Downloaded from YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
LOS ANGELES'TAN CANLI (ASLINDA GLENDALE)
Bayanlar ve baylar, Ronny Chieng!
Teşekkür ederim!
Teşekkürler, tamam mı?
Teşekkürler.
Başlamalıyız!
Başlamamız lazım millet! Sağ olun!
Sağ olun, çok naziksiniz.
Teşekkürler.
Netflix izleyici kaybediyormuş. Başlayalım.
Tamam mı? Teşekkürler.
Şu an çarpıya basıyorlar. İyi ki geldiniz.
Amerika'da olmak güzel.
2019'da Amerika'da neler oluyor?
Kızamık geri geliyor değil mi?
Kızamık geri geliyor.
Neden olmasın?
Daha ne kadar kötü olabilir?
Kızamığı geri getirelim.
Her yıl Amerika daha da hipster oluyor.
Organik, küçük parti hastalıkları geri getirme zamanı.
Tüm bu aşı karşıtı aptallar yüzünden.
İnternette saçmalıkları okuyunca beyinleri yıkanıyor,
çocuklar aşılanmıyor.
İnternet insanları çok aptallaştırıyor ya.
Tüm insanlık bilgisinin aptallaştıracağını kim bilirdi?
50 yıl sonra internete, bugün sigaraya
baktığımız gibi bakacağız.
"Dostum, 50 yıl önce hamilelerin internet
kullanmasına izin verdiğimize inanamıyorum.
Aklımız neredeydi?
Hamileler internet kullanıyordu,
bebeklerin önünde internete girdik,
bebeklere kullandırttık."
Evet, 50 yıl sonra binaların dışında internet için
kullanım alanları olacak.
Her girişten 15 metre uzakta internet kullanım alanı.
İnterneti içeri sokma.
İkinci el aptallık gerçek katil.
Evet!
Evet, biz aptalız. Evet!
Bir süredir Amerika'da yaşıyorum, bu harika.
Burada çok şey var. Çok fazla şey...
Amerika'da. Çok bolluk var.
Burada doğup büyüdüyseniz görmek zor
ama başka yerden gelince
bu ülkedeki bolluk çok bariz.
Azıtmış.
Çok fazla şey.
Her gün yeni şeyler.
Sanki her gün Noel.
Hızyuvar, elektrikli arabalar, SpaceX, robot elektrikli süpürgeler,
aynı anda iPhone 8 ve 10.
Amerika'da bekleyemiyorsun.
iPhone 8'i aldık "Baksana, 8 ve 9'u siktir et.
On. Haydi."
iPhone modeli atlıyoruz.
Çok şey. Amerika'da çok yemek var.
Çok yemek, her...
Yemek. Çok fazla içerik.
Çok fazla içerik. Aman Tanrım. Çok fazla seç-izle.
Çok fazla ekran.
Kişi başına düşen en fazla ekran sayısı.
Amerika'da her gece yarışma gibi.
Yüzümüzle duvar arasına kaç ekran sığdırabiliriz?
iPhone, iPad,
laptop,
televizyon,
ve bir Apple Watch.
Yüzümün önüne sırayla koyabileceğim kadar fazla ekran.
Gözlerimin altına bir ekran, üstüne bir ekran lazım.
Böylece aşağı ve yukarı bakınca hiçbir şey kaçırmam
30 milyon dolarlık bu Game of Thrones bölümünde
ama nedense kontrastı ayarlamayı beceremedik
ve her şey acayip karanlık!
Çok fazla şey.
Çok fazla...
Çok fazla ambalaj.
Oh aman Tanrım Amerika'daki ambalaj.
Burada her şey üç torba.
Değil mi? Herhangi bir
restoranda yemek 50 peçeteyle geliyor.
Seksenini atıyorsunuz.
Amerika'da aldığından fazla peçete atıyorsun.
Gerçeklik yasalarını çiğniyoruz...
Bollukla.
Amerika'da gittiğin her restoranda hep peçete yağdırıyorsun.
Bir bardak su, beş peçete.
Her gün Amazon Prime.
Her gün evime kargo teslimatı.
Asla evden çıkma.
Amerika'da asla evinden çıkma.
Özgürlüğün ve asla evden çıkmamanın ülkesi.
Hiçbir ürün çok önemsiz değil...
Hiçbir miktar çok az değil...
Elden teslimat için,
bir imparator gibi, evine.
Ne olursa.
Dünya'da aklına ne gelirse
sarhoşken aklından geçen her anlık fikir.
Ne olursa.
Bir kalem istiyorum.
Bir tane istiyorum. Kutuyu değil. Sadece bir kalem.
Kutuda ve biraz plastikle istiyorum.
Biraz da peçete at...
Başka kutuya, daha büyük bir kutu içinde.
Her an Amerika'nın üzerinde 50 milyon kutu uçuyor.
Amerika'nın üzerindeki hava sahası sırf Amazon Prime.
Birbirine çarpan paketler.
Uydu enkazı gibi.
Çok, daha çok Prime.
Prime'a doymuyoruz.
Daha sıkı, daha hızlı, daha güçlü Prime lazım.
Daha hızlı Prime. Prime hemen!
Prime hemen. İki saatte teslim.
Prime hemen. Bana hemen ver.
Satın al'a tıkladığımda ürünü elime bırak...
Hemen.
Amerika'da hiç gecikme olmamalı.
Sıfır gecikme...
Düğmeye basmamla
ürünün nazikçe elime bırakılması arasında.
Böylece hemen kullanabilirim.
Ah gün içi teslimat mı?
Amerikan değil.
Aynı gün mü?
Hemen.
Prime hemen.
Evime zorla gir...
Ve sipariş verdiğim yemeği ağzıma koy...
Ve çiğnememe yardım et!
Sonra yutağımdan aşağı bir sopayla it.
Ve sonra dışkıyı anüsümden çek.
Yani bundan sonrası ne?
Bir medeniyet olarak.
Hayatı daha ne kadar kolaylaştırabiliriz?
Ne kadar az enerji harcayabiliriz?
İstediklerimiz için.
Önceden Prime olsun.
Ben istemeden bana yolla.
Yıl olmuş 2019 seçim mi yapacağım?
Aldığımı bana yollamadan önce?
Yapay zeka kullan...
Kendi zekamın yerine...
Ben de hayatımı yaşayayım.
İstediğim her şeyi ben istemeden yolla...
Mümkün olduğunca çok kutunun içinde.
Çok ambalaj.
Ama... Evet,
burası güzel.
İnsanlar neden buraya geliyor? Dur bekle.
Neden geliyorlar?
