Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
OSTATNI ROZSĄDNI LUDZIE NA ZIEMI
ZEA
NYM
BONNIE, BONO, BANAN
KSIĄŻĘ, BONOWIE
TEN GOŚĆ, TRUPY
Hej.
Jestem Bonnie.
Tę piosenkę
śpiewałam jej,
gdy nie mogła zasnąć, żeby się uspokoiła.
To dla ciebie, Zea.
Wiesz, jak cię nazywają?
Potwór Nyma.
Co tam śpiewasz?
Bonnie śpiewała to zawsze, gdy nie mogłam zasnąć..
Szkoda, że tego nie widziałaś.
Bonnie to jedno,
ale to, co zrobiliśmy Bono,
było naprawdę odrażające.
Możliwe, że przesadziliśmy.
- Zabiję was. - Niby jak?
Naprawdę myślisz, że wiem, gdzie jest Książę?
Głupie dziecko.
Chwila. Nie wiesz, gdzie on jest?
Większość z nas nigdy go nie widziała.
- Cholera. - Zgadza się.
DZIESIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Świetnie. Teraz wszyscy są martwi.
Zastrzeliliśmy ich.
Zdarza się.
Ashwagandha.
Co?
Naturalny suplement.
Ma właściwości uspokajające. Takie zioło.
Mówię o nim, bo jesteś nerwowy.
Pewnego dnia nas dorwą.
Słyszysz? Nie może tak dłużej być.
Nie musisz mi towarzyszyć. Nie prosiłem cię o to.
- Bono? - Nie wciągaj mnie w to.
Ashwagandha.
- Póki Książę żyje, nie jest bezpieczna. - A my? Ja?
Zrezygnujesz z tego?
Ashwagandha.
Nie mogę jej stracić.
Nie mogę.
Znasz Wydział. Nie zdołamy jej ochronić.
Nie przed nimi.
Zea!
Kurwa.
Miałaś czekać w samochodzie.
- Znalazłam kaktusa. - Co?
- Obrzydliwy. - Sam jesteś obrzydliwy.
Nie możesz wchodzić do Wydziału bez broni.
Co z tobą?
- Wiem, ale... - Ale co?
- Felix był sam. - Kto?
- To jest Felix? - Tak.
Serio?
Wystarczy, zabierz to. Bono.
Felix!
Cisza. Jutro szkolenie.
Posprzątam tu.
Kocham was.
My ciebie też.
Zginiemy przez nią.
Wydział nie odpuści.
Znasz go.
Dlatego ją szkolimy.
A jeśli Książę ją znajdzie i powie prawdę?
Co wtedy?
Odeszliśmy dla niej. Żeby była bezpieczna.
- Nie możemy zrobić nic więcej. - Tu nie chodzi o nas.
Zea może się ich pozbyć.
- Księcia, Wydziału i całej reszty. - Ma 12 lat.
Wiesz, z kim się mierzymy.
Książę to potwór.
Zea udowodniła, że jego władza jest ograniczona.
Kaktus,
zwłoki, których nie zauważa.
Ale ten kaktus.
Potwory tworzymy sami.
Czas zacząć się bać.
Nie chcesz umierać.
Posłuchaj. Nie wiem, gdzie on jest.
- Czego ode mnie chcesz? - Spokój.
Zea, Zea, Zea!
Uspokój się.
O niczym nie wiem.
- Są pewni ludzie. - Kto?
Bonowie.
Bono i Bonnie nie żyją. Książę ich zabił.
- Nieprawda. Nie zabił ich, żyją. - Dlaczego zawsze kłamiecie?
Nie okłamuję cię. Po co miałbym to robić?
Mogą cię do niego doprowadzić.
Wyłącz to. Już.
Mało brakowało.
Oszalałaś?
Tak.
Gdzie oni są?
Rzeczywiście odrażające.
Bonnie to jedno...
ale to, co zrobiliśmy Bono...
Cześć.
Zea?
- Cała jesteś we krwi. - Czy to pytanie?
Nie. Stwierdzenie.
Jesteś dupkiem.
To stwierdzenie.
- Jak długo cię nie było? - Dwa lata.
Postarzałeś się.
Tak uważasz?
Tak.
Nigdy nie widziałam,
żebyś był taki słaby i stary.
- Dobrze cię widzieć. - Przestań.
- Zea... - To nie jest moje imię.
Możesz chociaż udawać normalnego?
- Mam kawę. - Co?
Proponuję ci kawę.
Tak się robi, gdy przychodzą goście
i jest się normalnym.
Prawda?
Poważnie?
Zastrzelisz mnie, czy mam zrobić ci kawę?
