Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
YEDİ YIL SÜREN MAYIS
Çok erken yaşta ölen Preto'ya.
Aç şunu, içinde ne var görelim.
Bakalım neler var?
Bu benim.
Biri benim, diğeri senin.
Aynen, ver bana.
Çok hoşuma gittiğinden bu botları alıyorum.
Ayağıma uyacak mı acaba?
Böceklere dikkat et.
Ayağını içine o şekilde sokmamalısın...
Bu botları deneyeceğim. Bakın bakalım bana uyacak mı?
Hep bu tarz kıyafetler giymek istemişimdir...
Şu polis botlarına bir bakın.
Bu su geçirmez, içine hiçbir şey kaçmaz.
Onlar ayağına uymaz, kardeşim.
Bal gibi de uyarlar, görürsün.
Onları başka birine vermen gerekecek.
Hadi ama, tam uydu ayağıma.
Sana demiştim.
Bunu tutarken dikkatli ol,
aptalca bir şey yapayım deme.
Ellerim barutla kirlenmesin diye,
bu eldivenleri alıyorum.
Bakalım orada ne varmış.
Senin olduğunu biliyorum, önce sen kaptın.
Vay, resmen yıkılıyorsun ha!
Güzel oldum mu?
Saçına bak, resmen yıkılıyor!
Ceketinle de uyumlu oldu.
Bununla işkence edip,
dişleri kırıp, hepsini parçalayacağım.
Nasıl çalıştığını göreceksin.
İnsanları boyunlarından tutup boğacağım.
Sence biz kime benzedik şimdi?
Söyleyeyim kime benzediğimizi, biz şimdi...
Özel Harekât Dairesine.
Yüzde yüz.
Silahlı kuvvetlere benzedik.
Askerlere.
Başka bir şey isteyen var mı?
Tamam mıyız?
Evet.
Arkamızda kanıt bırakmamak için kapatacağım.
Operasyona devam edelim.
Harika olacak.
Bekle, şunu ilikleyeceğim...
Operasyonda olsaydık sırf bu yüzden çoktan ölmüştün!
Pantolonunu iliklemeye çalışırken postu deldirirsin!
Ya düşmüş olsalardı?
Bunu yaparken vurulursun.
Bu şekilde davranamazsın.
Tamam, hadi gidelim.
Ellerini başının üstüne koy, adi herif!
Bacaklarını aç, hemen.
Polis baskını.
Bacaklarını aç!
Adın ne?
Rafael.
Evinle ilgili bir şikâyet aldık.
- 20 numarada mı oturuyorsun? - Evet.
Bir kilo uyuşturucu bulundurduğuna dair bir rapor aldık.
Arama yapacağız.
Orada hiçbir şey yok efendim.
Ne bu? Neler oluyor?
Bir kontrol edeceğiz.
Onu da oraya götürüp kontrol edelim.
Şimdi evine gideceğiz ve eğer bir şey bulursak,
seninle birlikte kısa bir gezintiye çıkacağız, tamam mı?
- Adın ne lan, şerefsiz? - Rafael dos Santos Rocha, efendim.
Tekrarla.
Rafael dos Santos Rocha.
- Aradığımız kişi sensin. - Bende hiçbir şey yok.
Kontrol edeceğiz, bir şey bulursak...
Ayağa kalk, ayağa kalk!
Ben bir hırsız değilim, efendim. Ben bir torbacı değilim.
Sizinle geziye çıkmayacağım.
Bizimle geliyorsun.
Hiçbir şeyim yok benim,
Tanrı aşkına, ben sadece bir işçiyim, efendim.
Böyle anlarda hepiniz işçi olduğunuzu söylersiniz zaten...
2005'te tutuklandım, ama hiç borcum yok.
Emin misin? Hiç mi borcun yok?
Bugün birinin kafasını uçuruyorum.
- Ver silahı bana. - Lütfen bana bunu yapmayın.
Şimdi mi ölmek istersin?
Tanrı aşkına, lütfen yapmayın.