İlk jenerasyon göçmenler neden buraya geliyor?
Çünkü en iyisi, değil mi?
Burası en iyisi.
Burası NBA.
Amerika NBA.
Biliyor musunuz? NBA'de yaşıyorsunuz.
Asya'da Amerika'yı NBA olarak görürüz.
Yaptığın işte en iyisi olmak için gittiğin yer.
Buraya yaptıkları işte en iyi olanlarla çalışmak için geliyorsun.
Çincede Amerika mei guo demek.
İngilizceye direkt olarak çevirdin mi "güzel ülke" oluyor.
Amerika'nın Çince ismi Güzel Ülke.
Bir cümlede Amerika derken öyle diyoruz.
Güzel Ülke diyoruz.
"Güzel Ülke'ye gittin mi?
Güzel Ülke'de sınırsız peçete var.
Umurları değil. Kullanmıyorlar bile.
Alıp çöpe atıyorlar."
Güzel Ülke.
Çincede Çin zhong guo demek. Anlamı "orta ülke."
Anlamsız!
Buraya kendi malımızdan daha iyi isim verdik!
Güzel Ülke, haydi Güzel Ülke'ye gidelim.
Orta Ülke'yi bırakıp Güzel Ülke'ye gidelim.
Her şeyi riske atıp Güzel Ülke'de sıfırdan başlayalım.
Ve sonra nihayet buradasın
ve herkes her şeyden nefret ediyor.
Verizon berbat.
AT&T berbat.
Havalimanı güvenliği TSA berbat.
Herkesi hayatta tutmaya çalışan TSA'yı sikeyim.
Sikerler.
New York metrosu berbat.
Los Angeles trafiği berbat.
Heykeller berbat.
Ayakta durmak berbat.
Diz çökmek berbat.
Kongre berbat.
Cumhuriyetçiler berbat.
Demokratlar berbat.
Bağımsızlar berbat.
Elon Musk berbat.
Netflix...
Tamam Netflix idare eder.
Bir doğru bulduk. Netflix idare eder.
Ama iPad'de Netflix berbat!
Sezgisiz bir ara yüz.
Çevrimdışı izlemek için indiremiyorsun
Netflix orijinali olmadıkça.
Ve havada bir tanrı gibi uçarken uçakta izleyemiyorum.
Prime hemen!
Hep birinci dünya alerjileri.
Gelmek için savaş. Buradakiler de mızmız.
Hiç mantıklı değil.
Amerika'yı gezmek süperdi.
En iyi iş benim.
Amerika'yı gezmek için para alıyorum.
Sizi güldürmeye çalışmak
insanlarla tanışmak.
Rus botları dışında.
Değil mi? Süper iş.
Gerçek bir ayrıcalık bu...
Koca ülkenin tamamını görmek.
Ve bence Amerika'nın dışında
Amerika'yı yekpare görüyoruz.
Amerika ve Amerikalılar tek varlıkmış gibi.
Ama yeterince kalırsan büyüklüğünü anlıyorsun.
Her eyalet kendi içinde bir ulus gibi.
Kendi mutfağı, konuşma şekli,
değerleri ve bayrakları var.
Bu yüzden anlaşmazlık var.
Birçok ülke birleşmeye çalışıyor.
Burada yaşamaya başlayınca çok bariz
Amerikalılar arasındaki farkları görebilirsiniz.
Farklı enerjiyi.
Doğu'dan Batı'ya.
O kadar bariz ki.
Örneğin Doğu Yakası Amerikalıları çok gergin.
Değil mi? Batı Yakası, herkes birazcık rahat.
Evet.
Evet. Sanki Amerika'nın Doğu Yakası hâlâ İngilizlerle savaşıyor.
Hiç aşamamışlar gibi.
New York'ta her gün, hiç şaşmaz...
"Siktir. Yürüyoruz be!"
Genetik PTSD gibi değil mi?
Assassin's Creed'den.
Sonra batıya gidip biraz sakinleşiyor.
Her eyaletin sloganında bunu görebilirsin.
Eyaletin insanlarının tavırları
eyalet sloganında gizli.
Doğu Yakası sloganları aşırı gergin.
Çünkü savaş sıcağında dövüldü.
Yani Devrim insanların yapısına mühürlenmiş, değil mi?
Örneğin bir Doğu Yakası eyaleti,
New Hampshire sloganı,
"Ya özgür yaşa ya öl."
Çok gergin bir eyalet sloganı.
Pekâlâ New Hampshirelısınız ve oradasınız
bir noktada sorgulamaya başlamalısın...
"Hey bu ne kadar ileri gider? Çünkü...
Çünkü bu postane sırası tarafından hapsedilmiş hissediyorum
ve bilemiyorum
belki de slogana göre yapmalıyım!"
Ya da Pennsylvania ya da Massachusetts'in eyalet sloganı gibi.
Başka bir Doğu Yakası eyaleti gibi, Latince.
"Özgürlük, kılıçla, yoksa kafanı keserim."
Taht Oyunları kitap ismi gibi.
Ölü bir dil, yorumluyorum.
Sonra batıda biraz sakinliyor.
Örneğin güneybatı Tennessee'ye giderseniz
Tennessee'nin eyalet sloganı...
"Tarım ve ticaret."
"Ya özgür yaşa ya öl"e kıyasla
"Tarım ve ticaret"
"Tarım ve ticaret yapalım" falan değil.
Sloganda eylem yok.
Anlıyor musunuz? Hareket sözcüğü yok.
Yani cümlenin yönü yok, sadece tema.
Tennessee'ye gidenler
"Aman Tanrım güneş bir harika!" demiş.
"Evet tarım ve...
ticaret, evet anlayıver.
Ama bugün değil."
Sonra daha batıda, güneybatı Teksas var.
Değil mi? Ve Teksas eyalet sloganı...
Teksas eyalet sloganını bilen var mı?
Bilemezseniz dalga geçmem.
"Yalnız yıldız eyaleti?" İyi ama yanlış.
-Başka? -"Üzerime basma?"
"Bana basma?" Harika ama yanlış.
"Alamo'yu hatırla?" Olmadı, bu yanlış.
Ülkenizi bir yabancıdan mı öğreneceksiniz? Pekâlâ.
Başkanınız beğenmeyecek.
Ama olay bu, ha?
Ne? "Silahını al." "Teksas'a bulaşma."
"Teksas'ta her şey büyük." "Duvarı ör."
"Ananı sikeyim."
Hayır, Teksas'ın eyalet sloganı
"Arkadaşlık."
Teksas'ın eyalet sloganı
tam tersi...
eyaletin tüm önceki çağrışımlarının.
