Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Comala’ya babamı aramaya geldim, burada yaşıyormuş.
Pedro Páramo adında bir adam.
Annem söyledi.
Ben de geleceğime söz verdim.
Annem ölmek üzereydi, benden ne istese yapmaya hazırdım.
Ondan önce bana dedi ki
"Ondan bir şey isteme.
Sadece hakkımız olanı iste.
Bizi böyle unutmasının bedelini
ona ödet oğlum."
Sözümü tutmayı hiç düşünmüyordum.
Ta ki hayaller kurmaya başlayana kadar.
Kendimi o hayallere kaptırana kadar.
O adama dair umudumun etrafında yeni bir dünya oluşmaya başladı.
Annemin kocasının.
Acaba neden Comala'ya gidiyorsunuz?
Babamı görmeye.
Sizin için bir şölen verir artık.
Birini görmek hoşuna gidecektir.
Peki, babanız nasıl biri?
Onu tanımıyorum.
Adı Pedro Páramo, tek bildiğim bu.
Vay.
Pedro Páramo'yu tanır mısınız?
Kimin nesidir?
Nefretin ta kendisidir.
- Burası çok sıcak. - Evet.
Bu daha hiçbir şey.
Siz asıl Comala'ya vardığımızda görün.
Dediklerine göre burada ölenlerin birçoğu
cehenneme gittiklerinde battaniyelerini almaya dönermiş.
Ben de Pedro Páramo'nun oğluyum.
- Oranın Comala olduğuna emin misiniz? - Eminim bayım.
Neden bu kadar kasvetli?
Zaman işte bayım.
Terk edilmişe benziyor.
Benzemiyor, öyle zaten.
Orada kimse yaşamıyor.
Ya Pedro Páramo?
Pedro Páramo yıllar önce öldü.
Nerede geceleyebilirim?
Doña Eduviges’i arayın, belki sağdır.
Benim yolladığımı söyleyin.
Sizin adınız ne?
Abundio…
Buraya annemin gözünden bakıyorum.
Bana demişti ki
"Orası benim köyüm.
Ovanın üstüne kurulu.
Ağaçlar ve yapraklarla dolu.
Beni orada daha iyi duyacaksın.
Sana daha yakın olacağım."
Ona şunu demek isterdim,
"Yanılmışsın anne.
Beni ıssız bir köye yolladın,
ölmüş bir adamı arıyorum."
Affedersiniz.
Doña Eduviges nerede, biliyor musunuz?
Şurada.
Kemerli pembe evde.
Ben Eduviges Dyada.
Girin.
Bu taraftan.
Tüm bunlar da ne?
Ivır zıvır.
Bu ev ıvır zıvırla dolu.
Gidenler eşyalarını bu eve sakladılar,
sonra almaya gelen olmadı.
Demek oğlu sizsiniz.
Kimin?
Doloritas'ın.
Evet ama nasıl bildiniz?
Geleceğinizi söylemişti.
"Bugün gelecek" dedi.
- Kim? Annem mi? - Evet.
Ta kendisi.
Odanız burası.
Biri gelirse diye hep temiz tutarım.
Yatacak yer yok.
Siz onu merak etmeyin. İnsan yorgun olunca her yerde uyur.
Son anda her şeyi hazırlamak öyle kolay değil tabii.
Anneniz geleceğinizi yeni söyledi.
Benim annem öldü.
Demek sesi ondan güçsüzdü.
Şimdi anladım.
Ne zaman öldü?
Yedi gün oldu.
Terk edilmiş hissetmiştir.
Birlikte ölmeye söz vermiştik.
Yolda birbirimize destek olmak için.
Şimdi benden bir adım önde yani.
Ona yetişeceğime emin olabilirsin.
Kısa yolları biliyorum.
Tek yapman gereken
yukarıdaki istediğinde değil, kendi istediğin zaman ölmek.
Önce gel de bir şeyler ye.
- Birkaç lokma. - Olur, yerim.
Ama sonra.
Bunca zaman tuvalette ne yapıyorsun?
Hiç anne.
Orada kalırsan bir yılan çıkıp seni sokar.
Biraz sal Susana.
- Hayır! - Olamaz!
Burayı senden dolayı seviyorum.
Ama diğer her şey nefret ettiriyor.
Burada doğmuş olmak bile.
Ziyaretine geleceğim.
Gelmeyeceksin.
Asla gelmeyeceksin.
Sana çıkmanı söylemiştim.
Geliyorum anne.
Geliyorum.
Baban senin için "hayırsız" diyor.
Bir işe yaramaz oldun.
Senin işte olman gerekmiyor mu?
Hayır. Rogelio para vermiyor.
Oraya para kazanmak için değil, işi öğrenmek için gidiyorsun.
Şimdilik katlanmak zorundasın.
Başkaları katlansın nine.
Katlanmak bana göre değil.
Ne tuhaf bir çocuksun.
Senin bu gidişatını hiç iyi görmüyorum Pedro Páramo.
O kadının deli olduğunu düşündüm.
Sonra hiçbir şeye inanmadım.
Başka bir diyarda gibiydim.
Öylece savruldum.
Evet.
Neredeyse annen ben olacaktım.
- Sana hiç anlatmadı mı? - Hayır.
Sadece iyi şeyler anlattı.
Beni buraya eşekli bir adam yönlendirdi.
Abundio diye biri.
Canım Abundio.
Eskiden eve getirdiği her yolcu için ona bahşiş verirdim.
Sonra sağır oldu.
Adam gayet iyi duyuyordu.
Neyse, biz annene dönelim.
Pedro Páramo'yla evleneceğinde
dediklerine göre kısmetinde o gece biriyle yatabilmek yokmuş.
Ayın döneminden.
Onun yerine benim gitmemi istedi.
Onunla yattınız mı?
Yatağına seve seve girmiştim.
Ama düğün eğlenceleri onu yormuştu, tüm geceyi horlayarak geçirdi.
Ertesi yıl sen doğdun.
Ama benden değil.
Gerçi az kalsın öyle olacaktı.
Belki de annen utandığından sana anlatmamıştır.
Bir resmi var.
Annen Pedro Páramo'dan nefret ederdi.
Anca şikâyet edip emirler yağdırırdı.
Annen buna alışık olsa da
o uysal bakışları giderek sertleşti.
Sonra iç çekmeye başladı.
Nihayetinde Pedro Páramo onu ablasının yanına gönderdi.
Colima'da onunla yaşadık.
Aylar sonra Pedro Páramo'ya anneni sordum.
"Nasıl geçinecekler?" dedim.