Uyuşturucuyu nereye sakladığını söyleyecek misin o zaman?
- Evimde hiçbir şey yok. - Evet, var!
Haberini aldık.
- Size yok diyorum. - Evet, var.
Ben bir işçiyim.
Orada sakladığın bir şey varsa, kafanı uçuracağım.
Böyle şeylerle işim olmaz...
Size dedim, bu işle bir alakam yok!
Bende hiçbir şey yok, lütfen söyle onlara!
Ağlamaya başladı!
Anasının kuzusu!
Kalk ayağa, kalk ayağa!
Kontrol edeceğiz.
İşin bitti senin, kardeşim.
Mahvoldun.
Tanrı aşkına, lütfen!
Tanrım,
İsa aşkına, bana bunu yapma.
Sana bugün işlerin nasıl yürüdüğünü göstereceğiz.
Bırakın beni...
Tanrı durdu durdu şimdi mi aklına geldi, ha?
Orada keyfin yerindeyken Tanrı aklına gelmiyordu.
Ne aileni ne başka birini umursuyordun.
Şimdi yakalandın diye ağlamak mı istiyorsun?
Size söyledim, tutuklandım ama borçlarımı ödedim.
Hapishanede işler nasıl yürür, bilir misin?
Orada bebekler ağlar ama anneler duymaz.
Bir kez girdiysen iki kez de girebilirsin, dostum.
2007'de uyuşturucu satıcılığından içeri alındım.
Polisler beni evimin önünde yakaladı,
ve Enerji Şirketinin Trafo Merkezinde bana işkence yaptı.
Sessizdim...
Durumum iyiydi, bir komşu için çalışıyordum.
Yedide eve döndüm.
Tam kapıyı açarken,
aniden iki araç durdu ve beni içeri aldı.
"Rafael dos Santos mu?"
"Evet, benim," dedim.
"Bahçende 1 kilo marihuana saklıyormuşsun diye duyduk."
"Evimde hiçbir şey yok,"
"işten daha yeni döndüm," dedim.
"Evet, var" dediler.
"Evini arayacağız", dediler.
İkisi beni duvarın kenarına götürdü.
Sigorta kutusuna yakın bir yere.
Geri kalanları bahçeyi kazmaya başladı.
El fenerleriyle arayarak mahzene indiler.
Diğerleri eve zorla girip, her şeyi kırıp dökmeye başladılar.
Saksıları yere fırlatıp, konserve kutularını açıyorlar,
her yeri didik didik arıyorlardı.
Pirinç, şeker, fasulye, ne bulurlarsa yere atıyorlardı.
Diğer odalarda da aynı şeyi yaptılar.
Ellerine geçen her şeyi yere attılar,
gardırobu parçaladılar.
Ama hâlâ hırslarını alamamışlardı.
O yüzden bana dönüp şöyle dediler: "Sen de bizimle geliyorsun."
Ben de dedim ki: "Sizinle gelmeyeceğim."
"Evet, geleceksin", dediler.
Beni zorla araçlarının içine sürüklediler.
Direniyordum.
Ayaklarımı dışarıda bırakınca,
bana arabanın kapısıyla vurmaya başladılar.
Beni dövdüler.
Acı çektiğimden ayaklarımı içeri soktum.
Aracın içine biber gazı sıkıp kapıları kapattılar.
Beni aldılar.
Çok karanlık bir yere götürdüler.
Bana araçtan inip başımı çevirmemi söylediler.
Dediklerini yaptığımda, içlerinden biri beni boynumdan yakaladı.
Diğer yedisi beni yumruklamaya başladı.
Epey bir dövdüler.
Göğsümden o kadar sert yumrukladılar ki, bayıldım.
Bir kâbus gördüğümü sanıyordum.
Gözlerimi açtığımda, yüzüme doğrultulmuş el fenerleri gördüm.
Beni ayağa kaldırdılar.
Kafama bir poşet geçirip, tekrar vurmaya başladılar.
Poşet kanla kaplanana dek,
tekrar tekrar yumrukladılar.
Poşeti yenisiyle değiştirip,
yumruklamaya devam ettiler.
Pek çok kez bayıldım.
Bu ikinci poşet de kısa sürede kanla kaplanmıştı.
Temiz bir poşet aldılar,
üzerine biber gazı sıkıp kafama geçirdiler.
Ve dövmeye devam ettiler.
Yumrukladılar, yumrukladılar.
Beni yere fırlatıp, poşeti kafamdan çıkardılar.
Bir polis gelip, göğsümün üstüne dizini dayadı.
Ağzıma iki silah sokup itti,
ta ki içeriden ve dışarıdan acıyana dek.
İki polis bacaklarımı kaldırıp,
vurmaya başladı.
Copla vurmaya başladılar,
her ayağıma yaklaşık elli kez vurdular.
Öyle ki ayağımda kabarcıklar çıktı.
İçlerinden biri cebimde bir çakmak buldu,
ve beni yakmaya başladı,
buradan, işte böyle.
Yeni bir kabarcık çıkana dek,
beni yakmaya devam etti.
O kabarcıkların patlama sesini bile duyabiliyordum.
Çakmağı arka yarama koydu,
ve öyle sert bastırdı ki,
çakmak orada asılı kaldı.
Beni yere fırlattılar.
Bir polis şöyle dedi: "Bu orospu çocuğu iyi eğitilmiş."
Arabaya binip geri geri sürmeye başladı.
Araba bacaklarıma yaklaşırken...
Tam bacaklarımı ezmek üzereyken,
bir başka polis bağırdı: "Öldürelim bu orospu çocuğunu."
Sonra beni çekip,
sürüklemeye başladılar...
Beni duvarın önüne götürüp, diz çöktürdüler.
Bıçak taşıyan bir polis,
saçımı bu şekilde tuttu...
Ve saçımı bıçakla kesmeye başladı,
ta ki kafam neredeyse tamamen tıraşlı olana dek.
.38'lik ya da .32'lik tabancasını gösterdi.
Eski, paslanmış bir silah.
Bana: "Şimdi gebereceksin," dedi.
Gözlerimi kapattım,
ve dört el ateş edildiğini duydum.
Yüzümde zeminin soğukluğunu hissettim.
Her şey sessizliğe gömülmüştü.
Öldüğümü sandım.
Sonra araba kapısının çarpma sesini duydum.
Gözlerimi açtım. Polislerden biri bana bağırdı:
"Rafael, önümüzdeki Cuma yine geleceğiz,"
"5.000 real değerinde eroin, 5.000 real değerinde kokain,"
"5.000 reali de nakit olarak istiyoruz."
"Hepsini hazır et."
Sonra arabaya binip uzaklaştılar.
Çok kötü yaralandığımdan yürüyemiyordum.
Yavaşça sürünmeye başladım.
Eve dönerken yolda China'ya rast geldim.
"Fael, ne oldu sana?"
Ona her şeyi anlattım.
"Eve gitme, bende kal", dedi.
"Evine gelip, bu gece seni öldürebilirler."
Onunla gittim.
O Cuma, saat 9'da,
iki polis arabası, annemim evinin kapısının önünde durdu.
Eve girip,
ona sordular: "Rafael nerede?"
Annem de: “Oğlumu götürüp, geri getirmediğiniz günden beri,"
"oğlumdan haber almadım", dedi.
“Oğlum nerede?”
“Tutuklandı ama cezasını çekti, işte ruhsatı.”
Ve ruhsatı onlara gösterdi.
Ruhsatı parçalayıp annemin suratına fırlattılar.
Kontrol etmek için tekrar mahzene indiler.
Giderlerken,
içlerinden biri anneme dönüp dedi ki:
"Rafael'e söyle, artık para ya da uyuşturucu istemiyoruz."
"Ona denk gelirsek, kafasını kesip bahçene atacağız."
Arabalarına binip uzaklaştılar.
Ailem korkuyordu.
Kardeşimle yaşamam için beni São Paulo'ya yolladılar.
São Paulo'ya gittim ve bu da hayatımı mahvetti.
Oradayken pek çok yerde kaldım.
Bir sürü evde.
Kardeşimin evinde kaldım,
“Moruklar”ın evinde kaldım,
Bazı arkadaşların kulübelerinde,
Bir barınakta kaldım.
En uzun süre kaldığım yer Cotia idi.
Bir torbacı olarak çalışmaya başladım.
Uyuşturucularla başladım. Bir sürü uyuşturucu.
Mekânın sahibi olan "Moruklar", bana...
orada kalmamın benim için tehlikeli olmaya başladığını,
gidip araba parçalama işinde çalışmam gerektiğini söyledi.
Ben de araba parçalama işinde çalışmak üzere, Embu das Artes'e gittim.
Orada çalışmaya başlayalı bir süre olmuştu ki,
bir gün aniden, bir arabayı parçalarken,
Marquinho birden bire bağırdı:
"Fael, Fael, polisler kapıda! Hemen kaçmalıyız!"
Duvarın üstünden atlayıp koşmaya başladım.
Sonra arkamdan ateş edildiğini duydum.
Yere diz çöküp ellerimi başımın üstüne koydum.
Tekmelendim, yumruklandım, dövüldüm.
Benle birlikte diğer beş kişiyi de hapse attılar.
Televizyondan gelen insanlar vardı.
Her yer muhabir kaynıyor,
araba parçalama polislerinin bulduklarından bahsediyorlardı.
Bizi aldılar.
Hepimizi Itapecerica hapishanesine tıktılar.
İki hafta sonra...
Uzunca bir süre hapiste kalacağımızı düşünmeye başladım.
O akşam adımın söylendiğini duydum: “Rafael dos Santos Rocha.”
Arkadaşıma dedim ki: "Ruhsatımız mı geldi acaba?"
Bu asla unutamayacağım bir şey.
Bu iki haftayı hep hatırlayacağım.
Bir adam hücremize gelip dedi ki:
"Hey siz, ruhsatlarınız geldi. Gitmekte özgürsünüz."
Hapisten çıktık...
Çıkarken bir adama sordum:
"Buradan nasıl gidebiliriz?"
Tek gördüğümüz çalılıklar,
ve terk edilmiş bir yoldu.
Dedi ki: "Bu yolu takip edin, ankesörlü bir telefon bulacaksınız."
Oraya varınca, patronlarımızı aradık.
Neden serbest bırakıldığımızı anlamamıştık.
Polisle bir takım şeyleri ayarladıklarını söylediler.
Bizi hapisten çıkarmak için 30.000 papel ödemişler.
Sadece küçük bir suçtan yargılanmamız için.
Artık gerçekten evime dönmek istiyordum, São Paulo benim için bitmişti.
Çok fazla uyuşturucu alıyordum.
Belo Horizonte'ye dönmeye karar verdim.
Evde olmayı dört gözle bekleyerek şehre vardım.
Cebimde sadece 10 papel vardı,
ama azıcık uyuşturucu için yanıp tutuşuyordum.
Eve gitmeyi unuttum.
Az bir parça kokain için, Santa Tereza viyadüğünün orada dolanmaya başladım.
Sonunda aradığımı buldum.
Bir yabancının çubuğundan içmek istedim,
kabul etti ve içtik.
Ona sordum: "Bu şeyi nerede satabiliriz?"
Bir yer bulduk ve orada 30 papele sattık.
Bana dedi ki: "Şehrin yukarı kesimine gidelim,"
"orada uyuşturucu saftır."
Oraya gittik.
Dönüş yolunda benden ceketimi ödünç istedi.
Verdim.
Farkına vardığımda,
ceketim ve uyuşturucularla birlikte çoktan kayıplara karışmıştı.
Biraz kokain için yanıp tutuşuyordum.
İnsan satın aldığı uyuşturucuyu kullanamadığında, daha da deliye dönüyor.
Kullanana dek huzur bulamıyorsunuz.
Ayağımdaki botlar harikaydı.
Bir dehlize girince sokak satıcılarına denk geldim.
Şu kullanılmış şeyleri alıp satan tipler.
Birine sordum: "Bu botlara ne kadar verirsiniz?"
"12 papelden fazla etmez."
"Sadece 12 mi?" diye sordum. "Satacaksan sat, yoksa siktir ol git!"
Ben de: "İyi, tamam", dedim
Botları sattım ve ayağımda çoraplarla kalakaldım.
Kokaini alıp içime çektim.
O günden sonra artık eve dönemezdim.
Ve böylece sokaklarda yaşamaya başladım.
Hiçbir şey bilmiyordum. O geceyi sokaklarda dolanarak geçirdim.
Sabahleyin, Aarão Reis sokağında dolaşırken,
tanıdığım birini, Douglas'ı gördüm.
Ona neler olduğunu anlattım:
"Eve gitmek istemiyorum."
"Her şeyi mahvettim ve uyuşturucuya devam etmek istiyorum."
"Bir şeyler yapmalısın, böyle devam edemezsin", dedi
Arabalarla ilgili bir şeyler öğrendim.
Onlara nasıl dikkat edeceğimi, nasıl yıkayacağımı falan.
Üç ay boyunca bu işi yaptım.
Ta ki Dentim ile tanışana dek.
Birlikte meydanda kokain satmaya başladık.
Harika iş çıkarıyorduk,
para kazanıyorduk...
Ama Dentim daha fazlasını istedi.
Saf kokaini başka şeylerle karıştırıp,
millete saf diye satmaya başladı.
Sonra bazı alıcılar,
aradaki farkı fark etti.
Elimizdeki her şeyi satıp, yerimize geri döndük.
Ertesi gün herkes bana tuhaf bir şekilde bakıyordu.
Arkadaşlarımdan biri olan Lorim:
"Bazı adamlar seni ve Dentim'i,"
"Dentim'in yediği haltlar yüzünden öldürmek istiyor."
Ben de: "Ne? Şimdi ne yapacağız?" dedim.
Kimsenin izlemediği bir esnada,
Lorim ve ben köye giden bir otobüse bindik.
Sonra yürüyerek Dentim'in Floresta'daki evine gittim.
Uyuyordu.
Onu uyandırıp dedim ki: "Yediğin haltlar yüzünden,"
"adamlar bizi öldürmek istiyor."
"Ben Contagem'e gideceğim."
Oradan ayrılıp Contagem'e gittim.
Contagem'e vardığımda çeteden ayrılmaya karar verdim,
ama uyuşturucuyu bırakamadım.
Hatta daha çok kokain kullanmaya başladım.
Eve dönebilmeyi dileyerek,
sokaklarda dolanmaya başladım, ama dönemezdim.
Yapamazdım,
bunu yapabilmemin bir yolu yoktu.
Uzun saçlar, kirli kıyafetler, kesilmemiş tırnaklar,
yağlı saçlar...
Eve dönmek istiyordum ama eski hâlimden eser yoktu.
Sokakta her yattığımda,
kafamın içinde aynı sesler dönüp duruyordu.
Araba kapısının çarpma sesini, polis telsizinin sesini,
duyabiliyordum.
"İşte orada!"
"Gidip öldürelim şunu!"
"Hadi yakalayalım onu!"
"Öldürelim onu!"
Zihnimden hiç çıkmadı bu sesler. Şimdi bile duyabiliyorum.
Üzücü bir hikâyen var,
karşılaştığım pek çok insanınki gibi.
Senin hikâyen farklı mı?
Seninkiyle aynı.
Seni de mi polisler dövdü?
Evet.
O kadar çok şey yaşadım ki,
duyduğum her hikâye, benim hikâyemmiş gibi geliyor.
İster misin?
Gönder.
En kötüsü de bu öfke.
Bir türlü geçmiyor.
En kötüsü o adamların yüzleri.
Asla gözümün önünden gitmiyor.
Haklısın.
Hem de hiç gitmiyor.
Beni ilk kez yakaladıklarında,
yüzümü yere yapıştırdılar.
Ayaklarıyla kolumun üstüne bastılar,
ve onlara bakmamamı söylediler.
Polislerden biri bana acıdı,
bakmaya devam edersem durmayacaklarını söyledi.
Ama bir dakika bile gözlerimi onlardan ayırmadım.
Yüzlerini hatırlıyor musun?
Hâlâ hatırlıyorum.
Ben de.
Sence onlar bizim yüzlerimizi hatırlıyorlar mıdır?
Sanmıyorum.
Onlara göre hepimiz aynıyız.
Annem bu tür şeyleri düşünmemem gerektiğini,
unutmam gerektiğini söyledi.
Ben de dedim ki, eğer unutursam,
bana yaptıkları şey tamamlanmış olacak.
Bence bir gün,
yaptıklarının bedelini ödeyecekler.
Adalet onlara da işliyor.
Ne adaleti?
Ne yasası?
Senden bir yasa yazmanı isteyen oldu mu hiç?
Eğer bir yargıç olsaydım her şey daha net olurdu.
Kısasa kısas uygulamasını getirirdim.
10 papel çaldıysan 10 papel ödemek zorunda kalırdın.
Birini öldürdüysen, sen de ölmek zorunda kalırdın.
Ama sen kimseye bir şey yapmadıysan, kimse de sana bir şey yapmamalı.
Ya sen?
O polisleri yakalasaydın onlara ne yapardın?
Ne yapardın? Onları öldürür müydün?
Sanmıyorum.
Çektiğim bütün acıları onların da çekmesini isterdim.
Sorun şu ki, polisler karınca gibidirler.
Birini yakaladın mıydı, on binlercesi peşinden gelir.
Bizim sayımız on binlerden çok daha fazla.
Peki seni yakaladıklarında, kaç kişi sana destek oldu?
Kaç tane komşun, zorla arabaya bindirildiğini gördüğü hâlde,
kılını kıpırdatmadı?
Dünya sadece polisler yüzünden adaletsiz değil, kardeşim
Artık neyin adil neyin adaletsiz olduğunu bilmiyorum.
Tek bildiğim unutamadığım.
Buraya, bu yere dönmek,
âdeta zamanda yolculuk yapmak gibi.
Sanki o gün sonsuza dek sürmüş gibi.
Yerde bıraktığın ayak izlerini hâlâ görebiliyoruz.
Sokağa yayılmış kan lekelerini hâlâ görebiliyoruz.
Ve sadece senin kanın da değil bu.
Her gün bir çok insan ölüyor.
Ölü insanlardan oluşan bir yığın kuşatmış etrafımızı, kardeşim.
Ve bu yığın giderek daha da büyüyor.
O kadar yükselmiş ki bu yığın, göğü bile kaplamış durumda.
Bu yüzden her yer bu kadar karanlık.
Ama her gecenin bir sabahı vardır.
Tek yapmamız gereken hayatımıza devam etmek.
Hem kendimiz hem de onlar için.
- Hepiniz beni dinliyor musunuz? - Evet, efendim.
Ölü.
Canlı.
Ölü.
Canlı.
Ölü.
Canlı.
Ölü.
Canlı.
Ölü.
Canlı.
Ölü.
Canlı.
Ölü.
Canlı.
Ölü.
Çık.
Canlı.
Ölü.
Canlı.
Çık.
Ölü.
Dışarı.
İkiniz de.
Canlı.
Dışarı.
Ölü.
Canlı.
Ölü.
Dışarı.
Canlı.
Ölü.
Canlı.
Ölü.
Dışarı.
Canlı.
Ölü.
Canlı.
Ölü.
Canlı.
Ölü.
Canlı.
Ölü.
Canlı.
Ölü.
Dışarı.
Canlı.
Ölü.
Canlı.
Ölü.
Dışarı.
Tamam.
Canlı.
Ölü.
Dışarı.
Canlı.
Dışarı.
Ölü.
Dışarı.
Canlı.
Ölü.