Halkla ilişkiler için büyük fiyasko...
Teksas eyalet mesajının bu kadar yanlış olması.
Herkes "Siktir git" sanırken "Arkadaşlık."
180 derece dönük.
Teksas'a varınca öyle rahattılar
"Arkadaşlık!" dediler
Sonra Kaliforniya var
Kaliforniya eyalet sloganı "Eureka!"
"Başardık!
İngilizlerden en uzağı bu.
Siktir et o pislikleri.
Otu yasal yap, film çek, ne istersen yap!"
Açık kader!
Evet, farklı Amerikalılarla tanışmak da harikaydı.
Tüm farklı ırk, etnik köken, şehir,
tüm insanlar,
tanıştığım tüm Amerikalıları düşününce sanırım
Afrikalı-Amerikalılar en havalı ırk, değil mi?
Yaptıkları her şey daha havalı.
Dokundukları her şey şık oluyor değil mi?
Spor, bilim, müzik, başkanlık. Değil mi? Yaptıkları her iş.
Adamlar tarz.
Siyahiler tarz.
Bu gerçeği reddedemezsiniz.
Siyahiler tarz.
Irkçılar bile "Evet tarzlar" diyor.
İnkâr edilemez bir havalılık.
Siyahiler o kadar havalı ki kendi hakaretlerini sahiplenmişler.
Tamam mı? Öyle havalı.
Amerika'da edilen hakareti sahiplenecek kadar havalı başka azınlık yok.
Etrafta Çinlilerin şunu dediğini duymazsın
"Hey, çekiklerim.
Hey çekiklerim nerede?
Ses verin çekikler.
Çekiklerim.
Sarı kalın dostlarım. Ne."
Berbat.
Kara tahta üzerindeki tırnak gibi. "Çekiklerim!"
Bence...
Amerika siyasi olarak bölünmüş durumda değil mi?
Hangi konuyu açarsan aç iş siyasete geliyor
ve sonunda da ırka.
Bence hepimiz ırkı bırakıp arada
sadece insan olarak konuşmalıyız
Ve şunu diyeyim
buraya daha fazla Asyalı lazım.
Yeterince yok.
Şu an nüfusun %5,6'sı gibiyiz.
Oldu mu? Rakam yükselmeli.
Bu ülkeye daha fazla Asyalı lazım.
Neden anlatayım.
Çünkü en tarafsız hakem biziz...
Süregelen ırk savaşında...
Beyaz ve siyahlar arasında.
Çünkü bizi umursamıyorsunuz...
Ve biz de sizi.
Bize güvenebilirsiniz.
Bir şey söylediğimizde ön yargı yok, çıkar yok.
Dümdüz söylüyoruz çünkü bize ne?
Bu aralar Amerika'da çok fazla çarpışma oldu.
Değil mi? Beyazlar zararsız
şeyler için siyahları polise şikayet ediyor
parkta mangal gibi.
Ya da kendi evlerine girmek.
Yani bir daha mağdur hissedince polisi arama,
Asyalıları ara.
Sizin için her türlü durumu tarafsız ve ön yargısız
bir şekilde çözeriz.
Çünkü bize ne?
Bizi o gün Starbucks'a çağırsanız deriz ki
"Bu iki siyahi adam mı? Oturmuş kahve içiyorlar.
Neden latteni içip susmuyorsun?"
Evet.
Güvenebilirsiniz, umurumuz değil.
Çünkü bizimle alakalı değil.
Cidden ne NFL ne NBA hiçbiriyle ilgimiz yok tamam mı?
Sikimizde değil...
Kimin neye diz çöktüğü.
Fantezi futbol taslak analizin umurumda değil.
Biz işler yürüsün istiyoruz.
Amerika'daki Asyalılar işler yürüsün istiyor.
Şov dünyası dikkatimizi dağıtmıyor.
İşler yürüsün isteriz; size dümdüz söyleriz.
Güvenebilirsiniz...
Yalan yok.
Tamam mı? Tamam evet.
Acı gerçekler ama yine de gerçekler.
Yani bak, beyazlar...
Hey...
"Bohemian Rhapsody" berbat.
Değil mi? Bu dans edilemez bir şarkı.
Tanrı aşkına çember olup partilerde söylemeyi bırakın.
Tamam mı? Çok lazımsa duşunda söyle.
Nefret yok. Burada yok.
Sadece bilgi tamam mı? Sadece söylüyorum.
Dinle ya da dinleme.
İki taraflı işliyor tamam mı? İki taraflı.
Siyahiler...
Sinemada biraz ses yapıyorlar.
Tamam, bak nefret yok. Burada nefret yok.
Sadece çözüm. Önerdiğimiz tek şey.
İki tarafa da, çözümler.
Ne eksik, ne fazla.
Asyalı bir başkan lazım dostum. Diyorum.
Kadın ya da erkek.
Asyalı başkanı Beyaz Saray'a koyun
her şeyi bir haftada çözeriz.
Söz veriyorum bize sekiz gün verin ve sonuçları görün, çünkü
umurumuz değil, işler yürüsün istiyoruz.
Hükumetteki Asyalıların gücünden yararlandığını düşün...
Oh aman Tanrım.
Hükumetteki tüm Asyalılar işlemeyenler listesine bakıp
tek tek düzeltiyor. Çıkar olmadan.
Sadece saf mantık tamam mı?
Listede ilerliyor "Uzun yaşa ve gönen."
"Bu iyi, bu çalışıyor, bu çok iyi,
güçler ayrılığı muhteşem,
bu çoğu zaman işliyor, bu olur,
bu tamam, bu boktan,
Çevre Koruma Ajansı bok, Sağlık Sigortası boktan...
Lanet işini yap!" İnsanları tokatlayıp dururlar.
Değil mi? Bu ülkede her dokuz ayda bir kongre kitleniyor.
Herkes hükumet kapatma tehdidinde.
Hükumet kapatmak?
Asyalılar baştayken hükumet kapatmak yok.
Hiçbir şey için kapatmayız.
Biz Noel'de de kapatmıyoruz anladınız mı?
Resmi tatillerde çalışıyoruz.
Amerika'nın her şehrinde sabah üç ve açsın nereye gidersin?
Çin mahallesine, nereye olacak.
Çünkü her şey ucuz, leziz ve açık.
Yaşamak istediğin bir ülke gibi mi?
Hiçbir şey için kapatmıyoruz.
Şükran Günü bana bir şey ifade etmiyor.
Şükran Günü konseptinin benim için nasıl
anlamsız olduğunu biliyor musun?
