.
Ik dacht dat die vrouw gek was.
Later dacht ik niets meer.
Het was als een andere wereld.
En ik liet me meeslepen.
Inderdaad.
Ik was bijna jouw moeder geweest.
Heeft ze dat nooit verteld?
Nee.
Ze vertelde alleen goede dingen.
De ezeldrijver die me gidste noemde uw naam.
Ene Abundio.
Die goede oude Abundio.
Ik gaf hem vroeger een fooi voor elke reiziger die hij doorverwees.
Totdat hij doof werd.
De man kon prima horen.
Maar goed, terug naar je moeder.
Toen ze met Pedro Páramo zou trouwen…
…zeiden ze dat ze die nacht niet met een man naar bed kon gaan.
De maan was fel.
Dus vroeg ze mij om in haar plaats te gaan.
Ging u met Pedro naar bed?
Ik kroop maar wat graag bij hem in bed.
Maar hij was uitgeput van alle feestelijkheden…
…en snurkte de hele nacht.
Het jaar daarop werd jij geboren.
Maar je was niet van mij. Al had het maar een haartje gescheeld.
Misschien heeft je moeder het niet verteld…
…uit schaamte.
Ik heb een foto van haar mee.
Je moeder heeft Pedro altijd gehaat.
Hij deed niets anders dan klagen en bevelen geven.
En hoewel ze dat gewend was…
…werden haar nederige ogen hard.
En toen begon ze te zuchten.
Uiteindelijk stuurde Pedro Páramo haar naar haar zus.
We woonden met haar in Colima.
Vele maanden later vroeg ik Pedro Páramo naar haar.
Ik vroeg hem waar ze van moesten leven.
Daarop zei hij: 'God zorgt wel voor ze.'
'God zorgt wel voor ze.'
Wanneer zul je rusten?
Wakker worden.
Waarom huil je, mama?
Je vader is dood.
Ze hebben hem vermoord.
En wie heeft jou vermoord, moeder?
Wanneer zul je rusten?
Wat is er, doña Eduviges?
Het is Miguel Páramo's paard.
Galopperend over de weg naar Media Luna.
Woont daar dan iemand?
Nee, er woont niemand.
Ik snap het niet.
Ik hoor geen paard.
- Niet? - Nee.
Dan zal het m'n zesde zintuig zijn.
Een geschenk dat God me gaf.
Of misschien wel een vloek.
Wie was Miguel Páramo?
De zoon van Pedro Páramo.
Nog een zoon?
De enige zoon die hij erkende.
Hij logeerde soms bij mij thuis.
Tot hij een meisje uit Contla ontmoette.
Hij ging elke avond met haar praten…
…en kwam dan 's ochtends vroeg weer terug.
Maar die avond kwam hij niet terug.
Z'n paard was nog niet voorbijgekomen of er werd op m'n raam geklopt.
Misschien heb ik het me verbeeld.
Wat is er gebeurd?
Heeft ze je afgewezen?
Nee. Dat is het niet.
Ik kon het dorp niet vinden.
Hoe bedoel je, Miguel?
Het was erg mistig.
Of het was rook.
Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat Contla niet bestaat.
Ik kom het jou vertellen, omdat ik weet dat jij me begrijpt.
Andere mensen in Comala zouden me voor gek verklaren.
Zoals gewoonlijk.
Nee.
Je bent niet gek, Miguel.
Je zult wel dood zijn.
De mensen zeiden toch al dat dat paard je dood zou worden?
Ik sprong over de stenen omheining die m'n vader had gebouwd…
…om er niet helemaal omheen te hoeven.
En toen was er alleen maar rook.
Ga maar.
Rust maar in vrede, jongen.
Bedankt dat je afscheid van me wilde nemen.
Amen.
Laat ons danken.
Pastoor, we willen dat u hem zegent.
Nee, dat zal ik niet doen.
Hij was een slecht man en komt niet in het Koninkrijk der hemelen.
God zou beledigd zijn als ik voor hem bemiddel.
Weet je wie er vandaag is begraven?
Ja, oom.
Je weet zeker dat hij het was, toch?
Niet helemaal, oom.
Ik zag z'n gezicht niet.
Het was donker toen hij me greep.
Hoe wist je dan dat het Miguel Páramo was?
Omdat hij dat zei.
Hij noemde z'n naam en zei dat ik niet bang moest zijn.
Maar je wist dat hij verantwoordelijk was voor de dood van je vader, toch?
Ja, oom.
Wat heb je gedaan om hem af te weren?
Niets.
Hij wilde zich verontschuldigen, zei hij.
Ik dacht aan wat u me had geleerd.
Dat we iemand nooit mogen haten.
Toen voelde ik hem boven op me.
Hij deed slechte dingen met me.
Ik dacht dat hij me zou vermoorden.
Nu zinkt hij ongetwijfeld naar de diepten van de hel.
Want daar heb ik alle heiligen om gevraagd.
Wees daar maar niet zo zeker van.
Wie weet hoeveel mensen er momenteel voor hem bidden.
Bovendien heb ik hem absolutie verleend.
Wat zegt u nu, oom?
Laten we God danken dat Hij hem heeft weggenomen van deze aarde…
…waar hij zoveel leed heeft veroorzaakt.
Het maakt niet uit of hij nu in Zijn hemel is.
Pardon, pastoor Rentería.
Wat kan ik voor je doen?
M'n zus is dood.
Wat is er gebeurd?
Ze heeft zelfmoord gepleegd.
Wat wil je dat ik doe, María?
Ik kom u vragen haar te redden.
Maar ze heeft zelfmoord gepleegd.
Ze handelde tegen de wil van God in.
Ze faalde in haar laatste uur.
Zoveel goede daden verricht voor haar verlossing…
…om ze in één klap te verliezen.
Nee, ze is ze niet verloren.
