Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Cinco, catro, tres, dous, un.
Normalmente, o filme comezaría agora,
pero quero dicirche que este expón unha análise da historia policial
sobre a que quero que reflexiones.
Este filme require curiosidade ou, cando menos, suspicacia.
Déixoche escoller.
O poder policial é un poder inmediato.
Dáse no momento.
Consiste en que fagas agora mesmo o que che acabo de dicir.
Sen esperas. Sen chamadas de teléfono. Nada.
Se non,
eu decido o que vai pasar deseguido.
Para ser bo policía só precisas ter corazón,
pero ás veces toca ser un cabrón.
Ás veces tes que ir de duro.
Policía! Non se movan!
Atentos. Firmes.
Ata os xeonllos.
Ata a cadeira.
NAS DÚAS DÉCADAS SEGUINTES NOVA YORK, FILADELFIA, CINCINNATI E CHICAGO
FUNDARON OS SEUS DEPARTAMENTOS
Coma en moitas institucións, hai un certo "sempre foi así,
así é como vai", ninguén pensa en rebobinar ata o comezo
para descubrir cal era a súa función inicial.
De onde deriva a palabra "policía"? Da palabra polis.
A idea é que somos un pobo autogobernado
e que cremos no principio do autogoberno.
O problema é que nunca sabemos quen vixía os vixiantes.
Nunca sabemos que é o que lle outorga á policía autoridade sobre o pobo.
Aquí a policía ocupa o noso espazo, a nosa comunidade,
coma tropas nun territorio estranxeiro.
Moitos cren que a actividade policial está descontrolada,
mais tamén é certo que hai unha cantidade atroz de violencia e crime
en certas comunidades do país, e tamén está descontrolada.
EXISTEN 18 000 FORZAS POLICIAIS ESTATAIS, LOCAIS E NACIONAIS.
MÁIS DUN MILLÓN DE AXENTES. EQUIVALEN Á POBOACIÓN DE DELAWARE.
A brutalidade policial
é unha mostra de que non acadamos unha cidadanía plena.
Por iso, a policía é o detonante de protestas tan multitudinarias,
porque é unha afronta directa á nosa pertenza,
á nosa posibilidade de existir.
Dispérsense de inmediato ou poderán ser arrestados!
Dispérsense xa!
Se mañá nos dese por crear un país e tivésemos que inventar
un sistema de lei e orde, de xustiza criminal, de policía,
a posibilidade de inventarmos o sistema actual sería case nula.
E aínda así, seguimos con el día tras día.
O poder policial é inmenso, omnipotente e difícil de etiquetar.
É o poder dun millón de axentes exercido en tódalas partes ó mesmo tempo.
Porén, tamén é extraordinariamente íntimo.
Esa mesma institución colosal pode rexistrarche os petos,
rastrearche o móbil, obrigarte a identificarte,
vixiarte en cámaras de seguridade ou obter o teu ADN.
Basicamente, nos Estados Unidos o poder policial carece de regulación.
Nunha democracia así, quen ten máis poder?
O pobo...
ou a policía?
MINEÁPOLIS, MARZO DE 2022 CUARTO DISTRITO POLICIAL
Que tipo de crime abunda máis no norte de Mineápolis?
A que se enfrontan neste distrito?
A moita violencia, asasinatos. Eu estudei aí, no North High School.
O CUARTO DISTRITO SITÚASE NO NORTE DE MINEÁPOLIS
Enfrontámonos a moita violencia.
A un dos nosos deportistas,
o noso quarterback, matárono dun tiro hai dúas semanas.
Que pasou?
As clases do instituto remataron antes para que os rapaces
se manifestasen contra o asasinato de Amir Locke.
D. Hill marchou do instituto con outros xogadores.
Ía andando cara á súa casa ou á dun amigo
e polo camiño adiantou un tipo aquí en Golden Valley Road,
imos pasar agora por aí.
E iso, só adiantou o tipo, que se xirou,
non sabemos se chocaron ou que, pero D. seguiu camiñando
e o tipo sacou unha pistola da mochila e disparoulle na cabeza por atrás.
Matouno alí mesmo.
- Chocade, rapaces. - Imos alá.
- Temos que coidarnos. - Centrémonos.
A porta está aberta. Vou eu.
A nosa forza policial e de orde pública é unha organización paramilitar.
Policía! Orde de rexistro!
Dálle!
- Adiante! - Departamento de policía!
- Orde de rexistro! Ó chan! - Tómbense no chan!
Cúbrote!
A xente non sabe por que se converteu nunha organización paramilitar.
É porque vén das patrullas escravistas.
Arriba!
Érguete, ruliña!
Se os escravos ían á vila sen unha nota do amo,
recibían unhas malleiras brutais.
Os amos estaban fartos destas patrullas escravistas
e pedíronlle á escola militar Citadel
se as podían formar e estruturar dalgún xeito
E sabedes que estrutura adoptaron?
Paramilitar.
Onde vive?
- Na 80 con... - Baixe as mans.
- Onde? Camiñe. - Na 80 con Figueroa.
Se os nosos axentes o entendesen,
se llelo contasen e ensinasen,
entenderían por que os afroamericanos din:
"Sodes un produto das patrullas escravistas."
Entenderían de contado a que se refiren, non si?
Aínda seguimos a usar palabras coma "patrullar", certo?
Falabamos antes de precisar unha carta do amo para ir á vila, non?
Que fan agora os policías ó ver un grupo de homes negros?
"Identifíquense." Que diferenza hai?
Ó pensar na orixe da vixilancia policial nos Estados Unidos
vémonos tentados a buscar unha única raíz.
Mais, de feito,
a vixilancia policial vaise desenvolvendo dende diversos lugares co paso do tempo.
Unha orixe sería a fronteira,
onde os colonos brancos se atopan nunha posición
en que os indíxenas lles disputan os territorios reclamados.
Os colonos brancos queren establecer os seus dereitos e a propiedade da terra.
DE 1830 A 1847, O GOBERNO DOS EUA ENVIOU
Poderiamos ver as milicias fronteirizas
coma unha das orixes do que agora denominamos policía.
No sur había un sistema un tanto diferente.
Esencialmente, eran patrullas escravistas vencelladas ás milicias.
Basicamente, eran grupos de homes
coa misión de dar voltas arredor das plantacións
para asegurarse de que os escravos que vivían alí non causaban problemas.
Basicamente, eran a policía deses grupos.
A patrulla escravista convértese nunha institución
ligada á escravitude que tamén podemos entender
coma unha forza policial incipiente.
Avisádesme cando estea listo?
Si, xa estamos.
Xenial. Acción.
Nos séculos XVIII e XIX advertimos un control municipal
dirixido principalmente a manter a orde entre os traballadores,
a clase traballadora.
Ese sería dalgún xeito o terceiro lugar
en que a policía se volve unha ferramenta para manter a orde entre clases.
Disparos na folga da automoción en Toledo.
Os gardas estatais recorreron a gas lacrimóxeno, chumbo e aceiro
para frear os ánimos dos folguistas, exacerbados por axitadores radicais.
Un bombardeo asfixiante de gas lacrimóxeno e somnífero.
Un auténtico campo de batalla con dous mortos e sete feridos
antes de romper as filas dos folguistas e acurralar os seus líderes.
Guerra nas rúas. O peor das liortas cidadás.
Un dos principais papeis da policía durante o século XIX e comezos do XX
era o de disolver as folgas dos traballadores
e protexer as propiedades dos empresarios.
Volvemos ó mesmo tema de antes.
Temos tres dimensións no proxecto político estadounidense.
A que xorde da escravitude
e da captura e coacción da man de obra negra.
A que se desenvolve na fronteira coa expansión,
a ambición de novas terras e a conquista dos pobos indíxenas.
