Downloaded from YTS.MX
‎(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎เยี่ยมมาก
‎มา
‎เฮ้
‎เฮ้อ
‎ทำดีมาก
‎(หลังจากคืนรอบปฐมทัศน์)
‎(นักแสดง - อิคุตะ โทมะ อายุ 36 ปี)
‎คาบูกิมีความเป็นเอกลักษณ์…
‎จะพูดยังไงดี…
‎เหมือนมันอยู่ในดีเอ็นเอผม
‎วัฒนธรรมญี่ปุ่นโบราณแบบนั้นน่ะ
‎มันรู้สึกมีอะไรเดือดปุดๆ จากใต้เท้าขึ้นมา
‎ตอนผมแสดงรปโปออกมา
‎และผู้ชมก็ปรบมือให้ผม
‎มันรู้สึก…
‎ผมได้สัมผัสความตื่นเต้นรูปแบบใหม่
‎ผมคิดว่า “ฉันเลิกแสดงคาบูกิไม่ได้”
‎(ทัตสึมากิ ไรโนชิน - อิคุตะ โทมะ)
‎(อากาโด ซูซูโนะสุเกะ - โอโนเอะ มัตสึยะ)
‎(เจาะลึกถึงความท้าทายจนถึงคืนรอบปฐมทัศน์)
‎(นักแสดง - โอกุริ ชุน)
‎(นักแสดงคาบูกิ - นาคามูระ ชิจิโนะสุเกะ)
‎(สารคดีการแสดงคาบูกิชุดใหม่ของอิคุตะ โทมะ)
‎(อิคุตะ โทมะ - อิโดมุ)
‎(ใบหน้าของอิคุตะ โทมะบนเวที)
‎(นาคามูระ คันเกียวคุ)
‎(อิจิกาวะ ทสึทาโนะสุเกะ)
‎(ซาวะมูระ คูนิยะ)
‎(โทมะรับแสดงคาบูกิชุดใหม่นี้ ‎ซึ่งมีเวลาเตรียมตัวเดือนครึ่ง)
‎และข้าก็จะเป็นอริที่เป็นมิตร ‎ของนักดาบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น
‎(วันที่ 25 มิถุนายน 2021)
‎(โตเกียว เอ็นเกคิ คัตสึระ)
‎(ก่อนคืนรอบปฐมทัศน์ 49 วัน)
‎( คัตสึระ-อาวะเสะ / ทำวิกผมให้เข้าคู่กัน)
‎อรุณสวัสดิ์
‎ผมโทมะครับ
‎- ยินดีครับ ‎- ยินดีครับ
‎ยินดีที่ได้รู้จักครับ
‎ผมของนายนุ่มไหม
‎- มันนุ่มไหม ‎- ผมหยาบน่ะ
‎ค่อนข้างหยาบไหม
‎ผมฉันเหรอ ไม่ค่อยนะ
‎ถ้าต้องให้ตัดผมก็จะตัด
‎แบบนี้ดีกว่านะ
‎แบบนี้ดีกว่าเหรอ
‎- แบบที่เป็นอยู่นะ งั้นก็ได้ ‎- งั้นเราจะลองแบบที่เป็นอยู่แหละ
‎(การแสดงคาบูกิชุดใหม่ครั้งแรกของโทมะ)
‎ใส่อันนี้ก่อน
‎- นี่จำเป็นด้วยเหรอ ‎- ไม่หรอก
‎- ฉันก็ว่างั้น ไม่เคยทำแบบนี้เลย ‎- ไม่ใช่แบบนี้น่ะ
‎นี่คือสไตล์คาบูกิเหรอ
‎ไม่ใช่แบบนี้
‎(นักแสดงคาบูกิ ‎โอโนเอะ มัตสึยะ อายุ 36 ปี)
‎ครั้งแรกที่รู้ตัวว่า…
‎ผมต้องเดินทางสายนี้คือหลังอายุ 20
‎ในฐานะนักแสดงเด็ก ‎มันก็เหมือนเวลาได้เล่นสนุกอีกช่วง
‎ทุกคนจะตามใจผมและเชียร์ผม
‎(ขึ้นเวทีแรกตอนห้าขวบ ‎คุณพ่อก็เป็นนักแสดงคาบูกิเช่นกัน)
‎ผมไม่ได้คิดว่ามัน…
‎จะเป็นอาชีพจนกระทั่งอายุ 20
‎หลังจากที่พ่อเสีย ‎และผมก็กลายเป็นหัวหน้าครอบครัว
‎มันทำให้ผมตระหนักได้ว่าผมต้องจริงจังกับมัน
‎(จะมีการทำวิกขึ้นมาสองอันสำหรับการแสดงนี้)
‎(ทุบแผ่นทองแดงให้เป็นรูปทรง ‎ตัวฐานเรียกว่าจิกาเนะ)
‎(ปรับรูปทรงเพื่อสร้างฐานวิกผมของโทมะ)
‎(เหตุผลที่รับแสดงคาบูกิชุดใหม่)
‎มัตสึยะเป็นเพื่อนที่โรงเรียนมัธยมปลายของผม
‎เขาชวนผมไปแสดงคาบูกิด้วยกัน
‎สมัยมัธยมปลาย…
‎เขาจะพูดว่า “วันหนึ่งเราจะขึ้นเวทีด้วยกัน” ‎“เราจะแสดงคาบูกิกัน”
‎(โอโนเอะ มัตสึยะ, อิคุตะ โทมะ ‎วิชาสร้างลักษณะนิสัย โรงเรียนมัธยมโฮริโคชิ)
‎ผมก็จะบอกว่า “ใช่” แต่ในใจแล้ว ‎ผมคิดว่าไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก
‎สมัยมัธยมปลาย เราทั้งคู่…
‎เราไม่ได้…
‎เขาจะออกทีวี แต่ก็ไม่ใช่ว่าเรายุ่งสุดๆ
‎การออกจากโรงเรียนไปทำการแสดง ‎เหมือนเป็นเครื่องแสดงฐานะ
‎เราสองคนไม่มีทางมีการแสดงได้ ‎เราก็เลยอยู่โรงเรียนทั้งวัน
‎มันก็เป็นเรื่องที่ดีนะ
‎แต่สำหรับคนในวงการบันเทิง
‎เราไม่ได้ออกไปตรงนั้นจริงๆ
‎เราไม่เคยพูดเรื่องนี้กันจริงๆ ‎แต่เราต่างก็รู้สึกคับข้องใจ
‎อย่างน้อยผมก็คิดอย่างนั้น
‎เพราะแบบนี้เวลาเราอยู่ด้วยกัน
‎ผมจึงไม่ค่อยมีความทรงจำที่คุยกันเรื่องงาน
‎ไม่เคยพูดถึงหัวข้อนี้เลย
‎เราเลี่ยงมันมาสามปี
‎แต่เรื่องเดียวที่เราเคยเอ่ยถึงงาน
‎คือเราอยากขึ้นเวทีด้วยกันสักวัน
‎ซึ่งเราจะแสดงคาบูกิกัน เขาก็เคยมาดูคาบูกิ
‎และเราก็ดูจะใฝ่ฝันถึงเรื่องนี้กัน
‎ออกจะโหยหาน่ะ
‎ตอนเขาชวนผม ผมก็นึกถึงสมัยนั้น
‎“จริงด้วย เราเคยพูดถึงเรื่องนี้ ‎สมัยอยู่มัธยมปลาย”
‎ความทรงจำก็พรั่งพรูกลับมา
‎(คาบูกิมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 400 ปี)
‎(อูตากาวะ คูนิซาดะ ‎โอโดริเคโยเอะโดเอโนะซากาเอะ)
‎(พิพิธภัณฑ์ศิลปะโอตะเมมโมเรียล)
‎(การจะเป็นนักแสดงคาบูกิ ‎ต้องฝึกฝนมาอย่างยาวนาน)
‎(สำหรับนักแสดงอย่างโทมะที่มาแสดงคาบูกิชุดใหม่ ‎เป็นสิ่งที่ยังไม่เคยได้ยินมาก่อน)
‎ใช้ได้ไหม
‎ดี ดูดีนะ
‎ตรงนี้สูงไปหน่อยนะ
‎ตรงนี้นิดนึงใช่ไหม
‎ตรงนี้นิดนึง
‎น่าจะใช้ได้
‎โอเคนะ
‎โอเค
‎ขอบคุณมากครับ
‎- ขอบคุณในความใจเย็น ‎- ขอบคุณครับ
‎(เพื่อนๆ นักแสดงของพวกเขาคิดยังไง)
‎ผมประทับใจกับสิ่งที่พวกเขาพยายาม
‎(นักแสดง - โอกุริ ชุน)
‎จริงๆ นะ
‎โดยเฉพาะโทมะ เขาเป็นเพื่อนเก่าของมัตสึยะ
‎เขาได้สัมผัสกับคาบูกิบ่อยครั้งผ่านมัตสึยะ
‎สิ่งที่พวกเขาร่วมสร้างกันมาตั้งแต่เด็ก
‎มันคนละเรื่องกัน
‎การกระโจนเข้าไปหามันเลย…
‎ผมค่อนข้างมั่นใจว่าผมต้องลังเล
‎ฉันแต่งหน้าไม่ได้เรื่องเลย
‎จริงเหรอ
‎ถ้านายไม่หัดแต่ง เราจะหาคนมาแต่งหน้าให้นาย
‎ตอนแรกมันก็ไม่น่าจะยากขนาดนั้นอยู่แล้วนะ
‎เราคงจะใช้ห้องแต่งตัวห้องเดียวกัน
‎ห้องเดียวกันเหรอ
‎ไม่เอา ขอโทษด้วย
‎ฉันอยากได้ห้องส่วนตัว
‎ว่าไงนะ
‎ถามจริง
‎มุกปะเนี่ย
‎นี่ไงที่ผมบอก
‎ชื่อเสียงทำให้คุณเปลี่ยนไป
