Downloaded from YTS.MX
NETFLIX – ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
NA ŻYWO W LOS ANGELES (DOKŁADNIE W GLENDALE)
Panie i panowie, Ronny Chieng!
Dziękuję!
Dzięki!
Musimy zaczynać!
Czas zaczynać! Dzięki!
Jesteście fantastyczni.
Dziękuję.
Jedziemy, bo Netflixowi spada oglądalność.
Widzowie się nudzą. Dzięki, że wpadliście.
Super, że mogę być tu w Stanach.
Jak tam sprawy w USA w 2019?
Odra wróciła, tak?
Wywołać znowu ospę?
Dlaczego nie?
Co tam jakaś mała epidemia?
Zróbmy to.
Z roku na rok Ameryka jest coraz bardziej hipsterska.
Najwyższy czas, żeby naturalne choroby powróciły.
To wina tych zdurniałych przeciwników szczepień.
Mają sprane mózgi, bo naczytali się bzdur w Internecie
o nie szczepieniu dzieci.
Internet robi z ludzi debili.
Kto by pomyślał, że dzięki wiedzy będą jeszcze głupsi?
Za 50 lat będziemy mówić o Internecie, jak teraz o paleniu.
Na przykład: „Nie może być, że 50 lat temu
kobiety w ciąży mogły korzystać z Internetu.
Co sobie myśleliśmy?
Kobiety w ciąży używały Internetu.
Serfowaliśmy przy dzieciach.
Dzieciom też pozwalaliśmy serfować”.
Za 50 lat przed budynkami będą wyznaczone strefy do serwowania.
Strefy dla internautów, 50 metrów od każdego wejścia.
Nie serfujcie w budynkach.
Bierne serfowanie zabija.
Ale byliśmy głupi!
Mieszkam tu od jakiegoś czasu i jest świetnie.
Mnóstwo rzeczy w tej Ameryce. Wszystkiego tu pod dostatkiem.
Nie widzicie tego, bo jesteście stąd, ale dla kogoś z zagranicy
ten dostatek jest uderzający.
Nie da się tego ogarnąć.
Tyle wszystkiego.
Codziennie coś nowego.
Jakby ciągle były Święta!
Hyperloop, elektryczne samochody, SpaceX, roboty sprzątające,
iPhone'y 8 i 10 wypuszczone jednocześnie.
W Ameryce się nie czeka.
„Jest iPhone 8, ale co tam, jebać dziewiątkę, robimy dziesiątkę”.
Model w tę czy we w tę.
Tyle żarcia w tej Ameryce.
Wszędzie żarełko.
Z każdej strony inne treści.
Tyle tego, że szok i to jeszcze na życzenie.
Wszędzie ekrany.
Największa liczba ekranów na osobę.
Co wieczór w Stanach trwają zawody w tym,
ile ekranów możemy zmieścić miedzy sobą a ścianą.
Mamy iPhone'a, iPada,
laptopa, telewizor,
i Apple Watcha.
Tyle ekranów, ile tylko zdołam przed sobą zmieścić.
Przyda się jeszcze po jednym nad i pod oczami.
Żebym czasem nie ominął ważnego momentu
z tego odcinka Gry o tron, który kosztował 30 mln,
a którego obrazu nie dało się ustawić
i wszystko było w chuj ciemne!
Tyle wszystkiego.
Tyle...
Tyle opakowań.
O Panie, ileż ich jest.
Tu wszystko jest w potrójnych torbach.
W każdej restauracji do zamówienia dostajesz 50 serwetek.
Osiemdziesiąt z nich wywalasz.
Wyrzucacie więcej serwetek niż bierzecie.
Łamiecie prawa fizyki...
tym całym dostatkiem.
Co dzień w waszych restauracjach spada deszcz serwetek.
Szklanka wody, pięć serwetek.
Codziennie Amazon Prime.
Codziennie przysyłajcie mi nowy szmelc.
Nigdy nie wychodź z domu.
W Ameryce jest to zabronione.
Karaj wolnych ludzi i niemogących wyjść z domu.
Żaden artykuł nie jest zbyt błahy...
żadna ilość zbyt mała...
by dostarczyć ci to
do rąk własnych, jak cesarzowi.
Co tylko chcesz.
Co tylko przyjdzie ci do głowy.
Dowolna bzdura, na którą wpadniesz po pijaku.
Chcę długopis.
Chcę jeden. Nie całe pudełko, tylko jeden.
Ma być w pudełku, owinięty w folię.
Dorzućcie kilka serwetek...
tylko w innym, większym pudełku.
Pięćdziesiąt milionów pudełek latających stale po USA.
Przestrzeń powietrzna nad Staniami należy do Amazona.
Paczki obijają się jedna o drugą,
jak kosmiczne odpadki.
Coraz więcej szybkich dostaw. Nigdy ich dość.
Prime musi działać szybciej i efektywniej.
Szybszy Prime. Natychmiastowy!
Prime Now zapewnia dostawę w dwie godziny.
Prime Now, dawaj to, natychmiast!
Gdy wciskam kup, chcę mieć ten towar...
natychmiast.
W Stanach nie powinno być opóźnień.
Żadnej zwłoki...
między chwilą, gdy wcisnę guzik,
a gdy przedmiot ostrożnie trafi do mojej dłoni,
żebym mógł użyć go... natychmiast.
Dostawa tego samego dnia?
Nie po amerykańsku.
Tego samego dnia?
Natychmiast!
Prime Now!
Włamcie się do mnie...
włóżcie mi do ust jedzenie, które zamówiłem...
i pomóżcie je pogryźć!
Później wepchnijcie mi je do gardła jakimś kijem
i wyciągnijcie mi stolec z odbytu natychmiast!
Co dalej?
Z tym światem.
Możemy być jeszcze bardziej wygodni?
Da się używać jeszcze mniej energii,
żeby dostać to, czego chcemy?
Załóżmy Prime „Zanim”.
Dostarczcie mi to zanim tego zechcę.
Mamy 2019, a ja muszę sam decydować zanim dostanę e-maila z potwierdzeniem?
Użyjcie sztucznej inteligencji...
by zastąpić moją własną,
żebym mógł spokojnie żyć.
