Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[spokojna muzyka]
Nasza kampania jest o byciu autentycznym.
To jest wyznaczanie nowych kanonów.
Chcemy pokazać kobietom prawdziwych ludzi, takich jak ty czy ja.
Dlatego skupiamy się na emocjonalności i naturalności.
Tak chcemy ująć kobiecość.
[płacz dziecka]
[rytmiczna muzyka]
[modelka 1] Jesteśmy sobą.
Nie dbamy o to, co kto pomyśli.
[modelka 2] Ustalamy własne zasady.
[rytmiczna muzyka]
[płacz dziecka]
Jesteśmy silne.
Jesteśmy silnymi kobietami.
[rytmiczna muzyka]
Hej, miało być ze śniadankiem.
[Baśka] Fajnie było, dzięki!
[modelka 1] Każda inna…
[modelka 2] …wszystkie autentyczne.
[wzdycha]
No, nie jest źle.
Nie, nie. Nie teraz.
[rytmiczna muzyka]
Po prostu ja.
[razem] Po prostu my!
[reżyser] Cięcie. Dziękuję bardzo, przerwa.
[rytmiczna muzyka]
Jezu, Krystyna, co ty robisz?
Chciałam ci zrobić.
Uch, Jezu.
[wzdycha]
Byłoby miło, jakbyś…
No bo już dawno nic…
[wzdycha]
Krysiu…
Nie wiem.
Może kiedy indziej.
Śniadanie zrobię.
Krystyna…
Nie, dobra.
Ale dzięki.
[wzdycha]
♪ Gdybym mogła być mężczyzną jeden dzień♪
♪ Pewnie byłabym Supermenem,♪
♪ tyle o kobietach wiem♪
[pisk opon]
No idiota jakiś.
[awaria silnika]
Proszę, nie, nie…
Nie!
Chciałabym, żebyś ubrał te spodenki.
- Nie! - [Maciek] Dobrze, to…
- [Magda] Tadziu, proszę cię, no zobacz. - Bardzo dziękuję.
To są te, które ty lubisz.
No, synku.
[krzyk]
[wzdycha]
Dostałem awans.
Słyszysz?
Tak, słyszę. Brawo.
Kochanie, proszę cię, ostatni raz.
Tadek!
A może spokojniej?
- Lato jest. - [wzdycha]
Fajnie, dzięki.
Fantastycznie. Nie mam ani pary czystych szortów.
[Maciek] Dobra to załatwię gościa od pralki, przepraszam, zapomniałem.
[Tadzio] Nudzi mi się!
- Ostatni raz, proszę cię, kochanie. - Daj.
[wzdycha]
[Maciek] I po co cała ta awanturka?
Chcesz być jak Batman?
Tak?
No to już nie są rajtuzy,
tylko…
getry.
Batman też chodził w getrach. Dawaj.
[gaworzy]
Chodź do mnie.
[spokojna muzyka]
Myślałeś o tej ścianie?
Co ty masz z tą ścianą?
Byłoby przejście.
Ale po co, Krysiu?
Sama nie wiem.
[gwizd]
Przepraszam!
Tak?
Przepraszam, czy ty właśnie na mnie zagwizdałeś?
Ja? Na ciebie?
Mhm, no nie widzę tutaj nikogo innego.
[zabawna muzyka]
A nie! Dzięki, super!
Totalnie się jaram, że taki ogier jak ty zwrócił na mnie uwagę.
To co, rozkładam nogi od razu tutaj?
Tylne siedzenie?
Maska.
[zabawna muzyka]
Śmiało, co byś wolał, kotku?
Chodziło mi o samochód.
Że samochód się rozkraczył, tyle.
Ale jeżeli mogę tobie też jakoś pomóc, to…
Nie, nie, spoko, dzięki.
Świetnie sobie daję radę sama.
Dobra, super.
No, super.
To pa.
Pa.
[Położna] Wydech tak.
Jeszcze raz wdech.
[głęboki wdech]
I wyobrażamy sobie, że jesteśmy wewnątrz pochwy i obieramy nią pomarańczkę, tak?
Pomalutku, warstwa po warstwie.
Obieramy, obieramy na wdechu i ziewamy odbytem. Tak.
Tak jest. Wdech.
Tak.
I teraz zasysamy do miednicy i trzymamy, trzymamy, trzymamy, trzymamy.
Jeszcze, jeszcze, jeszcze, jeszcze. Nie puszczaj, nie puszczaj.
Misiu…
No, poczekaj. Sorry, dziewczyny, ale próbuję ją odstawić.
Bo swojego starszego syna karmiłam prawie dwa lata i…
Wykasował mi piersi.
Mi jest strasznie przykro, że karmiłam tylko 16 miesięcy.
Wiesz co, mam koleżankę, która robi bardzo dobre implanty.
Mogę dać ci namiar.
[Matka 1] Nie no, ale silikon jest bardzo niezdrowy.
Lepiej własną tkanką tłuszczową.
Ta z jogi prenatalnej robiła.
Piersi, brzuch, uda.
No i tunel miłości.
[Magda] Co?
- Tunel miłości? - [przytakuje]
A czy któraś z was nie karmiła wcale?
Bo się tak zastanawiam, czy w ogóle można się nad tym zastanawiać.
Może daktylka?
[Pola] I tak Nochlin odrzuca pytanie o brak wielkich
artystek, argumentując, że jest źle postawione.
Zamiast tego analizuje czynniki kształtujące pojęcie geniuszu w sztuce,
wyjaśniając jego fallocentryczny charakter.
[oklaski]
Dziękujemy, Pola, za tę prezentację.
Wspaniałą prezentację o ważnej kobiecie,
ważnej artystce, pionierce równouprawnienia.
Pytania?
Mogę usiąść?
Na następnej lekcji zaczniemy tak bardzo wyczekiwane przez was zajęcia praktyczne.
Jakieś sugestie odnośnie pierwszego tematu?
Jak narysować gigantycznego penisa?
[śmiech]
Ktoś może mi wytłumaczyć, co w tym śmiesznego? Bo chyba nie bardzo rozumiem.
Patryk?
Śmiejemy się, bo to trudny temat.
I…
śmiech pomaga rozładować napięcie,
więc może warto jakoś z nami próbować o tym rozmawiać.
Może.
Podziękuj Klaudii za troskę.
Dobrze, w takim razie proponuję temat: „Stosunek władzy do ciała”.
Do zobaczenia.
- Do zobaczenia, Patryczku. - [Patryk] Do widzenia.
[zabawna muzyka]
Wszystko dobrze?
Do widzenia.
Cześć, kochani.
Czas wstawać.
Bo zdrowe śniadanie to coś czego…
[wzdycha]
Cześć, kochani.
Jezu, jaka jestem głodna.
Całą noc pracowałam.
A co to za projekt?
To jeszcze tajemnica.
Ale nie mogę się doczekać, aż będę mogła wam powiedzieć.
Trzymajcie kciuki, bo to naprawdę coś wyjątkowego.
[narastająca muzyka]
Cześć.
Możesz zamknąć?
Gdzie są twoi rodzice?
