Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลง]
[เสียงฝนตก]
(ห้องเดี่ยวให้เช่า)
(คริสตจักรภารกิจแห่งชาติ พระเจ้ารักคุณ)
[เสียงกีตาร์บรรเลงเบาๆ]
[ร้องเพลง ปรบมือไม่ได้ยินเสียง]
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลงต่อเนื่อง]
[ทุกคนร้องเพลงภาษาเกาหลี]
(เมื่อทำตามคำพูดของพระเจ้า พระองค์ทรงมอบความสงบสุขให้)
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลงดังขึ้น]
[เสียงทุกคนปรบมือ]
(Revelations: นิมิตสวรรค์)
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
- [ผู้ชาย] คุณปู่ มาด้วยเหรอ - [ผู้หญิง] ไว้เจอกันค่ะ
[ผู้ชาย] ไว้เจอกันนะครับ ไปครับ ไว้เจอกันนะครับ
- คนนั้นตามมางั้นเหรอ - อย่ามองสิ อย่าไปมอง
[เด็กผู้ชาย] ชินอายองเนื้อหอมนะ กับพวกคุณลุง
- [ชินอายอง] นี่ อยากตายเหรอ - [เด็กผู้ชาย] โอ๊ย!
- [ผู้ชาย] ช่วงนี้เป็นไงบ้าง - [ผู้หญิง 1] อ๋อ ดีขึ้นเยอะเลยละค่ะ ค่ะ
- แบบนี้นี่เอง ครับ - ใช่ค่ะ
- [ผู้หญิง 2] สวัสดีค่ะ - แป๊บนึงนะครับ
สวัสดีครับ
อ๊ะ เพิ่งมาวันนี้ครั้งแรกใช่ไหมครับ
ผมอาจารย์ที่รับผิดชอบที่นี่ ชื่อซองมินชานครับ
เอ่อ คือผมแค่เดินผ่านมา แล้วเห็นโบสถ์นี้เฉยๆ
อ๋อ
ยังไงดื่มกาแฟสักถ้วยก่อนไหมครับ เชิญครับ
[ผู้ชาย] ไม่ครับ ผม…
- มีธุระน่ะครับ - [ซองมินชาน] อ้าว
ดื่มกาแฟก่อนเถอะนะครับ [หัวเราะ]
- [ชินอายอง] ก็บอกว่าถูกตามมาจริงๆ - [เด็กผู้หญิง] คิดไปเองน่ะสิ เรื่องนั้นน่ะ
- [ชินอายอง] ขอโทษด้วยค่ะ - [เด็กผู้ชาย] ขอโทษครับ
[ผู้หญิงหายใจหอบสั่น]
เอ่อ เป็นไรไหมคะ
เอ่อ ไม่สบายตรงไหน ให้เรียก 1669 ไหมคะ
[หายใจแรง] ไม่เป็นไรหรอก
[เด็กผู้หญิง] ไปเหอะ
[เสียงฝนตก]
[หายใจแรง]
- [ผู้หญิง 1] ค่ะ ไว้เจอกัน กลับบ้านดีๆ นะคะ - [ผู้หญิง 2] ค่ะ คุณนาย
- คุณนาย กลับก่อนนะคะ - [ผู้หญิง 1] ค่ะ
(คริสตจักรภารกิจแห่งชาติ)
[ผู้หญิง 1] ค่อยๆ ลงบันไดค่ะ
- ค่อยๆ ลงมานะคะ - [ผู้หญิง 3] ไปก่อนนะคะ
[ซองมินชาน] ขนาดใหญ่ น่าจะโอเคนะครับ
ไหนๆ ก็มาแล้ว หวังว่าจะมาบ่อยๆ นะครับ
(ดูแลด้วยใจ คริสตจักรภารกิจแห่งชาติ)
[ซองมินชาน] บ้านอยู่แถวนี้เหรอครับ
- เอ่อ ครับ - ถ้างั้นมาบ่อยๆ นะครับ
เจอกันบ่อยๆ ก็ดีนะครับ
[ซองมินชาน] เคยเข้าโบสถ์หรือเปล่าครับ
ก็เคยครับ ตอนเด็กๆ แป๊บนึง
[ซองมินชาน] อืม ปกติตอนเด็กๆ ก็จะใกล้ชิดกับ
โบสถ์กันแบบนี้ แล้วก็จะห่างไปแป๊บนึง
แล้วก็ไปๆ มาๆ กันนี่แหละ เพราะฉะนั้นเนี่ย…
เอ่อ จะเห็นได้ว่า
ได้รับนิมิตและก็ได้รับภารกิจแล้วนะครับ แต่ว่า
ครับ
จะว่าไปแล้ว
ผมยังไม่ได้ถามชื่อคุณเลยนะครับ ชื่ออะไรเหรอ
ชื่อควอนยังแรครับ
คุณควอนยังแร
ว่าแต่ นั่นอะไรครับ
อันนี้มันก็คือ…
(บัตรลงทะเบียนผู้ศรัทธา ชื่อ ควอนยังแร)
มันเรียกว่ารายชื่อของผู้ศรัทธา คือว่าเมื่อก่อนไม่มีอะไร
ไม่มีอะไรแบบนี้หรอกครับ แต่เดี๋ยวนี้ โบสถ์ต่างๆ มีการจัดระบบกันหมดแล้ว
เพราะงั้นตอนนี้ก็เลย จำเป็นต้องมีของแบบนี้ขึ้นมานี่แหละครับ
ยังไงเราก็เป็นคริสตจักรที่ตั้งใหม่น่ะครับ
- เอ่อ น่าอายจริงๆ - โทษนะครับ
ผมบอกว่าแค่เดินผ่านมาก็เลยเข้ามาเฉยๆ ไง
แต่ว่าอันนี้ก็ไม่ได้อะไร แบบว่า เอ่อ…
แค่ให้กรอกง่ายๆ อย่างชื่อ…
และก็เบอร์โทร กรอกแค่นั้นก็ได้แล้วนะครับ ไม่ได้มีอะไรเลย
[หัวเราะ] แล้วก็ คืออันนี้
- [เสียงชัตเตอร์] - ถ้ามีรูปสักใบน่าจะดีมากเลยครับ
เดี๋ยวผมจะปรินต์รูปนี้ทันทีนะครับ แล้วก็ลบออกเลยครับ
ดูนี่สิครับ ทันที ลบแล้วครับ
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
อ้าว โทษทีครับ
พอดีมีสายด่วนโทรเข้ามา ขอไปคุยก่อนนะครับ แล้วจะรีบกลับมานะ
อันนี้ง่ายๆ เลยครับ แค่แบบ… กรอกได้ตามสบายเลยครับ
เดี๋ยวไปคุยแล้วจะรีบกลับมานะครับ
[เสียงปิดประตู]
[ดนตรีผ่อนคลายบรรเลง]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[เสียงโทรออก]
[เสียงรอสาย]
[ผู้ชาย] ครับ คุณซอง
ครับ เป็นไงบ้าง
[ผู้ชาย] โอย ก็ตามที่สงสัยเลย
คุณนายกับเทรนเนอร์ที่ฟิตเนสน่ะครับ มีความสัมพันธ์กันนานแล้ว
อาทิตย์นึงน่าจะสามครั้งได้
เอ่อ เดี๋ยวผมส่งรูปไปให้ดูเลยนะ ลองดูครับ
[ผู้หญิง] คงจะเหนื่อยมากเลยนะคะ
[หัวเราะ] ไม่หรอกค่ะ ต้องขอบคุณที่ช่วยมากกว่าค่ะ
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[หายใจสั่น]
[ผู้ชาย] เอายังไงต่อดีครับ ให้เก็บหลักฐานเพิ่มไหมครับ
เอ่อ ครับ หลักฐานเพิ่มนี่มันคือยังไงเหรอครับ
[ผู้ชาย] ก็เหมือนทั้งคู่จะเจอกันบ่อย
คราวหน้าถ้าเข้าไปในโมเต็ลแล้วมีอะไรกัน
ก็จะแอบถ่ายวิดีโอหรือว่าถ่ายรูป
แล้วก็หาอสุจิในพวกทิชชูหรือว่าถุงยาง
แน่นอนว่าตอนที่ไม่ได้ใช้ถุงยาง
เด็กๆ ของผมก็สามารถหาร่องรอยอสุจิ ที่ติดอยู่บนตัวคุณนายได้นะครับ
เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงเลยนะครับ
เอายังไงดี จะให้เก็บต่อหรือไม่เก็บดีครับ
ฮัลโหลครับ คุณซองครับ
[เสียงวางสาย]
[เสียงฝนตก]
[เสียงหงุดหงิด]
[ดนตรีหยุด]
อ้าว นี่จะไปแบบนี้เลยเหรอครับ
คือพอดีผมมีธุระน่ะครับ
ผมกรอกเอกสารเสร็จแล้ว
รองเท้าผม
เอ่อ นี่ครับ
โอ้ ถ้าใส่รองเท้าเหยียบส้นแบบนี้ มันจะพังง่ายนะครับ ลองใส่นี่ดูสิ
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลง]
คริสตจักรน่ะ
เป็นที่สำหรับผู้ทำบาปครับ
พระผู้เป็นเจ้ารักพวกเราทุกคนนะครับ
[ถอนใจ]
[ถอนใจแรง]
[ผู้หญิง] คนนั้นเขา
ลงทะเบียนไปแล้วเหรอ
อ๋อ…
ใช่แล้ว
ที่รัก เราต้องไปกันแล้วใช่ไหม
- อืม ไปสิ รีบเตรียมตัวแล้วออกมา - [ซองมินชาน] อืม
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
อือ พ่อ
ตอนนี้เหรอ
ไม่ค่ะ กินด้วยกันนี่แหละ
โอเค เดี๋ยวจะกลับไปแล้ว
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[ผู้หญิง] คุณไปส่งตรงสถานีข้างหน้าก็พอ
วันนี้งานเลี้ยงรุ่นอะไรนะ
เลี้ยงรุ่นมหาวิทยาลัย
ก็บอกไปแล้วนี่
อาจจะกลับบ้านช้าหน่อย ช่วยไปรับยอนอูด้วยนะ
[ผู้หญิง] โห อะพาร์ตเมนต์นั่น ก่อสร้างช่วงวันหยุดด้วยเหรอเนี่ย
แต่ก็ดี
รีบๆ สร้างให้เสร็จ จะได้รีบๆ มีคนมาอยู่ แล้วจะได้มาเข้าคริสตจักรของพวกเรา
[หัวเราะหึ]
[ถอนใจ]
[ผู้หญิง] นั่นอะไรน่ะ
คุณช่วยหยุดรถแป๊บนึงสิ
(ก่อสร้างคริสตจักรประชากรสวรรค์)
[ผู้หญิง] ที่นี่ก็เป็นโบสถ์แน่เลย
อะไรเนี่ย ศิษยาภิบาลจองนี่
(เจ้าของ: จองกุกฮวาน)
ตายแล้ว เขาอาจจะมาหา และก็ให้คุณรับผิดชอบก็ได้
เห็นให้ก่อตั้งคริสตจักรในที่แบบนี้ จริงๆ แล้วมีแผนนี่เอง
นี่ ที่รัก ที่คุณไปรับคนมาฟังท่านตอนเช้า มาตลอดสี่ปี เห็นผลแล้วนะ ว่าไหม
วันนี้ลองไปหาศิษยาภิบาลจอง แล้วถามดูสิ
โอเคไหม
[เสียงกดปุ่มกุญแจอิเล็กทรอนิกส์]
[เสียงเปิดประตู]
- [เสียงปิดประตู] - [ผู้หญิง] กลับมาแล้ว
วันนี้ไม่ต้องก่อสร้างใช่ไหม แต่ฝนหยุดตกแล้ว
เอ้อ เห็นว่าฝนจะตกหนัก ก็เลยให้เลิกงานไวหน่อย
เดี๋ยวผู้จัดการก็ทำให้เสร็จเองแหละ
มานี่เร็ว มากินข้าวกัน
อะไรเนี่ย อาหารเต็มไปหมดเลย
พรุ่งนี้แกย้ายไปทำงานกับทีมใหม่นี่ ต้องให้กินเนื้อสิ
แค่นี้เอง
แล้วก่อสร้างล่ะ เสร็จแล้วเหรอ
- เออ มะรืนนี้ก็รื้อนั่งร้านแล้ว - งั้นก็เกือบเสร็จแล้วสินะ
เอ้อ ว่าแต่ว่า
แกออกมาจากที่ดีๆ ทิ้งเส้นทางดีๆ ที่จะได้เลื่อนขั้น
แล้วอาสาไปอยู่กองปราบปรามอาชญากรรมเหรอ
ก็ดีออก
อยู่ใกล้บ้านด้วย เดินทางไปกลับมันเหนื่อยอยู่นะ
[ถอนใจ]
ได้ยินว่าไอ้ควอนยังแร ออกจากคุกแล้วมาอยู่แถวๆ นี้
เหรอคะ
เอ่อ รู้อยู่แล้วใช่ไหม
อร่อยจัง ซื้อเครื่องปรุงมาทำเหรอ
นี่ อย่าเอาแต่เปลี่ยนเรื่องคุยสิ
แกไม่ได้ไล่ตามหมอนั่น โดยไม่จำเป็นใช่หรือเปล่า [ถอนใจ]
ลืมเถอะ หืม
ลืม แล้วก็ใช้ชีวิตให้ดีเถอะ
อยากรู้จังว่าตึกจะรูปร่างเป็นยังไง
เอานั่งร้านออกแล้ว ส่งรูปให้ดูหน่อย
ตอนนี้ชีวิตฉันเหลือแค่แกคนเดียว
ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับแกละก็
[เสียงช้อนส้อมกระทบจาน]
[เสียงจานกระทบอ่างล้างจาน]
[พ่อ] ล้างจานด้วยล่ะ
(คริสตจักรสกายพยองอัน)
- [เสียงเคาะประตู] - เข้ามาได้