"Tanrı yardımcıları olsun" dedi.
"Tanrı yardımcıları olsun."
Ne zaman dinleneceksin?
Uyan!
Neden ağlıyorsun anne?
Baban öldü.
Babanı öldürdüler.
Ya seni kim öldürdü anne?
Ne zaman dinleneceksin?
Ne oldu Doña Eduviges?
Miguel Páramo'nun atı.
Media Luna'ya giden yolda dörtnala koşuyor.
Orada yaşayan biri mi var?
Yok, orada kimse yaşamıyor.
Anlamıyorum.
Ben at sesi duymuyorum.
- Duymuyor musun? - Hayır.
Altıncı hissim herhâlde.
Tanrı vergisi.
Ya da belki de lanet.
- Miguel Páramo kimdi? - Pedro Páramo'nun oğlu.
Başka oğlu mu?
Kabul ettiği tek oğlu.
Bazı geceler benim eve gelirdi.
Sonra Contla'dan bir kızla tanıştı.
Geceleri onunla konuşmaya giderdi.
Sabah erken saatlerde dönerdi.
Ama o gece geri gelmedi.
Atı daha geçip gitmemişti ki birinin pencereme tıkladığını hissettim.
Belki de ben hayal gördüm.
Ne oldu?
Kız seni postaladı mı?
Hayır. Öyle değil.
Sadece köyü bulamadım.
Ne diyorsun Miguel?
Çok sis vardı.
Ya da duman.
Ya da her neyse. Contla yok artık, onu biliyorum.
Sana söylemeye geldim çünkü beni anladığını biliyorum.
Comala'dan başka birine söylesem deli olduğumu düşünür.
Her zamanki gibi.
Hayır.
Sen deli değilsin Miguel.
Ama belli ki ölüsün.
Hatırlasana, bir gün o at seni öldürecek demişlerdi.
Babamın çektiği taş duvarın üstünden atladım,
dolaşacağıma kestirmeden gidecektim.
Sonra her yerde duman vardı.
Git.
Git de huzur içinde yat evlat.
Veda etmeye geldiğin için teşekkürler.
- Âmin! - Âmin!
- Şükürler olsun. - Şükürler olsun.
Peder, onu kutsamanızı istiyoruz.
Hayır. Yapmam.
O kötü bir adamdı, Cennetin Krallığı'na girmeyecek.
Ona şefaat edersem Tanrı bana kızar.
Bugün kim gömüldü, biliyor musun?
Evet amca.
O olduğundan eminsin, değil mi?
Emin değilim amca.
Yüzünü görmedim.
Yanıma gece geldi, karanlıktı.
O zaman Miguel Páramo olduğunu nereden biliyorsun?
Çünkü bana öyle dedi.
Bana adını verdi, korkmamamı söyledi.
Ama babanı onun öldürdüğünü biliyordun, değil mi?
Evet amca.
Peki ondan kurtulmak için ne yaptın?
Hiçbir şey.
Özür dilemeye geldiğini söyledi.
Sizin bana öğrettiklerinizi düşündüm.
Kimseden nefret etmemek gerektiğini.
Sonra üstüme çıktı.
Bana kötü şeyler yapmaya başladı.
Beni öldürecek sandım.
Ama artık cehennemin dibini boylamıştır.
Çünkü azizlerden bunu istedim.
Ondan o kadar emin olma canım.
Kim bilir şu an kaç kişi onun için dua ediyordur.
Hem ben günahlarını bağışladım.
Ne diyorsun amca?
Miguel'i bu dünyadan aldığı için Tanrı'ya şükredelim.
Burada çok fazla zarar verdi.
Onu cennete alsa bile fark etmez.
Affedersiniz Peder Rentería.
Ne istemiştin?
Ablam öldü.
Bu nasıl oldu?
Kendi canına kıydı.
Ne yapmamı istiyorsun María?
Ruhunu rahata kavuşturmanızı istiyorum.
Ama intihar etmiş.
Tanrı'nın buyruğuna karşı gelmiş.
Son anda gaflete düşmüş.
Sen git kurtuluşa giden yolda o kadar iyilik yap,
sonra hepsini birden kaybet.
Hayır, onları kaybetmedi.
Kendi kanında boğularak öldü.
Çok acı çekerek.
Acı da…
Siz bize acı çekme konusunda bir şeyler söylemiştiniz.
Belki de Gregoryen Ayinleri düzenlersek…
Ama yardım gerekir, rahipleri çağırmalıyız.
O da para demek.
Benim param yok.
Bunu biliyorsunuz Peder.
Her şeyi oluruna bırakalım.
Tanrı'ya sığınalım.
Peki Peder.
Ey Meryem
Ruhunu kurtar
Onu Araf'tan çıkar
Sen ki merhamet edensin
Mum ışığıyla
Nur içinde yatsın
Hiç ölü birinin iniltisini duydun mu?
Hayır.
Şansın varmış evlat.
Doña Eduviges.
Doña Eduviges!
Gelmeyecek misiniz?
Bırakın, evime gideyim!
Bırakın, gideyim!
Don Fulgor!
Hayır!
Doña Eduviges, siz misiniz?
Ben Eduviges değilim.
Adım Damiana.
Geldiğini duydum, seni görmeye geldim.
Damiana Cisneros mu?
Media Luna'da mı yaşamıştınız?
Hâlâ oradayım. O yüzden buraya gelmem uzun sürdü.
Annem bir Damiana'dan bahsetmişti, bana bakmış.
Gözünü açtığın andan beri seni tanıyorum Juan Preciado.
Sizinle geleyim. Burada neler oluyor, bilmiyorum.
Çok tuhaf şeyler oluyor.
Size söyleyeyim.
Birkaç dakika önce o odada
birinin feryadını duydum.
Ölüyor gibiydi.
Belki de oraya sinmiş bir yankıdır.
Çok uzun zaman önce Toribio Aldrete'yi orada asmışlardı.
Cesedi orada kurusun diye kapıyı üstüne kilitlediler.
İçeri nasıl girdin, bilmiyorum.
O kapının anahtarı yok.
Kimse senin mertliğinden şüphe duyamaz Don Fulgor.
Sen her şeyi yaparsın, biliyorum.
Arkanda desteğin olduğundan değil, kendi başına yapabilirsin.
Ama sen ve ben bu kâğıdı tuvalet kâğıdı niyetine kullanacağız.
Çünkü anca o işe yarar.
Şimdi meselenin ne olduğunu anlayınca içimden gülmek geliyor.