Znaleźli cię?
Jak zwykle.
Gdy zasycha?
Wcześniej. To krew.
Idę pod prysznic.
Kiepsko widzieć mnie w takim stanie?
W szafie są czyste ręczniki.
Przecież wiem. Dupek.
Też za tobą tęskniłem.
Gdzie pozostali?
Gdzie Bonnie i Bono?
Gdzie są?
Bonnie.
Bono i Bonnie nie żyją.
Książę ich zabił.
Nym?
Zrozumiałem.
Ciężko było?
Zdobyć kawę?
Nie lubię wychodzić.
Bo jesteś aspołeczny.
Bez ciebie nie było łatwiej.
Więc dobrze, że wróciłam.
Naprawdę?
Myślałem, że odeszłaś, bo chciałaś prowadzić normalne życie.
Tak było.
A twoje blizny?
Wygląda, że wciąż szukasz Księcia.
Dziwi cię to?
Skurwiel zamordował moich rodziców.
I Bonów.
Bono i Bonnie.
Wszyscy są martwi.
Mam rację?
Dokładnie.
Nie zapomniałam.
- Zachowałeś jej gitarę. - Pasuje do wystroju.
- Lubię ciepłe... - Barwy.
- Zimne odpadają. Kurwa. - Nie przeklinaj.
- Spierdalaj. - Co tu robisz?
Dlaczego zachowałeś jej gitarę? Bonnie nie żyje.
Czego ode mnie chcesz?
Zobaczyć to w twoich zimnych oczach.
Gdzie są Bonowie?
Zea?
Cześć, Bonnie.
Jesteś taka piękna.
A ty spóźniony.
Wszyscy są martwi.
- Zabiliśmy ich. - Zgadza się. Ty i ja.
- Gdzie byliście cały ten czas? - W Wydziale, a gdzie?
Co wam zrobili?
- Tęskniłaś za mną? - Oczywiście.
- Nie szukałaś nas. - Myślałam, że zginęliście.
Głuptas. Przecież żyjemy.
Mamy puls i całą resztę.
- Dlaczego Książę was nie... - Zabił?
Nie chciał nas zabijać,
tylko ukarać i to zrobił.
Nie do końca, bo mnie nie skrzywdził.
Ale kazał mi patrzeć.
Dokładnie.
Musiałam się przyglądać.
Cholera.
- Przykro mi, Bono. - Wiem.
Opłaciło się, bo spotkaliśmy Wielką Zeę.
Zea.
- Niepotrzebnie tu przychodziłaś. - Zostawiłaś nas.
Oczywiście, że chciałam was szukać,
ale miałam 12 lat.
Gdy was dorwali, byłam jeszcze dzieckiem.
Wtedy tak, ale teraz?
Widzę jego sobowtórkę.
Jesteś potworem.
- Żałuję, że was szukałam. - Żartujesz?
- Zea jest od nas ważniejsza. - Proszę cię.
Nigdy nie był słaby.
Nic go nie ruszało.
Potem pojawiłaś się ty.
Można było go złamać,
bo na czymś mu zależało.
- Nie czuję do ciebie nienawiści. - Ani ja.
- Wszyscy jesteśmy ofiarami Nyma. - O czym mówisz?
Wiesz, czyimi jesteśmy ofiarami.
Chwila.
Księcia?
Tak. Między innymi.
Dlatego go szukasz?
Myślisz, że to on zabił twoich rodziców?
Niewiarygodne.
Pogubiłem się.
Nigdy ci nie powiedział.
To mnie przerasta.
Czego?
Książę nie zabił twoich rodziców.
A kto?
Chcesz wiedzieć?
- Powinnam... - Bonnie!
Przeginasz.
Słyszysz?
- Znów posuwasz się za daleko. - Daj mi spokój.
- Bono? - To nie pomoże,
choć masz odrobinę racji.
Okłamywaliście mnie?
- Chroniliśmy cię. - Kto ich zabił?
Nigdy nie rozumiałam, co w tobie widzi.
We mnie tego nie widział.
Nie jesteś nikim wyjątkowym.
Nie jesteś ładna.
Gdybym chciała, mogłabym cię mieć.
To był Nym.
A jeśli Książę ją znajdzie i powie jej prawdę?
Jak mogłam być tak cholernie głupia?
Kurwa!
Ani słowa.
Widzę, co robisz.
Czy to byłeś ty?
Spójrz na mnie.
Wiedziałeś, że oni żyją?
Tak, ale byli za daleko.
Spóźniłem się.
Mówisz prawdę?
To dobrze.
Dziękuję.
