Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ผมมาโกมาลา เพราะคำบอกเล่าว่าพ่อของผมอยู่ที่นี่
ชายที่ชื่อเปโดร ปาราโม
แม่เป็นคนบอกผม
และผมรับปากแม่ว่าจะมา
แม่กำลังจะสิ้นใจ ไม่ว่าแม่ขออะไร ผมก็ยอมรับปากทั้งนั้น
ก่อนหน้านั้น แม่กำชับกับผม
"อย่าร้องขออะไรจากเขาทั้งสิ้น
เรียกร้องสิ่งที่เป็นของเรา
ด้วยที่เขาไม่เคยเหลียวแลเรา ลูกแม่
ให้เขาชดใช้อย่างสาสม"
ผมไม่ได้คิดจะรักษาคำพูดนั้น
จนกระทั่งผมเริ่มเพ้อฝัน
มีภาพมายาโลดแล่นในห้วงความคิด
โลกใบหนึ่งก่อตัวขึ้นบนความหวังที่มีต่อชายผู้นั้น
สามีของแม่
คุณจะไปโกมาลาทำไมรึ ขอถามได้ไหม
ผมจะไปเจอพ่อครับ
เขาคงจะเลี้ยงต้อนรับคุณอย่างดี
เขาคงดีใจที่ได้เจอใครสักคน
แล้ว…
พ่อคุณรูปร่างหน้าตายังไงล่ะ
ผมไม่รู้จักเขาหรอก
รู้แค่ว่าเขาชื่อเปโดร ปาราโม
อย่างนั้นเอง
คุณรู้จักเปโดร ปาราโมไหมครับ
เขาเป็นใครครับ
ความอาฆาตพยาบาทที่มีชีวิต
- ที่นี่ร้อนนะครับ - ใช่
นี่ยังไม่เท่าไหร่
พอไปถึงโกมาลาจะยิ่งร้อนกว่านี้อีก
ว่ากันว่า
หลายคนที่ตายที่นั่น
ถึงลงนรกไปแล้ว ก็ยังต้องกลับขึ้นมาหยิบผ้าห่ม
ผมก็เป็นลูกของเปโดร ปาราโมเหมือนกัน
แน่ใจนะว่านั่นคือโกมาลา
แน่ใจครับ
ทำไมมันดูรันทดแบบนั้น
เพราะกาลเวลาไงล่ะครับ
ดูเหมือนเป็นหมู่บ้านร้าง
ไม่ใช่แค่ดูเหมือน
แต่เป็นอย่างนั้นเลย
ไม่มีใครอยู่ที่นี่หรอก
แล้วเปโดร ปาราโมล่ะ
เปโดร ปาราโมตายไปหลายปีดีดักแล้ว
ผมจะหาที่พักได้ที่ไหนครับ
ไปหาดอญญาเอดูบิเฆส ถ้าแกยังมีชีวิตอยู่นะ
บอกว่าผมแนะนำมา
คุณชื่ออะไรครับ
อาบุนดิโอ…
ผมพกดวงตาคู่เดียวกับที่แม่ใช้มองสิ่งเหล่านี้
แม่เคยบอกผม
"ที่นั่น ลูกจะเห็นเมืองของแม่
เมืองบนพื้นที่ราบ
เขียวชอุ่มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า
ที่นั่น ลูกจะได้ยินเสียงแม่ชัดขึ้น
แม่จะอยู่ใกล้ลูกยิ่งขึ้น"
ผมอยากบอกกับแม่
"แม่คงจำผิดแล้ว
แม่ส่งผมมาเมืองร้าง
มาตามหาคนที่ไม่มีตัวตนอยู่แล้ว"
ขอโทษนะครับ
ทราบไหมครับว่าบ้านดอญญาเอดูบิเฆสอยู่ไหน
ทางนั้น
บ้านสีชมพูที่มีซุ้มโค้ง
ฉันเอดูบิเฆส ดยาดาจ้ะ
เข้ามาสิ
ทางนี้จ้ะ
ของพวกนี้คืออะไรครับ
สิ่งละอันพันละน้อยน่ะ
บ้านนี้เต็มไปด้วยสิ่งละอันพันละน้อย
คนที่จากไปเลือกบ้านนี้เป็นที่เก็บข้าวของ
และไม่มีใครกลับมาเอาคืนเลย
เธอเป็นลูกชายของหล่อนสินะ
ใครครับ
โดโลริตัสไง
ครับ แต่คุณรู้ได้ยังไง
หล่อนบอกว่าเธอจะมา
บอกว่าจะมาถึงวันนี้
ใครครับ แม่ผมเหรอ
ใช่จ้ะ
แม่เธอนั่นแหละ
พักห้องนี้นะ
ฉันเก็บกวาดไว้เรียบร้อยตลอด เผื่อใครแวะมา
ไม่มีที่นอนเลยครับ
ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก
ความอ่อนล้าเป็นฟูกนอนชั้นเยี่ยม
ไม่ง่ายเลยที่จะตระเตรียมทุกอย่าง ให้พร้อมได้ในนาทีสุดท้าย
และแม่เธอก็เพิ่งบอกฉันเมื่อครู่นี่เอง
แม่ผมเสียแล้วครับ
เสียงหล่อนถึงอ่อนแรงแบบนั้นสินะ
อย่างนี้นี่เอง
เสียไปนานแค่ไหนแล้ว
เจ็ดวันแล้วครับ
แม่เธอคงรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง
เราสัญญากันไว้ว่าจะตายด้วยกัน
จะได้คอยเป็นกำลังใจให้กันในการเดินทาง
หล่อนชิงไปก่อนสินะ
ฉันจะตามทันแน่นอน
ฉันรู้หนทางลัด
เราก็แค่ต้องตายในตอนที่ตัวเองต้องการ
ไม่ใช่ตอนที่พระองค์กำหนด
มากินอะไรสักหน่อยก่อนเถอะ
- นิดหน่อยก็ยังดี - ครับ
เดี๋ยวผมไปครับ
มัวทำอะไรอยู่ในส้วมน่ะ พ่อหนุ่ม
ไม่ได้ทำอะไรครับแม่
มัวนั่งอยู่ในนั้น ระวังงูเงี้ยวจะกัดเอา
ปล่อยสายป่านอีก ซูซานา
- ไม่นะ - ไม่
ฉันรักที่นี่ก็เพราะนาย
แต่ฉันเกลียดมันเพราะทุกอย่างที่เหลือ
เกลียดแม้แต่การที่ตัวเองเกิดที่นี่
ไว้ฉันจะกลับมาเยี่ยมนะ
เธอไม่กลับมาหรอก
เธอจะไม่มีวันกลับมา
แม่บอกให้ออกมาไง
จะไปแล้วครับแม่
ผมจะออกไปแล้ว
พ่อแกบอกว่าหวังพึ่งแกไม่ได้
ว่าแกกลายเป็นคนไม่เอาถ่าน
นี่เวลาทำงานแกไม่ใช่เหรอ
ไม่ครับ โรเฆลิโอไม่ให้ค่าจ้างผม
แกไม่ได้ไปเอาค่าจ้าง แต่ไปเพื่อศึกษาหาวิชาต่างหาก
ระหว่างนี้ก็ทนไปก่อน
ให้คนอื่นทนไปเถอะครับยาย
ผมไม่ใช่คนที่ต้องทนกับอะไร
เจ้าหลานพิลึกคน
ฉันสังหรณ์ว่าชีวิตแก จะจบไม่สวย เปโดร ปาราโม
ตอนแรกผมคิดว่าผู้หญิงคนนั้นสติไม่ดี
แต่ต่อมา ผมก็ไม่คิดเชื่ออะไรอีก
ผมรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกอันไกลโพ้น
และปล่อยให้ตัวเองถูกพัดพาไป
จะว่าใช่ก็ได้นะ
ฉันเกือบได้เป็นแม่ของเธอแล้ว
แม่ไม่เคยเล่าให้ฟังเหรอ
ไม่ครับ
แม่เล่าให้ฟังแต่เรื่องดีๆ
ผมทราบชื่อคุณจากคนจูงล่อที่นำทางผมมา
คนที่ชื่ออาบุนดิโอ
พ่ออาบุนดิโอน้ำใจงาม
ฉันเคยให้ค่าหัวตอบแทนเขา เวลาส่งนักเดินทางมาบ้านนี้
จนกระทั่งเขาหูหนวกน่ะ
เขาดูได้ยินเป็นปกตินะ
เอาละ กลับมาเรื่องแม่เธอ
ตอนกำลังจะแต่งงานกับเปโดร ปาราโม
พวกเขาบอกหล่อนว่าคืนนั้นห้ามหลับนอนกับชายใด
พระจันทร์กำลังแดงเดือดน่ะ
แม่เธอเลยขอให้ฉันไปแทน
คุณนอนกับเปโดร ปาราโมเหรอ
ฉันขึ้นเตียงกับเขาด้วยความยินดี
แต่ด้วยงานเฉลิมฉลองในวันนั้น
ทำเอาเขาหมดแรงจนนอนกรนทั้งคืน
พอปีถัดมาเธอก็เกิด
แต่คนคลอดไม่ใช่ฉัน
ถึงอย่างนั้น เธอก็เกือบได้เป็นลูกฉันแล้ว
แม่เธออาจไม่ได้เล่าให้ฟังเพราะรู้สึกละอาย
ผมพกรูปแม่มาด้วยครับ
แม่เธอเกลียดเปโดร ปาราโมมาตลอด
เขาดีแต่บ่นและออกคำสั่ง
ถึงจะชินชาแล้ว
แต่แววตาใสซื่อของแม่เธอก็แข็งกระด้างขึ้น