Güya "Toribio Aldrete
mülkiyet sınırlarını göz ardı etmiş
ve çitlerini Don Pedro Páramo'nun mülküne,
Media Luna topraklarına çekmiştir."
Senin de gülesin gelmiyor mu Don Fulgor?
Sözde "intifa hakkı".
"İntifa hakkı suçlaması".
Senin şu patronun bu cahillikle kendinden utanmalı.
Baksana Viges.
- Yukarıdaki odayı alabilir miyim? - Nasıl istersen Don Fulgor.
- Adamların burada mı kalacak? - Hayır.
Sadece bir oda.
Sen bizi düşünme, yatmaya git.
Anahtarı bıraksan yeter.
Otur Fulgor. Burada daha rahat konuşuruz.
- Neden oturmuyorsun? - Ayakta dursam daha iyi Pedro.
Nasıl istersen. Ama "Don Pedro" diyeceksin.
- İşler nasıl gidiyor? - Ne işi?
- Biliyorsun, Media Luna işte. - Bayağı kötü.
Hiçbir şey kalmadı. Son hayvanımızı da sattık.
Bakın. Detaylara girmeyeceğim çünkü orayı bilmiyorsunuz bile.
Yani sizi hiç orada görmedim.
- Şu anda borcumuz… - Kime borcumuz var?
Miktarı değil, kim olduğunu söyle.
En çok Preciado'lara borcumuz var.
Sonra Fregoso'lar ve Guzmán'lara.
Ama verecek paramız yok. Sorun orada.
- O nedenmiş? - Çünkü aileniz hepsini harcadı.
Hep aldılar, hiç geri vermediler.
Nur içinde yatsın, rahmetli annenize hep şunu derdim,
"Böyle devam ederseniz hepsini bitireceksiniz."
Öyle de oldu işte.
Ama toprağı almak isteyenler var, iyi de para veriyorlar.
- Acaba sen misin? - Bu nasıl mümkün olsun?
Bence her şey mümkün Fulgor.
Peki. Yarın işleri toparlamaya başlayalım.
Preciado'larla başlayalım.
- En çok onlara mı borçluyduk? - Evet.
İçlerinden biri şehre, Colima'ya yerleşmiş.
Lola, yani Doña Dolores Enmedio Çiftliği'nin tek sahibi olmuş.
Parayı ona ödememiz lazım.
Yarın Lola'ya evlenme teklifi edeceksin.
Beni neden istesin? Çok yaşlıyım.
Hayır. Benim adıma edeceksin.
Sonuçta belli bir çekiciliği var.
Ona deli gibi âşık olduğumu söyle. Yarın bu işi hallet.
Tabii.
Peder Rentería da hazırlık yapsın.
- Ne kadar paramız var? - Hiç yok.
O zaman paramız olunca ödeyeceğimizi söyle.
- Oturmak istemiyor musun? - Oturayım Don Pedro.
Ne yalan söyleyeyim, sizinle çalışmayı sevdim.
Lola'ya onu sevdiğimi söyle.
- Bu çok önemli. - Evet.
Öyle Sedano. Onu seviyorum.
O gözlerine vuruldum işte.
Gözleri, elbette.
Utancımı bağışlayın Don Fulgor.
Don Pedro'nun benimle ilgileneceğini hiç düşünmezdim de.
Sizi düşünmekten uyuyamıyor.
İstediği kişiyle olabilir.
Comala'da bir sürü güzel kız var.
Öğrendiklerinde ne derler?
Çok içe dönük bir adamdır.
Nur içinde yatsın, rahmetli Don Lucas
senin ona göre olmadığını söylemişti.
O da babasına saygısından sustu.
Artık ailesi öldüğü için de
önünde hiçbir engel kalmadı.
Düğünü yarından sonraki gün yapalım. Ne dersiniz?
O çok erken olur.
Bayım.
Hiçbir şeyim hazır değil.
Daha çeyizimi hazırlamam, ablama haber vermem lazım.
Hayır.
Ben 8 Nisan'a kadar hazır olamam.
Bana birkaç gün versin lütfen.
Kendisi hemen olsun istiyor.
Siz çeyizi dert etmeyin. Onu biz hallederiz.
Don Pedro'nun rahmetli annesi onun gelinliğini giymenizi isterdi.
Aile geleneği.
Ama tarihle ilgili sıkıntılar da var. Kadınların bileceği şeyler.
Size söylemeye çok utanıyorum Don Fulgor.
Aybaşı olacağım.
Çok utanıyorum.
Ne var bunda? Evliliğin bununla bir alakası yok.
- Önemli olan aşktır. - Don Fulgor, anlamıyorsunuz.
Anladım. Yarından sonraki gün düğün yapılacak.
Mal ve mülkün ortak olacağını hâkime söylemeyi unutmayın.
Ortak mülkiyet.
- Tamam Don Fulgor. - Müsaadenizle.
- Biraz su ısıt Damiana. - Tabii efendim.
Âdetimi daha erken getireceğim. Bu gece.
Yine de her zamanki gibi üç gün sürecek.
Tanrım, şükürler olsun, bana Don Pedro'yu verdin.
Varsın sonra benden nefret etsin.
Don Fulgor, Media Luna satılık mı?
Başka iş mi arasak?
Sen çalışmak nedir bilmiyorsun. Ama öğreneceksin, merak etme.
Yani kalıyor musun Don Fulgor?
Pedro için işe yaramaz demiştin.
Patronum Don Lucas öyle derdi.
Yaşlanınca hayrını görmeyeceğini söylerdi.
"Oğlumdan bir cacık olmaz" derdi.
Artık ona "Don Pedro" diyeceksiniz.
Dolores'e sordum, o da istiyor.
Evlenme yasaklarını göz ardı etmek için rahip 60 peso istedi.
Zamanı gelince veririz, dedim.
- Dolores'ten önden bir şeyler istedin mi? - Hayır patron.
Açıkçası cesaret edemedim.
Fulgor, çocuk gibisin.
Mutluluğunu bozmak istemedim.
Bak şimdi, haftaya gidip Aldrete'yi gör.
Çiti baştan yapsın. Media Luna topraklarına girmiş.
Adamın ölçümleri doğru. Ben eminim.
O zaman hata yaptığını söyle. Yanlış hesaplamış.
Gerekirse çitleri sök.
- Yasalar ne olacak? - Ne yasası Fulgor?
Artık yasaları biz koyacağız.
Aldrete hakkında şikâyette bulun, "intifa hakkı" falan de, uydur işte.
Ona Lucas Páramo'nun öldüğünü söyle. Artık benimle konuşacak.