E outra que abrolla do desenvolvemento do capitalismo estadounidense
e a súa necesidade de man de obra.
Sempre xorde deste conxunto de relacións coa propiedade.
Sempre comeza coa idea de que as persoas sen propiedades...
ou as persoas que son propiedade, no caso das persoas escravizadas,
son unha ameaza para esa orde social baseada na propiedade,
xa que non participan nela.
De feito, son vítimas desa orde.
ARRESTO DE ANARQUISTAS, 1910
Todos nesta escena xa han estar mortos.
Os mortos, dando ou recibindo golpes.
Violencia que vive no pasado distante.
Esa violencia permanece no pasado ou avanza no tempo?
Presenciamos un baile,
un movemento que cruza unha e outra vez a liña da violencia.
Pregúntome que sentirían estes homes nese momento?
Como se sentirían cando remataba a loita?
Xustos? Poderosos?
Cando gañas a vida dominando e controlando a outros,
que efecto che causa ese poder?
Imos rebentar cada taberna, furancho, tugurio
e tasca de South Canal a North Haven.
Seguiremos detendo os monos eses ata que se farten
e prefiran quedar no caldeiro ou marchar da vila.
Marchar do país! Non da vila, do país!
Non.
Non cansedes as mans. Reservádeas para dar puñazos.
Historicamente, a lei e a orde
sempre implicaron subxugar pequenas partes da poboación
en beneficio dos maiores sectores da poboación.
Se nos fixamos na frase "lei e orde", a lei e a orde son cousas distintas.
Que parte do control policial consiste en aplicar a lei?
E que parte consiste en manter a orde social?
E quen define o que é a orde social?
O control policial está intimamente ligado á historia racial deste país.
Para entendermos ese contexto subxacente,
cómpre retroceder ata o núcleo central
da lóxica cultural da propia Europa.
Isto non é Ferguson.
Isto non é un sitio calquera.
Isto é Baltimore City!
O filósofo David Hume, por exemplo,
dicía que se es negro, só imitas a linguaxe.
Por que non podo ir á tenda sen que me paren?
É dicir, es un papagaio, unha ave exótica.
Nós, o pobo negro, non temos ideas orixinais.
E Thomas Jefferson, por suposto, tamén dicía que carecemos de creatividade.
Immanuel Kant sostiña que ser negro da cabeza ós pés
é unha mostra clara de que só dirás estupideces.
Hegel, o filósofo alemán, declaraba que os negros non posúen
o que os alemáns definen como geist ou alma.
Sempre seremos coma nenos,
primitivos das rexións de África, exceptuando, claro está, Exipto.
Pois si! Provocástelo todo vós!
O imaxinario branco, dalgún xeito,
estruturou o corpo negro contra si mesmo para que ó final
ser branco signifique ser propiamente humano,
ser persoa,
e ser negro signifique ser un descarreirado,
formar parte sempre dun grupo con problemas, perigoso, turbulento.
Que significa perturbar a paz?
Falar demasiado alto?
Achegarse moito a outro?
Preguntar demasiado? Desobedecer?
Talvez che chamaron perigoso ou descarreirado.
Talvez te sentiches incómodo ó pasarche moi preto un grupo turbulento.
Como reaccionaches?
CONTROL SOCIAL
¿Pode ser este o home
que, hai menos de 24 horas...
arriscou a vida cobrando menos por hora...
ca estoutro home?
O FILME DA POLICÍA
NARRADO POR BEN GAZZARA
A idea da función policial e da súa responsabilidade co grupo
podería compararse ó que pasou hai millóns de anos
cando as antecesoras destas formigas desenvolveron a súa versión da policía.
Agora, tras millóns de anos de evolución,
teñen un sistema social en que certas formigas
vixían e verifican outras formigas que intentan entrar no seu formigueiro.
Se as consideran inimigas, estas formigas policía ou garda avisan
outras formigas que acoden para destruír o invasor.
Creo que hai moi boas razóns para crer que a creación mesma
destes departamentos de policía modernos no XIX
foi unha resposta ás persoas da sociedade estadounidense
que consideraban diferentes.
Cabe destacar que o primeiro Departamento de Policía de Nova York en 1844
fundouse como resposta directa á vaga de inmigrantes de Europa,
en especial ós irlandeses, que consideraban inferiores.
De feito, hoxe en día pensamos nos irlandeses como brancos,
pero a mediados do XIX non os vían brancos de todo.
FOTOGRAFÍA DUNHA DELINCUENTE
Nos Estados Unidos, especialmente a finais do século XIX,
momento en que o país recibía moitísima inmigración,
había grandes discrepancias sobre quen pertencía a cada raza
e sobre os límites entre as razas.
Ser un obxectivo sinalado pola policía
adoitaba ser un factor para non ser considerado branco.
Daquela, cando a policía vixiaba
estadounidenses de procedencia italiana, grega ou irlandesa,
sometíanos ó mesmo tipo de control abusivo ou discriminatorio
que sofren hoxe moitas persoas racializadas.
Non os vían necesariamente como unha etnia branca,
senón como unha raza á parte da branca.
O control policial é unha vía cara ó poder.
Polo tanto, ó longo da historia estadounidense vemos
que moitos grupos étnicos brancos, ó chegar ós Estados Unidos,
comezaban sendo obxectivos do control policial
e logo querían integrarse non só na branquitude estadounidense,
senón na propia policía estadounidense.
Se te fixas nas forzas policiais de moitas das grandes cidades do país,
verás que están compostas por moitas identidades étnicas brancas
que denantes serían vítimas
de tácticas policiais represivas, discriminatorias e agresivas.
Xusto antes e despois da escravitude,
ós servos brancos baixo contrato ou á xente pobre branca,
servos baixo contrato antes, xente pobre despois,
ofrecíanlles o que os historiadores denominan suborno racial, é dicir:
"Sepárate da xente da túa clase. Non formedes redes de solidariedade.
No canto diso, outorgarémosche o que chamamos branquitude.
E mediante leis e prácticas moi concretas, conferiránseche certos privilexios."
A policía será crucial na concesión deses privilexios.
Na década do 1690 en Virxinia
os gobernadores desa colonia tiñan unha idea en mente:
"Para asegurarnos de que os escravos e os servos non se unan
e intenten derrocarnos, dirémoslles
que os servos poderán estar vestidos mentres os azoutamos,
pero ós escravos poderemos espilos."
Isto dinos un par de cousas.
Primeiro, o privilexio branco non é tanto se aínda te poden azoutar.
Segundo, facíase un esforzo por diferencialos,
por asegurarse de que os negros quedasen expostos, literalmente,
coma os máis vulnerables ante a forza e violencia estatal.
Mentres non sexas negro,
o importante é canto te achegas a ser branco.
E canto máis branco te consideren,
máis diferente será o nivel, a frecuencia e o perigo do control policial.
Sempre conto que, como novato, tocoume perseguir un ladrón de coches.
Derribeino e inmobiliceino.
De súpeto, golpéanme na cabeza cunha lanterna.
Xírome cara ó outro policía e dígolle: "Pero que fas?"
E dime: "Vin dous negros no chan.
Dinlle ó primeiro que puiden." Entendes?
É que foi algo... E fíxoo sen remorso ningún, sabes?
Non odiamos os negros.
Deus fíxoos a eles negros e a nós brancos.
Poden atopalo no capítulo 11 da Xénese,
no cal o Señor segrega as razas.
Sabemos que durante 5000 anos o home branco foi a raza superior
e nós, os Cabaleiros do Ku Klux Klan, pretendemos que siga a selo.
Debido á segregación
é ó xeito en que a raza sinalaba os afroamericanos,
moitos inmigrantes que tamén eran obxecto de deshonras,
opresión e exclusión
nalgún momento decidían cambiar.
Podían cambiar o apelido. Podían cambiar o acento.
