Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ήρθα στην Κομάλα γιατί έμαθα ότι έμενε ο πατέρας μου.
Κάποιος ονόματι Πέδρο Πάραμο.
Η μητέρα μου το είπε.
Και της υποσχέθηκα ότι θα έρθω.
Ως ετοιμοθάνατη που ήταν, θα της υποσχόμουν τα πάντα.
Πριν από αυτό, μου είπε
"Μην του ζητήσεις τίποτα.
Απαίτησε ό,τι είναι δικό μας.
Για το πώς μας παραμέλησε, γιε μου,
κάνε να το πληρώσει ακριβά".
ΠΕΔΡΟ ΠΑΡΑΜΟ
Δεν θα κρατούσα την υπόσχεσή μου.
Μέχρι που άρχισα να ονειρεύομαι.
Άφησα τις φαντασιώσεις μου ελεύθερες.
Ένας κόσμος άρχισε να σχηματίζεται γύρω από την ελπίδα αυτού του ανθρώπου,
του άντρα της μητέρας μου.
Αν επιτρέπεται, για ποιον λόγο πας στην Κομάλα;
Να δω τον πατέρα μου.
Θα σου κάνει τρικούβερτο πάρτι.
Θα χαρεί που θα δει άνθρωπο.
Για πες.
Πώς είναι ο πατέρας σου;
Δεν τον έχω δει.
Ξέρω ότι τον λένε Πέδρο Πάραμο.
Τι μου λες.
Γνωρίζεις τον Πέδρο Πάραμο;
Ποιος είναι;
Το ίδιο το μίσος.
- Κάνει ζέστη εδώ. - Ναι.
Αυτό δεν είναι τίποτα.
Θα τη νιώσεις καλύτερα όταν φτάσουμε στην Κομάλα.
Απλώς το αναφέρω,
αλλά πολλοί που πέθαναν εκεί
γύρισαν από την Κόλαση για να πάρουν κουβέρτα.
Είμαι κι εγώ γιος του Πέδρο Πάραμο.
Σίγουρα είναι αυτή η Κομάλα;
Σίγουρα, κύριε.
Γιατί μοιάζει τόσο θλιβερή;
Φταίνε οι καιροί, κύριε.
Φαίνεται ερημωμένη.
Όχι απλώς φαίνεται.
Είναι ερημωμένη.
Κανείς δεν μένει εκεί.
Και ο Πέδρο Πάραμο;
Πέθανε πριν από πολλά χρόνια.
Πού μπορώ να βρω κατάλυμα;
Ψάξε για τη δόνια Εντουβίχες, αν ζει ακόμα.
Πες της ότι σε έστειλα εγώ.
Πώς σε λένε;
Αμπούντιο…
Έχω τα ίδια μάτια με τη μητέρα μου, που έβλεπε όλα αυτά.
Μου είπε
"Εκεί θα βρεις την πόλη μου,
χτισμένη στην πεδιάδα.
Γεμάτη δέντρα και φύλλα.
Εκεί θα με ακούς καλύτερα.
Θα είμαι πιο κοντά σου".
Θα ήθελα να της πω
"Έκανες λάθος για το μέρος.
Με έστειλες σε μια έρημη πόλη,
αναζητώντας κάποιον ανύπαρκτο".
Με συγχωρείτε.
Ξέρετε πού μένει η δόνια Εντουβίχες;
Εκεί πέρα.
Στο ροζ σπίτι με τις καμάρες.
Είμαι η Εντουβίχες Ντιάντα.
Πέρασε.
Από δω.
Τι έχει εδώ;
Μπιχλιμπίδια.
Το σπίτι είναι γεμάτο μπιχλιμπίδια.
Όσοι έφυγαν επέλεξαν να αφήσουν τα πράγματά τους,
αλλά κανείς δεν γύρισε να τα πάρει.
Είσαι γιος της, λοιπόν;
Ποιανής;
Της Ντολορίτας.
Ναι, αλλά πώς το ήξερες;
Μου είπε ότι θα ερχόσουν.
Ότι θα έφτανες σήμερα.
Ποια, η μητέρα μου;
Ναι.
Αυτή.
Το δωμάτιό σου.
Το κρατάω τακτοποιημένο, μήπως και έρθει κόσμος.
Δεν έχει κάπου να ξαπλώσω.
Μην ανησυχείς.
Η κούραση κάνει καλό στρώμα.
Είναι δύσκολο να συγυρίζεις τελευταία στιγμή.
Κι η μητέρα σου με ενημέρωσε μόλις πριν από λίγο.
Η μητέρα μου πέθανε.
Γι' αυτό ακουγόταν αδύναμη.
Τώρα κατάλαβα.
Πότε πέθανε;
Πριν από επτά μέρες.
Πρέπει να ένιωθε εγκαταλελειμμένη.
Υποσχεθήκαμε να πεθάνουμε μαζί.
Να στηρίζουμε η μία την άλλη στο ταξίδι.
Πήρε το προβάδισμα, έτσι;
Να είσαι σίγουρος ότι θα την προλάβω.
Ξέρω πώς να κάνω παρακάμψεις.
Απλώς πρέπει να πεθάνεις όταν το θελήσεις εσύ,
όχι όταν αποφασίσει Εκείνος.
Έλα να τσιμπήσεις κάτι πρώτα.
- Κατιτίς. - Εντάξει.
Θα φάω αργότερα.
Τι κάνεις τόση ώρα στην τουαλέτα;
Τίποτα, μαμά.
Αν μείνεις εκεί, θα έρθει να σε δαγκώσει φίδι.
Άσε σπάγκο, Σουζάνα.
- Όχι! - Όχι.
Αγαπώ το μέρος χάρη σ' εσένα…
αλλά το μισώ για όλα τα άλλα.
Ακόμη και γιατί γεννήθηκα εδώ.
Θα επιστρέφω πότε πότε.
Δεν θα επιστρέψεις.
Ποτέ.
Σου είπα να βγεις.
Βγαίνω, μαμά.
Βγαίνω.
Ο πατέρας σου δεν βασίζεται πάνω σου.
Λέει ότι γίνεσαι ανεπρόκοπος.
Δεν υποτίθεται ότι δουλεύεις;
Όχι. Ο Ροχέλιο δεν με πληρώνει.
Δεν πας εκεί για να βγάλεις λεφτά, αλλά για να μάθεις.
Για την ώρα, πρέπει να το ανεχτείς.
Άσ' το ανεχτούν άλλοι, γιαγιά.
Εγώ δεν είμαι για να ανέχομαι.
Εσύ και οι παραξενιές σου.
Έχω προαίσθημα ότι θα σου βγει σε κακό, Πέδρο Πάραμο.
Νόμιζα ότι η γυναίκα ήταν τρελή.
Μετά, δεν πίστευα τίποτα πια.
Ένιωθα να 'μαι σε κόσμο μακρινό.
Και αφέθηκα να με παρασύρει.
Λοιπόν, ναι.
Παραλίγο να γίνω μητέρα σου.
Δεν σου το είπε ποτέ;
Όχι.
Μου έλεγε μόνο καλά πράγματα.
Έμαθα για σένα από τον γαϊδουρά που με έφερε.
Κάποιος Αμπούντιο.
Ο καλός Αμπούντιο.
Του έδινα φιλοδώρημα για κάθε ταξιδιώτη που έστελνε σπίτι μου.
Μέχρι που κουφάθηκε.
Αυτός ο άντρας άκουγε μια χαρά.
Ας μιλήσουμε για τη μητέρα σου.
Όταν θα παντρευόταν τον Πέδρο Πάραμο,
της είπαν ότι δεν μπορούσε να πλαγιάσει με άντρα τη γαμήλια νύχτα.
Είχε περίοδο.
Έτσι, μου ζήτησε να πάρω τη θέση της.
Πλάγιασες με τον Πάραμο;
Πήγα στο κρεβάτι μαζί του με χαρά.
Αλλά το γλέντι πριν τον γάμο
τον είχε εξαντλήσει, και ροχάλιζε όλη νύχτα.
Γεννήθηκες τον επόμενο χρόνο.
Αλλά όχι από μένα.
Λίγο έλειψε να σε γεννήσω εγώ.
Ίσως η μητέρα σου δεν σου το είπε από ντροπή.
Έφερα ένα πορτρέτο της.
Η μητέρα σου πάντα μισούσε τον Πέδρο Πάραμο.
Μόνο παραπονιόταν και τη διέταζε.
Αν κι εκείνη το είχε συνηθίσει,
τα σεμνά της μάτια σκλήρυναν.
Τότε άρχισε να αναστενάζει.