- Tabii patron. Müsaadenizle. - Gidebilirsin.
"İntifa hakkı"…
Kimse senin erkekliğine laf söyleyemez Don Fulgor.
Ama senin şu şerefsiz patronun sinirimi çok bozuyor.
- Ne yapacaksınız? - Yatmaya götürüyoruz patron.
Daha tekila içip de yürüyemediğim olmadı.
Hadi Toribio.
"İntifa".
Don Fulgor, saygısızlık olmasın ama evimde yatmayı tercih ederim.
Karımın iyiliği için. Çok endişelenir. Şimdi size yük olmayayım.
Hiç sorun değil Don Toribio.
Girin.
Ne yapacaksınız?
Bırakın! Bırakın, eve gideyim!
Bırakın da karıma veda edeyim!
Bırakın beni!
Merhamet et Don Fulgor!
Don Fulgor!
Hayır!
- Don Rubén, seni burada görmek ne hoş. - Teşekkürler Don Pedro.
- Teşekkürler. - Müsaadenizle.
- Nasıl gidiyor? İyi misiniz? - Harika.
Müsaadenizle.
Beyler.
Şerefe Don Pedro.
Hep beraber sizi tebrik etmek isteriz.
Teşekkürler Fulgor. Beyler.
- Toribio Aldrete'nin icabına baktın mı? - Sıkıntı yok patron.
Şimdi geriye Fregoso'lar ve bir mesele daha kaldı.
- Ne meselesi Don Pedro? - Babamı öldüren adamı bulmak.
O şimdilik beklesin. Şu anda balayımla meşgulüm.
Hadi gidelim beyler.
- Müsaadenizle. - Tabii Fulgor.
Tebrik ederim Don Pedro.
- Avukat. - Tebrikler.
Tabağınızı alayım mı Peder?
Beğendiniz mi Peder?
Dorotea.
Al.
Tanrı senden razı olsun Damiana.
Bitirince arka kapıdan çıkarsın.
İzninizle.
Ne oldu?
Hemen dönerim. Ne oluyor?
- Ne? - Sarhoş zaten. Fark etmez.
Ne demek istiyorsun Lola?
Nasıl fark etmesin? Senden yaşlıyım, daha açık tenliyim.
Karanlıkta belli olmaz.
Olmaz, yapamam.
- Dolores, kendin yapmalısın. - Aybaşım hâlâ bitmedi.
Bana bu iyiliği yap, ben de sana yaparım.
Benim yerime sen git.
- Dostlar bunun için var. - Hayır!
Bu köy yankılarla doludur.
Bir zamanlar gecelerce süren bir şenliğin uğultularını duymuştum.
Ta Media Luna'ya kadar gelmişti.
Ne oluyor diye bakmak için geldim,
tam da şimdi gördüğümüz gibiydi.
Sokaklar şimdiki gibi bomboştu.
Artık korkmuyorum.
Bence bir gün bu yankıların hepsi sönüp gidecek.
Bir yankı varsa birileri konuşuyor demektir.
Sen de duyacaksın.
Yankılar oyuklara veya taşların altına sıkışmış gibi.
Bu Páramo'ların eviydi.
Dedesi Comala'ya yerleştiğinden beri.
Gerçi Don Pedro zamanının çoğunu Media Luna'da geçirdi.
Ben de onunlaydım.
Tüm hizmetçilerinin başı oldum.
Çünkü bana saygı duyarlardı.
Ayrıca onu yatağına almayan bir ben vardım.
Media Luna'ya mı gidiyorsunuz?
Orada dinlenebileceksin.
Bu sokaklarda dolaşan ruhları hayal bile edemezsin.
Affedilmeden ölenlerin ruhları, hâlâ yas tutanların.
Özellikle babası öldürüldükten sonra Pedro Páramo'nun öldürdüklerinin.
- O kadar çok muydu? - Evet.
Annem geleceğimi size de söyledi mi?
Hayır.
- Bu arada annene ne oldu? - O öldü.
Biliyorsunuz sanmıştım.
Nereden bileyim?
Yıllardır bir şey bildiğim yok.
O zaman beni nasıl buldunuz?
Siz yaşıyor musunuz Damiana?
Damiana?
Damiana Cisneros!
Damiana!
- Tut Damiana. - Tamam.
Neden iç çekiyorsun Doloritas?
Keşke ben de bir şahin olup ablamın yanına uçabilseydim.
Elbette Doña Doloritas.
Hemen yanına gidebilirsin.
Hadi dönelim.
Çantasını hazırlayın.
Gitsin tabii.
Annem Comala'yı özleyerek yaşadı.
Dönmek isteyerek.
Sonsuza dek yaşamak isteyeceği yere.
Filoteo Aréchiga değil mi o?
Evet, o. Görmemiş gibi yap.
- Peşimizden mi geliyor? - Umarım gelmiyordur.
Söylenenlere göre Don Pedro'ya kız buluyormuş.
- Sahi mi? - Gel.
Affedersiniz.
Affedersiniz!
Sadece buradan geçiyordum.
Don Pedro'nun beni öldürmeye niyeti yoktu.
Babasının öldürüldüğü düğüne gidip gitmediğimi öğrenmek istedi.
Bütün davetlileri öldürüyor.
Ama beni sadece korkutmak istedi!
Cennet büyük.
Burada ne işiniz var?
Siz ölü değil misiniz?
Sarhoş bu.
Sadece korkmuş.
İçeri buyurun.
Hasta mısınız?
Sadece geldiğim yere dönmek istiyorum.
En iyisi yarını beklemek.
Tüm yollar çalılıklarla dolu.
Kaybolabilirsiniz.
Yarın ben sizi götürürüm.
Kimin nesi acaba?
Buraya nasıl gelmiş?
Kaybolmuş olmalı.
Hadi uyu artık.
Ben de dinleneyim.
Şu hâline bak.
Nasıl da kıvranıyor.
Günahkâr bir adam gibi.
Çok sayıda ölünün yükünü taşıyan biri olmalı.
Portakal çiçeği suyu.
Korkunu azaltır.
Beni dert etmeyin.
- Buradan nasıl giderim? - Nereye?
Herhangi bir yere.
Bir sürü yol var.
Kocanız nereye gitti?
O benim kocam değil.
Kardeşim.
Buna inanmak istemiyor.
Ama siz benden neden korkmuyorsunuz?
Yaklaşın.
Yüzüme bakın.
Ne görmemi istiyorsunuz?
Günahlarımı görmüyor musunuz?
Kurdeşenlerimi görmüyor musunuz?
Bunlar dışarıdan görünenler.
