Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
DRUGIE ŻYCIE
Widzisz?
- Znowu mnie zbywasz. - Sprawdziłem.
Sprawdziłem wszystko.
Wiem, co robię!
To samo mówiłeś ostatnim razem.
I pamiętasz, co się stało?
Zejdź ze mnie, dobra?
Ja też nie chcę się kłócić.
Ale ludzie się o nas martwią
i ciągle o ciebie wypytują.
Czemu ja muszę się za ciebie tłumaczyć?
Wystarczy.
Wstyd mi za ciebie przed ludźmi.
Przestań!
Hej!
Nie obrażaj mnie!
Ciszej.
Mogę wrzeszczeć, jeśli chcę.
Jesteś żałosny.
Jesteś jak choroba.
Mam cię już dosyć.
Sto lat, sto lat
Niech nam żyje Jung-mi
Niech żyje nam
Pomyśl życzenie!
Sto lat!
O ty! Zabiję cię!
Nie!
Nie bawcie się jedzeniem.
- Przestań! - Zabawnie wyglądasz!
Przepraszam.
Ale śmiesznie wyglądasz!
Usiądźcie na nowych miejscach.
Tak wylosowaliście, więc bez narzekania.
Cześć, Sun-hee.
Cześć.
Gdzie kupiłaś ten szal?
Ten? Czekaj.
Pytam, bo ładny.
Pasuje ci.
Dzięki.
Twoje nowe miejsce?
- A ty gdzie siedzisz? - Tam, w rogu.
Też mi się nie udało kupić biletu.
Tak bardzo chcę iść na ten koncert.
Pomarzyć, co?
Ja też chcę tam być.
- Spróbować jeszcze raz? - Teraz? Wszystkie wykupione.
Dałabym się pociąć, żeby tam być.
Ja też.
Podobno wszystkie wyprzedane, tak że nie ma szans.
BILETY NA KONCERT EXO W SEULU
DWA ZA 300 000 WONÓW
Cholera.
Tato?
Dopiero co się położyłem.
Mamo?
Tak, sprawdziłam.
Źle im doradziłam.
Jeszcze nic im nie mówiłam.
Nie wiem.
Nie mówimy o 1% czy 2%... Straciłam prawie 10%.
Mamo.
Mogę zapomnieć o nagrodzie.
Teraz mi na pewno nie dadzą.
Muszę kupić podręczniki.
Zadzwonię do nich.
Dostałam wiadomość.
Pytali, co się stało.
Tak.
Wiem, powiem im.
Włóż banknoty i potwierdź.
Przeliczam.
Proszę czekać.
- Hyo-jin idzie? - Tak.
Super!
Dawno nigdzie razem nie byłyśmy.
Bo masz czas tylko dla chłopaka.
- Nieprawda. - Prawda.
- Mówię, że nie... - Hej.
Mam wolne bilety na koncert EXO.
- Chcecie? - Poważnie?
- Na najbliższy koncert? - Tak.
Mam dwa. Mogę wam dać.
- Serio? Super! - Świetnie!
Nie wierzę!
Podobno wszystkie wyprzedano. Jak je zdobyłaś?
Cóż...
Dostałam od kuzynki.
Pracuje dla ich menedżerów.
Serio?
- Dzięki. - Dzięki wielkie za bilety.
Nie wierzę!
To nasz najpopularniejszy wzór.
- Co to? - Śliczny. Ile kosztował?
- Ale błyszczy. - Gdzie go kupiłaś?
- Dostałam od chłopaka. - Masz chłopaka?
Nie wiedziałam.
- Od niedawna. - Gdzie go poznałaś?
Niedaleko mojego bloku.
Szedł za mną do biblioteki.
Na początku się go przestraszyłam, ale okazał się bardzo miły.
Jest studentem. Poprosił mnie o numer.
Student? Przystojny?
Masz jego zdjęcie?
Nie masz?
Jasne, że nie.
- Dopiero zaczęliśmy się spotykać. - Szkoda.
Ciekawe, jaki jest.
Na pewno przystojny i miły.
Idziemy do sklepiku? Stawiam.
Jestem zmęczona.
- Co? - Zaskoczona?
Od kiedy? Kto to?
Poznaliśmy się wczoraj.
- Ile ma lat? - Rok młodszy.
Młodszy?
Co teraz mamy?
- Historię. - Serio?
- Odrobiłaś zadanie? - Nie.