[เสียงเปิดประตู]
ท่านศิษยาภิบาล
(ฝึกจิตวิญญาณ)
[หัวเราะ] อาจารย์ซอง [ไอ]
อ้าว เป็นหวัดเหรอครับ
นั่งสิ
ท่านทำงานหนักเกินไปแบบนี้อีกแล้ว
ห่วงสุขภาพด้วยสิครับ
เอ่อ ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ผ่านไป
[จองกุกฮวาน] โธ่ แต่อาจารย์ซองของเรา ก็เหนื่อยหนักเลย หืม
คริสตจักรใหม่เป็นไงบ้าง
เหนื่อยอะไรกันครับ
อ้อ ก่อนจะมาที่นี่ก็ทำให้คนหนึ่ง
ลงทะเบียนรายชื่อได้ด้วยละครับ
อย่าไปยึดติดกับรายชื่อผู้ศรัทธาเลย
แต่ว่าอาจารย์ซองของเรา
อย่าลืมเผยแพร่คำสอน ของพระผู้เป็นเจ้าให้กับที่ทุรกันดารล่ะ
คิดแค่นั้นแล้วก็ทำงานไปก็พอ
ผมจะจำเอาไว้ครับ
เอ่อ คริสตจักรประชากรสวรรค์นั่นน่ะ
- อ้อ เห็นแล้วเหรอ - ครับ [หัวเราะ]
คือว่า ภรรยาผมตกใจกว่าผมอีกครับ [หัวเราะ]
คืออย่างน้อยก็น่าจะส่งข่าวกัน
[หัวเราะ] นั่นสินะ พอดีว่ายุ่งมากๆ เลย
[ซองมินชานถอนใจ]
คิดว่าใครเหมาะสมกับที่นั่นล่ะ
- เหมาะสมเหรอครับ - หมายถึงที่นั่น ก็…
ตอนนี้กำลังพูดถึงคริสตจักรประชากรสวรรค์
อาจารย์ซองอยู่ที่นั่นมานาน น่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ
ใครเป็นศิษยาภิบาล ที่เหมาะสมจะรับผิดชอบที่นั่น หืม
เอ่อ ศิษยาภิบาลที่รับผิดชอบ… [สูดลมหายใจเข้าออก]
คิดไม่ออกเลยเหรอว่ามีใครที่เหมาะสม
ไม่รู้สิครับ เอ่อ…
[สูดน้ำมูก]
ผมจะลองไปคิดๆ ดูแล้วกันนะครับ
โอเค
หนักหัวไปด้วยกันนี่แหละ
[เสียงจิปาก]
[จองกุกฮวาน] พระเจ้าจะให้นิมิตว่า ใครเป็นผู้ที่เหมาะสม
[เสียงฝนตก]
[ผู้ชาย] เร็วๆ เร็วๆ ก็บอกให้เอาร่มมาแล้วไง
เร็วเข้า รีบเข้าไปเลย เข้าไปก่อนเลย เข้าไปก่อน เร็วๆ
- [ผู้หญิง] ไม่นะ - อ้าว พี่มินชาน
อ้าว ฮวานซู
แป๊บนึงนะครับ
อ้าว ไม่ได้เจอกันนานเลย พี่มีเรื่องอะไรเหรอ
อ้าว ก็มาหาท่านศิษยาภิบาลจองน่ะสิ
อ๋อ พี่มาเจอคุณพ่อนี่เอง
พี่ รู้ใช่ไหมว่า
คุณพ่อสร้างคริสตจักรตรงที่ที่พี่อยู่
- อ๋อ ก็ได้ยินมาแล้วละ - เออนี่…
ผู้ใหญ่เอาแต่บอกให้ผมลองรับผิดชอบที่นั่น ลำบากใจจะแย่แล้วครับเนี่ย
งั้นเหรอ ไม่สิ
จริงๆ แล้ว คุณพ่อก็บอกว่าหาผู้ที่เหมาะสม แล้วก็…
มาถามความคิดเห็นจากฉัน
คุณพ่อถามความเห็นจากพี่อย่างงั้นเหรอ
เดี๋ยวนะ เรื่องนั้น ทำไมคุณพ่อถึงได้ถามพี่กันล่ะเนี่ย
เออ พ่อนี่บ้าไปแล้วจริงๆ ทำให้คนลำบากใจ
คนที่เหมาะสมก็ต้องพี่อยู่แล้ว
ให้ไปก่อตั้งที่นั่นตั้งหลายปี
[หัวเราะ]
พูดตามตรง ผมมันรู้อะไร ถึงจะไปรับผิดชอบที่นั่นได้ล่ะครับพี่
[ถอนใจ] ผมต้องไปคุยกับพ่อแล้วละ
ไม่ๆ อย่าทำงั้นเลย
เรื่องนี้ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องที่เราจะคุยกันได้ แล้ว…
พระเจ้าก็จะให้นิมิตแก่ผู้ที่เหมาะสมเอง เราแค่ต้อง…
- [ผู้หญิง] อาจารย์คะ พวกเราไปก่อนนะคะ - ไปด้วยกันสิ
- เอาเป็นว่า ผมไปก่อนนะ - อือ
- ไว้จะติดต่อไปอีกที ค่อยคุยกัน ไปนะ สู้ๆ - เออ ได้ ไปเถอะ
- ไปนะคะ - โทษทีนะ รีบไปกันเถอะ
[ผู้หญิงหัวเราะ]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[หายใจแรง]
[เสียงฟ้าผ่า]
[ซองมินชาน] ข้าแต่พระบิดา ขอทรงโปรดดูแลจิตใจ
และความศรัทธาที่บริสุทธิ์ต่อพระองค์ที่แบกรับ
ทุกอย่างเอาไว้ จะไม่หลงเชื่อไปกับสิ่งต่างๆ ของโลกนี้อีกต่อไป
แต่พระผู้เป็นเจ้า
ถ้าการดูแลในฐานะศิษยาภิบาลของคริสตจักรใหม่
ไม่ขัดแย้งกับพระประสงค์ของพระเจ้า
ก็ขอสารภาพว่า มีใจอยากจะลองทำงานนั้นดูสักครั้ง
[เสียงโทรศัพท์]
ช่วยแสดงให้เห็นพระประสงค์
[เสียงโทรศัพท์ดังต่อเนื่อง]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
(ภรรยา - อีชียอง)
[กระแอม]
- ฮัลโหล - [อีชียอง] ตอนนี้อยู่ที่ไหน
กำลังไปรับยอนอูหรือเปล่าเนี่ย
[เสียงฟ้าคำราม]
พูดเรื่องอะไร ทำไมผมต้องรับยอนอู
[อีชียอง] ก็ฉันอยู่งานเลี้ยงรุ่น เลยขอให้คุณช่วยไปรับยอนอูให้ไงเล่า
เอ่อคือ พอดีผมมีงานนิดหน่อย
[อีชียอง] นมัสการจบตั้งนานแล้ว คุณมัวทำอะไรอยู่ [สะอื้น]
[สะอื้น] ทำไงดี ทำไงดีล่ะ
ทำไม ครูของยอนอูบอกว่าอะไร
[อีชียอง] บอกว่ามีผู้ชายที่ไหนไม่รู้ มารับไปแล้ว [สะอื้น]
[เสียงฟ้าผ่า]
ฉันก็นึกว่าเป็นคุณ ทำยังไงกันดี
ยอนอูถูกลักพาตัวเหรอ ทำไงดี [ร้องไห้สะอึกสะอื้น]
ที่รัก คุณไปที่เนิร์สเซอรี แล้วลองถามดูว่าคนที่พาไปหน้าตาเป็นยังไง
[อีชียอง] ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับยอนอู ฉันไม่ปล่อยคุณเอาไว้แน่ เข้าใจไหม
- [เสียงวางสาย] - [หายใจแรง]
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลง]
[เสียงฟ้าคำราม]
[เสียงฟ้าผ่า]
(ทะเบียนผู้กระทำผิดทางเพศ)
(ชื่อผู้กระทำผิดทางเพศ)
(ควอนยังแร ที่อยู่ 8 บอนกิล ถนนมยองฮวา เมืองมูซาน)
[เสียงชัตเตอร์]
[เสียงฟ้าคำราม]
[อียอนฮี] นี่ อียอนจู
เธอยังไม่คุยกับพ่ออีกเหรอ
โทรไปหาพ่อหน่อยสิ
[อียอนจูเสียงสั่น] อืม ได้พี่ จะทำงั้นนะ
ทำไมเสียงเป็นแบบนั้น
(พี่สาว)
ไม่สบายเหรอ
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
ยอนจู
เปล่าค่ะ [หายใจสั่น]
พอดีเพิ่งตื่น
[อียอนฮี] อะไร นี่มันกี่โมงแล้วเพิ่งตื่น
ไหนว่าเสียดายเวลาไปเรียน เลยจะตั้งใจไง
นี่ตั้งใจเรียนอยู่ใช่ไหม
[อียอนจู] อืม
ไว้เดี๋ยวค่อยโทรไปใหม่นะ [หายใจสั่น]
[อียอนฮี] เออๆ ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรมานะ
- [เสียงวางสาย] - [หายใจสั่น สะอื้น]
[ถอนใจ]
[อียอนจู] พี่คะ
- [หายใจแรง] - [ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงดังขึ้น]
พี่คะ
จำได้ไหม
ครั้งแรกที่ฉันย้ายไปเข้าห้องพักน่ะ
พี่บอกจะจัดงานขึ้นบ้านใหม่และเราจะถ่ายรูปกัน
รูปพี่ออกมาสวยมากเลย
แต่ฉันไม่น่ามาอยู่คนเดียวเลย
[หายใจหอบ]
ตอนที่ฉันถูกหมอนั่นจับตัว ฉันคิดอะไรรู้ไหม
"เดี๋ยวก็คงมีใครมาช่วยฉันแหละ"
พี่จะต้องรู้อย่างแน่นอน
เพราะพี่ฉลาด และก็จบมหาวิทยาลัยตำรวจแห่งชาติ
[เสียงปิดประตูดังปัง]
แต่ว่า…
คนที่เปิดประตูเข้ามา
มักจะเป็นไอ้หมอนั่น
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงกรีดร้อง]
[กรีดร้อง]
[สูดน้ำมูก หายใจสั่น]
[เสียงฟ้าคำราม]
[สะอื้นเบาๆ]
[อียอนจู] พี่คะ
ทำไมทำอย่างนั้น
ทำไม
ทำไมถึงไม่มาช่วยฉันล่ะ
ทำไม
[เสียงฟ้าคำราม]
[ผู้หญิง] อีกสิบเมตรจะถึงที่หมายค่ะ
[ซองมินชานหายใจหอบ]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[หายใจสั่น]
[เสียงโทรออก]
[เสียงรอสาย]
[ผู้ชาย] แจ้งเหตุฉุกเฉินครับ
ครับ ที่นี่ เอ่อ…
คือว่าลูกของผม… ลูกของผมหายตัวไปครับ
[ผู้ชาย] ลูกของคุณที่เป็นคนแจ้งเข้ามา หายไปเหรอครับ
ควอนยังแร… ควอนยังแร…
คือไอ้คนที่ข่มขืนคนแถวนี้ คือคน…
- คืออยู่หน้าบ้านคนนั้น อยู่หน้าบ้าน แต่ผม… - [ผู้ชาย] ใจเย็นๆ ก่อน ค่อยๆ อธิบายนะครับ
เหมือนเขา… เหมือนเขาตั้งใจจะฝังอะไรเลย
คือ… พลั่วครับ เขาถือพลั่วอยู่
[ผู้ชาย] คุณครับ ตอนนี้พบเห็น อาชญากรรมในที่เกิดเหตุเหรอครับ
ไม่ใช่ ตอนนี้ลูกผมหายตัวไปไงล่ะครับ
- แต่ว่าตอนนี้… - [ผู้ชาย] หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ
ก็บอกว่าควอนยังแรไง ควอนยังแร คนร้ายข่มขืนแถวนี้ ตรวจดูก็รู้แล้ว
[ผู้ชาย] คุณครับ แจ้งความเรื่องคนหายหรือยังครับ
[เสียงฝนตก]
[เสียงฟ้าผ่า]
รีบส่งตำรวจมาที่หน้าบ้านควอนยังแรตอนนี้
- ผมอยู่หน้าบ้าน… ฮัลโหล - [โทรศัพท์ดัง]
[ครางหงุดหงิด]
[เสียงฟ้าผ่า]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงหายใจแรง]
[หายใจแรง]
[หายใจหอบ]
(เนินเขาจิ้งจอก 1.5 กิโลเมตร)
[เสียงฟ้าคำราม]
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[เสียงฟ้าร้อง]
[หายใจแรง]
(สิบเปอร์เซ็นต์)
[เสียงหายใจแรง]
อาจารย์ใช่ไหมครับ
เหมือนจะตามมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
มีเรื่องอะไรเหรอครับ
[เสียงโทรศัพท์]
ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมกลับบ้านแล้วนะครับ
[หายใจสั่น]
[ซองมินชาน] ยอนอู
ยอนอู
[หายใจสั่น]
[ควอนยังแร] อาจารย์ครับ
กำลังทำอะไรอยู่เหรอครับ
หลบไปหน่อยครับ