Podían volverse brancos naquela sociedade
de xeitos inviables para os afroamericanos.
A cor da pel non se cambia.
CONTRAINSURXENCIA
A policía emprega gas lacrimóxeno contra o vento, se for posible.
Se o vento sopra contra vostede,
envíe proxectís de gas CN a longa distancia cun lanzador
trala multitude, para que o vento lello faga chegar.
A comezos do século XX, moitas forzas policiais dos EUA
estaban integradas de cheo nos sistemas políticos das cidades.
Se a policía estaba na maquinaria política,
non controlaba o crime eficazmente.
De feito, formaba parte de organizacións criminais.
Daquela, unha xeración de reformistas da policía intentou mudalo.
Moitos deles tiñan experiencia militar en ultramar.
Regresaron ós Estados Unidos e querían transformar a policía
do mesmo xeito en que se transformara o exército
nas operacións militares coloniais
no Caribe, en Filipinas e noutros lugares.
Querían profesionalizar a policía
do mesmo xeito que se profesionalizara o exército.
Para entender a policía actual, debemos retroceder
ás primeiras intervencións exteriores dos EUA.
Ó facelo, vénme á cabeza August Vollmer.
August Vollmer é un personaxe fascinante.
É moi coñecido no corpo. Considérano o pai da policía moderna.
August Vollmer estivera no exército,
servira sobre todo en Filipinas durante a guerra entre España e os EUA.
Os Estados Unidos non din que Filipinas sexa a súa colonia,
pero someten o país a unha ocupación
que dura case medio século.
O establecemento desa ocupación consiste nunha guerra contrainsurxente brutal.
Nesta guerra colonial en Filipinas o exército estadounidense
perfeccionou moitas técnicas e tácticas para enfrontarse ós insurxentes,
ós rebeldes,
ós irmanciños marróns, como lles chamaban ós filipinos.
August Vollmer foi un actor crucial nesa campaña.
Elixírono persoalmente para servir
nunha unidade móbil contrainsurxente de elite,
na que se desprazaban cara ó interior
para buscar e aniquilar insurxentes filipinos.
Vollmer é unha figura moi importante,
xa que foi policía,
pasou tempo en Filipinas pensando
en como deseñar institucións policiais e logo pasou ó terreo académico.
É unha das persoas que describiu por primeira vez
a forma que debe ter o aparato policial.
Inspirados polos vagóns Corenta e Oito dos tempos da guerra,
a división montada da policía adquiriu novos transportes.
Nas cabinas hai espazo para dez axentes, metralletas,
gas lacrimóxeno e equipamento antidisturbios.
Vollmer mestura os diferentes campos de que vimos falando.
Orienta o seu pensamento cara á orde nacional.
El ten experiencia en situacións de contrainsurxencia.
Poderiamos pensar que eran situacións semellantes á guerra,
pero en realidade buscaban a paz.
El intenta pensar
en como asegurar que a policía conserve a súa lexitimidade.
Para evitar enfrontamentos físicos, a policía usa gas lacrimóxeno
e despraza a multitude cara á zona dos monumentos.
A policía, debido a estas ferramentas e tácticas contrainsurxentes,
dá en pensar que os cidadáns, ou criminais en potencia,
son coma os insurxentes do estranxeiro.
Polo tanto, son inimigos do Estado.
É dicir, poden inflixir a violencia que sexa necesaria contra eles.
Ó falar das características da policía
vese que é case idéntica a unha institución colonial.
É o poder que exerce un goberno sobre un pobo
que non pode decidir a forma en que é gobernado.
Para min, implica que a policía, como institución colonial,
vai orientarse principalmente cara á defensa dos intereses
dos denominados colonizadores, dos poboadores,
que adoitan asociarse coa riqueza e a branquitude.
No noso país abunda a beleza.
Tódalas cores imaxinables teñen cabida na muller estadounidense.
Miss América toma moi en serio o seu aspecto.
A beleza de corpo e mente é a súa gran herdanza estadounidense,
o seu dereito innato,
xa que os seus antepasados chegaron a este país
para crear un novo mundo para os seus fillos e descendentes.
Nesta terra libre,
tódolos pobos e nacións se uniron e xuntaron
para traer ó mundo os seus fillos como estadounidenses.
O TRABALLO DA VIOLENCIA
A policía é diferente ó resto de organismos gobernamentais,
xa que cristaliza de xeito máis evidente o poder fundamental do Estado
de reivindicar o monopolio da violencia lexítima,
de decidir cal é a violencia válida e cal non.
Observar o control policial
é observar o poder e como funciona a policía nunha sociedade
para manter un statu quo concreto,
sen importar que os axentes o saiban ou non.
Observar o poder
é observar como os axentes pasan a participar
nas desigualdades de poder desta sociedade particular.
Veña, entrade.
Sente no chan.
Sente. Tranquilícese.
Non se mova.
Hai alguén máis aquí? Tranquilícense.
- Non fixemos nada. - Non se mova.
- Hai armas ou drogas no domicilio? - Non hai nada.
- Hai diñeiro? Érgase. - Teño o soldo do meu traballo.
- Déixemo ver. - É o soldo do meu traballo.
O traballo da violencia non é traballo violento.
Poñan as mans sobre o vehículo. Os dous. Xa! Agora mesmo, hostia!
É o traballo da violencia do Estado.
E cando mellor funciona esa violencia é cando só queda implícita,
cando é unha ameaza que en realidade non se inflixe,
senón que se entende que se pode inflixir en calquera momento.
Ameazáronme cun coitelo!
Enténdenme?
Pasen todos ó soportal. Xa. Suban todos aí!
Cando falo da xente marxinada como ameazas distópicas,
debería matizalo dicindo que tamén os consideran contaxiosos,
pensan que lle afectarán ó resto da xente.
Entón, o obxectivo é obrigalos a volver ó seu lugar,
non só ó seu lugar social,
senón tamén ós lugares xeográficos que establecemos para eles.
O grupo que definiu o desenvolvemento da lóxica carceraria
foi a poboación negra nos EUA.
E débese en parte a que a policía medrou
nun contexto de escravitude da poboación negra.
A abolición da escravitude
foi un momento aterrador para moitos.
Primeiro, deulles por crear os Códigos Negros,
que eran literalmente leis só aplicables á poboación negra.
Era moi explícito. Queremos controlarvos a "vós"
dun xeito diferente a calquera outro grupo.
OS CÓDIGOS IMPEDÍANLLES ÓS NEGROS TRABALLAR FÓRA DA AGRICULTURA,
OBRAS OU SERVIZO DOMÉSTICO
PROHIBÍANLLES MERCAR ARMAS
PERMITÍANLLES ÓS BRANCOS ARRESTAR NEGROS SE CRÍAN QUE COMETERAN UN CRIME
Esta marcha non seguirá adiante. Queda claro?
Queda bastante claro que esta lóxica carceraria
non só ten un impacto sobre os negros ou morenos.
Aféctalle a todo o mundo.
Pero se non tivésemos esa historia de medo,
de "que faremos cando os negros xa non sexan escravos?
Se non podemos controlalos así, como garantiremos que se portan ben?"
Se non tivésemos ese relato,
creo que veríamos un sistema de seguridade pública
cunha evolución moi diferente.
NEGRO, XA O TES TODO. QUE MÁIS QUERES?
Como chegamos aquí?
A pregunta colapsa en canto a formulas.
"Chegamos" quen? "Aquí" onde?
Preparados... firmes!
Ti e mais eu
compartiremos país, pero chegamos a ser "nós"?
Os teus Estados Unidos e os meus son o mesmo lugar?
Fórono algunha vez?
RESISTENCIA
Brutalidade policial?
Ou defensa propia?
Vostede que opina?
Se non dixo que non o sabe, ten un nesgo a favor ou en contra da policía.
