Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Последните нормални луѓе на Земјата
Браво, луѓе.
Дронот покажува тројца тешко и двајца полесно повредени.
Принц
Бонови
Внимание, внимание!
Овој тип
Мртви луѓе
Здраво.
Се викам Бони.
Оваа песна...
ја пеев секогаш
кога таа не можеше да заспие.
За да ја смирам.
Ова е за тебе,
Зеа.
Знаеш како те викаат во Одделот?
Чудовиштето на Ним.
Што пееш, малечка?
Бони секогаш ми го пееше тоа
кога не можев да заспијам.
Требаше да го видиш тоа.
Бони лошо помина,
но она што му го направивме на Боно...
Тоа беше навистина одвратно.
Речиси претерано.
Ќе ве убијам.
Да? Како планираш да го направиш тоа?
Навистина мислиш дека знам каде е Принц.
Ама глупаво дете.
Чекај.
Не знаеш каде е Принц?
Повеќето од нас никогаш не го виделе.
Срање.
Да.
Срање.
10 години претходно
Да.
Супер, сега сите се мртви.
Да, кога ги застрелавме.
Така оди тоа.
Ашваганда.
Што?
Тоа е природен додаток на исхраната.
Има смирувачки ефект. Тоа е билка.
Само велам.
Не изгледаш баш смирено.
Еден ден ќе биде побрз од нас.
Ме слушаш ли?
Не можеме веќе вака.
Не мора да ме следиш, Бони.
Не го барав тоа од тебе.
- Боно? - Не.
Не сакам да се вплеткувам.
Ашваганда.
Додека е жив Принц, не е сигурна.
А, ние?
Јас?
Зар би се откажал од се? После се...
Ашваганда.
Не смеам да ја загубам, добро?
Не смеам.
Знаеш каков е Одделот. Не можеме да ја заштитиме.
Особено не е од него.
Зеа!
Бестрага.
Требаше да чекаш во колата.
Најдов кактус.
- Што? - Грд е.
- Ти си грд. - Еј!
Не можеш невооружена да влезеш во Одделот.
Нормална ли си?
Да, но...
Што?
Феликс беше сам.
Феликс?
Да.
Навистина?
Буп.
Доста беше.
Боно.
Еј! Феликс!
Смири се. Утре имаш тренинг.
Ние ќе исчистиме, добро?
Ве сакам, луѓе.
- Да, да. И ние тебе. - И ние тебе.
Ќе ги загубиме главите поради неа.
Одделот никогаш нема да запре, Ним.
Знаеш каков е.
Затоа и ја тренираме.
А, ако ја најде Принц?
И ако и ја каже вистината. Што тогаш?
Заминавме заради неа. За да преживее.
- Тоа е се што можеме. - Не се работи за нас.
Зеа може да стави крај на се.
На Принц и на Одделот.
- На се. - Има 12 години.
Знаеш со кого си имаме работа.
Принц е чудовиште.
А Зеа...
Таа е доказ дека неговата моќ сепак има граници.
Кактус...
Труповите не ги забележа,
но кактусот го забележа.
Чудовиште?
Ти го создаваш.
Време е да почнат да се плашат од него.
Не сакаш да умреш.
Еј, слушај ме.
Не знам каде е.
- Што сакаш од мене, бестрага? - Тивко.
Зеа, Зеа, Зеа!
Биди тивок.
Зеа! Не знам каде е!
Да ти се сневиди, знам кој знае.
Кој?
Бонови.
Боно и Бони се мртви. Принц ги уби.
Не, не ги уби!
Аман, не ги уби! Живи се!
- Зошто секогаш лажете? - Не лажам!
Немам зошто да лажам!
Тие можат да те одведат кај него.
Запри ја бомбата.
Запри ја!
Леле, ова беше блиску.
Луда ли си?
Да.
Каде се?
Во ред...
Ова вади од кожа.
Бони помина лошо.
Но, она што му го направивме на Боно...
Бестрага.
Здраво.
Зеа?
Целата си со крв?
Тоа е прашање?
Не.
Тоа е факт.
Вистински гад си.
Тоа е факт.
- Колку време те немаше? - Две години.
Си остарел.
Мислиш?
Да.
Никогаш не сум те видела ваков.
Толку слаб, дури и стар.
- Драго ми е што си тука. - Престани.
- Зеа... - Не се викам така. Те молам!
Барем на кратко немој да се правиш луд.
Имам кафе.