Hindiyi siktir et. Kuru.
Yerine sağlık sistemini düzeltirim ne dersin?
Öyle biri olsun mu?
Lütfen, şansınız olunca Asyalılara oy verin.
Siz yemek yerken biz çalışırız.
Ve oylar bize, Asyalılar. Oylar bizde dostum.
Bak, herkes bizi istiyor. Sadece toplamak lazım.
Bizi severler.
Museviler bize oy verir
çünkü dediğim gibi Noel'de onlara yemek yapan biziz.
Zaten tatları seviyorlar.
İtalyanlar ve Yunanlar bize oy verir
çünkü aile ve yemek temelli ortak kültür var,
hem çocuklarımızı dövüyoruz.
Ne lazım biliyoruz...
iyi insanlar yaratmak için.
Siyahiler... Siyahiler bize oy verir
çünkü beyaz değiliz, değil mi?
Otomatik demiyorum, tamam mı? Sadece her şey eşit diyorum...
Beyaz olmayanı seçip sonuçlandıracaklar.
Demek istediğim bu.
Cepte sanma, siyahi oy için çabalamalısın.
ama fazla mesai ile avantajın olur.
Ve bu...
Latin ve kızılderililer bize oy verir.
Evet çünkü bizim...
Ne bileyim mutfağımızda pilav var.
Tüm cevaplar bende yok.
Bir şeyler var diyorum.
Hem çocuklarımızı dövüyoruz...
Gerçekten çocukların dövülmesi tüm ırkları...
çocukları döven yumruk yapan şey.
Ne kadar ilham verici olurdu düşünün
Asyalı başkan olsaydı.
Ne ilham dolu bir mesaj gönderirdi
Amerika'daki Asyalı çocuklara.
Asyalı başkanımız olursa Asyalı çocuklara gidip
Amerika'nın neresinde olursa olsun
"Dinle dostum
Zorunda değilsin...
Sadece bir beyin cerrahı olmak.
Sınır... Sınır yok!
Bambu tavan yok!
Çeneni kapatıp çok çalışırsan... Seni pislik." diyebiliriz.
Mesajı desteklemelisin.
Çok garip bir klişe
etnik kökeninle anılan.
Değil mi? Asyalı ailelerin çocuklarının doktor olmasını istemesi.
Değil mi? Irkınızda olması çok tuhaf bir şey.
Nedir yani? İyi mi? Kötü mü?
İyi bir şey sanırdım. Ama alaya layıkmış.
Değil mi?
Doktor çocuk isteyen Asyalılar.
Tuhaf çünkü doğru.
Biliyorum çünkü benimkiler öyleydi.
Doktor olalım istediler. Saplantı gibi.
Sadece doktor.
Sinsi de
çünkü Asyalı aileler çocuk doktor olsun isterken
insanlara yardım edilmesi nedenlerinin sonuncusu.
Listeye girerse o da...
Tıbba yönelme nedenleri listesi.
İnsanlara yardım etmek makus bir yan ürünü
sağlık personeli olmanın.
İlk görüşte inanamıyorlar bile.
"Nasıl ya? İnsanlara yardım mı?
Her neyse, aradan çıkar.
Ama bunun aslında ne ile ilgili olduğunu unutma.
Olay para ve prestij tamam mı?"
Olay para ve prestij.
Çünkü birinci nesil bir göçmenseniz,
çocuklarınızın doktor olması en hızlı yol
bir nesilde belinizi doğrultmak için.
Anında güvenilirlik, anında saygınlık, anında para.
Aile hikayeni değiştiriyorsun.
En dipten başladık bak neredeyiz. Doktoruz!
Aynı zamanda garip çünkü Asyalı ebeveynler en son kişiler
doktora gitmeye ikna olacak.
Bak bu lanet insanlar asla doktora gitmez.
Hayatını buna takılmış yaşar.
Hiçbir güç annemi doktora götüremez.
Okla vurulmuş olabilir.
Ve Rambo misali çıkarmaya çalışıyordur.
"Anne doktora gidelim." dersin.
Annem şöyle der "Hayır.
Sadece para peşindeler. "
"O zaman niye çocukların doktor olsun istiyorsun?"
"Başkalarının parasını alsınlar diye herhalde!"
"Anlamadığın gerçeği,
asla doktor olmamanın nedeni."
Çünkü Çinliler parayı sever.
Bayılıyoruz ona ya.
Çinliler parayı sever.
Sırf rapçiler mi sanıyorsunuz?
Parayı severiz...
herkesten çok.
İlgili her şeyi severiz. Para kazanmak, harcamak,
para vermek, almak, havaya saçmak.
Çinliler parayı o kadar sever ki
para tanrımız var.
Çin Taoizmindeki bir tanrılardan biri para tanrısı.
Caishenye, ona dua ederiz...
daha çok para için!
Her gün deriz "Hey para tanrısı
daha çok para ver."
Ve daha çok para verir.
Çok kelek tanrı. Enflasyon umuru değil.
Makroekonominin temel prensiplerini anlamak yok...
Sana külçe altın atıp duruyor...
Doğru zamanda iste. "Al para.
Biraz tütsü yak. Al sana para dostum."
Çin Yeni Yılı'nda bile
en büyük bayram
Çinliler için Çin Yeni Yılı
Çin Yeni Yılı'nda birbirimizi gördüğümüzde
birbirimizi şöyle selamlarız
"gong xi fa cai" ya da
Kantonca'da "gong hei fat choy"
Eminim en azından çevrenizde "Gong xi fa cai." diye duymuşsundur.
Gong xi fa cai "Umarım zengin olursun!" demek.
"Yeni yılın kutlu olsun." değil.
Anlıyor musunuz? Çin Yeni Yılı'nın en önemli ifadesi
"Yeni yılın kutlu olsun." değil
"Şşt, umarım zengin olursun."
Umarım tüm bu diğer puştlardan zengin olursun.
Umarım çok zengin olursun.
Ve zengin olmamı umsan iyi edersin.
Birlikte umabiliriz... Birlikte zengin olmayı.
Evet Asya öykücülüğünde bağlam yok...
Amerika'da para tanrısından bahsedince
Scientology gözüyle bakıyorlar. O gerçek.
O gerçek ya. Tütsünü yak.
Para kazan.
Evet, Eylül 2015'te Amerika'ya taşındım
ve tam da sonuna yetiştim sanıyordum
Obama Amerikası'nın.
Obama başkanlığının son turunda içeri sızdım sanıyordum
ve yeni Amerikan altın çağında falan,
ama bunun yerine Donald Trump Amerikası'na yetişmişim.