Ze is gestikt in haar eigen bloed. Het was heel pijnlijk.
En pijn…
U vertelde ons ooit iets over pijn. Ik weet niet meer wat.
Misschien helpt het opzeggen van een aantal Gregoriaanse missen…
…maar daarvoor hebben we de hulp van priesters nodig.
En dat kost geld.
Ik heb geen geld.
Dat weet u, pastoor.
We laten het maar zoals het is.
Laten we op God vertrouwen.
Ja, pastoor.
wees gegroet, Maria
red haar ziel
uit het vagevuur
met uw vergiffenis
het licht van de kaars
geeft eeuwige rust
Heb je ooit een dode horen kreunen?
Nee.
Dat is maar goed ook, jongen.
Doña Eduviges?
Komt u niet terug?
Ik wil naar huis.
Laat me gaan.
Don Fulgor.
Nee.
Doña Eduviges, bent u dat?
Ik ben Eduviges niet.
Ik heet Damiana.
Ik hoorde dat je hier was…
…en kom je halen.
Damiana Cisneros?
Woonde u ook in Media Luna?
Ik woon er nu. Daarom duurde het even voor ik hier was.
M'n moeder zei dat ik vroeger door ene Damiana ben verzorgd.
Ik ken jou al sinds je je ogen opende, Juan Preciado.
Ik ga met u mee. Ik weet niet wat hier gebeurt.
Er gebeuren hier vreemde dingen.
Ik moet u wel waarschuwen.
Een ogenblik geleden…
…heb ik in die kamer…
…iemand horen jammeren.
Het klonk als doodsangst.
Misschien zit er een echo opgesloten.
In die kamer is Toribio Aldrete lang geleden opgehangen.
Ze lieten z'n lichaam achter slot en grendel uitdrogen.
Ik snap niet hoe je er binnenkwam.
Er is geen sleutel voor die deur.
Niemand kan zeggen dat u niet mans genoeg bent, don Fulgor.
Ik weet dat u het kunt.
En niet dankzij steun van hogerhand, maar geheel op eigen kracht.
Maar u en ik gaan onszelf met dit stuk papier afvegen.
Dat is het enige waar het goed voor is.
En nu ik weet waar dit over gaat, kan ik alleen maar lachen.
Er staat: 'Toribio Aldrete…
…heeft de eigendomsgrens van zijn terrein genegeerd…
…en de omheining geplaatst…
…op de grond van Media Luna…
…eigendom van don Pedro Páramo.'
Dat is toch lachwekkend, don Fulgor?
Vermeend 'vruchtgebruik'.
'Beschuldiging van vruchtgebruik.'
Uw baas moet zich schamen voor z'n onwetendheid.
Hé, Viges…
Kan ik de kamer boven gebruiken?
Wat u maar wilt, don Fulgor.
Blijven uw mannen hier slapen?
Nee.
Eentje maar.
Wij redden ons wel. Ga maar slapen.
Wij sluiten wel af.
Ga zitten, Fulgor. Hier kunnen we rustig praten.
Ga toch zitten.
Ik blijf liever staan, Pedro.
Wat jij wil. Maar het is 'don Pedro'.
- Hoe staat het ervoor? - Waarmee?
- Met Media Luna. - Nou, slecht.
Er is niks meer over.
Het laatste vee is verkocht.
Kijk. Ik zal u de details besparen, omdat u de plek niet eens kent.
Ik heb u er nog nooit gezien.
Tot nu toe is de schuld…
Schuld bij wie?
Ik wil alleen maar weten bij wie.
Onze grootste schuld is bij de Preciado's.
Daarna komen de Fregoso's en de Guzmáns.
We hebben niets meer om ze mee af te betalen.
Hoe kan dat?
Omdat uw familie alles heeft opgemaakt.
Ze leenden zonder ooit terug te betalen.
Ik zei altijd tegen uw moeder, God hebbe haar ziel:
'Als jullie zo doorgaan, is 't straks allemaal op.'
En dat is wat er gebeurde.
Al is iemand mogelijk wel bereid het land voor een mooie prijs te kopen.
- Jij, toevallig? - Hoe kunt u dat denken?
Ik kijk nergens van op, Fulgor.
Prima.
Vanaf morgen gaan we orde op zaken stellen.
Te beginnen met de Preciado's.
- Die zijn we het meeste schuldig? - Ja.
Ik hoorde dat een van hen verhuisd is naar de stad. Colima.
Dus Lola, ik bedoel, doña Dolores, is nu de enige eigenaar van Enmedio Ranch.
Haar moeten we betalen.
Morgen vraag je om Lola's hand.
Wat moet ze met mij? Ik ben een oude man.
Nee. Je vraagt het namens mij.
Ze heeft wel een zekere charme.
Zeg dat ik verliefd op haar ben. Doe het morgen.
Oké.
Laat pastoor Rentería het regelen.
- Hoeveel geld hebben we? - Niets.
Beloof maar dat we betalen zodra we het hebben.
Wil je niet gaan zitten?
Ik zal gaan zitten, don Pedro. Samenwerken met u bevalt me wel.
Zeg Lola dat ik van haar hou.
- Dat is belangrijk. - Ja.
Het is waar, Sedano. Ik hou van haar.
Vanwege haar ogen, snap je?
Haar ogen. Uiteraard.
Vergeef me dat ik bloos, don Fulgor.
Maar ik had nooit gedacht dat don Pedro mij zou zien staan.
Z'n gedachten aan u houden hem wakker.
Maar hij kan iedereen krijgen.
Er zijn zoveel mooie meisjes in Comala.
Wat gaan ze zeggen als ze dit horen?
Hij is een gereserveerd man.
Don Lucas Páramo, God hebbe z'n ziel, zei tegen hem dat u hem niet waard was.
