Downloaded from YTS.MX
(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
(รอนนี่ เชียง)
(แสดงสดที่ลอสแอนเจลิส (ที่จริงคือเกล็นเดล))
(รอนนี่ เชียง)
ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี รอนนี่ เชียง!
ขอบคุณครับ!
ขอบคุณ!
ขอบคุณครับ!
ขอบคุณ
ผมต้องเริ่มแสดงแล้วนะ!
ผมต้องเริ่มแสดงแล้วทุกคน! ขอบคุณ!
ขอบคุณครับ น่ารักมากเลย
ขอบคุณ
เน็ตฟลิกซ์บอกมาว่าผู้ชมเลิกดูไวมาก เพราะงั้นรีบเริ่มแสดงดีกว่า
นะครับ ขอบคุณ
ขณะที่พูดอยู่นี้ ผู้ชมจะกดปิดโชว์ผมอยู่แล้ว ขอบคุณท่ีมานะครับ
ดีใจที่ได้มาอเมริกา
อเมริกาปี 2019 มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง
โรคหัดกลับมาระบาด
โรคหัดกลับมาระบาดอีกครั้ง
ก็เอาสิ
มาถึงขั้นนี้แล้ว จะแย่ลงอีกแค่ไหนเชียว
ให้โรคหัดกลับมาระบาดเลย
ในแต่ละปี อเมริกากลายเป็น ฮิปสเตอร์มากขึ้นทุกที
ได้เวลาที่โรคภัยไข้เจ็บตามธรรมชาติ จะกลับมาระบาดอีกครั้ง
เพราะไอ้พวกโง่เง่าที่ต่อต้านวัคซีน
อ่านเรื่องไร้สาระในอินเทอร์เน็ต แล้วถูกล้างสมอง
ไม่พาลูกไปฉีดวัคซีน
อินเทอร์เน็ตทำให้เรากลายเป็นคนโง่
ใครจะไปนึกล่ะว่าแหล่งรวมความรู้ จะทำให้คนโง่ลง
ในอีก 50 ปี เราจะมองอินเทอร์เน็ต
ไม่ต่างจากที่เรามองการสูบบุหรี่ในปัจจุบัน
คนจะพูดกันว่า "ให้ตายสิ ไม่อยากเชื่อเลยว่าเมื่อ 50 ปีก่อน
เราปล่อยให้คนท้องใช้อินเทอร์เน็ต
คิดอะไรกันอยู่ก็ไม่รู้
ปล่อยให้คนท้องใช้อินเทอร์เน็ต
เราใช้อินเทอร์เน็ตต่อหน้าลูกๆ
ปล่อยให้ลูกๆ ใช้อินเทอร์เน็ตด้วย"
ในอีก 50 ปี เราจะจัดพื้นที่พิเศษนอกตัวอาคาร
ไว้ให้คุณใช้อินเทอร์เน็ต
เขตใช้อินเทอร์เน็ต ต้องห่างจากทางเข้าอาคาร 15 เมตร
ห้ามใช้อินเทอร์เน็ตในอาคาร
ความโง่จากคนใช้อินเทอร์เน็ต เป็นอันตรายถึงชีวิต
ครับ
ใช่ครับ พวกเรามันโง่
ผมใช้ชีวิตอยู่ในอเมริกา มาได้สักพักแล้ว ก็ดีเลยนะ
มีอะไรต่างๆ มากมายที่นี่ มีอะไรต่างๆ มากมาย...
ในอเมริกา เยอะแยะไปหมด
ถ้าคุณเกิดและเติบโตที่นี่ก็คงไม่ทันสังเกต
แต่ถ้าคุณมาจากประเทศอื่น
ความเยอะสิ่งของประเทศนี้มันชัดเจนมาก
คุมไม่อยู่
เยอะไปหมด
ทุกวันจะมีสิ่งใหม่ๆ เกิดขึ้น
เหมือนทุกวันเป็นวันคริสต์มาส
ไฮเปอร์ลูป รถยนต์ไฟฟ้า สเปซเอ็กซ์ หุ่นยนต์ดูดฝุ่น
ไอโฟนแปดกับสิบวางขายพร้อมกัน
อเมริกาไม่รู้จักรอ
เราได้ไอโฟนแปดมา แล้วก็รู้สึกว่า "ช่างหัวไอโฟนแปดกับเก้าเถอะ
เอาไอโฟนสิบมาเลย"
ข้ามรุ่นไอโฟนไปเลย
มีอะไรเยอะแยะไปหมด อาหารในอเมริกาก็เยอะ
อาหารก็เยอะ มีแต่...
อาหาร มีอะไรให้ดูเยอะ
มีอะไรให้ดูเยอะแยะ ให้ตายสิ ในอินเทอร์เน็ตมีอะไรให้ดูเยอะมาก
หน้าจอก็เยอะ
มีจำนวนหน้าจอต่อคนเยอะที่สุดในโลก
ทุกคืนในอเมริกา เหมือนเราแข่งกัน
ว่าระหว่างใบหน้าเรากับผนังห้อง จะมีหน้าจอได้มากที่สุดกี่จอ
มีทั้งไอโฟน ไอแพด
แล็ปท็อป
ทีวี
ไหนจะแอปเปิลวอช
มีหน้าจอเยอะมาก เรียงกันอยู่ตรงหน้าผม
ต้องมีหนึ่งจอไว้ใต้ตา อีกจอไว้เหนือตา
เพื่อที่เวลาผมเหลือบตาขึ้นหรือลง จะได้ไม่พลาดฉากสงคราม
ในมหาศึกชิงบัลลังก์ ตอนที่ใช้ทุนสร้างกว่า 30 ล้านดอลลาร์
แต่เพราะอะไรก็ไม่รู้ เรากลับ ปรับความสว่างจอไม่ถูก
ภาพเลยมืดบรรลัย
เยอะแยะไปหมด
บรรจุภัณฑ์...
เยอะแยะไปหมด
ให้ตายสิ การห่อสินค้าในอเมริกานี่นะ
ทุกอย่างต้องห่อถุงสามชั้น
เวลาคุณสั่งอะไรมากิน
จากร้านอาหาร ร้านให้ กระดาษเช็ดปากมา 50 แผ่น
คุณโยนทิ้งไป 80 แผ่น
ในอเมริกา คุณทิ้งกระดาษ มากกว่าที่ได้มาเสมอ
แหกทุกกฎความเป็นจริง...
ด้วยความเยอะสิ่ง
คุณเข้าไปโปรยกระดาษเล่น ตามร้านอาหารในอเมริกาได้ทุกวัน
น้ำเปล่าหนึ่งแก้ว กระดาษห้าแผ่น
แอมะซอนไพรม์ทุกวัน
ส่งของมาบ้านผมทุกวัน
ไม่ต้องออกจากบ้าน
ในอเมริกา คุณไม่ต้องออกจากบ้าน
ดินแดนแห่งเสรีภาพ และดินแดนที่ไม่ต้องออกจากบ้าน
ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของธรรมดา...
หรือปริมาณน้อยเพียงใด...
เราก็จะนำไปส่ง
ถึงบ้านคุณ ราวกับคุณเป็นราชา
ทุกอย่างเลย
อะไรก็ได้ในโลกนี้ที่คุณนึกถึง
ทุกสิ่งที่คุณนึกถึงตอนเมา
ได้ทุกอย่าง
อยากได้ปากกาสักด้าม
แค่ด้ามเดียว ไม่เอาทั้งกล่อง ขอปากกาด้ามเดียว
ใส่กล่องมา พร้อมพลาสติกกันกระแทก
ใส่กระดาษเช็ดปากมาด้วย...
ใส่มาในอีกกล่องที่ใบใหญ่กว่า
สินค้าห้าสิบล้านกล่อง บินข้ามอเมริกาอยู่ไม่ขาด
น่านฟ้าเหนืออเมริกา มีแต่แอมะซอนไพรม์
กล่องสินค้าชนกันไปมา
เหมือนขยะอวกาศ
ไพรม์มากขึ้นเรื่อยๆ
ไพรม์เท่าไหร่ก็ไม่พอ
เราต้องการไพรม์ ไพรม์ที่หนักแน่กว่า เร็วกว่า แข็งแกร่งกว่า
ไพรม์ที่เร็วกว่า ไพรม์ส่งทันใจ!
ไพรม์ส่งทันใจ ถึงคุณในสองชั่วโมง
ไพรม์ส่งทันใจ ส่งมาให้ผมทันที!
พอผมกดปุ่มซื้อ ส่งของมาให้ถึงมือผม...
ทันที
ในอเมริกา ต้องไม่มีการล่าช้า
ไม่มีการล่าช้า...
ระหว่างตอนที่ผมกดสั่งของ
กับตอนที่ของส่งถึงมือผม
เพื่อให้ผมใช้มันได้ทันที
ของถึงมือใน 24 ชั่วโมงเหรอ
ไม่สมเป็นคนอเมริกัน
ตั้ง 24 ชั่วโมง
ต้องทันที
ไพรม์ส่งทันใจ
พังประตูบ้านผมเข้ามา...
ป้อนอาหารที่ผมสั่งเข้าปากผม...
ขยับกรามช่วยผมเคี้ยวด้วย
แล้วใช้แท่งไม้กระทุ้งมันลงหลอดอาหาร
แล้วควักอึออกจากก้นผมให้ด้วยเลย
จากนี้ไปเราจะยังไงกันต่อ
ในฐานะอารยธรรมหนึ่ง
เราต้องสะดวกสบายมากขึ้นอีกสักเท่าไหร่
ต้องใช้พลังงานน้อยลงอีกแค่ไหน
เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ
ขอเป็นไพรม์ส่งก่อนเลยดีกว่า
ส่งถึงมือก่อนที่ผมจะต้องการ
นี่มันปี 2019 แล้วนะ ยังต้องตัดสินใจเองอยู่อีกเหรอ
ก่อนที่คุณจะส่งสินค้าให้ผมน่ะเหรอ
ใช้ปัญญาประดิษฐ์...
แทนสติปัญญาของผม...
ผมจะได้เอาเวลาไปทำอย่างอื่น
ส่งทุกอย่างที่ผมต้องการ มาก่อนที่ผมจะต้องการมัน...