İçim bir bataklıktan farksız.
İzninizle…
Biraz uyumak istiyorum.
Geri dönmeyecek.
Nasıl yani?
Gözlerinden anladım.
Kendisi gitsin diye birinin gelmesini bekliyordu.
Artık bana sen bakacaksın.
Ne yani?
Bakmak istemiyor musun?
Gel de yanımda yat.
Böyle iyiyim.
Gelmen senin için daha iyi olur. Yoksa kurtçuklar seni diri diri yer.
Pedro Páramo kimseye acımadı.
Bu affedilemez.
Peki ya tecavüzler?
Ondan çok korkuyorduk.
Ölmesini beklemek zorundayız.
Burada sana bir şey yok.
Bize dua et Juan Preciado.
Tanrı'ya benim için dua et Juan Preciado.
Juan Preciado!
Boğularak öldüğüne inanmamı mı bekliyorsun Juan Preciado?
Seni bulduğumda gergindin.
Korkudan ölmüş biri gibi.
Bu doğru Dorotea.
Beni o fısıltılar öldürdü.
Korku sonradan vurdu.
O an buz kesiverdi ruhum.
Duydun mu?
Dışarıda yağmur yağıyor.
Damlaların sesini duymuyor musun?
Biri üstümüzde yürüyor sanki.
Güzel şeyler düşünmeye çalış. Uzun bir süre burada gömülü kalacağız.
Yağ be yağmur, yağ.
Yorulana kadar yağ.
Bu saatte nereden geliyorsun delikanlı?
Süt sağdım.
Kiminkini?
- Tahmin edemiyor musun? - Bildim gibi.
Dorotea. Şu topallayan.
- Bebekleri pek bir sever. - Tam aptalsın Fulgor.
Margarita.
Neredeydin Miguel?
Dışarıdaydım. Anneleri bir yokladım.
Baksana.
Dorotea'yı tanıyor musun? "Topal" diyorlar.
Onu görmek istiyorsan dışarıda.
Kahvaltıya gelmek için erkenden kalkıyor.
Sadakalarla geçinen zavallı bir kadın.
Şerefsiz ihtiyara bak sen.
Dorotea!
Gel. Sana bir teklifim var.
Şimdi yumurtaları getir.
Artık ben ne yiyorsam kadına da onu vereceksin.
Ne olursa olsun.
Fulgor!
- Buyurun patron. - Durum nasıl?
Sığırları eskiden Fregoso'ların olan Enmedio'dan geçirdik.
Sonra da Vilmayo tepelerine götürdük.
Tamam.
Peki sorun ne?
Bu sabah biri geldi, Miguel'i birini öldürmekle suçladı.
Ben yaptım farz et.
Her ne yaparsa benden bil.
Miguel başınızı çok ağrıtacak patron.
Belayı çekiyor resmen.
Rahat bırak oğlanı. O daha çocuk.
Kaç yaşında oldu?
- 17 olması lazım, değil mi Fulgor? - Sanırım öyle.
Ama çok azgın bir çocuk, çok hızlı yaşıyor.
Bazen zamanla yarıştığını düşünüyorum.
Sonu kötü olacak. Görürsünüz.
- Daha küçücük velet Fulgor. - Siz bilirsiniz patron.
Ama oğlunuzun kocasını öldürdüğünü söyleyen kadın
hiç yatışacak gibi değildi.
Kimmiş?
Tanımadığım insanlar.
Sen merak etme Fulgor. Öyle insanların varlığı yokluğu bir.
Sakin ol. Bir şey yapmayacağız.
Peki.
İzninizle patron.
Annem bana yeşil ovaları, bulutları anlatırdı.
Ama dönüp de burada ölemedi bile.
Bunun için bile kendisi yerine beni gönderdi.
Çok ilginç Dorotea.
Cenneti hiç göremedim bile.
Ben cennetten tümüyle vazgeçtim.
Peder Rentería'nın dediğine göre Tanrı'nın ihtişamını asla göremeyeceğim.
Günahlarım yüzünden.
Ama bunu bana söylememeliydi.
Yüzüne bir kapı kapanınca
ve açık olan tek kapı cehenneme gidiyorsa
hiç doğmamış olmak daha iyidir.
Doña Susana ve babası Mascota'dan ayrılmış.
- Nereye gitmişler? - Sıradağın her yerine baktım.
Herkes başka tarafı gösteriyor. Onları bulamıyorum Bay Pedro.
Hiç masraftan kaçınma. Onları bul.
- Sırra kadem bassalar bile. - Başüstüne.
Öyle değil. Çevirelim. Önce kafası.
Ona ne yaptılar?
Bunu biri yapmamış.
- Kendiliğinden ölmüş. - Atı öldürmüş Don Pedro.
Bedel ödemeye başlıyorum.
Erkenden yapmak daha iyi, bir an önce bitsin.
Söyle de şu hayvanı öldürsünler, acısı son bulsun.
Tabii Don Pedro.
Don Pedro, Peder Rentería sizinle görüşmek istiyor.
Şimdi mi?
Gelsin.
Buyurun Peder.
Böldüğüm için üzgünüm.
Don Pedro, annesi doğururken ölmüş, bebeğin babası da sizmişsiniz.
İşte burada.
Sizde kalsa olmaz mı Peder?
Rahip yaparsınız.
Damarlarında bu kan varken öyle bir sorumluluk almak istemem.
Benim kanım bozuk mu yani?
Öyle düşünüyorum Don Pedro.
Yanıldığınızı kanıtlayacağım.
Bebeği bırakın. Burada ona bakacak insanlar var.
Ben de öyle düşündüm. Sizin yanınızda sıkıntı çekmez.
Damiana!
Şuna göz kulak ol. Benim oğlum.
Ölmüş annesiyle sizin şerefinize içelim.
Bir de çocuğun.
Tabii, çocuğun şerefine de olur.
Buyurun.
Tanrım, ona ebedî huzuru bahşet.
Sonsuz ışık üstünde parlasın.
Kuluna merhamet et Tanrım.
- Ruhunu bağışla. - Âmin.
Ondan nefret ederdiniz, biliyorum.
Hakkınız da var.
Kardeşinizin cinayeti.
Yeğeniniz Ana'ya olanlar.
Ama artık bunları unutun.
Onu bağışlayın, belki Tanrı da onu bağışlamıştır.
Bu, kilisenize armağanım olsun.
Yeterli olup olmadığını sen bilirsin.
Bence onu cehenneme yolla Tanrım.
- Kutsal Meryem'e selam olsun. - Günahsız gebe kalan.