Dus zweeg hij uit gehoorzaamheid.
Maar nu z'n ouders er niet meer zijn…
…staat niets hem nog in de weg.
Laten we de bruiloft plannen voor overmorgen. Wat zegt u ervan?
Dat is wel erg snel.
Meneer.
Ik heb niets voorbereid.
Ik moet de uitzet bestellen, m'n zus schrijven…
Nee.
Het kan niet eerder dan 8 april.
Vraag of hij me wat tijd gunt.
Hij wil onmiddellijk trouwen.
Maakt u zich niet druk om de uitzet. Dat regelen wij wel.
Wijlen don Pedro's moeder zou willen dat u haar jurk draagt.
Dat is een familietraditie.
Maar er is ook een probleem met de datum.
Een vrouwenkwestie, ziet u?
Het is gênant om te zeggen, don Fulgor.
Het is mijn cyclus.
Dit is zo gênant.
Wat maakt dat uit?
Het huwelijk draait niet om de stand van de maan.
Het draait om liefde.
Don Fulgor, u begrijpt het niet.
Jawel, hoor. De bruiloft is overmorgen.
Vergeet de rechter niet te vertellen dat het land gezamenlijk eigendom wordt.
Gezamenlijk.
- Ja, don Fulgor. - Excuseer me.
Zet water op, Damiana.
Ja, mevrouw.
Ik zal zorgen dat het eerder komt. Vanavond nog.
Al zal het evengoed drie dagen duren.
Dank U, lieve God, dat U mij don Pedro heeft geschonken.
Zelfs als hij me gaat haten.
Don Fulgor, wordt Media Luna verkocht?
Moeten we ander werk zoeken?
Jij weet niet wat werk is. Maar je leert het wel. Geen zorgen.
Don Fulgor, u blijft dus hier?
U vond Pedro toch zo'n nietsnut?
Dat zei mijn baas, don Lucas, altijd.
Dat hij niets voor hem zou doen op z'n oude dag.
'Mijn zoon deugt niet', zei hij.
Vanaf nu noemen jullie hem 'don Pedro'.
Ik heb het haar gevraagd en ze is erg gewillig.
De priester wil 60 peso's om de ondertrouw over te slaan.
Ik zei dat we tijdig zullen betalen.
Heb je Dolores niet om een voorschot gevraagd?
Nee, baas.
- Ik durfde niet, eerlijk gezegd. - Fulgor, jij klein kind.
Ik wilde haar vreugde niet bederven.
Ga volgende week bij Aldrete langs.
Laat hem z'n hek verplaatsen. Het staat op land van Media Luna.
Zijn metingen kloppen. Zeker weten.
Zeg hem maar dat hij het verkeerd heeft berekend.
Desnoods haal je de hekken weg.
En de wet dan?
Welke wet, Fulgor?
Vanaf nu maken wij de wet.
Dien een aanklacht in tegen Aldrete wegens vruchtgebruik of iets dergelijks.
Zeg dat Lucas Páramo dood is en dat alles nu via mij gaat.
- Oké, baas. Excuseert u mij. - Ga maar.
'Vruchtgebruik.'
Niemand zal iets slechts over u kunnen zeggen, don Fulgor.
Maar die schoft van een baas van u kan van mij verrekken.
- Wat gaan jullie doen? - U naar bed brengen, baas.
Ik moet de dag nog meemaken dat ik niet kan lopen door de tequila.
Toe maar, Toribio.
'Vruchtgebruik.'
Ik wil niet onbeleefd zijn, don Fulgor, maar ik slaap toch liever thuis.
Anders wordt m'n vrouw ongerust.
- Ik wil u niet tot last zijn. - Het is geen probleem, don Toribio.
- Toe maar. - Kom op.
Wat zijn jullie van plan?
Laat me gaan. Ik wil naar huis.
Laat me afscheid nemen van m'n vrouw.
Laat me gaan.
Heb genade, don Fulgor.
Don Fulgor.
Nee.
Don Rubén, fijn dat u er bent.
Bedankt, don Pedro.
- Bedankt. - Pardon. U ook.
- Alles goed met jullie, jongens? - Geweldig.
Excuseer me.
Heren.
Proost, don Pedro.
De jongens en ik willen u graag feliciteren.
Bedankt, Fulgor.
Heren.
Heb je de kwestie met Toribio Aldrete opgelost?
Het is afgehandeld, baas.
Nu alleen nog de Fregoso's en een andere kwestie voor later.
Welke kwestie?
De moordenaar van m'n vader vinden.
Dat is iets voor later. Ik ben nu druk met m'n bruiloft.
Kom, jongens.
- Pardon, baas. - Oké, Fulgor.
Gefeliciteerd, don Pedro.
- Raadsman. - Proficiat.
Zal ik uw bord meenemen?
Was het lekker, pastoor?
Dorotea.
Alsjeblieft.
Moge God je belonen, Damiana.
Vertrek straks achterom.
Excuseer me.
Wat is er?
Ik ben zo terug. Wat is er?
- Wat? - Hij is dronken. Hij merkt het niet.
Wat bedoel je, Lola?
Denk je dat hij niets zal merken?
- Ik ben ouder en lichter getint. - Dat zie je niet in het donker.
Nee, ik kan het niet.
- Dolores, je moet zelf gaan. - Het is nog m'n tijd van de maand.
Doe dit voor mij. Ik zal het goedmaken.
Ga in mijn plaats.
- Daar zijn vriendinnen voor. - Nee.
Dit dorp is vergeven van echo's.
Ik hoorde eens avonden op rij het rumoer van een feest.
Ik hoorde het helemaal in Media Luna.
Toen ik ging kijken waar het vandaan kwam…
…trof ik aan wat we hier nu zien.
De straten waren net zo leeg als nu.
Ik ben niet langer bang.