ให้มากกล่องที่สุดเท่าที่จะมากได้
หลายกล่องเหลือเกิน
แต่ก็นั่นแหละครับ
ผมดีใจมากที่ได้มาที่นี่
ทำไมคนถึงมาที่นี่กันล่ะ รอเดี๋ยว
ทำไมคนถึงมาที่นี่กันล่ะ
ทำไมผู้อพยพรุ่นแรกถึงมาที่นี่กันล่ะ
เพราะที่นี่ดีที่สุด ใช่ไหมล่ะ
ที่นี่ดีที่สุด
ที่นี่คือเอ็นบีเอ
อเมริกาคือเอ็นบีเอ
รู้ตัวกันหรือเปล่า พวกคุณอาศัยอยู่ในเอ็นบีเอ
ในเอเชีย เราคิดว่าอเมริกาคือเอ็นบีเอ
เป็นสถานที่ที่รวมคนเก่งๆ ไว้มากมาย
คุณมาที่นี่ก็เพื่อทำสิ่งต่างๆ กับพวกหัวกะทิในแต่ละวงการ
คำว่าอเมริกาในภาษาจีนคือ เมย์กั๋ว
แปลตรงๆ เป็นภาษาอังกฤษ ได้ว่า "ประเทศที่สวยงาม"
นี่คือชื่อในภาษาจีนของอเมริกา ประเทศที่สวยงาม
นั่นคือสิ่งที่เราพูด เวลามีคำว่าอเมริกาอยู่ในประโยค
เราพูดว่า ประเทศที่สวยงาม
"เคยไปประเทศที่สวยงามหรือยัง
ในประเทศที่สวยงาม มีกระดาษเช็ดปากให้ไม่อั้น
พวกเขาไม่แคร์เลย ไม่ได้ใช้ด้วยซ้ำ
แค่รับๆ มา แล้วก็ทิ้งไป"
ประเทศที่สวยงาม
คำว่าจีนในภาษาจีนคือ จงกั๋ว แปลว่า "ประเทศกลาง"
ไม่มีความหมายอะไรเลย
เราตั้งชื่อประเทศนี้ดีกว่า ที่เราตั้งชื่อประเทศตัวเองอีก!
ประเทศที่สวยงาม ไปประเทศที่สวยงามกันเถอะ
ออกจากประเทศกลาง มุ่งสู่ประเทศที่สวยงาม
หอบเสื่อผืนหมอนใบ ไปประเทศที่สวยงาม
แล้วคุณมาถึงจุดนี้
ที่ทุกคนเกลียดมันทุกอย่าง
เวอไรซอนห่วยแตก
เอทีแอนด์ทีห่วยแตก
ทีเอสเอห่วยแตก
ไอ้พวกทีเอสเอ ที่พยายาม รักษาความปลอดภัยในชีวิตพวกคุณ
ไปตายซะ
รถไฟฟ้าใต้ดินนิวยอร์กห่วยแตก
การจราจรในลอสแอนเจลิสห่วยแตก
รูปปั้นห่วยแตก
ยืนอยู่ก็ห่วยแตก
คุกเข่าก็ห่วยแตก
รัฐสภาห่วยแตก
รีพับลิกันห่วยแตก
เดโมแครตห่วยแตก
นักการเมืองอิสระห่วยแตก
อีลอน มัสก์ห่วยแตก
เน็ตฟลิกซ์...
โอเคอยู่ เน็ตฟลิกซ์ยังโอเค
ยังมีอย่างหนึ่งที่โอเค นั่นคือเน็ตฟลิกซ์
แต่เน็ตฟลิกซ์ในไอแพดห่วยแตก!
หน้าตาแอพก็ใช้ยาก
ดาวน์โหลดไว้ดูตอนไม่ต่ออินเทอร์เน็ตก็ไม่ได้
ดาวน์โหลดได้แค่ที่เป็นผลงานของเน็ตฟลิกซ์
เอามาเปิดดูตอนอยู่บนเครื่องบิน ขณะที่ผมบินอยู่ราวกับเป็นพระเจ้าก็ไม่ได้
ไพรม์ส่งทันใจ!
ความไม่พอใจของคนประเทศโลกที่หนึ่ง
ทุกคนต่อสู้เพื่อให้ได้มาที่นี่ ทุกคนที่อยู่ที่นี่เอาแต่บ่น
ไม่เข้าใจเลย
การได้เดินทางทั่วอเมริกานี่ดีมากเลยนะครับ
ผมมีงานที่เจ๋งที่สุด
ได้รับค่าตอบแทนจาก การเดินทางไปทั่วอเมริกา
เพื่อเรียกเสียงหัวเราะจากผู้คน
ได้เจอผู้คนจริงๆ
ไม่ใช่บอตจากรัสเซีย
เห็นไหมล่ะ ดีจะตาย
ผมโชคดีมากๆ ที่ได้เดินทางไปทั่ว...
ประเทศที่กว้างใหญ่นี้
ผมว่าคนนอกอเมริกา
คิดว่าอเมริกาเป็นหนึ่งเดียว
ทั้งอเมริกา คนอเมริกัน เป็นหนึ่งเดียวกัน
แต่ถ้าคุณอยู่ที่นี่นานพอ คุณจะรู้ว่าที่นี่เป็นประเทศที่ใหญ่มาก
แต่ละรัฐก็เหมือนเป็นประเทศหนึ่ง
มีอาหารของตัวเอง มีสำเนียงพูดของตัวเอง
มีคุณค่าที่ยึดถือ มีธงของตัวเอง
เป็นประเทศที่มีความแตกต่างสูงมาก
เหมือนมีหลายๆ ประเทศ รวมกันเป็นสหพันธรัฐ
ซึ่งจะเห็นได้ชัด เมื่อคุณมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่
คุณจะบอกได้เลยว่าคนอเมริกัน แต่ละกลุ่มต่างกันยังไง
บรรยากาศต่างกัน
คนแถบอีสต์โคสต์ต่างจากแถบเวสต์โคสต์
แตกต่างกันชัดเจน บอกได้เลย
คนอเมริกันแถบอีสโคสต์จะขึงขังกว่า
ส่วนฝั่งเวสต์โคสต์จะออกแนวสบายๆ
ครับ
ในอเมริกาฝั่งอีสต์โคสต์นี่เหมือน ทุกคนยังรบกับอังกฤษกันอยู่
เหมือนยังรบกันไม่จบไม่สิ้น
ทุกวันในนิวยอร์ก ทุกวันเลยนะ ก็จะมี...
"แม่งเอ๊ย เดินอยู่ไม่เห็นหรือไง"
เหมือนอาการเครียด ส่งต่อมาทางพันธุกรรม
เหมือนในเกมอัสแซสซินส์ครีด
ซึ่งพอพวกเขาย้ายมาทางตะวันตก ก็จะใจเย็นลงหน่อย
สิ่งเหล่านี้ปรากฏอยู่ในคำขวัญของแต่ละรัฐ
ทัศนคติของคนในแต่ละรัฐ
สะท้อนอยู่ในคำขวัญประจำรัฐ
คำขวัญรัฐแถบอีสต์โคสต์จะขึงขังกว่ามาก
เพราะคำขวัญเหล่านั้น ตั้งขึ้นในช่วงสงคราม
สงครามปฏิวัติอเมริกาจึงฝัง อยู่ในหัวของคนจากรัฐเหล่านั้น
ยกตัวอย่าง คำขวัญประจำรัฐแถบอีสต์โคสต์
เช่น คำขวัญประจำรัฐนิวแฮมป์เชียร์
คือ "ยอมตาย ไม่ยอมไร้เสรีภาพ"
เป็นคำขวัญที่ขึงขังมาก
ถ้าคุณมาจากนิวแฮมป์เชียร์ และอาศัยอยู่ที่นั่น
คุณต้องเคยตั้งคำถามบ้างแหละว่า...
"เราจะยึดมั่นในคำขวัญนี้แค่ไหนดี เพราะว่า...
เพราะตอนนี้ฉันรู้สึกไร้เสรีภาพมากเลย ที่ต้องมาต่อคิวส่งไปรษณีย์อยู่แบบนี้
ก็ไม่รู้สินะ
หรือฉันควรทำตามคำขวัญรัฐให้รู้แล้วรู้รอด!"
หรืออย่างคำขวัญประจำรัฐเพนซิลเวเนีย หรือรัฐแมสซาชูเซตส์
ก็สมเป็นรัฐแถบอีสต์โคตส์ คำขวัญเป็นภาษาละติน
ประมาณว่า "จงสู้เพื่อเสรีภาพ ไม่งั้นข้าจะตัดหัวเจ้า"
ฟังดูเหมือนเป็นชื่อภาคมหาศึกชิงบัลลังก์
แต่มันเป็นภาษาที่ตายแล้ว ผมสรุปมาให้
แต่พอมาฝั่งตะวันตก คนแถบนั้นก็จะไม่ขึงขังเท่า
เช่น ถ้าคุณมุ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ สู่รัฐเทนเนสซี
คำขวัญประจำรัฐเทนเนสซี
คือ "การเกษตรและการค้า"
ลองเทียบกับ "ยอมตาย ไม่ยอมไร้เสรีภาพ"
"การเกษตรและการค้า" ไม่ได้เรียกร้องให้ทำอะไรด้วยซ้ำ
ไม่ใช่ว่า "จงทำการเกษตรและการค้า"
เป็นคำขวัญที่ไม่มีคำกริยาเลย
เข้าใจไหมครับ คือไม่มีภาคแสดง
คำขวัญนั้นจึงไม่ใช่ประโยคคำสั่ง เป็นแค่แนวคิด
ราวกับว่าพอทุกคนไปถึงเทนเนสซี
แล้วก็รู้สึกว่า "คุณพระ ที่นี่แดดดีจริงๆ เลย!
แบบนี้ต้องการเกษตรกับ...
การค้า ต้องสองอย่างนี้นี่แหละ
แต่ไว้วันหลัง"
แล้วพอคุณมุ่งตะวันตกเฉียงใต้ต่อไป จนถึงเท็กซัส
คำขวัญประจำรัฐเท็กซัส คือ...
มีใครในนี้รู้คำขวัญประจำรัฐเท็กซัสบ้างไหมครับ
ถึงตอบผิด ผมก็ไม่ล้อคุณหรอก
"รัฐดาวเดี่ยว" เข้าใจเดา แต่ไม่ใช่ครับ
- มีใครอีกไหม - "อย่าเหยียบย่ำข้า"
"อย่าเหยียบย่ำข้า" เดาได้ดีครับ แต่ยังไม่ใช่
"จงจำศึกอลาโม" เดาอะไรมาเนี่ย ไม่ใช่ครับ
จะปล่อยให้คนต่างชาติคนนี้ สอนพวกคุณเรื่องประเทศคุณเองจริงๆ เหรอ
ประธานาธิบดีของคุณคงไม่ถูกใจสิ่งนี้
แต่ก็น่าจะประมาณนี้ใช่ไหม
ประมาณว่า "คว้าปืน" "อย่าแหยมกับเท็กซัส"
"อย่าซ่ากับเท็กซัส"
"เท็กซัสแดนคนจริง" "สร้างกำแพง"
"ช่างแม่เอ็ง"
ไม่ใช่เลย คำขวัญประจำรัฐเท็กซัส
คือ "มิตรภาพ"
คำขวัญประจำรัฐเท็กซัส
ตรงกันข้าม...
กับภาพลักษณ์ทุกอย่างของเท็กซัสเลย
เป็นความล้มเหลวครั้งยิ่งใหญ่ ของฝ่ายประชาสัมพันธ์
ประจำรัฐเท็กซัสเลยนะครับ ที่นำเสนอภาพลักษณ์ผิดไปได้ขนาดนี้
ทุกคนคิดว่าคำขวัญคือ "ไปตายซะ" ที่จริงคือ "มิตรภาพ"
ผิดไปไกลเลย
ทุกคนสบายๆ กันแบบนี้เลย ตอนที่มาถึงเท็กซัสใหม่ๆ
ทุกคนมี "มิตรภาพ"
แล้วพอคุณไปถึงแคลิฟอร์เนีย
คำขวัญประจำรัฐแคลิฟอร์เนีย คือ "ยูเรก้า!"