Dostarczcie to, czego chcę, zanim tego zechcę,
w tylu pudłach, w ilu się da.
Tyle opakowań.
Ale... cieszę się, że mogę tu być.
Dlaczego ludzie przyjeżdżają do USA? Czekajcie.
Dlaczego imigranci przybywają do Ameryki?
Bo tu jest zarąbiście!
Najlepiej.
Tu jest NBA.
Ameryka to NBA.
Wiedzieliście, że mieszkacie w NBA?
W Azji postrzegamy Amerykę jako NBA.
To tam jedziesz, żeby być najlepszym w swoim fachu,
i żeby robić to z tymi, którzy są w tym najlepsi.
Ameryka po chińsku to mei guo.
Co w dosłownym tłumaczeniu oznacza „piękny kraj”.
Właśnie tak Chińczycy nazywają Amerykę.
Gdy używamy słowa „Ameryka” w zdaniu, mówimy „Piękny Kraj”.
„Byłeś kiedyś w Pięknym Kraju?
W Pięknym Kraju mają w brud serwetek.
Mają w dupie, że je marnują.
Biorą je i wywalają”.
To Piękny Kraj.
Chiny po chińsku to zhong guo, czyli „przeciętny kraj”.
Co to ma być?!
Ten kraj nazwaliśmy lepiej niż własny!
To Piękny Kraj. Jedźmy tam.
Opuśćmy Przeciętny Kraj i jedźmy do Pięknego.
Zaryzykujmy i zacznijmy od zera w Pięknym Kraju.
Aż w końcu docierasz tu
i okazuje się, że wszyscy wszystkiego nienawidzą.
Operator Verizon jest do bani.
AT&T jest do bani.
Tak samo jak Administracja Bezpieczeństwa Transportu.
Chuj, że starają się nas ochraniać.
Jebać ich.
Metro w Nowym Jorku jest do bani.
Korki w Los Angeles są do bani.
Statuy są do bani.
Stanie jest do bani i klęczenie też.
Kongres jest do bani.
Republikanie są do bani.
Demokraci są do bani.
Niezrzeszeni są do bani.
Elon Musk jest do bani.
Netflix...
Dobra, Netflix jest w porzo.
Jedno co jest spoko to Netflix.
Ale Netflix na iPadzie jest do bani!
Interfejs jest mało intuicyjny.
Nie można pobierać w trybie offline
niczego prócz produkcji oryginalnych
i nie mogę oglądać w samolocie, gdy latam sobie po niebie jak bóg.
Prime Now!
Alergie wysoko rozwiniętych państw.
Walczymy, żeby tu zamieszkać, a tu każdy tylko biadoli.
Kapitalnie podróżować po Stanach.
Mam super robotę.
Płacą mi za podróżowanie po Stanach.
Rozśmieszam sobie ludzi.
Poznaję nowe osoby, nie tylko te z brygad sieciowych. Wypas.
To zaszczyt, że mogę zobaczyć...
cały ten kraj.
W innych częściach świata,
Amerykę traktuje się jak monolit.
Ameryka i Amerykanie to jeden byt.
Żyjecie tu dość długo, więc wiecie,
że każdy stan jest jak odrębne państwo.
Każdy ma swoją kuchnię, gwarę, flagę i swoje wartości.
Stąd te podziały. To jakby zjednoczyć różne kraje.
Gdy się tu zamieszka od razu widać,
jak Amerykanie różnią się między sobą.
Tę różnicę w sposobie bycia widać gołym okiem.
Ludzie ze Wschodniego Wybrzeża są mega poważni.
Zaś ci z Zachodniego są zajebiście wyluzowani.
Jakby na zachodzie ciągle walczyli z Brytyjczykami.
Jeszcze nie skończyli!
Codziennie w Nowym Jorku słychać tak:
„Przechodzę przez ulicę, kurwa!”.
Genetyczny zespół stresu pourazowego.
Jak z Assassin's Creed.
A na zachodzie ludzie są na luzie.
Świetnie wyrażają to stanowe motta.
Odzwierciedlają podejście do życia ludzi z danego stanu.
Dewizy ze wschodnich stanów są bardzo poważne.
Bo ukłuto je w samym sercu bitew.
Rewolucja amerykańska odcisnęła ślad na osobowości tych ludzi.
Weźmy na przykład motto stanu New Hampshire.
Brzmi ono: „Żyj wolnym lub zgiń”.
Poważna dewiza.
Jeśli jesteście z New Hampshire,
w końcu kiedyś zadacie sobie to pytanie:
„Długo to jeszcze potrwa?
Bo czuję się lekko uwięziony w tej kolejce na poczcie.
No i może czas zastosować się do naszego motta!”.
Albo motto Pensylwanii, czy Massachusetts.
Tłumacząc z łaciny brzmi to jakoś tak:
„Mieczem walczę o swobody lub ścinam głowy”.
Prawie jak tytuł kolejnego tomu Gry o tron.
Pamiętajcie, że to martwy język.
A na zachodzie ludzie są wyluzowani. Weźmy na przykład...
Tennessee.
Ich motto brzmi tak:
„Rolnictwo i handel”.
W porównaniu do „Żyj wolnym lub zgiń”,
„Rolnictwo i handel” nawet nie wzywa do działania.
Mogliby chociaż dodać: „Zajmijmy się rolnictwem i handlem”.
Nie ma tam czasownika.
Nie ma słowa, które oznaczałoby czynność.
Co to znaczy? To jakieś przypadkowe pojęcia.
To jakby turyści w Tennessee mówili: „Ale macie superowe słońce!
Tak, rolnictwo i...
handel, czaję, o co chodzi.
Ale nie dziś”.
Dalej na północny zachód mamy Teksas.
Ich motto brzmi...
A może, ktoś z was je zna? Nie będę się śmiał, jak coś pokręcicie.
„Samotna gwiazda”? Dobry strzał, ale nie.
Ktoś jeszcze?
- „Nie depcz mnie!”. - Świetnie, ale nie.
„Pamiętajcie o Alamo”, też pudło.
Pozwolicie pouczać się takiemu żałosnemu cudzoziemcowi?
Wasz prezydent będzie zły.
Taki już mają styl.
„Łapcie za broń”. „Nie zadzierajcie z Teksasem”.