E mellor nos será reunir cantos datos sexan necesarios
para entender de verdade a policía,
a súa función e a súa responsabilidade cos cidadáns.
Tanto nos insectos coma nos humanos,
a idea dunha forza policial xurdiu por necesidade.
Ata o corpo humano ten a súa policía, xa que ó sufrir doenzas ou danos,
glóbulos brancos coma estes protéxennos das bacterias daniñas
e doutras substancias que ameazan o corpo.
O FILME DA POLICÍA, 1970
A medida que a humanidade se foi civilizando,
fíxose necesario rexerse por regras más elaboradas: as leis.
Leis para protexer os débiles dos fortes e agresivos.
Desta maneira, o poder e a forza do grupo
cedíanselle a certas persoas para usárenos no nome do grupo.
Á forza policial moderna aplícaselle o mesmo principio.
Isto é o norte de Mineápolis, a avenida Plymouth.
A avenida Plymouth é coñecida porque nos 60, despois de...
Houbo unha revolta nos 60. Creo que a finais do 67 ou do 68.
Todo isto eran tendas, ultramarinos, había de todo.
E, xa sabes, a xente negra cabreouse.
Queimárono todo.
AVENIDA PLYMOUTH, MINEÁPOLIS, 1967
Acórdome ben. Tería cinco anos daquela.
Aínda así lembro o incidente porque ó día seguinte
meu tío tróuxonos ata aquí no coche,
meteuse no ultramarinos xudeu e saqueouno.
Levou carne e de todo.
Lembro a miña nai dicíndolle que non o fixese
porque o dono deixáballe mercar e deixalo a conta.
Que estaba a pasar na comunidade para que a xente se cabrease?
Pois houbo un incidente coa policía.
Non era un ambiente seguro para os negros.
No norte de Mineápolis había acoso policial.
Houbo un incidente nun bar e un dos donos
deulle unha malleira brutal a un home negro e a policía non fixo nada.
Foi a gota que rebordou o vaso.
Había moitos negocios na avenida Plymouth
e unha noite, prendéronlles lume.
Esa escena repetiuse moito nos EUA aquel ano.
OS ÁNXELES SECUELAS DA VIOLENCIA INNECESARIA
Esqueletos de edificios á vista, chamas descontroladas
e un ambiente de temor
sobrevoan o barrio de Watts nos Ánxeles, que recupera a calma.
Solte o bolso e levante as mans.
Arriba as mans!
Arriba as mans. Arriba! Levante as mans. Camiñe.
Os líderes negros achácano a varias inquedanzas sociais.
Pobreza e desemprego, escolas e vivendas deficientes
súmanse á discriminación.
Mais, sobre todo, declarou o portavoz, á brutalidade policial.
A crenza popular é que os veciños, dalgún xeito,
concretamente os veciños negros,
iniciaron estes episodios violentos contra a policía
e outras institucións da comunidade.
Mais ó analizarmos os antecedentes
e a frecuencia deste tipo de protesta política,
cónstannos unhas 2000 revoltas dende 1964 ata 1972.
E vemos que, en realidade, os incidentes provocounos a policía.
Unha escena absolutamente incrible.
Un tiroteo en pleno Broadway.
Unha granada nas rúas dos Ánxeles.
Infórmovos de que non se repetirá o de Harlem, Rochester ou Nova York.
Estamos a tempo de solucionalo.
E eu dígovos que esta noite haberá outra revolta, queirades ou non.
Non, agardade. Escoitade.
Eles... Nós, o pobo negro, estamos totalmente fartos.
Que farán esta noite? Xa lles dá igual.
Non van seguir loitando.
Van perseguir brancos.
A sociedade non intentou paralos cando nos queimaron a igrexa.
Porén, se tomamos represalias, todos se anoxan.
En moitos aspectos pensamos nas revoltas dos 60
como unha simple resposta á brutalidade policial,
pero tamén foron unha resposta
a un longo período de violencia colectiva dos brancos.
Tranquilos, porque non imos aturalo máis.
En Lowndes County, Alabama, queimaron dúas igrexas o mes pasado.
Eran igrexas de negros.
Á semana seguinte, só quedaban as cinsas dunha igrexa de brancos.
Se non nos deixan render culto dentro, renderémolo fóra.
Producíronse revoltas no Medio Oeste industrial,
no Cinto do Sol, no Cinto do Óxido, na costa leste e nos estados do sur.
Basicamente, nos lugares onde os negros vivían
segregados e en desigualdade.
Ademais, neses lugares a policía controlábaos acotío
e de novas maneiras durante a época da guerra contra o crime dos 60.
Orixinouse un cóctel que provocou revoltas
en todo o país, en cidades grandes e pequenas.
Estamos fartos de que os brancos nos mangoneedes.
Mangoneados? Como? De que xeito?
Parándonos pola rúa, botando portas embaixo,
levándonos á comisaría e pateándonos a cabeza.
Agora paran xente pola rúa,
pero antes non o facían.
Non tal, xa levan moito tempo facéndoo.
A policía non está na nosa comunidade
para favorecer o noso benestar nin a nosa seguridade.
Están para reprimirnos, vexarnos e asasinarnos.
Son as ordes que reciben.
É imposible que a policía estea na nosa comunidade
para protexer as nosas propiedades, porque non temos.
É imposible que estea
para facilitarnos procesos legais xustos
pola simple razón de que é a propia policía a que nolos nega.
Polo tanto, é obvio que a policía non está na nosa comunidade
pola nosa seguridade, senón pola dos donos dos negocios
e tamén para manter intacto o statu quo.
Entendede que pagades impostos
para que os policías mallen en vós.
Estádeslles pagando.
Pagádeslle ó sistema para que vos zurre.
Pagádeslles para que veñan e mallen nos vosos fillos.
Pagádeslles para que vos boten das rúas.
Pagádeslles para que vos maten.
REVOLTA GLOBAL
Non teñades medo nin vergoña.
Queremos poder negro!
Stokely Carmichael, revolucionario de 25 anos.
Este verán, aquí en Mississippi,
Carmichael, co seu clamor a favor do poder negro,
converteuse nunha figura nacional e, para moitos, aterradora.
Habería que queimar mañá tódolos xulgados de Mississippi
para facer limpeza.
Cando pregunten que queredes, xa sabedes que dicir!
- Que queredes? - Poder negro!
A policía interpretaba o radicalismo negro
dá década de 1960 como unha estrutura global.
A policía interpretaba que a ameaza do comunismo
semellaba ir da man co radicalismo negro e supuñan un problema global,
xa non era só un problema que quedaba "alá lonxe".
Os axentes de seguridade dos Estados Unidos
vían o que pasaba nas rúas das cidades estadounidenses.
Vían que todos estes movementos eran equiparables
e similares ós movementos de liberación do resto do mundo.
Había un medo inmenso ó radicalismo, ó comunismo.
Respecto á militarización da policía,
debemos engadir unha noción que pode soar estraña,
pero debemos pensar en como o exército se "policificou".
Mil.
Agarden.
Apunten.
O control policial é a categoría con máis importancia.
O traballo militar pasou a ser unha actividade policial.
Xa non implica librar guerras pola defensa nacional
contra poderes soberanos trala II Guerra Mundial.
Agora consiste en proxectos de contrainsurxencia no estranxeiro,
de pacificación.
Os aspectos militares vanse filtrando na policía
e a lóxica policial vai entrando na acción militar.
O pobo chega a conclusións cada vez máis radicais,
e nos Estados Unidos
esas conclusións son alimentadas e motivadas
por movementos internacionais e anticoloniais.
Neses países,
o pobo comeza a adoptar marcos políticos radicais.
Denomínanse socialistas.
Disputan e esixen o dereito a gobernar consonte a ese marco.