"เราทำได้แล้ว!
เราหนีคนอังกฤษ มาไกลที่สุดเท่าที่ทำได้แล้ว
ช่างหัวพวกมัน
เปิดเสรีกัญชา สร้างหนัง อยากทำอะไรก็ทำ!"
ชะตาฟ้าลิขิต!
การได้พบกับคนอเมริกันหลายๆ แบบ ก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน
ผมคิดว่าในหมู่คนอเมริกันทั้งหมด ที่ผมได้พบ ทั้งจากเชื้อชาติต่างๆ
จากชาติพันธุ์ต่างๆ
จากเมืองต่างๆ ผมว่าชาวแอฟริกันอเมริกัน
คือกลุ่มที่เจ๋งที่สุด นะครับ
พวกเขาเจ๋งที่สุด ทำอะไรก็ดีไปหมด
ทำอะไรก็ราบรื่นไปหมด
กีฬา วิทยาศาสตร์ ดนตรี ประธานาธิบดี เนี่ย ทำอะไรก็ดีไปหมด
พวกเขามีสไตล์
คนดำมีสไตล์
ต้องยอมรับว่าพวกเขามีสไตล์
คนดำมีสไตล์
ขนาดกลุ่มเชิดชูคนขาวยังยอมรับ "ใช่ พวกเขามีสไตล์"
ความเท่ที่ไม่อาจปฏิเสธได้
คนดำนี่โคตรเจ๋ง เอาคำที่คนอื่น เหยียดชาติพันธุ์ตัวเองมาใช้เฉยเลย
เนี่ย เจ๋งขนาดนั้นเลยนะ
ชนกลุ่มน้อยกลุ่มอื่นๆ ในอเมริกา ไม่เจ๋งพอที่จะฉวยใช้คำเหยียดชาติพันธุ์ตัวเอง
คุณไม่มีทางได้เห็นคนจีนเดินทักทายกันว่า
"เฮ้ย ว่าไง ไอ้เจ๊ก
ไอ้เจ๊กเพื่อนฉันอยู่ไหน
ขอเสียงหน่อย เจ้าพวกเจ๊ก
ไอ้เจ๊ก
เฮ้ย ผิวเหลืองต่อไปนะ ว่าไง"
ฟังดูแย่มาก
เสียงเหมือนเล็บขูดกระดานดำ "ไอ้เจ๊ก!"
ผมว่า...
อเมริกาตกอยู่ในความแตกแยกทางการเมือง จะเห็นได้จากหลายๆ สิ่ง
ไม่ว่าจะพูดเรื่องอะไร คุณก็มัก ลดทอนประเด็นให้เป็นเรื่องการเมือง
ซึ่งก็มักลดทอนต่อไปว่าเป็นเรื่องชาติพันธุ์
ผมว่าเราควรถอยหลัง จากเรื่องชาติพันธุ์กันคนละก้าว
นานๆ ครั้งก็ได้ มาคุยกันในฐานะมนุษย์โลก
ผมจะบอกอะไรให้นะ
ผมว่าประเทศนี้ต้องมี คนเอเชียให้มากกว่านี้
ที่มีตอนนี้ยังไม่พอ
ตอนนี้ เรามีกันอยู่ราว ร้อยละ 5.6 ของประชากรทั้งหมด
เราต้องทำให้ตัวเลขนั้นเพิ่มขึ้น
ประเทศนี้ต้องมีคนเอเชียให้มากขึ้น
จะบอกให้ว่าทำไม
เพราะพวกเราคือผู้ตัดสินที่เป็นกลาง...
ในสงครามชาติพันธุ์ที่ยังไม่สิ้นสุด...
ระหว่างคนขาวกับคนดำ
เพราะทั้งสองฝ่ายไม่สนใจเราเลย
ส่วนเราก็ไม่สนใจทั้งสองฝ่าย
ไว้ใจเราได้เลย
เวลาเราบอกอะไรพวกคุณ เราไม่มีอคติ ไม่มีวาระแฝง
เราบอกคุณตามตรง เพราะเราไม่สนใจหรอก
พักหลังๆ มานี้มีการปะทะกันบ่อยมากในอเมริกา
คนขาวโทรแจ้งตำรวจ
เพราะเห็นคนดำทำอะไรที่ไม่มีพิษมีภัย
เช่น ย่างบาร์บีคิวในสวน
หรือเดินเข้าบ้านตัวเอง
คราวหน้าถ้ารู้สึกโดนคุกคาม ไม่ต้องโทรแจ้งตำรวจหรอก
ให้โทรหาคนเอเชีย
เราจะช่วยตัดสินชี้ขาดทุกเรื่องให้คุณ...
อย่างยุติธรรม ไร้อคติ
เพราะเราไม่สนใจ
สมมติถ้าคุณโทรเรียกเราไปสตาร์บัคส์ เราก็จะบอกว่า...
"หา คนดำสองคนนี้น่ะเหรอ เขาก็นั่งดื่มกาแฟของเขาอยู่ดีๆ
กลับไปดื่มลาเต้ของคุณไป แล้วก็หุบปากซะนะ"
ครับ
เชื่อใจเราได้ เพราะเราไม่สนใจ
เพราะสีผิวเราไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง
ไม่เกี่ยวเลย ไม่ว่าจะเป็นเอ็นเอฟแอล หรือเอ็นบีเอ คนเอเชียไม่มีเอี่ยวด้วยเลย
เราเลยไม่สนใจหรอกว่า...
ใครมันจะไปคุกเข่าที่ไหน โอเคนะ
ผมไม่สนหรอกว่าคุณจะวิเคราะห์ดราฟต์ตัว ในเกมแฟนตาซีฟุตบอลกันยังไง
เราแค่อยากแก้ปัญหา
ชาวเอเชียในอเมริกา แค่อยากแก้ปัญหา
เราไม่หลงไปกับความตื่นตาตื่นใจ ในวงการมายา
เราแค่อยากแก้ปัญหา ก็เลยบอกพวกคุณตามตรง
ไว้ใจเราได้เลย...
เราพูดความจริงแน่นอน
โอเคนะครับ
ความจริงที่ไม่น่าฟัง ก็ยังเป็นความจริง
เช่น ฟังนะคนขาว...
ฟัง...
"โบฮีเมียนแรปโซดี" ห่วยแตก
เพลงบ้าอะไร เต้นก็ไม่ได้
ให้ตายสิ เลิกมายืนล้อมวงกันในงานปาร์ตี้ แล้วสวดเนื้อเพลงนี้ได้แล้ว
ถ้าอดไม่ได้จริงๆ ก็เก็บไว้สวดตอนอาบน้ำนะ
ไม่ได้เกลียดนะ ผมไม่ได้เกลียดพวกคุณ
แค่แจ้งเพื่อทราบเฉยๆ บอกให้รู้ไว้
รับได้หรือไม่ได้ก็ช่าง
อีกฝั่งเราก็ไม่เว้นหรอกครับ ต้องบอกทั้งสองฝั่ง
ฟังนะ คนดำ
เจ้าพวกชอบเสียงดังในโรงหนัง
นี่ก็เหมือนกัน ผมไม่ได้เกลียดพวกคุณ
เราแค่อยากแก้ปัญหา แค่นั้นเองจริงๆ
ทั้งสองฝ่ายเลย เราแค่หาวิธีแก้ปัญหา
แค่นั้นเลยจริงๆ
เราต้องการประธานาธิบดีเชื้อสายเอเชีย บอกตรงๆ เลย
ผู้ชายหรือผู้หญิงก็ได้
หาประธานาธิบดีเชื้อสายเอเชีย เข้าทำเนียบขาว
เราแก้ปัญหาเรื่องชาติพันธุ์ได้ในหนึ่งสัปดาห์
ผมรับรองเลย ขอแค่แปดวัน รับรองเห็นผล
เพราะเราไม่สนใจหรอก เราแค่อยากแก้ปัญหา
ลองนึกดูสิว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าให้คนเอเชียดำรงตำแหน่งในรัฐบาล
ให้ตายเถอะ
คนเอเชียในรัฐบาลไล่รายการปัญหาไปทีละอย่าง
แก้ปัญหาไปทีละอย่าง โดยไม่มีวาระแฝง
ตรรกะล้วนๆ
ไล่แก้ปัญหาไปทีละอย่าง "ขอให้ยั่งยืนและรุ่งเรือง"
"ไอ้นี่โอเค ไอ้นั่นใช้การได้ ไอ้นู่นดีมาก
แบ่งแยกอำนาจ สุดยอดเลย
ไอ้นั่นใช้การได้ดีเกือบตลอด อันนั้นโอเค
อันนั้นโอเค อันนี้ไม่โอเค อันนี้ก็ไม่โอเค
สำนักงานปกป้องสิ่งแวดล้อมไม่โอเค ประกันสุขภาพไม่โอเค...
ทำหน้าที่ของตัวเองสิวะ" ตบหน้าเรียกสติ
ดูเหมือนว่ารัฐสภาประเทศนี้ จะมีอาการติดขัด ทุกเก้าเดือน
ทุกคนเอาแต่ขู่ว่ารัฐบาลจะหยุดทำงาน
รัฐบาลหยุดทำงานเหรอ
ถ้าให้คนเอเชียเข้าสภา รับรองว่าไม่มีรัฐบาลหยุดทำงาน
เราไม่เคยหยุดทำงาน
ขนาดคริสต์มาส เรายังไม่หยุดเลย เข้าใจบ้างไหม
วันหยุดเราก็ยังทำงาน
ทุกๆ เมืองในอเมริกา ถ้าคุณเกิดหิวตอนตีสาม คุณจะไปที่ไหน
ก็ไปที่ไชน่าทาวน์ยังไงเล่า
เพราะร้านอาหารที่นั่นราคาถูก อร่อย และร้านยังไม่ปิด
นี่ไม่ใช่เหรอ ประเทศที่คุณต้องการ
เราไม่เคยหยุดทำงาน
วันขอบคุณพระเจ้าไม่มีความหมายอะไร
รู้ไหมว่ามันไร้ความหมายต่อผมขนาดไหน
ไอ้แนวคิดเรื่องวันขอบคุณพระเจ้าเนี่ย
ไก่งวงเนี่ยนะ เนื้อแห้งจะตาย
ถ้าต้องกินไก่งวง ขอหนีไปแก้ปัญหา ประกันสุขภาพดีกว่า ว่าไงล่ะ
นี่ไม่ใช่เหรอ ผู้นำที่คุณต้องการ
ขอเถอะครับ ถ้ามีโอกาส ก็ลงคะแนนให้คนเอเชีย
ขณะคุณกินอาหาร เราก็ยังทำงาน
เราได้คะแนนเสียงแน่ คนเอเชียทั้งหลาย ได้คะแนนเสียงแน่นอน
ผมพูดเลยว่า ทุกคนต้องการเรา เราแค่ต้องตะล่อมพวกเขาหน่อย
ทุกคนรักเรา
ชาวยิวจะลงคะแนนให้เรา
เพราะอย่างที่บอก มีแค่พวกเรา ที่ทำอาหารขายพวกเขาในช่วงคริสต์มาส
รสชาติอาหารก็ถูกปาก
ชาวอิตาลีกับชาวกรีกจะลงคะแนนให้เรา
เพราะเรามีวัฒนธรรมร่วม ในการกินอาหารพร้อมหน้าพร้อมตา
และพวกเราตีลูกเหมือนกัน
เรารู้ว่าต้องแลกด้วยอะไร
เพื่อให้เด็กโตมาเป็นคนดี
คนดำ... คนดำจะลงคะแนนให้เรา
เพราะเราไม่ใช่คนขาว
ไม่ใช่ว่ายังไงคนดำก็ไม่เลือกคนขาวนะ แต่ถ้าคุณสมบัติอื่นๆ เหมือนกันหมด
คนดำจะเลือกคนที่ไม่ใช่คนขาว นั่นเป็นเกณฑ์ตัดสินชี้ขาด
นั่นแหละที่ผมอยากจะบอก
อย่านิ่งนอนใจไป คุณยังต้องหาเสียงกับคนดำอยู่ดี
แต่คุณได้เปรียบ คุณมีแต้มต่อนะครับ
แล้วก็...