- Naprawdę? - Nie no, odrobiłam.
- Serio? - Serio. Żartowałam.
- Nie odrobiłaś. - Właśnie że tak.
Idę do sklepiku. Chcecie coś?
Nie, dzięki.
Kupię jakieś przekąski.
Zawołaj Hyo-jin i Na-hae. Zjemy razem.
Mieli pełne półki.
Dzięki.
Sun-hee też poszła do sklepiku.
Tak? Mogłam iść z nią.
- Ona jest głupia. - Kto?
Sun-hee.
Czemu?
Daję do zrozumienia, że jej nie lubię, a ta ciągle zawraca gitarę.
- Nie ma o niczym pojęcia. - Tylko udaje, że nie wie.
Dziwaczne.
Myślicie, że naprawdę ma chłopaka?
Ja myślę, że tak.
Coś ty, na pewno to zmyśliła.
Jaki student chciałby jej numer?
Pamiętasz, jak nam mówiłaś, gdzie poznałaś swojego chłopaka?
Zaraz potem Sun-hee przyszła do szkoły z pierścionkiem,
opowiadając, że poznała chłopaka pod blokiem.
Głupia czy co? Oczywiście, że kłamie.
- Myśli, że nie wiemy? - Racja.
- Skopiowała historię Jung-mi. - Fryzurę tak samo.
Może cię lubi.
- Pani popularna. - Przestań. To dziwne.
Po co to robi? Ten pierścionek tani nie był.
No właśnie. Jest trochę dziwna.
„Trochę”? Jest porąbana.
- Nie chcę się z nią zadawać. - Przestańcie.
Nie bądź taka porządnisia.
Po prostu...
Szkoda mi jej. Nie ma pewności siebie.
Wszyscy popełniamy błędy.
Macie szansę je teraz naprawić.
Jeżeli winna osoba się przyzna, zapomnę o całej sprawie.
Wystarczy podnieść rękę.
Niech podniesie rękę ten, kto zabrał cudzą własność.
W porządku.
Otwórzcie oczy i opuśćcie ręce.
Przejrzę wasze plecaki. Połóżcie je na ławkach.
- Co? - Cisza.
Ręce nad głowę.
Ręce.
To nie ja, proszę pani.
To świetnie.
- Tego nie. - Dlaczego?
- Puść. - Błagam panią.
Puść.
- Co ty wyprawiasz? - Błagam.
Zachowujesz się, jakbyś była winna.
Co ty wyprawiasz?
TEST CIĄŻOWY
To test ciążowy.
Po co to jej?
Zamknąć oczy i cisza.
Zamknąć oczy!
Cisza.
Grabicie sobie.
Cisza!
Gdzie Jung-mi?
Zawiesili ją.
- Co? - Poważnie.
Podobno sama o to poprosiła.
Czemu?
- Żeby usunąć ciążę. - Serio?
Tak słyszałam. Myślicie, że to prawda?
To dlatego nie przyszła.
- Jung-mi zawieszono. - Serio?
- To ona się poskarżyła? - No.
Po co inaczej pani Kim przeszukiwałaby plecaki?
Nie chce się z nikim widzieć.
Proszę zaczekać.
To próbny egzamin od wychowawczyni.
Przekaże go pani Jung-mi?
Tak. Dziękuję.
Jung-mi!
Nie!
Seul-ki?
Seul-ki.
To niebezpieczne. Usiądź normalnie.
MIN-KYEONG
Za małe.
To też.
Nie mamy innych?
Może to?
Nie za duże?
Reszta jest za mała. Niech przymierzy.
Musisz być zmarznięta. Przebierz się.
Dziękuję.
Zaczekamy na zewnątrz. Chodź.
Gdzie ją znalazłaś?
Po drodze z miasta.
Stała przemoczona na poboczu.
Nie mówiła, gdzie mieszka?
Nie chce nic powiedzieć.
Dlaczego?
Dziwne.
I co robiła cała mokra na tym mrozie?
Musi mieć swoje powody.
Jedz, póki gorące.
Jak ona ma na imię?
Zapytaj.
Jak masz na imię?
Zamieszkasz z nami?
Dlaczego milczysz?
Dobrze wiem, że się nie umyłeś, kłamczuchu.
- Seul-ki. - Dzień dobry.
- Wyspałaś się? - Tak.
- Pomożesz Jin-ho? - Pewnie. Chodź.
Zostawiam was.