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลงดังขึ้น]
[เสียงออกแรงวิ่งกระหืดกระหอบ]
[ซองมินชานออกแรงต่อสู้]
[ทั้งคู่ออกแรงต่อสู้กัน]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงออกแรงต่อสู้กันต่อเนื่อง]
[ครางเจ็บ ออกแรงต่อสู้กัน]
[หายใจแรง]
[เสียงฟ้าผ่า]
[หายใจกระหืดกระหอบ]
[เสียงออกแรง เหนื่อยหอบ]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
(ภรรยา - อีชียอง)
[เสียงโทรออก]
- [อีชียอง] เฮ้อ เจอยอนอูแล้ว - ที่รัก
[อีชียอง] รู้จักโนเอลเพื่อนของยอนอูใช่ไหม
โนเอลชวนไปเล่นกันที่บ้าน พ่อของโนเอลก็เลยเป็นคนมารับน่ะ
เขาบอกว่าคุยกับคุณครูแล้ว แต่สงสัยตอนเปลี่ยนเวรจะลืมบอกกันละมั้ง
แต่ว่านะ ถ้าจะพาไป พ่อแม่โนเอลก็น่าจะบอกกันหน่อยสิ
[ซองยอนอู] ถ้าบอก ก็ไม่ยอมให้หนูไปเล่นนี่นา [สะอื้น]
[อีชียอง] นี่ แม่บอกให้ยกมือขึ้นไง
ก่อเรื่องแล้วยังกล้าร้องอีก หา
ที่รัก คุณอยู่ไหนน่ะ
[ดนตรีระทึกน่ากลัวบรรเลง]
[หายใจแรง]
[ซองมินชานออกแรง]
[ซองมินชานหายใจหอบ]
[หายใจแรง]
[ดนตรีระทึกน่ากลัวบรรเลงต่อเนื่อง]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
(สถานีตำรวจมูซานกลาง)
(ทีมอาชญากรรมสาม)
(ทีมอาชญากรรมสี่)
[ผู้ชาย] ผู้หมวดอียอนฮีใช่ไหมครับ
สวัสดีครับ รุ่นพี่
ผมทำทีมอาชญากรรมสี่ด้วยกัน สิบเอกโซอึนกยูครับ
- อ๋อ ค่ะ - หัวหน้ารวบรวมแล้วให้เอามาให้
พอดีเกิดเหตุทุกคนเลยอยู่ในห้องสรุป
- ไปด้วยกันนะครับ - ค่ะ
[ผู้กอง] นี่ไม่ใช่การหายตัวทั่วไป
อ้าว มาแล้วเหรอ
ก่อนที่จะสรุปคดี
นี่ผู้หมวดอียอนฮีที่จะมาทำงานในทีมสี่ตั้งแต่วันนี้
ทักทายกันสิ
[ผู้กอง] เฮ้อ เกิดคดีใหญ่เมื่อคืน เลยวุ่นวายไปหมด มาฟังสรุปกันก่อนแล้วกัน
สี่ทุ่มครึ่งเมื่อคืน คุณซองมินชาน ที่เป็นผู้แทนคริสตจักรที่ชื่อว่าภารกิจแห่งชาติ
โทรศัพท์มาแจ้งความเอาไว้
เขาแจ้งความว่า ควอนยังแรคนร้ายข่มขืนที่อยู่แถวนี้
ที่มีประวัติสองครั้งและใส่กำไลข้อเท้าอยู่
มีการเคลื่อนไหวที่น่าสงสัย
ตอนนี้ควอนยังแรตัดกำไลข้อเท้าและหายตัวไป
และในเวลาเดียวกัน ได้รับแจ้งว่านักเรียนหญิงม.ต้นหายไป
ชื่อว่าชินอายอง
ผู้สูญหายก็ไปที่คริสตจักรภารกิจแห่งชาติ
นมัสการเสร็จก็ไปคาราโอเกะกับเพื่อนๆ และขาดการติดต่อไประหว่างทางกลับบ้าน
ก่อนอื่น ทีมหนึ่ง
- เริ่มสืบข่าวเพื่อนๆ ชินอายองได้เลย - [ทีม 1] ครับ
[ผู้กอง] ส่วนทีมสี่ เริ่มสืบข่าวคนที่โทรเข้ามาแจ้งความเมื่อวาน
- [ผู้ชาย] ครับ - [ผู้กอง] เอ้า รีบๆ ไปจัดการเลย
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[หายใจแรง]
[สูดน้ำมูก]
[ผู้ชาย] ชางอุนดง มยองฮวาโร 8 บอนกิล จะเริ่มห้ามเข้าออกแล้ว
นิติเวชจะมาในอีกห้านาที
[เสียงไซเรน]
(ตำรวจ)
(ห้ามเข้า แนวกั้นของตำรวจ)
- [ตำรวจ 1] มาด้วยเหรอครับ - [หัวหน้า] เออ
- โอย เวร - น่าจะเป็นที่ที่ควอนยังแรเคยอยู่จริงๆ ครับ
โอย แต่ดูไม่เหมือนที่ที่คนจะอยู่ได้เลยครับ
อะไร ไม่มีไฟด้วยเหรอ
ครับ ไฟถูกตัดหมดเลยครับ
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลง]
นี่ ย้ายเฟอร์นิเจอร์ในนี้ออกให้หมด
[ตำรวจ 1] ครับ ไปกัน
[เสียงเคลื่อนย้ายตู้ดังโครมคราม]
หัวหน้าครับ
[หัวหน้าถอนใจแรง]
[หัวหน้า] หมอนี่มันบ้าสุดๆ ไปเลยนี่หว่า
[เสียงสูดน้ำมูก]
(ข้อหาฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา)
[ดนตรีเศร้าหดหู่ใจบรรเลง]
[หายใจสั่น สะอื้นเบาๆ]
(การมอบตัวข้อหาฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา)
(โทษข้อหาฆ่าคนตายแล้วมอบตัว)
[หายใจสั่น]
[เสียงเคาะประตู]
[เสียงเปิดประตู]
อยู่ไหมครับ
ครับ [กระแอม]
เอ่อคือ คุณซองมินชานใช่ไหมครับ
ครับ ว่าไงครับ
พวกเราเป็นตำรวจนะครับ
เรามาเพราะว่าเมื่อคืน คุณโทรไปแจ้งเรื่องคุณควอนยังแรน่ะครับ
เอ่อ เห็นคุณแจ้งว่าเขาจะฝังศพใช่ไหมครับ
เอ่อ ครับ
เอ่อ ควอนยังแร เมื่อวานเขามาที่คริสตจักรน่ะครับ
แต่ว่าคือ ผมเห็นเขาใส่กำไลข้อเท้าอยู่ครับ
ก็เลยแบบว่า ตกใจมากน่ะครับ
แล้วผมก็ได้รับสายว่าลูกของผมหายตัวไป
เอ่อ ด้วยความสงสัย ก็เลยไปที่บ้านควอนยังแรครับ แต่ว่า…
- [โซอึนกยู] แต่ทำไมครับ - คือ… เห็นว่าเขาถือพลั่วอยู่ครับ
น่าจะเอาไปฝังศพ
ก็เลยแจ้งความนี่แหละครับ
แล้วลูกของอาจารย์ล่ะครับ
อ๋อ คือ…
เข้าใจผิดกันน่ะครับ คือ…
คือลูกของผมเล่นอยู่ที่บ้านเพื่อน พอดีเพิ่งจะได้รับสายหลังจากนั้น
[โซอึนกยู] อ๋อ
คือมีนักเรียนหญิงม.ต้นหายไปครับ ชื่อว่าชินอายองครับ
อา… อายองคริสตจักรเราเหรอ
ครับ
[ซองมินชาน] อะไร… เกิดอะไรขึ้นกับอายอง
[อียอนฮี] ขอดูได้ไหมคะ
ครับ ได้
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[อียอนฮี] ควอนยังแรอยู่ที่นี่นานแค่ไหนถึงไปคะ
เอ่อ ตอนที่ให้เขากรอกใบสมัครผู้ศรัทธา
ผมออกไปรับโทรศัพท์แป๊บนึง แล้วเขาก็ไปน่ะครับ
[ดนตรีเริ่มตึงเครียด]
ถ้างั้นอาจารย์โทรมาแจ้งความแล้วทำยังไงต่อคะ
ผมก็กลับบ้านไปน่ะสิครับ
ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัด ว่าคุณควอนยังแรทำอะไรกับชินอายองน่ะครับ
ตอนนี้เรากำลังสืบสวนกันอยู่
เอ่อ ถ้าเกิดว่าคิดอะไรออกละก็ รบกวนช่วยติดต่อหาเราด้วยนะครับ
ครับ
[เสียงปิดประตู]
[ซองมินชานถอนใจแรง]
[เสียงปิดประตู]
[หายใจสั่น]
[ดนตรีเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
[หายใจแรง]
[เสียงแหลมน่ากลัวดังแทรก]
[สะอื้นเบาๆ]
[ดนตรีเศร้าสะเทือนใจบรรเลง]
(ท่านศิษยาภิบาลจองกุกฮวาน)
(ผมส่งข้อมูลบทสรรเสริญไปทางอีเมลนะครับ)
(ท่านศิษยาภิบาล ผมมีเรื่องจะสารภาพ)
[สะอื้น]
(เมื่อวานนี้ผม)
(มินชาน… มาคุยกันเป็นการส่วนตัวเถอะ มาที่คริสตจักรของผม…)
[ดนตรีเปียโนทำนองเศร้าบรรเลง]
[สะอื้น]
[ซองมินชานเคาะประตู]
[สูดลมหายใจลึก]
ท่านครับ
ตอนนี้เกิดปัญหาใหญ่แล้วละครับ
[จองกุกฮวาน] นายก็ได้ยินแล้วเหรอ
เรื่องของฮวานซูน่ะ
[จองกุกฮวานสะอื้น]
ทั้งที่สอนให้ใช้ชีวิตอย่างถูกต้องตรงไปตรงมา
[สูดน้ำมูก]
[สะอื้น]
ไม่รู้ว่าเด็กนั่นคิดอะไร ถึงได้ไปคบกับสมาชิกของคริสตจักร
[จองกุกฮวานสูดน้ำมูก สะอื้น]
แต่ฮวานซูเพิ่งจะแต่งงานได้ไม่นานเองนี่ครับ
ก็นะ [สะอื้น]
นายก็รู้นี่ว่าฮวานซูอ่อนโยนแค่ไหน
เขาอ่อนโยนเกินไปก็เลย…
ตกหลุมการยั่วยวนของเธอไง
แต่ว่าฉันน่ะ บอกฮวานซูไปแล้วว่าให้รีบจัดการ
และกลับไปหาครอบครัว ให้สำนึกผิดก็พอ แต่ว่า…
ผู้หญิงที่ไปคบด้วย
ดันเขียนรายละเอียดที่เคยคบกัน ลงในกระทู้คริสตจักร
ในกระทู้นั่นน่ะ
นี่ ดูที่เขียนสิ มันตั้งใจ จะทำแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้วนี่นา หืม
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[สะอื้น สูดน้ำมูก]
โธ่เอ๊ย
เรื่องฮวานซู ฉันว่า…
จะส่งไปเผยแพร่ศาสนาที่ต่างประเทศสักพัก
ให้เขาเลี่ยงๆ ไปหน่อย
โอ๊ย อยากจะบ้าตายจริงๆ
[จองกุกฮวานถอนใจ]
ไอ้คนที่รับใช้พระผู้เป็นเจ้า
ดันตาบอดหลงในตัณหา
ทั้งที่ฉันบอกว่า ให้เขาใช้ชีวิตเพื่อพระเจ้าเท่านั้นแท้ๆ
[ซองมินชานสูดลมหายใจลึก]
มินชาน
ทั้งหมดนี่
น่าจะเป็นแผนการของพระผู้เป็นเจ้าใช่ไหม
ท่านครับ
ท่านได้กลิ่นที่หอมหวาน มาจากไหนหรือเปล่าครับ
[จองกุกฮวาน] เรื่องคริสตจักรประชากรสวรรค์ ที่สร้างอยู่
[ถอนใจ]
หวังว่านายจะช่วยรับผิดชอบที่นั่นให้นะ
[สูดลมหายใจลึก]
[ดนตรีเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
[จองกุกฮวาน] พระประสงค์ของพระเจ้า คงเป็นเช่นนี้
พวกเราทุกคนต้องใช้ชีวิต ตามพระประสงค์ของพระเจ้านี่นะ
มินชาน
คริสตจักรประชากรสวรรค์ นายช่วยรับผิดชอบ
และก่อตั้งมันให้ดีๆ ด้วยนะ
ผมจะทำตามครับ
ผมจะทำตาม
พระประสงค์ของพระเจ้า
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
เจ้าหน้าที่คุมประพฤติควอนยังแร บอกว่าเขาไม่ส่อแววอะไรมาก่อนเลยครับ
เห็นว่าขยันทำงานที่บริษัทรื้อถอน
มาโรงพยาบาลตลอดไม่เคยขาดด้วยครับ
แถมเขาก็อยู่ในสภาพที่ดีขึ้นเยอะ
รู้ไหมว่าเขาวาดรูปนี้ขึ้นมาเมื่อไหร่
ตอนนี้กำลังตรวจสอบอยู่ครับ