Што?
Па...
Ти нудам кафе.
Тоа го прават луѓето кога ќе им дојдат гости,
а не се луди.
Зар не?
Сериозно?
Ќе ме застрелаш
или да ти направам кафе?
Те најдоа?
Секогаш ме наоѓаат.
Кога ќе се исуши, зар не?
Пред тоа.
Тоа е крв.
Одам да се истуширам.
Тешко ти е што ме гледаш ваква?
Имаш чисти крпи во шкафчето...
Знам каде е се.
Гаду.
И ти мене ми недостигаше.
Каде се останатите?
Бони и Боно?
Каде се?
Бони.
Боно и Боно се мртви.
Принц ги уби.
Ним?
Сфатив.
Тешко беше?
Одењето по кафе.
Не сакам да излегувам.
Да.
Зашто си асоцијален.
Без тебе само беше потешко.
Тогаш, добро што се вратив.
Добро ли е?
Мислев дека замина зашто сакаше нормален живот.
Да. Така е.
Тогаш, од каде лузните?
Изгледа како се уште да го бараш Принц.
Зар навистина те чуди тоа?
Гадот ги уби моите родители.
И Бонови.
Боно и Бони.
Сите се мртви.
Зар не?
Баш така...
не сум го заборавила тоа.
Си ја задржал нејзината гитара.
Добро се вклопува во просторот.
- Сакам топли... - Топли бои.
Не сакаш студенило.
- Да ти е... - Немој да пцуеш.
- Шетај! - Зошто дојде?
Зошто ја задржа нејзината гитара?
Бони е мртва.
Не знам што сакаш од мене.
Сакам да го видам тоа во твоите студени очи.
Бонови?
Каде се?
Зеа?
Здраво, Бони.
Си пораснала во прекрасна жена.
Доцниш.
Сите се веќе мртви.
Ги убивме.
Да.
Ти и јас, Бу.
Каде бевте?
Во Одделот, каде на друго место?
Што ви направи?
Ти недостигав?
Нормално дека ми недостигаше.
Никогаш не не побара.
Мислев дека сте мртви.
Не.
Баш си без врска, живи сме.
Дури и пулс имаме.
- Зошто Принц не ве... - Уби?
Не сакаше.
Сакаше само да не казни. Само не казни.
Но, тоа не е сосема точно.
Мене ништо не ми направи.
Но...
Ме натера да гледам.
Да, така беше.
Гледав.
Бестрага.
Жал ми е, Боно.
Во ред е.
Така е!
Се исплатеше.
Зашто сега е тука. Нимовата голема...
Зеа.
Не требаше да дојдеш.
Не остави.
Зар мислите дека не сакав да ве побарам?
Нормално дека сакав.
Имав 12 години.
Кога ве најдоа, уште бев дете.
Да, но сега си тука и не гледам ништо освен...
неговиот одраз.
Чудовиште.
Тоа си ти.
- Требаше да ве побарам. - Нормална ли си?
- Зеа е поважна од нас. - Бони, те молам.
Никогаш не покажуваше слабост.
Мислам на Ним. Ништо не го допираше.
И тогаш се појави ти
и одеднаш нешто во него оживеа...
Може да се скрши.
Зашто има нешто што му значи.
- Не те мразам, Зеа. - Ни јас.
Сите сме жртви на Ним.
Што зборуваш?
Знаеш чии жртви сме.
Чекај малку...
Мислиш на Принц?
Да.
Меѓу останатото.
Затоа го бараш?
Мислиш дека Принц ти ги убил родителите?
Ти се верува ли, Боно?
Извини, се изгубив малку.
Никогаш не ти кажал, нели?
Човек, ова е премногу за мене.
Што не ми кажал никогаш?
Принц не ги уби твоите родители.
А, кој?
Сакаш да знаеш?
- Да ти... - Бони!
Не си баш при себе.
Само велам.
Пак претеруваш.
Пушти ме.
- Боно? - Тоа нема да помогне.
Да... ве слушам.
- Ме излажавте. - Еј!
- Само те штитев. - Кој ги уби?
Никогаш не разбрав што гледа во тебе.
Во мене никогаш не го гледал тоа.
Иако воопшто не си посебна.
Не си убава.
Можеш да бидеш моја ако посакам.
Ним ги уби.
А, ако ги најде Принц?
Што ако ја каже вистината?
Како можев да бидам толку глупава?
Бестрага!