Więcej nie potrzebuję.
- Mogę... - Możesz zamknąć mordę.
Nie zabijesz mnie.
Od dawna jesteś martwy.
Mam nadzieję, że ci wstyd.
Zea?
- Mogę... - Spierdalaj.
- Wpuścisz mnie? - Mówię poważnie. Nie wchodź tu.
Nie wiedziałem o tobie.
- Nie słucham cię. - A jednak.
Za późno zrozumiałem, co mi zrobił.
Przestań.
Książę nie jest winny. To byłeś ty i nikt więcej.
Wiedziałem o tym i dlatego cię uratowałem.
- Mam dziękować? - Gdyby nie ja, byłabyś martwa.
- I tak jesteś skurwielem. - Ale mówię prawdę.
Prawdę? Serio?
Grzebałaś w moim komputerze?
- Czy to by cię wkurzyło? - Wydział jest potężny.
Twoi rodzice i tak by zginęli.
Jeśli nie z mojej, to z ręki innych agentów.
Tyle że oni nie oszczędziliby ciebie.
- Nie wierzę. - Co?
Dupek. Nie jesteś bohaterem ani wybawicielem.
Przez ciebie wszystko się zjebało.
Ja, ty, Bonowie.
To twoja wina.
Od tamtego dnia myślałem wyłącznie o tobie.
Rozumiesz? Starałem się.
- To nie czyni cię dobrym. - Nie chodziło o mnie.
Dla mnie było już za późno.
Ale nie dla ciebie.
Moi rodzice?
Nie pamiętam głosu matki.
Ojciec nigdy mnie nie przytulił
i już tego nie zrobi.
Na to jest za późno.
Rozumiesz?
Zostawić cię w spokoju?
Zawsze gdy byłaś wściekła, chciałaś być sama.
Nie jestem wściekła.
Mam dość.
Ciebie, Wydziału, Księcia i Bonów.
Jesteście tak obrzydliwi, że chce mi się rzygać.
Myślałem, że o coś walczymy.
Nie było niczego poza Wydziałem.
Miałem 16 lat, gdy Książę kazał mi zabić twoich rodziców.
Nie wspominał o tobie.
Nie wiedziałem o żadnym dziecku.
Byłaś nieistotna.
Szkoda uboczna.
Gdy cię zobaczyłem, twoi rodzice...
Nie mogłem nic zrobić.
O nic nie walczysz.
Bonnie i Bono byli prawdziwi.
Gdy Książę się nimi zajął,
została tylko nienawiść.
Odebrał im całą resztę.
Bonnie cię kochała. Wiesz?
Miałem ciebie.
Pierdolenie.
Znam cię. Nym jest najważniejszy.
Chciałeś udowodnić sobie, że nie jesteś bydlakiem,
ale nim jesteś.
Bez takich ludzi jak ty, świat byłby lepszy.
Dlaczego mnie nie zabijesz?
Przecież zasługuję.
Dobrze, że to wiesz.
Nie odpowiedziałaś na moje pytanie. Lepszy świat.
Może gdyby był prostszy, a ludzie mniej złożeni.
- Jebany poeta. - Staram się.
Ja też. Nie zabiję cię.
Żyj z tym.
Cieszę się, że powiedziałaś jej prawdę.
- Dobra robota. - Wiem.
Lepiej ci?
Czy teraz wrócisz?
Daj jej chwilę.
Skończyliście?
Ona tu umrze.
- A ty nie. - Nie.
- Co? - Jebana świnia.
Musicie mnie puścić.
Dokładnie.
Wystarczy tego. Mam dość.
Wiem, że to mieliście być wy.
Ale to nie moja wina. Więc mnie w to nie wciągajcie.
Zawsze byłam po środku.
Powiedz, gdzie jest Nym.
- Dobrze. - Tego się nie spodziewałam.
Jego śmierć niczego nie zmieni.
Nie chodzi o niego, tylko o Księcia.
- Książę nie zamordował twoich rodziców. - To był Nym. Jeszcze pamiętam.
Nym jest nieistotny.
Niech sobie zdycha.
Nie wiesz, gdzie jest.
Znajdę go
i wyślę wam współrzędne,
ale musicie znaleźć Księcia.
- Potraficie? - Tak.
Potrafię wszystko.
Nie ufam ci.
Nie będziesz patrzeć, jak umiera.
Więc mnie zabij.
Zea.
Dam ci radę.
Zastanów się, zanim coś powiesz.
- Bonnie. - Wystarczająco długo milczałam.
Czas przemówić.
Nie zauważyłeś,
że wciąż mnie nie przeprosiłeś.