แต่มองด้วยตาเปล่าแล้วน่าจะวาดช่วงนี้
ช่วงนี้เหรอ
ก็ไม่เห็นส่อแววอะไรเลยนี่นา
ทำไมก่อเหตุอีกแล้วล่ะ
[โซอึนกยู] น่าจะเป็นหมอจิตเวช ที่ดูแลควอนยังแร
[ผู้ชาย 1] สาเหตุความผิดปกติทางจิต มีหลายอย่างมาก
อาจจะอยู่ในพันธุกรรม
จะให้พูดอย่างเต็มปากว่าเป็นอะไรนั้นยากครับ
แต่ตอนเด็กถูกพ่อเลี้ยงทำร้าย คาดว่าน่าจะเป็นสาเหตุหลักสำคัญ
[ทนายหญิง] ทำร้ายยังไงคะ
เริ่มจากทุบตีระดับที่ทำให้หัวกะโหลกเขายุบ
และแช่มือลงไปในน้ำที่เดือดอยู่
ให้นอนบนพื้นห้องน้ำ แล้วทรมานด้วยการฉีดน้ำใส่หน้าไม่หยุด
แล้วก็ทารุณทางเพศครับ
[ทนายหญิง] ค่ะ คณะลูกขุนคะ
ร่างกายของผู้ต้องหา ยังเหลือแผลเป็นอยู่ร้อยกว่าแผลค่ะ
ผลจากการโดนทำร้ายมาตลอดสิบปี
พยานคะ ถึงจะผ่านเรื่องแบบนี้
แต่จะโตเป็นผู้ใหญ่ที่ปกติได้ไหมคะ
ถึงจะเจอประสบการณ์แบบนั้น แต่ไม่ใช่ทุกคนที่มีแนวโน้มนิสัยเป็นคนร้าย
อย่างไรก็ตาม ถ้าได้รับการรักษาในเวลาเหมาะสม
- หลายๆ อย่างก็จะเปลี่ยนไปเลยครับ - [ถอนใจแรง]
คนไข้ควอนยังแรถูกทำร้ายมาตลอดสิบปี
แล้วตอนที่อายุ 16
หลังออกจากสถานพินิจข้อหาประทุษร้าย ก็เริ่มออกจากการทารุณของพ่อเลี้ยง
ควอนยังแรที่เป็นเด็ก
[อียอนฮี] เดี๋ยวก่อน นี่กำลังทำอะไรน่ะ
[พ่อ] ยอนฮี
- [ผู้พิพากษา] โปรดอยู่ในความสงบ - [อียอนฮี] ทำไมกันน่ะ
ทำไมถึงต้องสร้างเหตุผล ให้กับคนแบบนั้นด้วยล่ะคะ
[หัวเราะเยาะ]
- ขำเหรอ - [ผู้พิพากษา] ออกไปจากห้องด้วยครับ
- ขำเหรอ - [ผู้พิพากษา] รีบพาออกไปเลย
- ปล่อย ปล่อยฉันนะ - ช่วยออกไปด้วยค่ะ
- ยอนฮี - [อียอนฮี] หมอนั่นเป็นปีศาจ
บอกว่าหมอนั่นเป็นปีศาจ
- ตอนนี้กำลังเข้าข้างใครอยู่กันแน่ - [ผู้หญิง] ใจเย็นๆ นะคะ
[อียอนฮี] ปล่อย! ฉันบอกให้ปล่อยไง!
ปล่อย!
ศาสตราจารย์อีนักซอง
ไม่เจอกันนานนะคะ
อียอนฮี ทีมอาชญากรรมค่ะ
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
แต่ว่าเราเคยเจอกันด้วยเหรอครับ
ห้าปีก่อน
จำคดีควอนยังแรได้ไหมคะ
ตอนนั้นอียอนจูที่ถูกทารุณกรรมด้วยการกักขัง
หนีออกมาได้และแจ้งตำรวจด้วยตัวเอง
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
ฉันคือพี่สาวอียอนจู
ฉันอยากถามศาสตราจารย์มาตลอดค่ะว่า…
ทำไมตอนนั้นทำแบบนั้น
ทำไมถึงต้องสร้างเหตุผลให้กับควอนยังแรด้วย
ตอนนั้นผม เอ่อ… [กระแอม]
ให้การในมุมมองของผู้เชี่ยวชาญ
รู้ใช่ไหมว่าผมเป็นหมอ
ครับ วิจัยอาการป่วยของคนและก็รักษาด้วย
รักษาเหรอ แล้วใช้เวลารักษาไปตั้งกี่ปีแล้วล่ะ
ทำไมชินอายองหายไปรู้ไหม
ก็เพราะคุณยังไงล่ะ
เพราะว่าคุณให้ข้ออ้างกับไอ้คนที่เหมือนปีศาจนั่น
มันถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกในไม่กี่ปี
ไม่ใช่ปีศาจครับ
ควอนยังแรเป็นแค่มนุษย์คนนึง คนที่พังครับ
- [อียอนฮีหัวเราะ] - อยากช่วยชินอายองไหม
งั้นก็ต้องรู้สิว่าควอนยังแรเป็นคนยังไง
แน่นอนว่าพูดในฐานะครอบครัวผู้เสียหาย ก็เข้าใจได้อยู่ แต่ว่านะ ถ้าเป็นสายสืบ
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลงต่อเนื่อง]
ขอตัวก่อนครับ
[อียอนฮี] หลังตัดสินคดี เรื่องของหมอนั่นก็กระจายไปทั่ว
ราวกับว่าเป็นคนที่สมควรได้รับการเห็นใจ
อย่างกับว่าช่วยไม่ได้
ที่เขากลายเป็นแบบนั้น
หลังจากนั้นไม่นาน
ยอนจูก็จบชีวิตด้วยตัวเธอเอง
ยอนจูที่หนีรอดออกมาจาก การทรมานที่เหมือนกับนรกนั่น
แต่ว่าคุณ…
เป็นคนฆ่าเธอ
[ดนตรีเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[ผู้หญิง] อาจารย์คะ
อาจารย์คะ อาจารย์ซองใช่ไหมคะ
- ว่าไงครับ - ฉันเป็นแม่ของอายองค่ะ [สะอื้นเฮือก]
อ๋อครับ คุณแม่
- เอ่อ มาที่นี่ได้ยังไง - อายองลูกสาวฉัน
ทำไมลูกสาวฉัน [สะอื้น]
นี่ เอ่อ…
คุณแม่ครับ ขึ้นไปแล้วค่อยคุยกันนะ นะครับ
ทำไมลูกฉันถึง… [ร้องไห้สะอึกสะอื้น]
[ซองมินชาน] คุณแม่ครับ ยังไงก็ต้องหาอายองเจอแน่นอนครับ
[สะอื้น สูดน้ำมูก]
ต้องเป็นงั้นค่ะ
เอ่อ แต่ว่าอาจารย์คะ
ถ้าเกิดว่า
สมมตินะ
ถ้าหากว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับอายองไปแล้วล่ะคะ
พูดอะไรน่ะ ห้ามคิดแบบนั้นเลยนะครับ คุณแม่
สมมติว่า…
ถ้าเกิดว่า…
อยู่ๆ ตำรวจก็โทรมา [สะอื้น]
บอกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แล้วก็ให้ฉันไปเพื่อยืนยัน
คุณแม่ต้องเข้มแข็งเอาไว้นะครับ อายองยังมีชีวิตอยู่ครับ
[ร้องไห้] ใช่ไหมคะ อาจารย์ อาจารย์คะ ใช่ไหมคะ อาจารย์
- ใช่ไหมคะ - ใช่แล้วครับ แน่นอนครับคุณแม่
- [ร้องไห้] - มาอธิษฐานด้วยกันนะ
พระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ พระบิดาผู้เมตตาของพวกเรา
พระเจ้าที่ทรงชี้แนะ และปกป้องพวกเราอยู่ตลอด
ตอนนี้อายองของเราอยู่ที่ไหน
และอยู่ในสถานการณ์แบบไหน ท่านคงจะรู้ดียิ่งกว่าใคร
ถึงแม้ว่าอายองลูกแกะน้อยของพระเจ้า จะอยู่ในความมืด
พวกเราก็เชื่อว่าเธอจะอยู่กับท่าน
พระเจ้า ได้โปรดจำสถานการณ์ลำบากตอนนี้
เราต้องการความช่วยเหลือจากท่านจริงๆ
[ตำรวจ 1] ภาพจากกล้องวงจรปิด ใกล้บ้านควอนยังแรหนึ่งวันก่อนหายไป
ดูเหมือนว่าเขาจะพังกล้องสี่ตัว ในละแวกบ้านเขาตอนช่วงสุดสัปดาห์ครับ
บางทีเขาน่าจะวางแผนอย่างรอบคอบ ก่อนลงมือไม่กี่วันก็ได้นะครับ
นี่กล้องป้องกันอาชญากรรมแตกสี่ตัว แล้วศูนย์ควบคุมทำอะไร
ช่วงนี้กล้องพังหลายตัวเพราะฟ้าผ่า และฝนตกหนัก ก็เลยเข้าใจว่าแบบนั้นครับ
กล้องวงจรปิดของชาวบ้าน กับกล่องดำรถแถวนั้นล่ะ
เพราะฝนตกทัศนวิสัยก็เลยแย่มาก จำแนกลำบากครับ
- โอย อยากจะบ้าตาย โธ่ - [เสียงโทรศัพท์สั่น]
ครับ
งั้นเหรอครับ ทราบแล้วครับ
- หัวหน้า เจอรถควอนยังแรแล้วครับ - [ผู้กอง] อยู่ที่ไหน
- เนินเขาจิ้งจอกบนเขาชอนอิลซาน - นี่ รีบไปเตรียมระดมพล เอ้า เร็วสิ
- [ทุกคน] ครับ - [ผู้ชาย] ไปกันเถอะ
ฉันขึ้นรถเมล์ไปก็ได้นะคะ
โธ่ ต้องพาไปส่งอยู่แล้วสิครับ
คุณแม่ต้องหนักแน่นเข้าไว้นะครับ
คุณแม่ครับ คืนนี้ให้ทุกคน มาร่วมอธิษฐานด้วยกัน ดีไหมครับ
ทุกคนที่รักอายองมารวมตัวกัน เอ่อ…
- มาอธิษฐานรวมใจกันเป็นหนึ่งเดียว - [เสียงโทรศัพท์สั่น]
- แบบนี้แล้วรับรองว่า… - ฮัลโหล
[แม่ของชินอายองหายใจเฮือกๆ]
แล้วอายองล่ะคะ
[ร้องตกใจ] ไม่ค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ
ไม่ค่ะ บอกว่าฉันจะไปด้วยไง
[สะอื้น] ส่งที่อยู่มาให้หน่อย
- [สะอื้น] - [เสียงวางสาย]
โทรมาเรื่องอะไรครับ คุณแม่
เขาว่าเจอรถหมอนั่นแล้ว
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลง]
ทำไงดี
[สะอื้น] ทำไงดี [ร้องไห้]
[ซองมินชาน] ที่ไหนเหรอครับ ที่นั่นน่ะ
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงผู้ชายในวิทยุ] เริ่มทำการค้นหา พื้นที่หนึ่งถึงสาม
- ทีมนิติเวชกำลังตรวจสอบ - [ผู้ชาย 1] ไม่เจออะไรพิเศษเลย
ตรวจแล้ว
[ผู้ชาย 2] เดี๋ยวก็ต้องเจออะไรน่า ยังไงก็ต้องหาเจอแน่
[ผู้ชาย 3] ถ่ายออกมาดีๆ ล่ะ
[ผู้ชายในวิทยุ] ขอเพิ่มกำลังเสริมพื้นที่หนึ่งถึงสี่
- [ผู้ชาย 3] ถ่ายให้ดีๆ - [ผู้ชาย 4] ครับ
[หัวหน้า] ตำรวจกับสายสืบ นิติเวชมาแค่นี้เหรอ
[โซอึนกยู] ทำไมหมอนั่นถึงมาที่นี่นะ
[ผู้ชาย 5] เหมือนทิ้งรถไว้แล้วก็หายไปเลย โธ่
[ผู้ชาย 3] จะลงไปตั้งแต่ตรงนี้
[ผู้ชาย 5] ชินอายอง หนีไปได้ระหว่างทางหรือเปล่า
[โซอึนกยู] นั่นน่ะสิ
[ผู้ชาย 3] เผื่อเอาไว้ก่อน ไปลองหาตรงนั้นเพิ่มด้วย
[ผู้ชาย 5] นี่อะไรเนี่ย
- [โซอึนกยู] เจออะไรบ้างไหม - [ผู้ชาย 6] แถวนี้ไม่มีอะไรเลย
[เสียงพูดคุยฟังไม่ได้ศัพท์]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
นิติเวช
- [ผู้ชาย 2] นี่ ลองไปหาอีกรอบตรงนั้นน่ะ - [อียอนฮีถอนใจ]
- เจออะไรไหม - [ผู้ชาย 7] ยังไม่เจออะไรเลยครับ
[เสียงออกแรง]
ก็รู้ครับ แต่ผมเป็นพ่อนะครับ ขอเข้าไปดูหน่อย ขอร้อง ทำไมทำแบบนี้ล่ะครับ
[ผู้ชาย 8] หลบหน่อยครับ
[พ่อ] โธ่ ขอเข้าไปหน่อย บอกว่าขอเข้าไปหน่อยไง
- [แม่] คุณคะ! - [ผู้ชาย 9] เข้าไปไม่ได้ครับ
- ใจเย็นนะครับ - [แม่ร้องกรี๊ด] อายองล่ะคะ
เขายังค้นหากันอยู่เลย
- ต้องลองเข้าไปในโน้นดู - [แม่] อายอง!