„Tu wszystko jest większe”. „Zbudujmy mur”.
„Jebać twoją starą”.
Nie, motto Teksasu to:
„Przyjaźń”.
Motto Teksasu to odwrotność...
jakichkolwiek skojarzeń, które mamy o tym stanie.
Dział PR stanu Teksas spaprał tę sprawę.
Kompletnie wszystko pomieszali.
Każdy myśli, że to „Pierdol się”. A tu „Przyjaźń”.
Przekaz jest kompletnie inny.
Musieli być mocno wyluzowani wymyślając takie motto!
Dalej mamy Kalifornie, której motto brzmi: „Eureka!”.
„Udało się!
Zwialiśmy Brytolom!
Jebać dziadów.
Zalegalizujmy zioło, kręćmy filmy, róbta, co chceta!”.
Objawione przeznaczenie!
Miałem też przyjemność poznać różnych Amerykanów.
Mam na myśli osoby różnych ras i narodowości, pochodzące z różnych miast.
Z pośród wszystkich ras to Afroamerykanie
są tą najzajebistszą, mam rację?
Wszystko, co robią jest zajebistsze.
Czego by się nie tknęli idzie im lepiej.
Sport, nauka, muzyka, prezydentura. Dosłownie wszystko.
Są pewni siebie.
Czarni mają swag.
Nie da się tego ukryć.
Nawet biali supremacjoniści to przyznają.
Niezaprzeczalna zajebistość.
Są do tego stopnia zajebiści,
że przejęli rasistowskie obelgi o sobie.
Aż tak.
Żadna inna mniejszość
nie jest dość super, żeby używać własnych obelg.
Nie widzieliście Chińczyków, którzy wołają:
„Joł, żółtku.
Gdzie te moje żółtki?
Naraska, żółtki.
Moje żółte ziomki.
Żółtych braci się nie traci”.
Brzmi tragicznie.
Jakby drapać paznokciami o tablicę. „Moje żółte ziomki!”.
Myślę, że Ameryka jest obecnie politycznie podzielona.
Każdy temat sprowadza się do polityki,
a ten do rozmów o rasie.
Powinniśmy zapomnieć o podziałach i pogadać jak ludzie.
Coś wam powiem, ten kraj potrzebuje więcej Azjatów.
Jest ich tu zdecydowanie za mało.
Za mało.
Obecnie stanowimy 5,6% populacji.
Trzeba to zmienić.
Trzeba tu więcej Azjatów.
Wiecie dlaczego?
Bo jesteśmy jedynymi obiektywnymi sędziami...
w nieprzerwanej wojnie...
między białymi i czarnymi.
Dlatego, że wy macie gdzieś nas,
a my was.
Możecie nam zaufać.
Przedstawiamy sprawy obiektywnie.
Jesteśmy szczerzy, bo mamy was gdzieś.
Ostatnio dochodziło do licznych starć.
Biali nasyłali policję
na czarnych za drobne przewinienia, jak grilowanie w parku.
Albo wtargnięcie do własnego domu.
Gdy znowu poczujecie się dotknięci, nie wzywajcie policji.
Dzwońcie po Azjatów.
Rozstrzygniemy, każdy spór...
zachowując bezstronność.
Bo mamy to gdzieś.
Było nas wezwać do Starbucksa. Wpadlibyśmy i...
„Chodzi o tych dwóch czarnych? Tylko piją kawę.
Pijcie swoją i modra w kubeł”.
Możecie nam zaufać, bo mamy to gdzieś.
Nie liczymy się w tej grze.
Dosłownie, nie liczymy się ani w NFL, ani w koszykówce.
Wiec mamy to głęboko gdzieś,
kto kiedy klęczy.
W dupie mam analizy przyszłych rozgrywek fantasy footballu.
Dla nas liczy się porządek.
Azjatom w USA zależy tylko, żeby wszystko było jak trzeba.
Nie rozprasza nas to, co dzieje się w show-biznesie.
Liczy się porządek, więc mówimy jak jest. Możecie nam zaufać.
Zawsze powiemy wam prawdę.
Może brzydką, ale prawdę.
Słuchajcie, biali...
„Bohemian Rhapsody” jest do bani.
Nie potańczysz do tego choćbyś, kurwa, chciał.
Na Boga, przestańcie w końcu śpiewać to na imprezach.
Jeśli już, róbcie to tylko pod prysznicem.
Bez urazy.
Tylko was informuję. Nic więcej.
Zrobicie z nią, co chcecie.
Zachowujemy balans.
Słuchajcie, czarni...
Trochę hałasujecie w kinie.
Znowu bez urazy. Nic do was nie mam.
Proponuję tylko kilka rozwiązań.
Dla obu stron.
Nic więcej.
Przydałby się wam azjatycki prezydent.
Może to być kobieta lub mężczyzna.
Wpuście go do Białego Domu, a ogarniemy ten syf w tydzień.
Dajcie nam góra osiem dni, a zobaczycie pierwsze efekty.
Chcemy, żeby wszystko było jak trzeba.
Wyobraźcie sobie, wykorzystanie potęgi Azjatów w rządzie.
Kupa Azjatów, którzy przeglądają listę problemów
i naprawiają je nie mając w tym żadnego interesu.
Kierują się czystą logiką.
Jedna sprawa za drugą. „Żyj długo i pomyślnie”.
„To jest okej, to działa, to ujdzie,
podział władzy jest w dechę, to też z reguły działa,
to ujdzie, to jest zjebane.
Agencja Ochrony Środowiska i program ubezpieczeń, won.
Do roboty, kurwa!”. I po mordach ich.
Co dziewięć miesięcy w kongresie dochodzi do blokady.
Istnieje groźba zamknięcia rządu.
Co takiego? Gdy Azjaci rządzą nie ma o tym mowy.
Nigdy niczego nie zamykamy.
Nawet na Święta, dotarło?
Pracujemy w święta państwowe.
Jak jesteście głodni o trzeciej rano to, gdzie idziecie?
No do Chinatown, bo gdzie?!
Tam jest tanio, smacznie i zawsze otwarte.
Chcielibyście żyć w takim kraju?
Nigdy niczego nie zamykamy.
Święto Dziękczynienia jest mi totalnie obojętne.