Chcesz przeprosin?
Chcę zakończyć tę rozmowę.
- Dlaczego? - Bo nic mi nie daje.
- Więc po prostu wyjdziesz? - Nie będę się z tobą kłócić.
- Koszula jest za duża. - Mnie się podoba.
Możemy pogadać?
- Mam to gdzieś. - Proszę cię.
Muszę się napić.
- Słucham? - Piję.
Co?
To, co się pije, żeby inni stali się znośni.
Nie mam alkoholu.
Zea?
- Alkohol. - To nie alkohol.
- A co? - Etanol.
Dlaczego jest zielony?
Wydestylowałem chlorofil ze szpinaku.
Gdy spojrzysz pod światło, jest czerwony.
Czytałem o tym.
To prawda, ale nie powinnaś tego pić.
Etanol to alkohol.
- Nie zareaguję na to. - Właśnie to zrobiłeś.
- Etanol jest trujący. - Jestem odporna.
Niby dlaczego?
Co?
- No co? - Kiedyś było tu tak cicho.
Dlaczego jestem odporna na jebany etanol?
Powiedzieć ci?
Myślałem, że nie chcesz się kłócić.
Czy coś ci to daje?
- Spierdalaj. - Nie przeklinaj.
Może jestem odporna, bo jakiś skurwiel przez dziesięć lat
podawał mi najróżniejsze trucizny.
- Jak myślisz? - Nieszkodliwe dawki.
- Co? - Dawki zawsze były nieszkodliwe.
Zea.
Nie rozumiem, czemu się złościsz.
Trułem cię, ale tylko trochę.
Jak to brzmi?
Tak buduje się odporność na neurotoksyny.
O mój Boże.
- Ja pierdolę. - Nie przeklinaj.
Obciągnij mi.
Normalnie bym się zdenerwował,
ale na szczęście jesteś odporna na etanol.
Kutas!
- Tylko poczekaj. - Na co?
Zea.
- Odstaw go. - Bo co?
Bo się wkurzę.
Nie chcesz tego.
- Dziękuję. - To cię wkurza?
- Pieprzony kaktus? - Jest dla mnie ważny.
Nie pamiętasz?
Felix wciąż żyje?
Dbałem o niego.
Witaj, Feliksie.
Rozmawiałam z nim częściej niż z tobą.
Nie wiedziałem, co powiedzieć.
Kaktus też nie.
Ale zawsze chętnie cię słuchałem.
To było wartościowe.
Nigdy nie chciałem cię skrzywdzić.
Po prostu się spóźniłem.
Nie rozumiesz.
Nie jestem szczęśliwa.
Zmień to.
Myślisz, że nie próbowałam?
Odeszłam od ciebie,
bo chciałam normalnie żyć.
Nie jestem jak inni.
Próbuję się przed tym bronić, ale wygrałeś.
Jestem twoim dziełem.
Jesteś inna.
To nic fajnego.
Spójrz na nas.
Wiesz, co ci dolega?
Nie zrozumiałeś, co mówiło ci życie.
Czyli?
Nie bądź dupkiem.
Nie patrz tak na mnie.
Nawet nie próbujcie.
Podnieście broń.
Zapomniałem o czymś?
Jak to?
Bonnie.
Jeszcze nie skończyłem.
Nie zauważyłaś?
Przepraszam.
Bono. Hej!
Wszystko gra?
Tak.
Nie rozumiem, co tu robicie.
Chyba nie byliśmy umówieni.
Ale i tak się cieszę, że was widzę.
- Też się cieszymy. - Ja nie.
Wcale ci się nie dziwię.
Nie przepadam za towarzystwem.
Ludzie sprawiają, że czuję się niekomfortowo
i nie na miejscu.
Są tacy skryci.
Niczym się nie dzielą,
a potem idą razem do sauny.
Siedzą nago tuż obok siebie,
pocą się i nie odczuwają wstydu.
Nie pojmuję.
Poważnie. Nie rozumiem ich.
- Sauny? - Tak.
Przepraszam. Nie zauważyłem was.
Nic się nie stało.
Rozmawiamy o saunach.
Pójdę już.
Przy okazji zabierz ich broń.
Nie chciałem przerywać rozmowy.
Wiem...
- Że mnie się nie przerywa. - Chcieliśmy tylko...
Myśleliście, że nie zauważę?
Ale Bonnie, siła...
to nie tylko władza.
Siła...
to gotowość do przemocy.
Widzę to w twoich oczach.
A ty widzisz to w moich?
Proszę.
Gdzie ona jest?
Nie wiemy.
Ustalimy to.