Zamknij tą klapę.
A co, jak przyjedzie śmieciarka?
Czwartek o dziesiątej, dzisiaj jest wtorek.
Okej.
To…
Baw się dobrze.
[melancholijna muzyka]
Zaraz tata wyjdzie na obiad.
Zrobimy mu niespodziankę.
Tak świetnie ogarnął aferę spodenkową.
Żeby mu było miło.
[rytmiczna muzyka]
Nie znam już żadnych kawałów.
- Proszę. - Dziękuję.
[Maciek] Nie podobał ci się mój kawał, ale…
[melancholijna muzyka]
[pan z przystanku] 157 było?
[pani z przystanku] Oj, niestety nie wiem.
Przepraszam, 157 już było?
Nie wiem, proszę pana. Nie mam pojęcia.
Miłego dnia.
Dziękuję.
Sześćdziesiąt jeden.
Bez sensu opiłam się wody.
[asystentka] Było sześćdziesiąt.
Okej.
Osiemdziesiąt dwa.
Okres mi się zbliża i puchnę. Wiesz, jak to jest.
Okej, dziękuję.
- Powiedzieli, dlaczego nie przedłużą? - Jula, nieważne.
To co teraz?
Nie wiem, spróbujemy może na casting do digitalu.
Ale powiedzieli chociaż dlaczego?
Nie muszą.
Może już czas.
Na co czas?
[Agata] Na rynek B.
Ale ja…
nie chcę na rynek B.
Kochanie, no to są bardzo dobre reklamy w tej chwili.
Artystyczne, unikatowe.
Widziałaś tą reklamę pralki niemieckiej?
No bardzo była… Jula!
Wyglądasz jak wyglądasz.
Znaczy jesteś bardzo piękna, ale…
Agata, proszę cię… nie wiem, zróbmy cokolwiek.
Agata.
Dobrze, spróbujemy…
- na Azję. - Okej.
Tylko musisz się pilnować, dobrze? Ani grama.
Zadzwonię… może…
[technik] Dzień dobry. W sprawie badania krwi.
Tak, do mnie.
Ale nie… Stop! Tam, proszę.
Zadzwonię.
Jest pani pewna, że ta recepta jest… właściwa…
Po prostu to jest taka…
dosyć… wybuchowa mieszanka.
Jestem chora.
Będzie kartą czy gotówką?
[płacz dziecka]
Już, kochanie. Już, już, myszko.
Już.
[płacz dziecka]
O matko…
[zabawna muzyka]
[zabawna muzyka narasta]
[koniec muzyki]
[Krystyna] Władek?
[Władek] No?
[Krystyna] Pomyślałam…
że teraz, kiedy…
nie musisz chodzić do pracy…
będziesz miał więcej… wolnego czasu.
No, fajnie by było…
jakbyśmy…
znowu robili coś razem.
Cały czas robimy coś razem.
Chyba raczej obok siebie.
Ty nawet na mnie nie patrzysz.
Patrzę, Krysiu. Patrzę.
A nawet, kiedy nie patrzę…
to też patrzę.
Zapisałam nas na tango.
Na co?
Taki taniec.
Czwartek, osiemnasta.
Da się to odwołać?
Nie.
Już zapłacone.
Wykopiesz?
Oczywiście.
[głęboki wdech]
Śniadanie.
Plecy.
Czapka.
Dziękuję.
No i?
Nic.
Przecież chciałaś.
No, tak.
- Czapkę z daszkiem. - Nie, powiedziałaś tylko czapkę.
Z daszkiem. Jest lato.
Pokażę ci.
Gdybyś miała tyle na głowie, co ja, też byś się pomyliła.
Ale to nie jest kwestia tego, że ty się pomyliłaś, tylko po prostu to olałaś.
Nie, ale nie mów tak do mnie. Nie olewam cię.
[dzwoni telefon]
[Agata] Bardzo ważne. Muszę odebrać.
Tak?
Menopauza? To pewne?
A po jakim czasie terapii stabilizuje się poziom hormonów?
Rozumiem.
Tak jak najszybciej. Dziękuję.
Oj!
Ojej, przepraszam najmocniej.
Nie, nie, nie, nie trzeba.
Pozbieram sobie.
Sama.
Pomogłem rozsypać, pomogę pozbierać.
No, zawsze wierzyłam w dobroć nieznajomych.
Znamy się.
To cytat.
„Tramwaj zwany pożądaniem”.
Taka sztuka.
Film.
No, najpierw była sztuka.
[Kuba] Tak? Nie wiedziałem.
No, nie podejrzewałam.
Magister od fikołków w końcu.
Ale się podciągnę, obiecuję.
- Kuba. - Baśka.
Miło mi, bardzo.
Magisterium nie ma tu nic do rzeczy.
Lubię się podciągać.
[trzaśnięcie drzwiami]
Tycjan, Rubens, Manet. Schiele. Klimt.
Obrazy ciał od zawsze były wykorzystywane
do stworzenia obowiązującego wzorca tego, co idealne.
Ale nigdy w historii nie był on tak perfekcyjnie dopracowany,
tak wyidealizowany jak dziś.
Co tu widzicie?
Ja widzę dwie piękne,
trochę zamyślone grubaski.
Oczywiście, jak zwykle.
Klaudia?
To jest ta sama kobieta i jej odbicie.
To, jak siebie postrzega.
Dokładnie.
Dokładnie tak. Picasso.
Dwie nagie kobiety.
Mam poczucie, że ten obraz nigdy nie był tak aktualny jak dziś.
Zastanówmy się, jak kult idealnego ciała łączy się z władzą.
[wymioty]
[pukanie do drzwi]
Masz może jajko?
Nie, nie mam.
Każdy ma.
[Tosia] O, a nie mówiłam.
[wymioty]
Jesteś chora?
Chyba jesteś.
Dziękuję za to jajko.
To pa.
[Baśka] Narysujcie na czerwono to, co w sobie lubicie,
a na niebiesko to, czego nie lubicie.
[spokojna muzyka]
[Baśka] Pola?
Opowiedz, proszę, o tym, co narysowałaś.
No… mam spoko usta.
Włosy też są okej.
Ale reszta jest na niebiesko.
Bardzo niebiesko.
Dobra, tyłek też masz czerwony.
[śmiech]
Patryk, a ty co tam masz czerwonego?
Ja cały jestem czerwony, także nie ma co pokazywać.
No może oprócz… tego.
Bo chyba nie wszyscy są świadomi skali.
[głośny śmiech]
Widzę, że jesteś na dobrej drodze, żeby sprzedawać karykatury na ulicy.
Nie, ja chyba bardziej renesans, malarstwo portretowe.
W malarstwie portretowym pokazywano,
co czyni ludzie wyjątkowymi, przypisując im symboliczny przedmiot.
Na następne zajęcia przyniesiesz taki przedmiot.
Tylko, że ja ten przedmiot mam już ze sobą.
[śmiech]
I wygłosisz referat.
„Dlaczego to właśnie on czyni cię wyjątkowym?”
Hej.