Bu, Beyoncé'ye bilet alıp
yerine Donald Trump'ı bulmak gibi.
All the single ladies şarkısını beklerken
aynı elin insanları amından yakalaması.
Evli bekar fark etmez, geliyor...
Evet direkt New York'a taşındım.
Gerçekleşen bir rüyam
New York'a komedyen olarak gelmek.
New York, Mekke gibi.
Bir gecede kolayca on gösteri yapabilirsin.
Komedi kahramanlarım oradan.
Orada yaratıcı bir enerji var.
Birkaç şehirde yaşadığım için şanslıyım.
Johor Bahru, Malezya.
Singapur.
Melbourne, Avustralya.
New York yaşadığım tek şehir
insanların metro trenleriyle dövüştüğü...
Ve kazandığı.
Gezegendeki diğer her şehirde tren kapıları kapanmaya başlayınca...
tren kalktı demektir.
Tamam mı? Çeneni kapatıp sabırla sıradakini beklersin.
New York hariç.
New York'ta kapıya bir parça kağıt sıkıştırabilirsen,
tek ihtiyacın bir milimetre.
Savaşma şansın var.
Cepte sayıyorlar,
New York'ta kapanan tren kapılarına
yanaşıp aparkat vurup...
Siyah lastik kısım şahsi açma düğmesi gibi.
Trendeki her yolcu için, bam, "Bu tren kalkmıyor
ben binene kadar.
Biletim nerede? Burada."
New York'taki ilk haftamda
kalabalık bir metrodayım
ve ayakta duracak yer yok tamam mı?
Vagondayım, duracak yer yok
ve önümde kapılar kapanmaya başladı.
Ve kapılar kapanırken
adamın biri kapanan kapılara yürüdü ve
parmaklarını soktu.
Kapının ortasına, uzuv ve uzantılarını hiç dikkate almadan.
Yani bu trene binme ihtiyacı
bir şeyleri tutma ihtiyacını geçmiş.
Kafasında maliyet-fayda analizi yaptı.
Ve dedi ki "Biliyor musun? Abartıyorlar.
Kimin bu harekete ihtiyacı var?
Buradaki eklemlere kimin ihtiyacı var?
Şu trene bindim mi sıkıntı yok."
Savaşabilmek için yeterince boşluk yarattı
ve trenle sekiz saniye savaştı.
Çıkmaza sokana kadar savaştı.
Sonrası hakem kararı.
Treni kıpırdatamıyor, tren kıpırdayamıyor, herkes kaldı.
Sekiz saniyeden sonra yoruldu
adam bitti.
Kapıya sıkıştırmak için kafasını kullandı.
Kapı durdurucu gibi.
Tutuşunu yeniden ayarlayıp,
ikinci tur için ellerini pudraladı.
Orada durmuş yağlı saç derisinin tepesine bakıyordum...
Şöyle düşündüm "Dostum bırak gitsin ya.
Şehirde yeniyim. Sana yardım etmeli miyim yoksa
ikimiz de tutuklanır mıyız?
Bu durumdaki kuralları bilmiyorum."
Tek bildiğim üç dakikaya yine tren var.
Manhattan'daki ACE hattı tamam mı?
Bunu bırakırsan gitmemiz gereken yere daha çabuk varırız.
Ama o şöyle diyor "Hayır bu tren!
Bu dünyadaki en son tren!"
Ve trenle savaştı...
Dört saniye daha falan...
Ve kazandı!
Kazandı, tren pes etti.
"Pekâlâ dövüş yeteneğine saygım sonsuz.
Jiu-jitsu tekniğin efsane.
Son anda koşmak isteyen?
Uyacak program falan yok zaten."
İşte Amerika'nın sorunu tam da bu.
Aşırı sivil özgürlük.
Burada özgürlük çok.
Haklar Bildirisi aynen devam etmiş.
Bunu yiyorsa Malezya'da yap.
Orada elini kapıya sıkıştırırsan,
kapı kapanır, 1.5km sürüklenirsin.
Tamam mı?
Sistem sana diz çöktürür.
Tren seni ezerken
ailenin peşine düşer, tamam mı?
Sen raylarda kanamaya başlarsın.
Kapı açılır, ölü bedeninin üzerinden atlarız.
"İşte böyle olur seni dangalak."
Amerika'da değil.
Amerika'da bir adam...
Tüm tren hattını durdurabilir.
Çünkü herkes fark yaratabilir.
Evet.
Evet, Amerika'da yaşamak harika.
Evet, New York
harika bir şehir ama her objektif kıstasa göre
barbar tamam mı?
Diğer şehirlere kıyasla, örneğin Japonya'da herhangi bir şehir.
Japonya'ya gitmiş olan var mı?
Evet, Japonya...
Japonya harika, değil mi? Gelecek gibi.
Japonya'da herkes çok kibar ve dostça.
Genel olara çok kibar ve vicdanlı bir toplum değil mi?
Japonya'da ileri teknolojinin pratik uygulaması var.
Japonya'da götününüzü yıkayabilen tuvaletler var.
Biliyor muydunuz? Doğu'dan haber getirdim!
Japonya'da kıçınızı yıkayan tuvaletler var.
Ve on yıllardır var.
BuzzFeed'in "2015'in En İyisi" değil, tamam mı?
Yetmişlerde geliştirilip hayata girmiş.
Herkeste var.
Varsayılan olarak var tamam mı?
Restoranlar, evler, oteller... Herkeste var ve çalışıyor.
Ben de şüpheliydim.
İlk görüşte dedim ki
"İşe yaraması imkansız. Şaka bu."
Ne kadar yanılmışım.
Sıcak su akışı...
Her seferinde tam isabet.
Nasıl hep on ikiden vuruyor?
Asla izin günü yok.
Serbest atış çizgisindeki Steph Curry gibi, otomatik.
Her seferinde on ikiden. Nasıl?
Sanki her tuvalette kamera ve hedef alan bir adam var.
Valizinizi otel odanıza taşıyan adam o.
Ve...
Ve Batı'dakiler bunu bilmez
ama Çinliler ve Japonlar arasında garez var
2. Dünya Savaşı'ndan
çünkü o savaşta
Japonya savaş suçu işledi.
Tecavüz, işkence, insan deneyi, hepsi.
Güneydoğu Asya da.
Tayland, Malezya, Singapur, Filipinler...
Ve Batı'dakiler bunu bilmez çünkü
Çinliler için Schindler'in Listesi yok.
Batı'da siyah beyaz filmi çekilmedi
ondan bilinmiyor.
Bilmiyorsanız ayıplamıyorum.