Замолчи, Ним!
Те гледам.
Добро.
Знаеше ли?
Погледни ме.
Знаеше ли дека се живи?
Да, но немаше начин да им се помогне.
Задоцнив.
Вистина ли е тоа?
Добро.
Благодарам.
Тоа ми е доволно.
- Може ли... - Замолчи!
Тоа можеш.
Нема да ме убиеш.
Веќе одамна си мртов.
Се надевам дека ти е срам.
Зеа?
- Може ли... - Еби се!
Пушти ме да внатре.
Сериозна сум, Ним. Остани каде што си.
Не знаев ништо за тебе.
Не те слушам.
Очигледно, ме слушаш.
Предоцна сфатив што ми направи тој.
Не. Заборави.
Принц не е виновен. Ти си.
- Само ти. - Го знаев тоа и тогаш.
Затоа и те спасив.
Сакаш да ти се заблагодарам?
- Немаше да бидеш жива без мене. - Сеедно си серко.
Но, барем сум искрен.
Искрен?
- Навистина? - Беше на мојот компјутер?
- Би ти пречело тоа? - Знаеш колку е моќен Одделот.
Твоите родители секако ќе умреа.
Да не ги убиев јас, ќе ги убиеше друг агент.
Но, тој немаше да те остави жива.
- Не можам да поверувам. - Што?
Кретен!
Не си мој херој, а ни спасител!
Ти си причината што се отиде бестрага!
Јас, ти.
Бонови. Се. Ти си виновен за се.
И за се потоа. Од тој ден ти си ми најважна.
Сфаќаш? Се трудев.
Тоа не те прави добар.
Не се работеше за мене.
За мене веќе беше предоцна.
Но, за тебе не беше.
А, моите родители?
Веќе не се сеќавам на гласот на мајка ми.
Не знам какво е чувството
да те прегрне татко ти.
И никогаш нема да знам.
За тоа е предоцна веќе.
Сфаќаш?
Да те оставам на мира?
Обично сакаш да бидеш сама
кога си лута.
Не сум лута.
Само ми е преку глава.
Од тебе, од Одделот, од Принц и од Бонови.
Сите сте ужасно одвратни.
Ми се гадите.
Мислев дека се бориме за нешто.
Немаше ништо освен Одделот.
На 16 години, Принц побара од мене да ги убијам твоите.
Тебе не те спомна.
Не знаев дека имале дете.
Беше неважна.
Попатна жртва.
Кога те видов, беше предоцна.
Твоите родители..
Веќе беше готово.
Не се бориш ти за ништо.
Бони и Боно. Тие беа вистински.
Не знам што им направи Принц.
Но, не чувствуваат ништо освен омраза.
Другото им е одземено.
Бони навистина те сакаше.
Го знаеш тоа?
Те имав тебе.
А, бе, ајде, тоа е глупост!
Те познавам.
Мислиш дека си подобар од сите.
Сакаше да си докажеш себеси
дека не си гомно од човек.
Но, си.
Да немаше луѓе како тебе,
светот ќе беше многу подобар.
Тогаш, зошто не ме убиеш?
Го заслужувам тоа.
Барем си свесен за тоа.
Не ми одговори на прашањето.
Подобар свет...
Камо да беше толку едноставно.
Луѓето немаше да бидат толку сложени.
Вистински поет си.
Се трудам.
И јас. Но, нема да те убијам.
Живеј со тоа.
Знаеш...
Мило ми е што и ја кажа вистината.
Навистина супер.
Да. Нели?
Подобро ти е сега?
Си дојде на себе?
Еј.
Дај и момент, те молам.
Завршивте ли?
Ќе ја убијам, Боно.
А, ти ќе ми го дозволиш тоа...
Не.
Што?
Каков кретен.
Мора да ме пуштите.
Аха, да.
Сега е доста. Ми се смачи.
Требаше да те одбере тебе, а не мене. Знам.
Но, не сум јас виновна за тоа.
Остави ме намира.
Случајно завршив тука.
Тогаш, кажи ми каде е Ним.
Добро.
Добро? Не го очекував тоа.
Неговата смрт ништо нема да смени.
Тоа не ми е ни важно.
Принц ми е важен.
Не ги уби тој твоите родители.
Да, тоа беше Ним. Се сеќавам.
Ова е поважно од Ним.
Гајле ми е ако умре.
Не знаеш каде е Ним.
Ќе го најдам.