Słuchaj, bo tak sobie pomyślałem,
że skoro ty już jedziesz na tych piątkach,
to może byś chciała mi pomóc z tą rozprawką?
Ale ja nic o tobie nie wiem.
Okej, ja to rozumiem, ale mogę ci opowiedzieć o sobie.
Przepraszam, ale…
- Właśnie, muszę iść. - Nie, poczekaj.
No weź.
Proszę cię.
Dziś mam…
Mam urodziny.
Okej, to…
Chcesz się spotkać u mnie czy u ciebie?
No u mnie tak średnio.
[Klaudia] Możemy u mnie.
U ciebie.
Dobra.
No to see ya.
See ya.
[Magda] A jesteśmy teraz pod biurem Maćka bo?
No bo nigdy nie wiadomo.
- Kiedy ostatnio był seks? - [Magda] Co?
- A że ja? - No ja wiem, kiedy ja go uprawiałam.
No właśnie.
Baśka, to w ogóle nie jest ta sytuacja.
Czy ja ci mówiłam, że ja go podejrzewam o romans?
No właśnie, właśnie.
Wprost tego nie powiedziałaś, ale jeżeli coś się wydaje podejrzane,
to po prostu trzeba to sprawdzić. Nie?
Podejrzane to wydaje się to, że ja się nie mogłam ucieszyć z jego awansu.
Sama widzisz. Jesteś w emocjonalnej pułapce.
Mhm, chyba ty.
- Ja? - Tak, ty.
Ale że co ja? Dlaczego ja?
No ty mnie tu ściągnęłaś, żebyśmy go śledziły.
[gaworzenie]
Maciek taki nie jest.
Tak.
Darek też taki nie był.
A ile ci potem smarkałam w rękaw?
Nie no, Darek.
- Słucham? - Nie no…
Darek, no co to jest za przykład, Darek?
[płacz dziecka]
Baśka, no to w ogóle nie o to chodzi.
Rozumiesz, że… Zobacz, zobacz, ile ja siedzę w domu.
Gdzie ja ostatnio wyszłam?
Co się ze mną stało. Jak ja w ogóle wyglądam.
Ja się muszę jakoś ogarnąć.
Ja muszę coś ze sobą zrobić.
A przede wszystkim muszę i chcę wrócić do pracy.
No to przestań o tym gadać, tylko wreszcie to zrób.
- Po prostu. - [uciszanie]
Jak będzie chciał mnie zostawić, to i tak mnie zostawi.
Jedźmy stąd.
[Sandro] Teraz. Position.
Tak. Nawracamy.
To jest kwadrat.
Quadrato. Obaldoza.
Tak. Raz.
Dwa. Trzy.
Cztery. Pięć.
Sześć. Siedem. Osiem. Super.
I teraz.
Raz. Dwa. Trzy. Cztery.
Pięć. Siedem.
Osiem.
Ok. Teraz. Czekaj.
A ver.
Amigos.
Tango.
To nie jest połączenie umysłów,
tylko serc.
Corazón.
Mężczyzna proponuje objęcie.
Kobieta
akceptuje
albo nie.
[śmiech]
Ok. Teraz. Razem.
Ika, para, musica.
[romantyczna muzyka]
Raz. Dwa.
Trzy. Cztery.
Pięć. Sześć.
Siedem.
Osiem.
I teraz.
Raz.
Dwa.
Trzy.
Cztery.
Musisz jeszcze taki krok…
Czekaj.
Krysiu.
Krysiu, to nie ma sensu.
A dlaczego?
Raz. Dwa.
Trzy.
Czekaj.
Proszę, Krystyna.
[romantyczna muzyka]
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
[Sandro] Sześć, siedem, osiem.
[Sandro] Dobrze.
Spokojnie, Krystyna. Zaufaj mi.
[mamrotanie]
[Sandro] Ale super.
- [Sandro] Dziękuję. - [Krystyna] Dziękuję.
Możemy już iść?
A dlaczego, Władek?
Dlatego, że nie mam ochoty dłużej słuchać tego pajaca.
Władek!
Poczekaj, Władek!
Fajna chata.
Dzięki.
Super wyglądasz.
Ty też.
Dzięki.
Nie, proszę, proszę.
Goście przodem.
A ty jesteś właścicielką.
Moja mama jest.
[śmiech]
No nie, no tego się nie spodziewałem akurat.
Wszystkiego najlepszego.
Dziękuję ci bardzo.
Pomyślałeś życzenie?
Okej, to zacznijmy może od tego,
co czyni cię wyjątkowym.
Coś do ciebie czuję.
Od pierwszej klasy.
To jakiś żart?
- Tak. - [śmiech]
Przepraszam, już…
Gdybyś zobaczyła swoją minę w tym momencie…
- Już tłumaczę… Poczekaj. - Okej.
Chodzi o to, że ja po prostu mega dobrze kłamię.
No.
Mam taką umiejętność.
Mogę być… Wiesz, mogę być cool.
Ale mogę być też chamem.
[śmiech]
No i jakby wiesz…
Pytanie jest takie…
Czemu to działa?
No, czemu?
Bo jestem pewny siebie.
Fajnie.
Wiem.
A pomyślałeś kiedyś o tym, że gdy robisz takie rzeczy w prawdziwym życiu…
to możesz kogoś na maksa skrzywdzić?
No, a poza tym możesz zaplątać się w tym, kim jesteś.
To nie jest fajne.
Dobra, bez przesady.
Nie, nie, nie. Czekaj, czekaj. Ja to ogarnę.
Spokojnie.
[westchnięcie]
Skąd wiesz, gdzie trzymamy odkurzacz?
Intuicyjnie.
[szczęk zamka] [odgłos otwieranych drzwi]
Dzień dobry.
To jest Patryk.
- Agata. - Patryk.
- Nowy… - Nowy, stary.
Kolega z klasy.
Ja cię chyba skądś kojarzę.
Fashion Week?
Chyba nie.
Jeśli jesteście głodni…
Mogę wam coś zamówić.
Nie, dzięki. Już wychodzimy.
[Agata] Patryk.
Syn pani Natalii.
No…
Ja…
[awaria silnika]
[Kuba] Miłego wieczoru.
O, a ty dokąd?
- Ja? - Ja?
No, co tak stoisz?
No, zrób coś.
[śmiech]
[spokojna muzyka]
No, odpalaj.
Dawaj!
No, to odpalaj, no.
[odpalony silnik]
[Klaudia] Mogłeś mi powiedzieć.
Nie…
Nie wiem, co miałem ci powiedzieć.
Hej, moja mama sprząta u was w domu.
I jak ma za dużo zleceń, to jej pomagam.
Więc generalnie to ci sprzątam kurz z parapetu.
Jest to początek.
No, ale to nie jest coś, czym bym się chwalił.
Bo ja generalnie nie mam czym się chwalić.
Jeśli mogę…
Jeśli mogę udać kogoś innego…
Kogoś lepszego, ciekawszego…
Z ambicją, z jakąś autentyczną zajawką…
No, to czemu nie?
I zakładam te maski, żeby…
Żeby tak było.
Ja nawet gdybym mogła ubrać taką maskę, to i tak nie zakryłabym tego, kim jestem.