เราเป็นพ่อแม่อายองนะ น่าจะบอกกันหน่อย ว่าเกิดอะไรขึ้นไม่ใช่หรือไง
- [แม่] อายอง! หลบไป! - อะไรน่ะ
- [ถอนใจ] - [ผู้ชาย 9] ออกไปก่อนนะครับ
- [แม่] อายอง! - [ผู้ชาย 5] พ่อแม่ของชินอายองครับ
- [แม่] อายอง! - [พ่อ] เราเป็นพ่อแม่ก็เลยมาหาเธอ ขอร้อง
[หัวหน้า] ตรงนี้ไม่เป็นไร พอแล้วๆ คุณแม่คุณพ่อมาด้วยเหรอครับ
เจอลูกฉันหรือยัง
ยังเลยครับ เรายังไม่เจอร่องรอยอะไรเลย
ไหนว่าเจอรถคนร้ายแล้วไง
เจอรถแล้ว แต่พวกเรายังค้นหากันอยู่เลยครับ
- [แม่ร้องไห้] - หาศพไม่เจอด้วยงั้นเหรอครับ
[หายใจแรง]
- [แม่] ศพเหรอ [ร้องไห้] - [ดนตรีน่ากลัวบรรเลง]
ถ้าเป็นศพล่ะก็… [ร้องไห้]
อายองของเรา อายองของเรา
- อายองของเรา! - ไม่นะ
- [พ่อ] ที่รัก ตั้งสติไว้ - แพทย์ฉุกเฉิน ทางนี้ ทางนี้ครับ
[พ่อ] เป็นอะไรมั้ยตั้งสติไว้
- ที่รัก ตั้งสติไว้ - คุณแม่
มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง จริงๆ เลย
เออ กล้องวงจรปิดก็ปล่อยพังหมดแบบนี้
โธ่ หาร่องรอยไม่ได้เลย
นี่ เมื่อกี้ไม่มีกล่องดำในรถหมอนั่นเหรอ
[ผู้ชาย 5] ครับ ไม่มีครับ
[หัวหน้า] ไม่มีอะไรเป็นหลักฐานเลยงั้นเหรอ
[ผู้ชาย 5] ครับ เมื่อวานฝนตกหนักมาก เหมือนจะไม่เจออะไรนะครับ
[หัวหน้าถอนใจ] หมอนั่นได้สวรรค์ช่วยหรือยังไง
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
(ข้าพเจ้ากระทำทุกสิ่งได้โดยพระองค์ ผู้ทรงเสริมกำลังข้าพเจ้า ฟิลิปปี 4:13)
[อีชียอง] มีอะไรงั้นเหรอ
ไม่ชอบงานอาสาที่สถานพักฟื้นนี่ ไหนว่าเบื่อการเมืองพวกผู้หญิง
เดี๋ยวสวดอธิษฐานให้อายอง
ไม่ต้องไปเตรียมตัวเหรอคะ
ชียอง
ไม่มีอะไรจะบอกผมเหรอ
[อีชียอง] หืม
ไม่มีอะไรจะสารภาพกับผมเลยเหรอ
สารภาพอะไร
[สูดหายใจเข้า พ่นลมหายใจ]
ชียอง
ทั้งหมดผมผิดเอง
ผมทำให้เป็นแบบนี้
แต่ว่า…
ผมสำนึกผิดหมดแล้ว
ทีนี้ตาคุณบ้าง
ไม่มีอะไรจะพูดเลยเหรอ
- พูดอะไรน่ะ - [ตะโกน] โธ่เอ๊ย!
ฟังให้ดีนะ
ตอนนี้คริสตจักรที่กำลังสร้างใหม่
ท่านศิษยาภิบาลจองบอกให้ผมรับผิดชอบ
[หัวเราะ]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
ฉันไปสืบมาแล้ว
ทุกคนรู้หมดว่าคริสตจักรนั่นเป็นของฮวานซู
จองกุกฮวานนั่นอะไร พ่อฝ่ายวิญญาณเหรอ
- คนที่ไม่รู้ความเป็นจริงทางโลกจะทำได้ยังไง - [ซองมินชาน] นี่!
อย่าพูดอะไรซี้ซั้ว
ฮวานซูถูกส่งไปต่างประเทศ
รู้ไหมทำไม
เห็นว่ามีชู้
เขาผิดประเวณี
[ถอนใจ] ขอโทษนะ ขอโทษด้วย [สูดน้ำมูก]
แต่นี่คือนิมิตพระเจ้า
ถ้าเราอยากได้นิมิตละก็
เราต้องไม่มีบาปต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้า ต้องเป็นคนที่ไม่มีบาปโดยสมบูรณ์
นี่ ชียอง
มีอะไรจะพูดไหม
ฉัน… ฉัน…
ฉันไปก่อนนะ [หายใจเฮือก]
พระเจ้าท่านรู้ทุกอย่างนะ
พระองค์รู้หมดทุกอย่าง
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลงต่อเนื่อง]
สารภาพมา
ฉันเคยทำผิดประเวณีกับผู้ชายคนอื่นค่ะ
ดังกว่านี้
พระผู้เป็นเจ้า
ฉันเคยทำผิดประเวณีกับผู้ชายอื่นค่ะ
ดังกว่านี้ พระเจ้าจะได้ยินคำสารภาพบาป ดังกว่านี้
[ร้องไห้] พระเจ้า ฉันเคยทำผิดประเวณี กับผู้ชายคนอื่นค่ะ
- อาเมน - [อีชียอง] อาเมน
อาเมน
- อาเมน - [สะอื้น] อาเมน
พระเจ้า ลูกแกะน้อยที่หลงทางของพระองค์ตรงนี้
สำนึกบาปต่อหน้าพระเจ้าและต้องการภาวนา
ได้โปรดทรงฟัง คำสวดภาวนาของพวกเราที่มีบาปหนา
ความรักของพระผู้เป็นเจ้า
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[ผู้ชาย] โอย หัวหน้า นี่มันติดแหง็กตกลงไปทั้งคันเลยนะ
(119 รถฉุกเฉิน)
[ซองมินชาน] อ้าว มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ
[ผู้ชาย] อ๋อ ไม่มีครับ ไม่เป็นไรครับ
เดี๋ยวรถกู้ภัยก็จะมาถึงแล้วละครับ ขอบคุณนะครับ
- ครับ - [ผู้ชาย] ถนนแคบ ขับระวังด้วยล่ะครับ
(สถานพักฟื้นยองจิน)
- [ผู้หญิง 1] ตายแล้ว - [ผู้หญิง 2] คุณนายคะ
[ผู้หญิง 1] อุ๊ย ตายแล้วๆ
- [อีชียอง] สวัสดีค่ะ - [ผู้หญิง 1] มาถึงเร็วเลยนะคะ
โอ้โห มีอะไรหรือเปล่าคะ อาจารย์ นี่มาส่งคุณชียองงั้นเหรอคะ
- [ซองมินชานหัวเราะ] - [ผู้หญิง 1] ทั้งคู่ยังรักกันมากจริงๆ
แหม ทั้งคู่ศรัทธากันดีไงคะ
- อาเมน - เต็มไปด้วยบุญคุณของพระเจ้า
ฉันน่าจะต้องมาเตรียมทุกอย่าง ไว้ให้ทุกคนก่อนด้วยซ้ำ [หัวเราะ]
วันนี้พวกแม่ครัวทำทุกอย่างให้หมดแล้ว
เราก็ไปดูพวกแม่ครัวกันแป๊บนึง
แล้วก็พูดเรื่องการได้รับอิทธิพล
- จากสิ่งชั่วร้ายบนโลกนี้ก็พอ - [ผู้หญิง 3] ทำไมยังไม่มาอีก
[ถอนใจ]
ทำไม มีอะไรเหรอ
อ๋อ เปล่าค่ะ ไม่รู้ทำไมรถฉุกเฉินยังไม่มาอีก
ตายแล้ว เมื่อกี้ตอนเรามา เห็นรถฉุกเฉินเกิดอุบัติเหตุน่ะค่ะ
เฮ้อ งั้นก็แย่เลย
ทำไม มีใครป่วยหนักเหรอ
เปล่าค่ะ เมื่อกี้มีผู้ชาย ทั้งเปื้อนโคลนแล้วก็เปื้อนเลือด
แทบจะคลานเข้ามาแล้วก็สลบไป น่าจะอาการหนักเลยค่ะ
คิดว่าน่าจะต้องพาไปโรงพยาบาลใหญ่น่ะค่ะ
ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรขึ้นบนภูเขา
เหมือนจะคลานมาจาก ภูเขาที่อยู่ด้านหลังโรงพยาบาลค่ะ
ว้าย ตายแล้ว เรื่องใหญ่จริงๆ ด้วย
ตอนนี้เขาคนนั้นอยู่ไหนเหรอ
[ผู้หญิง 3] ย้ายไปห้องผู้ป่วยชั้นสองแล้วค่ะ บอกให้เขานอนพักอยู่
แต่ว่ารถฉุกเฉินดันไม่มา
แต่เมื่อกี้อาจารย์เขาบอกว่าจะช่วยแล้ว แต่ทางนั้นบอกว่า
- เดี๋ยวรถกู้ภัยก็มาค่ะ - อ๋อ เหรอคะ
[ผู้หญิง 2] อ๋อ ค่ะ
อ้อ คุณนายคะ ต้องไปดูห้องอาหารที่จัดไว้ก่อนใช่ไหมคะ
[ผู้หญิง 1] ใช่เลย ตามนั้นแหละ
พวกเราไปเปลี่ยนเป็นชุดทำงาน แล้วก็ต้องถ่ายรูปด้วยกันหน่อยนะคะ
[ผู้หญิง 2] ใช่ค่ะ
เข้าไปกันก่อนเลยครับ เดี๋ยวผมขอตัวก่อนครับ
ทำไมล่ะ อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิ
วันนี้ตอนเย็นมีพิธีสวดอธิษฐาน เลยต้องเตรียมตัว
[ผู้หญิง 1 ถอนใจ] งั้นก็ตามนั้น [หัวเราะ]
ถ้างั้นเดี๋ยวจะพาไปห้องข้างๆ โรงอาหาร เชิญทางนี้เลยค่ะ
ค่ะ
- เข้าไปเถอะ - ค่ะ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[หายใจแรง]
[ควอนยังแรครวญคราง]
[ครวญคราง] อาจารย์เขา…
[ครางเจ็บปวด]
อาจารย์เขาจะฆ่าฉัน
[ครางเจ็บปวด]
อาจารย์เขา
อาจารย์เขาฆ่าฉัน…
อาจารย์เขาตั้งใจจะฆ่าฉันให้ตาย
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
[หายใจหอบ]
[ดนตรีน่ากลัวชวนพิศวงบรรเลง]
[เสียงไซเรน]
[หายใจแรง]
[ซองมินชานออกแรง หายใจหอบ]
ไม่ใช่ความตั้งใจของผม
ทั้งหมดเป็นพระประสงค์ของพระเจ้า
[ซองมินชานออกแรง]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงไซเรน]
โธ่เอ๊ย ทำไมถึงเพิ่งมา
- คนไข้ล่ะครับ - ชั้นสองค่ะ
[ซองมินชานหายใจหอบ]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[เสียงไซเรน]
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลง]
[หัวหน้า] เข้าไปเลย ดี เข้ามาเลย
นี่ นายก็เข้ามาด้วย