Ќе ви јавам каде е.
Но, вие најдете го Принц.
- Можете ли? - Да.
Нема што не можам.
Не ти верувам.
Нема да можеш да гледаш како умира.
Тогаш, убиј ме.
Еј!
Зеа.
Еве ти еден совет.
Земи воздух пред да треснеш нешто.
- Бони. - Доволно молчев.
Крајно време е да кажам нешто.
Не го ни забележа тоа, зар не?
Никогаш не се извини.
- Дури ни сега. - Тоа го сакаш?
Извинување?
Не сакам да разговарам понатаму.
Зошто да не? -Тоа нема да ме направи подобра личност.
И ќе заминеш?
Нема да се карам со тебе.
Мојата кошула ти е преголема.
Не, ми стои.
Може да поразговараме?
- Заборави на тоа. - Зеа, те молам.
Пијам сега.
- Што? - Пијам.
Што пиеш?
Она што ги прави другите луѓе поподносливи.
Немам алкохол.
Зеа?
Алкохол.
Тоа не е алкохол.
- Туку? - Етанол.
Зошто е зелен?
Дестилирав хлорофил од спанаќ.
Под светло добива црвена боја.
Го прочитав тоа некаде.
И вистина е. Но, не треба да го пиеш тоа.
И етанолот е алкохол.
- Нема да реагирам на тоа. - Штотуку реагираше.
- Етанолот е отровен. - Јас сум сепак имуна.
Зошто би била имуна на етанол?
И...
Што?
- Што? - Претходно овде беше мирно.
Зошто сум имуна на глупавиот етанол?
Знаеш ли зошто сум имуна на етанол?
Мислев дека не сакаш да се караш.
Или тоа те прави подобра личност?
- Марш! Да ти... - Немој да пцуеш.
Добро.
Да не сум можеби имуна
зашто некој гад ме труел десет години
со сите можни отрови?
- Така ли е? - Со безопасни количества.
Што? -Ти давав безопасни количества.
"Зеа.
Не разбирам зошто си лута.
Само те труев малку".
Како звучи тоа?
Така се развива отпорност на невротоксини.
Боже!
Неверојатно, ебате!
Немој да пцуеш.
Да ми го пушиш.
Во друг случај тоа би ме налутило.
Но, за среќа...
имуна си на етанол.
Гаду еден!
- Ќе видиш ти. - Што?
Зеа.
Спушти го кактусот.
Или што?
Или ќе се налутам.
Не сакаш да се налутам.
Благодарам.
Тоа те лути?
Проклетиот кактус?
Важен ми е.
Зар не се сеќаваш на него?
Феликс?
Уште е жив?
Пазев на него.
Здраво, Феликс.
Повеќе разговарав со кактусов отколку со тебе.
Не знаев секогаш што да ти кажам.
А ни кактусот.
Но, секогаш те слушав со задоволство.
Тоа беше...
вредно искуство, на некој начин.
Ти си последната личност која би сакал да ја повредам.
Јас само...
задоцнив.
Не разбираш.
Не сум среќна.
Тогаш, смени нешто.
Мислиш дека не сум се обидела?
Заминав.
Те напуштив.
Сакав нормален живот.
Но, не сум како останатите.
Колку и да се борев против тоа,
победи.
Станав она што го направи од мене.
Поинаква си.
Тоа не е добро.
Сите го забележуваат тоа.
Знаеш што ти е тебе проблемот?
Никогаш не разбра што ги кажува животот.
А, тоа е што?
Да не бидеш гад.
Немој да ме гледаш така, Феликс.
Нема потреба од тоа.
Земете го тоа од подот.
Да не сум заборавил нешто?
Како мислиш?
Ах, Бони.
Уште не сум завршил.
Ме слушаш, зар не?
Извини.
Боно.
Здраво!
Добро си?
Да.
Не ми е јасно
зошто дојдовте.
Како да заборавив
дека имаме договор.
Сеедно, драго ми е.
Секогаш е убаво да ве види човек.
- И нам ни е драго. - Мене не ми е.
Не ти замерувам за тоа, Боно.
Понекогаш тешко оди со другите луѓе.
Ми станува непријатно.
Се чувствувам како натрапник.
Сите се во својот свет.
Ништо не откриваат.
Но, и покрај тоа, седат заедно во сауна.
Голи.
Едни до други.
Се потат едни врз други.
Сосема бесрамно.
Не го разбирам тоа.
Навистина.