A kim jesteś?
Pulchną nudziarą.
Stało się coś?
Nie, co?
No, jesteś w domu.
Mieszkam tu przecież.
Sypiasz raczej.
No proszę cię, Klaudia, nie dziś.
Jeżeli potrzebujesz wolnej chaty, możesz mnie poprosić.
Nie potrzebuję.
Ale nie wstydź się.
Porozmawiajmy o seksie.
Nie chcę z tobą rozmawiać o seksie.
[Agata] Jeśli masz chłopaka…
Nie mam chłopaka.
[Agata] Zjemy nasze ulubione lody.
My nie mamy ulubionych lodów.
[Agata] Szkoda.
Szkoda.
Żeby było jasne.
To tylko seks. Jeden. Seks.
[Kuba] Czekaj. Czekaj.
Kurczę, jest super. Nie chcę psuć nastroju, ale to nie dla mnie.
[śmiech]
Serio. Przygodny seks to nie ja.
- Jakiś cytat? Z czego to? - [Kuba] Nie.
Naprawdę, Basia.
Przepraszam, Basia, ale to nie ja.
Serio?
- [Kuba] Tak. - Dobra.
- Nie, to ja. - Nie, ja. Sorry.
Nie, nie, to ja. Przepraszam.
A mógł być miły wieczór.
[westchnięcie]
Mógł.
[pierdnięcie]
- [jęki] - [pierdnięcie]
[Magda] Przepraszam.
[Maciek] W porządku.
[Magda] Przepraszam.
Sorry. Przepraszam.
[bezdech]
To jest nawet sexy.
Aha. Super sexy.
Pierdząca pochwa.
- Naprawdę. - [westchnięcie]
Ryjku.
Ej.
Słuchaj.
Ty czujesz jakąś różnicę?
Czy jest jakoś tak inaczej niż przed porodem?
Nie.
Jest inaczej?
- Nie. - Jest.
Urodziłaś dwójkę wspaniałych dzieci przecież, no.
Co? No, ej.
Kochanie.
[spokojna muzyka]
- Cześć. - Cześć.
Nieablacyjne uszkodzenie komórek i stworzenie nowych włókien kolagenowych.
Te włókna wpłyną na zwartość
i elastyczność pochwy, jak i również jej obkurczenie.
To w przyszłości ma pomóc w doznaniach erotycznych i poprawie jakości życia.
[dzwonek telefonu]
Halo, Robert, cześć.
Tak, tak, mogę rozmawiać, no.
W ogóle dzięki, że odzwaniasz.
Tak?
Tak, bardzo chciałabym wrócić.
[przytakuje]
No, pogadać, jasne. Tak.
Tak, w poniedziałek, dobrze.
Aha, to… Dobrze, dobrze.
Dobrze, do zobaczenia, dzięki.
[stłumiony pisk]
[Kuba] Hej.
[romantyczna muzyka]
A moja randka?
Ale ty jesteś nudny.
Konsekwentny.
Konsekwentnie nudny.
[Kuba] Nie.
[romantyczna muzyka]
Randka za seks.
Dobra, dwa razy.
A że dwie randki, dobra.
Nie, nie, dwa razy seks.
Nie, nie, nie, dwa razy seks to dwie randki.
Dostałaś akumulator.
- O, dziękuję. - Proszę.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Chciałabym zrezygnować.
[recepcjonistka] Przykro mi, nie przyjmujemy zwrotów.
Ale można przyjść z kim się chce.
Można też przyjść bez partnera.
- To dziękuję. - Proszę bardzo.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Właśnie, gdzie są twoi rodzice?
Tata siedzi z Felkiem.
[Julka] Kto to Felek?
Młodszy brat, dzidziuś.
Co to?
Rozświetlacz.
A to?
[Julka] Róż.
Cześć, kochani.
Czuję, że dzisiaj wydarzy się coś…
wyjątkowego.
Bardzo bym chciała wam powiedzieć, ale jeszcze nie mogę.
Trzymajcie kciuki.
[wzdycha]
Po co się malujesz?
A co, to przesłuchanie?
Twoja mama się nie maluje?
Moja mama jest w niebie.
[melancholijna muzyka]
[Julka] Chodź tutaj, chodź.
Maluję się, żeby ładnie wyglądać.
Ty wyglądasz ładnie.
Ty też.
Zdejmij bluzkę, poproszę.
[po japońsku]
[Japonka] Czy mogłabyś rozpuścić włosy?
[dramatyczna muzyka]
[po japońsku]
[Japonka] Podoba mu się jej baby face i słodki uśmiech.
[Agata] Piękna, prawda?
[Japończyk] Piękna, piękna.
[Agata] Przejdź się do nas.
[po japońsku]
[Japonka] Pani Nishikawa ma wątpliwość, czy nie za prozaiczna.
[Agata] Jak?
Prozaiczna.
[Agata] Dziękuję.
Dziękuję.
[spokojna muzyka]
[Julka] Cześć, mamciu.
O, jesteś.
[kołysanka]
O, dobrze, że nie czekaliście.
No, widzisz? Mówiłem.
- [Krystyna] Zupy ci naleję. - Nie, nie trzeba, Krysiu.
- Nie? - [Magda] Nie.
Hej.
[Krystyna] Chcesz trochę?
Nie, nie, nie, dziękuję.
Jula?
Na sesji był obiad, dziękuję.
Ale jest jeszcze tofu.
Mam teraz sporo castingów.
Przepraszam.
Zrobiłam specjalnie dla ciebie.
Krysia, a ja chętnie spróbuję.
- Tak? - [Magda] Mhm.
[dzwonek telefonu]
[Magda] Dziękuję.
Halo, cześć, Agata.
Tak jasne, mogę rozmawiać, oczywiście.
Ale ja mogę schudnąć 5, 6 kilo, ile chcesz.
Ale jak to nie ma sensu?
Ale zwyczajna? Co to znaczy zwyczajna?
[płacz]
[Władek] Maciek, gratulacje.
Należał ci się ten awans.
- Twoje zdrowie. - Tato.
[Władek] Nie bądź taki skromny.
Tyle pracy w to włożyłeś, jeszcze rodzina, dzieci.
- Super. - Dziękuję.
- Brawo. - Brawo.
[Władek] Dziękuję bardzo.
No i może wreszcie się przeprowadzicie.
A dokąd?
Do jakiegoś domu.
Ale my mamy dom.
[Władek] Nie, macie mieszkanie.
Dom z ogrodem, to jest dom.
Tata, takiej podwyżki to ja niestety nie dostałem.
Spokojnie.
A ja też wracam do pracy.
Brawo!
Ale jak?
A no tak.
Ale przecież ja pracuję od rana do wieczora, a teraz będzie jeszcze gorzej.
- No, będziemy się zamieniać. - [gwizd]
[Maciek] Ale ja…
- To co? Ty… Ja na dniówkę, ty na nocki? - [Magda] Nie, no.
Po prostu ja będę pracować na początek na jedną trzecią etatu.
Ale na jedną trzecią etatu to ty nigdy nie zarobisz tyle, co ja.