ชาวลาตินกับชาวอินเดีย จะลงคะแนนให้เรา
ใช่ เพราะว่าเรา...
เพราะอาหารของพวกเรา มีข้าวเหมือนกันมั้ง ไม่รู้สิ
ผมไม่ได้รู้ไปหมดทุกอย่าง
แต่ต้องมีจุดร่วมสักอย่างแหละน่า
เราตีลูกเหมือนกันด้วย จริงๆ นะ...
จริงๆ นะ การตีลูกนี่แหละ คือสิ่งที่จะหลอมรวม...
ชาติพันธุ์ส่วนใหญ่เข้าไว้ด้วยกัน ในกำปั้นที่ใช้ทุบตีลูก
นึกดูสิว่ามันจะเป็นแรงบันดาลใจได้ดีแค่ไหน
ถ้าเรามีประธานาธิบดีเอเชียคนแรก
นั่นเป็นสุดยอดแรงบันดาลใจที่จะส่งตรง
ถึงเด็กๆ เชื้อสายเอเชียทั่วอเมริกา
ถ้าเรามีประธานาธิบดีเอเชียคนแรก เราก็จะได้เข้าหาเด็กๆ ชาวเอเชีย
ทั่วอเมริกา เพื่อบอกว่า
"ฟังนะ ลูก
ลูกไม่จำเป็นต้องเป็น...
แค่ศัลยแพทย์ทางประสาท
ท้องฟ้า... ท้องฟ้าเปิดกว้าง!
ไม่มีเพดานไม้ไผ่มากั้นขวาง!
ขอแค่เลิกบ่น แล้วตั้งใจเรียนให้มากขึ้น... ไอ้เด็กเปรต"
คุณต้องผลักดันแรงบันดาลใจนั้น
เป็นภาพจำที่แปลกดีนะครับ
ที่ดันมาเกี่ยวข้องกับชาติพันธุ์ของคุณ
ภาพจำที่ว่าพ่อแม่ชาวเอเชีย อยากให้ลูกๆ เป็นหมอ
เป็นภาพจำที่แปลกมาก เพียงเพราะคุณเป็นชาวเอเชีย
อะไรก็ไม่รู้ แล้วมันดีหรือไม่ดี
ผมว่าก็ดีนะ อย่างน้อยก็เอามาล้อได้สนุกปาก
ใช่ไหม
พ่อแม่ชาวเอเชียอยากให้ลูกๆ เป็นหมอ
ที่แปลกก็เพราะมันเป็นเรื่องจริง
ผมรู้ เพราะพ่อแม่ผมก็ต้องการแบบนั้น
ท่านอยากให้ลูกๆ เป็นหมอ จนเหมือนหมกมุ่น
อยากให้ลูกเป็นหมอ
แต่มันก็ซับซ้อนซ่อนเงื่อนด้วยเช่นกัน
เพราะเวลาที่พ่อแม่ชาวเอเชีย อยากให้ลูกๆ เป็นหมอ
พอมาไล่เรียงเหตุผล ก็จะพบว่า การช่วยเหลือผู้คนกลับอยู่ข้อสุดท้าย
หรือบางทีถ้าไล่เรียงเหตุผลดู...
ก็อาจจะไม่เจอเหตุผลข้อที่ว่านี้เลยก็ได้
การช่วยเหลือผู้คนเป็นเหมือน ผลพลอยได้ที่พ่อแม่ไม่อยากได้...
จากการที่ลูกประกอบอาชีพด้านการแพทย์
อย่างตอนที่พ่อแม่เห็นงานลูกครั้งแรก พ่อแม่แทบไม่เชื่อสายตา
พ่อแม่บอกว่า "อะไรกันเนี่ย ลูกต้องช่วยคนอื่นด้วยเหรอ
ยังไงก็เถอะ รีบจัดการให้พ้นทาง
อย่าให้มันมาขวางทาง สิ่งที่เราต้องการจริงๆ
นั่นคือเงินทองและเกียรติยศ ใช่ไหม"
เงินทองและเกียรติยศ
เพราะถ้าคุณเป็นคนอพยพรุ่นแรก
การที่ลูกเป็นหมอ คือวิธีที่เร็วที่สุด
ในการพลิกฐานะในชั่วรุ่นอายุคน
ได้ทั้งความน่าเชื่อถือ ได้ทั้งความยำเกรง ได้ทั้งเงิน
คุณพลิกชะตาตระกูลคุณได้เลย
เริ่มจากศูนย์ จนมาเป็นหมอ
ที่แปลกอีกอย่างก็คือ พ่อแม่ชาวเอเชียคือคนกลุ่มสุดท้าย
ที่คุณจะเกลี้ยกล่อมให้ไปหาหมอได้สำเร็จ
คนพวกนี้ไม่เคยไปหาหมอ
แต่ทั้งชีวิตเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับอาชีพหมอ
ไม่มีอะไรทำให้แม่ผมยอมไปหาหมอได้ ไม่มี...
ต่อให้แม่โดนลูกธนูปักตรงนี้
แม่ก็จะพยายามดึงมันออก เหมือนตัวเองเป็นแรมโบ้
คุณบอกว่า "แม่ ไปหาหมอเถอะ"
แม่จะตอบว่า "ไม่
พวกหมอคิดแต่จะสูบเงินคนอื่น"
คุณถามว่า "แล้วทำไมถึงยัง อยากให้ลูกเป็นหมออีกล่ะ"
"ก็ฉันอยากให้ลูกๆ สูบเงินคนอื่นบ้างไงเล่า"
"เรื่องแค่นี้แกยังไม่เข้าใจ
เพราะแบบนี้ไง แกถึงไม่ได้เป็นหมอ"
เพราะคนจีนรักเงิน
เรารักเงิน
คนจีนโคตรรักเงินเลย
คุณคิดว่านักร้องแร็ปรักเงินงั้นเหรอ
เราต่างหากที่รักเงิน
รักมากกว่าใคร
คนจีนชอบทุกอย่างที่เกี่ยวกับเงิน ชอบทำงานหาเงิน ชอบใช้เงิน
ชอบให้เงิน ชอบรับเงิน ชอบโปรยเงิน
คนจีนรักเงินมาก
ถึงขนาดที่มีเทพเจ้าแห่งเงินทอง
ลัทธิเต๋าของจีนมีเทพเจ้ามากมาย แต่มีอยู่องค์หนึ่ง ที่เป็นเทพเจ้าแห่งเงินทอง
ไฉ่สิ่งเอี้ย เราบูชาเทพเจ้าองค์นี้...
เพื่อให้ได้เงินมากขึ้น!
เราบูชาทุกวัน "นี่ เทพเจ้าแห่งเงินทอง
ขอเงินมากกว่านี้หน่อย"
แล้วท่านก็ประทานเงินให้เรา
เป็นเทพที่ไม่รู้จักมองการณ์ไกล เงินเฟ้อขึ้นมาจะทำยังไง
ไม่ได้เข้าใจหลักการพื้นฐานของ เศรษฐศาสตร์มหภาคเลยสักนิด เอาแต่...
เอาแต่โปรยทองแท่งลง ถ้าคุณ...
อธิษฐานขอได้ถูกเวลา "เอาเงินไป
จุดธูปซะ แล้วเอาเงินไป"
แม้กระทั่งช่วงตรุษจีน
วันหยุดที่สำคัญที่สุด
ของคนจีน นั่นคือวันตรุษจีน
เมื่อเราเจอกันในช่วงตรุษจีน
เราจะทักทายกัน
ด้วยคำว่า "กงสี่ฟาไฉ"
หรือ "กงเหย์ฝัดฉ่อย" ในภาษาจีนกวางตุ้ง
ผมว่าพวกคุณคงเคยได้ยินกันนะ อย่างน้อยก็ "กงสี่ฟาไฉ"
กงสี่ฟาไฉ แปลว่า "ขอให้ร่ำรวย"
ไม่ได้แปลว่า "สวัสดีปีใหม่"
เข้าใจไหมครับ เวลาเจอหน้ากันช่วงตรุษจีน คำที่เราทักทายกัน
ไม่ใช่ "สวัสดีปีใหม่"
แต่เป็น "ขอให้ร่ำรวย"
ขอให้ร่ำรวย ขอให้ร่ำรวยยิ่งกว่าคนอื่นๆ
ขอให้ร่ำรวยนะเพื่อน
ขอให้นายร่ำรวย ขอให้... นายอวยพรให้ฉันร่ำรวยด้วยสิ
เราผลัดกันอวยพร... จะได้ร่ำรวยด้วยกัน
พอเอาเรื่องชาวเอเชียมาเล่าในอเมริกา
ก็ไม่ค่อยเห็นภาพกัน อย่างที่ผม เล่าเรื่องเทพเจ้าแห่งเงินทอง
พวกคุณก็ผมเหมือนผม เป็นลัทธิลวงโลก แต่มีจริงๆ นะคุณ
มีจริงนะคุณ จุดธูปรอได้เลย
รวยแน่นอน
ผมย้ายมาอเมริกา เมื่อเดือนกันยายน ปี 2015
ตอนนั้นผมคิดว่า ผมมาถึงที่นี่ทันช่วงสุดท้าย
ของอเมริกาสมัยโอบาม่าพอดี
ตอนนั้นผมคิดว่า ผมเข้ามาทันช่วงสุดท้าย ที่โอบาม่าดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี
ซึ่งเป็นเหมือนยุคทองครั้งใหม่ของอเมริกา
แต่กลายเป็นว่าผมมาถึงที่นี่ ในตอนที่โดนัลด์ ทรัมป์ขึ้นเป็นประธานาธิบดี
เหมือนซื้อตั๋วมาดูบียอนเซ่
แต่ได้ดูโดนัลด์ ทรัมป์แทน
นึกว่าจะได้ฟัง "ออลเดอะซิงเกิลเลดีส์"
แต่ดันกลายเป็นมือข้างที่ทรัมป์ ใช้ไล่จับจิ๋มคนอื่น
จะโสดหรือแต่งงานแล้วก็ไม่สำคัญ คว้าหมับเข้าให้
ผมย้ายไปอยู่ นครนิวยอร์ก
อีกหนึ่งความฝันของผมที่เป็นจริง
ย้ายมาอยู่นครนิวยอร์ก ในฐานะนักเดี่ยวไมโครโฟน
นครนิวยอร์กก็เหมือนนครเมกกะ
ที่นี่เราขึ้นแสดงได้คืนละเป็นสิบโชว์ ง่ายมาก
ตลกในดวงใจผม ล้วนมาจากนครนิวยอร์ก
ที่นี่มีพลังสร้างสรรค์
ผมโชคดีที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในหลายๆ เมือง
เคยไปอยู่ในโจโฮร์บะฮ์รู มาเลเซีย
เคยอยู่ในสิงคโปร์
เคยอยู่ในเมลเบิร์น ออสเตรเลีย
นครนิวยอร์กเป็นเมืองเพียงเมืองเดียว ที่ผมเคยอยู่
ที่คนงัดกับรถไฟใต้ดิน...