Не ги разбирам.
Сауните?
Да.
Сауните.
Извини, другар.
Не знаев дека си тука.
Нема проблем.
Да разговараме за сауни.
Ќе заминам.
Кога си веќе тука,
земи им го оружјето.
Не сакав да ве прекинувам.
Знам.
Мене никој не смее да ме прекине.
Само сакавме...
Зар мислевте дека нема да го забележам тоа?
Но Бони,
моќта
не е само да имаш авторитет.
Моќта...
е и да бидеш спремен на насилство.
Ти гледам во очите дека си спремна за тоа.
Го гледаш ли и ти тоа во моите очи?
Принц, те молам...
Каде е таа?
Не знаеме.
Но, ќе дознаеме.
Зеа.
Ќе ни ја открие локацијата на Ним.
Ако ја откриеме ние твојата.
Значи, тоа ви е планот?
Тоа е нашиот план. Да.
И не е глупав.
Добро промисливме се.
Ќе ги најдеме двајцата.
И Зеа и Ним.
Но, нема да ти кажеме како.
Тоа го знаеме само ние.
Затоа знаеме повеќе од тебе.
А знаењето е исто еден вид моќ.
Не можеш да не убиеш.
Боно, те молам.
"Боно, те молам."
А, ако ги најдете,
тогаш ќе ги убиете двајцата?
Да.
Тоа е планот.
- Зар не? - Ќе ги убиеме.
Зеа и Ним. За тебе.
И ти исто, Боно?
Да.
Таа ти значи, зар не?
Зеа?
Бони ми е поважна.
Не.
Зборуваме за Зеа.
За Зеа.
Не сакаш да умре.
Зошто се смееш?
Имам еден сон.
Се повторува.
Секоја ноќ.
Стојам под мост.
Погледнувам нагоре.
Има некој на мостот.
Изгледа малечко.
Стои на оградата.
Изгледа како да ќе скокне.
Затоа почнувам да викам.
"Еј!
Немој да скокнеш! Немој да се убиеш!"
Но...
Тој не мрда.
Не мрда од оградата.
Се затрчувам кон него.
Најбргу што можам.
Трчам.
Трчам и трчам зашто се плашам.
Се плашам дека ќе скокне.
А, не знам зошто.
Потоа доаѓам горе.
А него го нема веќе.
Мислам дека скокнал.
Затоа...
се качувам на оградата
и погледнувам долу.
Некој стои долу.
Изгледа малечко.
И вика нешто.
На почеток не го разбирам,
но со време сфаќам што вика.
"Еј!
Немој да скокнеш!
Немој да се убиеш!"
"Немој да се убиеш!"
Тоа ми е...
смешно.
Што?
Зеа.
На Зеа тоа и е познато.
Тој сон со мостот.
Не мора да живее.
Зеа и јас...
Ние веќе сонуваме.
Ти си...
вистинско уметничко дело.
Имам Тиндер.
- Што? - Тиндер е...
Знам што е Тиндер.
Зошто ми го кажуваш тоа?
Зар не сакаш да разговараш?
Тогаш, кажи нешто на тоа.
Имам Тиндер.
Се служам со него...
често.
Убаво.
- Убаво? - Убаво.
Не ти пречи тоа?
Малку е ризично.
Знам да се одбранам благодарение на тебе.
Кажи "те молам".
Што изведуваш?
Ти го зедов шаржерот.
Кажи "те молам".
Те молам.
Што ме молиш? -Може ли, те молам, да ми го вратиш шаржерот?
Не.
Не сакам.
Тогаш, немој.
Зар тоа треба да ме восхити?
Барем сум транспарентна.
Драго ти е?
За што?
Конечно имаш причина да ме мразиш.
Не.
Сигурно?
Повеќе сакам да не ја знам вистината.
Иако е тоа глупаво.
Би сакала...
да останеше каков што си.
Каков што си бил отсекогаш.
Затоа, не.
Не ми е драго.
Напротив.
Сама сум.
Зашто си убиец.
- А ти? - Што јас?
Колку луѓе уби?
- Тие беа... - Зли?
Мораа да умрат
за светот да биде подобар?
Тоа те мачи, нели?
Не се вклопуваш во сопствената идеологија.
Ако накратко игнорираш се,
твоите лажни морали, слепата етика
и романтичното фантазирање...
Што останува?
Што си ти?
"Што би сакала да бидеш повеќе, Зеа,
војник во градина
или градинар во војна?"