Er zal vast een dag komen dat deze echo's wegsterven.
Als het echo's zijn, moeten ze van stemmen komen.
Je zult ze wel horen.
Alsof ze naar buiten komen vanuit een kier of vanonder de stenen.
Dit was het huis van de Páramo's.
Sinds de grootouders naar Comala kwamen.
Al bracht don Pedro z'n leven grotendeels in Media Luna door.
En ik met hem.
Ik werd het hoofd van al z'n dienstmeisjes.
Puur omdat ik respect wist af te dwingen.
Ik was de enige die hem niet in m'n bed liet.
Gaat u naar Media Luna?
Daar kun je uitrusten.
Je hebt geen idee hoeveel zielen er door deze straten dolen.
De zielen van mensen die stierven zonder vergeving en nog altijd rouwen.
Vooral de mensen die Pedro Páramo doodde na de moord op z'n vader.
- Waren het er zoveel dan? - Ja.
Heeft m'n moeder ook aan u verteld dat ik zou komen?
Nee.
Hoe is het trouwens met je moeder?
Ze is overleden.
Misschien had u het moeten weten.
Waarom zou ik dat weten?
Ik weet al jarenlang niets meer.
Hoe heeft u mij dan gevonden?
Leeft u nog, Damiana?
Damiana?
Damiana Cisneros.
Damiana.
Hier, Damiana.
Waarom zucht je zo, Doloritas?
Ik wou dat ik een buizerd was, zodat ik naar m'n zus kon vliegen.
Maar natuurlijk, doña Doloritas.
Je gaat nu naar haar toe.
We gaan terug.
Pak haar koffers.
Geen enkel probleem.
M'n moeder verlangde altijd naar Comala.
Naar haar terugkeer.
Terug naar de plek waar je eeuwig zou willen wonen.
Is dat niet Filoteo Aréchiga?
Ja. Doe alsof je hem niet ziet.
- Denk je dat hij ons volgt? - Ik hoop het niet.
Het gerucht gaat dat hij meisjes ronselt voor don Pedro.
- Echt? - Hierheen.
Pardon?
Ik kwam toevallig langs.
Don Pedro wilde me niet vermoorden.
Hij wilde weten of ik op de bruiloft was waar z'n vader werd vermoord.
Hij roeit alle gasten uit.
Hij wilde mij alleen bang maken.
De hemel is gigantisch.
Wat doet u hier?
Zijn jullie niet dood?
Hij is dronken.
Hij is gewoon bang.
Kom binnen.
Bent u ziek?
Ik wil gewoon terug naar waar ik vandaan kom.
U kunt beter tot morgen wachten.
Alle wegen zijn overwoekerd.
U verdwaalt nog.
Morgen wijs ik u de weg.
Wie zou hij zijn?
Hoe is hij hier beland?
Hij is vast verdwaald.
Ga maar gewoon slapen…
…en laat me rusten.
Kijk hem nou.
Kijk hoe hij kronkelt.
Als een veroordeelde.
Hij heeft vast veel doden op z'n geweten.
Oranjebloesemwater.
Dat verlicht uw angst.
Maakt u zich om mij niet druk.
Hoe kom ik hier weg?
Waar wilt u heen?
Maakt me niet uit.
Er zijn meerdere wegen.
Waar is uw man gebleven?
Hij is m'n man niet.
Hij is m'n broer.
Hij wil het niet geloven.
Maar ben ik niet angstaanjagend?
Kom dichterbij.
Kijk naar m'n gezicht.
Wat wilt u dat ik zie?
Ziet u de zonde niet?
Als een uitslag op m'n huid?
En dat is nog maar de buitenkant.
Vanbinnen ben ik een zee van modder.
Als u het goed vindt…
…ga ik graag even slapen.
Hij komt niet terug.
Pardon?
Ik zag het in z'n ogen.
Hij wachtte tot er iemand kwam, zodat hij kon vertrekken.
Nu zul jij voor me zorgen.
Toch?
Wil je niet voor me zorgen?
Kom bij me liggen.
Ik lig hier goed.
Je kunt beter in bed gaan liggen.
Daar vreten de mijten je levend op.
Pedro Páramo spaarde niemand.
Dat is onvergeeflijk.
En de verkrachtingen dan?
Wij waren ook bang voor hem.
We moeten wachten tot hij dood is.
Hier valt niets te halen.
Bid voor ons, Juan Preciado.
Bid tot God voor me, Juan Preciado.
Juan Preciado
Moet ik soms geloven dat je gestikt bent, Juan Preciado?
Ik trof je verkrampt aan.
Als iemand die van angst was gestorven.
Het is waar, Dorotea.
Het gemompel heeft me gedood.
De angst werd me te veel…
…en toen bevroor m'n ziel.
Hoor je dat?
Het regent.
Voel je de regen niet kletteren?
Het voelt alsof er iemand over ons heen loopt.
Probeer aan fijne dingen te denken. We zullen hier heel lang begraven liggen.
Val maar, regen, val maar.
Val maar tot je niet meer kunt.
Zo, jongeman. Waar kom jij op dit tijdstip vandaan?
- Ik was aan het melken. - Wie precies?
Wie denk je zelf?
Het was vast Dorotea, de mankepoot.
- Alleen zij houdt van baby's. - Je spoort niet, Fulgor.
Margarita.
Waar ben je geweest, Miguel?
Hier en daar. Op bezoek bij moeders.
Hé.
Ken jij ene Dorotea? Ze noemen haar 'de mankepoot'.
Als je haar zoekt, ze is buiten.
Ze komt hier elke ochtend vroeg voor haar ontbijt.
Ze is arm en leeft van aalmoezen.
Die ouwe dwaas ook.
Dorotea.
Kom eens. Ik heb een voorstel voor je.
Kom maar op met die eieren.