Στο τέλος, ο Πέδρο Πάραμο την έστειλε στην αδερφή της.
Μείναμε μαζί της στην Κολίμα.
Μήνες μετά, ρώτησα τον Πέδρο Πάραμο για αυτήν.
"Πώς θα επιβιώσουν;", τον ρώτησα.
Απάντησε "Ας τους φροντίσει ο Θεός".
"Ας τους φροντίσει ο Θεός".
Πότε θα αναπαυθείς;
Ξύπνα.
Γιατί κλαις, μαμά;
Πέθανε ο πατέρας σου.
Τον σκότωσαν.
Και ποιος σκότωσε εσένα, μητέρα;
Πότε θα αναπαυθείς;
Τι είναι, δόνια Εντουβίχες;
Το άλογο του Μιγκέλ Πάραμο.
Καλπάζει στον δρόμο για τη Μέδια Λούνα.
Μένει κάποιος εκεί;
Όχι, κανείς δεν μένει στη Μέδια Λούνα.
Δεν καταλαβαίνω.
- Δεν ακούω κανένα άλογο. - Κανένα;
Κανένα.
Η διαίσθησή μου θα φταίει.
Είναι χάρισμα από τον Θεό.
Μπορεί και κατάρα.
Ο Μιγκέλ Πάραμο;
Ήταν γιος του Πέδρο Πάραμο.
Κι άλλος γιος;
Ο μόνος που αναγνώρισε ως δικός του.
Κάποια βράδια κοιμόταν στο σπίτι μου.
Ώσπου γνώρισε μια κοπέλα από την Κόντλα.
Τα βράδια πήγαινε για να της μιλήσει
και επέστρεφε νωρίς το πρωί.
Μα εκείνο το βράδυ δεν γύρισε.
Το άλογό του κάλπαζε ακόμα, όταν άκουσα κάποιον να χτυπά το παράθυρο.
Ίσως να ήταν στη φαντασία μου.
Τι έγινε;
Σε παράτησε;
Όχι. Δεν είναι αυτό.
Απλώς δεν έβρισκα την πόλη.
Τι εννοείς, Μιγκέλ;
Είχε πολλή ομίχλη.
Ή καπνό.
Ή δεν ξέρω τι.
Αυτό που ξέρω είναι ότι η Κόντλα δεν υπάρχει.
Ήρθα να σου το πω, γιατί ξέρω ότι εσύ με καταλαβαίνεις.
Αν το έλεγα σε άλλον στην Κομάλα, θα με αποκαλούσαν τρελό.
Όπως πάντα.
Όχι.
Δεν είσαι τρελός, Μιγκέλ.
Πρέπει να είσαι νεκρός.
Θυμάσαι που έλεγαν ότι το άλογο θα σε σκοτώσει μια μέρα;
Υπερπήδησα την πέτρινη περίφραξη του πατέρα μου,
για να μη χρειαστεί να πάω γύρω της.
Αλλά μετά υπήρχε μόνο καπνός.
Πήγαινε.
Αναπαύσου εν ειρήνη, παλικάρι μου.
Ευχαριστώ που ήρθες να με αποχαιρετήσεις.
Αμήν!
Ο Θεός να μας φυλάει.
Πάτερ, θέλουμε να τον ευλογήσεις!
Όχι, δεν θα το κάνω.
Ήταν κακός άνθρωπος, δεν θα εισέλθει στη Βασιλεία των Ουρανών.
Θα προσέβαλα τον Θεό, αν μεσολαβούσα εκ μέρους του.
Ξέρεις ποιος κηδεύτηκε σήμερα;
Ναι, θείε.
Είσαι σίγουρη ήταν αυτός, έτσι;
Όχι εντελώς, θείε.
Δεν τον είδα.
Με άρπαξε νύχτα, ήταν σκοτεινά.
Άρα, πώς ήξερες ότι ήταν ο Μιγκέλ Πάραμο;
Μου το είπε.
Μου είπε το όνομά του και να μη φοβάμαι.
Ήξερες, όμως, ότι αυτός ευθυνόταν για τον θάνατο του πατέρα σου, σωστά;
Ναι, θείε.
Τι έκανες για να τον απωθήσεις;
Τίποτα.
Είπε ότι ήρθε να μου ζητήσει συγγνώμη.
Σκέφτηκα αυτό που μου έμαθες.
Ότι δεν πρέπει να μισούμε κανέναν.
Μετά τον ένιωσα πάνω μου.
Άρχισε να μου κάνει άσχημα πράγματα.
Νόμιζα ότι θα με σκότωνε.
Τώρα θα είναι στα βάθη της Κόλασης.
Αυτό ζήτησα από όλους τους αγίους.
Μην είσαι τόσο σίγουρη, παιδί μου.
Ποιος ξέρει πόσοι προσεύχονται για εκείνον τώρα.
Άλλωστε, του έδωσα άφεση αμαρτιών.
Τι λες, θείε;
Ας ευχαριστήσουμε τον Θεό που τον πήρε από τον κόσμο,
όπου προκάλεσε τόσο κακό.
Δεν έχει σημασία αν ο Θεός τον πήρε στον Παράδεισο.
Με συγχωρείτε, πάτερ Ρεντερία.
Πώς να σε βοηθήσω;
Πέθανε η αδερφή μου.
Πώς έγινε αυτό;
Αυτοκτόνησε.
Τι θες να κάνω εγώ, Μαρία;
Ήρθα να ζητήσω να τη σώσεις.
Μα αυτοκτόνησε.
Ενήργησε ενάντια στο θέλημα του Θεού.
Λύγισε την ύστατη στιγμή.
Τόσες καλές πράξεις για τη σωτηρία της,
για να τις χάσει τόσο ξαφνικά.
Όχι, δεν τις έχασε.
Πνίγηκε μέσα στο ίδιο της το αίμα.
Με πολύ πόνο.
Αφόρητο πόνο.
Κάποτε μας είπες κάτι για τον πόνο, που δεν θυμάμαι.
Ίσως με κάποιες Γρηγοριανές Ακολουθίες…
Θα πρέπει να ζητήσουμε βοήθεια, να στείλουν ιερείς.
Κι αυτό κοστίζει.
Δεν έχω λεφτά.
Το ξέρεις αυτό, πάτερ.
Ας αφήσουμε τα πράγματα όπως είναι.
Ας έχουμε πίστη στον Θεό.
Ναι, πάτερ.
Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία
Σώσε την ψυχή της
Από το καθαρτήριο
Με τη συγχώρεσή σου
Το φως του κεριού
Να δώσει αιώνια ανάπαυση
Έχεις ακούσει ποτέ τον στεναγμό νεκρού;
Όχι.
Καλύτερα, παλικάρι μου.
Δόνια Εντουβίχες.
Δόνια Εντουβίχες!
Δεν θα γυρίσεις;
Αφήστε με να πάω σπίτι μου!
Αφήστε με!
Δον Φουλγκόρ!
Όχι!
Δόνια Εντουβίχες, εσύ είσαι;
Δεν είμαι η Εντουβίχες.
Με λένε Νταμιάνα.
Έμαθα ότι ήσουν εδώ
και ήρθα να σε βρω.
Η Νταμιάνα Σισνέρος;
Έμενες στη Μέδια Λούνα;
Εκεί μένω τώρα. Γι' αυτό άργησα να έρθω εδώ.
Η μάνα μου ανέφερε μια Νταμιάνα, που με φρόντιζε.
Σε ξέρω από τη στιγμή που άνοιξες τα μάτια σου, Χουάν Πρεσιάδο.
Θα έρθω μαζί σου. Δεν ξέρω τι γίνεται εδώ.
Συμβαίνουν πολύ περίεργα πράγματα.
Πρέπει να σου πω,
πριν από λίγο,
σε αυτό το δωμάτιο,
άκουσα κάποιον να οδύρεται.
Λες και υπέφερε.
Ίσως ήταν κάποιος παγιδευμένος απόηχος.
Εκεί μέσα κρέμασαν τον Τορίμπιο Αλντρέτε πολύ παλιά.
Μετά σφράγισαν την πόρτα, ώσπου η σορός του ξεράθηκε.
Δεν ξέρω πώς μπήκες εκεί.
Δεν υπάρχει κλειδί για την πόρτα.
Ποιος θα πει ότι δεν είσαι σωστός άντρας, δον Φουλγκόρ;
Ξέρω ότι μπορείς τα πάντα.
Και όχι λόγω της εξουσίας που σε στηρίζει, αλλά μόνος σου.
Αλλά εσύ κι εγώ έχουμε αυτό το χαρτί για να σκουπιζόμαστε.