Macie w ogóle pojęcie,
jak bardzo idea tego święta jest mi obojętna?
Chuj z indykiem, jest wiecznie suchy.
Wolę naprawiać służbę zdrowia, niż jeść indyka.
Jeśli chcecie takich rządów, głosujcie na Azjatów.
Będziemy pracować, a wy pałaszować.
Mamy te głosy w kieszeni.
Mówię wam, wszyscy nas tu chcą. Wystarczy ich otoczyć.
Uwielbiają nas.
Żydzi będą na nas głosować,
bo tylko my ugotujemy im coś w Boże Narodzenie.
Już nie mogą żyć bez naszej kuchni.
Włosi i Grecy też na nas zagłosują,
bo mamy podobną kulturę spożywania posiłków i też bijemy dzieci.
Wiemy ile trzeba wysiłku,
żeby dobrze wychować dziecko.
Czarni też na nas zagłosują,
bo nie jesteśmy biali.
Nie twierdzę, że to pewne. Istnieją pewne zależności...
więc nie zagłosują na białych.
Oto mi chodziło.
Będzie trzeba zapracować na ich głosy,
ale parę nadgodzin załatwi sprawę.
Jeszcze...
Latynosi i Hindusi też na nas zagłosują, bo...
No nie wiem, bo używamy ryżu w kuchni.
Nie znam wszystkich odpowiedzi.
Na pewno coś się znajdzie.
I też bijemy swoje dzieci.
Stosowanie kar cielesnych spaja większość ras.
Stają się pięścią do tłuczenia dzieci.
Wspaniale byłoby mieć pierwszego azjatyckiego prezydenta.
Jaka by to była inspiracja dla azjatyckich dzieciaków w Stanach.
Wtedy można by podejść do takiego malucha
i w końcu mu powiedzieć:
„Słuchaj, koleżko.
Możesz zostać kimś więcej...
niż marnym neurochirurgiem.
Bariery nie istnieją!
Nie ma żadnych bambusowych sufitów!
Gdybyś się zamkną i wziął do roboty... Francowaty zasraniec!”.
To ważny przekaz.
Dziwnie kojarzyć taki stereotyp z własną grupą etniczną.
Azjatyccy rodzice, którzy chcą, by ich dzieci zostali lekarzami.
Dziwnie wiedzieć o czymś takim.
Jak do tego podchodzić?
Mnie to pasuje. Przynajmniej mam co wyśmiewać.
Najdziwniejsze w tym jest to, że to prawda.
Wiem, co mówię. Przeżyłem to.
Rodzice mają obsesję na tym punkcie.
Musimy być lekarzami.
Ale najbardziej pokrętne jest to,
że gdyby zapytać takiego rodzica dlaczego posłał dziecko na medycynę
pomaganie wymieniłby na samym końcu listy.
Gdyby w ogóle robili listę...
dlaczego tego chcą.
Pomaganie byłoby niefortunnym skutkiem ubocznym...
ukończenia medycyny.
Gdy się o tym dowiadują, nie wierzą.
„Co, kurwa? Trzeba pomagać?
Nieważne, spieprzaj.
Tylko nie zapomnij, o co w tym wszystkim chodzi.
Liczy się kasa i prestiż”.
Forsa i renoma.
Bo jeśli jesteś imigrantem, a twoje dziecko zostanie lekarzem
to najszybszy sposób, by pozbyć się tej łatki.
Natychmiast zdobywasz szacunek i pieniądze.
Następuje całkowita zmiana.
Od zera do bohatera! Jesteśmy lekarzami!
Co dziwniejsze, ostatnią rzeczą, na którą można namówić Azjatę
to wizyta u lekarza.
Te mendy w życiu nie pójdą do lekarza.
Obsesyjne się przed tym bronią.
Mojej mamy nic do tego nie zmusi.
Mogłaby zostać przebita strzałą,
a i tak sama by ją wytargała jak Rambo.
Mówisz jej: „Chodźmy do lekarza”.
A ona na to: „Nie. Oni tylko zdzierają z nas forsę”.
Pytam: „Po kiego grzyba, chciałaś, żebym był lekarzem?”.
„Żebyś to ty zdzierał forsę z innych!
To, że tego nie pojmujesz,
tłumaczy dlaczego nie zostałeś lekarzem”.
Chińczycy kochają forsą.
Uwielbiamy szlam.
Chińczycy zajebiście kochają forsę.
Myślicie, ze raperzy kochają szmal? Błagam was.
Kochamy hajs ponad wszystko. Chińczycy kochają go robić i wydawać,
dawać i dostawać, obrzucać się nim.
W Chinach tak kochamy forsę,
że mamy od tego specjalne boga.
Z pośród wszystkich bogów w taoizmie liczy się tylko ten.
Caishen, to do niego się modlimy...
o więcej pieniędzy.
Każdego dnia błagamy: „Boże od kasy...
ześlij nam więcej kasy”.
I zsyła.
Jest dość lekkomyślny. Ma gdzieś inflację.
Nie kuma podstaw makroekonomii.
Rzuca na lewo i prawa sztabami złota.
Wystarczy poprosić. „Trzymaj. Zapal kadzidełko i łap”.
Podczas chińskiego nowego roku,
czyli głównego święta dla Chińczyków.
Nawet wtedy, podczas powitania,
używamy słów: „Gong xi fa cai”,
lub po kantońsku: „Gong hei fat choy” .
Pewnie gdzieś się wam to obiło o uszy.
Oznacza to: „Obyś miał szmal!”.
Żadne tam „Szczęśliwego Nowego Roku”.
Rozumiecie to? Główne pozdrowienie nie brzmi:
„Szczęśliwego Nowego Roku”, ale: „Obyś miał szmal!”.
Obyś miał więcej szmalu niż reszta tych fajfusów.
Obyś miał od chuja szmalu.
Ty lepiej też mi tego życz.
Życzmy sobie tego nawzajem.
Niestety nie do końca łapiecie kontekst.
Nawijam o bogu od szmalu,
a gapicie się jakbym był scjentologiem.
To działa. Zapalcie kadzidełko.
Możecie coś zarobić.
Przeprowadziłem się tu we wrześniu 2015 roku.
Myślałem, że załapałem się w samą porę
na końcówkę Ameryki Obamy.