Günahlarını anlat kızım.
İtiraf ediyorum Peder, dün gece Pedro Páramo'yla yattım.
- Başka? - Pedro Páramo'nun bebeğine gebeyim.
Kızımı Pedro Páramo'ya verdim.
İşlediğin günahlar ızdırabın olsun.
Pişmanlığın seni Tanrı'nın rahmetine erdirsin.
Kutsal Meryem'e selam olsun.
Günahsız gebe kalan.
Şimdi de içkiye mi başladın?
Artık ona zarar veremeyeceğime göre
söyleyebilirim,
merhum Miguelito Páramo'ya
o kızları bulan bendim.
Onları ona sen mi götürdün?
Bazen götürdüm.
Bazense sadece ayarladım.
Ya da onları gafil avlayabilsin diye ne zaman yalnız olacaklarını söyledim.
Peder…
Peder, bana kefaret önermeyecek misin?
Ne yapayım istiyorsun Dorotea?
Sen kendini yargıla. Kendini affedebiliyor musun, bir bak.
Yapamıyorum Peder.
Ama siz yapabilirsiniz.
Kaç kere buraya gelip de öldüğünde seni cennete göndermemi istedin?
Oğlunu bulmak için oraya gitmek istiyorsun, değil mi Dorotea?
Eh…
Artık cennete gidemezsin.
Ama belki Tanrı seni bağışlar.
Kirpikleri artık oynamıyor. Kalbi kadar hareketsiz.
Bu sesler senden mi geliyor Dorotea?
Hâlâ korkutuyorlar mı?
Burada tek bir ölü var.
Birinin konuştuğunu duydum. Bir kadın sesi.
Sen sandım.
Kendi kendine konuşan kadın olmalı.
Büyük mezardaki kadın.
Doña Susanita.
Hemen yanı başımızda gömülü.
Uzun vakit önce ölmüş olanların cesetleri
nem iliklerine işleyince kıpırdanmaya başlar, sonra da uyanırlar.
Kim o kadın?
Pedro Páramo'nun son karısı.
Deli olduğunu söylerler.
Ne söylüyor?
Sadece sızlanıyor.
Belki ona acı çektirmiştir.
Hiç sanmıyorum. Pedro Páramo onu severdi.
Onu diğer tüm kadınlardan daha çok sevdi.
Hayır, sen kaybettin.
Şimdi hatırlıyorum da annesi veremden ölmüştü.
Sonra da babasıyla ortadan kayboldular.
Onu uzun yıllar sonra Pedro Páramo'ya getirdiklerinde
kadın zaten çok acı çekmişti.
O kadını öylesine sevmişti ki kalan yıllarını büyük bir sandalyeye çöküp
kadının mezarlığa götürüldüğü yola bakarak geçirdi.
Çok sürmez.
Affedersiniz.
İşte istediğiniz rakamlar Don Pedro.
Aman.
Kim döndü, biliyor musunuz? Bartolomé San Juan.
- Neden? - Ben de onu öğrenmek istiyorum.
Direkt eski evinize gitmiş.
Orayı ona kiralamışsınız gibi.
Yani öyle davranıyordu.
Yarın icabına bakarım Don Pedro.
- İkisi de mi gelmiş? - Evet.
Kendisi ve karısı. Nereden bildiniz?
Kızı olmasın?
Yani… Ona davranışlarına bakılırsa karısı gibi görünüyor.
O Susana.
Eminim Fulgor.
Onları bulduğumuzda La Andrómeda maden yöresindelerdi.
O bölgede insanlar silahlanıyormuş, ondan gitmiş olmalılar.
Olabilir. Dediklerine göre durum ciddileşiyormuş.
Kızını daha güvenli bir yere getirmek istemiştir.
Hadi yat Fulgor.
Müsaadenizle patron.
Bu köyde uğursuz bir hava var.
Burada selametle yaşayamayız.
Hissedebiliyorum.
Bize yaptığı iyiliklerin karşılıksız olmayacağını biliyordum.
Pedro Páramo ne istedi, biliyor musun?
Benden istediği tek şey
senmişsin.
Senden daha iyi bir şey yapamazmışım.
Küçükken beraber oynadığınızı söyledi.
Hatta birlikte ırmakta yüzermişsiniz.
Bunu bilseydim seni öldüresiye döverdim.
Hiç şüphem yok.
Onunla yatmaya razı mısın yani?
- Evet Bartolomé. - Bana Bartolomé deme.
Ben senin babanım.
Ona dul olduğunu söyledim.
Hâlâ kocanla yaşadığını.
Ya da en azından öyle davrandığını.
Onu vazgeçirmeye çalıştım.
Ama onunla konuştuğumda kaşlarını çatıyor.
Şeytanın ta kendisi.
Pedro Páramo bu işte.
Peki ya ben kimim?
Kızımsın.
Benim kızım.
Bartolomé San Juan'ın kızı.
Biz ne yaptık?
Ruhumuz neden çürüdü?
Bu doğru değil.
- Bu doğru değil. - Ne doğru değil?
Delirdin mi sen?
Evet Bartolomé.
Bilmiyor muydun?
Biliyor musun Fulgor, o tüm dünyadaki en güzel kadın.
Onu sonsuza dek kaybettim sanmıştım.
Ama onu tekrar kaybetmeyeceğim.
- Anlıyor musun Fulgor? - Evet.
Babasının madenlerde çalışması için ne gerekirse yapacağımızı söyle.
Yaşlı adam oralarda kolayca ortadan kaybolabilir, değil mi?
Olabilir.
Öyle olması lazım.
Kızın yetim kalması lazım. Muhtaçlara destek olmalıyız.
Peki ya kızı durumu öğrenirse patron?
Kim söyleyecek ki?
İkimiz biliyoruz, kim söyleyecek?
- Kimse tabii. - "Tabii" deme.
Bir sorun olmayacak.
Onu oraya çalışmaya yolla ama kızını götürmesin.
Kızı kalacak.
Bu işi hallet Fulgor.
Yöntemlerinize yine hayran kaldım patron.
Gençlik günlerinize dönmüş gibisiniz.
Durun beyler.
Beyler.
Hoş geldiniz hanımefendi. Lütfen buyurun.
Bu taraftan.
Susana.
Ben Pedro Páramo.
Pedro.
Hanımefendi, ben sizinle geleyim.
Bartolomé, sen misin?
Biz ne yaptık?
Ne oldu Damiana?
Neden bağırdın?
Hayır.
Bağırmadım.
Rüya gördünüz herhâlde.
Demiştim, ben rüya görmem. Asla.