Γιατί μόνο γι' αυτό κάνει.
Και τώρα που ξέρω περί τίνος πρόκειται, δεν μπορώ παρά να γελάσω.
Λέει "Ο Τορίμπιο Αλντρέτε
δεν έλαβε υπόψη τα όρια της ιδιοκτησίας του
και τοποθέτησε περίφραξη
εντός των εδαφών της Μέδια Λούνα,
ιδιοκτησίας δον Πέδρο Πάραμο".
Δεν σε κάνει κι εσένα να γελάς, δον Φουλγκόρ;
Δήθεν "επικαρπία".
"Κατηγορία για επικαρπία".
Το αφεντικό σου θα έπρεπε να ντρέπεται που είναι τόσο αδαής.
Βίχες,
να χρησιμοποιήσω το πάνω δωμάτιο;
Ό,τι θες, δον Φουλγκόρ.
Θα κοιμηθούν εδώ οι άντρες σου;
Όχι.
Μόνο ένας.
Μη σ' απασχολεί για μας. Πέσε για ύπνο.
Μόνο άσε μας το κλειδί.
Κάθισε, Φουλγκόρ. Εδώ θα μιλήσουμε πιο άνετα.
Γιατί δεν κάθεσαι;
Προτιμώ όρθιος, Πέδρο.
Όπως θέλεις. Αλλά είναι "Δον Πέδρο".
- Πώς πάει; - Ποιο;
Ξέρεις. Η Μέδια Λούνα.
Άσχημα.
Ερήμωσε.
Πουλήσαμε τα τελευταία ζωντανά.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, διότι δεν ξέρεις καν το μέρος.
Εγώ, τουλάχιστον, δεν σε έχω δει εκεί.
Μέχρι στιγμής, χρωστάμε…
Σε ποιον χρωστάμε;
Δεν με νοιάζει πόσα. Σε ποιον;
Το μεγαλύτερο χρέος μας είναι προς τους Πρεσιάδο.
Ακολουθούν οι Φρεγκόσο και οι Γκουζμάν.
Ξεμείναμε από λεφτά. Αυτό είναι το θέμα.
Γιατί;
Επειδή η οικογένειά σου τα ξόδεψε όλα.
Δανείστηκαν χωρίς να ξεπληρώσουν τίποτα.
Έλεγα στην αείμνηστη μητέρα σου, Θεός σχωρέσ' την,
"Αν συνεχίσετε έτσι, θα τα ξοδέψετε όλα".
Και αυτό ακριβώς συνέβη.
Αν και ίσως να υπάρχει κάποιος που θα αγόραζε τη γη, και πληρώνει καλά.
- Εσύ, δηλαδή; - Πώς πιστεύεις κάτι τέτοιο;
Θα πίστευα τα πάντα, Φουλγκόρ.
Εντάξει.
Από αύριο τακτοποιούμε τις υποθέσεις μας.
Ξεκινώντας με τους Πρεσιάδο.
- Τους χρωστάμε τα περισσότερα; - Ναι.
Άκουσα ότι μία τους μετακόμισε στην πόλη της Κολίμα.
Η Λόλα, δηλαδή η δόνια Ντολόρες, έγινε η μόνη ιδιοκτήτρια του ράντσου Ενμέδιο.
Αυτήν πρέπει να ξεπληρώσουμε.
Αύριο θα ζητήσεις το χέρι της Λόλα.
Και γιατί να με θέλει; Είμαι γέρος.
Όχι. Εκ μέρους μου θα το ζητήσεις.
Εξάλλου, είναι κάπως γοητευτική.
Πες της ότι είμαι πολύ ερωτευμένος μαζί της.
Εντάξει.
Πες να το κανονίσει ο πατήρ Ρεντερία.
- Πόσα λεφτά έχουμε; - Τίποτα.
Πες του ότι υπόσχομαι να τον ξεπληρώσω όταν έχω.
Δεν θα καθίσεις;
Θα καθίσω, δον Πέδρο.
Ομολογώ ότι απολαμβάνω τη συνεργασία μαζί σου.
Πες στη Λόλα ότι την αγαπώ.
- Είναι σημαντικό. - Ναι.
Είναι αλήθεια, Σεντάνο. Την αγαπώ.
Είναι λόγω των ματιών της.
Τα μάτια της, φυσικά.
Συγγνώμη που κοκκίνισα, δον Φουλγκόρ.
Αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι θα με πρόσεχε ο δον Πέδρο.
Δεν μπορεί να κοιμηθεί, σε σκέφτεται συνεχώς.
Μπορεί να έχει όποια θέλει.
Υπάρχουν πολλά όμορφα κορίτσια στην Κομάλα.
Τι θα πουν όταν το μάθουν;
Είναι πολύ κλειστός άνθρωπος.
Ο δον Λούκας Πάραμο, Θεός σχωρέστ' τον, του είπε ότι δεν είσαι αντάξιά του.
Έτσι, σώπασε από υπακοή.
Και τώρα που οι γονείς του δεν ζουν,
δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο πια.
Ας κανονίσουμε τον γάμο για μεθαύριο.
Τι λες;
Είναι πολύ σύντομα.
Κύριε.
Δεν έχω ετοιμάσει τίποτα.
Πρέπει να παραγγείλω την προικιά μου, να γράψω στην αδερφή μου.
Όχι.
Θα είμαι έτοιμη στις 8 Απριλίου.
Ζήτα του να μου δώσει λίγες μέρες.
Θέλει να γίνει άμεσα ο γάμος.
Μη σ' απασχολεί για την προικιά. Θα το φροντίσουμε εμείς.
Η αείμνηστη μητέρα του δον Πέδρο θα ήθελε να φορέσεις το νυφικό της.
Είναι οικογενειακή παράδοση.
Υπάρχει και θέμα με την ημερομηνία.
Γυναικεία θέματα.
Ντρέπομαι που το λέω, δον Φουλγκόρ.
Η περίοδός μου.
Ντρέπομαι πολύ.
Και τι έγινε;
Ο γάμος δεν έχει να κάνει με αυτό.
Αλλά με την αγάπη.
Δον Φουλγκόρ, δεν καταλαβαίνεις.
Καταλαβαίνω. Ο γάμος θα γίνει μεθαύριο.
Μην ξεχάσεις να πεις στον δικαστή ότι η περιουσία θα είναι από κοινού.
Από κοινού.
Ναι, δον Φουλγκόρ.
Ας πηγαίνω.
Ζέστανε νερό, Νταμιάνα.
Μάλιστα, κυρία.
Θα πιέσω να μου έρθει νωρίτερα. Απόψε.
Εξάλλου, θα διαρκέσει τρεις μέρες ως συνήθως.
Σ' ευχαριστώ, Θεέ μου, που μου χάρισες τον δον Πέδρο.
Ακόμα κι αν με μισήσει μετά.
Λοιπόν, δον Φουλγκόρ, πωλείται η Μέδια Λούνα;
Να ψάξουμε για άλλη δουλειά;
Δεν ξέρεις τι είναι δουλειά. Αλλά θα μάθεις. Μην ανησυχείς.
Τελικά, θα μείνεις, δον Φουλγκόρ;
Αποκάλεσες τον Πέδρο ανεπρόκοπο.
Αυτό έλεγε το αφεντικό μου, ο δον Λούκας.
Ότι δεν θα ήταν δίπλα του στα γηρατειά του.
Έλεγε "Έχω ανεπρόκοπο γιο".
Στο εξής, θα τον αποκαλείτε "Δον Πέδρο".
Της ζήτησα το χέρι και είναι πολύ πρόθυμη.
Ο παπάς θέλει 60 πέσο για να παραλείψει την αναγγελία γάμου.
Είπα ότι θα πληρωθεί στην ώρα του.
Ζήτησες προκαταβολή από την Ντολόρες;
Όχι, αφεντικό.
Δεν τόλμησα. Αυτή είναι η αλήθεια.
Φουλγκόρ, είσαι πολύ παιδί.
Θα της χαλούσα τον ενθουσιασμό.
Την άλλη βδομάδα πήγαινε να δεις τον Αλντρέτε.
Να βγάλει την περίφραξη από τα εδάφη της Μέδια Λούνα.
Οι μετρήσεις του είναι σωστές. Είμαι βέβαιος.
Πες του ότι έκανε λάθος υπολογισμούς.
Γκρεμίστε την περίφραξη, αν χρειαστεί.
Και οι νόμοι;
Ποιοι νόμοι, Φουλγκόρ;
Στο εξής, εμείς φτιάχνουμε τους νόμους.
Κάνε μήνυση στον Αλντρέτε,
με την κατηγορία της "επικαρπίας" ή ό,τι άλλο σκεφτείς.