แล้วชนะ
ตามเมืองอื่นๆ บนโลกใบนี้ พอประตูรถไฟเริ่มปิด
นั่นแปลว่ารถไฟจะออกแล้ว
สิ่งที่คุณควรทำคือหุบปาก แล้วรอรถขบวนถัดไป
แต่ไม่ใช่กับนิวยอร์ก
ที่นิวยอร์ก ขอแค่คุณเอากระดาษสักแผ่น แทรกเข้าไประหว่างประตูรถ
ขอช่องว่างแค่หนึ่งมิลลิเมตรก็พอ
คุณก็จะมีโอกาสโต้กลับ
ผู้คนทำกันเป็นเรื่องปกติ
เดินอาดๆ เข้าหาประตูรถไฟนิวยอร์ก ที่กำลังปิด
ต่อยเสยเข้าไป...
ตรงแผงยางสีดำ ให้เหมือนมันคือ ปุ่มเปิดประตูของคุณ
ประกาศกร้าวให้ผู้โดยสายทั้งขบวน รู้ว่า "รถไฟคันนี้จะไม่ออกไปไหน
จนกว่าฉันจะได้ขึ้น
ตั๋วอยู่ไหนเหรอ นี่ไง ไอ้น้อง"
สัปดาห์แรกที่ผมอยู่นิวยอร์ก
ผมอยู่บนรถไฟใต้ดินที่คนแน่นมาก
แออัดสุดๆ เบียดกันยันประตูรถ
ผมอยู่บนรถไฟ คนในรถเบียดกันยันประตู
แล้วประตูรถตรงหน้าผมก็เริ่มปิดลง
แล้วพอประตูเริ่มปิด
ก็มีผู้ชายคนหนึ่ง เดินตรงมาที่ประตูรถที่กำลังปิด
สอดนิ้วเข้ามา
สอดเข้ามากลางประตู ไม่ห่วงมือ ห่วงแขนตัวเองเลย
เหมือนความต้องการที่จะขึ้นรถไฟ
แรงกล้ากว่าความต้องการที่จะหยิบจับสิ่งของ
เขาคำนวณความคุ้มค่าอยู่ในหัว
แล้วสรุปว่า "จะบอกอะไรให้นะ ไอ้นี่ไม่ได้ดีขนาดนั้น"
เคลื่อนไหวได้แบบนี้แล้วไง
มีข้อต่อแบบนี้แล้วไง
"รีบขึ้นรถไฟดีกว่า ชีวิตฉันจะได้สมบูรณ์แบบ"
เขาสร้างพื้นที่ว่างมากพอให้สู้ได้
เขาสู้กับรถไฟอยู่แปดวินาที
แต่ไม่รู้ผลแพ้ชนะสักที
ต้องให้กรรมการตัดสิน
เขาไปไหนไม่ได้ รถไฟก็ออกไม่ได้ ไม่มีใครได้ไปไหนทั้งนั้น
ผ่านไปแปดวินาที เขาเริ่มเหนื่อย
เขาเริ่มหอบ
เขาเลยเอาหัวแทรกประตูเข้าไป
ราวกับเป็นกันชนประตู
เขาจัดแจงท่าจับใหม่
เอาชอล์คทามือ เตรียมลุยยกที่สอง
ส่วนผมก็ยืนอยู่ตรงนั้น ประจันหน้า กับหนังศีรษะมันเลื่อมของเขา
คิดในใจว่า "ยอมแพ้เถอะเพื่อน นะ
ผมเพิ่งย้ายมาเมืองนี้ เลยไม่รู้ว่าควรช่วยคุณหรือเปล่า
ช่วยคุณแล้ว ผมจะโดนจับไปด้วยไหม
ผมไม่รู้ว่าในสถานการณ์แบบนี้ สังคมคาดหวังให้ทำอะไร"
ที่รู้คือ อีกสามนาที ขบวนถัดไปก็มาแล้ว
นี่มันรถสายเอซีอีแห่งเกาะแมนฮัตตันเลยนะ
ถ้าคุณยอมปล่อย เราทุกคน ก็จะไปถึงที่หมายได้เร็วขึ้นนะ
แต่เขาไม่ยอมแพ้ "ไม่ ต้องขบวนนี้!
ต้องขบวนนี้เท่านั้น!"
เขาสู้กับรถไฟต่อ...
อีกราวสี่วินาที...
แล้วก็ชนะ!
เขาชนะ รถไฟตบพื้นยอมแพ้
ครับ รถไฟบอกว่า "เอาละ ต้องซูฮกทักษะการต่อสู้มือเปล่าของนายจริงๆ
ท่าล็อกขึ้นคร่อมกับล็อกสามเหลี่ยมนี่ร้ายจริงๆ
มีใครอยากขึ้นรถไฟในนาทีสุดท้ายอีกไหม
ใช่ว่าเราต้องเดินรถ ตามกำหนดการณ์เสียเมื่อไหร่"
นั่นแหละครับคือปัญหาของอเมริกา
มีเสรีภาพพลเมืองมากเกินไป
ที่นี่ให้อิสรภาพมากเกินไป
พวกคุณมีบทบัญญัติสิทธิ ก็ใช้มันตามใจชอบ
ถ้าเป็นในมาเลเซียนี่ไม่รอดหรอก
ถ้าเป็นเมืองในมาเลเซียที่ผมเคยอยู่ คุณเอามือสอดเข้าประตูรถไฟ
ประตูรถปิด คุณถูกรถลากไปเป็นกิโล
ใช่ไหมล่ะ
ระบบทำให้คุณต้องลงไปคุกเข่า
ขณะที่รถไฟแล่นทับร่างคุณ
มันก็ไปไล่ล่าครอบครัวคุณต่อ
เลือดคุณไหลเปรอะราง
ประตูรถเปิดออก เราเดินข้ามศพคุณ
"เออ สมควรโดนแล้ว เจ้าโง่"
แต่ไม่ใช่ในอเมริกา
ในอเมริกา ผู้ชายหนึ่งคน...
หยุดรถไฟทั้งขบวนได้
เพราะใครๆ ก็สร้างความเปลี่ยนแปลงได้
ใช่
ชีวิตในอเมริกานี่ดีมากเลย
ครับ นครนิวยอร์ก
เป็นเมืองที่ดีนะครับ แต่ถ้าเทียบกันโดยไม่อคติ
นิวยอร์กก็เถื่อนถ้ำอยู่นะ
ลองเทียบกับเมืองอื่นดูสิ ถ้าคุณไปญี่ปุ่น เมืองไหนก็ได้ในญี่ปุ่น
ในนี้มีใครเคยไปญี่ปุ่นบ้างไหมครับ
ญี่ปุ่น...
ญี่ปุ่นน่ะสุดยอดเลย ใช่ไหมครับ อย่างกับโลกอนาคต
ถ้าไปญี่ปุ่นจะรู้ว่า คนที่นั่นสุภาพและเป็นมิตร
โดยภาพรวมคือเป็น สังคมที่สุภาพและเอาใจใส่
เทคโนโลยีล้ำยุคในญี่ปุ่นก็ใช้งานได้จริง
ในญี่ปุ่นมีชักโครกที่ล้างก้นให้คุณได้
รู้กันหรือเปล่า ข่าวล่ามาเร็วจากโลกตะวันออก
ที่ญี่ปุ่น มีชักโครงที่ล้างก้นคุณได้สะอาดเอี่ยม
คนญี่ปุ่นมีเจ้าสิ่งนี้มาแล้วหลายสิบปี
นี่ไม่ใช่บทความ "สุดยอดแห่งปี 2015" ของบัซฟีดนะครับ
แต่เป็นสุดยอดสิ่งประดิษฐ์จากทศวรรษ 1970
ใครๆ ก็มีกัน
เป็นชักโครกที่มีอยู่ทั่วไป
ตามร้านอาหาร บ้าน โรงแรม... ใครๆ ก็มี แถมยังใช้งานได้จริง
แรกๆ ผมก็กังขา
ตอนที่เห็นมันครั้งแรก ผมรู้สึกว่า
"เจ้าสิ่งนี้ไม่มีทางใช้งานได้จริง แค่ใส่มาเก๋ๆ"
ผมคิดผิดถนัด
สายน้ำอุ่น...
พุ่งเข้าตรงเป้าทุกครั้ง
ทำยังไงให้เข้าเป้าได้ตลอด
ไม่มีพลาดเลย
เหมือนสเตฟ เคอร์รี่ได้ชู้ตลูกโทษ แม่นเหมือนจับวาง
เข้าเป้าทุกรอบ ได้ยังไงกัน
ราวกับว่าห้องน้ำทุกห้องในญี่ปุ่นมีกล้องอยู่ แล้วมีคนคอยเล็งเป้าผ่านกล้อง
คนเดียวกับที่ขนกระเป๋าคุณขึ้นห้องพักโรงแรม
และ...
คนตะวันตกอาจจะไม่ค่อยรู้เรื่องนี้
แต่คนจีนกับคนญี่ปุ่นไม่ถูกกัน
มาตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง
เพราะในช่วงนั้น
ญี่ปุ่นได้กระทำการทารุณกรรมคนจีนไว้มาก
ทั้งข่มขืน ทรมาน ทดลองกับมนุษย์ และอื่นๆ
ไล่ไปถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ไทย มาเลเซีย สิงคโปร์ ฟิลิปปินส์ เวียดนาม อินโดนีเซีย
แต่ชาวตะวันตกไม่ค่อยรู้เรื่องนี้
เพราะไม่มีหนัง ชะตากรรมที่โลกไม่ลืม ฉบับคนจีนไง
ในโลกตะวันตก ไม่มีใครสร้าง หนังขาวดำดีๆ ว่าด้วยเรื่องนี้
คนเลยไม่ค่อยรู้
ถึงคุณไม่รู้ ผมก็ไม่ต่อว่าคุณหรอก
ถ้าคุณไม่รู้ ก็ทำไมต้องรู้ด้วยล่ะ ไม่ใช่เรื่องของคุณสักหน่อย
เรื่องมันเกิดที่อีกซีกโลกเลยนะ
ทำไมต้องรู้ด้วยล่ะ
ผมไม่ว่าคุณหรอกครับ
ผมแค่จะบอกว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น
แต่ถ้าคุณเติบโตมาในสิงคโปร์อย่างผม
คนจะคอยย้ำเตือนคุณอยู่เสมอ
"อย่าลืมนะ พวกมันทำนั่น
อย่าลืมนะ พวกมันทำนี่"
ในแต่ละปี จะมีซีรีส์ละครกึ่งสารคดีใหม่ๆ ว่าด้วยความโหดร้ายที่เกิดขึ้น
ในช่วงที่ญี่ปุ่นยึดครองเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
"อย่าลืมนะ พวกมันทำนั่น!"