Zea...
prześle nam współrzędne Nyma,
gdy podasz nam swoje.
To ten plan?
Tak.
Wcale nie jest taki głupi.
Przemyśleliśmy to.
Znajdziemy oboje.
Zeę i Nyma.
Ale nie powiemy ci jak.
Tylko my to wiemy.
Wiemy więcej niż ty.
A wiedza daje nam siłę.
Nie możesz nas zabić.
Bono, proszę cię.
Bono, proszę cię...
Gdy ich znajdziecie,
zabijecie oboje?
Jasne.
Taki był plan.
- Prawda? - Zabijemy ich. Specjalnie dla ciebie.
Ty też?
Tak.
Zależy ci na Zei.
- Bardziej zależy mi na Bonnie. - Nie. Zostań z Zeą.
Nie chcesz, żeby umarła.
Coś cię rozbawiło?
Mam taki sen.
Nawracający...
każdej nocy.
Stoję pod mostem.
Patrzę w górę.
Kogoś tam widzę.
Małego chłopca.
Na barierce.
Wygląda, jakby miał zamiar skoczyć.
Zaczynam krzyczeć.
Hej!
Nie skacz! Nie zabijaj się!
Ale on się nie rusza.
Nie schodzi z barierki.
Biegnę do niego.
Najszybciej, jak potrafię.
Biegnę, bo boję się, że skoczy.
Nie wiem dlaczego.
Potem docieram na most.
Ale jego już nie ma.
Myślę, że skoczył.
Wspinam się na barierkę
i patrzę w dół.
Ktoś tam stoi.
Jest mały
i coś krzyczy.
Na początku go nie rozumiem,
ale potem słyszę słowa.
Hej!
Nie skacz! Nie zabijaj się!
Nie zabijaj się!
To mnie rozbawiło.
Co takiego?
Zea...
zna sen o moście.
Nie musi żyć.
Oboje...
właśnie śnimy.
Jesteś arcydziełem.
- Mam konto na Tinderze. - Co?
- To taka... - Wiem, czym jest Tinder.
- Po co mi to mówisz? - Chcesz rozmawiać czy nie?
Więc reaguj na moje słowa.
Jestem na Tinderze i często z niego korzystam.
Fajnie.
- Fajnie? - Tak.
- Nie masz nic przeciwko. - To ryzykowne.
Dzięki tobie, potrafię się bronić.
- Musisz poprosić. - O co?
Mam twój magazynek. Poproś.
- Proszę. - O co?
Możesz oddać mi magazynek?
Nie mam ochoty.
Trudno.
Myślisz, że mi zaimponujesz?
Przynajmniej mówię prawdę.
Jesteś zadowolona?
- Z czego? - Masz powód, by mnie nienawidzić.
Nie.
Na pewno?
Wolałabym się nie dowiadywać.
Choć to głupie.
Wolałabym...
żebyś dalej był taki jak zawsze.
Czyli nie jestem zadowolona.
Wręcz przeciwnie.
Zostałam sama, bo jesteś mordercą.
- A ty? - Już nie.
Ilu ludzi zabiłaś?
Byli źli i musieli zginąć, żeby świat stał się lepszy?
To cię męczy?
Nie pasujesz do własnego światopoglądu.
Zapomnij o swoich fałszywych wartościach,
pokrętnej etyce i romantycznych marzeniach.
Co pozostaje?
Czym jesteś?
"Kim wolałabyś być?
Żołnierzem w ogrodzie
czy ogrodnikiem na wojnie?”.
Twoje powiedzonko.
Wiem, czym jestem.
Tym, co ocalało.
Co ocaliłeś.
Żołnierzem w ogrodzie
z krwią na rękach
i wojną w głowie.
Zadowolony? To chciałeś usłyszeć?
Dorastaliśmy w Wydziale.
Bonnie, Bono i ja.
Nasze życie miało sens tylko wtedy, gdy zabijaliśmy innych.
Tak nas uczono.
Nigdy w to nie wierzyłem, ale było mi obojętnie.
Świat jest zły, więc twoje czyny są bez znaczenia.
Wydawało mi się, że wszystko jest bez sensu.
Świat się kręci, źli ludzie robią złe rzeczy,
a czas ...
zaciera wspomnienia.
Potem pojawiłaś się ty.
Błąd w mojej logice,
który zmienił obraz świata.
Nie może być aż tak zły,
skoro istniejesz ty.
Piękna...
mimo całego obłędu.
Kurwa.
Dziękuję.
Nie zabijesz mnie.
Od dawna jesteś martwy.
Proszę cię.
Nym!
Kurwa.
- Musimy uciekać. - Co?