Esas ideas teñen sentido para os radicais do noso país.
Talvez non sexas un pobo colonizado no mesmo sentido,
pero as túas condicións son semellantes.
31 DE XANEIRO, 1971
OS ÁNXELES, 1971
Non será un colonialismo tradicional,
pero a semellanza é considerable.
Entón, a xente comeza a adoptar esas mesmas ideas e retóricas
e tamén comeza a cuestionar o capitalismo.
Os nosos negros precisan líderes.
Onde están?
Nin están aquí nin os esperamos porque...
Xusto. Iso é. Vannos vender outra vez.
Estamos fartos de que nos vendan como escravos.
- Non me maten, por favor! - Érgase do sumidoiro.
Non me maten!
Ó remate da manifestación atoparon un rapaz morto dun disparo.
Houbo polo menos 30 feridos, 19 por bala, e 88 persoas arrestadas.
Nos 60, moitos axentes de policía
crían que o movemento dos dereitos civís
e logo o movemento do poder negro eran estrataxemas da Unión Soviética.
Crían que os manipulaban,
que había axitadores meténdolles ideas na cabeza
ós afroamericanos polo país adiante,
convencéndoos para que se rebelasen.
Samuel Cartwright era un doutor
ó que acudían os donos brancos das plantacións
porque vían que as persoas negras
fuxían das plantacións, cousa que parece natural.
Queres ser libre, daquela foxes da plantación.
Pois os donos brancos das plantacións non o entendían.
Se os negros eran naturalmente inferiores, se eran propiedade,
por que ían fuxir?
Acoden a Samuel Cartwright. El reflexiona e cre dar cunha reposta.
Di que os negros sofren do que denominou "drapetomanía",
a enfermidade que te fai fuxir das plantacións.
Queren curar o corpo negro segundo a imaxe dos brancos
porque é imposible que os negros queiran ser libres.
Se foxen das plantacións porque anhelan a liberdade,
queda desmentido que as persoas negras sexan escravas por natureza.
Esperade un momento. Só queremos traballo.
Se nos dan traballo, non amolamos a ninguén.
Se non, rebentamos Os Ánxeles, punto.
Irmán, que pensas do problema coa policía?
A policía?
A policía? Á fogueira con eles.
A policía non entendía estes movementos como orgánicos, xustificados
ou baseados en inxustizas reais.
Polo tanto, trataban estes movementos
coma unha conspiración do inimigo.
Por ese motivo,
as ferramentas que usaban para reprimir eses movementos no estranxeiro
tamén eran válidas aquí.
Estimados compatriotas,
ningunha nación debería padecer unha semana coma a que vimos de vivir.
Creo que precisamos responder tres preguntas básicas sobre as revoltas.
Que aconteceu? Por que aconteceu?
Que se pode facer para evitar que aconteza unha e outra vez?
Esta noite designarei
unha comisión especial sobre os disturbios civís.
O gobernador de Illinois, Otto Kerner, aceptou presidila.
O CASO DO INFORME DAS REVOLTAS
O informe da Comisión Kerner foi enorme.
Marca un momento decisivo na historia do goberno estadounidense.
Recoñécese por primeira vez e de forma moi clara
o xeito en que o control policial na sociedade estadounidense
está estreitamente entrelazado
coa creación dunha sociedade dividida segundo criterios raciais,
e, como indica claramente a comisión, segregada e desigual.
O informe converteuse nun supervendas.
Nas tres primeiras semanas vendéronse 740 000 copias.
Hai máis dun millón no prelo.
Bantam Books, a editorial da primeira edición,
di que ningún libro se vendeu tan rápido dende O vale das bonecas,
que non ten un estilo precisamente semellante.
A COMISIÓN DEU VARIAS CAUSAS DAS REVOLTAS:
DISCRIMINACIÓN EN EMPREGO, EDUCACIÓN, VIVENDA
AMAIS DE PRÁCTICAS POLICIAIS RACISTAS
Merquen o libro sobre a comisión das revoltas.
Varios párrocos novos de Bushwick participan activamente
na venda do informe coma un primeiro paso dos brancos
cara ó recoñecemento do que os curas e o informe discirnen
como problema fundamental: o racismo branco.
Cal será a resposta ó informe?
Que accións tomará Washington?
Roger Mudd, correspondente no Congreso.
Que impacto causou alí?
Da Casa Branca non obtemos máis ca silencio.
- Por que non fan declaracións? - Se cadra é algo calculado.
O presidente busca tempo para que o informe faga efecto
e debe calcular con moita precisión certos movementos políticos.
Lembremos un par de cousas do Congreso.
Está composto principalmente por brancos do pobo de clase media.
Xa temos unha certa resistencia de partida ante un informe coma este,
que apunta a homes coma eles como a causa principal das revoltas.
A verdade é que todos podían sacar algo da Comisión Kerner.
Á xente máis de esquerdas
ofrecíalle extensas análises sobre as raíces do crime.
E para os de dereitas había moitas recomendacións
sobre como reforzar o control e as técnicas policiais.
RECOMENDA EMPREGOS, VIVENDA ACCESIBLE
E UN REFORZO DA POLICÍA PARA REPRIMIR AS DESORDES
As suxestións da dereita superaban as análises da esquerda.
Johnson tomou moi en serio esas recomendacións,
especialmente a do informe Kerner sobre o aumento de axentes.
O crime considérase un problema das grandes cidades.
Agora, as zonas residencias tamén aprecian o aumento do crime.
En Lakewood, California, usan helicópteros coma coches patrulla.
Este experimento, denominado proxecto Skynight,
une os coches sobre o terreo cos policías no aire.
A inxección de fondos federais aumentou enormemente o número de persoas
contratadas como axentes de policía uniformada e civil.
136, aquí Cabaleiro Nocturno. Imos de Compton a Downey.
Melloraron a tecnoloxía e o material das vixilancias policiais.
COAS LEIS DE 1968 DÁSELLE MATERIAL MILITAR A FORZAS POLICIAIS DE TÓDOLOS TAMAÑOS
Cabaleiro Nocturno. Xa os teño. Efectúo a parada.
A intervención de Johnson
non só consistiu en profesionalizar a policía,
senón que meteu de cheo o goberno federal na actividade policial,
no control local, dun xeito sen precedentes.
O pobo americano xa tivo dabondo
co aumento do crime e das desordes neste país.
O pobo tamén recoñece que o goberno nacional pode
e debe axudar as cidades e estados
na súa guerra contra o crime.
En xeral, cando se invoca unha guerra
o que se fai é pedirlle á sociedade que autorice o goberno
a facer o que sexa necesario.
A dar calquera paso.
É un xeito de pedirlle ó pobo que non esixa
demasiado control nin responsabilidades
e que lle permita á policía facer o que sexa,
confiando en que aplicarán o seu mellor criterio,
xa que, en teoría, combaten unha ameaza existencial
contra a comunidade que teñen a misión de protexer.
O problema do crime é cada vez máis grave.
Presenta unha seria ameaza para a nación
que se consideraría impensable hai só unhas décadas.
O crime ten un socio na formación do denominador común
do colapso da conduta moral.
Continuaremos promovendo leis
que protexan os nosos cidadáns ante a violencia.
O noso traballo non fixo máis que comezar.
A era do crime e da corrupción está chegando á súa fin
na sociedade estadounidense.
A vaga de crime non será a vaga do futuro
nos Estados Unidos de América.
As nosas tropas aumentaron dos 55 homes orixinais en 1925
á dotación actual de case 4000 homes e mulleres.
Encoméndolles de novo
gornecer a delgada liña azul que impide o paso dunha maleza
que ameaza con reclamar este claro de civilización.
O febreiro pasado solicitei un aumento de 700 millóns de dólares
no orzamento antidrogas do vindeiro ano.