Тоа се твои зборови.
Знам што сум.
Она што остана.
Она што го остави ти.
Војник во градина.
Со крвави раце.
Војната ми е во глава.
Задоволен си?
Тоа сакаше да го чуеш?
Пораснавме во Одделот.
Бони.
Боно.
И јас.
Нашите животи имаа смисла
само кога ќе одземевме живот.
Така барем научија.
Не верував во тоа,
но не ми ни беше гајле.
Светот е зол.
Затоа не е важно што ќе му направат.
Отсекогаш сум мислел дека сево ова е бесмислено.
Светот продолжува.
Злите луѓе прават зли работи...
А, времето...
го брише се тоа.
Но, тогаш дојде ти.
И ја уништи мојата логика.
Моето размислување се смени.
Не може...
Сепак не може се да е толку лошо
ако постои некој како тебе.
Некој толку убав.
И покрај своето лудило.
Бестрага.
Благодарам.
Нема да убиеш.
Веќе одамна си мртов.
Те молам, Боно.
Ним!
Бестрага!
- Мора да заминеме одовде. - Што?
- Згрешив. - Не разбирам.
Не размислував, бев лута.
Мора да си одиме одовде.
- Ќе те убијат. - Кој?
Бонови. За да ми кажат каде е Принц.
Кога ќе те убијат, ќе ми кажат каде е.
Ме слушаш ли?
- Бонови доаѓаат. - Знам.
- Те знам. - Тогаш, зошто не дојде?
Ќе умреш. Сфаќаш?
- Планот ти е глупав! - Алтруистичен сум?
Ќе те убијат тука, глупав еден!
Ти си доказ дека неговата моќ има граници.
Ти си му слаба точка.
- Ако умрам тука, барем... - Знаеш дека нема да заврши со тоа.
- Знаеш каков е Одделот. - Го знам Принц.
А, ако го убијам? Што тогаш?
Тогаш живеј.
Не разбираш.
Проблемот не е Одделот. Или Принц.
Дури ни ти не си проблемот.
Ме скрши.
Ми зеде се.
Се, Ним.
И тогаш...
Тогаш ми даде се.
Имам право да те мразам.
Би требало да те мразам.
Но, во стварноста...
не можам.
Со никого не сум била поблиска отколку со тебе.
Со никого нема да бидам поблиска отколку со тебе.
Не можам да избегам од тоа.
И тоа ме уништува.
Каде и да се наоѓам.
Сфати го тоа.
Не те мразам.
Се мразам себеси.
Затоа што те сакам.
Бестрага.
Немој да бидеш прост.
Ја задржа нејзината гитара?
Да.
Мислиш ли дека навистина ќе успееме?
И дека Бони и Боно
- ќе бидат пак како порано? - Мора да се обидеме.
Им го должиме тоа.
Имаш план?
- Немаш, зар не? - Не знам како ќе испадне ова.
Но не можеме ни да го знаеме тоа.
Можеме само да видиме каде сме погрешиле претходно
и да се обидеме да бидеме подобри овој пат.
Подобри?
Да.
А, тоа не е тешко.
Зашто сме ужасни луѓе?
Тоа сакаш да кажеш?
Не сме.
Никогаш не сме биле.
Со оглед на целото срање
и лудило.
Сосема сме во ред.
Искрено.
Не сме добри...
...но во ред сме.
Е па, добро.
Да се обидеме тогаш.
Ќе останеш?
Да.
Можам.
Ќе ги вратам кај нас.
Состојбата на локацијата е во тек...
Од каде ти е гитарата?
- Од училницата. - Врати ја.
Никогаш не сум бил во школо.
Само разгледав малку.
Тоа ме растажи.
Наскоро ќе ја добијам локацијата.
Не припаѓам овде.
Ова никогаш не бил наш свет.
Не е вистина.
Блиску бевме.
Со Зеа и Ним? Тоа не беше стварно.
За мене е.
Продолжи да живееш во својата глава.
Да.
Убаво е таму.
- Не ме гледаш така. - Како те гледам?
Како се ова да не е мојот свет.
И страв ти е дека другите ќе го забележат тоа.
Што сакаш од мене?
Смеам да посакам нешто?
Само напред.
Мислам дека ти само постоиш.
Зашто тешко е да се живее.
Кога би имал желба...
Мислиш дека не живеам?
Не. Се разбира дека не.
Не како Зеа.