- เข้ามาแล้วนายไปขึ้นรถคันนั้น - [โซอึนกยู] ใช่คนนี้หรือเปล่าครับ
ค่ะ ใช่แล้วค่ะ [หายใจแรง]
เราไม่รู้ว่าเป็นคนน่ากลัวแบบนั้น เลยทำแผลไปให้ด้วย
[ถอนใจ] เลยหนีไปแล้วสินะคะ
- ขอดูห้องที่ควอนยังแรอยู่หน่อยนะครับ - ค่ะ
เชิญทางนี้ได้เลยค่ะ
พวกเราขอเช็กกล้องวงจรปิดตรงนี้หน่อยได้ไหม
อ๋อ มันเก่ามากและใช้ไม่ได้แล้วค่ะ
[หายใจแรง] ขอโทษนะคะ จะเป็นปัญหาใช่ไหม
สถานพักฟื้นของเราก็กำลังลำบากอยู่ด้วยสิ
[โซอึนกยู] เราก็ไม่ค่อยรู้ กฎหมายที่เกี่ยวข้องสักเท่าไหร่
เขาอยู่เตียงนี้ค่ะ
[ชายแก่] มาพาไปแล้ว
มาพาไปแล้วเหรอคะ ใครกันคะ
พระผู้เป็นเจ้ามาพาไปแล้ว
อาเมน
[ลูกสาว] คุณพ่อคะ ไหนบอกว่า ไม่ชอบโบสถ์ไงคะ พูดอาเมนด้วยเหรอ
นี่ตกใจเลยนะคะเนี่ย
ไม่นะ
ต้องเชื่อในพระเจ้า
- ทูตสวรรค์ก็มาพาฉันไปด้วย - ท่านสมองเสื่อมมา 20 ปีแล้วละค่ะ
[ลูกสาว] ค่ะ เชื่อแล้วละค่ะ เชื่อแล้วละค่ะ คุณพ่อ
[เสียงกลุ่มคนร้องเพลงเกาหลี]
[โซอึนกยู] ที่นี่มีทางเข้าออกกี่จุดเหรอครับ มีประตูหลังไหม
ทางนั้นมีประตูนึง ตรงห้องครัวก็มีถนนออกไปได้ค่ะ
อ๋อ ครับ
[เสียงร้องเพลง]
คนพวกนั้นคือ…
อ๋อ พวกคุณนายของศิษยาภิบาล ที่มาทำงานอาสาเป็นประจำค่ะ
ถ้างั้นขอรายชื่อคริสตจักรพวกเขาด้วยได้ไหมคะ
ค่ะ ได้ค่ะ
[เสียงร้องเพลงต่อเนื่อง]
[ครวญคราง]
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลง]
[ซองมินชานออกแรง]
[ควอนยังแรครวญคราง]
ตกใจล่ะสิ อุตส่าห์รอดมาได้ แต่ผมโผล่มาอีก
นี่คุณ…
ทำกับผมแบบนี้ทำไม
นั่นน่ะสิ
ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่า
ทำไมพระเจ้าถึงทรงส่งคุณ มาอยู่ตรงหน้าผมอยู่นั่นแหละ
ทำไม
วันนี้ที่สถานพักฟื้น มันเป็นที่ที่ไม่ได้ไปมานานมากแล้ว
ลืมตาตื่นตอนเช้า แล้วอยู่ๆ ก็คิดอยากที่จะไปเลย
ทำไม
ทำไมต้องเป็นวันนี้
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
พระวิญญาณบริสุทธิ์ในวันเพนเทคอสต์
เจิมวิญญาณบริสุทธิ์
ทรงส่งพระวิญญาณบริสุทธิ์มาให้ ก็เลยนำทางไปที่นั่น
วิญญาณบริสุทธิ์
คุณแค่พยายามจะปิดบัง เรื่องที่พยายามฆ่าผมให้ตายไม่ใช่เหรอ
[ซองมินชาน] เดี๋ยวก่อนนะ
ตอนนี้ผมเข้าใจกระจ่างแล้ว
ทำไมถึงได้ทรงส่งคนที่เหมือนซาตานอย่างคุณ มาอยู่ตรงหน้าผมตลอด
นี่น่ะ เพื่อที่จะดูว่าผมจะทำตาม พระบัญชาของพระองค์อย่างจริงใจแค่ไหน
ดูที่ว่างนี่สิ
นี่คือโรงแรม
ที่รีบสร้างขึ้นมาจากข่าวลือว่า จะมีสนามกอล์ฟเข้ามาเปิดแถวนี้
ถูกปล่อยร้างมากว่าสามปี
แต่ว่าพื้นที่ที่น่าเกลียดแบบนี้ กลับดีงามสำหรับพวกเรามากเลย
การเตรียมการไว้ของพระเจ้า ลิขิตของพระเจ้า
[ถอนใจแรง]
น่าตกใจมากเลยใช่ไหม [หัวเราะ]
ไอ้เวรนี่มันบ้าสุดๆ ไปเลยนี่หว่า
[ถอนใจ]
- แล้วยังไง - [ซองมินชานหัวเราะ]
จะฆ่าผมงั้นเหรอ
ไม่รู้สิ
[ดนตรีเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
ท่านจะทรงให้นิมิตอีก
เพราะเราเป็นแค่คนรับใช้ ที่ทำตามพระบัญชาของพระเจ้า
ถ้าฆ่าผมตาย
ไม่มีทางหาเด็กนั่นเจอแน่
- คนที่ผมลักตัวไป - หา
เด็กผู้หญิงที่ไปคริสตจักรของคุณ
ยังมีชีวิตอยู่
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
อายองอยู่ที่ไหน
เรียกตำรวจสิ
แล้วผมจะสารภาพทุกอย่างเอง
[สูดน้ำมูก]
[หายใจแรง]
อายองอยู่ที่ไหน
ถ้าฆ่าผมตายตอนนี้
คุณก็ฆ่าเด็กนั่นด้วยนะ
[หายใจสั่น]
[ซองมินชานออกแรงตี]
อายองอยู่ที่ไหน บอกมา!
เรียกตำรวจสิ
ทำไม กลัวเหรอ
- [ออกแรงฟาดท่อเหล็ก] - [ควอนยังแรหัวเราะ]
[ควอนยังแรร้องเพลง] ♪ พระเยซู ถูกตรึงที่กางเขน ♪
♪ และทรงรับบาปรับเวรแทนข้า ♪
♪ ไม้กางเขนที่พระองค์ทรงแบก ♪
♪ ข้าจะแบกกางเขนนั้นไว้เอง ♪
[ควอนยังแร] อาเมน!
[ซองมินชานออกแรง ครางเจ็บ]
♪ ไม้กางเขน ♪
[ควอนยังแรครางเจ็บ]
[ซองมินชานออกแรงตีต่อเนื่อง]
[เสียงทิ้งท่อเหล็ก]
[ตะโกน] บอกมาว่าอายองอยู่ไหน!
เรียกตำรวจมา ไอ้ปีศาจเอ๊ย
[ควอนยังแรถอนใจ]
[หายใจแรง]
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลง]
[ควอนยังแรครางขัดขืน]
[ควอนยังแรส่งเสียงร้อง]
[ครางเจ็บ]
(ฉ 24=7)
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[หัวหน้า] ได้คลิปกล้องติดหน้ารถแล้วใช่ไหม
ครับ ได้จากรถ ที่อยู่ในที่จอดรถหมดแล้วละครับ
พอถึงสถานีแล้วรีบไปดูด่วนเลยนะ
อียอนฮี
- ผู้หมวดเลิกงานตรงนี้ได้เลย - คะ
ถึงเราจะไม่มีงานเลี้ยงต้อนรับ แต่จะให้วันแรกทำงานดึกเลยก็ไม่ได้นี่นา
วิดีโอก็มีแค่ไม่กี่คลิป กลับบ้านไปพักเถอะครับ
[หัวหน้า] รีบไปเลย
ผ่านไปกี่ชั่วโมงแล้วที่เธอหายตัวไป
[โซอึนกยู] ตอนนี้ 24 ชั่วโมงแล้วครับ
[หัวหน้า] โอกาสที่เธอจะรอดชีวิต ลดลงไปอย่างไวเลย
[ครางเฮือก]
[ตะโกนหงุดหงิด]
[หายใจหอบ]
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
(สายสืบโซอึนกยู)
(รายชื่อโบสถ์ที่ทำงานอาสา ตามที่รุ่นพี่ขอครับ)
(คริสตจักรภารกิจแห่งชาติ คริสตจักรความรักสามัคคี)
[เสียงร้องเพลง]
[ชายแก่] พระผู้เป็นเจ้ามาพาไปแล้ว
[ซองมินชาน] หาศพไม่เจอด้วยเหรอครับ
[ดนตรีเศร้าชวนพิศวงบรรเลง]
อาจารย์คะ อายองจะไม่เป็นไรใช่ไหม
จะไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
[คนพูดคุยกันฟังไม่ได้ศัพท์]
อาจารย์คะ
จะไม่เป็นไรใช่ไหมคะ อาจารย์
[ร้องไห้] ขอบคุณนะครับ อาจารย์
ขึ้นไปข้างบนกันเถอะครับ
อาจารย์คะ
[ผู้คนร้องไห้ คุยกันฟังไม่ได้ศัพท์]
[ร้องไห้] อาจารย์คะ
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
(ฟาร์มมัลเบอรี่)
(ฟาร์มมัลเบอรี่ออร์แกนิคมูซาน)
[หายใจแรง]
(เฉลยธรรมบัญญัติ)
(ฉ 24=7)
[หายใจสั่น]
วันนี้ที่เราจะอ่านด้วยกันคือ
เฉลยธรรมบัญญัติ
บท 24 ข้อ 7
อ่านด้วยกันเลย
"ถ้าหากพบว่าผู้ใดมาล่อลวงพี่น้องของตน
ที่เป็นคนอิสราเอล
ไปใช้เป็นทาสหรือว่าขายเขาไปละก็
คนที่ล่อลวงนั้น
มีโทษถึงตาย"
"ดังนี้แหละท่านจงกำจัด ความชั่วออกไปจากพวกท่าน"
[ทุกคน] อาเมน
อาเมน
มาสวดอธิษฐานกัน
[ซองมินชาน] พระบิดาแห่งสวรรค์
ลูกแกะของพระองค์ทุกคนที่รักชินอายอง มารวมตัวกันอยู่ที่นี่แล้วครับ
พวกเรารู้ว่า อายองกำลังมองพวกเราอยู่จากบนสวรรค์
ได้โปรดอนุญาตให้คุณแม่ที่ตอนนี้…
กำลังเจ็บปวดได้รู้สึกถึงอายอง ที่รู้สึกสงบไปด้วยกัน
[ทุกคน] อาเมน
เราเชื่อว่าพระองค์ไม่ได้เพิกเฉย ต่อเสียงร้องขอและสวดภาวนาของเรา
[ทุกคน] อาเมน
พระองค์ไม่ทรงปล่อยคนที่ชั่วร้ายไว้เฉยๆ แน่นอน
และทรงกำจัดออกไปจากแผ่นดิน
พระเจ้าผู้พิโรธ พระเจ้าผู้ยุติธรรม พระเจ้าแห่งความถูกต้อง เราจำได้
[ทุกคน] อาเมน
ทรงรักผู้ทำบาป แต่ทรงชิงชังผู้ทำบาป และพระองค์ทรงถือว่าบาปนั้นน่ารังเกียจ
พระเจ้าผู้ทรงโปรดให้ฝนนั้นเป็นไฟและกำมะถัน
ลงมาเผาผลาญเมืองโสโดมและโกโมราห์
บัดนี้ทรงกางมือขวาอันทรงอำนาจของพระองค์ พิพากษาบาปด้วยไฟเผา
ทรงกวาดล้างผู้ที่ทำบาป
[ตะโกน] ขอทรงกระทำเช่นนั้นด้วยเถิด!