Advertimos unha necesidade inmediata doutros 1500 millóns de dólares.
Co engadido destes 2200 millóns,
o noso orzamento antidroga en 1990 case acadará os 8000 millóns de dólares.
Quero comunicarlles
que na miña proposta de orzamento ó Congreso
contaremos cuns 1300 millóns de dólares
para renovar o programa policial das nosas comunidades.
Seguridade Nacional financiará os gobernos locais e estatais
na planificación, organización, equipamento, adestramento e acción
contra a posibilidade de ataques terroristas.
Por iso, dende o comezo, a miña administración proporcionoulles
ás forzas locais os recursos para cumprir a súa función.
Ata agora, dedicáronse 3500 millóns de dólares
da Lei de Recuperación ó apoio das forzas locais.
Loitarei para protexelos.
Son o seu presidente e creo na lei e na orde.
Hoxe recomendeille encarecidamente a tódolos gobernadores
que despreguen as dotacións necesarias da Garda Nacional
para dominarmos a rúa.
Debemos acordar que a resposta non é retirarlle fondos á policía,
senón outorgarlle máis.
Outorguémoslle fondos.
NO 2023, O GOBERNO DOS EUA ASIGNOU COMO MÍNIMO 129 200 MILLÓNS
Ó SISTEMA LEGAL, POLICIAL E PENAL
Statu quo.
O estado actual das cousas,
especialmente no tocante ós temas sociais ou políticos.
A expansión da policía é o resultado
de cada guerra nacional e disturbio social na historia dos Estados Unidos.
Cando se resiste o statu quo,
esa resistencia sufócase cunha forza esmagadora.
Unha reacción armada,
un aumento da policía para devolvernos ó statu quo.
STATU QUO
Estou a ver...
Quero cámaras no McDonald's. E iso é o JJ's Fish House?
Pois preciso unha aí no medio e outra no Merwyn's.
Agora mesmo están traficando. Estou a ver...
Non sei se tiraron as agullas. Seguen coa heroína?
Ou venden herba?
Son uns rapaces novos.
Oxalá as tivese en cada curruncho, non sabes?
Serían moi útiles.
Xa non digo para frear o crime,
porque moitos nin se decatan de que saen nelas.
E iso que non che é un segredo.
O ano pasado a algunhas persoas do concello
non lles prestou iso do "Irmán Grande que te vixía".
Porén, todas estas cámaras pola cidade adiante
sonnos moi útiles para deter os malos
e sacar as mozas das rúas.
Queda todo gravado, sabes?
O bo disto é que coñecemos o vehículo. Temos un todoterreo negro.
Eses catro afroamericanos levan horas aí.
Vinos pasando algo entre eles. Podemos ir aí e arrestalos.
Temos unha causa probable.
Así nunca detemos a ninguén inocente.
Vouvos ler os obxectivos,
dicirvos o que espero facer hoxe e logo deixarémolo rexistrado.
Somos o Proxecto Policía e Comunidade Negra.
Somos un grupo de axentes de policía de Mineápolis
e membros da comunidade negra
que establecemos unha confianza mutua para fomentarmos a seguridade.
Eu quero falar do aumento dos roubos de coches con violencia.
O tema é que a maioría dos ladróns de coches,
probablemente o 99 %, son menores, non si?
É raro que deteñamos adultos por isto, pero tamén os hai.
O ladrón máis novo que arrestamos tiña nove anos.
Tamén arrestamos unha mociña, terá só 16 anos,
pero xa leva máis de 20 roubos ás costas, ademais doutros delitos.
Por iso se fala da porta xiratoria
do noso sistema xudicial de menores.
Non queremos criminalizar os nosos mozos, mais tampouco o aceptamos.
Deixamos que volvan saír e fagan cousas peores.
Velaí o problema.
O que vemos é un fallo do sistema xudicial penal, Charlie.
Dende a miña posición privilexiada, creo que é preciso transformar todo...
Estas mozas acabarán asasinadas.
Acabarán asasinando a alguén, se non o fixeron xa.
A min o que me parece de tolos é que non somos quen
de facer unha videochamada cos menores e co xuíz
para asignarlles unha intervención.
Ben se ve o que pensan dos nosos menores. E cos brancos que pasa?
Pois que reciben intervencións previas ó xuízo.
Previas ó xuízo.
Reciben tratamento, envíanos a todo tipo de...
O que lle disparou a Deshaun
seguro que recibiu unha intervención previa ó xuízo.
A verdade é que así é...
Así é como nos falla o sistema xudicial penal.
Non vos deixa nin traballar.
E que facemos logo?
Ó final temos unha recua de rapaces, afroamericanos,
encerrados no centro de menores.
Talvez non estea ben telos alí metidos.
- Cres que nos dá igual a súa conduta? - Creo.
Eu creo que están aí pola súa conduta, non por ser quen son.
Podemos falar das intervencións que debería haber.
Paréceme ben falalo.
O problema actual é que non se lles ofrece un proceso de intervención
ós nosos menores.
O sistema xudicial penal cre que nos é mellor soltalos
sen intervención ningunha e garantir que non reincidan. É ridículo de carallo.
Levan ó fracaso ós nosos menores e a vós.
Lévannos a todos ó fracaso. Esa merda non pasa cos brancos de Edina.
Cada arresto, cada rexistro a discreción,
cada momento de violencia policial ilustra o paradoxo do poder policial.
É unha institución enorme
que abrangue 18 000 departamentos de policía.
Porén, vólvese máis tanxible nas distancias curtas.
Sobre o tema da dominación,
Ray Kelly di que as paradas e rexistros están deseñados para "infundir medo"
nos mozos negros e morenos para que non saian armados.
Non é unha resposta ó crime. É unha forma de dominación e control.
No día a día, a institución policial non ten unha única cara,
pero as persoas atrapadas na maquinaria policial si que a teñen.
No 2008 eu viña a ser o que denominan un estudante ausente
e ían expulsarme da escola,
aínda que a miña vida xa consistía en latar sempre.
A vida na casa era dura.
E na escola tamén.
A miña solución era marchar de alí, evitar as responsabilidades.
E, por iso, era bastante coñecido no barrio de Flushing.
Creo que me paraban e me cacheaban un par de veces cada semana.
Cada día paraban a algún de nós. Eramos uns 30 ou 40 amigos.
"Hoxe non podemos ir a Bowne Park, a policía anda por alí."
Ou: "Xa pararon a Navinder."
Ou: "Tamén pararon a Asha." Cousas así.
Ás veces ata semella algo moi amigable, pero outras é incriblemente agresivo.
Creo que me amola máis cando van de amiguiños.
- Como te chamas? - Hops.
- Como? - Hops.
- E el? - Eddie.
Ven aquí, rapaz.
A onde vas, Eddie?
Como o volva ver, vai ter problemas.
- Estamos? - Si.
Eddie! Máis che vale saír, Eddie!
Xa era algo rutineiro.
Coñecíaos polo nome, e eles a min.
Unha vez estaba no banco dun parque a ler un libro.
Ese día lembro que pensei que non pasaría nada.
Non podía ter nada contra min.
Díxenlle: "Ola, Amanda. Que tal? Vai ben o día?"
E ela: "Si, Nilesh. O día vai ben. Pon as mans no banco."
Imos á comisaría e falamos alí?
- Non. - Como te chamas logo.
Eddie.
- Eddie que máis? - Smith.
- Veña, home. Veña. - En serio. Eddie Sm...
Senta no coche.
Non te vou nin deter. Senta no coche.
- Imos á comisaría? - Senta no coche.
Cando tes esa relación cos policías,
cada momento,
cada minuto é coma dez minutos, sabes?
Cinco minutos semellan media hora.
E vólveste submiso de carallo moi rápido, non sabes?
A ver, eu era un cabrón.