Πες, ο Λούκας Πάραμο πέθανε. Τώρα κάνει δουλειές μαζί μου.
- Μάλιστα, αφεντικό. Να φύγω; - Πήγαινε.
"Επικαρπία"…
Κανείς δεν μιλάει άσχημα για το ποιόν σου, δον Φουλγκόρ.
Όμως, έχω γραμμένο εκείνον τον μαλάκα το αφεντικό σου!
Τι πάτε να κάνετε;
Να ξαπλώσεις, αφεντικό.
Δεν ήρθε ακόμα η μέρα που η τεκίλα θα με εμποδίσει να περπατήσω.
Προχώρα, Τορίμπιο.
"Επικαρπία".
Δον Φουλγκόρ, δεν θέλω να σε προσβάλω, αλλά προτιμώ να κοιμάμαι σπίτι μου.
Για να μην ανησυχεί η γυναίκα μου.
Μη σας βάλω σε κόπο.
Κανένας κόπος, δον Τορίμπιο.
Εμπρός.
Τι πάτε να κάνετε;
Αφήστε με! Αφήστε με να πάω σπίτι!
Να αποχαιρετήσω τη γυναίκα μου!
Αφήστε με!
Έλεος, δον Φουλγκόρ!
Δον Φουλγκόρ!
Όχι!
Δον Ρουμπέν, πόσο χαίρομαι που ήρθατε.
Ευχαριστώ, δον Πέδρο.
- Ευχαριστώ. - Επίσης. Συγγνώμη.
- Πώς είστε, παιδιά; Καλά; - Τέλεια.
Με συγχωρείτε.
Κύριοι.
Γεια μας, δον Πέδρο.
Τα παιδιά κι εγώ θα θέλαμε να σε συγχαρούμε.
Ευχαριστώ, Φουλγκόρ.
Κύριοι.
Το κανόνισες με τον Τορίμπιο Αλντρέτε;
Τακτοποιήθηκε, αφεντικό.
Έμειναν οι Φρεγκόσο και ένα άλλο θέμα που θα δούμε μετά.
Τι θέμα, δον Πέδρο;
Να βρω τον φονιά τον πατέρα μου.
Άσ' το για μετά. Τώρα είμαι στον μήνα του μέλιτος.
Πάμε, παιδιά.
- Φεύγουμε, αφεντικό. - Φυσικά.
Συγχαρητήρια, δον Πέδρο.
- Συνήγορε. - Συγχαρητήρια.
Να πάρω το πιάτο σας, πάτερ;
Σας άρεσε, πάτερ;
Ντοροτέα.
Ορίστε.
Ο Θεός να σε ανταμείψει, Νταμιάνα.
Αφού φας, βγες από την πίσω πόρτα.
Με συγχωρείτε.
Τι έγινε;
Επιστρέφω αμέσως. Τι συμβαίνει;
- Τι; - Είναι μεθυσμένος. Δεν θα το προσέξει.
Μα τι λες, Λόλα;
Πώς δεν θα το προσέξει;
Είμαι μεγαλύτερή σου κι ανοιχτόχρωμη.
Δεν φαίνεται στο σκοτάδι.
Όχι, δεν μπορώ.
Ντολόρες, εσύ θα πας.
Είμαι ακόμα στις μέρες μου.
Κάνε μου αυτήν τη χάρη. Θα επανορθώσω.
Πάρε τη θέση μου.
- Γι' αυτό είναι οι φίλες. - Όχι!
Αυτή η πόλη είναι γεμάτη απόηχους.
Πολλές νύχτες άκουγα τη βαβούρα γιορτής.
Μακριά, από τη Μέδια Λούνα.
Ήρθα να δω προς τι τόσος σαματάς
και συνάντησα αυτό που αντικρίζουμε.
Άδειους δρόμους όπως αυτοί εδώ.
Δεν με φοβίζουν πια.
Πιστεύω ότι θα έρθει η μέρα που θα κοπάσουν οι απόηχοι.
Αν είναι απόηχοι, θα πρέπει να προέρχονται από φωνές.
Θα τις ακούσεις.
Είναι σαν να βγαίνουν από κάποια ρωγμή ή κάτω από τις πέτρες.
Αυτό ήταν το σπίτι των Πάραμο.
Από τότε που ήρθαν οι παππούδες τους στην Κομάλα.
Αν και ο δον Πέδρο έζησε τον περισσότερο καιρό στη Μέδια Λούνα.
Κι εγώ μαζί του.
Ήμουν η επικεφαλής για όλες τις υπηρέτριές του.
Επειδή ήξερα πώς να εμπνέω σεβασμό,
μόνο εγώ δεν τον άφησα να μπει στο κρεβάτι μου.
Θα πας στη Μέδια Λούνα;
Εκεί θα βρεις κάπου να ξεκουραστείς.
Δεν φαντάζεσαι πόσες ψυχές περιφέρονται σε αυτούς τους δρόμους.
Είναι οι ψυχές αυτών που πέθαναν ασυγχώρητοι
και που ακόμα θρηνούν.
Ειδικά όσους σκότωσε ο Πέδρο Πάραμο
μετά τον φόνο του πατέρα του.
- Τόσοι πολλοί ήταν; - Ναι.
Σ' εσένα είπε η μητέρα μου ότι θα έρθω;
Όχι.
Μια που το έφερε η κουβέντα, τι κάνει η μητέρα σου;
Πέθανε.
Θα έπρεπε να το ξέρεις.
Γιατί να το ξέρω;
Πάνε χρόνια που δεν ξέρω πράγματα πια.
Τότε, πώς με βρήκες;
Είσαι ζωντανή, Νταμιάνα;
Νταμιάνα;
Νταμιάνα Σισνέρος!
Νταμιάνα!
- Κράτα το. - Εντάξει.
Γιατί αναστενάζεις, Ντολορίτας;
Μακάρι να ήμουν γερακίνα, για να πάω πετώντας στην αδερφή μου.
Μα βέβαια, δόνια Ντολορίτας.
Θα πας αμέσως να τη δεις.
Ας γυρίσουμε.
Ετοίμασε τις βαλίτσες της.
Αλίμονο να μην πάει.
Η μητέρα μου ζούσε με τον καημό τής Κομάλα.
Της επιστροφής της.
Στο μέρος που όλοι θα ήθελαν να ζήσουν για πάντα.
Ο Φιλοτέο Αρετσίγκα είναι αυτός;
Ναι. Κάνε ότι δεν τον είδες.
Λες να μας ακολουθεί;
Ελπίζω όχι.
Φήμες λένε ότι αυτός βρίσκει κορίτσια για τον δον Πέδρο.
- Αλήθεια; - Έλα δω.
Με συγχωρείτε.
Ήμουν περαστικός.
Ο δον Πέδρο δεν είχε σκοπό να με σκοτώσει.
Ήθελε να μάθει αν ήμουν στον γάμο όπου σκότωσαν τον πατέρα του.
Εξοντώνει όλους τους προσκεκλημένους.
Εμένα ήθελε μόνο να με φοβίσει!
Ο Παράδεισος είναι απέραντος.
Τι κάνεις εδώ;
Δεν είστε νεκροί;
Είναι μεθυσμένος.
Απλώς φοβάται.
Έλα μέσα.
Είσαι άρρωστος;
Θέλω να γυρίσω πίσω απ' όπου ήρθα.
Καλύτερα περίμενε μέχρι αύριο.
Όλοι οι δρόμοι είναι δύσβατοι.
Μπορεί να χαθείς.
Αύριο θα σε καθοδηγήσω εγώ.
Ποιος να είναι αυτός;
Πώς βρέθηκε εδώ;
Μάλλον θα χάθηκε.
Γιατί δεν κοιμάσαι,
για να ξεκουραστώ κι εγώ;
Κοίτα τον.
Κοίτα πώς κουρνιάστηκε.
Σαν καταδικασμένος.
Θα είναι κάποιος που έχει χρεωθεί πολλούς θανάτους.
Ανθόνερο πορτοκαλιάς.
Θα σε καθησυχάσει.
Μην ανησυχείς για μένα.
Πώς φεύγω από δω;
Και πού θα πας;
Οπουδήποτε.
Υπάρχουν πολλοί δρόμοι.
Πού πήγε ο άντρας σου;
Όχι άντρας μου.
Αδερφός μου.
Δεν θέλει να το πιστέψει.
Αλλά δεν με βρίσκεις τρομακτική;
Έλα πιο κοντά.
Κοίτα το πρόσωπό μου.
Τι θέλεις να δω;
Την αμαρτία πάνω μου.