Zamknij oczy.
Ale z ciebie słodziak.
Nie musisz wstrzymywać oddechu.
Zamknij oczy.
Ty też.
Wyglądają smakowicie.
Którego wybierasz, Seul-ki?
- Może tego? - Tego?
Wygląda smacznie.
Tak.
Do widzenia.
- Poniosę. - Nie trzeba.
- Jest ciężkie. - Wcale nie!
Poniosę.
- Weź to. - Tylko?
Tak.
Dzieci się ucieszą.
- Nie musi pani. - Chodź.
Dzień dobry.
- Wracajmy. - Zaczekaj.
Ta jest ładna.
- Szuka pani czegoś konkretnego? - To dla niej.
Coś ciepłego i modnego.
- Chwileczkę. - Dobrze.
- Nie potrzebuję. - Przestań.
Nie będzie drogie.
Chyba nie w twoim guście.
Ale ziąb!
Zobaczmy.
- Wiesz, czego szukasz? - Nie.
Wybierz za mnie.
- Może ta? - Nie, dzięki!
- Pasuje ci. - Nie.
- A ta? - Ładna.
- Mogą panie przymierzyć. - Dziękujemy.
Podoba ci się, Seul-ki?
- Seul-ki. - Tak?
I jak? Wygląda na ciepłą?
Tak, bardzo ładna.
- Nie jest za droga? - Nie przejmuj się.
Przymierz.
Nie trzeba.
Nigdy ci nic nie kupiłam. Przymierz.
I jak?
Ładna.
Sto lat, sto lat
Niech nam żyje Min-kyeong
Niech żyje nam
- Zdmuchnij! - No dalej!
- Wszystkiego najlepszego! - Co to?
Głuptasie.
- Zróbmy grupowe zdjęcie! - Świetny pomysł.
Ściśnijcie się.
Chodź tutaj.
- Chodź do nas. - Nie, dziękuję.
Nie lubię zdjęć.
Nie wygłupiaj się.
To wspólne zdjęcie, chodź.
No chodź.
- Soon-young musi kupę. - Co?
- Ja z nią pójdę. - Dziękuję.
Zróbmy to zdjęcie.
Gotowi? Uśmiech.
Patrzcie w obiektyw.
Trzy, dwa, jeden.
Seul-ki?
Pochyl się.
- Zrobiłaś? - Tak.
Zakładaj majtki.
- Spójrz na mnie. Zrobiłaś? - Tak.
Chodź, idziemy.
Seul-ki?
Dzień dobry.
- Co to? - Sprawdź.
Żeby pójść do liceum, musisz zaliczyć egzamin.
Rozumiem.
Co? Nie lubisz się uczyć?
To nie tak.
Nie wiem, czy powinnam iść do szkoły.
To dlatego, że nigdy do niej nie chodziłaś.
Nie ciekawi cię szkolne życie?
Zapiszę cię, jeśli chcesz.
Przemyśl to.
Dobrze.
Seul-ki?
Co robisz?
Nie jestem śpiąca. Śpij dalej.
LICEUM DLA DZIEWCZĄT EGZAMIN WSTĘPNY
SIEROCINIEC „NADZIEJA”
- Spakowałaś wszystko? - Tak.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Pa.
- Dzieciom smutno, że wyjeżdżasz. - Będzie przyjeżdżać na weekendy.
Wyjeżdża, bo ma dobre oceny.
Tylko niech tak zostanie.
Min-kyeong! Seul-ki jedzie.
Min-kyeong.
Smutno jej.
- Porozmawiam z nią. - Dobry pomysł.
Pociesz ją.
Jest do niej przywiązana.
Min-kyeong.
Będę przyjeżdżać w każdy weekend.
Obiecuję.
Jedz dużo i bądź grzeczna.
Dobrze?
Fasolkę też.
Pa.
Do zobaczenia w weekend!
Tak?
Zajęcia zaczynają się jutro.
Tutaj masz regulamin. Przeczytaj go.
Przekaż kopię współlokatorce.
- Przepraszam. - Tak?
Jak można zostać dyżurnym piętra?
Dyżurny musi wstawać wcześnie rano.
Dla mnie to żaden problem.
- Przyjdź do mnie po obiedzie. - Dobrze, dziękuję.
Dobry.
A ty co, z frontu wracasz? Doprowadź się do porządku.
Do widzenia.
Cześć.
Hejka.
Nauczycielka przyniosła regulamin.