Niye bilesin ki? Senin hikayen değil.
Gezegenin öbür ucunda oldu.
Niye bilesin?
Ayıplamıyorum.
Bilesin diye söylüyorum.
Benim gibi Singapur'da büyüdüysen
asla unutturmazlar.
Singapur'da "Hiç unutma. Yaptılar.
Asla unutma. Bu boku yediler."
Her yıl Güneydoğu Asya'nın Japon işgali sırasında yaşanan vahşeti detaylı anlatan
yeni bir belgesel drama çıkıyor.
"Unutma. Bunu yaptılar!"
Ve Singapur ve Malezya'da
kafanda bunlarla büyüyüp
Japonya'ya ilk kez gittiğinde,
kafanda bir ömürlük malzemeyle,
ve Japonya'dasın ve herkes kibar ve dost canlısı,
Ay Savaşçısı var değil mi?
Ve kıçınızı yıkayan tuvaletler.
Merak etmeden duramıyorsun...
Bu adamlar tecavüz, işkence ve insan deneylerinden nasıl geçti
Pokémon'a?
Bir nesilde hem de.
Demek istediğim,
eğer IŞİD'e zaman versek...
belki kansere çare bulurlar. Belli olmaz.
Gelecekte ne olur bilemezsin.
Sıkıntılı zamanından yargılıyor olabilirsiniz.
Tamam, karışık tepki. Makul.
Bu bir komedi şovu, TedTalk değil.
Sakin ol.
Götler öyle kasıldı ki Japon tuvaleti yıkayamaz.
Evet, Avustralya'da yaşadım.
Komediye Avustralya'da başladım.
Avustralya bana hep çok iyiydi.
Eşim Avustralyalı.
Ve onu çok seviyorum.
Öyle seviyorum ki onunla üç kez evlendim.
Bu doğru, aynı kadınla üç kez evlendim.
Neden mi? Çünkü aileniz Asyalı ise akraba olan...
her ülkede evlenmek zorundasınız.
Çünkü hava atmaları lazım, tamam mı?
Hepsi öyle biliyorum,
kimseden eksiltmeye çalışmıyorum.
Sadece Asyalı aileler de
hava atacak o da düğünle oluyor.
Asya düğünleri baby boomerlar için,
Asyalı baby boomerlar için orijinal Instagram idi.
Herkesten öyle haber alırlardı.
Beğenileri, dopamin dozunu öyle alıyor.
Öyle yorum yapıyor.
"Niye sıska? Niye şiş? Niye bekar?
Niye çocuk yok? Taşaklarının nesi var?"
İnternettekilerden duymayacağını yüzüne söylüyorlar.
Ondan üç kez evlendik.
İlk düğün Melbourne, Avustralya'daydı
çünkü eşim Melbourne, Avustralyalı.
Sonra Kuala Lumpur, Malezya'da,
Kuala Lumpurlu olmasam da
ama damadın ne istiyor kim takar?
Malezya'da herkesin telaffuz edebileceği bir yer bulalım
en çok direkt uçuş olan.
Yeşil kart nedeniyle New York'ta evlendik.
Yani...
Üç çok romantik düğün
doğru nedenlerden.
Zincirleme göç.
Ve...
Size bir şey diyeyim.
Şurada bir dakika içten konuşayım.
Eğer bu şovdan bir şey kazanmazsan
lütfen şimdi dinle.
Kendi tecrübemden biliyorum.
Hayatta deneyimleyeceğin sayılı mutluluk var...
Aynı anda üç düğün planlamaktan başka.
Aman Tanrım, çok eğlenceli ve yapmak çok kolay.
Şiddetle tavsiye ederim.
Hatta o kadar eğlenceli ki, üç düğün organize ettikten sonra
hemen kendini öldürmelisin!
Çünkü anlaşılan, aynı anda üç düğün organize etme keyfi
başka hiçbir şeyde yok.
Hatta daha çok keyif almanın tek yolu,
bu üç düğünü olabildiğince
fiziksel bir yerden uzakta yapmak.
Çünkü göreceksin
keyif-mesafe eğrisi katlanarak artıyor
düğünler fiziksel bedeninizden ne kadar uzaklaşırsa.
Çok keyifli ve ucuz.
İlk düğün Melbourne, Avustralya
davetiye yolluyorum ve...
Hiç masraftan kaçınmadım.
Her şey altın kabartma,
dantelli ve hologramlı falan.
Tanesi 20 dolar.
O noktada davetiyeyi paraya yazmak daha ucuz tamam mı?
"Davetiyeyi paraya yazıp kokteylde para vermeliyiz.
Biraz kâr ederiz."
Davetiye yolluyorum
ve eşim diyor ki davetiyenin arkasına
"Davetiyenin arkasına e-posta adresini yazmalısın
böylece arkadaşlarım beslenme ihtiyaçlarını bildirebilsin."
Beyazların beslenme ihtiyaçları.
Hassiktir.
Beslenme ihtiyacı yok.
Tamam mı? Malezya'daki Çin düğünlerinde yok.
Malezya'daki Çin düğünlerinde herkes gelir, yer,
bazısı ölür ve eve gideriz.
Irkı güçlendirir!
Zayıf genler için özel öğün yok!
Binlerce yıllık Çin düğünü insanlar gelip ölür
şikayet olmaz.
Kimse Çin düğünde öldüğü için
kötü bir Yelp yorumu yazmadı.
"Ne trajedi."
Topluca bunu bir olasılık olarak görüyoruz.
Çünkü hayat riskli.
Her zamanki makul beslenme ihtiyaçlarını bekliyordum.
Değil mi? Glüten, vegan, kabuklu deniz ürünleri alerjisi, fıstık alerjisi.
Makul şeyler.
Oh aman Tanrım bize söyledikleri.
Tablolarca...
Genetik fiyasko.
Birbiri ardına
her biri öncekinden daha acınası.
"Üzgünüm Ronny!
Üzgünüm! Ben incir yiyemem!"
"Üzgünüm Ronny ben kırmızı biber yiyemem.
Yeşil biber olur ama kırmızısı ağzımı kızartıyor."
"Üzgünüm Ronny, kızarmış sarımsak yiyemem.
Bunda kızarmış sarımsak var mı?
Çin lahanasından kızarmış sarımsağı ayıklamam lazım."
"Üzgünüm Ronny, ben marul yiyemem.
Bu marul sarması marula sarılmış, ben bunu yiyemem!"
Aynı kişiden.
Beslenme ihtiyaçları ciddi bir mesele.
Tamam mı? Tıbbi bir durum.
Bunu yersen ölürsün demek.