Vanaf nu krijgt deze vrouw hetzelfde te eten als ik.
Hoeveel werk het ook is.
Fulgor.
- Pardon, baas. - Hoe staat het ervoor?
We hebben het vee van Enmedio tot voorbij de Fregoso's gedreven.
En dat van hen naar de Vilmayo-heuvels.
Oké.
Wat is er dan?
Iemand kwam uw zoon Miguel vanochtend van moord beschuldigen.
Doe maar alsof ik het was.
Wat hij ook doet, geef mij maar de schuld.
Miguel zal u veel hoofdpijn bezorgen. Het is een kwajongen.
Laat hem. Hij is nog jong.
Hoe oud is hij nu? Hij zal 17 zijn, nietwaar?
Ik geloof het wel.
Maar hij is gewelddadig en hij leeft zo snel.
Het lijkt soms alsof hij de tijd probeert in te halen.
Hij zal verliezen. Wacht maar af.
Hij is nog een kind.
Als u het zegt, baas.
Maar de vrouw die beweerde dat hij haar man heeft vermoord…
…was ontroostbaar.
Wie was het?
Mensen die ik niet ken.
Maak je geen zorgen, Fulgor. Die mensen bestaan niet.
Blijf kalm. We gaan niets doen.
Oké.
Excuseert u mij.
M'n moeder had het altijd over de groene vlaktes en de wolken.
Maar ze kwam niet eens terug om hier te sterven.
Zelfs daarvoor stuurde ze mij in haar plaats.
Het is vreemd, Dorotea.
Dat ik de hemel niet eens heb gezien.
Ik verloor alle interesse in de hemel…
…toen pastoor Rentería me ervan verzekerde dat ik Gods glorie nooit zou ervaren.
Vanwege mijn zonden.
Maar dat had hij niet moeten zeggen.
Als ze een deur voor je dichtslaan…
…en de enige die nog open is naar de hel leidt…
…had je beter nooit geboren kunnen worden.
Susana en haar vader zijn uit Mascota vertrokken.
- Waarnaartoe? - Ik heb gezocht in de bergen.
Mensen zeggen verschillende dingen.
Ik kan ze niet vinden.
Zet alles op alles. Ze lijken wel in rook opgegaan.
Ja, meneer.
Niet zo. Draaien. Z'n hoofd eerst.
Wat hebben ze gedaan?
Niemand heeft iets gedaan.
- Hij is zelf omgekomen. - Z'n paard heeft hem gedood.
Het boeten is begonnen.
Hoe eerder ik het doe, hoe sneller het voorbij is.
Verlos dat paard maar uit z'n lijden.
Ja, don Pedro.
Don Pedro?
Pastoor Rentería wil u spreken.
Nu?
Laat hem maar binnen.
Komt u verder, pastoor.
Sorry dat ik u stoor.
Don Pedro, ik hoorde dat de moeder is gestorven en dat hij van u is.
Hier is hij.
Waarom houdt u hem niet?
Maak hem priester.
Niet met dit bloed in hem. Die verantwoordelijkheid wil ik niet.
Vindt u mij een slecht mens?
Absoluut, don Pedro.
Ik zal het tegendeel bewijzen.
Laat hem hier. Mijn mensen zorgen wel voor hem.
Dat dacht ik al.
Bij u krijgt hij in elk geval genoeg te eten.
Damiana.
Zorg voor dit geval.
Het is mijn zoon.
Ik wil graag proosten op wijlen de moeder en op u.
En op hem?
Vooruit, ook op hem.
Alstublieft.
Heer, geef hem eeuwige rust. Laat het eeuwige licht op hem schijnen.
Ontferm U over Uw dienaar, Heer.
- Ontferm U over hem. - Amen.
Ik weet dat u hem haatte, pastoor.
En dat was terecht.
De moord op uw broer.
Wat uw nicht Ana is overkomen.
Maar vergeet dat nu.
Denk erover na en vergeef hem, zoals God wellicht ook heeft gedaan.
Zie dit als een donatie voor uw kerk.
U zult weten of dit voldoende is.
Wat mij betreft, Heer, verdoemt U hem.
- Wees gegroet, Maria. - Zonder zonde ontvangen.
Vertel me je zonden, kind.
Ik heb afgelopen nacht met Pedro Páramo geslapen.
- En verder? - Ik krijg Pedro Páramo's kind.
Ik heb m'n dochter aan hem gegeven.
Moge het kwaad dat je hebt gedaan je lijdensweg vormen…
O, barmhartige Vader.
Wees gegroet, Maria.
Zonder zonde ontvangen.
Word je nu ook al dronken?
Nu ik hem geen kwaad kan doen…
…kan ik wel zeggen…
…dat ik degene was die al die meisjes regelde…
…voor wijlen Miguelito Páramo.
Bracht je ze naar hem?
Soms wel.
Andere keren regelde ik het gewoon.
Of ik zei wanneer ze alleen thuis waren, zodat hij ze kon overrompelen.
Pastoor…
Pastoor, legt u mij geen penitentie op?
Wat wil je dat ik met je doe, Dorotea?
Wees je eigen rechter. Kijk of je jezelf kunt vergeven.
Dat kan ik niet, pastoor.
Maar u wel.
Hoe vaak ben je hier niet al geweest…
…met de vraag of ik je na je dood naar de hemel kan sturen?
Je wilde daar je zoon gaan zoeken. Nietwaar, Dorotea?
Nou…
Je kunt niet meer naar de hemel.
Maar moge God je vergeven.
Haar wimpers, nu roerloos.
Haar hart, nu roerloos.
Zei jij dat allemaal, Dorotea?
Maken ze je nog steeds bang?
Hier is alleen nog een dood ding.
Ik hoorde iemand praten.
Een vrouwenstem.
Ik dacht dat jij het was.