ทุกคนตะโกนว่าพระเจ้าสามครั้ง แล้วก็สวดอธิษฐานไปด้วยกัน
- พระเจ้า - [ทุกคน] พระเจ้า
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลง]
- พระเจ้า - [ทุกคน] พระเจ้า
พระยะโฮวาทรงโปรดช่วยคนที่ชอบธรรม
และฟังคำร้องขอของพวกเราด้วยเถิด
[ทุกคนร้องไห้]
[ซองมินชาน] พระเจ้าทรงฟังพวกเราด้วย
พระเจ้า ทรงโปรดพวกเราด้วย
ทรงฟังคำร้องขอของพวกเราด้วยเถิด
[ผู้หญิง] พระเจ้า อภัยบาปให้พวกเราด้วย [สะอื้น]
อาเมน อาเมน
(ฟาร์มมัลเบอรี่ออร์แกนิคมูซาน)
(โทรมาจอง ประสบการณ์เก็บมัลเบอรี่ในฟาร์มได้)
(ส่งได้ทั่วประเทศ)
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงพลาสติกดังกรอบแกรบ]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[หายใจแรง]
(สายสืบโซอึนกยู)
[อียอนจู] พี่คะ
ฆ่ามันเลย
ตอนนี้ได้โอกาสแล้วนะพี่
บอกให้ฆ่าไง
พี่รอช่วงเวลานี้มาตลอด
เร็วๆ สิ
พี่ไม่สงสารฉันงั้นเหรอ
พี่อยากแก้แค้นให้ฉันไม่ใช่เหรอ
[ตะโกน] เร็วสิ เร็ว!
[อียอนจู] หมอนั่นคือปีศาจนะ
ถ้าไม่ฆ่ามันตอนนี้ จะมีเหยื่อคนอื่นเกิดขึ้นอีกนะ
รีบฆ่ามันสิ เร็วเข้า!
[ควอนยังแรคราง] ถ้าฆ่าฉันตาย เด็กคนนั้นก็ตายด้วย
รีบเรียกตำรวจ เร็ว
เด็กนั่นยังมีชีวิตอยู่
[อียอนจูตะโกน] มันพูดโกหก
พี่คะ
ฉันบอกว่าหมอนั่นเป็นปีศาจ
อย่าอยู่ข้างเดียวกับปีศาจ
ฉันเป็นตำรวจ ควอนยังแร
ชินอายองอยู่ไหน
โรงพยาบาล ช่วยส่งไปโรงพยาบาลก่อนเถอะนะ นะ
รีบบอกมาก่อนว่าชินอายองอยู่ไหน
[หัวเราะ]
ถ้าบอกแล้วก็จะฆ่าฉันนี่
ไม่ฆ่าหรอก ฉันไม่ฆ่านายหรอก
รีบบอกมาเดี๋ยวนี้ว่าเอาตัวอายองไปไว้ที่ไหน
นี่ ยัยบ้า
จะให้เชื่อคนที่พูดด้วยสายตาแบบนั้นเหรอ
แม่งเอ๊ย
แถวนี้มีพวกบ้าๆ เยอะจังเลยนะ หา
[ควอนยังแรหัวเราะ]
บอกมานะ ไอ้เวร
บอกมาว่าอายองอยู่ที่ไหน พูดออกมาเดี๋ยวนี้
[ควอนยังแรหัวเราะ]
[หายใจเฮือก]
[ทั้งคู่ออกแรงสู้กัน]
[เสียงอื้อในหู]
[เสียงร่างกระแทกพื้น]
[เสียงเงียบลง]
[หายใจแรง]
[เสียงลากเก้าอี้]
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลง]
อาจารย์คะ นี่คุณทำอะไรของคุณน่ะ
ทุกอย่างเหมือนบังเอิญใช่ไหม
- [ควอนยังแรคราง] - แต่ไม่มีอะไรที่เรียกว่าความบังเอิญ
ทั้งหมดเป็นแค่การนำทางของท่าน
- [ควอนยังแรคราง] - [อียอนฮี] ตั้งสติหน่อยสิ
รีบๆ แก้มัดเลย บอกให้รีบๆ แก้มัดไง
[ซองมินชานถอนใจแรง]
[อียอนฮีออกแรงดิ้น]
[ซองมินชาน] พระประสงค์ของพระเจ้า
ช่างไม่มีอะไรที่สมองของคนจะเข้าใจได้
ผมปวดหัวหนักมากจนถึงเมื่อกี้นี้เอง
"หลังจากไอ้คนที่เหมือนปีศาจนั่นตาย จะต้องจัดการยังไง"
"ต้องเผาไฟมันไหม หรือว่า…
ต้องหั่นมันเป็นชิ้นๆ แล้วเอามันไปทิ้งกันนะ"
[อียอนฮีหายใจแรง]
แต่แล้วก็ทรงส่ง คุณสายสืบมาให้พอดีเลย
อายองล่ะ
รู้เหรอว่าอายองอยู่ที่ไหน
อายองตายไปแล้วครับ
ตายอยู่ที่ไหนสักที่
[อียอนฮีสะอื้น]
ลืมเรื่องของอายอง
แล้วทำตามพระประสงค์
ถึงเวลาลงโทษ ไอ้คนที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้กับอายองแล้ว
มอบตัวเถอะค่ะ อาจารย์ ยังไม่สายเกินไปนะ
ระหว่างที่คุณนักสืบสู้กับไอ้หมอนี่
หมอนี่ยิงปืนไป คุณก็เลยตาย
แล้วหมอนี่ก็ตกลงไปตาย
[อียอนฮี] ตั้งสติหน่อย
ถ้าฆ่าหมอนั่น จะหาอายองไม่เจอนะ
เมื่อกี้ก็บอกไปแล้วไงว่าอายองตายไปแล้ว
ไอ้คนที่เหมือนปีศาจนั่นมันฆ่าเธอ
- [ควอนยังแรหัวเราะ] - [อียอนฮีหายใจหอบ]
จริงด้วย
นี่เธอเป็นพี่ของยอนจูใช่ไหม
[หัวเราะ]
ก็ว่าทำไมถึงเอาแต่ไล่ตามฉัน และมองด้วยสายตาแบบนั้น
[ควอนยังแรหัวเราะ สูดหายใจแรง]
[ควอนยังแร] แต่ว่า
ฉันฆ่ายัยนั่นตายเหรอ
- [อียอนฮี] หา - [ควอนยังแร] หา
ก็ยัยนั่นกระโดดลงมาตายเองไม่ใช่เหรอ
- ใช่ไหมล่ะ - แกพูดอะไรของแกวะ!
[ควอนยังแร] ถ้าทรมานแค่ไม่กี่วันแล้วฆ่าตัวตาย
ฉันคงตายไปมากกว่าหมื่นครั้งแล้ว รู้ไหม แม่งเอ๊ย!
[ควอนยังแรร้องไห้] ทุกๆ คืน ไอ้สัตว์ประหลาดตาเดียวนั่น
จะออกมาหาฉัน แล้วก็มัดฉัน
- และตีฉัน [ครางเจ็บ] - หุบปากซะ ไอ้ปีศาจเวรนี่
- ไอ้ลิ้นสองแฉกแบบแกไม่ต้องพูด - [อียอนฮี] พอได้แล้วน่า เราต้องหาอายองนะ
[ตะโกน] อายองตายไปแล้วไง บอกว่าตายไปแล้ว!
ถ้าเธอยังอยู่ คงไม่มีทางได้รับนิมิตบอกให้ฆ่าไอ้นั่นหรอก
พระเจ้าทรงสมบูรณ์ในทุกด้าน ไม่มีทางที่จะทำผิดพลาด
ขอร้อง ช่วยทำอะไรกับไอ้อาจารย์บ้านั่นที
- ไม่อยากช่วยอายองเหรอ เดี๋ยวอายองก็… - เงียบ ไอ้สารเลว
- เดี๋ยวเหอะ โกหกเพื่อให้ตัวเองรอดเหรอ - [อียอนฮี] เขาบอกว่าอายองยังอยู่
[ตะโกน] ฉันไม่ตกหลุมแกหรอกเว้ย
[อียอนฮี] เขาว่าอายองยังไม่ตายนี่
เขาบอกว่าอายองยังอยู่นี่ เขาบอกว่าอายองยังไม่ตาย
ทำไมถึงให้ไอ้ปีศาจแบบนั้นหลอกอยู่ได้ ไม่เห็นเหรอว่ามันเป็นคำโกหกน่ะ
ถ้าไม่ฆ่ามันตอนนี้ เดี๋ยวได้มีอายองคนที่สองที่สามเกิดขึ้นอีกหรอก
[ควอนยังแรร้องเพลง] ♪ พระเยซู ถูกตรึงที่กางเขน ♪
♪ และทรงรับบาปรับเวรแทนข้า ♪
♪ ไม้กางเขนที่พระองค์ทรงแบก ♪
ดูนั่นสิ
♪ ข้าจะแบก ♪
มันไม่มีสติแล้วเนี่ย
♪ กางเขนนั้นไว้เอง ♪
หมอนั่นมันเป็นลูกของซาตาน
มันเป็นปีศาจ
♪ เพราะว่าสิ่งที่ข้าพเจ้ามี ♪
เพราะพวกคนอย่างคุณ แม่ง เสือกไปอยู่ข้างเดียวกับมัน
♪ คือไม้กางเขนเท่านั้น ♪
ถึงทำให้โลกนี้ได้รับความชั่วร้ายไง
[ควอนยังแรสะอื้นไห้ ร้องเพลงต่อเนื่อง] ♪ และสิ่งที่ข้าพเจ้าเสนอได้ ♪
♪ ก็มีเพียงไม้กางเขน ♪
[เสียงสูดหายใจลึก]
[อียอนฮีออกแรง]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[สำลัก]
[ควอนยังแรออกแรง]
[เสียงโลหะกระแทก]
- [อียอนฮีออกแรง] - [ซองมินชานครางเจ็บ]
[เสียงกุญแจมือกระทบกัน]
[ทั้งคู่ออกแรงต่อสู้กันต่อเนื่อง]
[หัวเราะ]
[ควอนยังแรครางกลัว ร้องลั่น]
[อียอนฮีออกแรง]
[ครางออกแรงดึง]
เด็กนั่น…
สัตว์ประหลาดตาเดียวจับเธอกินแล้ว
[ควอนยังแร] สัตว์ประหลาดตาเดียว
[อียอนฮีครางตกใจ]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[หายใจเฮือก]
[สะอื้น]
[เสียงไซเรน]
- [ผู้ชาย] แพทย์ฉุกเฉิน - [โซอึนกยู] รุ่นพี่ครับ
- [หัวหน้า] นี่สองคนนั้นน่ะ - [ผู้ชาย] เขาหมดสติครับ
- [หัวหน้า] รีบมาตรวจตรงนี้ก่อนเลย - [โซอึนกยู] รุ่นพี่ครับ
[อียอนฮีสะอื้น] บอกมา บอกมา บอกก่อนแล้วค่อยตาย
- [หัวหน้า] รีบดูอาการเขาหน่อย เร็ว - [โซอึนกยู] พอได้แล้วครับ รุ่นพี่ เป็นไงบ้าง
- [หัวหน้า] ลุกขึ้นมาก่อน เร็ว - [ผู้ชาย] หัวใจหยุดเต้นแล้ว
จะย้ายตัวเขาแล้วนะครับ
[หัวหน้า] นี่ บอกให้เข้าไปตรวจสอบด้านในไง ไอ้เวร
[ดนตรีเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
[สะอื้น]
[หายใจสั่นแรง]
[เสียงไซเรน]
[ดนตรีเบาแล้วหยุด]
[หัวหน้าถอนใจ] เขาบอกว่าได้รับนิมิต จากพระเจ้าว่าให้ฆ่าควอนยังแร
เขาน่าจะไม่รู้ว่าชินอายองถูกพาตัวไปไว้ที่ไหน
[ผู้กอง] โธ่เอ๊ย ไอ้บ้านั่นนี่นะ
หัวหน้าครับ รถของควอนยังแรอยู่ที่เนินเขาจิ้งจอก
เพราะน่าจะไปเขตพัฒนาใหม่สี่ที่อยู่ในมยองบกดง
ควอนยังแรทำงานที่เขตสี่มาสามเดือน เลยรู้จักแถวนั้นเป็นอย่างดีครับ
ถ้าขังชินอายองเอาไว้ เป็นไปได้สูงว่าอยู่เขตสี่
[ผู้กอง] คร่าวๆ แล้ว ใช้เวลาไปที่นั่นเท่าไหร่
คาดว่าอย่างน้อยที่สุดก็ใช้เวลาสามวันครับ
สามวันเหรอ งั้นก็ห้าวันแล้วสิ
ถ้าห้าวัน โอกาสที่จะรอดก็ยากแล้วนะครับ
[เสียงซองมินชานร้องเพลง]
[ผู้กองถอนใจ]
นี่ ทำอะไร รีบระดมพลสิ
[ทุกคน] ครับ
[ผู้ชาย] เราไปกันเถอะ
รุ่นพี่ครับ ไม่ต้องห่วงแล้ว กลับไปนอนพักเถอะครับ
ถ้าหาเจอแล้วจะรีบติดต่อไปครับ
[เสียงปิดประตู]
[ซองมินชานฮัมเพลง]