‎ตอนนี้เขาเรื่องมากเรื่องห้องแต่งตัว
‎ไม่งั้นฉันก็แสดงไม่ได้
‎นายมันสุดๆ เลย
‎ใครมาสั่งสอนผู้ชายคนนี้หน่อยซิ
‎(คืนรอบปฐมทัศน์คือวันที่ 13 สิงหาคม)
‎(ก่อนคืนรอบปฐมทัศน์ 43 วัน)
‎(สตูดิโอโทเกคิ)
‎(วันแรกของการฝึกซ้อมเดือนครึ่ง)
‎ขอบคุณทุกคนที่มานะครับ
‎นี่จะเป็นอิโดมุครั้งที่สิบของผม
‎เราจะเริ่มกันตอนนี้เลย
‎ผมตื่นเต้นมาก อิโดมุนี้…
‎(การแสดงที่สร้างเองเก้าครั้งตั้งแต่ปี 2009)
‎นี่จะเป็นการแสดงอิโดมุครั้งสุดท้าย
‎ผมได้ใส่ทุกอย่างที่อยากทำเข้าไปในการแสดง
‎(2021 (การแสดงครั้งที่สิบ) ‎จะเป็นการสิ้นสุดการสร้าง)
‎โรงละครฮอนด้าแสดงอากาโด ซูซูโนะสุเกะ ‎และมีโทมะด้วย
‎ผมโชคดีมากที่ได้ทุกอย่างมารวมกันแบบนี้
‎เขาเรียกตัวเองว่าเฮชินโน ‎ไทราโนะ มาซากาโดะ
‎(อ่านบท)
‎ไทราโนะ มาซากาโดะเหรอ
‎ข้าไม่รู้ว่าทำไมเขามาเข้าฝันข้า…
‎(นักแสดงทุกคนยกเว้นอิคุตะเป็นนักแสดงคาบูกิ)
‎ข้าดูเจ้าต่อสู้กันแล้ว เจ้าทั้งสองมีฝีมือทีเดียว
‎อ้อ เราไม่เก่งขนาดนั้นหรอก
‎ข้าเดือดดาลนัก
‎ที่เดือดเพราะเจ้ากลัว
‎ผมมั่นใจว่าบทพูดของผม ‎จะเป็นสไตล์คาบูกิมากกว่านี้
‎มันเป็นคนละแขนงกันเลย
‎มันไม่เหมือนภาพยนตร์หรือละครที่ผมเคยเล่น
‎แหม…
‎มันเป็นการต่อสู้ที่ยากลำบาก ‎เป็นความท้าทายน่ะฮะ
‎แล้วเราก็ผ่านไปช่วงครึ่งหลังแล้ว
‎มันคงจะไม่เป็นแบบนี้ ฉะนั้น…
‎เราก็ค่อยๆ ปรับไปเรื่อยๆ ระหว่างซ้อมได้
‎มันจะค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่าง ‎ต้องใช้เวลา ก็ทนหน่อยนะครับ
‎(ผู้กำกับ/ออกแบบท่าทาง ‎โอโนเอะ คิคุโนโจ)
‎(บทการแสดง - โทเบะ คาซูฮิสะ)
‎สุดท้ายแล้ว…
‎(อากาโด ซูซูโนะสุเกะ ‎ทัตสึมากิ ไรโนชิน)
‎(สองคนนี้จะเล่นเป็นนักรบฝึกหัด)
‎(ที่รู้ว่าไรโนชินเป็นลูกครึ่งยักษ์โอนิ ‎ซูซูโนะสุเกะจึงถูกบังคับให้มาเผชิญหน้าด้วย)
‎มันจะดีกว่าถ้าเขาไม่ทำ
‎แบบว่า…
‎สุดท้ายแล้วมิตรภาพของพวกเขาจะ…
‎(ก่อนคืนรอบปฐมทัศน์ 42 วัน)
‎ผมแต่งตัวแบบนี้
‎รับงานนี้ก็ต้องทำแบบนี้แหละ
‎ขอบคุณมากเลย
‎มันจะดีเอง
‎- จริงเหรอฮะ ‎- แน่นอนอยู่แล้ว
‎(โอโนเอะ โทคุมัตสึ)
‎คุณเคยเล่นละครเวทีมาแล้ว
‎คุณมีประสบการณ์ที่จอห์นนี่ส์แล้ว
‎ถ้าเคยแสดงมาก่อน แสดงคาบูกิก็ไม่ต่างหรอก
‎เรายังไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง
‎(เปิดฉาก ‎การหวนคืนของวิญญาณไทราโนะ มาซากาโด)
‎เราจะเริ่มจากความมืด ‎แล้วถึงช่วงหนึ่งสปอตไลต์ก็ส่องมา
‎โอเค
‎และเราก็เห็นเงาของ…
‎เราตัดตรง “เจ้าพูดอะไร” ออกไปดีกว่า
‎มันมี “ซูซูโนะสุเกะ!” แล้วก็…
‎ซูซูโนะสุเกะต้องพูดอะไรสักอย่าง
‎ถ้าเขารออยู่ ดังนั้นตอนเขาพูดว่า ‎“เอาร่างของเจ้ามาให้ข้าใช้เป็นพาหนะ”
‎เขาควรพูดว่าเขารออยู่
‎อย่างเช่น “จุดจบอันน่าเศร้าของข้าที่วังโซมะ ‎โลกนี้เอาวิญญาณข้าไป…”
‎เขาพูดว่า “วิญญาณของข้าผูกติดกับต้นไม้ต้นนี้…
‎ใบมีดของเจ้าได้ทำลายผนึกนี้…”
‎(การฝึกซ้อมดำเนินไปพร้อมกับการแก้ไขบท)
‎มันยาวไปหน่อย มันต้อง…
‎ยาว
‎- เราจะลองพูดบทใหม่นี้ดู ‎- ได้ครับ
‎ผมรู้ว่าคุณจะปรากฏตัวทีหลัง
‎แต่ผมอยากดูความไหลลื่น ‎เพื่อจะได้ตัดสินใจการวางตำแหน่งของคุณ
‎ได้นอนอาบแสงจันทร์อันสงบเงียบนี้แล้ว ‎ยังจะฝันแบบนั้นอยู่อีก…
‎(ฉากที่หนึ่ง บนเขาฮาโกเนะ ‎ฉากแรกของอิคุตะ)
‎ไรโนชินไปไหนนะ
‎ซูซูโนะสุเกะ ในที่สุดเจ้าก็ตื่น
‎ไรโนชิน เจ้าไปไหนมา
‎ตอนข้าตื่น เจ้ายังหลับอยู่ ข้าก็เลยไปเอาน้ำ
‎(ฉากที่สอง ที่ชิบะโดโจ)
‎ข้าพยายามจะเป็นนักดาบผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด ‎ในญี่ปุ่นอย่างพ่อข้า
‎และเจ้าล่ะ
‎ข้าเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีญาติพี่น้อง
‎ผมควรรอให้เปลี่ยนอันนี้ไหม
‎หรือไม่ต้อง
‎ผมได้ยินเมื่อวานว่ามันอาจจะเปลี่ยน
‎เราจะเปลี่ยนฉากเจ็ด แปด และเก้า
‎แถวๆ นั้น
‎- เข้าใจครับ ‎- ดี
‎- ตรงนี้ไม่เปลี่ยน ‎- ครับ
‎วันนี้เราก็ซ้อมกันได้แค่นี้
‎งั้นเหรอ
‎ตั้งแต่พรุ่งนี้เราควรทำอะไร
‎การซ้อมละครเวทีกับการซ้อมคาบูกิ
‎มันต่างกันโดยสิ้นเชิง ‎แม้แต่การถือบทระหว่างซ้อม
‎เราไม่ทำแบบนั้นในละครเวทีที่ผมแสดง
‎เราจะจำบทตัวเองก่อน
‎ผมยังคง…
‎ผมกลัวเพราะผมยังไม่เจออุปสรรคเลย
‎สิ่งที่ผมต้องทำแต่ทำไม่ได้น่ะ
‎สิ่งที่ผมฝึกเพื่อจะทำให้ได้
‎ผมรู้สึกว่าผมแทบไม่ได้เริ่มเลย ‎มันทำให้ผมกังวลน่ะ
‎ประมาณนั้น
‎ผมเข้าวงการนี้เพราะแม่ผม
‎แม่ส่งประวัติผมให้ค่ายจอห์นนี่ส์
‎แม่ถึงกับลากผมไปคัดเลือก
‎(ปี 1996 เข้าวงจอห์นนี่ส์ตอนอายุ 11 ปี)
‎แต่จากวันนั้น…
‎จะพูดยังไงดี
‎มันก็เกิดความตื่นเต้นที่บอกไม่ถูกนี้
‎รุ่นพี่บางคนที่นั่น…
‎สอนผมเรื่องต่างๆ
‎รองเท้าผ้าใบรุ่นไหนที่กำลังฮิต แล้วก็เรื่องเสื้อผ้า
‎“ฉันรู้จักร้านอาหารอร่อยนะ” “ที่ไหนเหรอ”
‎“เป็นร้านชื่อโยชิโนยะ” ‎“ฉันอยากไป” แบบนั้นน่ะ
‎มีเรื่องสนุกทุกวัน
‎(เขาได้กลายเป็นสมาชิกจอห์นนี่ส์จูเนียร์ ‎ที่จะกลายเป็นไอดอล)
‎(อิคุตะ โทมะ อายุ 13)
‎แถมสาวๆ ก็ชอบมาเอาอกเอาใจเรา
‎นั่นเป็นของแถม
‎ตอนนั้นผมไม่แน่ใจว่าอยู่จุดไหน
‎ผมไม่รับรู้เรื่องอาชีพเลย
‎พอผมเข้าโรงเรียนมัธยมปลาย คนรอบตัวผม…
‎ผมมองดูพวกเขามีชื่อเสียงโด่งดังมากทุกคน
‎มันเหมือนกับ…
‎ผมคิดว่าเราอยู่เคียงข้างกัน