Vast de vrouw die in zichzelf praat.
Die in het grote graf. Doña Susanita.
Ze ligt hier naast ons begraven.
Met de oude doden is het zo…
…dat ze zich beginnen te roeren wanneer vocht hen bereikt.
En dan ontwaken ze.
En wie is zij?
Pedro Páramo's laatste vrouw.
Ze zeggen dat ze krankzinnig was.
Waar praat ze over?
Ze jammert alleen.
Misschien liet hij haar lijden.
Geen sprake van.
Hij hield van haar.
Hij hield meer van haar dan van welke andere vrouw ook.
Nee. Jij verliest.
Nu weet ik het weer. Haar moeder stierf aan tuberculose.
Daarna verdwenen zij en haar vader.
Toen ze haar vele jaren later naar Pedro Páramo brachten…
…had ze al geleden.
Hij hield zoveel van haar…
…dat hij z'n resterende jaren zittend in een stoel doorbracht…
…starend naar de weg waarover ze naar het kerkhof was gebracht.
Het duurt niet lang meer.
Niet lang meer.
Pardon.
De cijfers waar u om vroeg, don Pedro.
Jemig.
Weet u wie er terug is? Bartolomé San Juan.
- Waarom dat? - Dat vraag ik me ook af.
Hij ging direct naar uw oude huis, alsof u het al aan hem had verhuurd.
Zo gedroeg hij zich althans.
Ik zoek het morgen wel uit, don Pedro.
- Zijn ze allebei gekomen? - Ja. Hij en z'n vrouw.
- Hoe weet u dat? - Is het niet z'n dochter?
Nou, gezien hoe hij met haar omgaat, neem ik aan dat het z'n vrouw is.
Het is Susana.
Ik weet het zeker.
Het bleek dat ze in de oude mijnen van La Andrómeda woonden.
Dat gepraat over opstanden heeft hen vast hierheen gedreven.
Dat zou kunnen.
Het neemt serieuze vormen aan.
Hij wilde haar vast meenemen naar een drukkere plek.
Ga slapen, Fulgor.
Dank u wel, baas.
Dit dorp riekt naar tegenspoed.
We zullen hier ons heil niet vinden.
Ik voel het.
Ik had al zo'n idee dat zijn giften niet vrijblijvend zouden zijn.
Weet je wat Pedro Páramo me heeft gevraagd?
Hij wilde maar één ding van me.
Jou.
Hij zei dat jij m'n beste werk was.
Dat jullie vroeger samen speelden.
En zelfs samen in de rivier zwommen.
Als ik daarvan had geweten, had ik je doodgeslagen.
Daar twijfel ik niet aan.
Ben je bereid met hem naar bed te gaan?
- Ja, Bartolomé. - Noem me geen Bartolomé.
Ik ben je vader.
Ik heb gezegd dat je weduwe bent.
En dat je man nog in je hart leeft.
Zo gedraag je je althans.
Ik heb geprobeerd hem om te praten.
Maar zijn blik wordt nors als ik tegen hem praat.
Hij is echt kwaadaardig.
Dat is wat Pedro Páramo is.
En wat ben ik?
Mijn dochter.
De mijne.
De dochter van Bartolomé San Juan.
Wat hebben we gedaan?
Waarom is onze ziel zo verrot?
Dat is niet waar.
- Dat is niet waar. - Wat is er niet waar?
Ben je gek geworden?
Ja, Bartolomé.
Wist je dat niet?
Wist je dat ze de mooiste vrouw is die ooit heeft geleefd?
Ik dacht dat ik haar voorgoed kwijt was.
Maar ik verlies haar niet nog eens.
- Begrijp je me, Fulgor? - Jazeker.
Haar vader krijgt wat hij nodig heeft om in de mijnen te blijven werken.
Het is makkelijker om die ouwe daar te laten verdwijnen, nietwaar?
Zou kunnen.
Het is noodzakelijk.
Ze moet wees worden.
We moeten mensen in nood steunen.
En als ze erachter komt, baas?
Via wie dan?
- Van wie zou ze het moeten horen? - Van niemand, denk ik.
Laat dat 'denk ik' maar weg.
Het komt allemaal goed.
Stuur hem daarheen om te werken, maar z'n dochter mag niet mee.
Zij blijft hier.
Zeg hem dat.
U heeft alles weer mooi onder controle, baas.
Het is alsof u weer helemaal opleeft.
Vooruit, jongens.
Jongens.
Welkom, mevrouw. Kom verder.
Volgt u mij.
Susana.
Ik ben het, Pedro Páramo.
Pedro.
Mevrouw? Ik zal met u meelopen.
Ben jij dat, Bartolomé?
Wat hebben we gedaan?
Wat is er, Damiana?
Waarom gilde je?
Nee.
Ik gilde niet.
U heeft het vast gedroomd.
Je weet dat ik nooit droom.
Nooit.
Bovendien heb ik heel slecht geslapen.
Je hebt de kat niet naar buiten gelaten. Hij hield me wakker.
De kat sliep bij mij, tussen m'n benen.
Hij was doorweekt, dus liet ik hem uit medelijden blijven.
Ik zeg het je, hij was de hele nacht druk.
Hij is heel lief, maar ik wil wel kunnen slapen.
Ik heb met u te doen, Susana.
Uw vader is overleden.
Eergisternacht.
We kregen vandaag te horen dat alles al is afgehandeld.
Hij is al begraven.
Het was te ver weg om hem hierheen te brengen.
Nu bent u helemaal alleen.
Dan was hij het dus.
Je kwam afscheid van me nemen.
Zeg me wat je ziet, Susana.
Ik zie niets, pap.
Ik laat je wat verder zakken. Roep maar als je beneden bent.
Probeer iets te vinden.
Geld.
Ronde goudstukken.
Zoek ze, Susana.