Ía en plan: "Que che dean a ti e á policía."
Pero repito, tampouco era un puto...
Non era un cabrón violento nin nada diso.
Só era un rapaz indio fraquiño.
Ó principio cúlpaste:
"Mi madriña, paroume a policía.
Debo ser unha persoa horrible."
E logo pasas a: "É o que hai.
É o que merezo por ser quen son," sabes?
E vaste identificando con ese sentimento,
con ese perfil que che aplican.
E se me preguntas que perfil era, non cho sei,
pero eu sentía que era un delincuente terrible.
Sentíame coma unha rata dos suburbios,
un merdeiro que pasa crack, non sabes?
É como me sentía.
Sinceramente, sentíame unha persoa así
por como me trataban e eu, non sei, pois supoñía que o era.
Nunca fixen nada diso.
Xúrovolo, pero...
É un empuxonciño constante, cara a abaixo.
Só un empuxonciño.
Pero é constante e, ó final, chega un punto que te cansas
ou te cabreas ou te alteras de máis
e acabas morto, hostia, non sabes?
Sempre me parece moi interesante pensar no exemplo
da época das paradas e rexistros na cidade de Nova York,
que era, basicamente,
un xeito máis móbil e flexible de controlar,
non a separación espacial das diferentes partes da cidade,
aínda que tamén era un factor,
senón o movemento da xente pola cidade.
A POLICÍA DE NOVA YORK REALIZOU 4,4 MILLÓNS DE PARADAS
COA POLÍTICA DE PARADAS E REXISTROS ENTRE 2004 E 2012
MÁIS DO 80 % A NEGROS E LATINOS
Descubríanse armas o 1,5 % das veces.
Confiscábanse armas o 0,1 % das veces.
O programa era ridículo, así de mal funcionaba.
Dalgún xeito,
era simplemente unha especie de proxecto racial algorítmico
se o pensas ben.
A policía vai patrullando e observa
por onde circulan os diferentes grupos de persoas na cidade
e encárganse eles mesmos
de deter literalmente eses grupos de inmediato.
Parada e rexistro, non?
Convértenos en sospeitosos por estar nun certo lugar.
Poderíase pensar que é
unha especie de proxecto de segregación móbil.
Imos circular e asegurarnos...
Non lle diremos á xente onde non pode estar,
pero sempre suporemos que certas persoas
están potencialmente fóra de sitio, onde non deberían.
Sabedes que? Eu non tolero esas merdas.
Entrou el e logo outros dous amigos.
Non podemos deixar que estean nese curruncho.
O que fan é saír e estar aí un par de minutos.
Se non os dispersamos, comezan a saír todos.
Hai que dispersalos dende o comezo
porque se se xuntan moitos
vanse descontrolar e pensar que o barrio é deles.
O barrio é noso, non deles.
Vivirán nel, pero é noso.
Estas rúas son nosas.
Nin coitelo nin pistola.
Esta muller foi arrestada por tirar un zapato.
Flynn confundiuno cunha pedra ou un ladrillo.
Esixir obediencia incondicional, que é o que esixe a policía,
vai contra a sociedade que os estadounidenses cren ter:
unha sociedade democrática
en que non debes estar suxeito a ordes esencialmente autoritarias.
Chamábanlle "pide, ordena, obriga".
Primeiro, pídolles que o fagan. Logo, ordénollelo.
E, se non o fan, obrígoos fisicamente.
Cando vemos unha serie de televisión e aparece un goberno autoritario,
ou cando lemos sobre gobernos autoritarios en que os cidadáns
deben acatar e obedecer incondicionalmente o poder doutro,
rimos e pensamos: "É horrible, non? Vaia tiranía.
Por sorte, nos EUA somos libres."
O mataleón é unha técnica que usan algúns axentes de policía
para obrigarte a facer o que queren,
pero éche imposible porque non podes respirar.
Como é obvio, nos enfrontamentos violentos urbanos
é difícil que un axente lembre
onde están as arterias e nervios do pescozo.
Por outro lado, estamos convencidos,
tal e como din os doutores e os vosos adestradores,
que canto máis practica e se familiariza un
coa anatomía interna,
menos probabilidades hai de causar lesións e incapacidades.
Estou convencido, tras revisar moitos casos,
de que estas chaves especiais, cando se aplican correctamente,
carrean un risco mínimo...
Non podo respirar.
As persoas que exercen o poder policial
fan algo moi concreto.
Levan á práctica un elemento esencial do poder estatal:
a capacidade de exercer o monopolio da violencia lexítima.
- Que? - Abra a porta.
- Iso intento! - Saia.
- Non. Non sei que pasa... - Saia.
Vale, para o coche. Párao!
Vale, xa saio.
Paren! Estou saíndo!
Paren!
Intento saír!
Que carallo! Paren, xa saio!
Saia!
Saia do maldito coche!
Para aquí.
Moi ben. Mételle un fondo negro.
Se deteño aquí a violencia, vólvese menos obscena?
Deixeina nun punto cego.
Pero canto entra nese punto cego?
- Non responde. - Ten pulso?
Non, meu, mírao. Non responde.
- Míralle o pulso. - En serio?
- Deixas que lle sente no pescozo? - A ver o pulso!
Respira?
- Míralle o pulso! - Cantas veces mo vas repetir?
- Dígoche que lle mires o pulso. - Mírallo, Thao.
Míralle o pulso, meu! Es penoso, tío!
- Non vos droguedes - Que non nos droguemos?
Pero ti que pensas? Paréceche ben o que está facendo?
- Retrocedan. - Paréceche ben o que fai?
Paréceche ben o que fas?
- De verdade é bombeira? - Son, de Mineápolis.
- Á beirarrúa. - Quero ver se ten pulso!
- Mírallo agora mesmo! - Retrocedan á beirarrúa.
O tipo nin se moveu, meu.
Non é doado procesar un axente por matar xente racializada
xa que, normalmente, é legal.
Arriba as mans! Xa!
Dea a volta!
Quede no chan!
O Tribunal Supremo outorgoulle á policía o que eu denomino superpoderes
para realizar perfís raciais, arrestar e asasinar.
No tocante á forza policial, Graham vs. Connor é "o caso".
O Tribunal Supremo considerou
que a policía pode usar a forza sempre que un axente calquera
considere que é apropiada nunha certa situación.
Velaí o ditame.
É extraordinaria a cantidade de corpos de policía
que non queren regular máis diso o uso da forza.
O que leva décadas pasando
é que os sindicatos policiais negocian colectivamente de xeito agresivo
para inflar os seus contratos e, nalgúns casos,
inundar as leis estatais de cláusulas máis que xenerosas
que as retorcen ata eximir a policía de responsabilidade.
Creo que foi nesa casa de aí.
- Tes o micro silenciado? - Si, pero podo...
Alégrome de vervos.
Silénciao.
Acumúlanse as preguntas.
Por que silenciaron uns axentes de Sacramento as cámaras?
Silenciáchelo?
- Totalmente. - Ben.
Os sindicatos policiais dinlles ás autoridades gobernamentais,
cos que teñen moitas débedas
e ante os que baixan a cabeza: "Precisamos isto.
Precisamos de 24 a 48 horas antes de que este axente
teña que declarar sobre o que fixo,
mesmo se matou a alguén dun disparo.
Os informes disciplinarios serán confidenciais.
Precisamos que os informes se eliminen tras un certo período de tempo,
mesmo en só seis meses. Todos eses informes, fóra."
Estas cousas permítenlles ós axentes
eximir continuamente a súa responsabilidade
e nin me fales da inmunidade cualificada.
A INMUNIDADE CUALIFICADA, CREADA POLO TRIBUNAL SUPREMO,
EXIME OS AXENTES DE RESPONSABILIDADE CIVIL MESMO SE INCUMPREN A LEI
- Non se mova. - Usarei o Taser!