นั่นเป็นตอนที่หล่อนเริ่มถอนใจ
ท้ายที่สุด เปโดร ปาราโม ก็ส่งแม่เธอไปอยู่กับพี่สาว
เราอยู่กับป้าที่โกลิมา
หลายเดือนต่อมา ฉันถามข่าวคราวแม่เธอกับเปโดร ปาราโม
ฉันถามว่า "สองคนแม่ลูกจะอยู่กันยังไง"
เขาตอบว่า "ให้พระเจ้าดูแลพวกนั้นแล้วกัน"
"ให้พระเจ้าดูแลพวกนั้นแล้วกัน"
เมื่อไหร่จะยอมพักเสียที
ตื่นได้แล้ว
ร้องไห้ทำไมครับแม่
พ่อแกตายแล้ว
พวกมันฆ่าพ่อแก
แล้วใครฆ่าแม่ครับ
เมื่อไหร่จะยอมพักเสียที
มีอะไรหรือเปล่าครับ ดอญญาเอดูบิเฆส
เจ้าม้าของมิเกล ปาราโมน่ะ
มันควบไปทางเมเดีย ลูนา
มีคนอยู่ที่เมเดีย ลูนาด้วยเหรอครับ
ไม่ ไม่มีใครอยู่ที่นั่น
ผมไม่เข้าใจ
- ผมไม่ได้ยินเสียงม้าที่ไหน - ไม่ได้ยินเหรอ
ไม่ครับ
ถ้าอย่างนั้นคงจะเป็นสัมผัสที่หกของฉัน
เป็นของขวัญที่พระเจ้าประทานให้
หรืออาจเป็นคำสาปก็ได้
มิเกล ปาราโมคือใครครับ
ลูกชายของเปโดร ปาราโมไง
ลูกชายอีกคนเหรอ
แค่คนเดียวที่เขายอมรับว่าเป็นลูก
บางคืนเขาก็มานอนค้างบ้านฉัน
จนกระทั่งไปเจอแม่สาวจากกอนต์ลา
ตกกลางคืน เขาจะออกไปคุยกับแม่นั่น
พอรุ่งสางถึงจะกลับ
แต่คืนนั้นเขาไม่กลับมา
ตอนฉันได้ยินเสียงคนเคาะหน้าต่าง ม้าเขายังเพิ่งควบผ่านไปอยู่เลย
หรือฉันอาจจินตนาการไปเองก็ได้
เกิดอะไรขึ้นล่ะ
โดนหักอกมาหรือไง
เปล่าครับ ไม่ใช่
แค่ว่าผมหาหมู่บ้านไม่เจอน่ะ
พูดอะไรของเธอ มิเกล
มีหมอกหนามาก
ไม่ก็ควัน
ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไร รู้แค่ว่ากอนต์ลาหายไป
ผมมาบอกคุณเพราะรู้ว่าคุณจะเข้าใจ
ถ้าไปบอกคนอื่นในโกมาลา เขาคงหาว่าผมบ้า
เหมือนทุกครั้ง
ไม่หรอก
เธอไม่ได้บ้าหรอก มิเกล
เธอคงตายแล้วแน่ๆ
จำได้ไหมที่ใครก็ว่า ม้าตัวนั้นจะทำเธอตายเข้าสักวัน
ผมแค่โดดข้ามรั้วหินที่พ่อทำไว้
จะได้ไม่ต้องอ้อมไปไกล
จากนั้นรอบตัวก็มีแต่ควัน
ไปเถอะ
ไปสู่สุคตินะลูกนะ
ขอบใจที่มาบอกลากันนะ
อาเมน
ขอสดุดีพระองค์
คุณพ่อ โปรดสวดชำระบาปให้เขา
ไม่ พ่อจะไม่สวด
เขาเป็นคนโฉดชั่ว และจะไม่ได้เข้าสู่พระอาณาจักรสวรรค์
พระผู้เป็นเจ้าจะทรงขุ่นเคืองหากพ่อแทรกแซง
รู้ไหมว่าใครถูกฝังวันนี้
รู้ค่ะลุง
แน่ใจใช่ไหมว่าเป็นเขา
ไม่แน่ใจขนาดนั้นค่ะลุง
หนูไม่เห็นหน้าเขา
เขาเข้าหาหนูตอนกลางคืน ตอนนั้นมืดมาก
แล้วรู้ได้ยังไงว่าเป็นมิเกล ปาราโม
เขาพูดเองค่ะ
เขาบอกชื่อ แล้วบอกว่าไม่ต้องกลัว
แต่ก็รู้นี่ว่าการตายของพ่อหลานเป็นฝีมือเขา
ค่ะลุง
แล้วได้ทำอะไรเพื่อไล่เขาไปบ้างไหม
ไม่ได้ทำค่ะ
เขาบอกว่าจะมาขอโทษ
หนูเลยนึกถึงคำสั่งสอนของลุง
ว่าเราไม่ควรเกลียดชังใคร
จากนั้นถึงรู้สึกว่าเขาขึ้นมาคร่อม
เขาเริ่มทำมิดีมิร้ายหนู
หนูนึกว่าเขาจะฆ่าหนูเสียแล้ว
ตอนนี้เขาคงกำลังตกนรกหมกไหม้
เพราะนั่นคือคำขอที่หนูสวดวิงวอนต่อนักบุญทุกองค์
เราแน่ใจไม่ได้นักหรอก ลูกเอ๋ย
ไม่รู้ว่าตอนนี้ มีคนมากมายแค่ไหนสวดภาวนาให้เขา
อีกอย่าง ลุงทำพิธีอภัยบาปให้เขาแล้ว
ลุงหมายความว่ายังไงคะ
เรามาขอบคุณพระเจ้า ที่ทรงพรากเขาไปเสียจากโลกนี้
ที่ซึ่งเขาสร้างความเดือดร้อน ไว้มากมายเหลือเกิน
ไม่สำคัญหรอกหากว่าเขาจะได้ขึ้นสวรรค์
ขอโทษนะคะ คุณพ่อเรนเตเรีย
มีอะไรให้พ่อช่วยเหรอ
พี่สาวฉันเสียแล้วค่ะ
เกิดอะไรขึ้น
พี่จบชีวิตตัวเองค่ะ
แล้วจะให้พ่อทำอะไร มาเรีย
ฉันมาขอให้ท่านช่วยพี่ค่ะ
แต่พี่เธอฆ่าตัวตาย
หล่อนทำสิ่งที่ขัดต่อประสงค์ของพระเจ้า
มาสั่นคลอนเอาตอนสุดท้าย
ความดีมากมายที่สะสมไว้เพื่อไปสู่หนทางหลุดพ้น
แต่กลับต้องสูญเสียทั้งหมดไปในพริบตา
ไม่ค่ะ พี่ไม่ได้เสียมันไปนะคะ
พี่ฉันตายเพราะสำลักเลือดตัวเอง
เจ็บปวดทรมานมาก
และความเจ็บปวด…
ท่านเคยกล่าวอะไรสักอย่าง เรื่องความเจ็บปวดที่ฉันจำไม่ได้แล้ว
อาจเป็นไปได้ หากเราสวดบทเกรกอรีสักสองสามบท
แต่ต้องมีคนช่วย ต้องขอให้ส่งบาทหลวงมา
แบบนั้นต้องใช้เงิน
ฉันไม่มีเงินค่ะ
คุณพ่อก็รู้
เช่นนั้นเราคงต้องปล่อยวาง
เชื่อมั่นในพระเจ้ากันเถอะ
ค่ะคุณพ่อ
วันทามารีอา
โปรดเมตตาวิญญาณผู้วายชนม์
โปรดช่วยให้หลุดพ้นจากไฟชำระ
ด้วยการอภัยของท่าน
จุดเทียนสว่าง
ส่องทางสู่การพักผ่อนชั่วนิรันดร
เคยได้ยินเสียงคร่ำครวญของคนตายไหม
ไม่ครับ
ดีแล้วล่ะลูก
ดอญญาเอดูบิเฆส
คุณจะไม่กลับออกมาแล้วเหรอ
ให้ฉันกลับบ้านเถอะ
ปล่อยนะ
ดอนฟุลกอร์
ไม่นะ
ไม่
ดอญญาเอดูบิเฆส นั่นคุณหรือเปล่า
ฉันไม่ใช่เอดูบิเฆส
ฉันชื่อดาเมียนา
ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่นี่
ก็เลยมารับ
ดาเมียนา ซิสเนโรสเหรอครับ
คุณอยู่ที่เมเดีย ลูนาเหรอ
เดี๋ยวนี้ฉันอยู่ที่นั่นแล้ว เลยมาถึงช้าไงล่ะ
แม่ผมเคยเล่าถึงคนชื่อดาเมียนา ที่เลี้ยงผมตอนยังเล็ก
ฉันรู้จักเธอตั้งแต่ วันที่เธอลืมตาดูโลก ฆวน เปรเซียโด
ผมไปด้วยครับ ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่
มีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้น
ผมต้องบอกว่า…
เมื่อครู่นี้เอง
ในห้องนั้น
ผมได้ยินเสียงคนร้องโหยหวน
เหมือนกำลังเจ็บปวดเจียนตาย
อาจเป็นเสียงสะท้อนที่ติดอยู่ในนั้น
ในห้องนั้นน่ะ โตริบิโอ อัลเดรเตถูกจับแขวนคอเมื่อนานมาแล้ว
แล้วพวกนั้นก็ปิดตายเอาไว้จนศพเขาแห้ง
ฉันไม่รู้ว่าเธอเข้าไปได้ยังไง
ห้องนั้นไม่มีกุญแจเปิด
ไม่มีใครว่าคุณไม่สมชายชาตรีหรอก ดอนฟุลกอร์
ผมรู้ว่าคุณทำได้ทุกอย่าง
และไม่ใช่เพราะมีอำนาจหนุนหลัง แต่ด้วยตัวคุณเอง