Bana neyi sevmediğini söyleme ehliyeti değil.
Piçler menüyü değiştirmeye çalışıyor!
Neyse, düğünümde harika vakit geçirdim.
Eşimi çok seviyorum.
Eşim tonlama sorunum olduğunu söylüyor...
Ne desem alaycı ya da sinirliymiş.
Anlaşılan.
Ama tonu değil sözcükleri dinleyin lütfen.
"Harika düğündü
yine olsa yine yaparım. Harikaydı."
"Üç yetmedi."
"Arkadaşların harika."
Eşimi seviyorum
ama evlilik beni kötü biri yaptı.
Evlenmeden önce umursardım çünkü seks var.
Artık umurumda değil.
Eşimin hakkımdaki fikrini ve sağlığını umursuyorum.
Sadece bunları.
Gerisi sikimde değil...
İnternet aptalları...
Arkadaşları da gelince "Hey Ronny!"
"Sikerler." deyip uzaklaşırım.
Eşimin dostları benimle konuşunca
toplumun benden beklediği
karşımdakiyle minimum etkileşimi bile bulamıyorum.
"Hey Ronny nasılsın?" "Sikerler." diyip uzaklaşırım.
Çünkü eşimin dostları stand-up yaptığımı duyunca
takip eden şey en berbat konuşma...
İnsanlık tarihinin.
Ve tekrar tekrar oluyor.
Her seferinde aynı şey. "Hey, Ronny.
Hey, vay canına. Stand-up mı? Vay canına.
Ron, sıradaki şov ne zaman? "
"Şey, her gece New York'da beş altı gösteri yapıyorum.
Sıradaki gösteri bu gece ya da yarın
olur, konuşmayı yaptığımız saate bağlı."
"Vay, çok havalı. Sıradaki büyük şov ne zaman? "
"Büyük, küçük ayrımı yapmıyorum.
Her şovda elimden gelenin en iyisini yapıyorum o yüzden...
sıradaki büyük şov sıradaki şov, bugün
ya da yarın, önceki acı dolu konuşmamızdaki gibi."
"Vay, çok havalı.
Sıradakini bana haber verir misin?"
"Şey, dediğim gibi...
gecede en az beş altı gösteri yapıyorum,
New York'ta her gece.
Sana haber vermemin hiç yolu yok...
Sıradaki şovu."
O tarz bir bildirimi ne sen ne de ben alabilirim
yani cevap hayır. Veremem...
Haber veremem."
"Tamam peki ya haftaya cumartesi?
Çünkü gelecek cumartesi şehirde işim yok
Yani şovun varsa belki gelir izlerim..."
"Dinle dostum!
Her işe gidişimde yoluna kırmızı halı seremem!
Gel ya da gelme!
Twitter'da, web sitemde, çözüver!
Diğer herkes çözdü!"
Yani...
Bu olayı engellemek için tamam mı?
Bu en kötü senaryo.
Bu noktada bir iletişim medyumuyum
iletişim suçlarını olmadan fark ediyorum tamam mı?
Süt tankımın içinde tahta kürenin yuvarlanışını izliyorum
Azınlık Raporu'ndaki Tom Cruise gibi
tam bir götlüğe dönüşmeden o gerçekliği kesmeye hazırım.
Yılanın başını gençken ezerim ki eşimin dostları
"Hey Ronny stand-up mı?
Vay sıradaki şov ne zaman?"
deyince...
"Yo sorun yok."
diyebileyim. Eşim de "Yo sorun yok
sorunun cevabı değil...
Dostlarım sıradaki şovu sorunca." desin.
"Tamam, pardon. Bana bir saniye verir misin?
Ne dememi istiyorsun?
Çünkü ne zaman bu konu açılsa
sonu iyi olmuyor. Ne diyeyim yani?"
"Komedyen değilim de.
Öyle dersen daha kolay."
"Peki. Bir daha sorduklarında
Komedyen değilim derim. Bir sikim yapmıyorum.
İşe yaramaz bir kocayım tüm gün yorum yazıyorum.
Evet tonlama üzerinde çalışıyorum...
Son beş altı yıldır, gerçekten.
Süregelen bir savaş.
Eşimle tonlamam arasında süregelen bir savaş.
Ben de tarafsız üçüncü tarafım.
İki tarafta da iyi insanlar görüyorum.
Yani bilemiyorum.
Bir pazar sabahı saat dokuzda Melbourne, Avustralya'da evlendim.
Bu benim...
Avustralya'daki çay töreniydi.
Bu, düğünün en geleneksel Çin kısmı, sabah yaparız.
Aileler gelir, çay ikram edilir, olay olur.
Hiç bitmiyor, işler dönüyor ama başlangıç bu.
Ondan sonra yemek ve diğer saçmalıklar.
Ama çay töreni sabah dokuzda başlar.
New York'tan kalkan uçak biletini...
Cuma akşam 10a aldım.
Saat farkı ve uçuş süresiyle
düğünüme katılmak için sabah dokuzda oradayım.
Ucu ucuna.
İstediğimden değil
üç düğün borcu ödemek için çalıştığımdan tamam mı?
Her an izin alamam.
Sınıra kadar çalışmalı
uçağa binip düğünüme gitmeli.
Çünkü niye? Bedava değil.
Eşim bunu söylememden nefret ediyor ben de hep söylüyorum.
Çalış, para kazan, uçağa bin,
ve düğünüme yetiş.
Uçuş günü, Cuma öğlen üçte
Eşim beni arıyor... The Daily Show ofisini arıyor.
Arıyor ve diyor ki...
"Niye havalimanına gitmedin?"
O noktada eşim Avustralya'da ve
beni öğlen üçte arıyor.
Midtown Manhattan Daily Show'u
ve diyor ki "Havalimanına gitmedin?"
Şöyle dedim, "Neden akşam on uçağı için
öğlen üçte
havalimanına gideyim?"
Ve eşim anında ağlamaya başladı.
"Çünkü akşam on uçağı değil
altı uçağı seni ahmak."
Orada ufak bir hata yapmışım.
Onda New York JFK'den kalkan uçak sanıyordum.
Aslında altıda JFK'den kalkan uçakmış.
Öğlen saat üçte
hâlâ The Daily Show Midtown Manhattan
ofisindeyim ve yetişmek için eve gidip
toplanıp...
Manhattan'ın cuma iş çıkışı trafiğinde çırpınıp
JFK havalimanına uluslararası uçuştan üç saat önce varıp
düğünüme yetişmeliyim.
Çok zor iş ama bil bakalım? Kendime güveniyorum.
Şimdi...