Że wbiłem się na ostatnią prostą jego prezydentury,
że czeka mnie złoty okres w historii USA.
Zamiast tego trafiłem na Amerykę Donalda Trumpa.
To jak kupić bilet na Beyoncé,
na którym zaśpiewa Donald Trump.
Czekasz na „All the single ladies”,
a zamiast tego widzisz tę dłoń, która łapie kobiety za kuciapki.
Panna czy mężatką, bez różnicy.
Gdy przeniosłem się do Nowego Jorku,
spełniłem kolejne marzenie jako stand-upera.
To miasto jest jak Mekka.
Masz nawet 10 występów jednego wieczoru.
Wszyscy moi idole są stamtąd.
To miasto nastraja do tworzenia.
Mieszkałem w różnych miastach.
Mieszkałem w Johor Bahru w Malezji, w Singapurze i w Melbourne.
Ale tylko w Nowym Jorku
ludzie walczą z metrem...
i wygrywają.
W każdym innym mieście, gdy drzwi do metra zaczynają się zamykać...
oznacza to, że pociąg odjechał.
Więc trzeba zamknąć mordę i czekać na następny.
Nie w Nowym Jorku.
Tam, wystarczy wsadzić między drzwi kartkę.
Milimetrowa szparka pozwala ci zacząć walkę.
Dla ludzi z Nowego Jorku to normalka, że podchodzą od drzwi
i walą z haka...
w tę gumową część, jakby to był guzik do otwierania.
Każdy pasażer tak robi. „Ten pociąg beze mnie nie odjedzie.
Łap mój bilet, koleżko”.
Pierwszego tygodnia w Nowym Jorku,
jechałem sobie takim metrem.
Było full ludzi.
Wcisnąłem się przed same drzwi.
Kiedy tuż przed moim nosem
drzwi zaczynają się zamykać, podchodzi jakiś koleś
i wsadza łapsko.
Centralnie między te drzwi nie zaważając na swoje kończyny.
Przecież musi wsiąść.
To ważniejsze niż zdolność chwytu.
W głowie zrobił bilans zysków i strat.
Stwierdził: „Przereklamowane to.
Na co komu taki ruch.
Gdy wsiądę wszystko się ułoży”.
Ma dość miejsca, żeby zacząć walkę.
Szamota się tak z osiem sekund.
Aż dochodzi do pata.
Sędziowie byli jednogłośni.
Ani koleś, ani pociąg, ani nikt nie może się ruszyć.
Po ośmiu sekundach zaczyna brakować mu pary.
Używa więc głowy, żeby zablokować drzwi.
Żywa podkładka pod drzwi.
Poprawia sobie chwyt i zasypuje ręce talkiem do rundy drugiej.
A ja stoję tam mając przed oczami jego przetłuszczony skalp.
I myślę sobie: „Stary, odpuść.
Jestem tu nowy. Nie wiem, czy ci pomóc,
czy nie aresztują nas obu?
Nie wiem jaki panuje tu savoir-vivre.
Ale za trzy minuty znowu coś pojedzie.
To linia ACE na Manhattanie.
Jeśli odpuścisz wszyscy dotrzemy do celu szybciej”.
A on swoje: „Ten albo żaden!
To ostatni pociąg w historii!”.
Walczył z tym pociągiem...
kolejne osiem sekund...
i wygrał!
Pociąg się poddał.
„Dobra, szanuję twoją technikę.
Karateka jest nie do pokonania. Ktoś jeszcze chce wsiąść?
Nie ma ustalonego rozkładu jazdy”.
Tu jest pies pogrzebany.
Zbyt dużo swobód obywatelskich.
Macie za dużo wolności.
Ciągle wymachujecie tą swoją kartą praw.
W Malezji by to nie przeszło.
Tam, jak wsadzisz łapę między drzwi,
te się zamkną i ciągną cię z milę.
System kładzie cię na kolana.
Jak już pociąg cię przejedzie, bierze się za twoich bliskich.
Zaczynasz się wykrwawiać.
Drzwi się otwierają. Przeskakujemy nad twoim ciałem.
„Tak to się kończy, tępy ciulu”.
Nie w Ameryce.
Tutaj jeden człowiek...
może zatrzymać całą linę metra.
Bo każdy się liczy.
Super mieszkać w Stanach.
Nowy Jork jest świetny,
ale patrząc zupełnie obiektywnie
jest okrutny!
W porównaniu na przykład z miastami w Japonii.
Ktoś z was był w Japonii?
Zarąbisty kraj. Jakby człowiek trafił do przyszłości.
Wszyscy są tam bardzo grzeczni.
Ludzie są kulturalni i ogólnie bardzo sumienni.
Weźmy ich praktyczne zastosowanie zaawansowanych technologii.
W Japonii mają kibelki, które umyją ci tyłek.
Wiedzieliście? Wieści z Dalekiego Wschodu!
W Japonii mają kibelki,
które wyszorują wam tyłki.
Mają je już od lat.
To nie „Top wynalazków z 2015”, dobra?
Wprowadzili je już w latach '70. W domach to norma.
To niesprawiedliwe, prawda?
Są wszędzie w knajpach, domach, hotelach i działają!
Też w to wątpiłem.
Gdy go zobaczyłem, stwierdziłem, że to musi być jakiś trik.
Ależ się myliłem.
Silny, gorący strumień wody...
zawsze trafiający do celu.
Jak to w ogóle możliwe?
Nigdy nie bierze wolnego.
Jak Steph Curry, który punktuje jak robot.
Zawsze trafia do celu. Pytam się, jak?
Jakby w każdej muszli była kamerka i gość, który celuje od tyłu.
To ten sam, który nosi ci walizki w hotelu.
Wy z Zachodu nie wiecie,
że Chińczycy mają żal do Japończyków o drugą wojnę światową.
Podczas tej wojny Japonia dokonała wielu zbrodni.
Gwałt, tortury, eksperymenty na ludziach. Tak było wszędzie.
Tajlandia, Malezja, Singapur, Filipiny, Wietnam, Indonezja. Nie wiecie tego,
bo nikt nie nakręcił Listy Schindlera o Chińczykach.
Nie ma takiego epickiego filmu, więc mało kto o tym wie.
Mogliście o tym nie wiedzieć.