Βλέπεις τα σημάδια, σαν εξάνθημα;
Και αυτό είναι μόνο εξωτερικά.
Μέσα μου, έχω γίνει βόρβορος.
Αν δεν σε πειράζει…
θα ήθελα να κοιμηθώ.
Δεν θα γυρίσει.
Πώς είπες;
Το είδα στα μάτια του.
Περίμενε να έρθει κάποιος άλλος, ώστε να φύγει.
Πλέον, θα με φροντίζεις εσύ.
Τι;
Δεν θες να με φροντίσεις;
Πλάγιασε δίπλα μου.
Είμαι καλά εδώ.
Καλύτερα να ξαπλώσεις στο κρεβάτι.
Τα ακάρεα θα σε καταφάνε εκεί κάτω.
Ο Πέδρο Πάραμο δεν λυπήθηκε κανέναν.
Αυτό είναι ασυγχώρητο.
Και οι βιασμοί;
Κι εμείς τον φοβόμασταν.
Πρέπει να περιμένουμε να πεθάνει.
Δεν θα πάρεις τίποτα από δω.
Προσευχήσου για μας, Χουάν Πρεσιάδο.
Προσευχήσου στον Θεό για μένα, Χουάν Πρεσιάδο.
Χουάν Πρεσιάδο!
Περιμένεις να πιστέψω ότι πέθανες από ασφυξία, Χουάν Πρεσιάδο;
Σε βρήκα ταραγμένο.
Σαν κάποιος που πέθανε από τρόμο.
Είναι αλήθεια, Ντοροτέα.
Οι ψίθυροι με σκότωσαν.
Ο φόβος ήρθε αργότερα
και τότε πάγωσε η ψυχή μου.
Ακούς;
Βρέχει εκεί έξω.
Δεν ακούς τη βροχή που πέφτει;
Είναι λες και κάποιος περπατάει από πάνω μας.
Κάνε ευχάριστες σκέψεις.
Θα μείνουμε πολύ καιρό θαμμένοι εδώ.
Πέσε, βροχή, πέσε.
Πέσε ώσπου να μην μπορείς πια.
Από πού έρχεσαι τούτη την ώρα;
Από άρμεγμα.
Ποια άρμεγες;
Μάντεψε.
Μάλλον την Ντοροτέα, το κουτσοπούλι.
- Μόνο αυτή γουστάρει μωρά. - Είσαι ηλίθιος, Φουλγκόρ.
Μαργαρίτα.
Πού ήσουν, Μιγκέλ;
Στη γύρα, έκανα επισκέψεις σε μητέρες.
Να σου πω.
Ξέρεις μια Ντοροτέα; Τη φωνάζουν "Κουτσοπούλι".
Αν θες να τη δεις, είναι έξω.
Ξυπνάει νωρίς, για να έρθει εδώ για πρωινό.
Είναι μια φτωχή που ζει από ελεημοσύνες.
Τον παλιόγερο.
Ντοροτέα!
Έλα δω. Σου έχω μια πρόταση.
Για φέρε εκείνα τα αυγά.
Στο εξής, θα ταΐζεις αυτήν τη γυναίκα όπως εμένα.
Ο κόσμος να χαλάσει.
Φουλγκόρ!
- Να περάσω, αφεντικό; - Πώς πάμε;
Πήγαμε τα ζώα από το ράντσο Ενμέδιο σε έδαφος των Φρεγκόσο.
Και από εκεί, τα πήγαμε στους λόφους Βιλμάγιο.
Εντάξει.
Ποιο είναι το πρόβλημα;
Μια γυναίκα κατηγόρησε τον γιο σου, Μιγκέλ, ότι σκότωσε κάποιον.
Πες ότι ήμουν εγώ.
Για ό,τι κάνει, ρίξε το φταίξιμο πάνω μου.
Ο Μιγκέλ θα σου προκαλέσει πολλούς μπελάδες.
Του αρέσουν.
Άσ' τον. Ένα αγόρι είναι.
Πόσων ετών είναι τώρα;
Στα 17; Σωστά, Φουλγκόρ;
Νομίζω.
Αλλά είναι πολύ βίαιος και κάνει βιαστικό βίο.
Καμιά φορά σκέφτομαι ότι ανταγωνίζεται τον χρόνο.
Και στο τέλος, θα χάσει. Θα δεις.
Παιδί είναι, Φουλγκόρ.
Ό,τι πεις, αφεντικό.
Αλλά η γυναίκα που ισχυρίστηκε ότι αυτός σκότωσε τον άντρα της
ήταν απαρηγόρητη.
Ποια ήταν;
Άγνωστη.
Μη σ' απασχολεί, Φουλγκόρ. Τέτοιοι άνθρωποι είναι ασήμαντοι.
Ηρέμησε. Δεν θα κάνουμε τίποτα.
Εντάξει.
Φεύγω, αφεντικό.
Μου έλεγε η μητέρα μου για τις πράσινες πεδιάδες και τα σύννεφα.
Απέτυχε να γυρίσει για να πεθάνει εδώ.
Ακόμα και γι' αυτό, έστειλε εμένα στη θέση της.
Είναι περίεργο, Ντοροτέα.
Πως δεν κατάφερα να δω τον Παράδεισο.
Άρχισα να αδιαφορώ για τον Παράδεισο,
όταν με διαβεβαίωσε ο πατήρ Ρεντερία πως δεν θα βίωνα τη δόξα του Θεού.
Εξαιτίας των αμαρτιών μου.
Όμως, δεν έπρεπε να μου το πει αυτό.
Όταν σου κλείνουν μια πόρτα στα μούτρα
κι η μόνη άλλη ανοιχτή οδηγεί στην Κόλαση,
καλύτερα να μη γεννιόσουν ποτέ.
Η δόνια Σουζάνα κι ο πατέρας της έφυγαν από τη Μασκότα.
Πού πήγαν;
Έψαξα σε όλη την οροσειρά.
Ο κόσμος δεν ξέρει πού ακριβώς πήγαν.
Δεν τους βρίσκω, κύριε.
Πλήρωσε ό,τι χρειαστεί και βρες τους. Λες και τους κατάπιε η γη.
Μάλιστα.
Όχι έτσι. Πρώτα το κεφάλι.
Τι του έκαναν;
Κανείς δεν έκανε τίποτα.
- Βρήκε μόνος τον θάνατο. - Τον σκότωσε το άλογό του, δον Πέδρο.
Αρχίζω να το πληρώνω.
Καλύτερα να γίνει νωρίς και να τελειώσει σύντομα.
Όταν μπορέσεις, απάλλαξε το άλογο από τη δυστυχία του.
Μάλιστα, δον Πέδρο.
Δον Πέδρο, ο πατήρ Ρεντερία θέλει να σας δει.
Τώρα;
Πες του να έρθει.
Περάστε μέσα, πάτερ.
Συγγνώμη που διακόπτω.
Δον Πέδρο, μου είπαν ότι η μητέρα του πέθανε στη γέννα και ότι είναι δικός σου.
Να τος.
Γιατί δεν τον κρατάς εσύ;
Κάν' τον ιερέα.
Όχι με το αίμα που έχει. Δεν θέλω αυτήν την ευθύνη.
Λες ότι έχω κακό αίμα μέσα μου;
Αυτό πιστεύω, δον Πέδρο.
Θα σε διαψεύσω.
Άσ' τον εδώ. Θα τον φροντίσουν οι άνθρωποί μου.
Αυτό σκέφτηκα.
Τουλάχιστον, θα τρέφεται σωστά από σένα.
Νταμιάνα!
Φρόντισε αυτό το πράγμα.
Είναι γιος μου.
Ας πιούμε στη μακαρίτισσα τη μάνα του και σ' εσένα.
Όχι στον Μιγκέλ;
Και σ' αυτόν. Γιατί όχι;
Ορίστε.
Κύριε, χάρισέ του αιώνια ανάπαυση.
Το αέναο φως Σου να λάμψει πάνω του.
Ελέησε τον δούλο Σου, Κύριε.
- Ελέησε την ψυχή αυτού. - Αμήν.
Ξέρω ότι τον μισούσες, πάτερ.
Και έχεις κάθε δίκιο.
Ο φόνος του αδερφού σου.
Ό,τι συνέβη στην ανιψιά σου.
Αλλά ξέχνα τα όλα.
Ξανασκέψου το και δώσε του άφεση, όπως ο Θεός θα έχει ήδη κάνει.
Δέξου αυτήν τη δωρεά για την εκκλησία.
Εσύ ξέρεις αν είναι το σωστό αντίτιμο.
Αλλά για μένα, Κύριε, καταδίκασέ τον.
- Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία. - Θεοτόκε Παρθένε.
Πες τις αμαρτίες σου.
Εξομολογούμαι ότι χθες πλάγιασα με τον Πέδρο Πάραμο.
- Άλλο; - Περιμένω το παιδί του Πέδρο Πάραμο.
Έδωσα την κόρη μου στον Πέδρο Πάραμο.
Είθε το κακό που έκανες να υπηρετήσει…
Ελεήμων Θεέ.
Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία.
Θεοτόκε Παρθένε.
Τώρα μεθάς κιόλας;
Τώρα που δεν μπορώ να τον βλάψω πια,
μπορώ να πω
ότι εγώ έβρισκα όλα εκείνα τα κορίτσια
στον μακαρίτη τον Μιγκελίτο Πάραμο.
Εσύ τις πήγαινες σ' αυτόν;
Κάποιες φορές, ναι.
Άλλες φορές, απλώς το έστηνα.
Ή του έλεγα πότε θα είναι μόνες, για να τις αιφνιδιάσει.
Πάτερ…
Πάτερ, δεν θα μου βάλεις κανόνα μετάνοιας;
Τι θες να κάνω μαζί σου, Ντοροτέα;
Γίνε κριτής του εαυτού σου. Εσύ μπορείς να σε συγχωρήσεις;
Εγώ δεν μπορώ, πάτερ.
Εσύ, όμως, μπορείς.
Πόσες φορές ήρθες εδώ
ζητώντας μου να σε στείλω στον Παράδεισο όταν πεθάνεις;
Ήθελες να δεις αν θα μπορούσες να βρεις τον γιο σου εκεί, έτσι;
Λοιπόν,
δεν μπορείς να πας στον Παράδεισο πια.
Μακάρι να σε συγχωρέσει ο Θεός.
Οι βλεφαρίδες της, ακίνητες.
Η καρδιά της, σταματημένη.
Εσύ τα είπες όλα αυτά, Ντοροτέα;
Ακόμα σε τρομάζουν;
Εδώ τα πάντα είναι νεκρά.
Άκουσα κάποια να μιλά.
Μια γυναικεία φωνή.
Νόμιζα ότι ήσουν εσύ.
Ή η γυναίκα που μιλά μόνη της.
Εκείνη στον μεγάλο τάφο.
Η δόνια Σουζανίτα.
Είναι θαμμένη εδώ, δίπλα μας.
Οι πολύ παλιοί νεκροί
αρχίζουν να ταράζονται όταν τους πιάσει η υγρασία
και ξυπνάνε.
Ποια είναι αυτή;
Η τελευταία γυναίκα του Πέδρο Πάραμο.
Λένε ότι ήταν τρελή.
Τι λέει;
Μονάχα στενάζει.
Ίσως την έκανε να υποφέρει.
Μην το πιστεύεις αυτό.
Την αγαπούσε.
Την αγαπούσε περισσότερο από κάθε άλλη γυναίκα.
Όχι. Έχασες.
Τώρα θυμήθηκα, η μητέρα της πέθανε από φυματίωση.
Κι έκτοτε, εξαφανίστηκε με τον πατέρα της.
Όταν την έφεραν στον Πέδρο Πάραμο πολλά χρόνια μετά,
είχε ήδη υποφέρει.
Την αγαπούσε τόσο πολύ
που πέρασε την υπόλοιπη ζωή του καταρρακωμένος σε μια καρέκλα,
αγναντεύοντας τον δρόμο που την πήγαιναν προς το νεκροταφείο.
Δεν θ' αργήσω.
Με συγχωρείτε.
Ορίστε οι λογαριασμοί που ζήτησες, δον Πέδρο.
Θεέ μου.
Ξέρεις ποιος γύρισε;
Ο Μπαρτολομέ Σαν Χουάν.
Πώς κι έτσι;
Αυτό θέλω να μάθω κι εγώ.
Πήγε κατευθείαν στο παλιό σου σπίτι,
λες και το νοίκιασες ειδικά για εκείνον.
Τουλάχιστον, έτσι φέρθηκε.
Θα το ξεκαθαρίσω αύριο, δον Πέδρο.
Ήρθαν και οι δύο;
Ναι. Και η γυναίκα του.
Πώς το ήξερες;
Όχι η κόρη του;
Έτσι όπως της φερόταν, σαν τη γυναίκα του μου φάνηκε.
Η Σουζάνα είναι.
Σίγουρα, Φουλγκόρ.
Τους βρήκαμε στα εγκαταλελειμμένα ορυχεία της Λα Ανδρομέδα.
Θα ήρθαν εδώ λόγω των φημών για άτομα που πήραν τα όπλα.
Θα μπορούσε.
Λένε ότι σοβαρεύει η κατάσταση.
Μάλλον ήθελε να τη φέρει σε ένα μέρος γεμάτο ζωή.
Πήγαινε για ύπνο.
Με την άδειά σου, αφεντικό.
Αυτή η πόλη βρίθει κακοτυχίας.
Δεν θα βρούμε σωτηρία εδώ.
Το νιώθω.
Το περίμενα πως τίποτα δεν θα μας το έδινε δωρεάν.
Ξέρεις τι μου ζήτησε ο Πέδρο Πάραμο;
Το μόνο που θέλει από μένα
είσαι εσύ.
Επειδή είσαι το καλύτερο δημιούργημά μου.
Είπε ότι παίζατε μαζί ως παιδιά.
Και πως κολυμπούσατε μαζί στο ποτάμι.
Αν το ήξερα, θα σε είχα μαστιγώσει μέχρι θανάτου.
Δεν αμφιβάλλω.
Ώστε είσαι πρόθυμη να πλαγιάσεις μαζί του;
- Ναι, Μπαρτολομέ. - Μη με λες Μπαρτολομέ.
Είμαι ο πατέρας σου!
Του είπα ότι είσαι χήρα,
που ζει με τη θύμηση του άντρα της.
Ή τουλάχιστον, έτσι φέρεσαι.
Προσπάθησα να τον αποθαρρύνω.
Αλλά με αγριοκοιτάζει όταν του μιλάω.
Η απόλυτη κακία. Αυτό είναι ο Πέδρο Πάραμο.
Και τι είμαι εγώ;
H κόρη μου.
Δική μου.
Η κόρη του Μπαρτολομέ Σαν Χουάν.
Τι έχουμε κάνει;
Γιατί σάπισε η ψυχή μας;
Δεν ισχύει αυτό.
- Δεν ισχύει αυτό. - Τι δεν ισχύει;
Έχεις τρελαθεί;
Ναι, Μπαρτολομέ.
Δεν το ήξερες;
Φουλγκόρ, ξέρεις ότι είναι η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου;
Νόμιζα ότι την είχα χάσει μια για πάντα.
Αλλά δεν θα την ξαναχάσω.
- Καταλαβαίνεις τι εννοώ; - Ναι.
Δώσε στον πατέρα της ό,τι χρειάζεται για να δουλεύει στα ορυχεία.
Πιο εύκολα θα εξαφανιζόταν εκεί ο γέρος, δεν νομίζεις;
Θα μπορούσε.
Αυτό θέλουμε.
Πρέπει να μείνει ορφανή.
Στηρίζουμε όσους έχουν ανάγκη.
Κι αν εκείνη το ανακαλύψει, αφεντικό;
Ποιος θα της το πει;
Ποιος από εμάς θα της το έλεγε;
Σίγουρα κανείς.
Μη λες "σίγουρα".
Θα το δεις, όλα θα πάνε καλά.
Στείλ' τον εκεί για δουλειά, αλλά χωρίς να πάρει την κόρη του.
Αυτή θα μείνει εδώ.
Πες του το.
Μ' αρέσει όπως χειρίζεσαι τα πράγματα, αφεντικό.
Ξαναβρίσκεις τη νεανική σου διάθεση.
Πάμε, παιδιά.
Παιδιά.
Καλώς ήρθατε, κυρία.
Παρακαλώ, περάστε.
Από δω.
Σουζάνα.
Είμαι ο Πέδρο Πάραμο.
Ο Πέδρο.
Κυρία, θα σας συνοδεύσω.
Εσύ είσαι, Μπαρτολομέ;
Τι έχουμε κάνει;
Τι τρέχει, Νταμιάνα;
Γιατί φώναξες;
Όχι.
Δεν φώναξα.
Μάλλον βλέπατε όνειρο.
Σου είπα, δεν ονειρεύομαι ποτέ.
Ποτέ.
Άλλωστε, έχω έλλειψη ύπνου.
Άφησες τη γάτα μέσα χθες και δεν με άφησε να κοιμηθώ.
Η γάτα κοιμήθηκε ανάμεσα στα πόδια μου.
Ήταν μούσκεμα και λυπήθηκα να τη βγάλω έξω.
Άκου που σου λέω, όλη νύχτα γυρόφερνε.
Είναι πολύ στοργική, μα δεν τη θέλω εδώ όταν κοιμάμαι.
Σε λυπάμαι, Σουζάνα.
Ο πατέρας σου πέθανε.
Προχθές.
Σήμερα μας είπαν ότι δεν έχουμε ετοιμασίες.
Τον έθαψαν ήδη.
Είναι πολύ μακρινό ταξίδι για να τον έφερναν εδώ.
Έμεινες ολομόναχη τώρα.
Αυτός ήταν, τότε.
Ήρθες να με αποχαιρετήσεις.
Πες μου τι βλέπεις, Σουζάνα.
Δεν βλέπω τίποτα, μπαμπά.
Θα σε κατεβάσω κι άλλο. Πες μου όταν φτάσεις στον πάτο.
Ψάξε να βρεις κάτι.
Λεφτά!
Σβόλους χρυσού.
Ψάξε για αυτούς.
Σουζάνα!
Ψάξε και για άλλα, Σουζάνα!
Λεφτά!
Εσύ είσαι, πατέρα;
Ήρθα να σε παρηγορήσω, τέκνο μου.
Η καρδιά σου πεθαίνει.
Μην αφήσεις την καρδιά σου να σταματήσει.
Φύγε, πατέρα.
Και μην ξανάρθεις.
Γιατί ήρθες να με δεις ενώ είσαι νεκρός;
Άνοιξέ το. Εκεί.
Κατεύθυνε το νερό προς τα δω.
Σκάψε πιο βαθιά.
Από δω.
Τον ξέρω αυτόν.
Είναι ο επιστάτης της Μέδια Λούνα.
Πώς μπορώ να βοηθήσω;
Δουλεύεις για τον Πέδρο Πάραμο;
Ναι.
Πες του ότι είμαστε επαναστάτες.
Θέλουμε τη γη του.
- Εντάξει. - Γρήγορα!
Πες ότι θα τον περιμένουμε εκεί.
Πιο γρήγορα!
Τρέξε πιο γρήγορα!
Πιο γρήγορα!
Δεν μου έδωσαν σημασία.
Αλλά τον καημένο τον δον Φουλγκόρ τον σκότωσαν ενώ έτρεχε.
Πες τους ότι είμαι εδώ για ό,τι χρειαστούν.
Να έρθουν να τα πουν μαζί μου. Τι είδους επαναστάτες είναι;
Δεν ξέρω. Έτσι είπαν ότι λέγονται.
Πρώτα πήγαινε στη Λα Κονσακρασιόν. Ξέρεις τον Τιλκουάτε τον μονόφθαλμο;
- Να έρθει γρήγορα. - Μάλιστα, αφεντικό.
Κύριοι, τι άλλο μπορώ να κάνω για σας;
Όπως βλέπεις, πήραμε τα όπλα.
Δηλαδή;
Αυτό είναι όλο. Δεν σου αρκεί;
Για ποιο λόγο;
Γιατί το έκαναν κι άλλοι. Δεν τα 'μαθες;
Περίμενε για οδηγίες μας και μετά θα σου πούμε τον λόγο.
Εγώ τον ξέρω.
Αν θες, θα σου εξηγήσω.
Επαναστατήσαμε ενάντια στην κυβέρνηση και το σινάφι σας,
γιατί βαρεθήκαμε να σας ανεχόμαστε.
Η κυβέρνηση είναι καθάρματα
και το σινάφι σας ένα μάτσο αχρείοι κλεφταράδες.
Στην κυβέρνηση δεν θα πούμε λέξη.
Εκεί θα απαιτήσουμε με σφαίρες.
Πόσα λεφτά χρειάζεται η επανάσταση;
Ίσως μπορώ να βοηθήσω.
Ο κύριος από δω μιλάει λογικά, Περσεβεράνσιο.
Χρειαζόμαστε έναν πλούσιο φίλο για να μας βοηθήσει.
Και ποιος καλύτερος από τούτον εδώ;
Για πες, Κασίλντο!
Πόσα χρειαζόμαστε;
Αυτός δεν θα έδινε νερό ούτε στον Θεό τον ίδιο.
Ας το εκμεταλλευτούμε εδώ και τώρα
κι ας πάρουμε ό,τι έχει, και την μπουκιά από το στόμα του.
Ηρέμησε, Περσεβεράνσιο.
Ας κάνουμε μια συμφωνία.
Μίλα, Κασίλντο.
Θα έλεγα ότι 20.000 πέσο είναι μια καλή αρχή.
Ή ίσως φαίνονται πολύ λίγα στον κύριο,
μια που είναι τόσο πρόθυμος να βοηθήσει.
Να πούμε 50.000, τότε.
Είμαστε σύμφωνοι;
Θα σας δώσω 100.000 πέσο.
Πόσους άντρες έχετε;
Τριακόσιους.
Κι εγώ θα σας δανείσω άλλους τριακόσιους, για να μεγαλώσετε αριθμητικά.
Θα έχετε λεφτά και άντρες σε μία βδομάδα.
Τα λεφτά σάς τα χαρίζω, αλλά οι άντρες είναι δανεικοί.
Καλό ακούγεται.
Τότε, θα σας δω σε οκτώ μέρες, κύριοι.
Χάρηκα για τη γνωριμία.
Ποιος λες να κάνει κουμάντο;
Μάλλον αυτός με τη μεγάλη κοιλιά στη μέση,
που δεν σήκωσε το βλέμμα του.
Αυτός, νομίζω.
Όχι, Νταμάσιο.
Εσύ κάνεις κουμάντο.
Ή δεν θες να μπεις στην εξέγερση;
Είμαι πανέτοιμος.
Τρελαίνομαι για σαματά.
Εδώ ήσουν, τα είδες. Δεν χρειάζεσαι τη συμβουλή μου.
Ενώσου με 300 έμπιστους άντρες με τους επαναστάτες.
Στα υπόλοιπα θα βρεις λύση μόνος.
Και τα λεφτά;
Να τους τα παραδώσω;
Πάρε δέκα πέσο για κάθε άντρα.
Αρκούν για τα αναγκαία έξοδά τους.
Πες ότι θα φυλάω τα υπόλοιπα εδώ, αν τα θελήσουν.
Μην ξεμακραίνεις πολύ από τη γη μου. Να φανεί κατειλημμένη, αν έρθουν άλλοι.
Έλα να με δεις όποτε μπορείς ή όταν έχεις νέα.
- Έγινε. Τα λέμε, αφεντικό. - Πήγαινε.
Τώρα μιλάει αυτή, Χουάν Πρεσιάδο.
Τι λέει;
Λέει ότι χανόταν μέσα του…
καθώς ένιωθε τη σάρκα της να ανοίγει.
Και ότι ο θάνατός του την πλήγωσε πολύ.
Αυτό λέει.
Για ποιον μιλάει;
Σίγουρα για κάποιον που πέθανε πριν από αυτήν.
Μαργαρίτα.
Άνοιξε, Μαργαρίτα.
Ένα μικρό κομμάτι κρέας.
Είναι η άμμος.
Κολύμπησε μαζί μου.
Τόσος αφρός…
Πότε θα τελειώσει αυτό;
Τίποτα δεν διαρκεί τόσο.
Κάθε ανάμνηση ξεθωριάζει, όσο έντονη κι αν είναι.
Ίσως δεν είναι ανάμνηση.
Τριάντα χρόνια…
περίμενα να τα έχω όλα.
Όχι απλώς κάτι, αλλά ό,τι μπορούσα να έχω.
Έτσι ώστε
να μην έχω τίποτα άλλο να επιθυμώ.
Εκτός από σένα.
Τον πόθο μου για σένα.
Όταν έμαθα ότι θα γυρίσεις…
ήθελα να σε κρατήσω σφιχτά,
να σε αγκαλιάσω με χαρά.
Και έκλαψα, Σουζάνα.
Όταν επιτέλους έμαθα ότι θα γύριζες.
Κυρία.
Η νύχτα δεν είναι γεμάτη αμαρτία;
Είναι, Σουζάνα.
Και τι είναι η ζωή, αν όχι η αμαρτία;
Δεν ακούς;
Δεν ακούς τη γη που αλέθεται;
Όχι, Σουζάνα.
Δεν ακούω τίποτα.
Δεν είμαι τόσο τυχερή όσο εσύ.
Θα σε εξέπλητταν όλα αυτά που ακούω.
Πιστεύεις στην Κόλαση, Νταμιάνα;
Ναι, Σουζάνα.
Και στον Παράδεισο.
Εγώ μόνο στην Κόλαση πιστεύω.
Πώς είναι η κυρία;
Άσχημα. Πολύ άσχημα.
Σουζάνα;
Είδα τη δόνια Σουζανίτα να πεθαίνει.
Τι εννοείς, Ντοροτέα;
Αυτό που είπα.
Θυμάμαι που έσβησε το φως στο παράθυρο,
που ήταν αναμμένο για πάνω από τρία χρόνια.
Κάθε βράδυ.
Ωραία. Τι περιμένεις εδώ, τότε;
Το στόμα μου είναι γεμάτο χώμα.
Ναι, πάτερ.
Μη λες "Ναι, πάτερ".
Επανάλαβε ό,τι σου λέω.
Τι θα μου πεις;
Να εξομολογηθώ πάλι;
Όχι, Σουζάνα. Ήρθα μόνο για να μιλήσουμε.
Σε προετοιμάζω για τον θάνατο.
Θα πεθάνω;
Ναι, κόρη μου.
Τότε, γιατί δεν με αφήνεις ήσυχη;
Θέλω να ξεκουραστώ.
Θα σε αφήσω, Σουζάνα.
Καθώς επαναλαμβάνεις τα λόγια μου,
θα αποκοιμηθείς.
Και κανείς δεν θα σε ξυπνήσει πια.
Εντάξει, πάτερ.
Θα κάνω ό,τι ζητάς.
Το στόμα μου είναι γεμάτο χώμα.
Καταπίνω αφρώδες σάλιο.
Μασώ σβόλους από χώμα, γεμάτους με σκουλήκια.
Το στόμα μου μορφάζει, τρυπημένο από τα δόντια.
Ο κερατοειδής χιτώνας των ματιών μου λιώνει.
Τα μαλλιά μου παίρνουν φωτιά με μία φλόγα.
Με κράτησε στην αγκαλιά του.
Μου έδωσε αγάπη.
Υπάρχουν κι άλλα.
Το όραμα του Θεού.
Η ύστατη φευγαλέα εικόνα όσων καταδικάστηκαν σε αιώνιο μαρτύριο.
Το μειλίχιο φως του απέραντου Παραδείσου Του.
Ο αγαλλιασμός των Χερουβείμ.
Το χαρούμενο βλέμμα του Θεού.
Και πέραν αυτών,
όλα ενώθηκαν με βαθιά γήινη θλίψη.
Ο μυελός των οστών μας πήρε φωτιά.
Το αίμα στις φλέβες μας μετατρέπεται σε πύρινες χορδές.
Μας κάνει να διπλωθούμε από τον απίστευτο πόνο
που δεν υποχωρεί ποτέ
και παρακινείται από την οργή του Θεού.
Θα βρεθείς ενώπιον του Θεού.
Και η κρίση Του για τους αμαρτωλούς είναι σκληρή.
Πήγαινε, πάτερ.
Μην ανησυχείς για μένα.
Είμαι εν ειρήνη.
Και πολύ κουρασμένη.
Νταμιάνα.
Παρακαλώ, πήγαινε αλλού να κλάψεις.
Οι επιπτώσεις αυτού του θανάτου διήρκεσαν ανάρμοστα πολύ.
ΑΜΩΜΟΣ ΣΥΛΛΗΨΗ
Άνθρωποι έρχονταν από παντού,
ακολουθώντας το χτύπημα των καμπανών.
Και σιγά σιγά, μετατράπηκε σε μια μεγάλη γιορτή.
Η Κομάλα έσφυζε από κόσμο, εορτασμούς και βαβούρα.
Είναι στον αέρα!
Καταπληκτικό!
Στην άκρη!
Οι καμπάνες επιτέλους σταμάτησαν.
Μα η γιορτή συνεχίστηκε.
Δεν καταλάβαιναν με κανένα τρόπο
πως ήταν περίοδος θρήνους, μέρες πένθους.
Φωτιά!
Μη στέκεσαι εκεί, δον Πέδρο.
Τουλάχιστον, κάθισε.
Θα κάτσω με σταυρωμένα χέρια
και η Κομάλα θα πεθάνει από την πείνα.
Αφεντικό.
Ο πατήρ Ρεντερία πήρε τα όπλα.
Γιατί;
Επειδή η επαναστατική κυβέρνηση ανέστειλε τις ιερές ακολουθίες.
Με τον Βίλα δεν συντάχτηκες;
Ή μήπως με τον Ομπρεγκόν;
Σύναψαν ειρήνη, δον Πέδρο.
Είμαστε ολομόναχοι.
Τι θα κάνουμε;
Τον πολεμάμε ή πάμε μαζί του;
Δεν υπάρχει αμφιβολία.
Να πάτε με την κυβέρνηση.
Δεν είμαστε κανονικοί στρατιώτες.
Μας θεωρούν επαναστάτες.
Κάνε ό,τι θες, τότε.
Θα πάω με το μέρος του ιερέα.
Μ' αρέσει έτσι όπως φωνάζει.
Εξάλλου, η σωτηρία μας θα είναι εγγυημένη.
Λοιπόν, αφεντικό.
Τα λέμε.
- Πάμε. - Πάμε.
Μετά που ο Πέδρο Πάραμο έδιωξε τον κόσμο και κάθισε στην καρέκλα του,
η γη έμεινε άγονη και ερειπωμένη.
Η πόλη άρχισε να αδειάζει.
Παντού τριγύρω, ο κόσμος μαράζωσε.
Και η Κομάλα γέμισε με αποχαιρετισμούς.
Εγώ έμεινα γιατί δεν είχα πού αλλού να πάω.
Αλλά μαζί με τον κόσμο χάθηκε και η ελεημοσύνη που με ζούσε.
Και άρχισα να λιμοκτονώ.
Μετά που σε βρήκαμε,
τα κόκαλά μου ήταν αποφασισμένα να αναπαυθούν.
Και η ψυχή σου;
Πού νομίζεις ότι πήγε;
Με ικέτευε να σταθώ στα πόδια μου και να συνεχίσω τη ζωή μου.
Σαν να ήλπιζε ακόμα σε κάποιο θαύμα που θα εξάγνιζε τις αμαρτίες μου.
Ούτε καν προσπάθησα.
Άνοιξα το στόμα μου για να βγει.
Κι εκείνη έφυγε.
Ένιωσα σαν το νήμα του αίματος
προς την καρδιά μου να μου έπεσε στα χέρια.
Δεν περίμενα να με προσέξει κανείς.
Δεν θα γινόμουν εμπόδιο για κανέναν.
Ούτε στο έδαφος δεν έπιασα χώρο.
Με έθαψαν στον τάφο σου,
όπου ταίριαξα άνετα στο κενό ανάμεσα στα χέρια σου.
Μονάχα σκέφτομαι ότι εγώ θα έπρεπε να σε κρατώ στην αγκαλιά μου.
Και ο Πέδρο Πάραμο;
Πέρασαν χρόνια, αλλά αυτός ήταν πάντα εκεί, σαν σκιάχτρο.
Λησμόνησε τον ύπνο και τον χρόνο.
Διότι φοβόταν τις νύχτες που γέμιζαν το σκοτάδι με φαντάσματα.
Να κλειστεί μέσα μαζί με τα φαντάσματά του.
Αυτό φοβόταν.
Νταμιάνα!
Δες τι θέλει αυτός ο άντρας.
Δώστε μου ένα βοήθημα, για να θάψω τη γυναίκα μου.
Προστάτεψέ μας, Θεέ μου, από τις παγίδες του πονηρού.
Τι είπες;
Ήρθα να ζητήσω βοήθεια για να θάψω τη γυναίκα μου.
Πούλησα και τα γαϊδούρια μου για να πληρώσω τον γιατρό, όμως…
Φύγε.
Τόσος κόπος για το τίποτα.
Είναι εκεί.
Μόνη.
Κείτεται στο υγρό χώμα.
Βοήθεια!
Βοήθεια! Κάποιος να μας βοηθήσει!
Δώσε μου κάτι.
Δώσε μου κάτι!
Είσαι καλά, αφεντικό;
Πάμε.
Εγώ είμαι, δον Πέδρο.
Θέλεις να σου φέρω το φαγητό σου;
Θα πάω εκεί.
Θα πάω.
ΤΕΛΟΣ
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΧΟΥΑΝ ΡΟΥΛΦΟ
Υποτιτλισμός: Δημήτριος Θωμαΐδης