Dzięki.
Przyjechałam wczoraj. Mogę wziąć tę stronę?
W porządku.
Jesteś z Seulu?
Tak.
Jak się nazywasz?
Bang-wul Lee.
Seul-ki Kim.
Już idę.
Spotkamy się na miejscu.
Dzień dobry.
- Eun-ha Kang i Ju-hyeon Ha? - Tak.
Odznacz je.
Dobrze.
Czas najwyższy wstać.
Ga-eun Lee i Han-sol Kim.
Czemu jesz sama?
Wstałaś tak wcześnie? Ja nie mogłam się zwlec z łóżka.
- Cześć, dyżurna. - Cześć.
- Ma na imię Seul-ki. - Wiem.
- To czemu mówisz „dyżurna”? - Bo nią jest.
- Ale to nie jej imię. - Dobra, wygrałaś, kupsztalu.
- My tu jemy. - Kupsztal, kupsztal!
One tak zawsze.
Ohyda.
Znacie się?
- Chodziłyśmy do tej samej szkoły. - A ty gdzie chodziłaś?
Zdałam egzamin wyrównawczy.
- Czyli uczyłaś się w domu? - Tak.
Fajowo!
Ciężko się tu dostać.
Jak się uczyłaś?
Rozwiązywałam próbne.
- I tyle? - Musisz być mądra.
- Pomożesz mi z lekcjami? - Przecież ty się nie uczysz.
- To prawda. - Właśnie że się uczę.
Dobra, nieważne.
Ledwo się tutaj dostała.
Nieprawda!
- Byłaś ostatnia na liście. - Przestań.
Nie mów o tym nikomu.
Komu jeszcze powiedziałaś?
- Całej szkole. - Ej!
- Ji-yoon Kim. - Jestem.
- Soo-jin Han. - Obecna.
- Co? - Pierwsza się zaśmiałaś.
Pij.
- Nigdy nie próbowałam. - Szybko!
Bo mi ręka drętwieje.
Zdrówko.
No pij.
Ale dziwny smak! Nie wypiję tego.
Wiecie, że całowała się niedawno z chłopakiem?
Nie mów im.
Powinny wiedzieć.
I jak było?
Naturalnie.
- I jeszcze... - Cicho!
Nie skończyło się na samym pocałunku.
- Zrobiłaś to. - Nie.
Nie jestem zboczona jak ty.
Ja też wcale nie jestem.
Wczoraj, jak już leżałam, usłyszałam dziwny dźwięk.
No więc podniosłam kołdrę.
Oglądała ciekawy filmik...
Nie.
- Oglądałaś porno? - To nie było porno.
Tylko kompilacja scen łóżkowych.
Wiem!
Pokazać wam?
Nie, dzięki! Zachowaj to dla siebie.
Nie pokazuj.
Wiem, że też takie oglądacie!
- Starczy. - Jesteś rąbnięta.
Fajnie tutaj.
Bang-wul.
Kiedy zaczęłaś robić zdjęcia?
Jak miałam 10, może 11 lat.
Znalazłam w domu jednorazowy aparat.
Od tamtej pory zaczęłam pstrykać zdjęcia.
Tak to się zaczęło.
Podoba ci się to?
Kiedy robię zdjęcia, tracę poczucie czasu.
Będę zdawać na studia fotograficzne.
- Zrobię ci zdjęcie. - Nie.
- Tylko jedno. - Nie lubię tego.
- Proszę. - Nie rób.
Czemu nie lubisz być fotografowana?
Zróbmy jeszcze kilka i wracajmy.
Wiesz, co jest niesamowite?
Widzę siebie nawet na zdjęciach, które zrobiłam obcym osobom.
Uwaga.
Powieść opowiada o dziewczynce, która przenosi się do Chin.
Dlaczego tę historię osadzono właśnie tam
i dlaczego bohaterką jest 9-letnia dziewczynka?
Autor, Jung-hee Oh, napisał...
Wejdź, Seul-ki.
Usiądź.
Dlaczego mnie pani wezwała?
- Dziwne, co? - No.
Dzień dobry.
Czego chciała?
Dostanę nagrodę dyrektora szkoły.
- Serio? - Super!
- Wiedziałam, że ją dostaniesz. - Ta, jasne.
Pewnie się cieszysz, co?
Gratulacje!
- Dzwonek na lekcję. - Spóźnimy się!
Szybko.