ถ้าคุณเติบโตมาในสิงคโปร์และมาเลเซีย
โดยที่มีเรื่องพรรค์นั้นฝังหัวอยู่
พอคุณไปญี่ปุ่นเป็นครั้งแรก
โดยที่มีเรื่องพรรค์นั้นฝังหัวมาตั้งแต่เด็ก
พอไปถึงญี่ปุ่น เจอคนที่นั่น ซึ่งสุภาพและเป็นมิตรมาก
แถมยังมีเซเลอร์มูน
ไหนจะชักโครกที่ล้างก้นให้คุณอีก
คุณได้แต่สงสัยว่า...
ทำยังไงคนพวกนี้ถึงได้เบนเข็มจาก ข่มขืน ทรมาน ทดลองกับมนุษย์
มาสู่โปเกมอน...
ในหนึ่งชั่วอายุคน
แค่พูดเฉยๆ นะว่า...
ถ้าเราปล่อยไอซิสไว้สักสิบยี่สิบปี
พวกนั้นอาจจะพบวิธีรักษามะเร็งก็ได้ ใครจะไปรู้
คุณไม่รู้หรอกว่าอนาคตจะเป็นยังไง
เราอาจด่วนตัดสินไอซิส จากช่วงเวลาที่แย่ที่สุดอยู่ก็เป็นได้
ฮากันได้ไม่เต็มที่ ก็พอเข้าใจอยู่
แต่จะบอกอะไรให้นะ นี่มันโชว์ตลก ไม่ใช่เท็ดทอล์ค
ใจเย็นๆ ก่อน
ทุกคนเกร็งก้นกัน จนชักโครกญี่ปุ่นก็ช่วยล้างให้ไม่ได้
อย่างที่บอก ผมเคยอาศัยอยู่ในออสเตรเลีย
ผมเริ่มเดี่ยวไมโครโฟนในออสเตรเลีย
สำหรับผม ออสเตรเลียเป็นประเทศที่ดีมาก
เมียผมเป็นชาวออสเตรเลีย
ผมรักเมียมาก
จนแต่งงานกับเธอถึงสามครั้ง
ใช่ครับ ผมแต่งงานกับผู้หญิงคนเดิมถึงสามครั้ง
ทำไมน่ะเหรอ ก็ถ้าพ่อแม่คุณเป็นชาวเอเชีย คุณต้องแต่งงาน...
ในทุกประเทศที่ญาติคุณอยู่
เพราะพ่อแม่ชาวเอเชียมีอะไรก็ต้องอวด
ผมรู้ว่าพ่อแม่คนไหนก็อวดลูกกันทั้งนั้น
ไม่ได้บอกว่าพ่อแม่คุณไม่ขี้อวดนะ
แค่จะบอกว่าพ่อแม่ชาวเอเชีย ก็ขี้อวดเหมือนกัน
ก็อวดกันด้วยงานแต่งนี่แหละ
สำหรับคนรุ่นเบบี้บูม คนเอเชียรุ่นเบบี้บูม
งานแต่งงานก็คือต้นแบบของอินสตาแกรม
ให้พวกเขาได้มาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกัน
ได้ยอดไลก์ ให้โดพามีนหลั่ง
ให้พวกเขาได้แสดงความคิดเห็น
"ทำไมผอมขนาดนี้ ทำไมอ้วนขนาดนี้ ทำไมยังไม่แต่งงานสักที
ทำไมยังไม่มีลูกอีกล่ะ ไข่เธอผิดปกติหรือเปล่า"
พวกเขาพูดสิ่งที่ชาวเน็ตยังไม่พิมพ์กัน
เราเลยต้องแต่งงานกันสามครั้ง
งานแต่งครั้งแรกจัดที่เมลเบิร์น ออสเตรเลีย
เพราะเมียผมมาจากเมลเบิร์น ออสเตรเลีย
แล้วเราก็จัดงานแต่งที่กัวลาลัมเปอร์ มาเลเซีย
ทั้งๆ ที่ผมไม่ได้มาจากกัวลาลัมเปอร์
แต่ใครจะไปสนล่ะว่าเจ้าบ่าวต้องการอะไร
หาสถานที่เด่นๆ ใกล้ๆ ในมาเลเซีย ที่ทุกคนพูดชื่อถูก
และมีเที่ยวบินบินตรง
แล้วเราก็มาแต่งงานกันในอเมริกา เพื่อให้ได้กรีนการ์ด
ก็นั่นแหละ...
จัดงานแต่งหวานชื่นสามงาน
เพื่อเหตุผลที่สมควร
โยกย้ายถิ่นฐานตามกันไป
และ...
ผมจะบอกอะไรให้นะ
ขอเวลาหนึ่งนาที ให้ผมได้พูดความจริงจากใจ
ถ้าคุณไม่ได้บทเรียนอะไรเลยจากโชว์ในค่ำคืนนี้
ก็ขอให้ฟังเรื่องนี้
โอเค ผมพูดจากประสบการณ์ตรงของผม
ในชีวิตนี้ ไม่มีอะไรจะทำให้คุณรู้สึกดีได้เท่า...
การวางแผนจัดงานแต่งงาน สามงานพร้อมกัน
ให้ตายสิ ทั้งสนุกแล้วก็ง่ายมากเลย
แนะนำให้ลองดูนะครับ
ที่จริงมันสนุกมากเลยนะครับ ถึงขนาดที่พอจัดครบสามงาน
ก็น่าจะฆ่าตายตัวตามไปเลยทันที!
เพราะคุณจะไม่มีทางรู้สึกดี ได้เท่ากับที่คุณรู้สึก....
ในตอนที่คุณพยายามจัดงานแต่ง สามงานพร้อมกัน
อันที่จริง วิธีเดียวที่คุณ จะรู้สึกดีได้มากกว่านั้น
คือการวางแผนจัดงานแต่งทั้งสามงาน
ให้ไกลจากสถานที่ที่ตัวคุณอยู่ให้มากที่สุด
เพราะคุณจะพบว่า
กราฟความสุขกับระยะทาง จะพุ่งสูงขึ้นเป็นทวีคูณ
ตามระยะทางระหว่างสถานที่จัดงาน กับกายหยาบของคุณ
ทั้งสนุก ทั้งประหยัด
งานแรกในเมลเบิร์น ออสเตรเลีย
ผมส่งบัตรเชิญไปทั่ว ผมทุ่ม...
ผมทุ่มสุดตัวกับบัตรเชิญพวกนี้ จัดหนักจัดเต็ม
ทุกอย่างสลักทอง
หุ้มหนังพร้อมสายคาด ติดโฮโลแกรม
ตีราคาราว 20 ดอลลาร์
ณ จุดนั้น เขียนคำเชิญใส่เงิน ยังประหยัดกว่าเลย
"เราน่าจะเขียนคำเชิญใส่เงิน แล้วเสิร์ฟเงินสดให้แขกแทน
จะได้ประหยัดงบหน่อย"
ผมส่งบัตรเชิญออกไป
ส่วนด้านหลังของบัตรเชิญ เมียผมบอกว่า
"ให้ใส่อีเมลไว้ที่ด้านหลังบัตรเชิญด้วย
เพื่อนๆ ฉันจะได้ระบุว่ากินอะไรไม่ได้บ้าง"
คนขาวระบุว่ากินอะไรไม่ได้บ้าง
แม่เจ้า
เราไม่เห็นต้องแจ้งของพรรค์นี้เลย
งานแต่งคนจีนในมาเลเซีย ไม่เห็นมีให้แจ้งเลยว่ากินอะไรไม่ได้
งานแต่งคนจีนในมาเลเซีย แขกมางาน กินอาหาร
มีคนตาย แล้วก็แยกย้ายกลับบ้าน
ทำให้ชาติพันธุ์ของเราแข็งแกร่งขึ้น!
เราไม่ปรับปรุงรายการอาหาร เพื่อยีนที่อ่อนแอ
งานแต่งคนจีนที่มีมานานหลายพันปี มีแขกมางานแล้วก็ตาย
ไม่มีใครว่าอะไร
ไม่มีใครเขียนรีวิวแย่ๆ ลงแอพเยลป์
เพราะมีคนตายในงานแต่งคนจีนเนี่ยนะ
"น่าเศร้าจังเลย"
พวกเรายอมรับเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้
เพราะชีวิตก็เสี่ยงแบบนี้แหละ
ผมคิดว่าจะเป็นระบุอาหารที่กินไม่ได้ แบบมีเหตุมีผลทั่วๆ ไป
อย่างแพ้กลูเตน เป็นมังสาวิรัติ แพ้หอย แพ้ถั่ว
ให้มันมีเหตุผลหน่อย
แม่เจ้าโว้ย คำตอบที่ได้กลับมา
มาเป็นตาราง...
รวมความล้มเหลวทางพันธุกรรม
ไล่ไปทีละแถว
น่าสมเพชขึ้นเรื่อยๆ
"ขอโทษนะ รอนนี่!
ขอโทษนะ! ฉันกินลูกฟิกไม่ได้!"
"ขอโทษนะ รอนนี่ ฉันกินพริกหยวกแดงไม่ได้
พริกหยวกเขียวกินได้ แต่พริกหยวกแดงกินแล้วปากแดง"
"ขอโทษนะ รอนนี่ ฉันกินกระเทียมเจียวไม่ได้
จานนี้ใส่กระเทียมเจียวหรือเปล่า
ฉันต้องเขี่ยกระเทียมเจียว ออกจากผักกวางตุ้ง"
"ขอโทษนะ รอนนี่ ฉันกินผักกาดแก้วไม่ได้
ผักกาดแก้วห่อหมูสับนี่ฉันกินไม่ได้เลย!"
ที่ว่ามาทั้งหมดนี้คือคนเดียวกัน
การระบุอาหารที่กินไม่ได้ ถือเป็นเรื่องจริงจังนะครับ
มันคือภาวะทางการแพทย์
นั่นคือ ถ้าคุณกินสิ่งนี้ คุณอาจตายได้
ไม่ใช่ให้มาบอกว่า รสสัมผัสแบบไหนที่คุณไม่ชอบ
ไอ้พวกบ้านี่พยายามเปลี่ยนเมนูเรา!
ถึงงั้นก็เถอะ ผมมีความสุขกับงานแต่งผมนะ มันยอดมาก
ผมรักเมียมาก
เมียบอกว่า ผมมีปัญหาด้านการใช้น้ำเสียง
เวลาผมพูดอะไร จึงฟังดูเหมือนประชด ไม่ก็โกรธอยู่
ก็นั่นน่ะสิ
ฟังเฉพาะคำพูดแล้วกัน อย่าสนใจน้ำเสียง
"งานแต่งผมออกมาดี
อยากแต่งอีกรอบทันทีเลย มันยอดมาก"
"สามครั้งยังไม่พอ"
"เพื่อนๆ คุณนี่สุดยอดเลย"
ผมรักเมียมาก
แต่ชีวิตคู่ทำให้ผมนิสัยแย่ลง
ก่อนแต่งงาน ผมห่วงนั่นห่วงนี่ เพราะผมหวังอยากมีเซ็กซ์กับเธอ
เดี๋ยวนี้ผมไม่สนใจแล้ว
ทั้งหมดที่ผมสนใจมีแค่ว่า เมียคิดยังไงกับผม และอยากให้เมียมีความสุข
ผมสนอยู่แค่นั้น
ผมไม่สนใจหรอก ไอ้พวก...