To przecież was nie dotyczyło.
Doszło do tego na drugim końcu świata.
Nie mam wam za złe. Chcę tylko, żebyście wiedzieli.
Gdybyście, jak ja, byli z Singapuru nie daliby wam zapomnieć.
Ciągle tam słychać: „To ich wina. Oni narobili tego syfu”.
Co rok nowy serial dokumentalny o zbrodniach,
których dokonano na terenach okupowanych przez Japończyków.
„Pamiętajcie, co zrobili”.
Jeśli dorastałeś w takim otoczeniu
i pierwszy raz jedziesz do Japonii,
z głową wypchaną tymi hasłami,
gdzie wszyscy są hiper-poprawni i mili,
skąd pochodzą Czarodziejki z księżyca,
a kuper myje ci muszla.
Zaczynasz się zastanawiać,
jak goście, którzy gwałcili i torturowali innych
przerzucili się na Pokemony...
w tak krótkim czasie?
Pomyślcie...
jakby dać ISIS kilka dekad...
Może wynaleźliby lek na raka?
Kto wie, co kryje przyszłość?
Może po prostu przechodzą trudny etap.
Mieszane reakcje. Rozumiem.
Ale to jest kabaret, a nie TED Talk. Zluzujcie poślady.
Bo nawet japońskie kible ich wam nie wyszorują.
Chwilę mieszkałem w Australii. Tam zacząłem ze stand-upem.
Dobrze mnie tam traktowano.
Moja żona jest z Australii i bardzo ją kocham.
Kocham ją tak mocno, że poślubiłem ją trzy razy.
Zgadza się, trzy śluby z tą samą kobietą. Dlaczego?
Bo jak się ma rodziców z Azji trzeba brać ślub,
w każdym, kurwa, kraju, w którym masz krewnych.
Bo rodzice z Azji muszą się pochwalić.
Wiem, że każdy rodzic tak ma, nie mówię, że nie.
Chodzi mi o to, że nasi rodzice też, a wesele to najlepsza okazja.
Wesela Azjatów urodzonych w latach wyżu...
Był nawet taki profil na Instagramie.
Tak wiedzieli, co u kogo słychać.
Dostawali lajki, zastrzyk dopaminy.
Komentowali: „Schudłaś? Przytyłaś? Dalej singielka?
Nie masz dziecka? Co ci się stało w jaja?”.
Walą tekstami, których nawet krytyk by nie użył.
Pobraliśmy się trzy razy. Najpierw w Melbourne.
Żona stamtąd pochodzi.
Kolejny ślub odbył się w Kuala Lumpur, mimo że stamtąd nie jestem,
ale pan młody ma gówno do gadania.
Znajdźcie miejsce w Malezji, którego nazwę łatwo wymówić,
do którego będą bezpośrednie loty.
Na końcu pobraliśmy się w Nowym Jorku, dla zielonej karty.
Trzy romantyczne śluby,
z właściwych powodów.
Migracja łańcuchowa.
Powiem wam coś.
Przez chwilę będę mówić z głębi serca.
Jeśli wcześniej się nie skupialiście, zróbcie to teraz.
Będę mówił o własnych doświadczeniach.
Niewiele jest rzeczy, które sprawią wam więcej radości...
niż organizowanie trzech wesel jednocześnie.
Nie narobi się człowiek przy tym, a ile się ubawi.
Polecam, przeżyć coś takiego.
Tyle w tym radości i zabawy,
że lepiej od razu się odstrzelić!
Okazuje się, że nie doświadczysz większej radości
niż podczas przygotowywania trzech wesel.
Jedyny sposób, by przeżyć więcej radości
jest zorganizować wesela
jak najdalej od miejsca, w którym mieszkasz.
Wtedy stosunek radości jest wprost proporcjonalny
do odległości w jakiej znajdujesz się od miejsca wesela.
Tyle zabawy za grosze.
Przy pierwszym ślubie w Melbourne wysyłałem zaproszenia.
Nie żyłowałem, miało być z pompą.
Złota tłoczona czcionka,
wszystko w skórze i koronce, 20 dolców za zaproszenie.
Taniej wyszłoby napisać zaproszenia na banknotach.
Mogliśmy tak zrobić, a do żarcia serwować forsę.
Gdy już mam je zacząć wysyłać, żona mówi:
„Na odwrocie musisz dodać swój e-mail,
żeby moi znajomi przesłali ci, jaki rodzaj diety stosują”.
Wymagania żywieniowe białych.
Ja pierdolę.
Nie ma czegoś takiego.
Na chińskich weselach w Malezji nie ma wymagań żywieniowych.
Tam goście się zjawiają, jedzą, część umiera, a reszta wraca do domu.
Selekcja naturalna wzmacnia rasę!
Nie będziemy dostosowywać diety do słabych genów!
Od wieków ludzie umierają na chińskich weselach i nikt nie narzeka.
Nikt nie wystawił złej opinii na Yelp
tylko dlatego, że umarł na weselu.
„Ale tragedia”.
Każdy z nas liczy się z taką ewentualnością.
Życie jest niebezpieczne.
Spodziewałem się rozsądnych wymagań żywieniowych.
Nietolerancja na gluten, dieta wegańska, alergia na skorupiaki czy orzechy.
Czegoś sensownego.
Gdybyście widzieli te wiadomości...
Były tam całe wykresy
wad genetycznych.
Każdy następny bardziej żałosny niż wcześniejszy.
„Wybacz, Ronny!
Przepraszam cię, ale nie jadam fig!
Przepraszam, ale nie jem czerwonej papryki.
Zielona może być, ale po czerwonej mam uczulenie.
Przepraszam, ale nie jem smażonego czosnku.
Jest w tym czosnek?
Muszę wybrać smażony czosnek z kapusty.
Wybacz, Ronny, ale nie jem sałaty.
San choy bau jest zrobione z sałaty, nie mogę tego jeść!”.
To tylko od jednej osoby.
Wymagania żywieniowe to nie przelewki.
Wiążą się z jakimś schorzeniem.
Zjedzenie czegoś może zabić.
Nie chciałem wiedzieć czego nie lubicie jeść.
Skurwiele, chcieli wybrać sobie menu!
Świetnie bawiłem się na swoim weselu.