Zatrzymasz się w sierocińcu?
Tak. Wrócę w poniedziałek.
Mówiłaś już dyrektorce?
Jeszcze nie.
Powiem na miejscu.
Będzie z ciebie dumna.
Czemu zawsze jestem śpiąca?
- Przebierz się chociaż. - Nie trzeba.
Do zobaczenia.
- Do poniedziałku. - Pa.
Zbliżamy się do River Castle.
To przedostatni przystanek.
WOLONTARIAT
Dziękuję za waszą pomoc.
- Pani dyrektor! - Dziękuję.
Seul-ki!
Dzień dobry.
Ale wyrosłaś.
Cieszysz się, że widzisz Seul-ki?
Zejdź z niej.
No już.
Głuptas.
Prawie zapomniałam.
Co to?
Proszę otworzyć.
Skąd miałaś na to pieniądze?
- Odkładałam. - Trzeba było kupić sobie książki.
- Ślicznie pachną. - Cieszę się.
Opowiadaj, jak tam w szkole?
Właściwie to mam dobre wieści.
Jakie?
W szkole przyznają nagrodę dyrektora i w tym roku...
Przepraszam. Gdzie jest składzik?
Na końcu korytarza.
Zaraz wracam.
Pokażę wam.
Dużo jadłaś? Fasolkę też?
Jadłam wszystko.
Następna?
- Chcesz kredki? - Tak.
- Który kolor? - Fioletowy.
Proszę.
Co narysujesz?
Sun-hee Choi?
Jesteś Sun-hee, prawda?
Co tu robisz?
Czemu nosisz mundurek?
Ona ma na imię Seul-ki.
Nie jesteś...
Sun-hee?
Nazywam się Seul-ki Kim.
Na pewno nie Sun-hee?
- Wyglądasz całkiem jak ona. - To pomyłka.
- Chodź ze mną. - Już idę.
Zaraz wrócę.
Dziękuję. Do widzenia.
Do zobaczenia. Dziękujemy za pomoc.
Zaczekaj.
Musimy porozmawiać.
ZAGINĘŁA
POSZUKIWANA: SUN-HEE CHOI
Dyrektorka jeszcze nie wie.
Zamierzałam jej powiedzieć,
ale powinna to usłyszeć od ciebie.
Wytłumacz jej to.
Rozumiemy się?
Proszę.
Mogłaby pani ten jeden raz odpuścić?
Jutro masz jej powiedzieć.
Ostrożnie, gorące.
Co się dzieje?
O czym chciałaś porozmawiać?
Dlaczego mi pani pomogła?
A jeśli okazałabym się podłą osobą?
Dlaczego...
Nie wyglądasz mi na podłą osobę.
Współczuję ci.
Musiałaś dorosnąć znacznie szybciej od reszty,
ponieważ straciłaś rodziców.
Jesteś dobrym dzieckiem, Seul-ki.
Naprawdę.
Coś się stało?
Nie, jestem pani bardzo wdzięczna.
SEUL-KI KIM PROSZONA DO SEKRETARIATU
- Nie odbiera? - Nie.
Pewnie jest w drodze.
Spóźnia się na ceremonię wręczenia nagród?
Zadzwoń jeszcze raz.
- Nic ci nie mówiła? - Powiedziała, że będzie.
A jeśli się spóźni?
Przygotować się do lekcji.
Na miejsca!
Kto wyłączył telewizor?
Do rozpoczęcia ceremonii pozostało kilka minut.
Wyczytani uczniowie proszeni są do sekretariatu.
Seul-ki Kim z klasy 1-3.
Mogłabyś mi pomóc?
Sama nie dam rady. Dokucza mi ramię.
Dziękuję.
Proszę, napij się.
Dziś wszyscy kupują aparaty cyfrowe.
Myślałam, że są drogie, ale to nieprawda.
Czemu sobie nie kupisz?
Nikt już nie używa jednorazówek.
Kupiłam go w sklepie.
Robię nim zdjęcia migawkowe.
Pomaga mi w planowaniu pracy.
Pracy? Jesteś fotografką?
Jesteś sławna?
Jak się nazywasz?
Bang-wul Lee.
Nie jestem sławna. Dopiero zaczynam.
Masz wyjątkowe i ładne imię.
Dziękuję.
Ruszamy.
Tekst polski - 12jojko Korekta - JM
facebook.pl/AzjaFilm
facebook.pl/GrupaHatak