- Taser! - Pare!
Disparoume.
Pare, por favor.
Dispareille.
- Como? - Dispareille.
Vale.
Dispareille! Ai, Deus!
Kim, senta.
A maior parte do sistema de control policial construíuse
fóra do escrutinio do estadounidense do común.
As normas da policía estadounidense foron creadas en moitos casos
pola propia policía e os seus lobbies.
Iso quere dicir que a policía foi quen de organizarse,
de dobrar e triplicar o seu poder, unha e outra vez.
En termos legais temos moi poucas normas nacionais.
Case ningunha.
E é sorprendente, pero tampouco temos moitas normas estatais.
Nin moitas normas municipais.
Daquela, as normas da policía establécenas sobre todo
a policía, as políticas dos departamentos e as asociacións profesionais.
Falamos de asegurar que a policía cumpra a lei
e de que se non o fan, dean conta dos seus actos.
Porén, o maior problema na actualidade
é que a maioría dos danos que causan son perfectamente legais.
Dá medo, non? Por iso digo que é culpa nosa.
Legalizámolo nós.
Non quero quitarlle responsabilidade á policía,
pero é que a maioría dos danos que causan son perfectamente legais.
Interésame...
Interésame ese "nós" do que falas.
Os dous dixestes o mesmo
sobre as leis que "nós" lle permitimos aplicar á policía
e sobre as cousas que "nós" lle permitimos facer.
E decátome de que estou aquí en plan: "Eu non lle permito...
Eu non quero que a policía faga iso. Non sabía nin que era legal."
Son parte dese "nós"?
Daquela, se puideses pór en contexto
quen permite realmente
que os lexisladores ignoren a responsabilidade que teñen
de dicirlle á policía dun xeito máis firme o que teñen que facer e como,
agradeceríacho.
Calquera que teña un posto de autoridade
e intente responsabilizar a policía
enfrontarase co departamento de policía
e con outros defensores do statu quo no contexto que sexa.
Os sospeitosos sempre se repiten:
empresas estadounidenses e intereses económicos.
Fixémonos na función histórica da policía nos EUA.
Desbarataron os sindicatos obreiros do norte nas súas primeiras fases.
Dirixían as patrullas escravistas do sur dende o principio,
sempre protexendo os intereses
daqueles que explotan as masas para o seu beneficio propio.
Cando pensas nos políticos e na policía,
pensas en persoas concretas, en persoas reais,
e non en sistemas.
Esas persoas adoitan defender os intereses dun sistema
que non apoian explicitamente e que mesmo poden chegar a criticar.
Porén, o groso do seu traballo contribúe a reforzar e apuntalar ese sistema.
Un sistema que privilexia a elite de certa clase,
a elite de certa raza, persoas sen estigmas sociais.
E, así a todo, hai moita xente que o ampara
e que se ve de súpeto no lado equivocado desa división.
Ser policía hoxe en día é moi duro. Moito.
Cada día penso...
Tío, estou canso, non sabes?
O ano pasado disparáronlle a un rapaz de 12 anos aí. Xusto aí.
Disparáronlle mentres pelexaba con outro rapaz desta mesma rúa.
Cando cheguei,
nunca me sinalaran un culpable tan axiña,
porque eu crieime coa xente que vive aquí.
- Que lle pasou ó rapaz de 12 anos? - Morreu.
Hai moitas comunidades vulnerables neste país.
Se lles preguntas: "Gustaríache abolir a policía?"
Moitos dirían: "Non, queremos máis policía."
Por outra banda, ó falar coa xente desas comunidades
ves que os amola como os controla a policía.
E, repito, é culpa nosa.
Hai máis xeitos de axudarlles
ca exercer un control policial agresivo e carcerario.
Pero non os aplicamos e punto.
Sempre defendín
que con máis axentes negros, teriamos menos problemas.
Cun inspector negro, teriamos menos problemas.
Crino durante uns 30 anos.
Agora xa non.
Perdín moito por defender os axentes negros deste departamento.
Ás veces pregúntome que pasaría
se fose un deses tipos que calan a boca e se limitan a facer o seu traballo.
Onde estaría, sabes?
Charlie Adams é axente de policía dende 1986 e aínda non pensa xubilarse.
Quere rematar a súa misión como inspector do cuarto distrito.
Os meus ollos observaron
a gloria da chegada...
No comezo, eramos trece estados no litoral atlántico.
Trouxemos a liberdade connosco.
Se a polis e o sistema político son os suxeitos democráticos autogobernados,
a policía é a forza nas sombras que di:
"Existimos para exercer autoridade cando non sexades quen de gobernarvos.
Existimos para controlar e regular a violencia na sociedade
apropiándonos nós mesmos de toda esa violencia."
Sistematicamente, a resposta das forzas da orde cando a xente negra
pediu respecto polas súas vidas, fogares, familias e nenos,
sempre foi: "Polo carallo.
Non vos é mellor probar a nosa forza?"
Cando pensas no sistema policial
e en como se converteu nos Estados Unidos
nunha forza tan descomunal...
Cando non só pensas na policía,
senón na rede carceraria, na cantidade de persoas arrestadas,
de persoas condenadas por delitos,
en tódalas súas consecuencias,
en tódolos que gardan relación
con persoas castigadas, vixiadas e encarceradas,
velaí tes a maioría da poboación do país.
Non a minoría. A maioría da poboación do país.
Somos unha sociedade sobrecontrolada
e ese sobrecontrol significa
que a relación da policía co pobo quedou totalmente desequilibrada.
No canto de aumentar o número de persoas
que se poden considerar parte deste mundo democrático e autogobernado
de cidadáns que buscan convivir
e resolver os seus conflitos por medio da política, das protestas,
temos un núcleo cada vez máis reducido
ó que se lle permite facer o que lle dá a gana
e outro grupo cada vez máis grande sometido a algún tipo de control policial.
Saída 161.
Recibido, véxoo.
O primeiro que fan os réximes fascistas e totalitarios
é fortalecer a policía.
Unha vía é aumentar o poder da policía, ese cuarto poder gobernamental.
Se aumentamos o poder da policía, condenamos a morte a democracia.
Gústame facer pensar á xente na persoa máis poderosa
que se lles ocorra nos EUA, xa sexa Biden, Trump ou Hillary Clinton,
se pensas que aínda o gobernan todo en segredo.
Ningún pode dispararche cunha pistola no peito.
Todos e cada un dos axentes de policía dos EUA
teñen o dereito e o poder de empuñar unha pistola e dispararche.
- Está a sangrar! - Sangra polas orellas!
- Levádeo de aí! - Sangra pola orella!
Un médico!
A onde carallo vas ti?
A cuestión da perda da nosa democracia non terá nada que ver
con algún demagogo de dereitas coma Donald Trump.
É unha cuestión enraizada que vén de lonxe
e que nos impide abordar
o problema sistemático de potenciar a policía
no canto de potenciar e desenvolver os nosos reflexos democráticos
e os alicerces que precisamos para rexérmonos como pobo autogobernado.
Xa pasou unha década do de Trayvon Martin, case unha década do de Michael Brown...
O pobo estadounidense debe decidir.
Se queremos tratar estes problemas e ter unha conversa en serio
sobre derrocar estes sistemas, cousa que moitos din que queren,
daquela teremos que formular moi ben as preguntas.
Porque estes sistemas son fortes.
Son duros. Son complicados.
Son poderosos.
Frederick Douglass dixo: "O poder non concede nada se non se lle esixe."
E o poder policial estadounidense nunca concedeu nada.
Máis ben, dobrou e triplicou o seu poder.
Móvanse!
"O poder non concede nada se non se lle esixe.
Nunca o fixo e nunca o fará."
Frederick Douglass.
Subtítulos: Abraham Díaz López