Susana.
Zoek verder, Susana.
Geld.
Pastoor?
Ik kom je troosten, mijn kind.
Uw hart dooft uit.
Laat uw hart niet uitdoven.
Ga weg, pastoor.
En kom niet meer terug.
Waarom komt u langs als u al dood bent?
En nu graven. Daar.
Leid het water die kant op.
Dieper graven.
Die kant op.
Ik ken hem.
Hij is de voorman van Media Luna.
Kan ik jullie helpen?
Werk jij voor Pedro Páramo?
Ja.
Zeg hem dat we revolutionairen zijn. We komen voor z'n land.
- Oké. - Schiet op.
Zeg maar dat we hem daar zien.
Sneller.
Sneller, man.
Sneller.
Ze letten niet op mij.
Maar die arme don Fulgor stierf terwijl hij wegrende.
Zeg die mannen dat ik hier ben. Ze moeten met mij komen praten.
- Wat voor revolutionairen zijn het? - Geen idee. Ze noemden geen naam.
Ga eerst even langs La Consagración. Ken je Tilcuate, die met één oog?
- Zeg dat hij snel moet komen. - Doe ik, baas.
Heren, kan ik nog meer voor jullie doen?
We trekken ten strijde, zoals u ziet.
En?
Dat is alles. Vindt u dat niet genoeg?
Maar waarom dan?
Omdat anderen het ook doen. Heeft u dat niet gehoord?
Wacht maar op onze instructies, dan wordt de reden wel duidelijk.
Ik weet de reden.
Ik wil het best uitleggen.
We zijn in opstand gekomen tegen de regering en jullie soort.
We zijn jullie namelijk helemaal zat.
De regering is verachtelijk…
…en jullie zijn een stelletje doortrapte, hebzuchtige schurken.
Over de gouverneur zeggen we niets.
Wat we hem te melden hebben, zeggen we met kogels.
Hoeveel hebben jullie nodig?
Ik kan misschien wel helpen.
Luister naar hem, Perseverancio.
We kunnen wel een rijke vriend gebruiken.
En wie beter dan deze heer?
Zeg eens, Casildo.
Hoeveel hebben we nodig?
Deze man geeft de haan van Petrus nog geen water.
Laten we van de situatie profiteren…
…en alles pakken wat hij heeft, tot de maïs in z'n mond aan toe.
Rustig, Perseverancio.
Laten we onderhandelen.
Vertel, Casildo.
Ik denk dat zo'n 20.000 peso's een goed begin zou zijn.
Maar misschien vindt deze heer dat te weinig…
…aangezien hij ons zo graag een handje wil helpen.
Laten we anders 50.000 zeggen.
Akkoord?
Ik geef jullie 100.000 peso's.
- Met hoeveel man zijn jullie? - Driehonderd.
Oké. Ik geef jullie nog eens 300 man om jullie aantallen te vergroten.
Jullie hebben de mannen en het geld binnen een week.
Het geld is een gift, de mannen zijn een lening.
Klinkt goed.
Tot over acht dagen dan, heren. Het was me een waar genoegen.
Wie denk je dat de leider is?
Ik denk degene met de dikke buik die in het midden zat en nooit opkeek.
- Ik denk dat hij het is. - Nee, Damasio.
Jij bent hun leider.
Of wil je niet meestrijden?
Ik kan haast niet wachten. Ik hou wel van een beetje reuring.
Je hebt ze gezien, dus mijn advies heb je niet nodig.
Verzamel 300 betrouwbare mannen en sluit je bij ze aan.
De rest laat ik aan jou over.
En het geld?
Moet ik het ze geven?
Ik geef je tien peso's per man. Genoeg voor hun basisbehoeften.
Zeg maar dat ik de rest hier voor ze bewaar.
Dwaal niet te ver van mijn land af. Zo zien anderen dat het al bezet is.
En kom langs wanneer je kunt of als er nieuws is.
- Zal ik doen. Tot ziens, baas. - Aan de slag.
Nu is zij het die spreekt, Juan Preciado.
Wat zegt ze?
Ze zegt dat ze zichzelf in hem verloor…
…terwijl ze voelde hoe haar vlees zich opende.
Maar dat zijn dood haar nog meer pijn deed.
Dat is wat ze zegt.
Over wie heeft ze het?
Iemand die sowieso eerder is gestorven dan zij.
Margarita.
Doe open, Margarita.
Stukje vlees dat je bent.
Het is het zand.
Zwem met me mee.
Zoveel schuim…
Er komt geen eind aan.
Niets kan zo lang duren.
Elke herinnering vervaagt op den duur, hoe intens ook.
Misschien is het geen herinnering.
Dertig jaar.
Ik wachtte tot ik alles had.
Niet zomaar iets, maar alles wat ik kon krijgen.
Zodat ik…
…nergens meer naar kon verlangen.
Behalve naar jou.
Verlangen naar jou.
Toen ik hoorde dat je terug zou komen…
…wilde ik je omhelzen.
Je omhullen met vreugde.
En ik huilde, Susana.
Toen ik hoorde dat je terug zou komen.
Mevrouw.
De nacht is toch vol zonde, Damiana?
Ja, Susana.
En is het leven niet een en al zonde?
Hoor je dat niet?
Hoor je de aarde niet kraken?
Nee, Susana.
Ik hoor niets.
Ik heb niet zoveel geluk als u.
Je zou versteld staan van wat ik allemaal hoor.
Geloof je in de hel, Damiana?
Ja, Susana.
En ook in de hemel.
Ik geloof alleen in de hel.
- Hoe gaat het met haar? - Slecht. Heel slecht.
Susana?
Ik heb doña Susanita zien sterven.
Wat zeg je, Dorotea?
Je hoort het goed.
Ik zag het licht in dat raam doven nadat het drie jaar lang had gebrand.