Зар не?
Не мислев на тоа.
Мислиш дека го сакав ова?
Како да живеам со тоа?
Како?
Има ли место за мене?
Каде?
Таму.
Таму каде што се криев.
Длабоко во тебе.
Веднаш покрај Зеа.
Ќе ме пуштиш внатре или не припаѓам таму?
Буп!
- Тука си. - Не, Боно.
Ова пред тебе е стварно.
Тоа е мојот свет.
И мојот.
Не си ништо подобар од Ним.
Како можеш да го кажеш тоа?
Ти и Ним...
би го уништиле целиот свет
само вашата Зеа да биде сигурна.
А, јас се кршам
под се што останало од тебе.
Но, ти...
Само ме гледаш.
Но, неа ја сакаш.
Престани!
Погледни ме.
Ова сум јас!
Повеќе не можам да ти дадам.
Никому од нас. Никогаш нема да бидам како неа.
Немој да го правиш ова. Те молам.
Ајде, Боно. Отфрли ме.
Нема!
Ќе ги убијам.
Ќе ги убијам. Двајцата.
Не сакам да те загубам пак.
Не поради неа.
Не можам да го поднесам тоа.
Ќе умре.
Но, зошто?
Тоа е дел од тренингот.
Има многу мали станови.
Воопшто не можам да проценам.
Влезовите немаат смисла,
а ни излезите.
Истовремено е претесно, но и преотворено.
Сите по малку го губиме разумот.
Тоа е...
малку глупаво.
Морав да го нарачам целиот тој мебел.
И јас.
Смешно.
Да.
Драго ми е што ја задржа.
Нејзината гитара.
Никогаш не сум го разбирал тоа.
Музиката.
Тоа повеќе вас ве интересираше.
Музиката буди спомени.
За момент забораваш на се грдо.
Ништо друго не е важно.
Зашто музиката е убава.
Во тој момент само тоа е важно.
Мисли ти заталкуваат. Се препушташ.
Се препушташ...
Покрај војната, постојат и други работи.
Срање.
Да.
Браво.
Незадоволен сум со оваа ситуација.
Одлично.
Да ја отворам вратата?
Можеби треба да ги оставиме надвор.
Здраво.
Добро, интересно.
Сакате да се напиете нешто?
Не. Ќе ве убиеме.
Ним има кафе.
Кафето ми е прегорчливо.
Можам да ставам малку шеќер.
Доста беше.
Бони.
Каков ви е планот?
Ќе ја намали ли шеќер горчината?
Ќе му додаде блажина на кафето.
Но, секогаш е малку горчливо.
А, ти? Детето на Ним.
Немој да ме разочараш.
Може?
Слободно.
И сега?
Што ти направил?
Те молам, Бони.
Жал ми е, малечка.
Навистина го сакаш тоа?
Ние сме фамилија.
Тоа е се што имаме.
Не требаше да ме отфрлиш.
Уште не е предоцна.
Не мора да ми простиш.
Но...
Немој да заборавиш колку убава знаеш да бидеш.
Колку сум убава сега?
Секогаш ќе те сакам, Бони.
Тоа не можеш да го измениш.
Ќе го одржиш своето ветување
и ќе и кажеш каде е Принц?
Да.
Ќе даваш отпор?
Ние сме фамилија, Боно.
Ним!
Престанете!
Боно!
Во ред е, Боно.
Не можам без неа.
Ми треба.
Тука сум.
Не, не си.
Но, ќе го исправам тоа.
Не, Бони, те молам.
Во ред е, Боно. Во ред е.
Што изведувате?
Престанете.
Престанете!
Бони.
Тука сум.
Не допирај ме.
Можеш.
Не сум никаде.
Ме нема веќе, Зеа.
Зар не го гледаш тоа?
Буп!
Обиди се.
Само обиди се.
Здраво.
Се викам Бони.
Оваа песна...
и ја пеев секогаш
кога не можеше да заспие.
Да ја смирам.
Оваа песна е за тебе, Зеа.
Опа.
Убаво.
Се е во ред.
Тука сум.
Сите сме уште тука.
Бони?
Нема да...
Нема да ги убиеме, зар не?
Не, Боно.
Во ред.
Добро тогаш.
Инаку,
не сакам да ве прекнувам,
но јас тука крвавам.
- Добро си? - Одлично.
Никогаш подобро.
- Ти треба фластер? - Марш.
И вашиот однос е чуден.