แต่คุณกับผมจะเอากระดาษแผ่นนี้ไปเช็ดก้น
เพราะมันมีค่าแค่นั้น
พอรู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไง ผมก็อดขำไม่ได้
ในนี้เขียนว่า "โตริบิโอ อัลเดรเต
เพิกเฉยต่อขอบเขตทรัพย์สินตน
และดำเนินการวางกั้นรั้ว
บนที่ดินของเมเดีย ลูนา
ซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของดอนเปโดร ปาราโม"
คุณอ่านแล้วไม่ขำเหมือนกันเหรอ ดอนฟุลกอร์
ละเมิด "สิทธิเก็บกิน"
"ข้อกล่าวหาว่าละเมิดสิทธิเก็บกิน"
เจ้านายคุณควรอายเสียบ้างที่โง่เขลาขนาดนี้
นี่ บิเฆส
ขอใช้ห้องชั้นบนได้ไหม
ได้ทุกอย่างอยู่แล้ว ดอนฟุลกอร์
พวกลูกน้องคุณจะค้างกันที่นี่เหรอ
ไม่ใช่หรอก
แค่คนเดียวน่ะ
ไม่ต้องสนใจเรา แล้วเข้านอนซะ
ทิ้งกุญแจไว้ก็พอ
นั่งสิ ฟุลกอร์ จะได้คุยกันสะดวกหน่อย
ทำไมไม่นั่งล่ะ
ขอยืนดีกว่า เปโดร
ก็ตามใจ แต่อย่าลืมคำว่า "ดอน"
- กิจการเป็นยังไงบ้าง - กิจการอะไร
ก็เมเดีย ลูนาไง
อ้อ แย่มาก
ไม่มีอะไรเหลือแล้ว
เราขายปศุสัตว์ฝูงสุดท้ายไปแล้ว
ฟังนะ ผมจะไม่ลงรายละเอียด เพราะคุณไม่รู้จักที่นั่นด้วยซ้ำ
อย่างน้อยก็ไม่เคยเห็นคุณโผล่ไป
จนถึงวันนี้ เราติดหนี้…
เราติดหนี้ใคร
ฉันไม่สนว่าเท่าไหร่ แค่อยากรู้ว่าใคร
เราติดหนี้ก้อนใหญ่สุดกับครอบครัวเปรเซียโด
รองลงมาคือบ้านเฟรโกโซ แล้วก็พวกกุซมาน
ไม่เหลืออะไรให้เอาไปใช้หนี้แล้ว นั่นแหละปัญหา
ทำไมเป็นงั้นล่ะ
ก็เพราะครอบครัวคุณใช้จนเกลี้ยงไง
เที่ยวหยิบยืมแต่ไม่เคยจ่ายคืนสักครั้ง
ผมเคยบอกแม่คุณที่สิ้นไปแล้ว ขอพระเจ้าทรงรับวิญญาณท่านไว้
"ถ้าขืนทำแบบนี้ต่อไป คุณนายจะหมดเนื้อหมดตัว"
แล้วมันก็เกิดขึ้นจริง
แต่ก็มีคนสนใจซื้อที่ดินและพร้อมให้ราคางามนะ
- คนนั้นคือนายหรือเปล่า - คิดแบบนั้นได้ยังไง
ฉันคิดได้ทุกอย่างแหละ ฟุลกอร์
เอาละ
พรุ่งนี้เราจะเริ่มจัดการธุระให้เข้าที่เข้าทาง
เริ่มจากบ้านเปรเซียโด
- เห็นว่าเราติดหนี้พวกนั้นมากสุดใช่ไหม - ใช่
ได้ข่าวว่าลูกสาวคนนึง ย้ายไปอยู่ตัวเมืองแล้ว ไปโกลิมาน่ะ
ทีนี้โลลา หมายถึงดอญญาโดโลเรสน่ะ เลยเป็นเจ้าของไร่เอนเมดิโอแต่เพียงผู้เดียว
เธอนี่แหละเจ้าหนี้เรา
พรุ่งนี้นายไปสู่ขอโลลาซะ
เธอไม่เอาผมหรอก ผมแก่แล้ว
ไม่สิ ไปขอในนามฉัน
จะว่าไปเธอก็มีเสน่ห์อยู่
บอกเธอว่าฉันรักเธอสุดหัวใจ พรุ่งนี้ลงมือซะ
ได้เลย
แล้วบอกบาทหลวงเรนเตเรียให้จัดแจงเรื่องพิธี
- เรามีเงินเท่าไหร่ - ไม่มีสักแดง ดอนเปโดร
งั้นรับปากไปก่อน บอกว่าถ้ามีแล้วจะจ่ายให้
จะไม่นั่งหน่อยเหรอ
นั่งสิครับ ดอนเปโดร
ขอยอมรับเลยว่าผมถูกใจการทำงานกับคุณ
บอกโลลาว่าฉันรักเธอ
- เรื่องนั้นสำคัญมาก - ได้
พูดจริงนะ เซดาโน ฉันรักเธอ
เพราะดวงตาของเธอน่ะ
ดวงตาของเธอ แน่ล่ะ
ขอโทษที่หน้าแดงนะคะ ดอนฟุลกอร์
แต่ฉันไม่เคยคิดมาก่อน ว่าดอนเปโดรจะเห็นฉันในสายตา
เขาไม่หลับไม่นอน เอาแต่คิดถึงคุณ
เขามีตัวเลือกตั้งเยอะแยะ
โกมาลามีผู้หญิงสวยๆ เต็มไปหมด
พวกเธอจะว่ายังไงตอนที่รู้เรื่อง
เขาเป็นคนสงวนท่าทีมาก
ดอนลูกัส ปาราโม ขอให้ท่านไปสู่สุคติ บอกลูกชายว่าคุณไม่คู่ควรกับเขา
เขาเลยเก็บเงียบไว้เพราะอยากอยู่ในโอวาท
และในเมื่อตอนนี้พ่อแม่เขาไม่อยู่แล้ว
เลยไม่มีอะไรขวางเขาได้
เรามาจัดงานแต่งวันมะรืนนี้เถอะ
คิดว่ายังไง
นั่นเร็วมากเลยนะคะ
คุณคะ
ทางนี้ไม่มีอะไรพร้อมเลย
ฉันต้องสั่งชุดเจ้าสาว เขียนจดหมายบอกพี่สาว…
ไม่นะ
กว่าฉันจะพร้อมก็ต้องวันที่ 8 เมษายน
ฝากบอกเขาว่าฉันขอเวลาอีกหน่อยเถอะค่ะ
เขาอยากให้จัดงานทันที
ไม่ต้องห่วงเรื่องชุดเจ้าสาว ทางเราจะจัดการเอง
แม่ผู้ล่วงลับของดอนเปโดร คงอยากให้คุณใส่ชุดท่าน
เป็นธรรมเนียมของตระกูลน่ะ
แต่วันนั้นมีปัญหาอีกอย่างน่ะค่ะ
ปัญหาของผู้หญิงน่ะ
ฉันอายจริงๆ ที่ต้องพูด ดอนฟุลกอร์
ฉันจะมีรอบเดือนน่ะ
น่าอายเหลือเกิน
แล้วยังไงล่ะ
การแต่งงานไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นสักหน่อย
เป็นเรื่องของความรักต่างหาก
คุณไม่เข้าใจค่ะ ดอนฟุลกอร์
เข้าใจสิ เราจะจัดงานแต่งวันมะรืน
อย่าลืมบอกผู้พิพากษา ว่าจะเป็นเจ้าของทรัพย์สินร่วมกัน
เจ้าของร่วม
- ค่ะ ดอนฟุลกอร์ - ขอตัวนะ
ต้มน้ำที ดาเมียนา
ค่ะคุณหนู
ฉันจะทำให้มันมาเร็วขึ้น คืนนี้เลย
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ยังไงก็ต้องอีกสามวันอยู่ดี
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณพระเจ้า ที่ทรงประทานดอนเปโดรให้ลูก
ถึงต่อไปเขาจะเกลียดฉันก็เถอะ
ตกลงยังไง ดอนฟุลกอร์ จะประกาศขายเมเดีย ลูนาหรือเปล่า
เราต้องหางานใหม่ไหม
เอ็งไม่รู้หรอกว่างานคืออะไร แต่เดี๋ยวจะได้เรียนรู้เอง ไม่ต้องห่วง
ดอนฟุลกอร์ แสดงว่าคุณจะอยู่ต่อใช่ไหม
ไหนเคยพูดว่าเปโดรไม่เอาไหนไง
นั่นเป็นคำพูดของดอนลูกัสเจ้านายผมต่างหาก
ว่าท่านคงหวังพึ่งพาเขาตอนแก่ไม่ได้
ท่านว่า "ลูกชายฉันมันไม่ได้เรื่องได้ราว"
จากนี้ไปต้องเรียกเขาว่า "ดอนเปโดร" นะ
ผมไปสู่ขอเธอแล้ว เธอดูเต็มอกเต็มใจมาก
บาทหลวงขอ 60 เปโซ ถ้าอยากข้ามขั้นตอนประกาศแต่งงาน
ผมบอกไปว่าเราจะจ่ายให้ทีหลัง
ไม่ได้ขอล่วงหน้ามาจากโดโลเรสบ้างเหรอ
ไม่ครับนาย
ผมไม่กล้าพอ ขอบอกตามตรง
ฟุลกอร์ นายมันไก่อ่อนชะมัด
ไม่อยากไปขัดความดีอกดีใจของเธอน่ะ
ฟังนะ สัปดาห์หน้าไปหาอัลเดรเต
บอกให้เขาวางรั้วใหม่ มันล้ำเข้ามาในเขตเมเดีย ลูนา
เขารังวัดถูกแล้วนะ ผมมั่นใจ
งั้นก็บอกว่าเขาทำผิด คำนวณพลาด
ถ้าจำเป็นก็รื้อรั้วไปเลย
แล้วทางกฎหมายล่ะ
กฎหมายอะไร ฟุลกอร์
จากนี้ไป เราจะเป็นคนเขียนกฎหมายเอง
ยื่นฟ้องอัลเดรเต
บอกว่าเขาละเมิดสิทธิเก็บกิน หรืออะไรก็ได้ที่นึกออก
บอกเขาว่าลูกัส ปาราโมตายแล้ว เขาต้องมาทำข้อตกลงใหม่กับฉัน
- ได้เลยนาย งั้นผมไปก่อนนะ - ไปเลย
"สิทธิเก็บกิน"
ไม่มีใครกล้าปากพล่อย กับลูกผู้ชายตัวจริงแบบคุณหรอก ดอนฟุลกอร์
แต่ผมล่ะเหลืออดกับไอ้เจ้านายขี้หมาของคุณ
จะทำอะไรกัน
จะพาคุณไปนอนไง
ฉันไม่เคยเดินกลับบ้านไม่ไหว เพราะฤทธิ์เตกิล่าสักครั้ง
ทางนี้ โตริบิโอ
"สิทธิเก็บกิน"
ดอนฟุลกอร์ อย่าเคืองกันเลยนะ แต่ผมอยากกลับไปนอนบ้านมากกว่า
เพื่อเมียผมน่ะ เธอจะได้ไม่ต้องห่วง
ผมไม่อยากรบกวนคุณ
ไม่รบกวนเลยสักนิด ดอนโตริบิโอ
ไปเถอะ
จะทำอะไรกันน่ะ
ปล่อยนะ ให้ฉันกลับบ้านเถอะ
ขอฉันไปลาเมียก่อน
ปล่อยนะ
ขอร้องล่ะ ดอนฟุลกอร์
ดอนฟุลกอร์
ไม่นะ
ไม่
ดอนรูเบน ยินดีมากที่ท่านมาร่วมงาน
ขอบคุณมาก ดอนเปโดร
- ขอบคุณ - ขอตัวก่อนครับ เช่นกัน
- เป็นไงบ้างหนุ่มๆ เรียบร้อยดีนะ - ดีมากครับ
ขอตัวนะ
สุภาพบุรุษ
ดื่มกันครับ ดอนเปโดร
ผมกับพวกอยากแสดงความยินดีกับคุณ
ขอบใจนะ ฟุลกอร์
ทุกท่าน
จัดการปัญหาเรื่องโตริบิโอ อัลเดรเตแล้วหรือยัง
จัดการเรียบร้อยแล้ว เจ้านาย
ทีนี้ก็เหลือบ้านเฟรโกโซ กับปัญหาอีกอย่างที่เราจะสะสางกันทีหลัง
ปัญหาอะไรเหรอ ดอนเปโดร
หาตัวไอ้คนที่ฆ่าพ่อฉัน
เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้ฉันยุ่งกับการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์น่ะ
ไปกันเถอะ พวกเรา
- ขอตัวครับนาย - ไปเถอะ ฟุลกอร์
ดอนเปโดร ยินดีด้วยนะ
- ท่านที่ปรึกษา - ยินดีด้วย
เก็บจานเลยไหมคะ คุณพ่อ
ถูกปากไหมคะ คุณพ่อ
โดโรเตอา
เอ้านี่
ขอให้พระเจ้าอวยพร ดาเมียนา
เสร็จแล้วออกไปทางประตูหลังนะ
ขอตัวนะครับ
อะไรเหรอ
เดี๋ยวมานะคะ เป็นอะไรไป
- ว่าไงนะ - เขาเมา คงไม่รู้เรื่องหรอก
หมายความว่ายังไง โลลา
คิดว่าเขาจะดูไม่ออกเหรอ
ฉันแก่กว่าเธอ ผิวก็ไม่เข้มเท่า
พอมืดก็ดูไม่ออกหรอก
ฉันทำไม่ได้
โดโลเรส เธอต้องไปเอง
ยังเป็นวันนั้นของเดือนอยู่เลย
ช่วยฉันทีนะ ไว้ฉันจะตอบแทนให้
ไปแทนฉันที
- เพื่อนต้องช่วยเพื่อนสิ - ไม่ได้สิ
เมืองนี้เต็มไปด้วยเสียงสะท้อน
บางคืนฉันได้ยินเสียงงานเลี้ยงเอะอะ
เสียงดังไปถึงเมเดีย ลูนาโน่น
ฉันเดินมาดูว่าโหวกเหวกอะไรกัน
แล้วก็เจอกับภาพนี้ ภาพที่เราเห็นอยู่นี่
ท้องถนนว่างเปล่าเหมือนตอนนี้
เดี๋ยวนี้ฉันเลิกกลัวแล้วล่ะ
ฉันว่าเสียงสะท้อนพวกนี้จะจางหายไปสักวัน
ถ้าเป็นเสียงสะท้อนก็ต้องมีแหล่งที่มาของเสียง
แล้วเธอจะได้ยินเอง
ราวกับมันเล็ดลอด ออกมาจากรอยแยกหรือใต้ซอกหิน
ที่นี่เคยเป็นบ้านของครอบครัวปาราโม
ตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายายมาตั้งรกรากที่โกมาลา
ถึงดอนเปโดร จะไปอยู่ที่เมเดีย ลูนาเกือบทั้งชีวิตก็เถอะ
ส่วนฉันก็ติดตามไปด้วย
ฉันเป็นหัวหน้าแม่บ้านของบ่าวรับใช้ทุกคน
เพราะฉันรู้ว่าทำยังไงคนถึงจะเคารพ
ฉันเป็นคนเดียวที่ไม่ยอมให้เขาขึ้นเตียง
คุณจะไปเมเดีย ลูนาใช่ไหมครับ
พอไปที่นั่น เธอจะได้พัก
เธอนึกไม่ออกเลยล่ะ ว่าถนนหนทางแถวนี้มีวิญญาณอะไรเร่ร่อนอยู่บ้าง
วิญญาณของคนที่ตายโดยไม่ได้รับการอภัยบาป
และผู้ที่ยังอาลัยอาวรณ์
โดยเฉพาะพวกที่ตายด้วยน้ำมือเปโดร ปาราโม
หลังจากที่พ่อเขาถูกฆ่า
- มากมายขนาดนั้นเลยเหรอครับ - ใช่
แม่ผมเป็นคนบอกคุณเหมือนกันเหรอว่าผมจะมา
ไม่นี่
ว่าแต่แม่เธอเป็นยังไงบ้าง
แม่เสียแล้วครับ
คุณอาจจะทราบอยู่แล้วนะ
ฉันจะรู้ได้ยังไง
ฉันไม่รู้อะไรต่ออะไรมาหลายปีแล้ว
แล้วคุณหาผมเจอได้ยังไง
ดาเมียนา คุณยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า
ดาเมียนา
ดาเมียนา ซิสเนโรส
ดาเมียนา
- รับที ดาเมียนา - ค่ะ
ถอนใจทำไม โดโลริตัส
ฉันอยากเป็นนกแร้ง จะได้บินไปหาพี่สาว
ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ดอญญาโดโลริตัส
เชิญไปหาพี่สาวได้เดี๋ยวนี้เลย
กลับกันเถอะ
เก็บกระเป๋าให้เธอด้วย
เชิญตามสบายเลย
แม่ผมมีชีวิตอยู่กับการถวิลหาโกมาลา
เฝ้านึกถึงวันที่จะได้หวนกลับ
ไปยังสถานที่ที่อยากอยู่ไปตลอดชีวิต
นั่นฟิโลเตโอ อาเรชิกาไม่ใช่เหรอ
จริงด้วย ทำเป็นมองไม่เห็นนะ
เธอว่าเขาตามเราอยู่หรือเปล่า
ขอให้ไม่ใช่เถอะ
ลือกันว่าเขานี่แหละ ที่คอยหาผู้หญิงให้ดอนเปโดร
- จริงเหรอ - มาทางนี้
ขอโทษนะครับ
ขอโทษครับ
ฉันก็แค่ผ่านมา
ดอนเปโดรไม่ได้ตั้งใจจะเอาชีวิตฉันหรอก
เขาแค่อยากรู้ ว่าฉันอยู่ในงานแต่งที่พ่อเขาถูกฆ่าหรือเปล่า
เขากำลังไล่ฆ่าแขกทุกคน
แต่เขาแค่อยากขู่ให้ฉันกลัวเฉยๆ
สรวงสวรรค์ช่างกว้างใหญ่
มาทำอะไรตรงนี้
พวกคุณยังไม่ตายใช่ไหม
ท่าทางจะเมา
เขาแค่กลัวน่ะ
เข้ามาข้างในสิ
เป็นอะไรหรือเปล่า
ผมแค่อยากกลับไปยังที่ที่จากมา
รอพรุ่งนี้ก่อนดีกว่า
ทางทุกเส้นมีพุ่มไม้รกเป็นพง
จะหลงทางเอาได้
พรุ่งนี้ผมจะบอกทางให้
เขาเป็นใครกันนะ
มาที่นี่ได้ยังไง
ต้องหลงทางมาแน่
ทำไมเธอไม่นอนซะล่ะ
ฉันจะได้พักบ้าง
ดูเขาสิ
ดูเขาดิ้นกระสับกระส่าย
ราวคนต้องสาป
เขาต้องเป็นคนที่ติดค้างคนตายไว้มากโขแน่
น้ำดอกส้มน่ะ
ช่วยบรรเทาความกลัวได้
ไม่ต้องห่วงผมหรอกครับ
ผมจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง
ไปไหนล่ะ
ที่ไหนก็ได้
มีเส้นทางตั้งมากมาย
สามีคุณไปไหนซะล่ะ
เขาไม่ใช่สามีฉัน
เขาเป็นพี่ชายฉัน
เขาไม่อยากเชื่อหรอก…
แต่คุณว่าฉันไม่ดูน่าเกลียดน่ากลัวเหรอ
เข้ามาใกล้กว่านี้สิ
มองหน้าฉัน
อยากให้ผมมองอะไรครับ
ไม่เห็นบาปที่อยู่บนเนื้อตัวฉันเหรอ
ไม่เห็นรอยที่เหมือนผื่นนี่เหรอ
นั่นแค่ภายนอกนะ
ข้างใน ฉันไม่ต่างอะไรกับทะเลโคลน
ถ้าคุณไม่ว่าอะไร…
ผมอยากนอนพักสักหน่อย
เขาไม่กลับมาแล้วล่ะ
อะไรนะครับ
ฉันอ่านสายตาเขาออก
เขากำลังรอให้ใครสักคนมาเพื่อที่เขาจะได้ไป
ทีนี้คุณก็ต้องดูแลฉัน
ทำไมล่ะ
ไม่อยากดูแลฉันเหรอ
มานอนข้างฉันสิ
ผมนอนตรงนี้ได้ครับ
คุณควรขึ้นมานอนบนเตียงนะ
เห็บไรที่พื้นจะกินคุณทั้งเป็น
เปโดร ปาราโมไม่ไว้ชีวิตใคร
เรื่องนั้นให้อภัยไม่ได้
แล้วคดีข่มขืนตั้งมากมายล่ะ
เราก็กลัวเขาเหมือนกัน
เราต้องรอให้เขาตาย
คุณไม่ได้อะไรจากที่นี่หรอก
สวดอ้อนวอนให้เราที ฆวน เปรเซียโด
สวดอ้อนวอนต่อพระเจ้าให้ด้วย ฆวน เปรเซียโด
ฆวน เปรเซียโด
จะให้ฉันเชื่อว่าคุณตาย เพราะหายใจไม่ออกเหรอ ฆวน เปรเซียโด
ฉันเจอคุณนอนตัวแข็งเกร็ง
เหมือนคนที่ตายเพราะหวาดกลัวสุดขีด
เป็นเรื่องจริงครับ โดโรเตอา
ผมตายเพราะเสียงพึมพำ
ความกลัวค่อยๆ เพิ่มพูนขึ้น
และตอนนั้นเองที่วิญญาณของผมไม่ไหวติง
ได้ยินไหม
ข้างนอกฝนตก
รู้สึกถึงฝนที่ตกมากระทบไหม
รู้สึกเหมือนมีคนเดินอยู่บนตัวเรา
พยายามนึกถึงสิ่งดีๆ เข้าไว้
เราจะถูกฝังอยู่ตรงนี้นานแสนนาน
ฝนจ๋า ตกลงมาเลย
เทลงมาให้หมดฟ้าเลย
ไปไหนมาล่ะ ถึงได้กลับเอาตอนนี้
ออกไปรีดนมมา
รีดนมใครล่ะ
เดาไม่ถูกเหรอ
สงสัยจะเป็นนังเป๋โดโรเตอา
- ป้าแกเป็นคนเดียวที่ชอบเด็กน้อย - โคตรตลกเลย ฟุลกอร์
มาร์การิตาจ๊ะ
หายไปไหนมา มิเกล
ไปโน่นมานี่ เยี่ยมพวกแม่ๆ น่ะ
นี่
รู้จักคนชื่อโดโรเตอาไหม ที่เขาเรียกนังเป๋น่ะ
ถ้าอยากเจอก็มองออกไปข้างนอกสิ
ป้าแกตื่นตั้งแต่ไก่โห่มากินข้าวเช้าที่นี่
แกเป็นคนยากไร้ที่อาศัยทานจากชาวบ้าน
ไอ้แก่เวรตะไล
โดโรเตอา
มานี่สิ ฉันมีอะไรจะเสนอ
ยกไข่มาเลย
จากนี้ไป ให้ป้านั่นกินอาหารแบบเดียวกับผม
คงไม่เหลือบ่ากว่าแรงเท่าไหร่หรอก
ฟุลกอร์
- ขออนุญาตครับ - งานเป็นไงบ้าง
เราต้อนวัวจากไร่เอนเมดิโอ ผ่านที่ที่เคยเป็นของครอบครัวเฟรโกโซ
และส่วนของพวกเฟรโกโซ เราก็ต้อนไปตรงเนินเขาบิลมาโย
ดี
งั้นมีเรื่องอะไรล่ะ
มีคนมาเมื่อเช้าครับ กล่าวหาว่ามิเกลลูกคุณฆ่าคน
คิดเสียว่าเป็นฉันแล้วกัน
ไม่ว่าเจ้านั่นจะทำอะไรก็โยนความผิดให้ฉันซะ
มิเกลจะก่อเรื่องปวดหัวให้คุณอีกเยอะนะครับ
เขาชอบสร้างปัญหา
ปล่อยไปเถอะ เด็กผู้ชายก็แบบนี้
เขาอายุเท่าไหร่กันเชียว
คงสัก 17 ใช่ไหม ฟุลกอร์
น่าจะใช่
แต่เขาบ้าระห่ำและรีบร้อนใช้ชีวิตเหลือเกิน
บางทีผมก็คิดว่าเขากำลังแข่งกับเวลา
สุดท้ายเขาจะแพ้นะ ไว้คุณคอยดูสิ
เขายังเด็กอยู่ ฟุลกอร์
ตามแต่คุณจะว่าเลย
แต่ผู้หญิงที่มาร้องทุกข์ว่าลูกชายคุณฆ่าผัวหล่อน
ร้องไห้ปริ่มจะขาดใจ
ใครล่ะ
ไม่ใช่คนที่ผมรู้จัก
ไม่ต้องสนใจหรอก ฟุลกอร์ คนพวกนั้นไม่สลักสำคัญอะไร
เฉยไว้ เราจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น
ได้ครับ
ขอตัวนะนาย
แม่ผมเคยเล่าให้ฟังถึงทุ่งสีเขียวและหมู่เมฆ
แต่แม่กลับมาตายที่นี่ไม่ได้ด้วยซ้ำ
แม้แต่เรื่องนั้น แม่ก็ส่งผมมาแทน
แปลกดีนะครับ โดโรเตอา
ที่ผมไม่มีโอกาสได้เห็นฟ้าเห็นสวรรค์ด้วยซ้ำ
ฉันเลิกสนใจเรื่องสวรรค์
ตอนที่บาทหลวงเรนเตเรียบอกว่า ฉันจะไม่มีวันได้สัมผัสพระสิริของพระเจ้า
เพราะฉันมีบาปหนานัก
แต่ท่านไม่ควรบอกฉันแบบนั้นเลย
เมื่อเราถูกปิดประตูใส่หน้า
และประตูบานเดียวที่เปิด เป็นหนทางที่นำไปสู่นรก
คงจะดีเสียกว่าหากไม่ต้องเกิดมา
ได้ข่าวว่าดอญญาซูซานากับพ่อ ออกจากมาสโกตาไปแล้วครับ
แล้วไปไหนล่ะ
ผมเที่ยวหาจนทั่วแนวเขา
คนนึงบอกไปทางซ้าย อีกคนบอกไปทางขวา
หายังไงก็ไม่เจอครับ ดอนเปโดร
ฉันยอมจ่ายไม่อั้น หาพวกนั้นให้เจอ จะอยู่ซอกหลืบไหนของโลกก็เถอะ
ได้ครับ ดอนเปโดร
ไม่ใช่แบบนั้น หันทางหัวเข้าก่อน
พวกมันทำอะไรเขา
ไม่มีใครทำอะไร
- เขาตายเพราะตัวเอง - เจ้าม้าทำเขาตายครับ ดอนเปโดร
เวรกรรมเริ่มตามฉันทันแล้วสินะ
เริ่มแต่เนิ่นก็ดีเหมือนกัน จะได้สิ้นสุดเร็วๆ
มีเวลาเมื่อไหร่ก็จัดการไอ้ม้าตัวนั้นให้พ้นทุกข์ซะ
ครับ ดอนเปโดร
ดอนเปโดร คุณพ่อเรนเตเรียขอพบค่ะ
ตอนนี้เนี่ยนะ
ให้ท่านเข้ามา
คุณพ่อ เชิญค่ะ
ขอโทษที่มารบกวน
ดอนเปโดร มีคนบอกว่าแม่ของเด็กคนนี้ ตายตอนคลอด และเด็กเป็นลูกของคุณ
เจ้าหนูคนนี้น่ะ
ไม่เก็บไว้เองล่ะ คุณพ่อ
เลี้ยงให้เป็นบาทหลวง
ด้วยสายเลือดในตัวเขา พ่อคงทำไม่ได้ พ่อไม่อยากแบกรับความรับผิดชอบนั้น
คิดว่าผมมีเลือดชั่วสินะ
พ่อคิดแบบนั้น ดอนเปโดร
ผมจะพิสูจน์ให้เห็นว่าท่านคิดผิด
ทิ้งเด็กไว้นี่แหละ มีคนเยอะแยะที่จะช่วยเลี้ยง
พ่อก็คิดแบบนั้น
ถ้าอยู่กับคุณ อย่างน้อยเด็กก็ไม่อดอยาก
ดาเมียนา
ดูแลเจ้านี่ด้วย
ลูกชายฉันเอง
ดื่มให้แม่เด็กที่ตายไปและดื่มให้ท่าน
แล้วเด็กล่ะ
ดื่มให้เด็กด้วย ทำไมจะไม่ได้ล่ะ
นี่ครับ
ข้าแต่พระองค์ โปรดประทานการพักผ่อนอันนิรันดร
ขอให้แสงสว่างนิรันดรส่องแก่เขาผู้นี้
โปรดเมตตาข้ารับใช้ของพระองค์
- โปรดเมตตาวิญญาณเขาผู้นี้ - อาเมน
ผมรู้ว่าท่านเกลียดเขา
ท่านก็สมควรเกลียด
เขาทำน้องชายท่านตาย
เรื่องอานาหลานท่าน
แต่ขอให้ลืมไปก่อน
ไตร่ตรองดู แล้วให้อภัยเขา เหมือนที่พระเจ้าคงอภัยให้เขาแล้วเช่นกัน
รับไว้เป็นเงินบริจาคของโบสถ์
พระองค์คงทราบดีว่าเท่านี้เพียงพอหรือไม่
แต่ลูกขอสาปส่งมันผู้นั้น
- วันทามารีอา - แม่พระปฏิสนธินิรมล
จงสารภาพบาปของลูก
ฉันขอสารภาพบาปค่ะ คุณพ่อ เมื่อคืนฉันหลับนอนกับเปโดร ปาราโม
- มีอะไรอีก - ฉันอุ้มท้องลูกของเปโดร ปาราโมอยู่ค่ะ
ฉันยอมให้ลูกสาวตกเป็นของเปโดร ปาราโม
ขอให้ความชั่วร้ายที่กระทำถูกชำระไป
ด้วยสำนึกบาป
พระบิดาผู้ทรงเมตตา
วันทามารีอา
แม่พระปฏิสนธินิรมล
เดี๋ยวนี้เมามาแล้วเหรอ
ในเมื่อตอนนี้ ฉันทำความเดือดร้อนให้เขาไม่ได้แล้ว
จึงพูดได้
ว่าฉันคือคนที่คอยหาเด็กสาวพวกนั้น
ไปให้มิเกลิโต ปาราโมผู้ล่วงลับ
เธอพาผู้หญิงไปหาเขาเหรอ
บางครั้งก็ใช่
บางครั้งก็แค่เป็นคนจัดแจง
ไม่ก็คอยบอกว่าพวกเธอจะอยู่ตามลำพังตอนไหน เขาจะได้ไปฉุดแบบไม่ทันตั้งตัว
คุณพ่อ
คุณพ่อ จะไม่ให้ฉันชำระบาปสักนิดเหรอ
จะให้พ่อทำยังไงกับเธอ โดโรเตอา
จงตัดสินตนเองเถิด พิจารณาดูว่าอภัยให้ตัวเองได้ไหม
ฉันทำไม่ได้ค่ะ คุณพ่อ
แต่ท่านทำได้
เธอมาที่นี่กี่ครั้งแล้ว
มาขอให้พ่อส่งเธอขึ้นสวรรค์เมื่อตัวตาย
เธออยากรู้ว่าจะเจอลูกชายบนนั้นไหม ถูกไหม โดโรเตอา
ถ้าอย่างนั้น
เธอขึ้นสวรรค์ไม่ได้แล้ว
แต่ขอพระเจ้าทรงอภัยให้
ขนตาของแม่ ที่ยามนี้ไม่เคลื่อนไหว
หัวใจของแม่ ที่ยามนี้ไม่เต้น
เมื่อกี้เสียงคุณพูดเหรอ โดโรเตอา
คุณยังไม่หายกลัวอีกเหรอ
สิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นตายไปแล้ว
ผมได้ยินเสียงใครสักคนพูด
เสียงผู้หญิง
ผมนึกว่าเป็นคุณ
คงเป็นผู้หญิงคนนั้นที่ชอบพูดกับตัวเอง
คนที่อยู่ในหลุมใหญ่น่ะ
ดอญญาซูซานิตา
ร่างเธอฝังอยู่ข้างเรา
ถ้าร่างตายนานแล้ว
พอโดนความชื้นเข้าก็จะเริ่มพลิกไปมา
จากนั้นก็จะตื่นขึ้น
แล้วเธอเป็นใครครับ
เมียคนสุดท้ายของเปโดร ปาราโม
ว่ากันว่าเธอสติไม่ดี
เธอพูดอะไรเหรอ
เธอแค่รำพึงรำพันครับ
อาจเพราะเขาทำให้เธอระทมทุกข์
ไม่ใช่หรอก
เขารักเธอ
เขารักเธอมากกว่าผู้หญิงคนไหน
ไม่ เธอแพ้แล้ว
ฉันจำได้แล้วล่ะ แม่เธอเป็นวัณโรคตาย
หลังจากนั้นเธอกับพ่อก็หายไป
ตอนที่เขาพาเธอกลับมาหาเปโดร ปาราโม หลังผ่านไปหลายต่อหลายปี
เธอก็ทนทุกข์ทรมานมามากแล้ว
เขารักเธอมาก
จนเขาใช้ช่วงชีวิตที่เหลือ นั่งจมอยู่บนเก้าอี้เอกิปัล
เหม่อมองไปยังถนนสายที่นำร่างเธอสู่สุสาน
คงอีกไม่นานหรอก
คงอีกไม่นาน
ขอเข้าไปนะครับ
บัญชีที่ขอดูครับ ดอนเปโดร
โอย
รู้ไหมว่าใครกลับมาแล้ว
บาร์โตโลเม ซานฆวน
ไหงงั้นล่ะ
ผมก็อยากรู้เหมือนกัน
หมอนั่นตรงไปที่บ้านหลังเก่าของคุณ
อย่างกับว่าคุณตกลงให้เขาเช่าแล้ว
อย่างน้อยเขาก็มีท่าทีแบบนั้น
พรุ่งนี้ผมจะจัดการให้เอง ดอนเปโดร
มากันทั้งคู่เลยไหม
ครับ
ทั้งเขาทั้งเมีย
คุณรู้ได้ยังไง
น่าจะเป็นลูกสาวมากกว่าไหม
ไม่รู้สิ ดูจากท่าทางเขา เหมือนจะเป็นเมียนะ
ซูซานาน่ะ
ต้องใช่แน่ ฟุลกอร์
เราเจอสองคนนั้นที่เหมืองร้างลา อันโดรเมดา
พวกนั้นคงมาที่นี่ เพราะมีข่าวลือว่าประชาชนพากันลุกฮือ
เป็นไปได้
เห็นว่าเริ่มหนักข้อใหญ่แล้ว
เขาคงอยากพาเธอมาที่ที่คนพลุกพล่าน
ไปนอนเถอะ ฟุลกอร์
งั้นผมขอตัวล่ะ เจ้านาย
เมืองนี้มีกลิ่นของเคราะห์ร้าย
เราจะไม่พบหนทางหลุดพ้นถ้าอยู่ที่นี่
ฉันสัมผัสได้
ฉันกะไว้แล้วว่าทุกอย่างที่มันให้เรา ไม่มีอะไรที่ให้เปล่า
รู้ไหมว่าเปโดร ปาราโมขออะไร
มันบอกว่าสิ่งเดียวที่อยากได้จากฉัน
คือแก
ว่าแกคือผลงานที่ดีที่สุดของฉัน
มันบอกว่าพวกแกเคยเล่นด้วยกันตอนเด็กๆ
ว่าเคยว่ายในแม่น้ำเล่นกันด้วยซ้ำไป
ถ้าฉันรู้ ฉันคงเฆี่ยนแกตายคามือไปแล้ว
แน่อยู่แล้ว
แล้วแกจะยอมนอนกับมันใช่ไหม
- ค่ะ บาร์โตโลเม - อย่าเรียกฉันว่าบาร์โตโลเม
ฉันเป็นพ่อแก
ฉันบอกมันแล้วว่าแกเป็นม่าย
ว่าแกยังมีผัวอยู่ข้างกาย
หรืออย่างน้อยแกก็ทำตัวแบบนั้น
ฉันพยายามเกลี้ยกล่อมให้มันเปลี่ยนใจ
แต่มันทำหน้าถมึงทึงตอนที่ฉันพูด
มันเป็นคนชั่วช้าสามานย์
นั่นแหละเปโดร ปาราโม
แล้วฉันล่ะเป็นอะไร
แกเป็นลูกสาวฉัน
ของของฉัน
ลูกสาวของบาร์โตโลเม ซานฆวน
นี่เราทำอะไรลงไป
เหตุใดวิญญาณเราจึงเสื่อมทราม
ไม่จริงเลย
- ไม่จริงเลย - อะไรไม่จริง
แกเสียสติไปแล้วใช่ไหม
ค่ะ บาร์โตโลเม
ยังไม่รู้อีกเหรอ
รู้ไหมฟุลกอร์ ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก
ฉันนึกว่าเสียเธอไปตลอดกาลแล้ว
แต่ฉันจะไม่ยอมเสียเธอไปอีก
- เข้าใจฉันใช่ไหม ฟุลกอร์ - เข้าใจครับ
บอกพ่อเธอว่าเราจะเตรียมทุกอย่าง ที่เขาต้องใช้เพื่อทำงานในเหมืองต่อไป
คงทำให้ไอ้แก่หายตัวไปง่ายกว่า ถ้าอยู่ที่นั่น ว่าไหม
คงใช่
เราต้องทำให้เป็นแบบนั้นสิ
เธอจะต้องเป็นกำพร้า
เราต้องช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก
แล้วถ้าเธอรู้เข้าล่ะนาย
ใครจะบอกล่ะ
มีแค่เราสองคน ใครจะบอกเธอ
ไม่มี คงไม่มีใครบอก
ไม่มีคำว่า "คง"
แล้วนายจะเห็นว่าทุกอย่างลงเอยด้วยดี
ส่งเขาไปทำงานที่นั่นต่อ
แต่เขาไม่ควรคิดพาลูกสาวไปด้วย
เธอต้องอยู่ที่นี่
ไปบอกเขา ฟุลกอร์
เป็นอีกครั้งที่ผมถูกใจ วิธีจัดการธุระของคุณครับ เจ้านาย
คุณดูกลับมากระปรี้กระเปร่าอีกครั้ง
ทางนี้
เอ้าพวกเรา
ยินดีต้อนรับ คุณผู้หญิง
เชิญเลย
ทางนี้ครับ
ซูซานา
ฉันเปโดร ปาราโม
เปโดรไง
คุณคะ เดี๋ยวฉันพาไป