Dziękuję ci bardzo, Maciek. To było bardzo miłe.
O, nawet na pełny etat.
- Władek… - [Władek] Ale co?
Takie są fakty.
- Smutna rzeczywistość. - [Maciek] A kto się zajmie dziećmi?
[Magda] A kto się nimi zajmuje? No nie wiem.
- Weźmiemy nianię. - No jak nianię?
Musisz akurat teraz, kiedy dostałem ten awans?
- Teraz w tym momencie… - Słuchajcie.
Ja mam pomysł.
Może mama zajęłaby się dziećmi.
Krysia, masz przecież wolne wtorki i czwartki.
W czwartki nie mogę.
A co ty robisz w czwartki?
Tańczę.
[Julka] O, mama nie może w czwartki, bo tańczy.
Władek, a może ty nam pomożesz?
No i po co się od razu unosić?
Staramy się przecież pomóc.
Czy ja się uniosłam, Władek, twoim zdaniem?
Jestem naprawdę przeszczęśliwa i wręcz wzruszona,
że w momencie, w którym mogłabym wrócić do pracy…
i zacząć znowu żyć jak dorosły człowiek…
ja dostaję od was takie wspaniałe wsparcie.
Super.
A szczególne podziękowania kieruję w stronę mojego nowoczesnego męża.
Krysia, przepraszam cię, ale wiesz co, ja straciłam apetyt.
Ale Magda, poczekaj, no bo…
[wzdycha]
Zakalec mi wyszedł.
[gwar]
[spokojna muzyka]
- [gaworzenie] - No.
I co? A co tak patrzysz?
Tak to przez ciebie.
Tak, to dzięki tobie się nie dopinam w tych wszystkich spódnicach.
[śmiech]
No właśnie. Chyba jednak spodnie.
Mleko masz w lodówce.
Nie przewinęłam jej, ale umyj ją pod kranem,
a nie chusteczkami, bo coś jej się tam ostatnio odparza przy pupie.
Drugie śniadanie Tadka jest na blacie w kuchni,
ale jak nie będzie chciał jeść, to daj mu taki musik z szafki.
Ty nie mówisz teraz poważnie, nie?
Pa.
[rytmiczna muzyka]
Zaczekaj. Hej.
Chodź, chodź, chodź, chodź, chodź.
- Magda. - O, hej.
Cześć.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też, Robert.
Zapraszam.
[rytmiczna muzyka]
[muzyka urywa się]
Dwa, trzy, dep.
Mocno przyciągnij biodra partnerki do siebie.
Aby wykonać tę pozycję, noga kobiety powinna być na twoich plecach…
Wszystko dobrze?
Dobrze.
[instruktor] Z pasją.
A u ciebie?
[Maciek] Bywało lepiej.
To nie jest to, co myślisz.
Ale to jest to, co myślisz.
Zmieniałeś kiedyś pieluchę?
- Daj. - [Maciek] Na pewno sobie dasz radę?
Dawaj.
To zdzwonimy się. Pa.
[gaworzenie]
Wyjdzie na to, że niedługo w tym kanonie lektur nic nie zostanie.
No czekaj. Fragmenty będą. No to ważne, żeby cokolwiek czytali, nie?
Nie no, oczywiście, że cokolwiek. No chociaż… No dobra.
Ja kumam, że jakby czytanie nie powinno się opierać na przymusie, nie?
Natomiast… ale Baśka, gdzie ty idziesz?
Tam jakoś tak dziwnie pachnie.
- Ale w sensie, że śmierdzi? - [Baśka] No.
Śmierdzi.
Jakimś grzybem daje, pleśnią tak, nie czujesz?
- Baśka, tu nic nie śmierdzi. - Pewnie pyli i masz katar.
Baśka, ale nie ma innej drogi.
[Patryk] Miałem przygotować przedmiot, który czyni mnie wyjątkowym.
- Dokładnie. - [Patryk] No to przyniosłem przedmiot.
Brawo.
[Patryk] Który czyni mnie wyjątkowym.
Tylko nie wiem, czy wszyscy są gotowi, bo to jest naprawdę bardzo szokujące.
Okej, uwaga.
[śmiech]
Jestem Patryk.
Patryk Ziomal.
Patryk Player.
[śmiech]
Patryk Dziedzic albo Banan.
Jedna i druga forma jest spoko.
Patryk Sportowiec.
Najlepszy triatlonista w całej Polsce.
Tylko, że to nie jestem ja.
Ściemniam, że mam kontuzję.
Tak naprawdę nie jestem jakiś dobry w sporty.
W sumie jestem dosyć średni.
Mój ojciec nie jest arystokratą.
Szczerze mówiąc,
słabo go znam.
A moja mama nie jest prawniczką.
Tylko sprzątaczką.
Moim przedmiotem jest maska,
która czyni mnie wyjątkowo żałosnym.
Maska…
dzięki której wszystkich okłamałem.
To było odważne.
Szczere. Gratuluję.
Piątka.
[oklaski]
[dzwonek szkolny]
Dzięki.
[zabawna muzyka]
O Jezu, ale śmierdzi, nie?
Fakt, że coś chyba się zepsuło w tej szkole.
Gdzieś coś się zatkało.
Wojtek mówi, że nie czuje. Ja tam czuję.
Słyszałem, że ty też czujesz, więc mówię przyjdę, poprę cię w tym.
[zabawna muzyka]
Trzy razy?
Seks.
Ale jeszcze jeden masz niewykorzystany.
Boję się, że jak go wykorzystam, to nie zostanie mi na specjalną okazję.
Nie chcę psuć nastroju, ale to nie dla mnie.
Specjalną okazję to niestety nie ja.
Przepraszam.
Dzień dobry.
Ona mnie chce, tylko po prostu jeszcze tego nie wie.
Na pana miejscu nie mówiłabym jej tego w taki sposób.
Czemu?
Bo nie można mówić ludziom, co mają robić albo czuć.
Tak mi się wydaje.
Do widzenia.
Julka!
Znowu?
Mam obiad!
Makaron z cukrem!
[burczenie]
A czemu cię nie chcą?
Bo nie wyglądam tak, jak trzeba.
A jak się wygląda, jak trzeba?
Nie wiem, jakoś…
po prostu bardziej…
Nie wiem.
Czemu spałaś w ubraniu?
Czemu? Czemu?
A czemu ty leżysz w koszu na śmieci?
Chciałam zobaczyć, jak się czuje moja mama.
Kopałam nawet dziurę w piaskownicy, ale bałam się tam wejść.
[alarm minutnika]
Makaron!
[melancholijna muzyka]
Pyszne, nie?
[przytakuje]
[śmiech]
[melancholijna muzyka]
To pa!
Do jutra!
Co? Jak to do jutra?
Obiad się je codziennie!
[kaszel]
[wymioty]
[śmiech]
[Patryk] Ale to przecież była beka!
[Paweł] Po co?
[Patryk] No, żeby dostać piątkę.
Poszedłem w banał. Maski, bieda, rozbita rodzina.
Przetestowałem to na pućce i zadziałało.
- [śmiech] - [Paweł] Ale jak to?
[Patryk] No tak, to wiesz, ściemniłem, że mam urodziny, nie?
Ona to łyknęła.
Zaprosiła mnie do chaty. Upiekła mi tort.
Powiedziałem, że coś do niej czuję.
[śmiech]
Nie tak się umawialiśmy.
Nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
Ale dlaczego chcesz to tak nagle zmieniać?
Nagle? Żartujesz?
Ja cztery i pół roku siedzę w domu.
Zosia jest jeszcze malutka.
Do tego ten awans. Ty mnie nawet o to nie zapytałaś.
A ty mnie zapytałeś, co ja myślę o twoim awansie, a?
Nawet ci do głowy nie przyszło, więc dlaczego ja miałabym pytać ciebie?
- [płacz dziecka] - A wiesz, jaka to jest presja?
[płacz dziecka]
Co ty robisz?!
Pranie, kotku. Pralka nie działa.
- Nie, ja mam tego dosyć. - Ale czego konkretnie?
Czego masz konkretnie dosyć?
Chcesz iść na masaż, chcesz iść na paznokcie?
Proszę bardzo, powiedz mi o tym. Ja ci we wszystkim pomogę.
Bardzo ci dziękuję. Naprawdę, że mi pomożesz z moimi dziećmi.
[Maciek] Ja też dużo robię, dobrze?
Tylko jest coś takiego jak praca, gdzie się zarabia pieniądze.
Ale ja też chętnie pójdę do pracy i też chętnie pozarabiam pieniądze.
[płacz dziecka]
Proszę.
Daj jej ostatni raz.
Maciek, musimy być konsekwentni.
Ja muszę spać, proszę cię.
Ale ja też chcę spać i chcę przespać jedną noc w całości.
[Tadzio] Mama!
Co, kochanie?
Co? Misiu.
[płacz dziecka]
[rytmiczna muzyka]
[pukanie do drzwi]
[ciężki oddech]
[ciąg dalszy rytmicznej muzyki]
Cześć kochani.
Pamiętajcie, sport to zdrowie.
[rytmiczna muzyka]
[dzwonek telefonu]
[koniec muzyki]
Co ty robisz?
O Jezus! O jezu, jak się przestraszyłam.
Nie słyszałam, jak weszłaś.
Czemu pakujesz mój pokój?
Julka, jakoś tak zmizerniałaś.
Dobrze się czujesz?
Pytam, dlaczego opakujesz mój pokój?
No…
Chciałam mieć dla siebie więcej miejsca, bo przecież ty już nie korzystasz.
Korzystam. A pokój Maćka?
Co pokój Maćka?
O tym nie pomyślałaś?
Julka, zastanów się.
Kiedy ostatni raz tu spałaś? Chyba ze dwa lata temu.
To jest mój pokój. Nie masz prawa, rozumiesz?
- Nie mów do mnie takim tonem. - [Julka] I co ty będziesz robiła?
I tak nic nie robisz cały dzień.
Pewnie.
Ja nic nie robię.
Całe życie nic nie robię.
Nie sprzątam.
Nie gotuję.
Nie piorę.
Nie chodzę z siatami.
Nie jestem na każde zawołanie. Nic nie robię. Po prostu.
To jest mój dom.
Będę w nim robiła co chcę i kiedy chcę.
A jak ci się nie podoba, to wynocha.
Jesteś okropna.
Co to jest?
[Patryk] Ja…
Którą maskę teraz nosisz, co?
Patryk Florysta? Patryk Smutne Oczy?
Patryk Wrażliwiec?
Jesteś sobą teraz czy wcześniej? Bo ja już się trochę gubię.
Teraz.
No to albo jesteś tchórzem…
Bo przepraszasz mnie tak,
żeby nikt cię przez przypadek nie zobaczył.
Albo znowu kłamiesz, co by oznaczało, że jesteś chamem.
- I ja naprawdę już nie mam siły zgadywać. - Nie, poczekaj.
Ja naprawdę cię polubiłam, wiesz?
Zapomniałam, że tacy ludzie jak ty nie zadają się z takimi ludźmi jak ja.
Ja bym to sobie wziął do serca.
[kroki]
- Nie teraz, Tośka. - Ale…
Nie! Nie mam teraz czasu na ciebie.
[trzaśnięcie drzwiami]
[melancholijna muzyka]
Tango nie ma zasad.
Tylko las emociones…
Abrazo … To jest tango.
Teraz Krystyna.
Proszę.
Dla Krystyna to jest blisko.
Ale mogę bliżej.
[oklaski]
Dobrze. Bardzo dobrze.
[Sandro] Teraz muzyka.
[chirurżka] Dobrze by się zająć rozstępami.
I możemy też zlikwidować boki.
- Na pewno przydałoby się podnieść biust. - Biust.
I tak, podnosimy do góry.
Można tkanką własną, ale najlepsze są klasyczne implanty.
[przytaknięcie]
[chirurżka] Dobrze, żeby też zadbać o dekolt.
Tak?
A chciałam się jeszcze pani doktor zapytać
o to laserowe obkurczanie pochwy.
Czy to rzeczywiście działa? To ma sens?
Czy po prostu trzeba ćwiczyć mięśnie Kegla?
[chirurżka] Można, ale warto zrobić to raz a dobrze.
Tak naprawdę to rozwiązuje wiele problemów.
[Magda] Ja to jestem, powiem ci, naprawdę.
Chodzę do pracy.
Sukcesy mam same w pracy. Biegam.
A jeszcze w wolnych chwilach, wiesz, jak mi się trochę nudzi, to ćwiczę jogę.
Kurde, od którego ja dostawałam wysypki?
A ty mnie słuchasz w ogóle?
Słucham.
Wiesz co, tak… nie bardzo wiem, co mam z tym wszystkim zrobić.
Co byś tak chciała, żebym tak cię przytuliła,
tak pobabrała się z tobą w tym twoim rozmemłaniu?
O czym ty mówisz?
O tym, że może to nie był dobry pomysł z tym powrotem do pracy.
Może na to za wcześnie.
Od tego nie masz wysypki, wiesz?
O, niebieski. Dokładnie.
Weź sobie, na zapas sobie weź. Masz.
Weź.
Ej, no co jest?
Nic, ale akurat jakby się przydało to twoje emancypacyjne pierdolenie,
to mam wrażenie, jakbym rozmawiała z Maćkiem.
No, może Maciek ma rację.
Znaczy, akurat w tym przypadku.
- Dobra, przepraszam, próbuję ci pomóc. - Ale mi nie pomagasz.
Ja chcę chodzić do pracy, ale ja się muszę zajmować dziećmi, muszę się zajmować sobą,
muszę robić obiady, zmieniać pieluchy, muszę się dać obrzygać, obślinić,
obsmarkać, a jeszcze do tego wszystkiego muszę zaakceptować swoje nowe ciało,
które wygląda tak.
Co to jest? Co ty byłaś u chirurga plastycznego?
Tak.
No i co się tak patrzysz? Czy to nie jest ta twoja wolność wyboru?
Ja chcę mieć nowe cycki, to je sobie kupię.
Nie no, Magda.
[zabawna muzyka]
Ty, a co to było?
- Co? - No to.
No nic, no co ty?
[Kuba] Cześć, Baśka.
- O, hej. - Cześć, ale zaskoczenie.
- Wszystko okej? - Mhm.
No a co miałoby nie być okej?
Widziałem przed chwilą, jakoś tak dziwnie biegłaś, skulona.
Przestraszyłem się, że może… Może coś cię boli.
I że koleżankę też boli, bo też tak, prawda, szłaś?
Albo, nie wiem, zatrułaś się, nie daj Boże, czymś.
A to jeszcze dzidziuś jest w ogóle. Gratuluję, super.
Dziękuję.
No, Baśka się dzisiaj zatruła jadem własnym.
A, czyli jednak.
A ja tak po prostu z lojalności towarzyszę.
- Przepraszam, spieszę się. - Miałyśmy coś zjeść.
Tak, ale właśnie sobie przypomniałam, że też mam. Zajęcie.
Inne. Muszę iść.
Do jutra.
Do jutra, Basia, hej.
To jest bardzo fajna, normalna dziewczyna.
Prawda?
Pa. Do zobaczenia.
Na razie.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Przepraszam.
[muzyka fortepianowa]
Dużo masz?
No, trochę jeszcze.
[melancholijna muzyka]
Jemy jakąś kolację?
Może sobie jakiegoś tosta zrób, misiu.
Tosta…
[melancholijna muzyka]
Poczytasz mi?
Ja nie dam rady dzisiaj, pracuję.
Dlaczego tak dużo pracujesz?
Tadziu, idź się położyć.
Proszę cię, Tadek, połóż się.
[Magda] Lekarz leczy nogę Ani.
A pielęgniarka zmieniając jej opatrunki,
podaje tabletki i robi zastrzyki.
I ważne, Tadziu,
żebyś wiedział, że to może być albo lekarka, albo lekarz,
albo pielęgniarka, albo pielęgniarz.
Mama Ani, całkowicie wyspana,
wypoczęta,
zadbana, gdzieś pomiędzy praniem,
sprzątaniem, gotowaniem, prasowaniem, masuje gips Ani.
A tata pracuje.
Pracuje i pracuje, i pracuje,
żeby na to wszystko zarobić.
- Cześć! - Hej!
Fuck friend.
No z tym friend to bez przesady, fuck boy.
A fuck boy!
Czyli jeszcze piętro niżej.
Kurczę, nic tylko korzystać.
A ty cały czas uciekasz, Basia.
Basia.
Myślę, że jesteś super dziewczyną.
Wydaje mi się, że ty uważasz, że jestem spoko facetem.
Oboje wiemy, że takie rzeczy nie zdarzają się często.
Jakie rzeczy?
Wyjątkowe.
Aaa, wyjątkowe.
No.
A nie uważasz, że to są jakieś pierdolety?
Takie pierdolety…
o wyjątkowości z komedii romantycznej?
Tak chciałbyś być Johnem z Dirty Dancing, a ja Baby?
Tak, bardzo bym chciał.
To niestety nie.
Niestety, wiesz, jak sobie teraz tak tutaj gadamy,
to w promieniu 50 kilometrów jest jakieś 2000 osób,
które tak właśnie do siebie mówią.
I też mi się wydaje, że są tacy wyjątkowi.
No.
Ale po mniej więcej czterech miesiącach,
jak już przestaje działać fenyloetyloamina,
wszystko się zmienia.
Zaczyna być jakoś tak…
mniej wyjątkowo, tak niewygodnie.
Ja na razie jestem szczęśliwa.
Nic mnie nie boli i wolałabym, żeby tak zostało.
Super, Basia, że jesteś szczęśliwa, bo ja też jestem szczęśliwy.
Nie o to chodzi.
- To o co? - Chodzi o to, że ja jestem dużo
bardziej szczęśliwy, jak jestem z tobą, niż bez ciebie.
Dużo bardziej.
Czego ty się boisz? Przecież…
Najwyżej się nie uda. I co się stanie? Jakby, co?
- Nie. - Nie…
Nie, nie, ja jestem dobra w inne rzeczy.
- To wiem. - Przestań, nie umiem…
Nie umiem…
To słowo na K.
Kochasz mnie.
To jest przemocowe.
- [wzdycha] - To jest prawda albo nie?
Jeżeli to jest nieprawda, to mi powiedz, Basia.
[wzdycha]
Kto w ogóle…
Kto w ogóle dał ci prawo mówić komuś coś takiego, co?
Co ktoś czuje? Stary!
Kurwa!
[trzaśnięcie drzwi]
Czy zjedzą mnie koty?
Że co?
Czy zjedzą mnie koty?
Bo jestem… samolubną…
- egocentryczną… - Pizdą?
Pizdą.
Nie, Misiu, coś ty? Nie zjedzą.
- Nie? - Nie.
Przepraszam cię.
[wzdycha]
Jeśli serio chcesz te nowe cycki i to cię ma uszczęśliwić, to pójdę tam z tobą.
[śmiech]
Tak.
I też dam się pokroić.
Żeby ci było raźniej.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Nie zrobię sobie tej operacji.
- Nie? - Nie.
Całe szczęście.
To co?
- Winko? - Matko, kobito.
No co?
- [odgłosy z TV] - O, zaraz będzie, zaraz będzie.
Spójrz.
- Jest! Johny! - [śmiech]
Kocham cię, Johny.
A z tobą, Patryk, to bym potańczyła.
Co? Jakie potańczyła?
Przecież to w ogóle nie chodzi tutaj o taniec.
- A o co? - Taniec jest tylko pretekstem.
Ona nigdy nie spotkała faceta, który potrafiłby tak kochać.
Dla niego najważniejszy nie jest on sam, tylko to, żeby ona była wolna.
- Ty nic z tego nie rozumiesz. - No to ty nic z tego nie rozumiesz.
Ale taniec jest tutaj po prostu tym, co to wszystko uruchamia.
Dzięki temu coś zaczyna się między nimi dziać.
Nie, no po prostu z tobą się nawet nie da filmu obejrzeć.
- A z tobą się da. - Stara, no, ja pierdole.
[rytmiczna muzyka]
[Baśka] Kochanie, super, że jesteś.
Dodałbyś mi jeszcze winka?
I przy okazji jeszcze jakbyś pranie wstawił.
[rytmiczna muzyka]
[śmiech]
Hej. Wychodzisz?
No tak.
Ale mamy spotkanie teraz.
Jakie spotkanie?
No to z rana zostało przesunięte na piętnastą.
A na piętnastą.
Na piętnastą.
Ale co tak nagle?
Chodź.
[melancholijna muzyka]
Hej.
Wow.
No.
Super.
Odważnie.
Zrobimy nowe zdjęcia.
Nowe portfolio.
Wymyślimy do tego story.
Stworzę cię na nowo i sprzedam.
[rytmiczna muzyka]
[Fotograf] Zmiana. Aha, szybciej, szybciej.
Super, jeszcze więcej.
Zmiana, zmiana. Szybciej, szybciej.
[rytmiczna muzyka]
[fotograf] Dobra Julka, chyba musimy odpuścić.
Dziewczyny, pomóżcie jej.
[kołysanka]
[melancholijna muzyka]
I co?
Cześć, tato.
Reanimowali ją.
Ciśnienie jej ciągle spada.
Jeszcze nie jest…
Nie jest jeszcze stabilna.
Mogą państwo zobaczyć córkę.
[wzdycha]
[melancholijna muzyka]
Córeczko…
Przepraszam.
To ja przepraszam.
[Baśka] Lekarz leczy nogę Ani.
A pielęgniarka zmienia jej opatrunek.
Tak, no i mama Ani
oczywiście tutaj jest maksymalnie wyluzowana
i głaszcze gips córeczki.
A tata?
[gaworzenie]
Ciekawe, gdzie jest tata?
Na pewno w pracy.
Troszeczkę pewnie jest spięty w tej pracy,
no ale musi pracować, bo przecież ktoś musi zarobić na cały ten syf, nie?
Ta literatura jest do bani. Okej? Przepraszam.
To co? Jakieś pomysły?
Pocałowałam innego mężczyznę.
Władek.
Co?
Powiedz coś.
Jak się z tym czujesz?
Nie jestem szczęśliwa.
[wzdycha]
Chcesz rozwodu?
Nie wiem.
Jesteśmy ze sobą
tak długo.
Nie wiem.
[Magda] Otwórz buzię.
No i płukanko teraz.
To to można też sobie na rączkę wziąć, wiesz?
Tadek!
Dobra, Tadek, starczy!
Tadek, no…
Jesteś rycerzem.
Co?
Masz rany po mieczu.
Ale będę, kochanie, żyła.
Biegnij do łóżka.
Będę cię leczył.
Okej…
Co cię boli?
Tu boli.
I tu boli.
[mruczenie]
[melancholijna muzyka]
[Tadzio] Czemu jesteś smutna?
[melancholijna muzyka]
[Tadzio] Czy to ja cię zepsułem?
[Magda] Nie, kochanie. Jesteś najlepszym, co mnie w życiu spotkało.
Wiesz…
Dziękuję za plasterki.
[melancholijna muzyka]
Wiem, że…
Że moje słowa
już nic nie znaczą.
Żałuję, że tego wcześniej nie zrobiłem,
ale nie miałem odwagi.
[dramatyczna muzyka]
Klaudia?
Odłożysz książkę?
[rytmiczna muzyka]
Nie wiem, gdzie ty widzisz pulchną nudziarę.
Przepraszam.
[oklaski]
[Kuba] Cały czas jesteśmy aktywni, staramy się wyczuć partnera.
W momencie, jak dochodzi do przekazania pałeczki, my już jesteśmy
w lekkiej gotowości do tego, żeby ruszyć,
żeby wystartować.
Rozgrzejmy się, co? Pięć okrążeń na około boiska.
Pach, pach.
[rytmiczna muzyka]
Pola, osiem.
Co to było?
Miałeś mnie złapać.
Trzeba było uprzedzić?
Dirty Dancing.
Nie oglądałeś.
Dobra.
Przekalkulowałam to sobie i wyszło mi, że lepiej jak jesteś, niż jak cię nie ma.
Ale, żeby nie było,
dalej chcę mieć czas dla siebie.
Dobra.
Boję się.
Wiem. Ja też.
[rytmiczna muzyka]
[owacje]
Biegamy. Cały czas biegamy.
Pomyślałam, że można by zrobić jeszcze dodatkowe badania na cukrzycę.
Babcia miała.
Siostra taty też.
Mamo, ja to sobie sama zrobiłam.
[melancholijna muzyka]
Cześć.
Chciałam zapytać, czy zaopiekujesz się moim kotem, dopóki nie wyzdrowieję.
Tośka.
Przepraszam, że cię przestraszyłam.
To było okropne. To się więcej nie powtórzy.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Na pewno?
Na sto procent.
[melancholijna muzyka]
Czasem najgorsze rzeczy robią kobiety kobietom.
Sama to wymyśliłaś?
[przytakuje]
[melancholijna muzyka]
Było w telewizji.
[chichot]
- Bibip. - Bibip.
[Klaudia] Mamo!
Mamo!
Powiesz coś?
Wiesz, że ja nie pamiętam, żebyśmy tak szczerze porozmawiały?
Albo chociażby się pokłóciły?
Tak na serio?
Popłakały? Pośmiały się?
Żebyś mnie zabrała gdzieś poza pracą?
Na plac zabaw chociażby?
Mamo, ja nie mam z tobą prawie żadnych wspomnień.
[melancholijna muzyka]
[płacz]
Mamo…
[płacz]
Spokojnie.
[Maciek] To miał być czas wolny.
Praca poza domem jest jak czas wolny.
Chciałabyś.
No trochę się poluzuje, jak Zośka pójdzie do żłobka.
No dobra. Budżet.
Ile?
To jest mało bardzo.
Dwa niepełne etaty, no to…
Ale to nam nie starczy na mieszkanie.
No… na styk.
Co wy tu robicie?
Tadek.
Tadek, chodź.
Maciek.
Co?
Śpisz?
[płacz dziecka]
[śmiech]
Proszę.
Czekaj.
Dam jej ten ostatni raz.
KOCHANA, TRZYMAM KCIUKI ZA TWÓJ POWRÓT DO ZDROWIA. AGATA.
Cześć.
Dziś są moje dwudzieste piąte urodziny.
Połowę tego czasu poświęciłam sobie.
A raczej temu, jak wyglądam.
Aż trafiłam do szpitala.
Oto ona.
Moja prawdziwa historia.
Każdego dnia słuchamy o tym, co jest z nami nie tak.
Brawo.
Władek, uważaj z tym tortem.
[Władek] Uważam. Całe życie uważam.
[Julka] Czego nam się nie udało osiągnąć.
O, tu go daj.
[Julka] Co musimy poprawić, ulepszyć.
Myślimy, że jak będziemy idealni, będziemy szczęśliwi.
Co tu się dzieje?
Niespodzianka!
Hej!
No wspaniale.
Cześć.
Hej.
Chodź.
[spokojna muzyka]
[Julka] Wyobraź sobie świat,
w którym bycie doskonałym nie ma znaczenia.
Co byśmy zrobili z całą energią,
którą dotychczas marnowaliśmy?
Jak zmieniłoby się nasze życie i życie ludzi wokół nas?
Co się dzieje?
Nie wiem.
Wszystko.
Że to tak przemija.
Ty jesteś taka duża.
A ja taka stara.
I ta menopauza. Chcesz?
Sama zrobiłam.
Ty zrobiłaś?
No, z serem.
- I majonezem. - Kanapkę.
[rytmiczna muzyka]
Przepisałam bajkę twoich dzieci.
Widziałam.
Przepiękne.
[śmiech]
Lepiej, prawda?
Quadrato.
Oczy do przodu.
Quadrato.
Oczy do tyłu.
Sandwich.
I wykończenie. Okej?
Un, dos, tres…
[romantyczna muzyka]