- Popełniłam błąd. - Jak to?
Nie pomyślałam. Byłam wściekła.
Spieprzajmy stąd, zanim cię zabiją.
- Kto? - Bonowie.
Gdy zginiesz, dostanę współrzędne Księcia.
Słuchasz mnie?
- Oni tu przyjdą. - Wiem.
- Znam cię. - To dlaczego zostałeś?
Zginiesz tu.
- Gówniany plan. - Altruizm.
Zamordują cię.
Pokazujesz, że jego władza jest ograniczona.
Jesteś jego słabością.
- Gdy zginę... - Na nim się nie skończy.
- Znasz Wydział. - Znam Księcia.
Co będzie, gdy go zabiję?
- Przeżyjesz. - Nie rozumiesz.
Problemem nie jest Wydział, Książę ani ty.
Zepsułeś mnie.
Wszystko mi odebrałeś.
A potem wszystko mi dałeś.
Mam prawo cię nienawidzić.
Powinnam cię nienawidzić.
Ale tak naprawdę,
nie potrafię.
Nikt nie jest mi tak bliski jak ty.
I nikt nigdy nie będzie bliższy.
Nie mogę od tego uciec.
To mnie wykańcza.
Gdziekolwiek jestem.
Zrozum to wreszcie.
Nienawidzę samej siebie,
a nie ciebie.
Za to, że cię kocham.
Kurwa.
Nie przeklinaj.
Zachowałeś jej gitarę.
Tak.
Myślisz, że się uda?
Że Bonnie i Bono będą jak dawniej?
Musimy spróbować. Jesteśmy im to winni.
Masz plan?
- Pewnie nie. - Nie mam pojęcia, co się wydarzy,
ale nikt tego nie wie.
Możemy spojrzeć wstecz, dostrzec nasze błędy
i je naprawić.
Naprawić?
Tak. Wiele nie trzeba.
Bo jesteśmy beznadziejni?
Nieprawda.
Nigdy nie byliśmy.
Mimo chaosu i szaleństwa
jesteśmy w porządku.
Może nie dobrzy,
ale w porządku.
Spróbujmy to zrobić.
Zostaniesz?
Tak. Dam radę.
Ściągnę ich z powrotem.
Skąd ją masz?
- Z klasy muzycznej. - Odnieś ją.
Nigdy nie byłem w szkole.
Chciałem się rozejrzeć.
- Teraz trochę mi smutno. - Już kończę.
- To nie miejsce dla mnie. - To nigdy nie był nasz świat.
Mylisz się.
Byliśmy blisko.
Zea i Nym? Nie byli prawdziwi.
Dla mnie byli.
Tylko w twojej głowie.
Podoba mi się tu...
- bo nie patrzysz na mnie jak zawsze. - Czyli?
Jakby to nie był mój świat.
Jakbyś bała się, że zauważą.
Czego ode mnie chcesz?
- Mogę sobie coś zażyczyć? - Słucham.
Życie jest trudne,
więc wystarczy ci egzystencja.
- Gdybym mógł sobie czegoś zażyczyć... - Nie żyję?
No jasne.
Nie tak jak Zea.
Nie o to mi chodziło.
Myślisz, że tego chciałam.
Jak mam z tym żyć?
I gdzie?
Jest dla mnie miejsce?
Gdzie?
Tam, gdzie się ukryłam.
Głęboko w tobie. Obok Zei.
Wpuścisz mnie czy nie ma miejsca?
- Już tam jesteś. - Nie.
Patrzysz na rzeczywistość.
To mój świat.
Mój też.
Nie jesteś lepszy od Nyma.
- Jak możesz tak mówić? - Ty i Nym...
poświęcilibyście cały świat, byle wasza Zea była bezpieczna.
A mnie przygniata wszystko,
co z ciebie zostało.
Przyglądasz mi się,
ale kochasz ją.
Przestań.
Spójrz na mnie.
To właśnie ja.
Nie mogę ci więcej dać.
Nigdy nie będę taka jak ona.
Nie rób tego. Proszę cię.
Śmiało. Pozbądź się mnie.
Nie.
Zabiję ją.
Zabiję oboje.
Nie chcę cię znów stracić.
Nie przez nią.
Nie mogę.
Oni umrą.
- Dlaczego? - To element szkolenia.
Te małe mieszkania.
Nie rozumiem.
Wejścia nie mają sensu. Wyjścia też.
Są wąskie, a jednocześnie szerokie.
Trzeba się rozpychać.
Głupota.
Chyba zacznę zamawiać meble z dostawą.
Ja też.
Zabawne.
Cieszę się, że zachowałeś jej gitarę.
Nigdy tego nie pojmowałem.
Muzyka.
Wy ją lubiłyście.
Muzyka przenosi w przeszłość.
Wszystko co złe, znika na parę minut.
Nic się nie liczy.
Muzyka jest ładna.
To jest najważniejsze.
Odlatujesz, odpuszczasz.
Odpuszczasz?
Wojna to nie wszystko.
Cholera.
Brawo.
Nie cieszy mnie ta sytuacja.
Wiadomo.
Mam otworzyć?
Niech zostaną na zewnątrz.
Cześć.
Hej.
Zrobiło się ciekawie.
- Napijecie się czegoś? - Chcemy was zabić.
- Nym ma kawę. - Jest za gorzka.
Mogę posłodzić.
- Wystarczy. - Bonnie.
Masz plan?
Cukier sprawia, że nie jest gorzka?
Staje się słodsza,
ale wciąż czuć gorycz.
A ty, córeczko Nyma?
Nie zawiedź mnie.
Mogę?
Śmiało.
A teraz?
Co on ci zrobił?
Proszę.
Przykro mi, mała.
Chcesz tego?
Stanowimy rodzinę.
Nie mamy nic więcej.
Niepotrzebnie się mnie pozbyłeś.
Nie jest za późno.
Nie musisz mi wybaczać,
ale nie zapominaj, że potrafisz być piękna.
Czy teraz jestem piękna?
Zawsze będę cię kochał.
Nie zmienisz tego.
Dotrzymasz słowa i powiesz jej, gdzie jest Książę?
Tak.
Będziesz walczył?
Jesteśmy rodziną.
Nym!
Przestań.
Bono!
Wszystko w porządku.
Nie mogę bez niej żyć.
- Potrzebuję jej. - Jestem tu.
Nieprawda, ale potrafię to naprawić.
Nie rób tego.
Wszystko będzie dobrze.
"Każdy dzień tygodnia.
Każdy świąteczny uśmiech”.
"Ciało może być słabe”.
"Zmęczone nie bez powodu”.
Co to ma być?
Przestańcie.
"Zniosłam za dużo”.
"Coś trzeba było dać”.
Wystarczy!
"Powiedz mi, jak śnić?”.
Bonnie.
Jestem tu.
Nie dotykaj mnie.
Dasz radę.
Pogubiłam się.
Odeszłam.
Nie widzisz tego?
Spróbuj.
Po prostu spróbuj.
Hej!
Jestem Bonnie.
Tę piosenkę,
śpiewałam jej,
gdy nie mogła zasnąć.
Żeby się uspokoiła.
To dla ciebie, Zea.
Każdy dzień tygodnia
Każdy świąteczny uśmiech
Ciało może być słabe
Zmęczone nie bez powodu
Zniosłam za dużo
Coś trzeba było dać
Powiedz mi, jak śnić
Gdy jesteśmy tak zajęci życiem
Każda pora roku
To, kim nie mogę być
Nie będę Supermanem
Uniosę zmęczone ręce
I złożę cię w ziemi
Pobłogosławię z dumą
Sprzedam resztki duszy diabłu
Gdybym mogła poprosić Boga
O jedną rzecz
Wystarczyłaby mi jego siła by cię ocalić
Mogę mówić, że jesteście dobrzy
Ale wiem, że jesteście źli
Będę mogła to co On
I zniszczę wszystkich bez wyjątku
To było piękne.
Wszystko w porządku.
Jestem tu.
Wszyscy tu jesteśmy.
Bonnie?
Chyba ich nie zabijemy.
Nie.
To dobrze.
Nie chcę wam przeszkadzać,
ale się wykrwawiam.
- Jak się czujesz? - Wspaniale.
- Chcesz plaster? - Spieprzaj.
Wasza relacja też jest dziwaczna.
- Serio? - Co?
Nie psuj nastroju swoimi tekstami.
- A jeśli nie potrafię? - Nic nie mów.
- A jeśli coś powiem? - Oberwiesz.
Bonnie i Zea się całowały.
- Co? - Boże.
Szaleństwo. Zatkało mnie.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Więc nic nie mów.
Przepraszam.
Najważniejsze, że wróciłaś.
Czy ktoś rozumie, co tu się przed chwilą wydarzyło?
Bo ja nie.
Ale może to klasyczny problem Bono.
Zabiję księcia.
- Wiecie, gdzie jest? - Na co czekamy?
- Zajebmy gnoja. - Zea!
Wulgarne i niepotrzebne.
Uderzysz mnie?
Przestańcie. Książę uciekł dawno temu.
Coś się nie zgadza.
Widzieliśmy Księcia i był z kimś, choć zawsze jest sam.
- Koleś z klubu. - Skoczek.
Znacie Skoczka?
Przygotuj się na najlepsze
Nie spieszę się, więc zapłać w ciągu godziny
Jebać wypasionego Rolexa
Wiem, kiedy kończy się czas Robię swoje
Zaliczyłem ją, teraz ona zalicza mnie
Nie mam dzieci, ale nazywaj mnie tatusiem
Będę bogaty, choć nie mam kasy
Nie mam królowej, ale traktują mnie jak króla
Widzę forsę, suki i Bentleye
A ty wciąż przegrywem jesteś
Więcej nie próbuj
Zejdź mi z oczu, nie chcę tańczyć
Co za czas
Baluję każdego dnia
Lepiej spadaj stąd, bo oberwiesz
Podskoczę i wypchnę cię z boiska
Przypominam, że wciąż się wykrwawiam.
Zaraz się tobą zajmę.
- Daj spokój. - Przepraszam za to.
- Masz igłę? - Co?
I nić?
Pamiętałaś...
Tę piosenkę.
Jak mogłabym ją zapomnieć?
Zawsze miałaś trudności z zasypianiem.
Bez ciebie było jeszcze gorzej.
Nie ma powrotu.
Nie dla mnie.
Więc musisz iść przed siebie.
Jak?
Jak zwykle.
Jak wtedy.
Razem.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Dzięki za pomoc.
Myślałam, że panujesz nad sytuacją.
Wstajemy?
Przecież jem.
Ja też.
Palenie szkodzi.
Banana?
Możemy?
Chciałam mu zaśpiewać.
Zaśmiałbym się, ale ktoś mnie dźgnął.
Dramatyzujesz.
Nigdy się nie śmiejesz.
- Mogłeś coś powiedzieć. - Co?
- Pomoglibyśmy. - Zamknij się.
Zginiemy przez nią.
ROK PÓŹNIEJ
Cieszę się, że przeżyłaś.
Tamci mnie nudzili.
Myślisz, że jestem twoim wrogiem?
Tak?
Może to i lepiej.
Dałem go twojej matce.
Twój kamień urodzinowy.
Wiem, kim jesteś naprawdę.
Wrześniowym Dzieckiem.
Na tym skończysz, czy masz coś mądrego do powiedzenia?
Naprawdę nie masz pojęcia, kim jesteś.
Zeą.
Zeą. Dokładnie.
Wydział nie jest tym, czym ci się wydaje.
A ty nie jesteś Zeą,
tylko Wrześniowym Dzieckiem.
Jeszcze tego nie rozumiesz.
Dostałam to od bezdomnego.
Martin albo Markus.
Coś na "M”.
Każdego wieczora Martin albo Markus
czeka przy targowisku kwiatowym, aż pozamykają stoiska.
Zabiera to, co zostaje.
Następnego ranka wstaje rano i rozdaje kwiaty.
Nie chce za to pieniędzy, jedzenia ani niczego innego.
Robi to ot tak.
To mu wystarczy.
Nie zrozumiesz tego.
Nigdy nie wiedziałeś, na czym polega bycie człowiekiem.
Ogrodnik czy żołnierz, to tylko ludzie.
Nie chcemy walczyć na wojnie, bo na wojnie nie słychać ptaków.
Kim wolałabyś być?
Ogrodnikiem czy żołnierzem?
Ja chciałbym być człowiekiem,
a jestem jedynie Księciem.
Do zobaczenia.
Nie jesteś odporny na neurotoksyny?
Myślisz, że to wystarczy?
Nie powstrzymasz Wydziału.
Jestem tylko Księciem.
Ale kto jest Królem?
Ja jestem jebanym Królem.
WRZEŚNIOWE DZIECI
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
ZDJĘCIA
MUZYKA
Życie nie zawsze potrafi zabijać.
Lepiej dać szansę czemuś innemu.
Przywykniesz.
Przestań. Nie patrz na mnie w ten sposób.
Nie o to mi chodziło.
Po prostu się do tego przyzwyczajasz.
Do wszystkiego.
Starasz się.
Próbujesz być dobrym człowiekiem. Albo lepszym.
Ale z jakiegoś powodu zawsze trafiamy tutaj.
Wiesz, dlaczego?
To proste.
Krew spływa z bohaterów.
Świetnie.
Nieprawda.
Dość kiepsko.
Masz przejebane.
Zauważyłem. Dzięki.
Nie znoszę tego.
NIEDŁUGO WRÓCIMY
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Antoni Regulski