ชาวเน็ตหน้าโง่...
รวมถึงเพื่อนเมีย ที่มาคุยกับว่า "ไง รอนนี่!"
ผมนี่แบบ "ช่างแม่ง" แล้วเดินหนีเลย
เวลาที่เพื่อนเมียเดินเข้ามาคุยกับผม
แค่ให้คุยกับเพื่อนเมียคนนี้
พอเป็นมารยาท เพื่อเข้าสังคม ผมยังทำไม่ได้เลย
พอเขาทัก "ไง รอนนี่ สบายดีไหม" ผมก็ "ช่างแม่ง" แล้วเดินหนี
เพราะเมื่อเพื่อนๆ เมียผม รู้ว่าผมแสดงเดี่ยวไมโครโฟน
สิ่งที่ตามมา คือบทสนทนาที่แย่ที่สุด...
ในประวัติศาสตร์มวลมนุษยชาติ
ซึ่งมันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เหมือนกันทุกครั้งเลย แบบนี้ "ไง รอนนี่
โอ้โห คุณเดี่ยวไมโครโฟนเหรอ ว้าว
นี่ รอน โชว์ครั้งต่อไปเมื่อไหร่ล่ะ"
"เอ่อ ผมแสดงคืนละห้าถึงหกโชว์ ทุกคืนในนครนิวยอร์ก
โชว์ต่อไปก็คงเป็นคืนนี้ ไม่ก็พรุ่งนี้
ขึ้นอยู่กับว่าเราคุยกันตอนกี่โมง"
"เจ๋งไปเลย ว่าแต่โชว์ใหญ่ ครั้งต่อไปน่ะเมื่อไหร่"
"ผมไม่แบ่งแยกว่าโชว์ไหนเล็ก หรือใหญ่หรอกนะ
ผมพยายามแสดงทุกโชว์ให้เต็มที่ เพราะงั้นโชว์ใหญ่...
ต่อไปของผมก็คือโชว์ถัดไป ซึ่งก็อาจเป็นวันนี้หรือพรุ่งนี้
อย่างที่เพิ่งบอกไปเมื่อกี๊นี้ไงเล่า"
"โอ้โห ยอดเลย
แสดงครั้งถัดไปเมื่อไหร่ก็บอกกันด้วยนะ"
"ก็เพิ่งบอกว่า...
ผมแสดงคืนละห้าถึงหกโชว์ เป็นอย่างน้อย
เป็นประจำทุกคืนในนครนิวยอร์ก
ไม่มีวิธีไหนเลยที่ผม จะใช้บอกคุณเรื่อง...
'การแสดงครั้งถัดไปของผม'
การแจ้งเตือนในลักษณะนั้น คงไม่เหมาะสมทั้งต่อคุณและต่อผม
เพราะงั้นคำตอบคือ ไม่ได้ ผมบอกคุณ...
ไม่ได้"
"โอเค งั้นเสาร์หน้าคุณแสดงหรือเปล่า
เพราะเสาร์หน้าฉันว่างนะ ถ้าคุณขึ้นแสดง
บางทีฉันอาจจะแวะไปดูคุณแสดง..."
"ฟังนะเพื่อน!
ผมจะไม่ปูพรมแดงรอต้อนรับคุณ ทุกครั้งที่ผมขึ้นแสดงหรอก
จะมาก็มา ไม่มาก็ช่าง
บอกไว้หมดแล้ว ทั้งในทวิตเตอร์ ในเว็บไซต์ ไปดูเองสิ!
ทุกคนหาข้อมูลกันเองทั้งนั้น!"
เพราะงั้น...
เพื่อไม่ให้ไทม์ไลน์นั้นเกิดขึ้น
นั่นคือความเป็นไปได้ที่แย่ที่สุด
ณ จุดนี้ ผมเหมือนรู้บทสนทนาในอนาคตได้
ผมสัมผัสอาชญากรรมบทสนทนาได้ ก่อนที่มันจะเกิดขึ้น
ผมนอนแช่น้ำนม คอยดูลูกบอลไม้กลิ้งไปตามท่อ
เหมือนอย่างทอม ครูซ ผมจะจัดการตัดความเป็นไปได้นั้นทิ้ง
ก่อนที่มันจะเบ่งบาน จนกลายเป็นความเป็นจริงที่เลวร้าย
ผมจะตัดมันให้เหี้ยน เวลาที่เพื่อนๆ เมียมาคุยกับผม
แล้วบอกว่า "นี่ รอนนี่ คุณแสดงเดี่ยวไมโครโฟนเหรอ
โอ้โห โชว์ต่อไปเมื่อไหร่ล่ะ"
ผมจะตอบว่า...
"ไม่หรอก ไม่เป็นไร"
แล้วเมียผมก็บอกว่า "'ไม่หรอก ไม่เป็นไร'
เป็นการตอบไม่ตรงคำถาม...
เวลาที่เพื่อนฉันถามว่า โชว์ต่อไปคือเมื่อไหร่"
"โอเค ขอโทษที ขอเวลาเดี๋ยวนะ
แล้วจะให้ตอบยังไง อยากให้ผมพูดอะไรเหรอ
เพราะทุกครั้งที่เราคุยกันเรื่องนี้
มันไม่เคยจบดีเลย แล้วจะให้ผมพูดยังไง"
"บอกไปว่าไม่ได้แสดงก็พอ
ตอบว่าไม่ได้แสดงตลก จะได้จบๆ กันไป"
"ก็ได้ คราวหน้าที่เพื่อนคุณถามผม
ผมจะตอบว่าไม่ได้แสดงตลก ไม่ได้ทำอะไรเลย เป็นแค่สามีที่ไร้ประโยชน์
แต่นั่งเฉยๆ คิดมากไปวันๆ"
ครับ ผมพยายามแก้ปัญหา เรื่องน้ำเสียงของผมอยู่
พยายามมาห้าถึงหกปีแล้ว
เป็นการต่อสู้ที่ยังไม่รู้ผล
การต่อสู้ที่ยังไม่รู้ผล ระหว่างเมียกับน้ำเสียงของผม
ส่วนผมเป็นกลาง ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด
และต้องบอกว่า ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีเจตนาดี
ก็ไม่รู้สินะ
ผมแต่งงานตอนเก้าโมงเช้าวันอาทิตย์ ในเมลเบิร์น ออสเตรเลีย
นั่นเป็น...
เป็นพิธียกน้ำชา ซึ่งจัดที่เมลเบิร์น ออสเตรเลีย
เป็นพิธีตามธรรมเนียมจีนโบราณ ในงานแต่งงาน เราจัดกันตอนเช้า
ญาติๆ มาร่วมงาน เรายกน้ำชาให้ทุกคน ทำนู่นทำนี่กัน
มีนู่นมีนี่ ไม่จบสิ้นสักที แต่เอาเป็นว่าพิธีเริ่มตอนเช้าแล้วกัน
พอจบงาน เราก็กินมื้อค่ำกัน นั่นแหละคือพิธีทั้งหมด
แต่พิธียกน้ำชาเริ่มตอนเก้าโมงเช้า
ผมจองตั๋วเครื่องบิน เพื่อเดินทางจากนครนิวยอร์ก
สี่ทุ่มคืนวันศุกร์
แต่ด้วยความต่างของเขตเวลา และระยะเวลาที่ใช้เดินทาง
ผมมาถึงเมลเบิร์นเก้าโมงเช้า ทันเวลางานแต่งงานผมพอดี
ทันฉิวเฉียดเลย
ใช่ว่าผมอยากมาทันฉิวเฉียดนะ
แต่ผมต้องทำงานเพื่อหาเงิน มาจ่ายค่างานแต่งทั้งสามงานไงเล่า
ผมลาหยุดไม่ได้
ผมต้องทำงานจนนาทีสุด
ขึ้นเครื่องบิน แล้วมางานแต่งตัวเอง
เพราะงานแต่งมันไม่ได้จัดกันฟรีๆ
เมียไม่ชอบให้ผมพูดแบบนี้ ผมก็เลยพูดย้ำบ่อยๆ
ผมต้องทำงานจนนาทีสุดท้าย หาเงิน ขึ้นเครื่องบิน
เพื่อมางานแต่งตัวเอง
บ่ายสาม วันศุกร์ที่ผมต้องขึ้นเครื่อง
เมียโทรมาหาผม ตอนนั้นผมอยู่ที่ สำนักงานรายการเดอะเดลี่โชว์
เธอโทรมา บอกว่า...
"ทำไมยังไม่ไปสนามบินอีก"
ณ ตอนนั้น เมียผมอยู่ออสเตรเลีย
เธอโทรมาหาผมตอนบ่ายสาม
ที่สำนักงานรายการเดอะเดลี่โชว์ ในย่านมิดทาวน์ แมนฮัตตัน
ถามว่า "ทำไมยังไม่ไปสนามบินอีก"
ผมตอบว่า "ทำไมผมต้องไปสนามบิน
ตอนบ่ายสาม
เพื่อขึ้นเครื่องตอนสี่ทุ่ม"
แล้เมียผมก็เริ่มร้องไห้
บอกว่า "เพราะเครื่องไม่ได้ออกตอนสี่ทุ่ม
แต่เป็นหกโมงเย็นต่างหาก ตาทึ่ม"
ปรากฏว่าผมจำพลาดไปเล็กน้อย
ผมคิดว่าเที่ยวบินผมออกจากสนามบินเจเอฟเค ในนครนิวยอร์ก ตอนสี่ทุ่ม
จริงๆ แล้วมันออกจากเจเอฟเค ตอนหกโมงเย็น
ตอนบ่ายสาม
ผมยังอยู่ในสำนักงานเดอะเดลี่โชว์ ในมิดทาวน์ แมนฮัตตัน
ถ้าจะขึ้นเครื่องให้ทัน ผมต้องกลับบ้าน
จัดกระเป๋า...
ตะลุยการจราจรในชั่วโมงเร่งด่วน เย็นวันศุกร์ของเกาะแมนฮัตตัน
ไปสนามบินเจเอฟเค ให้ทันขึ้นเครื่องในอีกสามชั่วโมง
เพื่อร่วมงานแต่งตัวเอง
เป็นไปได้ยากมาก แต่ผมเชื่อมั่นในตัวเอง
ก็เลย...
เมียผมเริ่มร้องไห้ทันที เธอบอกว่า "ทำแบบนี้ได้ยังไง"
ผมวางสาย ปาโทรศัพท์อัดผนัง
เพราะนี่ไม่ใช่เวลา จะมาปล่อยพลังลบใส่กัน
เข้าใจไหม
นั่นแหละ
ตอนนี้เรามีปัญหาที่ต้องแก้
วันหลังยังมีเวลาอีกถมถืด
ให้แจกจ่ายความผิด ให้ถ้วนทั่วกัน...