Hem zaten çok uykusuzum.
Kediyi dışarı koymamışsın, beni bir türlü uyutmadı.
Kedi benimle, bacaklarımın arasında uyudu.
Sırılsıklam olmuştu, ben de acıyıp yatağıma aldım.
Diyorum sana, tüm gece oradan oraya koştu.
Sevimli bir şey ama ben uyurken burada olmasın.
Sizin için üzülüyorum Susana.
Babanız ölmüş.
Evvelsi gece.
Bugün gelip yapacak bir şey olmadığını söylediler.
Çoktan gömmüşler.
Yol çok uzak diye onu buraya getirememişler.
Artık yapayalnızsınız.
Demek ki oymuş.
Bana veda etmeye gelmişsin.
Ne gördüğünü söyle Susana.
Hiçbir şey görmüyorum baba.
Biraz daha indireceğim. Dibe değince söyle.
Bir şeyler bulmaya çalış.
Para.
Çil çil altın olacak.
Ara Susana.
Susana!
Aramaya devam et Susana!
Para!
Sen misin Peder?
Seni avutmaya geldim kızım.
Kalbin tükeniyor.
Kalbinin tükenmesine izin verme.
Git Peder.
Bir daha da gelme.
Ölüysen neden beni görmeye geldin?
Şimdi aç. Şuradan.
Suyu o tarafa yolla.
Daha derin kaz.
O tarafa.
Onu tanıyorum.
Media Luna'nın kâhyası.
Neye bakmıştınız?
Pedro Páramo'ya mı çalışıyorsunuz?
- Evet. - Ona devrimci olduğumuzu söyleyin.
Toprakları için geldik.
- Tamam. - Çabuk!
Onunla görüşeceğimizi söyleyin. Daha hızlı!
Daha hızlı koş!
Daha hızlı!
Bana hiç bakmadılar bile.
Ama zavallı Don Fulgor bir ayağı yerde, bir ayağı havada öldü.
O adamlara söyle, bir şey lazımsa buradayım.
Gelip benimle konuşsunlar.
- Ne devrimcisiymiş bunlar? - Bilmiyorum. Öyle olduklarını söylediler.
Ama önce La Consagración'a git. Tilcuate'yi bilir misin, şu tek gözlü?
- Söyle, hemen gelsin. - Tamam patron.
Beyler, sizin için başka ne yapabilirim?
Gördüğünüz gibi biz silahlandık.
Yani?
O kadar işte. Sizce bu yetmez mi?
Bunu neden yaptınız?
Çünkü diğerleri de yaptı. Duymadınız mı?
Bizden talimat bekleyin, sonra size meselenin ne olduğunu söyleriz.
Ben meseleyi biliyorum.
İsterseniz anlatayım.
Hükûmet ve sizin gibilere karşı ayaklandık
çünkü artık sizlere katlanmaktan bıktık.
Hükûmet alçaklık yaptığı için,
siz de bir grup kaypak, aşağılık ve hırsız haydut olduğunuz için.
Hükûmet hakkında ağzımızı açmayız.
Çünkü onlara diyeceklerimizi mermilerle söyleyeceğiz.
Devrim için kaç para lazım?
Belki yardımım dokunur.
Adam gayet mantıklı Perseverancio.
Bize yardım edecek zengin bir dost lazım.
Bu beyefendiden iyisi mi var?
Söyle Casildo. Kaç para lazım?
Bu adam kimseye öleceğini bilse su vermez.
Buraya gelmişken hakkını verelim,
elinde ne var ne yok alalım, midesindeki yemeğe kadar.
Yavaş gel Perseverancio.
Bir anlaşmaya varalım.
Sen konuş Casildo.
Yani, yaklaşık 20.000 peso güzel bir başlangıç olabilir.
Ya da belki beyefendiye bu az gelir,
ne de olsa yardım etmeye çok hevesli.
O zaman 50.000 diyelim.
Anlaştık mı?
Size 100.000 peso vereceğim.
- Kaç kişisiniz? - 300 kişiyiz.
Pekâlâ. Destek olarak 300 adam da ben veririm.
Para da adamlar da bir haftaya elinizde olur.
Para hediyem olsun ama adamları ödünç veriyorum.
Anlaştık o zaman.
O zaman sekiz gün sonra görüşürüz.
Tanıştığımıza çok memnun oldum.
Sence elebaşları hangisi?
Bence ortada oturan büyük göbekli adam. Kafasını kaldırıp bakmadı bile.
Bence o.
Hayır Damasio. Sen olacaksın.
- Devrime katılmak istemez misin? - Ben dünden hazırım.
Ne de olsa kargaşa severim.
Nasıl bir şey olduğunu gördün, öğütlerime ihtiyacın yok.
Güvendiğin 300 adamı topla, asilere katıl.
Gerisini sen halledersin.
Peki ya para? Onu da mı ben götüreyim?
Adam başına 10 peso vereceğim. Acil ihtiyaçları için yeter.
Gerisini ben saklarım, gerekince kullanırlar.
Topraklarımdan çok uzaklaşmayın, başkaları gelince birliklerimizi görsün.
Arada bir uğra, bir gelişme olunca haber getir.
- Tamamdır. Görüşürüz patron. - Git hadi.
Şimdi o konuşuyor Juan Preciado.
Ne diyor?
Kendini onun içinde kaybedermiş.
Eti parçalanıyor gibi hissedermiş.
Ama adamın ölümü canını daha çok yakmış.
Öyle diyor.
Kimden bahsediyor?
Kendisinden önce ölen biri olmalı.
Margarita.
Kapıyı aç Margarita.
Et parçası seni.
Kumlara bak.
Benimle yüz.
Sular köpük köpük…
Bu ne zaman bitecek?
Hiçbir şey bu kadar sürmez.
Ne kadar yoğun olursa olsun tüm anılar eninde sonunda silinir.
Belki anı değildir.
30 yıl.
Her şeyim olana dek bekledim.
Herhangi bir şeye değil, her şeye sahip olana dek.
Bekledim ki…
…şu hayatta bir eksiğimiz kalmasın.
Ama sen kaldın.
Sana olan arzum.
Geri döndüğünü duyunca…
…seni kucaklamak istedim.
Neşeyle sarılmak.
Ağladım Susana.
Nihayet döneceğini öğrendiğimde.
Hanımım.
Geceler gerçekten günahla mı doludur?
Evet Susana.
Peki ya hayat da günah değil mi?
Duymuyor musun?
Dünya gıcırdıyor, duymuyor musun?
Hayır Susana.
Hiçbir şey duymuyorum.