‎ทุกคนสนุกสนานด้วยกัน
‎“เดี๋ยว จริงๆ แล้วนี่คืองานนะ”
‎อยู่ดีๆ ผมก็คิดถึงความจริงเรื่องนั้น
‎มันมีความอิจฉา
‎หรือผมรู้สึกละอายใจเป็นครั้งแรกเสียมากกว่า
‎“ฉันควรเข้ามหาวิทยาลัยหรือหางานทำสักที่ดีไหม”
‎ผมคิดถึงเรื่องนั้น
‎ผมมาค้นพบการแสดงบนเวทีเป็นครั้งแรกก็ตอนนั้น
‎ผมได้เห็นนักแสดงรุ่นใหญ่สนุกสนานอยู่ทุกวัน
‎การทำงานนั้นและทำให้ผู้ชมมีความสุข ‎เป็นสิ่งที่ดีที่สุด
‎(ปี 2002 ซูซาโน่ ตำนานแห่งดาบอิกก์ดราซิล ‎ชินคันเซ็น - เกคิดัน)
‎ผมก็คิดได้ว่านี่เป็นหนทางของผม
‎การละคร… เวที…
‎ผมอยากเป็นคนที่ทำมาหากินด้านนั้น
‎คือ…
‎(ทาชิมาวาริ)
‎มันเรียกว่า “ยามากาตะ” ‎ซึ่งเราจะแกว่งดาบเป็นรูปภูเขา
‎เราจะหลบเลี่ยงคู่ต่อสู้ของเรา
‎เราจะแกว่งขอบนอกของรูปทรงภูเขา
‎(ซาวามูระ คุนิยะ)
‎เราแกว่งดาบเพื่อหลบเลี่ยงคู่ต่อสู้
‎(ยามากาตะเป็นทาจิมาวาริพื้นฐานอย่างหนึ่ง)
‎คุณทำท่าเดิมเวลาดึงดาบคืน
‎แกว่ง แกว่ง และแกว่ง
‎แล้วก็ผ่านไป
‎คุณก้าวถอยหลังนิดนึง เขาจะได้มีทางไป
‎- ลองดู ‎- ครับ
‎เข้าที่และ…
‎(รปโป)
‎(ฉากไคลแมกซ์ ที่คิเมนเจียว)
‎มุมนี้
‎(โอโนเอะ คิคุจิ)
‎(รปโปเป็นวิธีการออกฉาก ‎ที่เป็นเอกลักษณ์ของคาบูกิ)
‎(โอโตวากาตาเกะ ดันมาริ)
‎แบบนี้
‎(รปโปของโทมะจะเป็นฉากสำคัญของการแสดง)
‎คุณต้องโค้งไปทางนั้น
‎ไปทางนี้…
‎แล้วก็ทางนี้
‎เราเป็นกลุ่มนักแสดงคาบูกิ ‎ระดับที่เรียกว่า “นาไดชิตะ”
‎(โอโนเอะ ทาคามัตสึ)
‎ระดับของเราไม่ทำท่ารปโป
‎มันเป็นท่าที่สงวนไว้ให้นักแสดงนำ
‎เดี๋ยว อะไรนะ
‎ขอผมทำใหม่นะ
‎ม้วนเข้ามา
‎ใช่แล้ว
‎แล้วก็หมุน แบบนั้น
‎แล้วก็ยกมือขึ้นและ…
‎ถอยเท้าขวามา
‎ใช่ แบบนั้น ท่าสวย
‎- เข้าใจละ ‎- พยายามอย่าผงกหัว
‎กดจุดศูนย์ถ่วงให้ต่ำลง
‎ใช้เอวคอยทรงตัวไว้
‎เข่าคุณ…
‎ผมไม่ได้คาดหวังเรื่องนี้กะทันหันขนาดนี้เลย
‎รปโปเป็นฉากสำคัญฉากหนึ่งของคาบูกิ
‎ผมต้องฝึกจริงๆ
‎จริงๆ นะ
‎- มีอะไรให้เรียนรู้เยอะเลย ‎- ใช่
‎ทุกวันคือบทเรียน
‎นี่เป็นครั้งแรกที่ผมทำการแสดงคาบูกิตั้งแต่ต้น
‎มันก็เลยไม่ใช่แค่โทมะ
‎ผมไม่แน่ใจหลายเรื่องว่า ‎ผมควรจะประกอบขึ้นมายังไง
‎(มัตสึสุเกะ พ่อของมัตสึยะ ‎แสดงเป็นอากาโด ซูซูโนะสุเกะ ในปี 1958)
‎ผมอยากนำอากาโด ซูซูโนะสุเกะของพ่อผม ‎มาสร้างใหม่
‎การทำสิ่งนั้นเป็นเป้าหมายหนึ่งของผม
‎พ่อเป็นนักแสดงที่แสดงสุดเหวี่ยง ‎คนที่คลั่งไคล้คาบูกิน่ะ
‎(พ่อของมัตสึยะ โอโนเอะ มัตสึสุเกะ)
‎มันอยู่ในใจเขาเสมอ
‎มีแค่คาบูกิหรือไม่ก็ ‎ไจแอนท์ส ทีมเบสบอลทีมโปรดของพ่อ
‎และด้วยความที่ครอบครัวเรา ‎ไม่ใช่ครอบครัวคาบูกิที่มีชื่อเสียง
‎พ่อจึงไม่เคยได้เล่นบทนำเลย
‎พ่อไม่พอใจเรื่องนี้มาก
‎ตลอดชีวิตพ่อเลย
‎สิ่งที่น่าจะเป็นเรื่องยากที่สุดสำหรับพ่อ…
‎คือการที่ความรู้สึกหลงใหล ‎ในคาบูกิของพ่อไม่เคยหมดไป
‎เขามีความหลงใหลและแรงกระตุ้น ‎ในเรื่องนั้นตลอดจนวันตาย
‎ผมรู้สึกได้ว่าเขารู้สึกขัดแย้งตลอดชีวิต
‎ผมรู้สึกได้จริงๆ
‎เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยหายไป
‎การที่พ่อไม่ได้มาจากครอบครัวที่มีชื่อเสียง
‎ทำให้พ่อต้องเจ็บปวดใจแน่ๆ
‎ผมเคยสงสัยว่าทำไมไม่มีใครให้พ่อเล่นบทที่ดีกว่านี้
‎ผมอยากให้พวกเขาให้โอกาสพ่อจริงๆ
‎ผมรู้สึกแบบนั้นบ่อยๆ
‎(ความสัมพันธ์ของโทมะกับมัตสึสุเกะ ‎พ่อของมัตสึยะ)
‎พ่อผมชอบโทมะมาก
‎ตอนเป็นนักเรียน ‎เราจะไปบ้านของกันและกันอยู่ตลอด
‎เขาจึงได้ออกไปกินข้าวกับพ่อผมหลายครั้ง
‎เขาจะกินข้าวที่แม่ผมทำอยู่ตลอด
‎พ่อผมไม่เคยแสดงความสนใจเพื่อนผมคนไหนเลย
‎จำชื่อเพื่อนไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎แต่กับโทมะ พ่อจะถามว่า “เป็นไงบ้าง โทมะ”
‎พอเปิดประตูห้องนั่งเล่นไป เขาจะอยู่ตรงนั้น
‎เขาจะใส่ชุดยูกาตะ
‎นั่งดูทีวี
‎เราก็จะยืนตรงและโค้งให้เขา
‎เขาเป็นพ่อในแบบที่ ‎เราจะต้องแสดงความเคารพให้
‎ที่งานศพพ่อผม…
‎โทมะร้องไห้หนักกว่าคนอื่น
‎ผมจำได้ชัดเจนเลย
‎ผมประหลาดใจที่เขาร้องไห้หนักมากที่พ่อผมตาย
‎ตอนนั้นเราทั้งคู่อายุ 20 ปี
‎ในวัย 20 ปี…
‎ที่จะต้องเป็นหัวหน้าครอบครัว
‎เพื่อนผม…
‎พูดยังไงดี…
‎ความคิด…
‎มันสะเทือนใจผมมาก
‎แน่นอนว่าผมเศร้าใจที่พ่อเขาตาย
‎คือว่า…
‎มันเหมือนว่า…
‎ความรู้สึกมันถาโถมเข้ามา
‎และพอเวลาผ่านไป…
‎(มัตสึยะแสดงละครเพลงกับละครเวทีสมัยใหม่ ‎พร้อมกับคาบูกิด้วย)
‎เราก็ทำเรื่องบ้าบอต่อไปเรื่อยๆ
‎(โมริเอะ แม่ของมัตสึยะ)
‎แต่ผมรู้สึกว่าเขาโตเป็นผู้ใหญ่ก่อน
‎คือผมมั่นใจว่าเขาไม่มีทางเลือกน่ะ
‎(เขาทำการแสดงต่อเพื่อครอบครัว)
‎แต่ผมก็ได้เห็นเพื่อนผมกลายเป็นผู้ชายเต็มตัว
‎มันติดอยู่ในใจผมจริงๆ
‎เวลาผมคิดถึงพ่อ ผมจะคิดถึงโทมะทันที
‎ผมคิดว่าการนำโทมะเข้ามาร่วม ‎จะทำให้พ่อมีความสุข
‎ผมก็เลยโทรหาเขาทันที
‎ผมจึงใส่ชุดยูกาตะสีน้ำเงินชุดนี้ระหว่างซ้อม
‎ที่จริงนั่นคือยูกาตะของพ่อเขาละ
‎ผมสูงกว่าพ่อเขา ‎แขนเสื้อกับชายของชุดเลยสั้นเต่อ
‎แต่ผมไม่สนหรอก
‎การได้ใส่ชุดนั้น ผมเหมือน…
‎ผมซ้อมขณะที่สะท้อน ‎ความรู้สึกของผมที่มีต่อพ่อเขาออกมาด้วย
‎กลอกตาไปแบบนี้
‎(ก่อนคืนรอบปฐมทัศน์ 41 วัน)
‎นายจะเห็นเวลาทำ
‎นายวาดเป็นวงกลมโดยให้ตาอยู่บนนี้ ‎แค่ตาของนายนะ
‎(มิเอะ)
‎เยี่ยมเลย ที่นายทำเมื่อกี้
‎(มิเอะเป็นท่าสำคัญท่าหนึ่งของคาบูกิ)
‎(เก็นเปอินูโนะบิกิโนะทากิ โยชิตากะไซโกะ)
‎ให้ตัวนิ่งที่สุดและจบด้วยสายตาเขม็งแบบนี้
‎เยี่ยมมาก
‎ดี แบบนั้นแหละ
‎ทุกคนชอบทำมั่ว มักจะทำแบบนี้…
‎มันดูประหลาดน่ะ
‎นายจ้องตาเขม็งแบบนั้นได้ยังไง
‎อย่างเช่น ระหว่างทำรปโป…
‎เอนไปข้างหลังและใช้ร่างกาย
‎- แบบนี้เหรอ ‎- นายทำได้แล้ว
‎เก่งนะเนี่ย
‎นายใช้ร่างกายแล้วก็… ตู้ม
‎เยี่ยมมาก
‎เล่นให้ใหญ่เลย
‎ถ้านายทำได้ มันจะดูน่าทึ่ง
‎มันก็มีหลายครั้งที่นายไม่ต้องหมุน
‎แบบนั้น
‎(ความกดดันของการรับบทใหม่)
‎ผมกลัวสุดๆ สุดๆ เลย
‎“ฉันจะทำได้จริงๆ เหรอ”
‎ผมบอกว่าจะทำและเราก็เริ่มกันไปแล้ว…
‎บ่อยครั้งที่การแสดงของผมไม่มีสีสัน
‎แบบ “ฉันแสดงแบบเดิมอีกแล้ว”
‎“นี่คือตอนที่ฉันเสียใจ” “นี่คือตอนที่ฉันดีใจ” ‎มันรู้สึกเหมือนเดิม
‎มันทำให้ผมหดหู่ใจมาก
‎ผมเริ่มรู้สึกแบบนั้นมากขึ้นหลังเข้าวัยเลขสาม
‎แต่นี่เป็นสิ่งใหม่โดยสิ้นเชิง
‎ผมไม่มีความรู้หรือหลักการ ‎ไม่มีพื้นความรู้จะเอามาใช้
‎ผมรู้สึกว่ามีอะไรให้ตักตวง ‎จากประสบการณ์แบบนี้เยอะเลย
‎(การออกนอกกรอบของตัวเองในฐานะนักแสดง)
‎(เขารับแสดงคาบูกิชุดใหม่เพื่อออกนอกกรอบ)
‎ยิ่งทำงานนี้นานเท่าไหร่
‎การจะกลายเป็นบทบาทหนึ่งก็ยิ่งยากขึ้น
‎เราลงเอยด้วยการปักหลักอยู่กับรูปแบบหรือสไตล์
‎สิ่งที่สะดวกสำหรับเรา
‎เราจะสงสัยว่าเรากำลังเติบโตขึ้นจริงๆ ไหม
‎เราจะเริ่มไม่แน่ใจเรื่องนั้น
‎สุดท้ายเราก็หลังชนฝา ‎โดยไม่แน่ใจว่าจะฝ่ามันออกไปยังไง
‎หรืออะไรแบบนั้น
‎(ก่อนคืนรอบปฐมทัศน์ 39 วัน)
‎พวกนี้เหมือนจะเพิ่มเข้ามานะ
‎เจ้าควรพักตรงนี้
‎(ฉากที่หก เรื่องวงในของคาเกโระ-ซ่า)
‎มันก็น่าจะง่ายกว่าถ้าลุกขึ้นพูดว่า “ไม่”
‎แต่คุณก็ยังล้มลงอยู่ดี
‎ฟังดูดีนะ เราทำแบบนั้นกันไหม
‎ลองทำแบบนั้นดู
‎มันไม่สมเหตุสมผลที่จะพูดใส่คุณนะ
‎มันเป็นแค่การพูดคุยกัน
‎- ใช่ ฉะนั้น… ‎- มันทำให้ขัดจังหวะยากน่ะ
‎- ผมพูดบทผม… ‎- คือผมคิดว่า…
‎(เมื่อมีการแก้บทซ้ำๆ บทก็ไม่เข้ากัน)
‎- คุณไม่จำเป็นต้องตอบ ‎- เขาจะขัดจังหวะ
‎ฉะนั้นถ้าคุณโยงกลับไปหาตอนที่แล้ว…
‎ฉันไม่แน่ใจว่ามันจะเป็นไปยังไง ‎เรามาอ่านทั้งหมด…
‎แล้วพูดใหม่ตั้งแต่ต้นกันไหม
‎เราอ่านบทรอบนึง
‎เราก็จะได้ปรับแต่งทั้งหมด ‎แล้วกลับไปอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นไง
‎ฉันแค่ห่วงว่าในการใช้เวลาแบบนี้…
‎เราจะไม่มีเวลา ฉันรู้
‎ตามน้ำไปจนกว่าจะเห็นว่าเขาจะเปลี่ยน
‎มันรู้สึกเยอะเกินไปน่ะ
‎เรารู้อยู่แล้วว่าเขาจะเปลี่ยนไง
‎เราเสริมบทอะไรลงไปไม่ได้เลย
‎ฉันรู้สึกกลัวอย่างเดียวเลย
‎ทำใหม่เถอะ
‎เขาอยากให้มันสมบูรณ์แบบจริงๆ
‎เพราะต้องการแบบนั้นจึงทำให้เขาพูดออกมา
‎ผมรู้สึกได้ว่าเขารู้สึกแบบนั้นเต็มที่เลย
‎จากมุมมองของเขานะ
‎การพยายามจะทำต่อไปอย่างเต็มที่ ‎ทำให้เขารู้สึกเหมือนต้องฝืน
‎(ก่อนคืนรอบปฐมทัศน์ 37 วัน)
‎- มานั่งเอนหลังตรงนี้นะ ‎- ครับ
‎ได้ไหม
‎ครับ
‎โอเค
‎พิงหัวลงตรงนี้ แบบนั้นแหละ
‎(มัตสึยะจะแสดงสามบทบาท ‎อากาโด ซูซูโนะสุเกะ)
‎(เท็ตสึโนะสุเกะ พ่อของเขา ‎และไทราโนะ มาซากาโดะ)
‎(การแสดงสามบทบาท ‎จึงทำหน้ากากสำหรับไทราโนะ มาซากาโดะขึ้นมา)
‎มันจะใช้เวลาประมาณสิบนาที
‎เราจะได้พิมพ์ใบหน้าของเขาที่สมบูรณ์แบบ
‎เราเคยทำแล้วอันหนึ่ง ‎แต่นั่นเมื่อเจ็ดหรือแปดปีที่แล้ว
‎ใบหน้าเปลี่ยนไปได้เยอะ
‎เอาละนะ
‎ดีแล้ว
‎หลับตาไว้นะ
‎มันร้อนไหม
‎ครับ แค่นิดหน่อย
‎มันดูดีมากนะ
‎ใส่ในนี้ได้พอดีเลย
‎โชคชะตาที่เลือดสีแดงฉาน ‎ในกายของข้านี้ได้นำพามา
‎ดั่งเช่นม้าที่ร้องเข้าไปในความมืด
‎โอกาสที่จะทำความปรารถนานี้ให้เป็นจริง ‎ได้มาถึงแล้ว
‎ความมืดปกคลุมโลกนี้ไว้
‎จิตใจผู้คนหยาบช้า ได้เวลาที่โอนิจะออกรบแล้ว
‎(การใส่ท่วงทำนองให้บทพูด)
‎ไม่ต้องกังวลเรื่องสำเนียงมากเกินไปนะ
‎(นักแสดงคาบูกิที่ดีต้องมี ‎1.น้ำเสียง 2.สีหน้า 3.ท่าทาง)
‎(น้ำเสียงและการพูดเป็นสิ่งสำคัญที่สุด)
‎อย่างเช่น ตรงนี้…
‎“ความมืดปกคลุมโลกนี้ จิตใจผู้คนหยาบช้า”
‎และนายก็จบด้วย “ได้เวลาที่โอนิจะออกรบแล้ว”
‎ถ้านายจบบทถูก ทั้งหมดก็จะได้อารมณ์ที่เข้ายุค
‎คุณจะแปลกใจ…
‎คนส่วนใหญ่ทำแบบนั้น
‎คนส่วนใหญ่พูดปกติ
‎เหมือนเล่นรับส่งเลย
‎นายก็พูดบทของนาย ‎และจบด้วยการส่งต่อให้คนพูดคนต่อไป
‎“ได้มาถึงแล้ว”
‎ถูกต้อง อย่างเช่น ฉันพูดบทฉัน…
‎“เยี่ยมมาก” แล้วส่งต่อ
‎“โชคชะตาที่เลือดสีแดงฉาน ‎ในกายของข้านี้ได้นำพามา
‎ดั่งเช่นม้าที่ร้องเข้าไปในความมืด
‎โอกาสที่จะทำความปรารถนานี้ให้เป็นจริง ‎ได้มาถึงแล้ว”
‎แบบนั้น
‎เข้าใจละ
‎(ก่อนคืนรอบปฐมทัศน์ 36 วัน)
‎เร็ว ยืนให้มั่น
‎โอ๊ย
‎(ฉากที่เจ็ด พ่อค้าข้าว)
‎หัวเข่าคุณต้องไปทางนี้
‎คุณต้องเกร็งกล้ามเนื้อขาหนีบเดี๋ยวนี้
‎(เพิ่มมิเอะของอิคุตะเข้ามา)
‎เกร็งมากๆ
‎แบบนี้
‎ค้างไว้
‎- ขนาดฮิกโคมินั่น… ‎- ไม่เลวนะ ดูดีเลย
‎ดี
‎- ดูดี ‎- ยากมากเลย
‎ผมใช้กล้ามเนื้อที่ปกติไม่เคยได้ใช้
‎คนที่แสดงคาบูกิ น่องเขาจะ…
‎ใหญ่และแข็งมาก
‎มิน่าล่ะ
‎นายต้องกวัดแกว่ง
‎อีกรอบ
‎(ก่อนคืนรอบปฐมทัศน์ 35 วัน)
‎นายมาตรงนี้…
‎ตอนฉันทำแบบนี้…
‎- ไม่ นั่นทำทีหลัง ‎- ตอนแรก…
‎นายต้องลงมายืนก่อนแล้วค่อยตั้งท่า
‎ไม่เลวนะ
‎นายกลั้นหายใจเพราะว่า…
‎ตู้ม หยุดนิ่งตรงนี้ไว้
‎(การแสดงท่ามิเอะที่ตรึงผู้ชมได้คือหัวใจสำคัญ)
‎แบบนั้นก็ดูดี แต่อย่างอตรงนั้น
‎เกร็งหน้าท้องและ…
‎ฉันไม่ควรงอเข่าใช่ไหม
‎แค่ ตู้ม
‎ใช่ มันจะทำให้ดูดีขึ้น
‎มันก็ไม่ตายตัวหรอก
‎บางคนทำแบบนี้
‎- แต่เราจะ… ‎- ตู้ม
‎จะทำให้มัน…
‎เจ๋งมากขึ้น
‎ฉันร้อนน่ะ ทำให้หงุดหงิดเลย
‎ใครๆ ก็ผ่านขั้นนี้มาทั้งนั้น
‎แบบนี้
‎ใส่เต็มที่เลย และ…
‎- โอ้โฮ สุดยอด ‎- เป็นไงล่ะ
‎เพื่อนผมคนนี้เป็นไง
‎เดี๋ยว…
‎นายทำได้จริงๆ
‎เราเรียนที่เดียวกัน ‎โรงเรียนมัธยมปลายโฮริโคชิ
‎(นักแสดงคาบูกิ - นาคามูระ ชิจิโนะสุเกะ)
‎ผมเชื่อว่านั่นเป็นครั้งแรกที่เราเจอกันนะ
‎(พ่อของชิจิโนะสุเกะ ‎คือนาคามูระ คันซาบุโระ ที่ 18)
‎(เกิดในตระกูลคาบูกิชั้นสูง ‎ไม่นานนี้เขารับบทอนนะกาตะ)
‎(โยชิตสึเนะเซ็นบนซากุระ โยชิโนะยามะ)
‎ในความเห็นผม เขาเป็นนักแสดงละครเวที
‎(พูดถึงนักแสดงอิคุตะ โทมะ)
‎มันไม่มีการถ่ายใกล้เหมือนในทีวี
‎ดังนั้นไม่ว่าจะแสดงโดยใช้สีหน้ามากแค่ไหน ‎เช่นการร้องไห้
‎คนแถวหน้ามองเห็น แต่คนข้างหลังมองไม่เห็น
‎ดังนั้นจะแสดงยังไง ต้องใช้ร่างกาย
‎การแสดงโดยใช้ร่างกายอย่างถูกต้อง…
‎การใส่จิตวิญญาณเข้าไปนั้นยากมากจริงๆ
‎เขาไม่เคยแสดงให้คนเห็นว่าเขาฝึกหนักแค่ไหน
‎(พูดถึงนักแสดงอิคุตะ โทมะ)
‎เขาจะซ้อมอย่างหนักอยู่หลังฉาก ‎แต่เขาไม่เคยทำให้เห็น
‎(ปี 2015 ‎โอโระโบโระสุ: รักนี้คือความเป็นธรรม)
‎เขามีรากฐานที่แข็งแกร่ง ‎ของประสบการณ์ในการแสดงละครเวที
‎ดังนั้นการเห็นเขาเชิดชูการแสดงนั้น ‎เป็นสิ่งที่น่าดึงดูดใจมาก
‎(ก่อนคืนรอบปฐมทัศน์ 34 วัน)
‎(แต่งหน้า)
‎สำหรับนาย นายจะต้องวาดคิ้วขึ้นมาบนนี้
‎- แถวนี้นะ ‎- หมายถึงต่ำลงเหรอ
‎สำหรับแนวคิ้ว… ไม่ใช่ทุกคนนะ แต่
‎ถ้านายวาดบนแนวคิ้วนี้นะ มันจะดูแปลกๆ
‎โอ๊ย
‎เจ็บอะ
‎มันไม่ได้หนาขนาดนั้น
‎หยุดนะ อีกหน่อยเดียวเอง
‎มันเจ็บจริงๆ
‎เขาเหมือนนักแสดงเด็กเลย
‎(เคลือบคิ้วเพื่อปกปิด)
‎ก็บอกว่าอีกนิดเดียวไง
‎ทำอีกข้างแบบนี้นะ
‎ไม่เห็นต้องทำแรงเลย
‎นายจะเห็นว่าถ้าไม่ทำเยอะพอ ขนมันจะทิ่มออกมา
‎เราต้องเอาขี้ผึ้งเคลือบไว้
‎เราถึงได้ละลายขี้ผึ้งแล้วเอามาทา
‎ยากอะ
‎นักแสดงบางคนถึงได้โกนคิ้วออกเลย ‎มันใช้เวลานาน
‎เขาถึงโกนคิ้วออกกันเลยใช่ไหม
‎หัวนมนาย…
‎ทำไมต้องหัวนมด้วย
‎ลืมไปได้เลย
‎ฉันยังเจ็บบนนี้อยู่เลยเนี่ย
‎นายต้องเปลี่ยนสีที่คอและใบหน้า
‎มันไม่ใช่แค่ละเลงทุกอย่างให้เป็นสีขาวนะ
‎มันแตกต่างจากชินคันเซ็นหน่อยนึง
‎ทิศทางของทุกอย่าง…
‎โดยทั่วไปนักแสดงนำในคาบูกิเป็นคนตัดสินใจ
‎ยิ่งกว่าผู้กำกับอีก
‎(วิกผมคัตสึระ)
‎ตรงนี้สั้นขึ้นอีกนิด
‎ข้างหลัง…
‎เราใส่ผ้าไหมที่เรียกว่าฮาบูตาเอะ ‎ครอบโลหะตรงนี้
‎แล้วค่อยใส่วิก
‎เราจะนำสีนี้มาเข้าคู่กับสีของใบหน้า
‎มันยืดหยุ่นมากในลักษณะนั้น
‎วิกผมพวกนี้ทำขึ้นเฉพาะตัวสำหรับนักแสดงแต่ละคน
‎พอดีไหม
‎อย่างนั้นแหละ
‎อีกนิดนึง…
‎อาจต้องให้ตรงนี้หนาขึ้น
‎มันบางไปหน่อย
‎อาจจะใช้เวลา…
‎คนอื่นนอกจากมัตสึยะคงจะทำให้คุณนะ
‎พอแต่งหน้าและใส่วิกแล้ว…
‎(การแต่งหน้าแบบโอนิจะไม่เหมือนกัน)
‎มันก็เริ่มรู้สึกเหมือนคาบูกิขึ้นมา
‎มันเป็นการรับบทบาทสำคัญเลย
‎ต้องทำอะไรหลายอย่าง
‎(ก่อนคืนรอบปฐมทัศน์ 32 วัน)
‎(ฉากไคลแมกซ์ ที่คิเมนเจียว)
‎(รปโป)
‎เขาเป็นคนหัวไว ‎ผมคิดว่าจะใช้เวลานานกว่านี้เสียอีก
‎ถ้าเราต้องการแบบดีเลิศเลย ‎เขาก็ยังต้องฝึกอีกเยอะ
‎มันอยู่ที่เราต้องการแค่ไหน
‎บางคนใช้เวลาเป็นสิบปีก็ทำไม่ได้
‎ถ้าเราพูดถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ…
‎มันจะยากมาก
‎ขยับแต่ตาซ้ายนะ
‎(ตอนทำท่ามิเอะระหว่างแสดงรปโป ‎การเคลื่อนไหวของดวงตาเป็นสิ่งสำคัญ)
‎เปลี่ยนจุดโฟกัส
‎นั่นไง นั่นแหละ
‎โอเค
‎(ตาข้างหนึ่งเลื่อนมาอยู่ตรงกลาง)
‎(อุตางาวะ คุนิซาดะ)
‎(ยนไดเมะ-อิจิกาวะ โคดันจิ ‎เท็นนิจิโบ โฮซาคุ เบโช)
‎(พิพิธภัณฑ์ศิลปะโอตะเมมโมเรียล)
‎ปกติคนเราจะไม่ทำแบบนี้ อย่างเช่น จมูกนี่
‎แบบนี้
‎นั่นแหละ แบบนั้นละ
‎ดังนั้นก็จะเป็น…
‎แบบนั้น
‎ดี
‎(ก่อนคืนรอบปฐมทัศน์ 28 วัน)
‎(ฉากไคลแมกซ์ ที่คิเมนเจียว)
‎(ทาจิมาวาริ)
‎เส้น
‎(เก็นเปอินูโนะบิกิโนะทากิ โยชิตากะไซโกะ)
‎(ทาจิมาวาริรวมองค์ประกอบของเวทีหลายอย่าง ‎ที่เน้นความสวยงามของรูปแบบ)
‎(พวกนี้เป็นช่วงสำคัญที่มักจะใช้ลูกเล่นแพรวพราว)
‎(ทาจิมาวาริอันดุเดือดของพวกเขา ‎เป็นหนึ่งในช่วงสำคัญของการแสดงนี้)
‎เส้น
‎พูดอะไรน่ะ
‎คุณไม่ได้ปราบใครเลย
‎โธ่ ผมไม่ได้ปราบใครเลย
‎ให้ตาย
‎เท้าข้างหนึ่ง
‎(ก่อนคืนรอบปฐมทัศน์ 25 วัน)
‎เราจะเอาแบบที่เราตั้งใจแสดง ‎ตอนบันทึกภาพมาแสดงสด…
‎ผมจะได้ทำตามจังหวะของผม
‎ตอนนี้ผมก็มีอะไรให้ทำมากขึ้น
‎ถ้าผมทำสำเร็จ มันจะดูน่าทึ่งทีเดียว
‎ผมต้องฝึกให้เต็มที่
‎(ก่อนคืนรอบปฐมทัศน์ 20 วัน)
‎(มีการนำซาวด์เอฟเฟกต์ทสึเกะมาใช้ ‎เพื่อให้น้ำหนักช่วงมิเอะหรือรปโป)
‎อย่างนี้
‎ฉันจะทำแบบนี้ยังไง
‎มีเหตุผล
‎นี่นายคุยกับผู้ชม
‎นายทำแบบนี้แทนก็ได้
‎อะไรแบบนั้น
‎(ก่อนคืนรอบปฐมทัศน์ 19 วัน)
‎กิริ ชินคุกับกิริ อินะซูมะ!
‎คิดว่าจะชนะได้เหรอ
‎มันไม่ใช่เรื่องการเอาชนะ มันมีสิ่งที่เจ้าตัดไม่ได้
‎นั่นก็คือ… วิญญาณของข้า
‎พอที
‎ผมยังประหม่าอยู่ มากๆ เลย
‎สิ่งที่เราทำค่อยๆ ชัดเจนมากขึ้น
‎คราวนี้เป็นเรื่องของการขยายรายละเอียด
‎ผมยังทำไม่ได้อีกหลายอย่าง ก็เลยต้องฝึกเรื่องนั้น
‎(ก่อนคืนรอบปฐมทัศน์ 15 วัน)
‎(อิโดมุ โอโนเอะ มัตสึยะ ‎(อากาโด ซูซูโนะสุเกะ))
‎วันนี้เรามาบันทึกเสียงดนตรี
‎เรามีเวลาทำสองวัน
‎เราต้องไล่ดูทุกเรื่องกับคุณคิคุโนโจ
‎มันจะได้เข้ากันดี
‎ก็เลยไม่มีการซ้อมสองวัน
‎โทมะติดเรื่องที่ว่าเขาต้องเคลื่อนไหวดวงตาไหม
‎เรื่องแบบนั้นอาจไปฉุดรั้ง ‎ความสามารถทั้งหมดของเขา
‎ผมก็ช่วยเขาไม่ได้เต็มที่
‎ก็หวังว่าทันทีที่เขาเริ่มทำได้ ‎เราจะซ้อมแบบลงรายละเอียดได้
‎นั่นคงเป็นเรื่องหนึ่งที่ผมห่วง
‎(ชิโมกิทาซาวะ โตเกียว)
‎คือว่า…
‎(เมืองแห่งโรงละครที่มีเวทีมากมาย)
‎ผมอยากขึ้นเวทีที่โรงละครฮอนด้ามาตลอด
‎แต่ผมก็ไม่เคยคิดว่าจะมาแสดงคาบูกินะ
‎(คาบูกิชุดใหม่ที่โรงละครฮอนด้า)
‎ผมคิดว่าสำหรับมัตสึยะ
‎เขาอยากนำคาบูกิมาแสดงที่เมืองแห่งโรงละคร ‎ชิโมกิทาซาวะอยู่เสมอ
‎เขาอยากแสดงคาบูกิที่นี่มาตลอด
‎และตอนนี้มันกำลังจะเป็นจริงแล้ว
‎ฉะนั้นนี่จะเป็นสิ่งที่สำคัญมากสำหรับเขา
‎เขาจะแสดงเป็นอากาโด ซูซูโนะสุเกะ ‎ซึ่งพ่อเขาเคยแสดงไว้
‎เขาจะแสดงคาบูกิที่ชิโมกิทาซาวะแห่งนี้
‎และเขาก็ได้ชวนผม ‎ซึ่งเป็นเพื่อนเก่าสมัยเรียนของเขาด้วย
‎ทุกอย่างมารวมกันแทบจะเหมือนละครเลย
‎เท่านั้นแหละ
‎ผมมาที่นี่หลายครั้งแล้ว ‎แต่รู้สึกแตกต่างโดยสิ้นเชิง
‎(เปิดปี 1982)
‎(โรงละครฮอนด้าตั้งอยู่ศูนย์กลาง ‎ในหมู่โรงละครญี่ปุ่นเล็กๆ)
‎มันรู้สึกเหมือนเรากำลังทำสิ่งที่แปลกใหม่
‎แม้แต่โลกของคาบูกิก็ตาม
‎“เดี๋ยวนะ คุณจะแสดงที่ชิโมกิทาซาวะเหรอ ‎ที่โรงละครฮอนด้าเนี่ยนะ”
‎และสำหรับโรงละครฮอนด้าแล้ว เขาจะถามว่า ‎“คุณจะแสดงคาบูกิเหรอ ที่นี่เนี่ยนะ”
‎แถมคุณยังมีคนนอกอย่างผมมาแสดงด้วย
‎ในวงการบันเทิงเราแหกกฎได้จริงๆ
‎เป็นความรู้สึกที่ว่าควรจะทำสิ่งต่างๆ ยังไง
‎(ก่อนคืนรอบปฐมทัศน์ 11 วัน)
‎(สตูดิโอเมจิซ่า โมริชิตะ)
‎(เพื่อเป็นการเตรียมตัวสำหรับคืนรอบปฐมทัศน์ ‎พวกเขาย้ายมายังที่ที่สร้างฉากสำรอง)
‎ผมซ้อมโดยไม่ได้คิดถึงเรื่องพื้นที่ยกสูงเลย
‎ผมจะต้องเปลี่ยนวิธีการเคลื่อนไหว ‎และการมองสิ่งต่างๆ
‎เราใกล้จะถึงวันแล้ว
‎โทมะจะใช้ของพวกนี้บนเวที
‎ปกติเราต้องใช้เชือกผูก
‎แต่แบบนั้นจะใช้เวลาเปลี่ยนนานเกินไป ‎ฉันจะเลยจะใช้หนังยางแทน
‎สรุปว่าผมเข้าทางตอไม้ใช่ไหม
‎ตอไม้
‎มันมีทางเบี่ยงอยู่
‎ขอบคุณครับ
‎ซูซูโนะสุเกะ ซูซูโนะสุเกะ!
‎(ฉากที่หนึ่ง บนเขาฮาโกเนะ)
‎ไรโนชิน
‎ซูซูโนะสุเกะ
‎เจ้าไปไหนมา
‎ตอนข้าตื่น เจ้ายังหลับอยู่ ข้าก็เลยไปเอาน้ำ
‎ให้นายทำมิเอะตรงนี้ดีกว่า
‎แบบนี้
‎“ไรโนชิน” “ซูซูโนะสุเกะ” แบบนั้นจะดีกว่า
‎ทำแบบนั้นกัน
‎เทคนิคที่ผมต้องฝึก…
‎ผมยังกลัวอยู่เลย
‎ผมยังกลัวอยู่ แต่ว่า…
‎(ฉากไคลแมกซ์ ที่คิเมนเจียว)
‎(ก่อนคืนรอบปฐมทัศน์สิบวัน)
‎แต่สำหรับมัตสึยะ ซึ่งเป็นคนชวนผมมา
‎และคณะคาบูกิของเขา กับผู้กำกับและทีมงาน
‎และสำหรับนักแสดงคนอื่นทุกคน
‎ผมไม่อยากสร้างปัญหาให้พวกเขา ‎หรือทำให้พวกเขาขายหน้า
‎ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ
‎แต่ตอนนี้เราเลยจุดนั้นไปแล้ว
‎ตอนนี้ผมต้องพักเรื่องนั้นไว้
‎ผมต้องมีสมาธิกับการแสดงของผมก่อน
‎จากนั้นผมถึงค่อยคิดเรื่องที่ ‎อยากจะแสดงความเคารพกับทุกสิ่ง
‎ผมเอาอารมณ์พวกนั้นมาใส่ในการแสดงได้
‎มันมีฉากที่เครื่องแต่งกายของผมเปลี่ยน ‎และผมเต้นไปรอบๆ
‎มีช่วงที่ผมค่อยๆ หมุน
‎ระหว่างที่ผมหมุน ผมจะมองเห็นทุกคน
‎ขณะที่ผมหมุน ทุกคนกำลังมองอยู่
‎พวกเขาต่างก็โน้มตัวเข้ามา
‎มันทำให้ผมรู้สึกโล่งใจจริงๆ
‎“คนพวกนี้กำลังดูกันอย่างจริงจังเลย”
‎“ฉันไม่เป็นไร”
‎ผมคิดว่า “ฉันทำได้ คนเหล่านี้สนับสนุนฉัน”
‎ผมรู้สึกอย่างนั้น
‎มันทำให้ผมทำใจเรื่องนั้นได้
‎การได้เห็นสีหน้าที่จริงจังของทุกคน
‎ผมมองเห็นแต่ละคนในขณะที่ผมหมุนตัว
‎ผมรู้สึกว่าพวกเขาให้ความมั่นใจกับผม
‎เจ้าแข็งแกร่งขึ้นนะ ซูซูโนะสุเกะ
‎(สตูดิโอเมจิซ่า โมริชิตะ)
‎(วันที่ 13 สิงหาคม 2021)
‎(อิโดมุ)
‎(คืนรอบปฐมทัศน์)
‎(โรงละครฮอนด้ากำลังแสดง ‎อากาโด ซูซูโนะสุเกะ)
‎(อิคุตะ โทมะ, โอโนเอะ มัตสึยะ)
‎อรุณสวัสดิ์ครับ
‎อรุณสวัสดิ์
‎เอาแล้ว
‎เฮ้อ
‎ผมต้องการน้ำ
‎(อิคุตะ โทมะ)
‎เราเรียงชื่อต้นของพวกเขา
‎ในคาบูกิ หลายชื่อมีตัวอักษรสามตัว
‎เข้าใจแล้ว
‎ใช่ ถ้าคุณดูทางนี้นะ…
‎ชื่อต้นของพวกเขาเรียงกันหมด
‎นักแสดงคาบูกิหลายคนมีชื่อแบบ ‎อะไรสักอย่างโนะสุเกะ หรืออะไรสักอย่างจิโระ
‎ส่วนใหญ่มีตัวอักษรสามตัว
‎ตัวอักษรตัวที่สองอยู่ตรงนี้
‎ฉากต่อสู้ครึ่งหลังนี่แหละ
‎ฉากนั้นเล่นยาก
‎(ม่านเปิดหกโมงเย็น)
‎มีท่าทางการเคลื่อนไหวที่ชุลมุนมาก แล้วก็จบ
‎หลังจากการแสดงจบแล้ว ผมคงจะถอดร่างเลย
‎เรารู้เลยว่าจะต้องหมดแรงสุดๆ
‎ผมชอบลืมหายใจช่วงทาจิมาวาริอยู่เรื่อย
‎นั่นทำให้ยิ่งแย่ใหญ่
‎ทำไมมันทิ่มออกมา
‎ฉันดูนิ้วก้อยนาย มันทิ่มออกมาน่ะ
‎ไม่แน่ใจเหมือนกัน…
‎มันเป็นอะไร อย่าทำให้ขำสิ
‎มือขวาฉันทำแบบนี้อยู่ มือซ้ายฉันก็เลยเกร็ง
‎(ความกดดันของคืนรอบปฐมทัศน์)
‎ผมประหม่าแน่นอน ‎เห็นคนอื่นประหม่าแล้วยิ่งแย่ใหญ่
‎ผมก็เลยแกล้งทำเป็นไม่ประหม่า
‎เขาดูค่อนข้างผ่อนคลายนะ
‎เหมือนว่า…
‎เขาพร้อมแสดงแล้ว
‎นี่เป็นการแสดงคาบูกิครั้งแรกของเขา
‎เขาทำได้ไงเนี่ย
‎ผมว่าไม่มีใครทำได้ถึงขั้นนั้นนะ
‎เคยมีนักแสดงที่ไม่ใช่พวกคาบูกิมาแสดงคาบูกิ
‎แต่ผมไม่คิดว่ามีใครเล่นได้ถึงขั้นนั้นนะ
‎อย่างรปโปเนี่ย แม้แต่ในกลุ่มคาบูกิ ‎ก็มีไม่กี่คนที่ได้แสดงช่วงนั้น
‎(อีก 40 นาทีม่านเปิด)
‎ผมอยากให้คนคิดว่า ‎“คนนี้เคยอยู่วงจอห์นนี่ส์เหรอ”
‎ไม่เหลือคราบของไอดอลเลย
‎คืนรอบปฐมทัศน์ มาแล้วนะ
‎มาทำแบบนี้กัน ย่า!
‎ไปกันเลย
‎ไปกัน
‎เอาละ
‎เอาละ ไปกันเถอะ
‎- ไปกันเลย ‎- โชคดีนะ
‎ลุยกันเลย
‎- ลุยกันเลย ‎- ลุยกันเลย
‎ลุยกันเลย
‎(ประตูเปิดตอน 17.30 น.)
‎(อิโดมุเริ่มต้นขึ้น)
‎โชคชะตาที่เลือดสีแดงฉาน ‎ในกายของข้านี้ได้นำพามา
‎ดั่งเช่นม้าที่ร้องเข้าไปในความมืด
‎แม่นาง เป็นอะไรหรือเปล่า
‎ซูซูโนะสุเกะ…
‎ขอบคุณครับ
‎(โทมะเข้าฉาก)
‎เสียงปรบมือทำให้รู้สึกสมจริงมากเนอะ
‎(ฉากที่หนึ่ง บนเขาฮาโกเนะ)
‎ก็ยังฝันแบบนั้นอยู่
‎ซูซูโนะสุเกะ ซูซูโนะสุเกะ!
‎ไรโนชิน
‎ซูซูโนะสุเกะ
‎เจ้าไปไหนมา
‎ตอนข้าตื่น เจ้ายังหลับอยู่ ข้าก็เลยไปเอาน้ำ
‎นานแค่ไหน ข้าหลับไปนานแค่ไหน
‎พระจันทร์ยังขึ้นอยู่เลย คงไม่นานขนาดนั้นหรอก
‎โอ้…
‎(มิเอะที่เพิ่มเข้ามา)
‎การฆ่ากินปัตสึกิมีแต่จะสร้างโอนิตัวใหม่ขึ้นมา
‎งั้นข้าก็จะฆ่าตัวนั้นด้วย
‎- อย่าไปนะ ไรโนชิน ‎- ปล่อย
‎ไรโนชิน
‎(เตรียมเข้าช่วงรปโปในองก์สอง)
‎(ฉากไคลแมกซ์ ที่คิเมนเจียว)
‎ข้าก็มีโกดังลับที่ไม่มีผู้ใดเข้าไปได้
‎ด้วยของพวกนี้…
‎(รปโปของโทมะ)
‎ผม… ผมขอ…
‎ผมขอเวลาสักหน่อยนะ
‎ฉันตื่นเต้นมากเลย
‎ตอนฉันย่ำเท้า เท้าฉันเจ็บ
‎ระวังอย่าให้เจ็บเข่านะ
‎ใส่เต็มที่เลย
‎ที่นี่ปูพื้นไม่เหมือนกัน
‎(ทาจิมาวาริ)
‎ข้ามีสหายแค่คนเดียว
‎ถ้าจะช่วยชีวิตเจ้าไว้ได้…
‎ข้าก็ยินดีจะมอบชีวิตให้
‎พอเถอะ
‎ข้าจะหุบปากเจ้าให้แล้วกัน
‎เจ้าแข็งแกร่งขึ้นนะ ซูซูโนะสุเกะ
‎(จบอิโดมุในคืนแรก)
‎เยี่ยมมาก
‎มา
‎เฮ้
‎คนชอบรปโปของนายมากนะ
‎- พวกเขาชอบมาก ‎- รปโปของฉันเหรอ
‎ตอนนี้ฉันเลิกแสดงคาบูกิไม่ได้แล้ว
‎ไม่น่าแปลกใจ
‎- ฉันจะไปให้สุดเลย ‎- แหงละ
‎- อยากเข้าคณะฉันไหม ‎- นายให้เข้าไหมล่ะ
‎- นายเป็นคนรับใช้ได้ ‎- ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหน…
‎ฉันก็จะทำ
‎- นายเข้าใจใช่ไหม ‎- ใช่
‎เฮ้อ
‎ฉันร้อนอะ
‎เหนื่อยสุดพลังเลย
‎โอ้โฮ นี่อะไรเนี่ย
‎ฉันเคยคิดนะว่า ‎“โทษนะ โทมะ เราจะแสดงสองรอบ”
‎แต่นี่หนักมาก
‎เยี่ยมมาก
‎บอกได้จากปฏิกิริยาของผู้ชม
‎(ผู้กำกับ/ออกแบบท่าทาง ‎โอโนเอะ คิคุโนโจ)
‎มีผู้ชมแล้วแตกต่างอย่างสิ้นเชิง
‎มันให้พลังกับเรานะ
‎รปโปทำสำเร็จ
‎มันน่าประทับใจมาก
‎มันสุดยอดเลย จริงๆ นะ
‎- ผู้ชมประทับใจมาก ‎- ขอบคุณครับ
‎ให้ตาย…
‎บทของนายต้องปรับนะ
‎- บทใคร ‎- บทนายน่ะ
‎- ฉันเหรอ ‎- จะใครอีกล่ะ
‎โอ๊ย
‎พอเห็นฉบับสมบูรณ์แล้ว…
‎ผมประทับใจมากนะ
‎ผมนึกว่าเขาจะแสดง ‎แบบนักแสดงคนหนึ่งที่มาแสดงคาบูกิ
‎แต่บนเวทีคือนักแสดงคาบูกิทั้งหมดเลย
‎ผมไม่คิดว่าเขาจะปรากฏตัวเป็นนักแสดงคาบูกิ
‎ทำให้ผมสะท้านเลย
‎เขาเท่มาก
‎การแสดงในตอนต้นขององก์ที่สองนั้น…
‎ผมประทับใจจริงๆ
‎ขนลุกเลย
‎มันน่าทึ่งมาก
‎เกินความคาดหมายของผมไปเลย
‎ผมประทับใจสุดๆ
‎มีนักแสดงคาบูกิไม่กี่คนที่ทำแบบนั้นได้
‎น่าเศร้าที่มีไม่เยอะ
‎ที่มีการเคลื่อนไหว อารมณ์ และจังหวะ
‎ที่เฉียบขาด
‎แต่ก่อนหน้านั้น…
‎ช่วงที่น่าทึ่ง…
‎คือช่วงที่โทมะทำสิ่งที่นักแสดงคาบูกิไม่กี่คนทำได้
‎เขาเดินออกไปจากฮานะมิจิ
‎แล้วหันกลับมา
‎มันคือจังหวะ มุม และระดับ…
‎ผมทึ่งมาก ผมว่าไม่มีใครสังเกตเห็นหรอก
‎ไม่มีผู้ชมเห็นสักคน
‎ในฐานะมืออาชีพ… ‎นาคามูระ ชิโดก็พูดอย่างนั้นเหมือนกัน
‎“โอ้โฮ เขาทำได้”
‎เหตุผลที่มันยาก…
‎คนจะกลัวช่วงที่หยุดนิ่ง
‎ก็จะเสริมท่าทางอะไรลงไป
‎แต่เขาไม่ทำอะไรเลยสักอย่าง
‎มันเป็นสิ่งที่นักแสดงนำต้องทำให้ได้
‎เขาแค่เดินช้าๆ และหันมา ไม่เสริมท่วงท่าใดๆ
‎ไม่เหมือนการเตรียมอารมณ์เลย
‎มันทำให้รู้ได้ว่าผู้ชายคนนี้รู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่
‎นั่นเป็นช่วงที่น่าประทับใจที่สุด
‎มันน่าทึ่งมาก
‎ผมมั่นใจว่าเขาได้วิเคราะห์คาบูกิที่ดีกับคาบูกิที่แย่
‎ผมรู้ว่าเขาทำ
‎เขามีภาพลักษณ์ของการเป็นนักแสดงคาบูกิที่ดี
‎นั่นคือภาพลักษณ์แบบนั้นเลย
‎ผมบังเอิญเจอนาคามูระ ชิโดหลังจากนั้น
‎เขาบอกว่า “โทมะแสดงบนเวทีได้น่าทึ่งมาก
‎เก่งกว่านักแสดงคาบูกิทั่วไปของคุณอีก”
‎เขาพูดแบบนั้น
‎นี่คือคนที่แสดงคาบูกิพูดนะ
‎น่าประทับใจจริงๆ
‎ผมหวังว่าเขาจะจุดประกายผู้คนข้างนอก
‎ทำให้นักแสดงคาบูกิคนอื่นได้เห็น ‎ว่าข้างนอกนั่นมีคนแบบไหนอยู่
‎ผมอยากให้พวกเขาประทับใจ
‎(อิโดมุคืนสุดท้าย)
‎(สามวันต่อมา)
‎- คือว่า ‎- เราไม่มีบทพูดนะ
‎- อะไรนะ ไม่มีบทเหรอ ‎- ไม่มีบท
‎ไม่ว่าจะ…
‎- ดีมาก ขอบคุณนะ ‎- ขอบคุณ
‎ฉันดีใจมากที่เราทำสำเร็จ
‎เนอะ
‎จริงๆ แล้ววันต่อมาฉันมีงานต้องทำ
‎ฉันเหมือนถอดร่างเลย
‎- ฉันไม่มีสมาธิ ‎- ฉันรู้
‎เหมือนฉันฝันทั้งวันเลยอะ
‎วันสุดท้ายดีมากเลยนะ
‎ตอนผมนึกภาพว่าคุณมัตสึสุเกะจะคิดยังไง…
‎(โอโนเอะ โทคุมัตสึ)
‎มัตสึยะคิดถึงพ่อแม่ของเขามาก
‎ผมหวังว่าคุณจะติดตาม ‎ผลงานของมัตสึยะต่อไปนะครับ
‎พ่อกับผม…
‎เขาสะเทือนใจนิดนึง
‎ไม่เอาน่า
‎เอาแล้วไง
‎ผมสิต้องร้องไห้
‎ตอนนี้ผมอยากร้องแล้วเนี่ย
‎ผมจะร้องได้ยังไง
‎ผมใฝ่ฝันไว้ว่าจะพาโทมะเพื่อนของผมมาแสดง
‎ตั้งแต่เราเด็กๆ แล้ว
‎เราใฝ่ฝันอยากแสดงด้วยกัน
‎โทมะรักพ่อผมมาก
‎ดังนั้นการแสดงอากาโด ซูซูโนะสุเกะกับโทมะ
‎และสำหรับทุกคนที่ช่วยทำให้ฝันนี้เป็นจริง
‎ผมมีแต่ความรู้สึกขอบคุณ
‎ผมดีใจมากที่เราสามารถทำการแสดงนี้ขึ้นมา
‎มันเป็นความฝันที่เราทั้งคู่มีมา 12 ปี
‎เรื่องนั้นกับอารมณ์ของทุกคนในวันสุดท้าย
‎มันเป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน
‎ฉันว่าไม่นะ
‎คุณร้องไห้เยอะเกินไปแล้ว
‎ปัดโธ่
‎ผมก็ไม่คิดว่าจะร้อง
‎ผมรับปากกับตัวเองว่าจะไม่ร้องแล้วนะ
‎ถ้าอิโดมุครั้งแรกที่นายดูที่คิจิโจจิ ‎ตอนปี 2009 เป็นจุดเริ่มต้น
‎คืนสุดท้ายนั่นก็เป็นตอนจบนะ
‎ใช่เลย
‎ฉันรู้สึกว่าทุกอารมณ์ถาโถมเข้ามา
‎ในคืนสุดท้ายนั่น
‎ตอนเราถ่ายรูปหมู่กันหลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้น
‎แม่นายกลับไปแล้ว ‎แต่เราโทรเรียกแม่นายกลับมา
‎เราบอกว่า “พาแม่กลับมาที่นี่”
‎พอเห็นนายกับแม่กอดกันแล้ว…
‎ฉันไม่ได้เห็นอะไรแบบนั้นมานานแล้วนะ
‎ความรักที่นายกับแม่มีให้กัน
‎ไม่เห็นนานแล้ว
‎- จริงเหรอ ‎- คือฉันรู้ว่านายกับแม่รักกัน
‎แม่นายดูมีความสุขมาก
‎- โถๆ ‎- มีความสุขอย่างแท้จริงเลย
‎การแสดงนั้นทำเพื่อพ่อฉัน
‎การที่แม่ไม่อยู่ตรงนั้น…
‎ฉันปิดงานโดยไม่มีแม่อยู่ด้วยไม่ได้
‎แม่ฉันสนุกมาก
‎นั่นอาจเป็นสิ่งที่ฉันไม่ได้เห็นมาระยะหนึ่งแล้ว
‎จริงๆ นะ
‎การเห็นนายกับแม่อยู่ด้วยกัน
‎แล้วแสดงคาบูกิเป็นไงบ้างล่ะ
‎ฉันอยากรู้ว่านายสัมผัสอะไรบ้าง ‎ในฐานะของนักแสดง
‎ในวันแรก…
‎ตอนฉันวิ่งไปตามฮานามิจิช่วงที่แสดงรปโป
‎ฉันรู้สึกถึง
‎ความตื่นเต้นที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
‎รู้สึกเหมือนมันมาจากดีเอ็นเอคนญี่ปุ่นของฉัน
‎แทบจะเหมือนมันทิ่มแทงไปทั่วร่างฉันเลย
‎นั่นไง
‎ตอนนี้นายดูไม่ออกหรอก
‎แต่ตอนนี้ฉันตื่นเต้นมาก
‎จริงเหรอ
‎จริง นายเข้าใจใช่ไหม
‎ทั้งดนตรีและแบบแผนของคาบูกิ
‎ฉันก็รู้สึกถึงความตื่นเต้นนั้นด้วย
‎หลายคนที่เกี่ยวข้องกับคาบูกิรู้สึกถึงมัน
‎มันปะทุออกมาจากข้างในจนทำให้ขนลุกน่ะ
‎นายเข้าใจใช่ไหม มันอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้
‎อย่างตอนฉันกระโดดลงมาจากข้างบน
‎หรือกระทืบเท้าไปข้างหน้า มันเจ็บนะ
‎และฉันก็ไม่ชินด้วย ฉันก็เลยปวดเท้าไปหมด
‎- แต่พอมันเริ่ม เราก็ลืมไปหมดสิ้น ‎- ใช่
‎- จริงๆ นะ ‎- สุดท้ายฉันก็เลยใส่พลังเต็มที่เลย
‎- ฉันเข้าใจความรู้สึกแบบนั้น ‎- ฉันคิดนะ “นี่อะไร”
‎ทั้งดนตรีและบรรยากาศ อะดรีนาลิน
‎มันปะทุจากข้างในและผลักเราไปข้างหน้า
‎ฉันตกหลุมรักคาบูกิมากขึ้นไปอีก
‎ดีใจที่ได้ยินอย่างนั้นนะ
‎มันทำให้ฉันซาบซึ้งกับญี่ปุ่น ประเทศของฉัน
‎นักแสดงคาบูกิคนอื่นๆ ทุกคน ไม่ใช่แค่นาย
‎แต่เป็นคนที่สืบทอดรูปแบบของศิลปะนี้ ‎มาหลายศตวรรษ
‎ฉันรู้สึกถึงความภาคภูมิใจ
‎ว้าว นายติดใจเข้าแล้ว
‎นั่นคือสิ่งที่เราพยายามจะถ่ายทอด ‎ให้คนรุ่นหลังในปัจจุบัน
‎เราพยายามให้พวกเขาได้สัมผัสกับความรู้สึกนั้น
‎นั่นคือสิ่งที่เราต้องการ
‎มีคนตัดสินใจจะออกฉากแบบนั้น
‎ใช่แล้ว
‎หลายร้อยปีที่แล้ว มีคนคิดการแสดงนี้ขึ้นมา
‎ใช่
‎ประสบการณ์ทั้งหมดนี้…
‎การได้รับโอกาสให้มาแสดงคาบูกิ
‎มันได้มอบเป้าหมายต่อไปให้ฉัน
‎ฉันค้นพบ…
‎(เป้าหมายต่อไปของโทมะ)
‎ความปรารถนาต่อไปของฉัน
‎สิ่งที่ฉันอยากทำ
‎เช่นอะไร
‎ฉันรู้ว่าคนจะคิดว่าฉันบ้านะ แต่…
‎- ฉันอยาก… ‎- เดี๋ยวก่อน
‎อย่า
‎อย่าพูด
‎- นายเกือบพูดแล้ว แต่อย่าพูดนะ ‎- อย่าพูดเหรอ
‎เก็บมันไว้ มันควรเป็นเรื่องส่วนตัว
‎- เป็นความมุ่งมั่น… ‎- ฉันอยากทำ…
‎หยุด อย่าพูด
‎อย่าพูดออกมา
‎นี่คือ…
‎- เก็บไว้ในใจใช่ไหม ‎- ในใจ
‎จนถึงตอนนี้ ฉันไม่ได้โม้นะ
‎ฉันได้ทำทุกอย่างที่ตั้งเป้าไว้สำเร็จแล้ว
‎ฉันไม่เคยบอกใครเลย
‎นายทำโดยไม่บอกใคร
‎สิ่งที่นายเกือบหลุดปากออกมาเมื่อกี้
‎เป็นสิ่งที่ฉันอยากให้เกิดขึ้นจริงๆ
‎ฉะนั้นก็ค่อยเป็นค่อยไปนะ
‎ฉันอยากให้เราค่อยๆ ทำให้มันเป็นจริงขึ้นมา
‎ไปเถอะ
‎ฉันรู้จักเขามาตั้งแต่เขาอายุ 13
‎เขามีความสามารถเสมอเลย
‎- ฉันดีใจที่เธอไม่ได้กลายเป็นไอดอลนะ ‎- พอเถอะครับ
‎ถ้าเขามาไกลขนาดนี้ เขาก็จะไปได้อีกครับ
‎เขาถ่อมตัวทุกเรื่องเลย
‎แต่เขาก็ทำได้สำเร็จเสมอ
‎เขาเป็นเหมือนนักรบซามูไร ‎ที่ไม่เคยยอมแพ้และท้าทายตัวเอง
‎ความร็อกแอนด์โรลแบบนั้นของเขา ‎มันน่าประทับใจมาก
‎ผมรู้สึกทึ่งมากครับ
‎ผมชื่นชมการที่เขาพยายามจะเรียนรู้อยู่ตลอด
‎เขาเข้าหาการแสดงคาบูกิ ‎ด้วยความเคารพอย่างสูง
‎ผมชื่นชมเขาเรื่องนั้นมาก
‎โทมะเขา…
‎เขามีทัศนคติที่ดี ‎ในการทำงานกับทุกคนเสมอเช่นกัน
‎แทบจะเหมือนกับชมรมหลังเลิกเรียนน่ะ
‎การได้ร่วมงานกับเขาและทำให้ทุกอย่างสำเร็จ
‎ผมรู้สึกถึงสิ่งนั้นจากเขานะครับ
‎ตอนแรกผมยอมรับว่ากังวล
‎แต่พอได้รู้จักเขา เขาเป็นคนดีมาก
‎เขาอยู่เคียงข้างนักแสดงคาบูกิคนอื่นๆ
‎เขาได้ให้พลังงานอีกรูปแบบหนึ่งกับเรา
‎ผมได้พบ… หรืออันที่จริง ‎ทุกคนได้ให้เป้าหมายต่อไปกับผม
‎ผมจะมุ่งไปทางนั้น
‎- ขอบคุณนะ ‎- ขอบคุณ
‎นั่นแหละ เยี่ยมมาก
‎ทำดีมาก
‎ขอบคุณมากนะ
‎โอ๋ๆ
‎ในที่สุดเราก็ทำสำเร็จ
‎- ใช่แล้ว ‎- โล่งใจ
‎ใช่ไหมล่ะ
‎คือว่า…
‎การท้าทายตัวเองเป็นสิ่งที่สำคัญมาก
‎มันได้พลิกชีวิตผมเลย
‎คาบูกิพลิกชีวิต
‎ผมไม่เคยรู้เลยว่ามันน่าตื่นเต้นมาก
‎ไม่คาดคิดเลย
‎คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย