Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Przyjechałem do Comali, bo mieszkał tam mój ojciec.
Niejaki Pedro Páramo.
Powiedziała mi to matka.
A ja obiecałem jej, że tam pojadę.
Gdy leżała na łożu śmierci, obiecałbym jej wszystko.
Wcześniej powiedziała mi:
„O nic go nie proś.
Zażądaj tego, co nam się należy.
Spraw, by zapłacił wysoką cenę za to,
że nas porzucił”.
Nie zamierzałem dotrzymać obietnicy.
Ale potem zacząłem marzyć.
Puściłem wodze fantazji.
Wokół tego człowieka, męża mojej matki,
zaczął formować się świat.
Po co idzie pan do Comali?
Zobaczyć się z ojcem.
Pewnie powita pana z pompą.
Ucieszy się, że ktoś przyjechał.
Opisze mi pan ojca?
Nie znam go.
Wiem, że nazywa się Pedro Páramo.
A niech mnie.
Zna go pan?
Kto to?
Chodząca uraza.
- Gorąco. - Ano.
Ale to jeszcze nic.
W Comali będzie gorzej.
Mówi się,
że ci, którzy tam umierają,
wracają później z piekła po koce.
Ja też jestem synem Pedra Páramo.
To na pewno Comala?
Na pewno.
Czemu tak tu ponuro?
Takie czasy.
Miasto wygląda na opuszczone.
Bo takie właśnie jest.
Opuszczone.
Nikt w nim nie mieszka.
A Pedro Páramo?
Pedro Páramo zmarł wiele lat temu.
Gdzie znajdę nocleg?
U doñi Eduviges, o ile jeszcze żyje.
Proszę się powołać na mnie.
A jak się pan nazywa?
Abundio…
Tymi samymi oczami patrzyła tu na wszystko moja matka.
Powiedziała mi:
„Tam znajdziesz moje miasto,
zbudowane na równinie.
Pełne drzew i liści.
Tam będziesz mnie lepiej słyszał.
Będę bliżej ciebie”.
Chciałbym jej powiedzieć:
„Myliłaś się co do tego miejsca.
Wysłałaś mnie do pustego miasta,
na poszukiwania widma”.
Przepraszam.
Gdzie mieszka doña Eduviges?
Tam.
W różowym domu z łukami.
Jestem Eduviges Dyada.
Proszę wejść.
Tędy.
Co to za rzeczy?
Rupiecie.
Mam ich cały dom.
Ludzie przechowywali u mnie rzeczy,
po które nigdy nie wrócili.
Jest pan jej synem?
Czyim?
Doloritas.
Tak. Skąd pani wiedziała?
Mówiła mi, że pan przyjedzie.
Dokładnie dzisiaj.
Moja matka?
Tak.
Właśnie ona.
To pański pokój.
Zawsze uprzątnięty na wypadek nagłej wizyty.
Nie ma łóżka.
Nie szkodzi.
Zmęczenie to dobry materac.
Niełatwo przygotować wszystko na ostatnią chwilę.
Pańska matka mnie zaskoczyła.
Moja matka nie żyje.
Dlatego miała tak słaby głos.
Teraz rozumiem.
Kiedy zmarła?
Siedem dni temu.
Musiała czuć się opuszczona.
Obiecałyśmy sobie, że umrzemy razem.
Że będziemy się wspierać w drodze.
Ale ona mnie wyprzedziła.
Na pewno ją dogonię.
Potrafię iść na skróty.
Wystarczy umrzeć, gdy sami zechcemy,
a nie wtedy, gdy zechce Pan.
Może coś na ząb?
- Przygotuję coś. - Dobrze.
Później.
Co ty tam robisz, chłopcze?
Nic, mamo.
Nie siedź tak, bo ukąsi cię wąż.
Rozwijaj, Susano!
- Nie! - O nie.
Kocham to miasto za ciebie,
a nienawidzę za całą resztę.
Nawet za to, że się tu urodziłam.
Wrócę cię odwiedzić.
Nie, nie wrócisz.
Już nigdy.
Kazałam ci stąd wyjść!
Za chwilę, mamo.
Zaraz wychodzę.
Ojciec nie może na ciebie liczyć.
Zrobił się z ciebie wałkoń.
Nie powinieneś pracować?
Nie. Rogelio mi nie płaci.
Nie masz zarabiać, tylko się uczyć.
Na razie musisz to znosić.
Niech inni to znoszą, babciu.
To nie dla mnie.
Dziwny z ciebie chłopak.
Czuję, że źle skończysz, Pedro Páramo.
Myślałem, że Eduviges to jakaś wariatka.
Później już nic nie myślałem.
Jakbym był w odległym świecie.
Dałem mu się porwać.
Tak.
Mogłam być twoją matką.
Nie mówiła ci o tym?
Nie.
Mówiła tylko dobre rzeczy.
Powiedział mi o pani mulnik.
Niejaki Abundio.
Kochany Abundio.
Płaciłam mu za każdego wędrowca, którego do mnie przysłał.
Aż biedak ogłuchł.
Tamten człowiek słyszał dobrze.
Wróćmy do twojej matki.
Gdy miała wyjść za Pedra Páramo,
zabroniono jej spędzić z nim noc poślubną.
Kobieca przypadłość.
Poprosiła, żebym poszła za nią.
Spała pani z Pedrem?
Z chęcią z nim poszłam.
Ale całodzienna hulanka tak go wyczerpała, że chrapał aż do rana.
Urodziłeś się rok później.
Ale nie mnie.
Choć mało brakowało.
Może matka nie powiedziała ci tego ze wstydu.
Zabrałem ze sobą jej portret.
Zawsze nienawidziła Pedra Páramo.
Wciąż tylko narzekał i wydawał rozkazy.
Przywykła do tego,
ale jej oczy stały się zimne.
Wtedy zaczęła wzdychać.
W końcu Pedro Páramo odesłał ją do siostry.
Mieszkaliśmy z nią w Colimie.
Wiele miesięcy później spytałam o nią Pedra.
Pytałam, z czego będziecie żyć.
A on na to: „Niech Bóg się nimi zajmie”.
„Niech Bóg się nimi zajmie”.
Kiedy zaznasz spokoju?
Obudź się.
Czemu płaczesz, mamo?
Twój ojciec nie żyje.
Zabili go.
A kto zabił ciebie, matko?
Kiedy zaznasz spokoju?
Nic pani nie jest?
To koń Miguela Páramo.
Galopuje drogą do Media Luna.
Ktoś tam mieszka?
Nie, nikogo tam nie ma.
Nie rozumiem.
- Nie słyszę żadnego konia. - Nie?
Nie.
To pewnie mój szósty zmysł.
Mój dar od Boga.
Albo klątwa.
Kim był Miguel Páramo?
Synem Pedra Páramo.
Drugim synem?
Jedynym, którego uznawał.
Czasem nocował w moim domu.
Aż poznał dziewczynę z Contli.
Nocami do niej wychodził…
i wracał o świcie.
Ale tamtej nocy nie wrócił.
Tętent kopyt jego konia jeszcze nie ucichł, gdy usłyszałam stukanie.
Ale może tylko je sobie wyobraziłam.
Co się stało?
Odprawiła cię?
Nie. Nie w tym rzecz.
Nie mogę znaleźć miasteczka.
Co ty mówisz, Miguel?
Wszystko spowiła mgła.
Albo dym.
Sam nie wiem. Ale Contla już nie istnieje.
Przyjechałem do ciebie, bo wiedziałem, że mnie zrozumiesz.
Mieszkańcy Comali uznaliby mnie za szaleńca.
Jak zawsze.
Nie.
Nie jesteś szalony.
Pewnie nie żyjesz.
Wszyscy mówili, że ten koń kiedyś cię zabije.
Przeskoczyłem tylko przez nowe ogrodzenie.
Szkoda mi było czasu na objazd.
A potem był tylko dym.
Idź.
Spoczywaj w pokoju, synu.
Dziękuję, że przyszedłeś się ze mną pożegnać.
Bogu niech będą dzięki!
Pobłogosław go, ojcze!
Nie zrobię tego.
To był zły człowiek. Nie wejdzie do Królestwa Niebieskiego.
Wstawiając się za nim, uraziłbym Boga.
Wiesz, kogo dziś pochowali?
Tak, stryju.
Jesteś pewna, że to był on?
Niezupełnie.
Nie widziałam twarzy.
Rzucił się na mnie nocą.
Skąd zatem wiedziałaś, że to był Miguel Páramo?
Od niego.
Przedstawił się. Mówił, żebym się nie bała.
Wiedziałaś, że to on odpowiada za śmierć twojego ojca?
Tak, stryju.
I co zrobiłaś, żeby go odeprzeć?
Nic.
Powiedział, że przyszedł mnie przeprosić.
Myślałam o tym, czego mnie nauczyłeś.
Że nie wolno nam nienawidzić.
Nagle mnie przygniótł.
Robił mi okropne rzeczy.
Myślałam, że mnie zabije.
Na pewno smaży się teraz w czeluściach piekielnych.
Prosiłam o to wszystkich świętych.
To nic pewnego, dziecko.
Kto wie, ilu ludzi się teraz za niego modli.
Poza tym dałem mu rozgrzeszenie.
Co ty mówisz, stryju?
Dziękujmy Bogu, że zabrał go z tego świata,
gdzie wyrządził tyle krzywd.
Nieważne, czy jest z nim teraz w niebie.
Przepraszam, ojcze Rentería.
W czym mogę pomóc?
Moja siostra zmarła.
Jak to się stało?
Odebrała sobie życie.
Czego ode mnie chcesz, Marío?
Proszę ocalić jej duszę.
Popełniła samobójstwo.
Sprzeciwiła się woli Boga.
Zawiodła w chwili ostatecznej próby.
Spełniła tyle dobrych uczynków, by zapewnić sobie zbawienie.
Wszystkie przepadły w jednej chwili.
Nie, nie przepadły.
Umarła, krztusząc się własną krwią.
Straszliwie cierpiała.
A cierpienie…
Kiedyś mówił nam coś ojciec o cierpieniu, już nie pamiętam.
Może gdyby odprawić kilka mszy gregoriańskich…
Ale do tego trzeba by sprowadzić kilku księży.
To kosztowne.
Nie mam pieniędzy.
Przecież ojciec wie.
Zostawmy tę sprawę.
Zaufajmy Panu.
Tak, ojcze.
Zdrowaś Maryjo
Ocal jej duszę
Od ognia czyśćcowego
Swym przebaczeniem
Płomyk świecy daje
Wieczny odpoczynek
Słyszałeś kiedyś jęk umarłego?
Nie.
Może to i lepiej, synu.
Doño Eduviges.
Doño Eduviges!
Nie wróci tu pani?
Pozwólcie mi wrócić do domu!
Puśćcie mnie!
Don Fulgorze!
Nie!
To pani, doño Eduviges?
Nie jestem Eduviges.
Mam na imię Damiana.
Usłyszałam, że tu jesteś,
i po ciebie przyszłam.
Damiana Cisneros?
Mieszkała pani w Media Luna?
Nadal tam mieszkam. Dlatego dotarłam tu dopiero teraz.
Matka mówiła, że zajmowała się mną jakaś Damiana.
Znam cię od urodzenia, Juanie Preciado.
Pójdę z panią. Nie wiem, co tu się dzieje.
Same dziwaczne rzeczy.
Proszę posłuchać.
Kilka chwil temu,
w tamtym pokoju,
słyszałem, jak ktoś zawodził.
Jakby w agonii.
Może to uwięzione tam echo.
Wiele lat temu powiesili tam Toribia Aldretego.
A potem zamknęli drzwi, aż jego ciało wyschło.
Jak tam wszedłeś?
Do tych drzwi nie ma klucza.
Nikt nie podważy pańskiego męstwa, don Fulgorze.
Wiem, że może pan wszystko.
I to nie dzięki pańskiemu mocodawcy, a własnym wysiłkiem.
Ale takim świstkiem można się tylko podetrzeć.
Do niczego innego się nie nadaje.
Teraz, gdy już wiem, w czym rzecz, mogę się tylko roześmiać.
„Toribio Aldrete
zignorował granice swojej nieruchomości
i postawił ogrodzenie
na ziemiach Media Luna,
własności Pedra Páramo”.
Pana to nie śmieszy, don Fulgorze?
„Bezprawne użytkowanie”.
„Oskarżenie o bezprawne użytkowanie”.
Pański szef powinien się wstydzić takiej ignorancji.
Viges…
Mogę skorzystać z pokoju na górze?
Oczywiście, don Fulgorze.
Pańscy ludzie będą tam nocować?
Nie.
Tylko jeden.
Nie przejmuj się nami. Idź spać.
Zostaw nam tylko klucz.
Usiądź, Fulgorze. Tutaj będzie nam wygodniej.
Nie usiądziesz?
Wolę stać, Pedro.
Jak sobie chcesz. Ale mów mi „don Pedro”.
- Jak idzie? - Z czym?
- Dobrze wiesz. Z Media Luna. - Źle.
Nic nie zostało.
Sprzedaliśmy resztki bydła.
Nie będę się wdawał w szczegóły, bo nie zna pan majątku.
Nigdy tam pana nie widziałem.
W tej chwili jesteśmy winni…
Komu?
Nieważne ile. Mów komu.
Największe długi mamy u Preciadów.
Kolejni są Fregoso i Guzmánowie.
Problem w tym, że nie mamy z czego zapłacić.
Dlaczego?
Pańska rodzina wszystko roztrwoniła.
Pożyczali i nie oddawali.
Zawsze mówiłem pańskiej świętej pamięci matce:
„Przestańcie, bo zostaniecie z niczym”.
I tak się stało.
Możliwe, że ktoś zechce kupić ziemię. Dobrze za nią zapłaci.
- Mówisz o sobie? - Uwierzyłby pan w to?
Uwierzę we wszystko.
No dobrze.
Jutro zaczniemy porządkować nasze sprawy.
Zaczniemy od Preciadów.
- To u nich mamy największe długi? - Tak.
Jedna z nich przeniosła się do miasta. Do Colimy.
Teraz Lola… To znaczy doña Dolores jest jedyną właścicielką rancza Enmedio.
To jej musimy zapłacić.
Jutro poprosisz Lolę o rękę.
Nie będzie mnie chciała. Jestem za stary.
Zrobisz to w moim imieniu.
Dziewczyna ma swój urok.
Powiesz jej, że gorąco ją kocham. Idź do niej jutro.
Dobrze.
Niech ojciec Rentería wszystko przygotuje.
- Ile mamy pieniędzy? - Ani grosza.
Obiecaj mu, że zapłacimy później.
Nie chcesz usiąść?
Usiądę, don Pedro.
Miło mi się z panem pracuje.
Powiedz Loli, że ją kocham.
- To ważne. - Tak.
To prawda, Sedano. Kocham ją.
Za jej piękne oczy.
Za oczy. No jasne.
Proszę wybaczyć, że się tak rumienię.
Ale nigdy nie sądziłam, że don Pedro zwróci na mnie uwagę.
Myśl o pani nie daje mu spać.
Mógłby mieć każdą.
W Comali jest tyle ładnych dziewcząt.
Ciekawe, co na to powiedzą.
To powściągliwy mężczyzna.
Świętej pamięci don Lucas Páramo mówił mu, że nie jest go pani godna.
Milczał, bo musiał być posłuszny.
Ale jego rodzice już nie żyją
i nic nie stoi mu na drodze.
Wyznaczmy datę ślubu na pojutrze.
Co pani na to?
Tak szybko?
Proszę.
Nie jestem gotowa.
Muszę przygotować wyprawę, napisać do siostry…
Nie.
Będę gotowa na 8 kwietnia.
Potrzebuję kilku dni.
Mój szef nalega.
Proszę się nie przejmować wyprawą. My się nią zajmiemy.
Matka don Pedra chciałaby, żeby włożyła pani jej suknię.
To rodzinna tradycja.
Problem tkwi w samej dacie.
Wie pan, kobiece sprawy.
Tak mi wstyd, że muszę o tym mówić.
To mój czas.
Tak mi wstyd.
Co z tego?
To nie ma żadnego wpływu na ślub.
Liczy się miłość.
Nie rozumie pan.
Rozumiem. Ślub odbędzie się pojutrze.
Proszę powiedzieć sędziemu, że majątek będzie własnością wspólną.
Wspólną!
- Dobrze. - Do widzenia.
Podgrzej wody, Damiano.
Tak, panienko.
Przyspieszę krwawienie. Zacznie się jeszcze dziś.
Ale i tak potrwa trzy dni, jak zawsze.
Dzięki ci, Boże, że dałeś mi don Pedra!
Nawet jeśli mnie znienawidzi.
Media Luna pójdzie na sprzedaż?
Mamy szukać innej pracy?
Ty się i tak nie przepracowujesz. Ale spokojnie, wyrobisz się.
Jednak tu zostaniecie?
Nie nazwał pan Pedra próżniakiem?
Tak nazywał go mój szef, don Lucas.
Na starość nie mógł liczyć na jego pomoc.
„Nic dobrego z niego nie wyrosło”, mówił.
Od teraz mówcie na niego „don Pedro”.
Panna jest chętna.
A ksiądz chce 60 pesos za pominięcie zapowiedzi.
Powiedziałem mu, że zapłacimy.
Nie poprosiłeś Dolores o zaliczkę?
Nie, szefie.
Nie ośmieliłem się.
Nie bądź dzieckiem, Fulgorze.
Nie chciałem psuć jej radości.
W przyszłym tygodniu spotkasz się z Aldretem.
Postawił ogrodzenie na ziemi należącej do Media Luna.
Mógłbym przysiąc, że dobrze wszystko wymierzył.
Powiesz mu, że pomylił się w obliczeniach.
Zniszcz ogrodzenie, jeśli trzeba.
A co z prawem?
Jakim prawem?
Od teraz to my je stanowimy.
Złożysz skargę.
Oskarżysz Aldretego o bezprawne użytkowanie.
Powiedz mu, że Lucas Páramo nie żyje i musi dogadać się ze mną.
- Dobrze, szefie. Mogę odejść? - Tak.
„Bezprawne użytkowanie”.
Nikt nie powie o panu złego słowa.
Ale z pańskiego szefa to kawał sukinsyna.
Co wy robicie?
Idziemy do łóżka.
Jeszcze się nie zdarzyło, żeby tequila zwaliła mnie z nóg.
Idziemy, Toribio.
„Bezprawne użytkowanie”.
Nie chcę pana urazić, ale wolałbym spać w domu.
Nie chcę martwić żony.
- Ani robić panu kłopotu. - To żaden kłopot.
Chodźmy.
Co wy robicie?
Puśćcie mnie! Wracam do domu!
Dajcie mi się pożegnać z żoną!
Puszczajcie!
Litości!
Don Fulgorze!
Nie!
Miło pana widzieć, don Rubénie.
Dziękuję, don Pedro.
To ja dziękuję.
- Jak się macie, chłopcy? - Świetnie.
Przepraszam.
Panowie.
Zdrowie, don Pedro.
Ja i chłopaki chcieliśmy panu powinszować.
Dziękuję, Fulgorze.
Panowie.
Zająłeś się Toribiem Aldretem?
Wszystko załatwione, szefie.
Pozostała nam rodzina Fregoso i jeszcze jedna sprawa.
Co to za sprawa?
Znajdziemy zabójcę mojego ojca.
Ale o tym później. Najpierw mój miesiąc miodowy.
Idziemy, chłopaki.
- Za pozwoleniem. - Śmiało.
Moje gratulacje.
- Mecenasie. - Winszuję.
Mogę zabrać talerz?
Smakowało?
Dorotea.
Proszę.
Bóg zapłać, Damiano.
Zjedz i wyjdź tyłem.
Przepraszam.
O co chodzi?
Zaraz wracam. Co się stało?
- Co? - Jest pijany. Nie zauważy.
Co ty mówisz?
Jak to, nie zauważy?
Jestem starsza i bledsza od ciebie.
Po ciemku nie widać różnicy.
Nie mogę.
Sama musisz z nim iść.
Nie przestałam jeszcze krwawić.
Zrób to dla mnie. Odwdzięczę się.
Idź za mnie.
- Od czego są przyjaciółki? - Nie!
To miasto jest pełne ech.
Przez wiele nocy słyszałam gwar zabawy.
Niósł się aż do Media Luna.
Przyszłam sprawdzić, skąd to zamieszanie,
i zobaczyłam to, co widzimy teraz.
Opustoszałe ulice.
Teraz już się nie boję.
Któregoś dnia echa pewnie ucichną.
Skoro są echa, muszą być także i głosy.
Usłyszysz je.
Jakby dobiegały zza kamieni.
To był dom rodziny Páramo.
Odkąd dziadkowie przybyli do Comali.
Choć don Pedro większość życia spędził w Media Luna.
A ja z nim.
Wydawałam polecenia całej służbie.
Budziłam respekt.
Tylko ja nie wpuściłam go do łóżka.
Idzie pani do Media Luna?
Wypoczniesz tam.
Po tych ulicach błądzą tłumy dusz.
To dusze tych, co zmarli bez rozgrzeszenia
i wciąż odbywają pokutę.
To ci, których Pedro Páramo zabił
za morderstwo jego ojca.
- Było ich tak wielu? - Tak.
Panią też uprzedziła moja matka?
Nie.
Racja. Co u twojej matki?
Umarła.
Może powinna pani o tym wiedzieć.
Skąd miałabym wiedzieć?
Nie wiem o niczym od lat.
Więc jak mnie pani znalazła?
Jest pani żywa?
Damiano?
Damiano Cisneros!
Damiano!
Weź go, Damiano.
Czemu wzdychasz, Doloritas?
Chciałabym być myszołowem i polecieć do mojej siostry.
A jakiż to problem, doño Doloritas?
Zaraz cię do niej wyprawimy.
Wracamy.
Spakuj ją.
Niech jedzie.
Moja matka wzdychała za Comalą.
Chciała wrócić.
Tam, gdzie człowiek chciałby żyć wiecznie.
Czy to nie Filoteo Aréchiga?
To on. Udawaj, że go nie widzisz.
- Idzie za nami? - Mam nadzieję, że nie.
Podobno to on wyszukuje dziewczęta dla don Pedra.
- Naprawdę? - Chodź.
Przepraszam.
Tylko tamtędy przechodziłem.
Don Pedro nie chciał mnie zabić.
Chciał tylko wiedzieć, czy byłem na weselu, na którym zabili mu ojca.
Wybija wszystkich gości.
Ale mnie chciał tylko nastraszyć!
Niebo jest wielkie.
Co pan tu robi?
Nie jesteście martwi?
Upił się.
Nie, jest przerażony.
Proszę wejść.
Jest pan chory?
Chcę tylko wrócić tam, skąd przyszedłem.
Lepiej zaczekać do rana.
Na ulicach jest niebezpiecznie.
Można się zgubić.
Jutro pana odprowadzę.
Kto to może być?
Jak tu trafił?
Pewnie się zgubił.
Idź spać.
Daj mi odpocząć.
Spójrz na niego.
Patrz, jak się wierci.
Jak skazaniec.
Pewnie ma na sumieniu wiele śmierci.
To woda z kwiatów pomarańczy.
Złagodzi strach.
Proszę się o mnie nie martwić.
Jak się stąd wydostać?
Dokąd?
Wszystko jedno.
Jest wiele dróg.
Gdzie pani mąż?
To nie mój mąż.
Tylko brat.
Choć nie chce w to uwierzyć.
Nie boi się mnie pan?
Proszę się zbliżyć.
Przyjrzeć mi się.
Na co mam patrzeć?
Nie widzi pan grzechu?
Jego plam na mojej skórze?
Nie tylko na zewnątrz.
W środku mam morze zgnilizny.
Proszę wybaczyć, ale…
chciałbym się przespać.
On nie wróci.
Słucham?
Widziałam to w jego oczach.
Czekał, aż ktoś przyjdzie, żeby sam mógł odejść.
Teraz ty się mną zaopiekujesz.
Co?
Nie chcesz?
Połóż się przy mnie.
Tutaj mi dobrze.
Lepiej ci będzie na łóżku.
Tam pogryzą cię pluskwy.
Pedro Páramo nikogo nie oszczędzał.
To niewybaczalne.
Co z tymi gwałtami?
My też się go baliśmy.
Musimy czekać, aż umrze.
Niczego tu nie znajdziesz.
Módl się za nas, Juanie Preciado.
Módl się za mną do Boga!
Juanie Preciado!
Chcesz mi wmówić, że się udusiłeś, Juanie Preciado?
Znalazłam cię sztywnego.
Jakbyś umarł z przerażenia.
To prawda, Doroteo.
Zabiły mnie tamte szepty.
Moje przerażenie rosło,
aż zamarła we mnie dusza.
Słyszysz?
Pada deszcz.
Słyszysz spadające krople?
Jakby ktoś po nas stąpał.
Myśl o czymś przyjemnym.
Będziemy tu długo pogrzebani.
Padaj, deszczu!
Padaj, ile zdołasz!
Skąd tak wcześnie wracasz, chłopcze?
Z dojenia.
Kogo doiłeś?
Zgadnij.
Pewnie Doroteę, tę kulawą.
- Tylko ona lubi dzieci. - Głupiec z ciebie.
Margarita.
Gdzie byłeś, Miguel?
Tam i siam. Odwiedzałem matki.
Słuchaj.
Znasz jakąś kulawą Doroteę?
Siedzi na zewnątrz.
Wstaje wcześnie i przychodzi tu na śniadanie.
To żebraczka. Żyje z jałmużny.
Cholerny staruch.
Dorotea!
Chodź tu. Mam dla ciebie propozycję.
Gdzie moje jajka?
Od teraz masz ją karmić tym samym, co mnie.
Choćby nie wiem co.
Fulgorze!
- Szefie… - Jak nam idzie?
Spędziliśmy bydło z Enmedio, mijając dawne ziemie Fregoso,
aż na wzgórza Vilmayo.
Dobrze.
Coś się stało?
Ktoś oskarżył pańskiego syna o zabicie człowieka.
Powiedz, że ja to zrobiłem.
Przypisuj mi wszystkie jego winy.
Będzie pan miał utrapienie z tym Miguelem. Chłopak pakuje się w kłopoty.
Daj mu spokój. To tylko dzieciak.
Ile ma już lat?
Pewnie z 17, prawda?
Chyba tak.
Ale jest brutalny i lekkomyślny.
Czasem mam wrażenie, że ściga się z czasem.
W końcu przegra, zobaczy pan.
To jeszcze dziecko.
Jak pan uważa.
Ale kobieta, która twierdzi, że pański syn zabił jej męża,
była zrozpaczona.
Co to za ludzie?
Nie znam ich.
Nie przejmuj się nimi. Nic nie znaczą.
Spokojnie. Nic nie zrobimy.
Dobrze.
Pójdę już, szefie.
Matka opowiadała mi o tych zielonych równinach i chmurach.
Nie mogła tu nawet umrzeć.
Nawet w tym musiałem ją zastąpić.
To dziwne, Doroteo.
Nawet nie zdążyłem spojrzeć w niebo.
Ja przestałam się nim interesować,
gdy ojciec Rentería zapewnił mnie, że nigdy nie ujrzę chwały Pana.
Z powodu moich grzechów.
Nie powinien był tak mówić.
Gdy zamykają ci przed nosem drzwi
i tylko wrota piekieł pozostają otwarte…
Lepiej byłoby nigdy się nie urodzić.
Podobno doña Susana i jej ojciec opuścili Mascotę.
Dokąd się udali?
Przeszukałem całe wzgórza.
Każdy ze świadków wskazywał mi inny kierunek.
Nie mogę ich znaleźć.
Wydaj, ile musisz, ale ich znajdź.
- Nie zapadli się pod ziemię. - Dobrze.
Nie tak! Głową naprzód.
Co mu zrobili?
Nikt mu nic nie zrobił.
- Sam znalazł śmierć. - Zabił go jego koń.
Nadszedł czas zapłaty.
Lepiej zapłacić wcześniej i mieć to za sobą.
Skróćcie cierpienia tego konia.
Dobrze, don Pedro.
Don Pedro, ojciec Rentería chce się z panem spotkać.
Teraz?
Niech wejdzie.
Proszę, ojcze.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Powiedziano mi, że matka dziecka zmarła przy porodzie, a pan jest jego ojcem.
Przyniosłem je.
Niech ojciec je zatrzyma.
Będzie z niego ksiądz.
Nie z taką krwią. Nie wezmę za niego odpowiedzialności.
Myśli ksiądz, że mam złą krew?
Tak, don Pedro.
Pokażę, że się ojciec myli.
Proszę go tu zostawić. Ktoś się nim zajmie.
Tak myślałem.
Tutaj będzie miał przynajmniej wyżywienie.
Damiano!
Zajmij się tym.
To mój syn.
Wypijmy za nieboszczkę i za ciebie, ojcze.
A za niego?
Za niego też. Czemu nie?
Proszę.
Wieczny odpoczynek racz mu dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj mu świeci.
Zmiłuj się nad swoim sługą, Panie.
- Zmiłuj się nad jego duszą. - Amen.
Nienawidziłeś go, ojcze.
Miałeś swoje powody.
Zabójstwo twojego brata…
To, co spotkało Anę…
Ale zapomnijmy o tym.
Proszę mu przebaczyć, bo Bóg pewnie już to zrobił.
To mój dar na rzecz kościoła.
Ty jeden wiesz, czy to wystarczy.
Jeśli chodzi o mnie, potęp go.
- Święta Maryjo. - Bez grzechu poczęta.
Wyznaj swe grzechy, dziecko.
Spałam wczoraj z Pedrem Páramo.
- Co jeszcze? - Urodzę dziecko Pedra Páramo.
Oddałam córkę Pedrowi Páramo.
Niechaj wyrządzone zło…
Niechaj wywyższy…
Boże miłosierny…
Święta Maryjo.
Bez grzechu poczęta.
Zaczęłaś pić?
Skoro nie mogę mu już wyrządzić żadnej krzywdy…
Wyznam ojcu,
że to ja stręczyłam dziewczęta
zmarłemu Miguelitowi Páramo.
Zabierałaś je do niego?
Czasem tak.
A czasem je z nim umawiałam.
Albo mówiłam mu, kiedy będą same, żeby mógł je zaskoczyć.
Ojcze…
Udzielisz mi rozgrzeszenia?
Co ja mam z tobą zrobić, Doroteo?
Sama się osądź. Potrafisz sobie przebaczyć?
Nie, ojcze.
Ale ty możesz.
Ile razy przychodziłaś tu,
prosząc mnie, bym po twojej śmierci posłał cię do nieba?
Chciałaś odnaleźć tam syna, prawda?
Cóż…
Nie możesz już wejść do nieba.
Ale niech Bóg ci wybaczy.
Jej rzęsy znieruchomiały.
Jej serce stanęło.
Ty to powiedziałaś, Doroteo?
Wciąż cię przerażają?
Pozostała tylko martwa powłoka.
Coś słyszałem.
Kobiecy głos.
Myślałem, że to ty.
To pewnie ta, co mówi do siebie.
Ta z dużego grobu.
Doña Susanita.
Pochowali ją obok nas.
Stare trupy zaczynają się wiercić,
gdy dosięgnie ich odrobina wilgoci.
Budzą się.
Kim ona jest?
Ostatnią żoną Pedra Páramo.
Podobno była szalona.
O czym mówi?
Tylko jęczy.
Może przez niego cierpiała.
Nie myśl tak.
On ją kochał.
Bardziej niż jakąkolwiek inną kobietę.
Przegrałaś.
Przypomniałam sobie, że jej matka zmarła na gruźlicę.
Wtedy ona i jej ojciec zniknęli.
Gdy wiele lat później przywieźli ją do Pedra Páramo,
wiele już wycierpiała.
Kochał ją tak bardzo,
że swoje ostatnie lata spędził w fotelu,
wpatrzony w drogę, którą wywieźli ją na cmentarz.
Już niedługo.
Przepraszam.
Przyniosłem księgi, o które pan prosił.
Wie pan, kto wrócił?
Bartolomé San Juan.
Po co?
Sam chciałbym wiedzieć.
Poszedł prosto do starego domu,
jakby już mu go pan wynajął.
Przynajmniej tak się zachowywał.
Jutro to wyjaśnię.
Oboje przyjechali?
Tak.
On i jego żona.
Skąd pan wiedział?
A córka nie?
Cóż… Traktuje tę kobietę tak, jakby była jego żoną.
To Susana.
Na pewno.
Znaleźliśmy ich w opuszczonych kopalniach La Andrómeda.
Pewnie przyciągnęły ich tutaj plotki o zbrojących się ludziach.
Możliwe.
Ponoć sprawa robi się poważna.
Pewnie szukali tu bezpieczeństwa.
Idź spać.
Za pozwoleniem, szefie.
To miasto smakuje nieszczęściem.
Nie znajdziemy tu wybawienia.
Czuję to.
Wiedziałem, że nie dał nam tego wszystkiego za darmo.
Wiesz, czego zażądał Pedro Páramo?
Powiedział mi, że jedynym, co mogę mu dać,
jesteś ty.
I że jesteś moim najlepszym dziełem.
Podobno w dzieciństwie bawiliście się razem.
Pływaliście razem w rzece.
Gdybym o tym wiedział, zatłukłbym cię na śmierć.
Nie wątpię.
Pójdziesz z nim do łóżka?
- Tak, Bartolomé. - Nie nazywaj mnie tak.
Jestem twoim ojcem!
Powiedziałem mu, że jesteś wdową.
I że wciąż kochasz swojego męża.
A przynajmniej tak się zachowujesz.
Próbowałem mu to wyperswadować.
Ale krzywi się, gdy do niego mówię.
Ten Pedro Páramo
to zło wcielone.
A kim ja jestem?
Moją córką.
Moją.
Córką Bartolomé San Juana.
Co myśmy zrobili?
Dlaczego nasze dusze zbutwiały?
To nieprawda.
- Nieprawda. - Co ty pleciesz?
Oszalałaś?
Tak, Bartolomé.
Nie wiedziałeś?
Wiesz, że to najpiękniejsza kobieta na świecie, Fulgorze?
Myślałem, że straciłem ją na zawsze.
Ale już nigdy jej nie stracę.
- Rozumiesz, Fulgorze? - Tak.
Powiedz jej ojcu, że opłacimy jego pracę w kopalniach.
Tam łatwiej będzie sprawić, że staruszek zniknie, nieprawdaż?
Możliwe.
To konieczne.
Susana musi zostać sierotą.
Musimy chronić potrzebujących.
A jeśli ona się dowie?
Kto jej powie?
Który z nas dwóch?
Pewnie nikt.
Nie mów „pewnie”.
Wtedy wszystko będzie dobrze.
Może pracować dalej,
ale córki ze sobą nie zabierze.
Ona zostanie tutaj.
Powiedz mu to.
Pan to potrafi rozwiązywać problemy.
Znów wstąpił w pana młodzieńczy duch.
Dalej, chłopaki.
Witam panią.
Zapraszam do domu.
Tędy.
Susana.
Jestem Pedro Páramo.
Pedro.
Pójdę z panią.
To ty, Bartolomé?
Co myśmy zrobili?
Co się stało, Damiano?
Czemu krzyknęłaś?
Nie.
Nie krzyknęłam.
Pewnie się pani przyśniło.
Mówiłam ci, że nie śnię.
Nigdy.
Zresztą nie zmrużyłam dziś oka.
Nie wypuściłaś wczoraj kota i nie dawał mi spać.
Kot spał ze mną. Między moimi nogami.
Przemókł na deszczu, było mi go żal.
Mówię ci, że wyczyniał tu jakieś harce.
To czułe zwierzę, ale nie chcę go tutaj, gdy śpię.
Żal mi pani.
Pani ojciec nie żyje.
Zmarł przedwczoraj.
Wczoraj nam powiedzieli, że już po wszystkim.
Już go pochowali.
Nie mogli go tu przywieźć, to za daleko.
Została pani sama.
Więc to był on.
Przyszedłeś się ze mną pożegnać.
Mów, co widzisz.
Nic, tato.
Opuszczę cię niżej. Mów, gdy będziesz na samym dole.
Spróbuj coś znaleźć.
Pieniądze!
Złote monety!
Znajdź je, Susano!
Susana!
Znajdź więcej, Susano!
Pieniądze!
To ty, ojcze?
Przyszedłem cię pocieszyć, dziecko.
Twoje serce umiera.
Nie pozwól mu się zatrzymać.
Odejdź, ojcze.
I nie wracaj.
Czemu przychodzisz do mnie po śmierci?
Otwieraj!
Przekieruj wodę.
Kop głębiej.
Tamtędy.
Znam go.
To zarządca Media Luna.
Czym mogę służyć?
Pracuje pan dla Pedra Páramo?
Tak.
Jesteśmy rewolucjonistami.
Chcemy jego ziemi.
- Przekażę mu. - Szybko!
Będziemy tu na niego czekać.
Szybciej!
Szybciej, człowieku!
Szybciej!
Na mnie nawet nie spojrzeli.
Ale biednego don Fulgora zastrzelili w pół kroku.
Powiedz tym ludziom, że we wszystkim im pomogę.
Powinni załatwiać sprawy ze mną. Co to za rewolucjoniści?
Nie wiem. Sami tak na siebie mówią.
Wstąp po drodze do La Consagración. Znasz jednookiego Tilcuatego?
- Każ mu tu szybko przyjechać. - Dobrze.
Co mogę jeszcze dla panów zrobić?
Jak pan widzi, chwyciliśmy za broń.
No i?
To wszystko. Myśli pan, że to za mało?
Dlaczego to zrobiliście?
Bo inni też to zrobili. Nie słyszał pan?
Proszę czekać na instrukcje. Wtedy się pan dowie, o co walczymy.
Za naszą sprawę.
Mogę ją panu wyłożyć.
Zbuntowaliśmy się przeciwko rządowi i takim jak pan,
bo staliście się nam nieznośni.
Ci z rządu to łajdacy,
a tacy jak pan to banda nikczemnych złodziei.
O rządzie szkoda więcej gadać.
W swoim czasie przemówią za nas kule.
Ile kosztuje wasza rewolucja?
Może mógłbym pomóc.
Człowiek dobrze mówi, Perseverancio.
Potrzebujemy bogatego przyjaciela.
Ten pan nadaje się jak nikt.
To jak, Casildo?
Ile potrzebujemy?
Ten człowiek nie dałby wody umierającemu.
Skoro już tu jesteśmy, to korzystajmy.
Bierzmy, co się da, do ostatniego ziarnka kukurydzy.
Spokojnie, Perseverancio.
Dojdźmy do porozumienia.
Mów, Casildo.
Na dobry początek przydałoby się ze 20 tysięcy pesos.
Chyba że pan uzna, że to za mało,
skoro tak chętnie chce nam pomóc.
Niech będzie 50 tysięcy.
Zgoda?
Dam wam 100 tysięcy pesos.
Ilu macie ludzi?
Trzystu.
W takim razie wzmocnię wasze oddziały o kolejnych 300 ludzi.
Dajcie mi tydzień.
Pieniądze wam podaruję, ale ludzi tylko pożyczę.
Czemu nie?
Widzimy się za osiem dni, panowie.
Miło było was poznać.
Jak myślisz, kto nimi dowodzi?
Myślę, że ten z wielkim brzuchem. Siedział w środku i nie podnosił wzroku.
Myślę, że to on.
Nie, Damasio.
Ty jesteś ich szefem.
- A może nie chcesz dołączyć do rewolucji? - Jestem gotowy.
Nie ma to jak dobra walka.
Znasz się na rzeczy. Nie potrzebujesz moich rad.
Zbierz 300 zaufanych ludzi. Dołączycie do rebeliantów.
Z resztą poradzisz sobie sam.
A pieniądze?
Mam im je oddać?
Dam ci dziesięć pesos na głowę.
Na najpilniejsze wydatki.
Powiedz im, że resztę dla nich przechowam.
Nie oddalajcie się od moich ziem.
Niech inne grupy widzą, że jest zajęta.
Przyjedź, gdy będziesz mógł albo gdy będą wieści.
- Tak jest. Na razie, szefie. - Jedź.
Teraz to ona mówi, Juanie Preciado.
Co takiego?
Mówi, że zatracała się w nim,
gdy jej ciało się otwierało.
Ale jego śmierć zraniła ją bardziej.
Tak mówi.
Kogo ma na myśli?
Kogoś, kto zmarł przed nią.
Margarito!
Otwieraj!
Moje śliczne ciałko.
Piasek.
Popływaj ze mną.
Tyle piany…
Kiedy to się skończy?
Nic nie może trwać tak długo.
Nawet najwyraźniejsze wspomnienie w końcu blaknie.
Może to nie wspomnienie.
Trzydzieści lat…
czekałem, aż będę miał wszystko.
Wszystko, co człowiek może mieć.
Tak, żeby…
niczego już nigdy nie pragnąć.
Poza tobą.
Pragnąłem ciebie.
Gdy usłyszałem, że wracasz…
Chciałem cię objąć.
Otulić radością.
Płakałem, Susano.
Gdy usłyszałem, że wreszcie wrócisz.
Proszę pani.
Mówi się, że noc jest pełna grzechu.
Tak.
Samo życie jest grzechem.
Nie słyszysz?
Nie słyszysz zgrzytania ziemi?
Nie.
Nic nie słyszę.
Nie mam tego szczęścia, co pani.
Byłabyś zdumiona tym, co słyszę.
Wierzysz w piekło?
Tak.
I w niebo też.
Ja wierzę tylko w piekło.
Jak się czuje pani?
Bardzo źle.
Susana?
Widziałam śmierć doñi Susanity.
Co ty mówisz, Doroteo?
Słyszałeś.
Pamiętam, jak w jej oknie zgasło światło,
które paliło się przez trzy lata.
Noc za nocą.
Dobrze. Na co jeszcze czekacie?
Usta mam pełne piachu.
Tak, ojcze.
Nie przytakuj mi.
Powtarzaj za mną.
Co mi ojciec powie?
Znowu mam się wyspowiadać?
Nie, Susano. Chcę tylko porozmawiać.
Przygotować cię na śmierć.
Umrę?
Tak, moje dziecko.
Proszę mnie zostawić w spokoju.
Chcę odpocząć.
Zostawię cię, Susano.
Gdy powtórzysz moje słowa,
zapadniesz w sen.
I nikt cię już nie obudzi.
Dobrze, ojcze.
Zrobię, o co prosisz.
Usta mam pełne piachu.
Połykam spienioną ślinę.
Przeżuwam piach, w którym roi się od robactwa.
Moje wargi się wykrzywiają, przebite zębami.
Rozpływa się galareta moich oczu.
Moje włosy płoną jednym płomieniem.
W jego ramionach znalazłam schronienie.
On dał mi miłość.
Zostało coś jeszcze.
Wizja Boga.
To ostatnie, co widzą ludzie skazani na wieczne męki.
Łagodne światło nieskończonego nieba.
Radość cherubinów.
Radosne spojrzenie Boga.
Mało tego.
Wszystko to jednoczy się z wielkim ziemskim smutkiem.
Szpik naszych kości zmienia się w płomień.
Krew w naszych żyłach staje się ognistymi nićmi.
Zwijamy się w przeogromnym bólu,
który nigdy nie gaśnie,
podsycany gniewem Bożym.
Staniesz przed obliczem Pana.
A Pan nie sądzi ludzi podług ich praw.
Idź już, ojcze.
Nie martw się o mnie.
Jestem spokojna.
I bardzo śpiąca.
Damiano.
Popłacz sobie gdzie indziej.
Dzwony obwieszczające jej śmierć biły dłużej niż zwykle.
NIEPOKALANE POCZĘCIE
Ludzie schodzili się zewsząd,
przyciągani ich dźwiękiem.
Zgromadzenie zaczęło się przeradzać w wielką zabawę.
Comala wypełniła się ludźmi, świętowaniem i zamieszaniem.
Zobaczcie! Ona lata!
Wspaniale!
Odsuńcie się!
Dzwony wreszcie przestały dzwonić.
Ale zabawa trwała.
Ludzie nie mogli zrozumieć,
że był to czas żałoby.
Żałobne dni.
Pali się!
Proszę tak nie stać, don Pedro.
Proszę chociaż usiąść.
Będę siedział z założonymi rękami
i patrzył, jak Comala umiera z głodu.
Szefie.
Ojciec Rentería chwycił za broń.
Dlaczego?
Rewolucyjny rząd zakazał odprawiać mszy.
Nie walczyłeś u boku Villi?
Czy może Obregóna?
Zawarto pokój, don Pedro.
Zostaliśmy sami.
Co mamy robić?
Walczyć z nim czy przeciwko niemu?
To oczywiste.
Weźcie stronę rządu.
Nie jesteśmy żołnierzami.
Mają nas za buntowników.
Róbcie, co chcecie.
Dołączę do księżulka.
Podoba mi się, jak krzyczy.
Poza tym to gwarancja zbawienia.
Cóż, szefie…
Bywaj.
- Chodźmy. - Chodźmy.
Po tym, jak Pedro Páramo wszystkich przegnał i usiadł w swoim fotelu,
jego ziemia zjałowiała i popadła w ruinę.
Miasto zaczęło pustoszeć.
Ludzie marnieli.
Comala wypełniła się pożegnaniami.
Ja zostałam, bo nie miałam dokąd pójść.
Ale wraz z ludźmi z miasta zniknęła jałmużna.
Zaczęłam umierać z głodu.
Gdy cię znalazłyśmy,
moje kości zapragnęły zaznać spokoju.
A co z twoją duszą?
Dokąd trafiła?
Błagała mnie, żebym wstała i trzymała się resztek życia.
Jakby z nadzieją, że jakiś cud obmyje mnie z moich grzechów.
Nawet nie próbowałam.
Otworzyłam usta, żeby ją wypuścić.
I uleciała.
Poczułam na dłoniach zerwaną nić krwi,
która łączyła ją z moim ciałem.
Myślałam, że nikt mnie nie zauważy.
Nigdy nikomu nie wadziłam.
Nie zajęłam nawet miejsca w ziemi.
Pochowali mnie w twoim grobie,
gdzie zmieściłam się w twoich ramionach.
Choć pewnie to ja powinnam trzymać cię w swoich.
A co z Pedrem Páramo?
Lata mijały, a on siedział tam jak strach na wróble.
Zapomniał o śnie i czasie.
Bał się nocy, gdy ciemność wypełniała się duchami.
Przerażała go myśl,
że mogłyby go osaczyć.
Damiano!
Spytaj go, czego chce.
Dajcie mi pieniądze na pochówek żony.
Wybaw nas, Panie, od sideł szatana.
Co pani mówi?
Potrzebuję pomocy w pochówku żony.
Sprzedałem osły, żeby zapłacić lekarzowi, ale…
Proszę odejść.
Wszystko na nic!
Została tam.
Sama.
W tej duchocie.
Ratunku!
Niech nam ktoś pomoże!
Proszę mi coś dać.
Proszę mi coś dać!
Nic panu nie jest?
Idziemy.
To ja, don Pedro.
Przynieść panu obiad?
Idę.
Już idę.
KONIEC
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JUANA RULFO
Napisy: Aleksandra Basińska