Eşim anında ağlamaya başladı. "Bunu nasıl yaparsın?"
Telefonu kapadım duvara fırlattım.
Şu an negatif enerji sırası değil!
Tamam mı?
Bu doğru.
Sorun çözme modundayız.
Sonraki bir tarihte, sorumlu
tarafları suçlamaya yeterli zaman var
Bu fiyasko için.
Ama şu an pozitif enerji ve çözüme odaklansak?
Teşekkürler.
Telefonu kapatıp duvara fırlatıp koştum.
15 dakika eve koştum.
Ve 15 dakikada eve varıp beş dakikada toplandım.
Beş dakikada toplandığımı biliyorum çünkü
"Alexa beş dakika tut" dedim...
Alexa da "Sana saat almamı ister misin?" dedi.
"Ne istiyorsan al.
Bunun için zamanım yok."
"Pekâlâ hepsini şimdi alacağım!"
Sonra anında bir adam geldi
"Siktir git evimden!" dedim.
Bavulu alıp smokin, bir tişört ve bir çorap koydum
çünkü deli after party vardı.
Fermuarı çekip aşağı koştum.
Bavulumla New York kaldırım seviyesine indim.
Önemli karar:
Taksi mi metro mu? Tamam mı?
Google Haritalar taksiye trafikte bir buçuk saat diyor.
Google Haritalar metroya 59 dakika diyor.
"Sikerler, metroya bineceğim."
Çünkü taksiye binip de
trafik yüzünden uçağı kaçıramam.
Metroya bineyim. Hep harekette.
Ve uçak kaçarsa yeni bir eş bulurum oldu mu?
Yani...
Valizimi alıp
New York metro merdivenlerine koştum.
New York metrosuna iniyorum.
New York metrosu platformundayım ve tam orada bir tren var.
Ve kapılar gözümün önünde kapanmaya başladı.
"Bu durumda ne yapılır biliyorum!"
Kafamı kapıya sokmaya çalışıyorum olmuyor...
Kapıya yetişemiyorum bile.
Elimle bile yetişemiyorum, çok uzakta.
Tren tanrılarıyla takası deniyorum.
"Elimi al tren tanrısı, güvenli geçiş için
Buna değer. Al." Ve kapıya ulaşamıyorum.
Ve kapılar kapanıyor
ve siyahi bir adam tam kapıda.
Ve şöyle yaptığımı gördü.
Göz göze geldik.
Ayağını kapıya uzattı.
Kapı sürekli ayağına çarpıyor
ama sikinde değil çünkü siyahi iyi mi?
Bana bakıp dedi ki
"İçeri girsene lan..."
Siktir kapıyı benim için tuttu,
bavulu kaptım metroya bindim...
"Aman Tanrım. Sağ ol. Çok sağ ol.
Aman Tanrım ne yaptığını bilmiyorsun dostum.
Düğünümü, evliliğimi kurtardın.
Hayatımı kurtardın. "
Ve bu adam, siyahi ya acayip havalı.
"Sıkıntı yok." dedi.
Ben de "Hayır, anlamıyorsun."
Anlamasını sağlamaya çalışıyorum.
Şu mesaja bak.
Adam benden rahatsız olmaya başladı,
"Sikerler" dedi vagon değiştirdi.
Ve trendeki garip herif bendim fark ettim.
Terliyim, bavulumu tutuyorum
pantolonum yok ve diyorum "Sağ ol!
Çok sağ ol! Sağ ol!
Sağ olun! Bozuk paranız var mı?
Bozuk paranız var mı? Ne olursa."
Ve ona teşekkür etmeye çalışmak yerine,
bu çok ürkütücü bir hamle,
bakmadığında yüzünün fotoğrafını çektim, tamam mı?
Çünkü yeterince Instagram takipçim olunca
fotoğrafı koyup "Bu adamı tanıyan var mı?
Çünkü düğünümü kurtardı!" diyeceğim.
Bir de bazen üzgünken yüzüne bakıyorum.
Saat gibi işledi. Havalimanına gidişim.
59 dakika hiç takılmadan. Havalimanı treni falan da.
Durumu kurtaran şey uluslararası uçuşun ilk ayağı
iç hatlar uçuşuydu.
New York'tan LA sonra Melbourne.
İç hatlar olduğu için
bir saat önce varsan tamamdır.
Altı uçağı için 16:55'te oradaydım.
Beşten önce vardın mı tamamdır.
16.55'te vardım. Bavulu alıp
check-in'e gidip "Yetiştim mi?" dedim.
"Yetiştin sıkıntı yok." "Aman Tanrım teşekkürler!"
İnanamıyorum.
17:15'te salonda şampanya yudumluyordum.
"Ben bir dahiyim."
Eşim aradı hâlâ ağlıyor, "Buna nasıl izin verirsin?"
"Bebeğim merak etme. Başardım.
Check-in yaptım. Uçağı bekliyorum. Sorun yok."
"Ama saati unutup her şeyi riske attığın
gerçeğini değiştirmiyor..."
Telefonu kapatıp duvara fırlattım.
"Çünkü şimdi dert paylaşma zamanı değil.
İlişkimizde ciddi zorluklar aştık.
İleride bu lanet fiyasko için
sorumlu tarafları suçlamaya yeterli zaman var
ama şu an şimdiye odaklanıp başarı
kutlayabilir miyiz? Teşekkürler."
Telefonu kapatıp duvara fırlattım.
Ve saat 17:15, şampanya yudumluyorum...
Ve beş buçukta
dört saat rötar oldu.
Yani LA'ya vardığımda
Melbourne uçağını kaçırmıştım
ve çay töreni kaçtı.
Düğünün en geleneksel Çin kısmına yetişemedim.
Tüm aileler oradaydı, üzgündüler.
Kayınlar ve benimkiler üzgün, eşim kesin üzgün.
Evliliğimiz çok sallantılı başladı.
Hâlâ ilgili taraflara telafi ediyorum,
kayınlarım ve aileme.
Ama olay o değil. Olay...
O siyahi adam metroda durdu...
Ve ayağını kapıya soktu...
Ve kapıyı tuttu...
Gerçek bir Amerikalı gibi
tek bir kişi için tren hattını batırmak için
ama başkası için yaptı!
Bu Güzel Ülke'nin olayı bu.
Özgürlüklerimizi onlara sahip olmayanlara
yardım için kullanmak.
Buradakilerden mahrumlar.
Harikaydınız. Sağ olun.
Görüşürüz. Teşekkürler.
Teşekkürler!
Alt yazı çevirmeni: Pınar Aslan.
BABAMIN ANISINA