Elke nacht weer.
Goed. Waar wacht je dan nog op?
Mijn mond zit vol met aarde.
Ja, pastoor.
Zeg niet 'ja, pastoor.' Herhaal wat ik tegen je zeg.
Wat gaat u dan zeggen?
Moet ik weer biechten?
Nee, Susana. Ik kom alleen met je praten.
Om je voor te bereiden op de dood.
Ga ik dan dood?
Ja, kind.
Waarom laat u me dan niet alleen?
Ik wil rusten.
Ik zal je alleen laten, Susana.
Als je de woorden herhaalt die ik zeg…
…zul je in slaap vallen.
En niemand zal je meer wakker maken.
Goed, pastoor.
Ik zal doen wat u zegt.
Mijn mond zit vol met aarde.
Ik slik schuimend speeksel door.
Ik kauw op klompjes aarde die krioelen van de wormen.
M'n mond trekt in grimassen, doorboord door tanden.
De gelatine van m'n ogen smelt.
M'n haar brandt in één enkele vlam.
Hij liet me schuilen in z'n armen.
Hij schonk me liefde.
Er is nog meer.
Het visioen van God.
Het laatste vluchtige beeld voor hen die veroordeeld zijn tot eeuwig lijden.
Het zachte licht van Zijn oneindige hemel. Het gejuich van de cherubijnen.
Gods vreugdevolle blik.
En dat niet alleen.
Dit alles is samengesmolten met intens aards verdriet.
Het merg van onze botten ontbrandt.
Het bloed in onze aderen verandert in slierten van vuur.
Het is een ongelooflijke pijn die ons doet kronkelen…
…en die nooit afneemt.
Hij wordt constant opgestookt door de toorn van de Heer.
Je zult voor God verschijnen.
Zijn oordeel over zondaars is onmenselijk.
Gaat u maar, pastoor.
Maakt u zich geen zorgen om mij.
Ik heb er vrede mee.
En ik ben erg moe.
Damiana.
Ga ergens anders huilen.
De klokken luidden langer dan zou moeten voor dit overlijden.
ONBEVLEKTE ONTVANGENIS
Mensen kwamen van heinde en verre op het geluid van de klokken af.
En langzaam maar zeker werd het een groot feest.
Heel Comala was vergeven van mensen, feestgedruis en rumoer.
Kijk, ze is van de grond.
Fantastisch.
Aan de kant.
Eindelijk vielen de klokken stil.
Maar het feest ging door.
Het wilde niet tot ze doordringen…
…dat er werd gerouwd. Dat het dagen van rouw waren.
Brand.
Blijf toch niet zo staan, don Pedro.
Gaat u op z'n minst zitten.
Ik zal geen vinger uitsteken…
…en Comala zal omkomen van de honger.
Baas.
Pastoor Rentería is ten strijde getrokken.
Waarom dat?
Omdat de revolutionaire regering religieuze diensten heeft opgeschort.
Was jij niet bij Villa?
Of was het Obregón?
Daar is vrede gesloten, don Pedro.
We staan er alleen voor.
Wat gaan we doen?
Voor of tegen hem vechten?
Dat lijdt geen twijfel.
- We scharen ons achter de regering. - Maar we zijn partizanen.
Zij zien ons als rebellen.
Doe maar wat je wilt.
Ik sluit me aan bij de priester.
Hij kan zo leuk schreeuwen.
Bovendien is zielenheil dan gegarandeerd.
Goed, baas.
Tot ziens.
- Ga maar. - Vooruit.
Nadat Pedro Páramo de mensen had weggestuurd en was gaan zitten…
…raakte het land in verval.
Het dorp begon leeg te lopen.
Overal kwijnden mensen weg.
En Comala was vergeven van afscheid.
Ik bleef omdat ik nergens heen kon.
Maar met de bevolking verdween ook de liefdadigheid.
Ik begon te verhongeren.
Nadat we jou hadden gevonden…
…waren m'n botten vastbesloten rust te vinden.
En je ziel?
Waar is die naartoe gegaan?
Die smeekte me weer op te staan en door te gaan met m'n leven.
Alsof hij nog hoopte op een wonder dat me van m'n zonden zou zuiveren.
Ik heb het niet eens geprobeerd.
Ik deed m'n mond open.
En hij vertrok.
In m'n handen voelde ik de draad bloed die hem met m'n hart had verbonden.
Ik dacht dat niemand me zou zien.
Ik ben iets dat anderen niet in de weg loopt.
Ik nam niet eens ruimte in de grond in.
Ze begroeven me in jouw graf…
…waar ik mooi in de holte van jouw armen pas.
Ik bedenk me nu dat ik jou juist in mijn armen zou moeten houden.
En Pedro Páramo?
Jaar na jaar bleef hij op z'n plek, als een vogelverschrikker.
Slaap en tijd hadden geen betekenis meer.
Want hij was bang voor de nachten die de duisternis met geesten vulden.
Opgesloten worden met z'n geesten.
Dat was zijn angst.
Damiana.
Vraag eens wat deze man wil.
Geef me wat geld om m'n vrouw te begraven.
Lieve Heer, verlos ons van de listen van het kwaad.
Wat zei u daar?
Ik wil een beetje hulp om m'n vrouw te begraven.
Ik heb m'n ezels al verkocht om de dokter te betalen, maar…
Ga gewoon weg.
Het was allemaal voor niets.
Ze ligt daar.
Alleen.
In dit benauwende weer.
Help.
Help ons. Iemand.
Geef me iets.
Gaat het, baas?
Lopen.
Ik ben het, don Pedro.
Zal ik u uw lunch brengen?
Ik ga erheen.
Ik ga.
EINDE
NAAR DE ROMAN VAN JUAN RULFO
Ondertiteld door: Mark Hoogeboom