Bardzo kocham żonę.
Moja żona twierdzi, że mam problem z intonacją,
bo brzmię albo sarkastycznie, albo jakbym był zły.
Najwyraźniej.
Słuchajcie słów, nie intonacji.
„Miałem świetne wesele. Chciałbym je powtórzyć.
Trzy wesela to za mało.
Masz wspaniałych przyjaciół”.
Kocham swoją żonę, ale małżeństwo zmieniło mnie na gorsze.
Wcześniej się starałem, bo chciałem zaliczać, ale już mi przeszło.
Teraz liczy się tylko opinia żony o mnie i jej dobro.
W dupie mam całą resztę...
tych debili z Internetu.
Mam gdzieś też jej paplających znajomych.
Jak ich widzę, to wychodzę.
Gdy znajomi żony podchodzą pogadać nie potrafię wykrzesać z siebie
odrobiny wymaganego społecznie zachowania.
Jak ich słyszę, stwierdzam, że szkoda czasu.
Gdy znajomi żony dowiedzą się, że jestem komikiem...
dochodzi do najgorszej rozmowy...
w historii ludzkości.
I tak jest bez końca.
Zawsze ten sam schemat: „Cześć, Ronny.
Zajmujesz się stand-upem? Jak super.
Kiedy znowu występujesz?”.
„Mam do sześciu występów każdego wieczoru w Nowym Jorku.
Najbliższy odbędzie się dziś lub jutro
w zależności od tego, kiedy ta rozmowa ma miejsce”.
„Fajowo. A kiedy masz jakiś duży występ?”.
„Nie dzielę występów na duże i małe.
Za każdym razem staram się dawać z siebie wszystko, więc kolejny...
duży występ odbędzie się dziś lub jutro
zgodnie z naszą wcześniejszą daremną rozmową”.
„Kapitalnie. Dasz mi znać, kiedy znowu występujesz?”.
„Jak już mówiłem...
Mam do sześciu występów
każdego wieczoru w Nowym Jorku.
I nie ma takiej możliwości, żebym ci dał znać.
Informacja odnośnie kolejnego występu nie będzie dla nas dostępna,
więc odpowiedź brzmi nie. Nie mogę...
dać ci znać”.
„Występujesz w przyszłą sobotę?
Akurat będę wtedy wolny,
więc mógłbym wpaść cię obejrzeć...”.
„Słuchaj! Nie będę, każdego dnia w pracy, witać cię szampanem.
Przyłaź albo nie!
Wszystko jest w Internecie, radź sobie!
Jakoś inni dają radę!”.
Trzeba unikać takich sytuacji jak ognia.
Najgorsza opcja.
W tej kwestii jestem jak jasnowidz.
Wykrywam zbrodnicze rozmowy zanim do nich dojdzie.
Siedzę w swojej kadzi z mlekiem i obserwuję spadającą kulę.
Jak Tom Cruise i odetnę tę rzeczywistość
zanim zmieni się w całkowicie gównianą rzeczywistość.
Zdusiłbym to w zarodku, a gdy znajomi żony zaczną:
„Zajmujesz się stand-upem?
Kiedy znowu występujesz?”.
Powiem:
„Nie, w porządku”.
A wtedy moja żona powie: „To nie jest odpowiedź na pytanie...
kiedy masz kolejny występ”.
„Przepraszam. Dasz mi chwilkę?
Co mam mu, kurwa, powiedzieć?
Powiedz mi co, bo nie chcę się kłócić”.
„Nie mów więcej, co robisz. Tak będzie łatwiej”.
„Następnym razem powiem, że nic nie robię.
Jestem bezużytecznym mężem, który tylko siedzi na dupie i mędrkuje”.
Problemy z intonacją to coś nad czym pracuję...
od ostatnich pięciu czy sześciu lat.
To niekończąca się bitwa,
między moją żoną a intonacją.
Ja staram się być neutralny.
Zaznaczę, że po obu stronach mamy zacnych ludzi.
Wziąłem ślub o 9.00 w niedzielę w Melbourne.
Zaczęliśmy od...
ceremonii picia herbaty.
To najważniejszy obrządek na chińskim ślubie.
Przychodzi rodzina, a młodzi serwują herbatę.
W międzyczasie dzieją się różne inne rzeczy.
Później jest obiad i reszta innych pierdół.
Ale zaczynamy o 9.00 ceremonią picia herbaty.
Lot z Nowego Jorku zabukowałem
na 22.00 w piątek.
Biorąc pod uwagę różnicę czau
i długość lotu miałem dotrzeć tam na czas.
Zaplanowałem to na styk nie dlatego, że chciałem,
ale dlatego, że musiałem zapierdalać, żeby opłacić trzy wesela.
Nie mogłem iść na urlop. Musiałem robić do końca,
wskoczyć do samolotu i iść na ślub, bo nie ma nic za darmo.
Żona nie znosi, gdy tak mówię, więc robię to ciągle.
Musiałem robić do końca, wskoczyć do samolotu i iść na ślub.
Około 15.00 w piątek przed lotem,
dzwoni żona, jestem, rzecz jasna, w pracy,
ale dzwoni i pyta:
„Dlaczego jesteś w pracy?”
Zaznaczmy, że jest w Australii i dzwoni o 15.00,
do biura w Midtown na Manhattanie
i pyta: „Dlaczego jesteś w pracy?”
Ja na to: „A gdzie mam być
o 15.00, jeśli samolot odlatuje o 22.00?”.
Wtedy żona wybucha płaczem...
i mówi: „Bo nie wylatujesz o 22.00,
tylko o 18.00, ty idioto”.
Przyznaję, lekko się pomyliłem.
Myślałem, że odlatuję o 22.00 z lotniska Kennedy'ego w Nowym Jorku.
A okazało się, że jednak o 18.00.
O 15.00 byłem nadal w biurze na Manhattanie.
Żeby zdążyć na lot, musiałem jechać się spakować...
przedrzeć się przez Manhattan w godzinach szczytu
i dotrzeć na lotnisko w trzy godziny,
by zjawić się na własnym ślubie.
Prawie jak w Mission: Impossible, ale zawsze w siebie wierzę.
Żona zaczęła ryczeć: „Jak mogłeś do tego dopuścić?”.