สำหรับความบรรลัยครั้งนี้
แต่ตอนนี้ขอใช้พลังบวก มาคิดหาทางแก้ปัญหาก่อนได้ไหม
ขอบคุณ
ผมวางสาย ปาโทรศัพท์อัดผนัง แล้ววิ่งกลับบ้าน
สิบห้านาที ผมวิ่งกลับบ้าน
สิบห้านาทีถึงบ้าน จัดกระเป๋าอีกห้านาที
ผมรู้ว่าผมจัดกระเป๋าแค่นาที เพราะทันทีที่กลับถึงบ้าน
ผมพูดว่า "อเล็กซา จับเวลาห้านาที" จากนั้น...
อเล็กซาถามว่า "จะให้สั่ง นาฬิกาข้อมือกับนาฬิกาผนังหรือไม่"
ผมตอบว่า "จะซื้ออะไรก็ตามใจ
ฉันไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียง"
"โอเค ได้เลย จะซื้อให้หมดทุกอย่างเลย!"
แล้วจู่ๆ ก็มีคนโผล่มาที่บ้านผม
ผมตะโกนไล่ "ไสหัวไปจากบ้านฉัน!"
ผมลากกระเป๋าออกมา ยัดทักซิโด้ลงไป เสื้อยืดหนึ่งตัว ถุงเท้าหนึ่งข้าง
เพราะงานเลี้ยงหลังพิธี นี่รับรองว่าเมาเละเทะ
ผมรูดซิปปิดกระเป๋า วิ่งลงบันได
ผมไปถึงถนนในนครนิวยอร์ก พร้อมกระเป๋าเดินทาง
มาถึงการตัดสินใจสำคัญ
จะไปด้วยแท็กซี่หรือรถไฟใต้ดิน
กูเกิลแมพส์บอกว่า ถ้าไปแท็กซี่ จะใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
กูเกิลแมพส์บอกว่า ถ้าไปรถไฟใต้ดิน จะใช้เวลา 59 นาที
ผมตัดสินใจ "เอาวะ ไปรถไฟใต้ดิน
เพราะผมฝากชีวิตไว้กับแท็กซี่ไม่ได้
ฉันไม่ยอมเจอรถติดจนตกเครื่อง
ฉันจะไปด้วยรถไฟใต้ดิน อย่างน้อยก็รถไม่ติด
และถ้าตกเครื่อง ก็แค่หาเมียใหม่ ตามนั้น"
ดังนั้น...
ผมคว้ากระเป๋า
หอบกระเป๋า วิ่งลงสถานีรถไฟใต้ดินนิวยอร์ก
ผมวิ่งลงบันไดสถานีรถไฟใต้ดินนิวยอร์ก
ไปถึงชานชาลารถไฟใต้ดินนิวยอร์ก มีรถไฟจอดอยู่
และประตูก็กำลังปิดลงตรงหน้าผม
ผมร้องลั่น "ฉันรู้ว่าเจอแบบนี้ต้องทำยังไง!"
ผมพยายามเอาหัวแทรกประตูเข้าไป แต่ไม่ทัน
ผมไปถึงประตูไม่ทัน เอื้อมสุดแขนยังไม่ถึงเลย
มือผมไปไม่ถึง คว้าไม่ทัน ไกลเกินไป
ผมพยายามต่อรองกับเทพเจ้าแห่งรถไฟ
เสนอว่า "เอามือผมไป เทพเจ้ารถไฟ แลกกับการเดินทางโดยสวัสดิภาพ
คุ้มจะตาย เอาไปเลย" แต่ผมเอื้อมไม่ถึงประตูรถ
ประตูรถปิดลงตรงหน้า
มีผู้ชายผิวดำคนหนึ่ง ยืนอยู่ริมประตู
เห็นผมเอื้อมแบบนี้
เราสบตากัน
เขาเลยเอาขาขวางประตูไว้
แล้วประตูรถไฟก็กระแทกขาอยู่อย่างนั้น
แต่เขาไม่สนใจ เพราะเขาเป็นคนดำ
เขามองมาที่ผม แล้วส่งสัญญาณ
"รีบๆ ขึ้นมาสิวะ..."
ผมเพิ่งรู้ตัว "ตายห่า เขาขวางประตูไว้ให้
ผมคว้ากระเป๋า กระโดดขึ้นรถไฟ...
บอกเขาไปว่า "ให้ตายสิ ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก
ให้ตายสิ คุณไม่เข้าใจหรอกว่า คุณทำอะไรลงไป คุณได้ช่วย...
ช่วยให้งานแต่งผมไม่ล่ม ช่วยชีวิตคู่ของผมไว้
คุณช่วยชีวิตผมไว้"
ส่วนผู้ชายคนนี้ ด้วยความที่เป็นคนดำ เขาเลยเท่บาดใจ
เขาตอบว่า "เรื่องเล็กนิดเดียว"
ผมบอกว่า "คุณไม่เข้าใจ"
ผมพยายามอธิบาย ให้เขาเข้าใจเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น
ให้เขาดูข้อความที่เมียส่งมา
จนเขาเริ่มอึดอัดเพราะผม เขาก็เลย...
"อะไรวะ" แล้วเขาก็เดินไปตู้อื่น
ผมถึงได้รู้ตัวว่า ในตอนนั้น ผมทำตัวไม่น่าเข้าใกล้เลยสักนิด
เพราะผมเหงื่อแตก ในมือมีกระเป๋าเดินทาง
กางเกงก็ไม่ได้ใส่ ผมบอกเขาว่า "ขอบคุณ
ขอบคุณมากครับ! ขอบคุณ!"
ขอบคุณทุกคนเลย! มีใครมีเศษเหรียญบ้างไหมครับ
ขอเศษเหรียญให้ผมหน่อยได้ไหม เท่าไหร่ก็ได้"
และแทนที่จะขอบคุณเขาเสียตั้งแต่ตอนนั้น
ซึ่งคงชวนขนลุกเกินไปหน่อย
ผมเลยถ่ายรูปหน้าเขาไว้ ตอนที่เขาไม่ทันมอง
เผื่อว่าสักวัน เมื่อผมมีคนติดตาม ในอินสตาแกรมมากพอ
ผมจะได้โพสต์รูปเขา เขียนคำบรรยายว่า "มีใครรู้จักผู้ชายคนนี้ไหม
เขานี่แหละที่ช่วยให้งานแต่งผมไม่ล่ม!"
บางครั้ง เวลาที่รู้สึกเศร้า ผมก็จะเปิดดูรูปเขา
ทุกอย่างราบรื่นไปหมด ไปถึงสนามบินอย่างราบรื่น
การเดินทางนาน 59 นาทีที่แสนราบรื่น บวกเวลารถไฟเชื่อมสนามบินไปอีก
และที่สำคัญคือ ถึงจะเป็นการบินข้ามประเทศ
แต่ต่อแรก ผมบินในประเทศ
บินจากนิวยอร์ก ไปแอลเอ จากแอลเอ ไปเมลเบิร์น ออสเตรเลีย
ซึ่งถ้าเป็นเที่ยวบินในประเทศ
คุณไปก่อนเวลาสักหนึ่งชั่วโมงก็พอแล้ว
ผมไปถึงสนามบินประมาณ 16:55 น. แต่ผมบิน 18:00 น.
แค่ไปถึงก่อน 17:00 น. ก็พอ
ผมไปถึงสนามบิน 16:55 น. จัดแจงคว้ากระเป๋า
เช็คอินให้เรียบร้อย ถามพนักงานว่า "ทันใช่ไหมครับ"
พนักงานตอบว่า "ทันครับ สบายๆ" ผมโล่งเลย "ให้ตายสิ ขอบคุณครับ!"
ไม่อยากเชื่อว่าจะมาทัน
เวลา 17:15 น. ผมนั่งจิบแชมเปญ อยู่ในห้องรับรอง
คิดไปว่า "ฉันนี่มันอัจฉริยะ"
เมียผมโทรมา ยังไม่หยุดร้องไห้ เธอบอกว่า "ทำแบบนี้ได้ยังไง"
ผมบอกว่า "ที่รัก ไม่ต้องห่วง ผมมาทัน
เช็คอินแล้ว รอขึ้นเครื่องอยู่ ทุกอย่างเรียบร้อยดี"
"แต่ความจริงที่ว่าเธอลืมเวลาขึ้นเครื่อง กับเอาทุกอย่างมาเสี่ยง
ก็ไม่ได้เปลี่ยนไป..."
ผมตัดสาย ปาโทรศัพท์อัดผนัง
"เพราะตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวเศร้าเสียใจ
เราเพิ่งก้าวผ่านความท้าทายใหญ่หลวง ในความสัมพันธ์ของเรา
วันหลังยังมีเวลาอีกถมถืด ให้แจกจ่ายความผิด
ให้ถ้วนทั่วกัน สำหรับความบรรลัยครั้งนี้
แต่ตอนนี้ ขอให้เราจดจ่ออยู่กับปัจจุบัน
ฉลองให้กับความสำเร็จนี้ก่อน ไม่ได้หรือไง ขอบคุณ"
ผมตัดสาย ปาโทรศัพท์อัดผนัง
เวลา 17:15 น. ผมจิบแชมเปญ
เวลา 17:30 น.
เครื่องผมดีเลย์สี่ชั่วโมง
พอผมไปถึงแอลเอ
ผมก็ตกเครื่องไปเมลเบิร์น ออสเตรเลีย
ไปไม่ทันพิธียกน้ำชา
ผมไปไม่ทันพิธีตามธรรมเนียมจีนโบราณ ในงานแต่งของผม
ญาติๆ อยู่กันพร้อมหน้า ทุกคนโกรธมาก
ญาติฝั่งเมียก็โกรธ ญาติฝั่งผมก็โกรธ เมียผมก็โกรธ
ชีวิตคู่ของเราเริ่มต้นไม่สวยเท่าไหร่
ทุกวันนี้ยังต้องพยายามซื้อใจ ญาติทุกฝ่ายคืนมาอยู่เลย
ทั้งพ่อแม่เมีย และพ่อแม่ผม
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือ...
พ่อหนุ่มผิวดำที่ยืนอยู่ริมประตู...
เอาขาขวางประตูไว้...
ขวางประตูให้เปิดค้างไว้อย่างนั้น...
ให้สมกับเป็นคนอเมริกันตัวจริง ที่ใช้สิทธิของตัวเอง
หยุดรถไฟทั้งขบวน เพื่อรอคนเพียงคนเดียว
แต่เขาทำแบบนั้นเพื่อคนอื่น!
นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้ประเทศนี้สวยงาม
การใช้เสรีภาพที่เรามี เพื่อช่วยเหลือคนอื่น
ที่ไม่ได้มีเสรีภาพมากเท่าคุณ
คนที่ไม่มีสิ่งที่เรามี
พวกคุณสุดยอดมาก ขอบคุณที่มาฟังกัน
ไว้เจอกันใหม่ครับ ขอบคุณ
ขอบคุณครับ!
คำบรรยายโดย ฐิติคมน์ ญาณสมบัติ
(ด้วยความอาลัยถึงคุณพ่อ)