[เสียงเครื่องจักรทำงาน]
(กำลังก่อสร้าง)
[หัวหน้างาน] เออๆ
คุณควอน
เฮ้ย คุณควอน คุณควอน
ครับ
ภายในวันนี้ เราต้องรื้อถอนทุกอย่างตรงนี้ให้หมด เข้าใจไหม
- ครับ เข้าใจแล้วครับ - เออ
[เสียงเครื่องจักรทำงาน]
[เสียงกระแทกโครมคราม]
[ครวญคราง]
[กรีดร้อง]
[อีนักซอง] อ้าว เข้ามาสิครับ
ตกใจเลยครับที่โทรมาแต่เช้าเลย
(พ่อ: รูปภาพ)
(พ่อ: รื้อนั่งร้านแล้ว)
ผมได้อ่านที่คุณส่งมาให้หมดแล้วนะครับ เกี่ยวกับศิษยาภิบาลคนนั้น
น่าจะเป็นอาการอะโพฟีเนียครับ
อะโพฟีเนียเหรอ
เขามีแนวโน้มที่จะหาความหมายกฎ หรือรูปแบบข้อมูลที่ไม่เชื่อมโยง
หรือว่าเกี่ยวข้องกัน
ที่เห็นอยู่นี้เรียกว่าพาไรโดเลีย
เป็นแค่ปรากฏการณ์ธรรมชาติ ที่เชื่อว่ามองเห็นเป็นบางอย่างที่พิเศษได้
คนเหล่านี้คิดว่ามันมีความหมายลึกซึ้ง กับทุกอย่างที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ
ศาสตราจารย์
ฉัน
อยากรู้ว่าควอนยังแรเป็นคนยังไง ก็เลยมาค่ะ
[อีนักซอง] น่ากลัวใช่ไหม
แทบจะโดนทรมานทุกวัน
และทุกครั้ง คุณแม่ก็จะร้องเพลงสรรเสริญ
และอธิษฐานอยู่ข้างนอกห้องของเขา
[อียอนฮี] ก่อนเขาจะตาย เขาพูดเรื่องสัตว์ประหลาดตาเดียว
สัตว์ประหลาดตาเดียวนี่มีความหมายอะไรไหมคะ
อาจจะหมายถึงพ่อเลี้ยงที่รังแกตัวเอง
หรือว่าตัวควอนยังแรก็ได้
คุณเห็นผู้คนในปากตรงนั้นไหม
ไม่แน่ใจว่าหมายความว่า ตัวเองอยู่ในหัวของสัตว์ประหลาด
หรือตัวเองกลายเป็นสัตว์ประหลาด เลยกลืนกินเหยื่อเข้าไป
เราก็แค่สันนิษฐานและจับผิดภาพเท่านั้น
แต่ที่ชัดเจนคือสัตว์ประหลาดนั่น
เกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้ง กับแผลในใจของควอนยังแรตอนเด็ก
[ร้องไห้สะอึกสะอื้น]
[กรีดร้อง]
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
[หายใจสั่นแรง]
[หายใจหอบ]
[เสียงเปิดน้ำใส่แก้ว]
เห็นภาพเหรอครับ
น้องสาวฉัน
บางครั้งฉันก็เห็นเธอน่ะค่ะ
คุณเห็นเธอแล้วยังไง เธอพูดว่าอะไรครับ
เธอบอกว่ารอให้ฉันไปช่วยอยู่ค่ะ
แต่คนที่เปิดประตูเข้ามา กลับเป็นไอ้หมอนั่น
รู้ใช่ไหมว่าไม่ใช่น้องสาว
ไม่ใช่คุณอียอนจู
เป็นแค่ภาพลวงตาจากความรู้สึกผิดของคุณ
[หายใจแรง]
ฉันก็รู้อยู่ค่ะ
ว่าเป็นภาพลวงตา
แต่สลัดมันทิ้งไปไม่ได้
ตอนนี้ช่วงเวลานี้ อายองก็น่าจะกำลังรออยู่
เธอคงจะกำลังรอใครสักคน ไปเปิดประตูและช่วยเธอออกมา
[เสียงสั่น] แต่ฉันก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนเดิม
[อียอนฮี] ถ้าหาอายองไม่เจอจะทำยังไง
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับอายอง
ทั้งหมดเป็นเพราะฉันเอง
ทั้งหมดเป็นความผิดฉัน
[สะอื้น] ทั้งหมดเพราะฉันเอง
ครับ
คิดว่าเป็นความผิดของตัวเองใช่ไหม
ควอนยังแรโทษว่า ความเศร้าเกิดจากสัตว์ประหลาด
ซองมินชานว่าเป็นนิมิตพระเจ้า
ส่วนผู้หมวดก็คิดว่ามันเป็นความผิดของตัวเอง
นี่อาจจะต่างกันแต่ก็เป็นความจริงเหมือนกัน
พยายามหาสาเหตุกับสิ่งหนึ่ง และคิดว่ามันก่อให้เกิดเรื่อง
โศกนาฏกรรมของโลกนี้
ส่วนใหญ่แล้วเกิดจาก สาเหตุหลากหลายที่พวกเราควบคุมไม่ได้
ปีศาจ สัตว์ประหลาด พวกนี้ทั้งหมด
ต่างเป็นสิ่งที่คนเราสร้างขึ้นมา เพื่อให้แก้ตัวได้ง่าย
งั้นฉันต้องทำยังไงคะ
ถ้าจะหาตัวอายอง
เรามามองแต่สิ่งที่เห็นเถอะ
อะไรกันแน่คือสิ่งที่ขับเคลื่อน ให้ควอนยังแรที่ดีขึ้นแล้วกลับมาทำผิดอีก
ต้องหาว่าอะไรที่กระตุ้นให้สัตว์ประหลาดตื่นขึ้นมา
มันจะต้องมีส่วนที่เรามองข้ามไปอย่างแน่นอนครับ
[เสียงเคาะประตู เปิดประตู]
ศาสตราจารย์ หัวหน้าภาคเรียกพบแป๊บนึงนะครับ
อ๋อ เดี๋ยวผมมานะครับ
[เสียงปิดประตู]
[คนงาน] มาทางนี้ ไปทางขวา
ไปทางขวาเลย
อีกๆ อีกๆ
หยุด!
- [กรีดร้อง] - [เสียงสั่นสะเทือน]
[ร้องไห้ ครางกลัว]
ฉันคงตายไปมากกว่าหมื่นครั้งแล้ว รู้ไหม แม่งเอ๊ย! [ร้องไห้]
(แม่ร้องเพลงสรรเสริญพระเจ้าทุกวัน)
[ควอนยังแร] ตอนฉันเด็กๆ
ทุกๆ คืน ไอ้สัตว์ประหลาดตาเดียวนั่นจะมาหาฉัน
แล้วก็มัดฉัน ตีฉัน
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
(พ่อ)
อืม พ่อ
[พ่อ] อะไร ส่งข้อความไปก็ไม่อ่าน
เมื่อคืนก็ไม่ได้กลับบ้านด้วย
อ๋อ ยุ่งๆ นิดหน่อย
พอดีมีคดี
มีอะไรเหรอ
[พ่อ] ไม่ได้ดูรูปเหรอ
พ่อรื้อนั่งร้านออกแล้วไง
ไหนว่าอยากเห็นว่าเป็นยังไง
อ๋อ
แป๊บนึงนะ
[พ่อ] เออ ตอนนี้ทำเสร็จแค่ภายนอก
ถ้าจะก่อสร้างภายในก็ต้องอีกเดือนนึง
แถวนี้น่ะ เขาก่อสร้างซ่อมแซมแบบนี้กันเยอะเลย
ซ่อมบ้านเก่าๆ ให้กลายเป็นใหม่หมดเลยน่ะ
- แล้วเจ้าของโครงการ… - เดี๋ยวนะ ว่าแต่พ่อ…
[พ่อ] ดันขอให้ยังคงรูปร่างตาเดียวเอาไว้ เลยลำบากกว่าเดิม
"ตาเดียว" เหรอคะ
[พ่อ] เออๆ เห็นหน้าต่างทรงกลม ข้างใต้หลังคานั่นไหม
แบบนั้นเรียกว่าหน้าต่างอ็อคคิวลัส บางทีก็เรียกว่าหน้าต่างตาเดียว
โอย เมื่อก่อนสร้างกันแบบนั้นเยอะเลย
สมัยนี้น่ะ มันหายไปเยอะแล้วละนะ
ฟังอยู่หรือเปล่า
อ้าว ทำไมมือถือเป็นแบบนี้
[เสียงสัญญาณสายหลุด]
แต่นแต๊น!
- สวยใช่ไหม พี่คะ เข้ามาสิ - หืม
มาถ่ายเซลฟี่กัน
หนึ่ง สอง สาม
(คณะกรรมการวางนโยบายพื้นที่เมืองมูซาน)
(เขตพัฒนาใหม่เมืองมูซาน กำลังจัดการสิทธิ์)
[อีนักซอง] อะไรกันแน่คือสิ่งที่ขับเคลื่อน ให้ควอนยังแรที่ดีขึ้นแล้วกลับมาทำผิดอีก
ต้องหาว่าอะไรที่กระตุ้นให้สัตว์ประหลาดตื่นขึ้นมา
แรงกระตุ้นของควอนยังแร
[เสียงโทรศัพท์]
[โซอึนกยู] ครับ รุ่นพี่
- ดูรูปที่ฉันส่งไปให้แล้วหรือยัง - รูปเหรอครับ
ตาเดียวที่ควอนยังแรพูดถึง คือบ้านที่มีหน้าต่างทรงกลม
เปิดดูแล้วก็เช็กรูปสตรีทวิวในเขตพัฒนาใหม่สี่
หาบ้านที่มีหน้าต่างแบบนั้น
- นั่นคือที่ที่อายองอยู่ - ครับ ทราบแล้วครับ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
ช่วยหาบ้านที่มีหน้าต่างทรงกลมแบบนี้ ในเขตพัฒนาใหม่สี่หน่อย ให้เร็วที่สุดเลย
- [ผู้ชาย 1] ครับ โอเคครับ - [ผู้ชาย 2] เออนี่ รีบส่งรูปมาให้หน่อยนะ
[เสียงไซเรน]
ที่นี่แหละ
[เสียงโทรศัพท์แจ้งเตือน]
(สายสืบโซอึนกยู 23-7 ถนนมินดึลเร)
[หายใจแรง]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงกรีดร้อง]
[เสียงเครื่องจักรทำงาน]
[ร้องไห้ ครวญคราง]
[กรีดร้อง]
[พวกคนงานตะโกนตกใจ]
[ผู้ชาย] อะไรของคุณเนี่ย
[ดนตรีค่อยๆ เบาลง]
[เสียงร้องดังก้องแว่วๆ]
[อียอนฮีออกแรง]
[อียอนฮี] เดี๋ยวก่อนนะ แป๊บนึงนะ
อดทนอีกนิดนึงนะ
[ถอนหายใจแรง]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[ชินอายอง] หนูเอาแต่คิดว่า
เดี๋ยวก็มีคนเปิดประตูนั้นออกมาช่วยหนู
[สะอื้น]
ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้วนะ
[สะอื้น] ไม่เป็นไรแล้ว
[อียอนฮีร้องไห้]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[นักโทษคุยกันจอแจฟังไม่ได้ศัพท์]
[อียอนฮี] คุณซองมินชานคะ
เราหาตัวชินอายองเจอแล้ว
เจอศพของเธอแล้วเหรอครับ
ไม่ใช่ค่ะ
ยังมีชีวิตค่ะ
ตอนนี้กำลังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล
ได้รับการกระทบกระเทือนทางใจรุนแรง
แต่คุณหมอบอกว่า
เธอฟื้นตัวได้เร็วอยู่ค่ะ
เป็นไปไม่ได้หรอก
ก็บอกชัดเจนว่าเธอตายไปแล้ว
ใครเหรอคะ
ว่าไงนะครับ
คนที่บอกเรื่องนั้นกับคุณซองมินชาน คือใครเหรอคะ
[เสียงปิดประตู]
[ถอนใจ]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลง]
[ถอนใจ]
[สูดหายใจ หายใจแรง]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[เสียงผู้หญิงร้องเพลงคร่ำครวญ]
[ดนตรีเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]