Rozłączyłem się i rzuciłem telefonem.
To nie był moment na negatywną energię.
No właśnie.
Mamy do rozwiązania problem.
Później będzie dużo czasu, żeby dorwać każdego, kto doprowadził...
do tego bagno.
Teraz musimy myśleć pozytywnie i spróbować to naprawić.
Rozłączyłem się, rozwaliłem telefon i pobiegłem do domu.
Dobiegłem tam w 15 minut, a spakowałem się w pięć.
Wiem to, bo gdy wszedłem, powiedziałem: „Alexa, odlicz pięć minut”.
A moje urządzenie na to: „Zamówić też zegarek?”.
„Kupuj, co chcesz. Nie mam, kurwa, czasu”.
„W porządku, już zamawiam!”.
Nagle zjawił się jakiś gość,
więc kazałem mu wypierdalać!
Biorę walizkę, pakuję smoking, koszulkę i parę skarpet,
bo mamy mieć szalony afterek, zapinam walizkę i lecę na dół.
Wylatuję na ulicę z moją walizką i czas podjąć ważną decyzję.
Taksówka czy metro?
Według Mapy Google taksówką dojadę w półtorej godziny,
a metrem w 59 minut.
Stwierdzam: „Kij, jadę metrem.
Nie przeżyłbym, gdybym utknął w korku i spóźnił się na samolot.
Pojadę metrem, będę w ruchu,
a jak się spóźnię, to najwyżej znajdę nową żonę”.
Borę walizkę i zbiegam po schodach do metra.
Biegnę ile sił w nogach.
Docieram na peron i mam przed sobą pociąg.
Widzę, jak drzwi zaczynają się zamykać.
Mówię sobie: „Wiesz, co robić!”.
Próbuję wsadzić głowę, ale...
nie mogę nawet sięgnąć drzwi.
Nawet ręką nie da rady, jestem za daleko.
Chcę zawrzeć pakt z bogiem pociągów: „Weź mą dłoń, w zamian za przejazd.
Jest bardzo cenna”. Nadal jestem za daleko.
Drzwi się zamykają,
a za nimi stoi jeden czarny koleś.
Zauważył, jak robię tak.
Łapiemy kontakt wzrokowy.
I wtedy wsadza stopę między drzwi.
Raz za razem drzwi uderzają o niego.
Wydaje się mieć to gdzieś. W końcu jest czarny, nie?
Patrzy na mnie i...
„Wsiadaj, kurwa do...”.
„Szok! Trzyma te drzwi dla mnie”. Wziąłem walizkę i wskoczyłem.
„Boże! Wielkie dzięki.
Nie masz pojęcia, co właśnie zrobiłeś.
Uratowałeś mój ślub, moje małżeństwo i życie”.
Gość jest czarny, taki trochę boss
i odpowiada mi tak: „Nie ma sprawy”.
A ja: „Nie, nie rozumiesz”.
Próbuję mu wszystko objaśnić.
Pokazuję mu SMS-a.
Ale zaczął się jakoś dziwnie patrzeć
i poszedł do innego wagonu.
Uświadomiłem sobie, że stałem się tym czubem z metra.
Cały spocony, z walizką, bez gaci i w kółko mówię to samo: „Dziękuję!
Wielkie dzięki!
Ma ktoś może jakieś drobne?
Rzucicie jakim groszem?”.
Zamiast próbować mu podziękować,
co wydawało się straszne,
pstryknąłem mu zdjęcie, gdy nie patrzył.
Gdy będę miał dość obserwujących
wstawię to zdjęcie z takim opisem: „Ktoś go zna?
Ten koleś uratował mój ślub!”.
A gdy mi smutno, patrzę na jego zdjęcie.
Droga na lotnisko poszła gładko.
Byłem tam w 59 minut, plus droga po samym lotnisku.
Szczęście, że był to lot międzynarodowy, z przesiadką w Stanach.
Z Nowego Jorku do LA i do Melbourne.
W takim wypadku wystarczy być godzinę wcześniej.
Byłem na miejscu o 16.55, a odlot był o 18.00.
Spoko, dotarłeś przed 17.00.
Wchodzę tam o 16.55, biorę tę cholerną walizkę do odprawy.
Pytam czy zdążyłem, gość mówi, że tak. „Boże, kamień z serca!”.
Nie mogłem w to uwierzyć. O 17.15 siedziałem już z szampanem.
Jestem genialny.
Żona dzwoni i nadal płacze: „Jak mogłeś?”.
Uspokajam ją: „Kotku, zdążyłem.
Jestem już po odprawie. Będzie dobrze!”.
„To nie zmienia faktu, że pomyliłeś godziny
i mogłeś wszystko zniszczyć...”.
Rozłączyłem się i rzuciłem telefonem.
„To nie moment na wylewanie żali.
Nasz związek przechodzi ważną próbę.
Później będzie dużo czasu, żeby dorwać każdego, kto doprowadził...
do tego bagna.
A teraz skupmy się na chwili obecnej i cieszmy się tym, co jest. Dziękuję”.
Rozłączyłem się i rzuciłem telefonem.
O 17.15 sączę sobie szampana...
A o 17.30
ogłaszają cztery godziny opóźnienia.
Zanim dotrę do LA
samolot do Melbourne odleci.
Przegapię ceremonię picia herbaty, czyli najbardziej...
tradycyjną część.
Wszyscy goście byli przybici.
Moi teściowie, moja rodzina, a zwłaszcza moja żona.
Nasze małżeństwo źle się zaczęło.
Nadal próbuję to wszystkim wynagrodzić.
Ale nie w tym rzecz.
Chodzi o to, że ten gość w metrze...
poświęcił swoją nogę...
żeby przytrzymać drzwi.
Jak prawdziwy Amerykanin wykorzystał prawo,
żeby zatrzymać całą linę metra dla jednej osoby
i nie zrobił tego dla siebie!
Tak jest w pięknym kraju.
Wykorzystuje się tu swoje przywileje, by pomóc tym, którzy ich nie mają.
Tym, którzy nie mają tego, co my.
Byliście super. Na razie.
Dzięki.
Dziękuję!
Napisy: Wioletta Sarapata
PAMIĘCI KOCHAJĄCEGO OJCA