บาร์โตโลเมเหรอ
นี่เราทำอะไรลงไป
เป็นอะไรไป ดาเมียนา
ร้องเสียงดังทำไม
ไม่นี่
ฉันไม่ได้ร้องนะ
คุณคงฝันไป
บอกแล้วไงว่าฉันไม่เคยฝัน
ไม่เคยสักครั้ง
อีกอย่าง ฉันแทบไม่ได้หลับด้วยซ้ำ
เมื่อคืนเธอไม่ปล่อยแมวออกไป มันก่อกวนจนฉันไม่ได้นอน
เมื่อคืนเจ้าแมวนอนซุกอยู่ตรงหว่างขาฉัน
ตัวมันเปียกซ่ก ฉันสงสาร เลยยอมให้นอนด้วยบนเตียง
บอกแล้วไง เมื่อคืนมันพล่านไม่หยุด
มันขี้อ้อนดี แต่ฉันไม่อยากให้มันเข้ามากวนเวลานอน
น่าสงสารจริงๆ ซูซานา
พ่อคุณเสียแล้ว
เมื่อสองคืนก่อน
พวกนั้นมาบอกเราวันนี้ว่าทำอะไรไม่ได้แล้ว
ทางนั้นฝังเขาไปแล้ว
พวกเขานำร่างมาที่นี่ไม่ไหว เพราะทางไกลเกินไป
ตอนนี้คุณเหลือตัวคนเดียวแล้ว
เป็นเขาเองสินะ
ที่แท้ก็มาบอกลาฉัน
เห็นอะไรบ้าง ซูซานา
ไม่เห็นอะไรเลยค่ะพ่อ
ฉันจะโรยตัวแกลงไปอีก ถึงพื้นแล้วบอกนะ
พยายามหาให้เจอ
เงินน่ะ
ก้อนกลมๆ สีทอง
หาให้เจอ ซูซานา
ซูซานา
หาอีกสิ ซูซานา
เงินน่ะ
พ่อเหรอ
พ่อมาปลอบประโลมลูก
หัวใจของท่านกำลังริบหรี่
อย่าปล่อยให้หัวใจดับลง
ไปเสียเถอะ คุณพ่อ
แล้วอย่ากลับมาอีก
จะมาหาฉันทำไมในเมื่อตัวเองตายไปแล้ว
ทีนี้ก็เปิดทาง นั่นแหละ
เบิกร่องให้น้ำไหลไปทางนั้น
ขุดให้ลึกอีก
ทางนั้น
ฉันรู้จักหมอนั่น
มันเป็นผู้จัดการไร่เมเดีย ลูนา
มีอะไรให้ช่วยไหม
คุณทำงานให้เปโดร ปาราโมเหรอ
ใช่
ไปบอกเขาว่าเราเป็นนักปฏิวัติ
เรามายึดที่ดินเขา
- ได้ - เร็วเข้า
บอกเขาว่าเราจะไปหา
เร็วอีก
วิ่งให้เร็วกว่านี้สิวะ
เร็วอีก
พวกมันไม่ได้ใส่ใจผม
แต่น่าสงสารดอนฟุลกอร์ ที่วิ่งคะมำล้มตายไปทั้งอย่างนั้น
ไปบอกพวกมัน ว่าอยากได้อะไรให้มาบอกฉันที่นี่
ให้มาคุยกับฉันเอง มันเป็นนักปฏิวัติกลุ่มไหน
ไม่รู้เหมือนกันครับ พวกมันเรียกตัวเองแบบนั้น
แต่ก่อนอื่น ไปที่ลา กอนซากราซิออน รู้จักติลกัวเตใช่ไหม ไอ้ตาเดียวน่ะ
- บอกเขาว่าฉันต้องการตัวด่วน - ครับนาย
ทุกท่าน มีอะไรให้รับใช้อีกไหม
ก็อย่างที่เห็น พวกเราจับอาวุธกันแล้ว
แล้วไง
แค่นั้นแหละ คิดว่าแค่นั้นยังไม่พอเหรอ
แล้วทำไปทำไม
เพราะคนอื่นเขาก็ทำกัน ไม่รู้ข่าวเหรอ
รอคำสั่งจากเราก่อน ไว้จะบอกว่าทำไมถึงทำ
ฉันรู้ว่าทำไมถึงทำ
ถ้าอยากรู้เดี๋ยวบอกให้
เราลุกฮือต่อต้านรัฐบาลและคนอย่างพวกแก
เพราะเราเหลือทนแล้ว
เราสู้กับรัฐบาลที่ทำตัวเป็นนักเลง
และพวกแกที่เป็นโจรระยำต่ำช้า
กับรัฐบาล เราจะไม่เอ่ยปากพูดอะไร
เพราะเราจะใช้กระสุนพูดแทน
พวกคุณต้องการเท่าไหร่ในการปฏิวัติ
เผื่อว่าผมจะช่วยได้
สุภาพบุรุษท่านนี้ พูดจาเข้าท่านะ เปร์เซเบรานซิโอ
เราต้องมีสหายกระเป๋าหนักสักคนคอยสนับสนุน
แล้วจะมีใครเหมาะไปกว่าเขาคนนี้อีก
ไหนว่ามาซิ กาซิลโด
เราต้องใช้เงินเท่าไหร่
ไอ้นี่มันขี้ไม่ให้หมากินด้วยซ้ำ
มาใช้เวลาตอนนี้ให้คุ้มค่าที่สุดกันเถอะ
แล้วกอบโกยทุกอย่างที่มันมี ไม่ให้เหลือแม้แต่ข้าวโพดสักเมล็ด
ใจเย็นน่า เปร์เซเบรานซิโอ
เรามาตกลงกันดีกว่า
ว่ามาสิ กาซิลโด
ฉันว่าเริ่มต้นสักสองหมื่นเปโซน่าจะกำลังดี
หรือท่านผู้นี้อาจมองว่าน้อยเกินไป
ดูจากที่เขามีน้ำใจอยากช่วยเหลือเกิน
เอาเป็นห้าหมื่นแล้วกัน
ตกลงไหม
ผมจะให้พวกคุณแสนเปโซ
พวกคุณมีกันกี่คน
สามร้อย
ได้ ผมจะให้ยืมคนอีกสามร้อย จะได้ช่วยเสริมกำลังพล
คุณจะได้คนและเงินภายในหนึ่งสัปดาห์
เงินคือของขวัญ ส่วนคนผมให้ยืม
ตกลงตามนั้น
ถ้าอย่างนั้นอีกแปดวันเจอกันนะทุกท่าน
ยินดีที่ได้รู้จัก
คิดว่าใครเป็นหัวหน้าใหญ่
คงเป็นไอ้คนพุงใหญ่ที่นั่งตรงกลาง
ที่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสักครั้งล่ะมั้ง
น่าจะเป็นหมอนั่น
ผิดแล้ว ดามาซิโอ
นายต่างหากที่เป็นหัวหน้าใหญ่
หรือไม่อยากเข้าร่วมการปฏิวัติล่ะ
ผมน่ะพร้อมเสียยิ่งกว่าพร้อมอีก
ออกหมัดแบบนี้งานถนัดเลย
นายเห็นด้วยตาตัวเองแล้ว คงไม่ต้องให้ฉันแนะนำ
รวบรวมคนที่ไว้ใจได้สามร้อยคน แล้วเข้าร่วมกับกลุ่มต่อต้าน
ที่เหลือก็คิดเอาเอง
แล้วเรื่องเงินล่ะ
ให้ส่งมอบเลยไหม
ฉันจะให้นายหัวละสิบเปโซ
น่าจะพอค่าใช้จ่ายที่เร่งด่วนที่สุดของพวกมัน
บอกไปว่าที่เหลือจะเก็บไว้ที่นี่ จะได้ปลอดภัย มันมาเอาได้ทุกเมื่อ
อย่าไปไกลจากเขตที่ดินฉันมากนัก
ถ้ากลุ่มอื่นมา จะได้เห็นว่ามีคนยึดครองไว้แล้ว
แล้วมาหาฉันเท่าที่จะมาได้หรือทุกเมื่อที่มีข่าว
- รับทราบ ไว้เจอกันครับนาย - ไปเถอะ
ตอนนี้เธอพูดแล้ว ฆวน เปรเซียโด
เธอพูดอะไรเหรอ
เธอพูดว่าเธอปล่อยตัวให้ล่องลอยในตัวเขา
ระหว่างที่รู้สึกว่าเนื้อหนังฉีกออก
แต่การตายของเขาทำให้เธอเจ็บปวดยิ่งกว่า
เธอพูดแบบนั้นครับ
เธอพูดถึงใครกัน
คงเป็นคนที่ตายก่อนเธอแน่
มาร์การิตา
เปิดประตู มาร์การิตา
ก็แค่ก้อนเนื้อน้อยๆ ในกำมือ
ทรายนี่เอง
ว่ายน้ำด้วยกันเถอะ
ฟองคลื่นเต็มไปหมด
เมื่อไหร่จะจบสิ้นเสียที
ไม่มีอะไรจะคงอยู่ได้นานขนาดนี้
ความทรงจำใด ไม่ว่าฝังลึกแค่ไหน ยังไงก็ย่อมมีวันเลือนหาย
อาจไม่ใช่ความทรงจำก็ได้
สามสิบปี
ฉันรอคอยเพื่อให้ได้ครอบครองทุกอย่าง
ไม่ใช่แค่บางอย่าง แต่ทุกอย่างที่จะเป็นเจ้าของได้
เพื่อที่…
จะไม่เหลือสิ่งใดให้ปรารถนาอีก
นอกจากเธอ
ความปรารถนาที่ฉันมีต่อเธอ
ตอนที่ได้ข่าวว่าเธอจะกลับมา
ฉันอยากโอบกอดเธอ
ห่อหุ้มเธอไว้ด้วยความสุข
และฉันร้องไห้ด้วย ซูซานา
ตอนที่รู้ว่าในที่สุดเธอจะกลับมา
คุณคะ
เธอว่าจริงไหมที่ค่ำคืนเต็มไปด้วยบาป ดาเมียนา
ค่ะ ซูซานา
แล้วชีวิตคืออะไรหากไม่ใช่บาป
ไม่ได้ยินเหรอ
ไม่ได้ยินเสียงแผ่นดินลั่นเหรอ
ไม่เลย ซูซานา
ฉันไม่ได้ยินเสียงอะไร
ฉันไม่ได้โชคดีเหมือนคุณ
เธอนึกไม่ออกหรอกว่าฉันได้ยินเสียงอะไรบ้าง
เธอเชื่อเรื่องนรกไหม ดาเมียนา
เชื่อสิ ซูซานา
และเชื่อในสวรรค์ด้วย
ฉันเชื่อแต่เรื่องนรก
คุณผู้หญิงเป็นยังไงบ้าง
แย่ค่ะ อาการไม่ดีเลย
ซูซานา
ฉันเห็นดอญญาซูซานิตาตาย
ว่ายังไงนะ โดโรเตอา
อย่างที่พูดนั่นล่ะ
ฉันจำได้ว่าแสงไฟที่หน้าต่างดับลง
หลังจากที่สว่างมาตลอดสามปี
คืนแล้วคืนเล่า
ดี งั้นรอตรงนี้นะ
ปากข้าเต็มไปด้วยดิน
ค่ะคุณพ่อ
อย่าพูดว่า "ค่ะคุณพ่อ"
พูดตามที่พ่อบอก
ท่านจะบอกอะไรฉันคะ
จะให้ฉันสารภาพบาปอีกแล้วเหรอ
ไม่ ซูซานา พ่อแค่มาคุยกับลูก
เพื่อเตรียมตัวลูกสำหรับความตาย
ฉันกำลังจะตายเหรอ
ใช่แล้วลูก
งั้นทำไมไม่ปล่อยฉันไปล่ะ
ฉันอยากพักผ่อน
พ่อจะปล่อยลูกไป ซูซานา
ในระหว่างที่ลูกพูดตามพ่อ
ลูกจะหลับใหล
และจะไม่มีใครมาปลุกลูกอีก
ได้ค่ะคุณพ่อ
ฉันจะทำตามนั้น
ปากข้าเต็มไปด้วยดิน
สำลักกินน้ำลายที่เป็นฟอง
บดเคี้ยวก้อนดินที่หนอนคืบคลาน
ปากบิดเบี้ยวเหยเก ซี่ฟันเสียดแทง
นัยน์ตาหลอมละลาย
เรือนผมมอดไหม้ด้วยเปลวไฟในคราเดียว
เขาตระกองกอดฉันไว้ในอ้อมแขน
เขามอบความรักให้ฉัน
ยังไม่หมดนะ
นิมิตแห่งพระเจ้า
ภาพสุดท้ายที่ผุดขึ้นในห้วงความคิด ของผู้ซึ่งถูกตัดสินให้ทรมานชั่วกัปชั่วกัลป์
แสงอันอ่อนโยน แห่งสวรรค์ที่ไร้ขอบเขตของพระองค์
ความปรีดาของเหล่าทูตสวรรค์
สายตาปีติของพระผู้เป็นพระเจ้า
และไม่ใช่แค่นั้น
ทั้งหมดจะหลอมรวมกับทุกข์โศกทางโลก
ไขกระดูกของเราลุกโชน
โลหิตในเส้นเลือดปะทุเป็นสายเพลิง
จนต้องขดตัวด้วยความเจ็บปวดเหลือคณา
ความทรมานที่ไม่เคยจางหาย
คุกรุ่นอยู่เสมอด้วยพระพิโรธของพระเจ้า
ลูกจะไปยืนต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้า
และการพิพากษาคนบาปของพระองค์ จะไม่ปรานีผู้ใด
ไปเสียเถอะ คุณพ่อ
ไม่ต้องห่วงฉัน
จิตใจฉันสงบแล้ว
และฉันเหนื่อยเหลือเกิน
ดาเมียนา
ขอล่ะ ไปร้องไห้ที่อื่น
เสียงลั่นระฆังอาลัยครั้งนั้น กินเวลายาวนานกว่าที่ควร
(แม่พระปฏิสนธินิรมล)
ผู้คนเริ่มแห่แหนกันมาจากทั่วสารทิศ
เพราะเสียงลั่นระฆังนั้น
จากนั้นงานรื่นเริงขนาดใหญ่ก็เริ่มก่อตัวขึ้น
โกมาลาคลาคล่ำไปด้วยผู้คน งานเฉลิมฉลอง และความครื้นเครง
ดูนั่น เธอเดินกลางอากาศ
ยอดเยี่ยม
หลบไปหน่อย
เสียงระฆังหยุดดังในที่สุด
แต่งานรื่นเริงยังดำเนินต่อไป
ไม่มีหนทางที่จะทำให้คนพวกนั้นเข้าใจ
ว่านั่นเป็นช่วงไว้อาลัย เป็นวันไว้ทุกข์
ไฟไหม้
อย่ามัวยืนอยู่ตรงนั้นเลย ดอนเปโดร
อย่างน้อยก็นั่งลงเถอะ
ฉันจะกอดอกนิ่งเฉย
แล้วโกมาลาก็จะอดตาย
นายครับ
บาทหลวงเรนเตเรียจับอาวุธแล้ว
ทำไมเป็นงั้นล่ะ
เพราะรัฐบาลปฏิวัติ ระงับการประกอบพิธีทางศาสนาของท่านน่ะสิ
นายไม่ได้อยู่ฝ่ายบิยาหรอกเหรอ
หรือเป็นพวกโอเบรกอน
เหตุการณ์ทางนั้นสงบแล้ว ดอนเปโดร
พวกเราไม่มีผู้นำแล้ว
เราควรทำยังไงดี
จะเข้าร่วมหรือสู้กับท่านดี
ไม่น่าถามเลย
ต้องอยู่ฝ่ายรัฐบาลสิ
แต่เราเป็นกองกำลังไร้สังกัด
พวกนั้นเห็นเราเป็นกบฏ
งั้นก็ทำตามใจเถอะ
ผมจะไปเข้ากับฝั่งบาทหลวง
เสียงท่านร้องโหวกเหวกรื่นหูดี
แถมน่าจะได้ขึ้นสวรรค์แน่ๆ ด้วย
ถ้าอย่างนั้นล่ะก็ นาย
ไว้เจอกันใหม่
- ไปกันเถอะ - ไปกัน
นับตั้งแต่วันที่เปโดร ปาราโม ไล่คนงานออกและนั่งลงบนเก้าอี้เอกิปัล
ผืนดินก็รกร้าง เหลือเพียงซากปรักหักพัง
เมืองเริ่มไร้ผู้คน
ชาวบ้านรอบตัวพากันอดอยาก
และโกมาลาก็มีแต่คำลา
ฉันอยู่ต่อเพราะไม่มีที่ไป
แต่ทานที่ฉันเคยใช้ประทังชีวิตก็หายไปพร้อมผู้คน
ฉันเริ่มอดอยากเจียนตาย
หลังจากเราเจอร่างคุณ
กระดูกในตัวฉันหมายมั่นว่าจะหยุดพักเสียที
แล้ววิญญาณคุณล่ะ
คิดว่าวิญญาณของคุณไปอยู่ที่ไหน
มันวอนขอให้ฉันลุกขึ้นแล้วทนอยู่ต่อไป
ราวกับยังหวังว่าจะมีปาฏิหาริย์ มาชำระล้างบาปของฉัน
ฉันไม่ต้องพยายามด้วยซ้ำ
ฉันเผยอปากเพื่อปล่อยมันออกมา
แล้ววิญญาณฉันก็หลุดลอยไป
ฉันรู้สึกได้เมื่อสายเลือดเส้นนั้น
ที่เชื่อมวิญญาณเข้ากับหัวใจ ขาดผึงลงในมือทั้งสอง
ฉันนึกว่าจะไม่มีใครสังเกตเห็น
ฉันไม่เคยเกะกะขวางทางใคร
ฉันไม่เบียดเบียนเนื้อที่ในแผ่นดินด้วยซ้ำ
พวกนั้นฝังฉันไว้ในหลุมศพคุณ
วางฉันลงตรงที่ว่างในอ้อมแขนคุณได้พอดิบพอดี
ฉันเพิ่งนึกได้ว่าฉันต่างหาก ที่ควรโอบกอดคุณไว้ในอ้อมแขน
แล้วเปโดร ปาราโมล่ะครับ
ผ่านไปหลายต่อหลายปี เขายังคงอยู่ที่เดิม ราวกับหุ่นไล่กา
เขาลืมหลับลืมนอน ลืมเวลา
เพราะเขากลัวยามค่ำคืน ที่นำความมืดมาพร้อมเหล่าผีสาง
กลัวการถูกขังไว้กับผีที่คอยหลอกหลอน
นั่นคือสิ่งที่เขากลัว
ดาเมียนา
มาดูซิว่าผู้ชายคนนี้ต้องการอะไร
ขอเงินไปฝังเมียผมหน่อยเถอะ
พระผู้เป็นเจ้า โปรดช่วยเราจากบ่วงของมารร้าย
ว่าไงนะ
ผมมาขอให้ช่วยหน่อย ผมต้องไปฝังเมีย
อุตส่าห์ขายลาไปจ่ายค่าหมอ แต่ถึงอย่างนั้น…
ไปเสียเถอะ
แต่กลับสูญเปล่า
เธออยู่ที่นั่น
ตามลำพัง
ต้องทนอบอ้าว
ช่วยด้วย
ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยเราที
ขอสักนิดก็ยังดี
สักนิดก็ยังดี
เป็นอะไรไหมครับนาย
มานี่เลย
ฉันเองค่ะ ดอนเปโดร
ให้ฉันยกมื้อเที่ยงมาให้ไหม
ฉันจะเข้าไปเอง
ฉันจะไปเอง
(อวสาน)
(สร้างจากนวนิยายของฆวน รุลโฟ)
คำบรรยายโดย ณัฐณิชา พุฒพิทักษ์