Ben sizin kadar şanslı değilim.
Duyduklarımı bilsen şaşıp kalırdın.
Cehenneme inanır mısın Damiana?
Evet Susana.
Cennete de.
Ben sadece cehenneme inanıyorum.
- Hanımefendi nasıl? - Kötü. Çok kötü.
Susana?
Doña Susanita'nın ölümünü gördüm.
- Ne diyorsun Dorotea? - Söyledim ya işte.
Penceredeki ışık söndü.
Oysa üç yılı aşkındır hiç sönmemişti.
Geceler boyu yanmıştı.
Tamam. Burada bekleyin.
Ağzım toprakla dolu.
Evet Peder.
"Evet Peder" deme.
Dediklerimi tekrar et.
Bana ne diyeceksiniz?
Yine mi günah çıkaracağım?
Hayır Susana. Sadece seninle konuşmaya geldim.
Seni ölüme hazırlamaya.
Ölecek miyim?
Evet kızım.
O zaman beni neden rahat bırakmıyorsunuz?
Dinlenmek istiyorum.
Bırakacağım Susana.
Dediklerimi tekrarlarken
uykuya dalacaksın.
Artık hiç kimse seni uyandırmayacak.
Pekâlâ Peder.
Dediğinizi yapacağım.
Ağzım toprakla dolu.
Köpüklü tükürüğümü yutuyorum.
İçi solucanlarla dolu toprak parçalarını çiğniyorum.
Ağzım çarpılıp büzülüyor, dişlerim dudaklarımı delip geçiyor.
Gözlerimin beyazı eriyip gidiyor.
Saçlarım bir kıvılcımla tutuşuveriyor.
Beni kollarının arasına aldı.
Beni sevdi.
Dahası var.
Tanrı'nın görüntüsü.
Ebedî azaba mahkûm olanların gördüğü son görüntü.
Sonsuz cennetinin tatlı ışığı.
Meleklerin coşkusu.
Tanrı'nın mutlu bakışı.
Sadece o da değil,
bunların hepsi derin bir dünyevi üzüntüyle birleşir.
Kemiklerimizin ilikleri ateşe dönüşür.
Damarlarımızdaki kan kıvılcımlar olur.
Korkunç bir acıyla irkilmemize sebep olur.
Asla dinmeyen bir acıyla.
Daima Tanrı'nın öfkesiyle körüklenir.
Tanrı'nın huzuruna çıkacaksın.
O, günahkârlara karşı çok acımasızdır.
Gidin artık Peder.
Beni merak etmeyin.
Benim içim rahat.
Hem çok yorgunum.
Damiana.
Lütfen git, başka yerde ağla.
O ölümün çanları gerektiğinden uzun çaldı.
GÜNAHSIZ GEBE
Dinmeyen çan seslerini duyanlar dört bir yandan çıkıp gelmeye başladılar.
Yavaş yavaş büyük bir şenliğe dönüştü.
Comala insanlarla, kutlamalarla ve şenliklerle dolup taşıyordu.
İşte! Havada!
Muhteşem!
Çekilin!
Çanlar nihayet durdu.
Ama şenlik devam etti.
Kimse bir türlü anlamıyordu,
aslında yas tutuluyordu, matem zamanıydı.
Yangın!
Ayakta durmayın Don Pedro.
Şöyle oturun.
Kılımı kıpırdatmayacağım,
Comala da kıtlıktan ölecek.
Patron.
Peder Rentería silahlanmış.
O nedenmiş?
Çünkü devrimci hükûmet din işlerini askıya aldı.
Sen Villa'yla değil miydin?
Yoksa Obregón'la mıydın?
Onlar barış imzaladı Don Pedro.
Artık bir başımızayız.
Ne yapalım?
Ona katılalım mı, savaşalım mı?
Ne olacağı belli.
Hükûmetten yana ol.
Ama biz başıbozuklarız.
Bizi asi görüyorlar.
O zaman dilediğini yap.
Rahibe katılacağım. Çok güzel bağırıyor.
Hem ruhumuzun kurtuluşu da garanti olur.
Pekâlâ patron.
Görüşürüz.
- Gidelim. - Gidelim.
Pedro Páramo insanları yollayıp büyük sandalyesinde oturduktan sonra
topraklar çoraklaştı ve harabeye döndü.
Köy boşalmaya başladı.
Her yerde insanlar yitip gidiyordu.
Comala vedalarla doldu.
Gidecek yerim olmadığı için ben kaldım.
Ama insanlar gidince yardım edecek kimsem de kalmadı.
Açlıktan ölmeye başladım.
Seni bulduktan sonra kemiklerim artık dinlenmeye karar verdi.
Peki ya ruhun?
Sence o nereye gitti?
Tekrar ayağa kalkıp hayatıma devam etmem için yalvardı.
Hâlâ günahlarımı silip götürecek bir mucize bekliyor gibiydi.
Ama hiç uğraşmadım.
Çıksın diye ağzımı açtım.
Çıkıp gitti.
Onu yüreğime bağlayan o ince pıhtının ellerime düştüğünü hissettim.
Kimse beni görmez, dedim.
Ben kimseye rahatsızlık vermem.
Topraktan bile yer çalmadım.
Beni senin mezarına gömdüler,
kollarının arasına tam sığıyordum.
Ama aslında ben seni kollarıma almalıydım.
Peki ya Pedro Páramo?
Yıllar geçse de bir korkuluk gibi hep oradaydı.
Uyku ve zaman kavramı yok olmuştu.
Çünkü karanlığı hayaletlerle dolduran gecelerden korkuyordu.
Kendi hayaletleriyle kalmaktan.
Bundan korkuyordu.
Damiana!
Şu adam ne istiyor, bir bak.
Karımı gömmek için biraz para verin bana.
Esirge bizi Tanrım, tüm kötülüklerden koru.
Ne dediniz?
Karımı gömmek için biraz yardım istemeye geldim.
Doktora para vermek için eşeklerimi bile sattım ama…
Yürüyün gidin.
Hepsi boşaymış, anladınız mı?
Karım orada.
Yalnız.
O bunaltıcı sıcakta.
Yardım edin!
İmdat! Yardım edin!
Bana bir şey verin.
Bir şey verin!
- İyi misiniz patron? - Duyuyor musunuz?
Gidelim.
Benim Don Pedro.
Yemeğinizi getireyim mi?
Ben gelirim.
Geliyorum.
SON
JUAN RULFO'NUN KİTABINDAN UYARLANMIŞTIR
Alt yazı çevirmeni: Seda Tiğrek