- Како некој... - Леле мајко.
Што е?
Земи го предвид расположението на присутните.
Што ако не можам?
Тогаш, молчи.
- А, ако не сакам? - Ќе те удрам...
- Зеа! - Боно!
Тие две се бакнаа.
- Што? - Боже.
Беше налудничаво. Се збунив.
Не знам што да кажам на тоа.
Тогаш, не кажувај ништо.
Жал ми е.
Важно, се врати.
Брзо прашање.
Разбира ли некој од вас што се случи тука?
Мене ми е хаос во главата.
Но, можеби тоа е до мене.
Принц.
Ќе го убијам.
Знаете ли каде е?
Тогаш, што чекаме?
- Да му го растуриме газот. - Зеа!
Баш си вулгарна. Тоа е неумесно.
Ќе ме акнеш, нечи?
Престанете. Принц одамна замина.
Нешто те мачи.
Принц.
Го видовме. Не беше сам, а инаку секогаш е сам.
Оној тип во клубот?
- Мислиш дека е... - Скокач.
Го знаете скокачот?
Инаку, уште крвавам.
Знаеш што?
- Ќе те закрпам. - Што?
- Не. Немој, те молам. - Жал ми е за раната.
- Не! - Имаш игла?
- Што? - И конец.
Ау.
Се сеќаваш ли...
На песната?
Како би можела да ја заборавам?
Отсекогаш ти било тешко да заспиеш.
Без тебе тоа не беше полесно.
Нема веќе враќање.
Барем за мене.
Тогаш, останува само да се оди напред.
Како?
Како и секогаш.
Како и претходно.
Заедно.
Два месеци подоцна
Ви благодарам за помошта.
Изгледаше дека се ти е под контрола.
Ќе станете ли?
Јадам.
И јас.
Тоа е нездраво.
Сакаш банана?
Добро.
Одиме?
Сакав да му отпеам нешто.
Ќе прснев да се смеам, но ме избодеа.
Каков плачко си.
Никогаш не сум те видел да се смееш.
- Можеше да ни кажеш се. - Што?
- Ќе ти помогневме. - Зеа... Замолчи.
Ќе ги загубиме главите поради неа.
Една година подоцна
Драго ми е што преживеа.
Другите ми беа здодевни.
Мислиш дека сум ти непријател?
Да?
Можеби така е подобро.
Ова и го подарив на мајка ти.
Скапоцен камен.
Знам која си всушност.
Септемвриско дете.
Тоа е се што ќе кажеш?
Или имаш уште нешто паметно да додадеш?
Немаш поим која си, зар не?
Зеа.
Зеа. Така е.
Одделот не е она што мислиш.
А, ти не си Зеа.
Септемвриско дете си.
Но, тоа уште не си го сфатила.
Оваа ружа ми ја даде бездомник.
Мартин или Маркус.
Името му е на М.
Мартин или Маркус
секоја вечер чека
да затворат цвеќарниците.
И зема што и да остане.
Утредента се буди рано
и го дели цвеќето низ градот.
Не бара пари, јадење ниту што било за возврат.
Чисто онака го прави тоа.
Тоа му е доволно.
А, ти тоа не го разбираш.
Никогаш не разбра што е тоа да бидеш човек.
И градинарот и војникот се луѓе.
Не сакаме да војуваме.
Зашто во војна не се слушаат птиците.
Што би сакала да бидеш повеќе?
Градинар или војник?
Јас повеќе би сакал да сум човек.
Јас сум само Принц.
Се гледаме.
Зар не си имун на невротоксини?
Мислиш дека тоа ќе реши се?
Не можеш да го запреш Одделот.
Јас сум само Принц.
Но, кој е Крал?
Јас сум проклетиот крал.
Општество во сенка
Животот
не го бива секогаш за убивање.
Подобро е да му се даде шанса некому.
Се навикнуваш на тоа.
Немој да ме гледаш така.
Не мислев така.
Само... се навикнуваш на тоа.
На се ова.
Се обидуваш да сториш нешто...
Се обидуваш да бидеш добар човек, или подобар.
Но некако...
Некако секогаш завршуваш тука.
Знаеш зошто?
Вистината е едноставна.
На хероите никогаш не им остануваат крвави рацете.
Баш добро!
Не.
Всушност, лошо.
Готови сте!
Да, го сфатив тоа. Фала.
Го мразам овој момент.
Ќе се вратиме.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС