Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(NETFLIX ขอเสนอ)
‎[ดนตรีตึงเครียด]
‎[เสียงรถไฟ]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เอฟเฟกต์เสียงลมพัด]
‎[ซางหยู] ผมไม่ใช่ผู้ชายปกติธรรมดา
‎ผมทนต่อแรงกดดันได้ดี
‎พ่อแม่ผมตายแล้ว และผมไม่มีเพื่อน
‎นี่เป็นความท้าทาย ‎ที่พระเจ้าประทานให้กับผม
‎ผมฉลาด มีพรสวรรค์ ‎ขยัน มีแรงบันดาลใจ
‎ความสำเร็จนั้น ‎อยู่แค่เพียงอีกไม่ไกล
‎แต่ตอนนี้มีปัญหาหนึ่งอย่าง
‎ผม…
‎ผมนอนไม่ได้มากว่าครึ่งปีแล้ว
‎[เสียงไฟดับ]
‎[เสียงคนร้องตกใจ]
‎[ผู้ชาย 1] มันอยู่นี่
‎[เสียงหวาดกลัว]
‎[ดนตรีระทึก]
‎[เสียงซางหยูออกแรงดึงมือ] ‎[ผู้ชาย 2] วิ่งเร็ว
‎[ผู้ชาย 2] วิ่งเร็วๆ ‎[เสียงผู้หญิงร้องผวา]
‎[เสียงซางหยูออกแรง]
‎[เอฟเฟกต์เสียงซูมภาพ]
‎[ผู้ชาย 3] รีบวิ่งเร็วเข้า ‎ปีศาจรถมาแล้ว
‎[ผู้ชาย 4] หา ‎[ร้องตะโกน]
‎[เสียงซางหยูร้องขัดขืน]
‎[เสียงซางหยูร้องตะโกน]
‎[ดนตรีระทึกเร่งจังหวะขึ้นแล้วหยุด]
‎[เสียงร้องสะดุ้งและหายใจหอบ]
‎[ดนตรีเหงา]
‎[เสียงอุทานออกแรง]
‎[เสียงผ่อนลมหายใจ]
‎(สายที่ไม่ได้รับ)
‎[เสียงทุบประตู]
‎[เสียงพ่นน้ำและสำลัก]
‎[เสียงทุบประตู]
‎[เจ้าของบ้าน] เปิดประตู
‎ฉันรู้ว่านายอยู่ข้างใน
‎ถ้าไม่เปิดจะพังประตูนะ
‎สารเลวไร้ยางอาย
‎หือๆ พยายามคุยด้วยหลายครั้ง ‎แต่นายไม่ยอมฟัง
‎พวกศิลปินอย่างนายน่ะมัน…
‎ประหลาดเหมือนกันไปหมด
‎[เจ้าของบ้าน] ออกมาเดี๋ยวนี้เลย ‎ฉันมีของกินเหลืออยู่ กินแล้วก็ไปซะ
‎อย่ามาอดข้าวตายในบ้านฉัน
‎[เสียงทุบประตู] ‎[เจ้าของบ้าน] เปิดประตู
‎เปิดประตูนะ
‎เปิดสิ ‎[เสียงทุบประตู]
‎- [ผู้ชาย 1] ถือดีๆ ล่ะ ‎- [ผู้ชาย 2] ได้
‎[นักบรรยาย] ฝันคืออะไร
‎บางคนเชื่อว่า
‎ฝันคือความจริงที่วิญญาณเผชิญ
‎หลังออกจากร่าง
‎และโลกความจริง
‎บ่อยครั้งแล้วก็คือ ความฝันลวงตา
‎[หมอชาย] ถ้าหากฝันบ่อยๆ ‎ว่าถูกตามล่าเพราะติดหนี้
‎สุดท้ายแล้ว ก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต
‎[นักบรรยาย] ที่จริงแล้ว ‎ทั้งซิกมันด์ ฟรอยด์และคาร์ล ยุง
‎ต่างก็ควรที่จะถูกเรียกว่า ‎อ๋องแห่งแคว้นโจว
‎[หมอหญิง] โลกใบนี้ก็คือกรง
‎มนุษย์เป็นเพียงสิ่งมีชีวิต ‎ที่ถูกเผ่าพันธุ์ขั้นสูงขับไล่
‎มนุษย์ฉลาดมากเกินไป
‎เรามีปัญญาและพลังอันยิ่งใหญ่ ‎ภายในตัวของเรา
‎[หมอหญิง] เมื่อเราค้นพบมัน
‎มนุษย์จึงเข้าใจอดีตได้อย่างแท้จริง
‎เปลี่ยนอนาคต และมีอำนาจทุกอย่าง
‎เผ่าพันธุ์เหล่านั้น ‎จึงยอมให้เราพัฒนาความสามารถ
‎ของสมองเพียงสิบถึงสิบห้าเปอร์เซ็นต์
‎[หมอหญิง] ที่เหลือ ‎เป็นเรื่องต้องห้าม
‎ดังนั้นในสมองของมนุษย์ทุกคน
‎พวกเขาจึงใส่ผู้ปกครอง ‎ที่น่ากลัวเอาไว้ให้คอยลงโทษ
‎ผู้บุกรุกอย่างไร้เมตตา
‎และเปลี่ยนพวกนั้นให้กลายเป็นฝันร้าย
‎[หมอชาย] สิ่งนี้ ‎เคยไว้ใช้ป้องกันฝันร้าย
‎(ตำราอู๋โต่ว)
‎[เสียงย่ำเท้า]
‎[หมอชาย] บรรพบุรุษของเรา ‎ทิ้งสิ่งนี้เอาไว้ให้
‎ศรัทธา แม้ว่าไม่อยากศรัทธา
‎ได้ผลหรือไม่ ‎ก็ขึ้นอยู่กับชะตาของคุณ
‎[นักบรรยาย] ตามที่ยุงบอก ‎ความฝันคือเส้นทางสู่จิตใต้สำนึก
‎มีเพียงในความฝัน ‎ที่คนเราเข้าสู่มุมมืดที่สุดของจิต
‎[นักบรรยาย] และเห็นตัวตนจริงได้
‎บางครั้งพวกเขา ‎ก็ทำให้ตัวเองกลัวด้วยซ้ำ
‎[หมอหญิง] ผู้ป่วยจิตเภทส่วนใหญ่ ‎กลายเป็นแบบนั้น
‎เพราะเห็นสิ่งที่พวกเขา ‎ไม่สมควรที่จะได้เห็น
‎[เสียงตะหลิวขูดกระทะ]
‎ลุงครับ
‎เอาอันหนึ่ง
‎(เจียนปิ่งตามสั่ง)
‎ไม่ใส่ไข่นะ
‎[เสียงกระทะดังฉ่า]
‎[ดนตรีโรแมนติก]
‎(กาแฟ)
‎♪ ฝนโปรยปรายเคล้าสายลมอ่อน ‎ตกกระทบถนนยามสนธยา ♪
‎♪ สายลมยังคงปะทะใบหน้า ‎แต่สายฝนไม่บดบังสายตา ♪
‎♪ ฉันเงยหน้า ‎มองไฟถนนอันแสนโดดเดี่ยว ♪
‎♪ เรื่องราวรักแสนเศร้า ‎เข้ามาสู่ห้วงความคิด ♪
‎♪ ฉันชอบเธอ ♪
‎♪ ชอบสายตาที่ชวนหลงใหล ♪
‎♪ ชอบเสียงหัวเราะที่ทำให้ไหวหวั่น ♪
‎♪ ไม่ต่างจากเมื่อวาน ♪
‎♪ เธอและฉัน ♪
‎ไม่ๆ ไม่ใส่ไข่ครับ
‎ฉันเพิ่มให้เอง
‎[เสียงกระทะดังฉ่า]
‎[ลุง] เอ้า รับไป
‎ขอบคุณ
‎[เสียงเปิดฝาไฟแช็ก]
‎ทำไมนายถึงไม่รับสายฉัน
‎- ทำไมนายผลักฉันล่ะ ‎- ผมเปล่านะ
‎- ทำไมนายถึงผลักฉันล่ะ ‎- อีกสองวันจะอธิบายให้ฟัง
‎- หมายความว่าไง ‎- อีกสองวันจะอธิบายให้ฟัง
‎[ซาน] วิ่งหนีทำไม หยุดวิ่งเลยนะ
‎[ซาน] อย่าหนี
‎[เสียงซางหยูอุทานอึกอัก]
‎[ดนตรีลุ้นเร้าใจ]
‎[เสียงวิ่งกระหืดกระหอบ]
‎[เสียงซานออกแรงคว้า]
‎[เสียงซางหยูหอบ]
‎[เสียงซานร้องตะโกน]
‎[เสียงสูดเส้นก๋วยเตี๋ยวเสียงดัง]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[ซาน] ฉันผิดหวังในตัวนายจริงๆ
‎นายทำผิดสัญญานะ
‎ฉันฟ้องนายได้ รู้ใช่ไหม
‎[ซางหยู] พี่ซาน ‎ผมมีเรื่องสำคัญมากต้องพูดกับพี่
‎สิ่งนี้
‎เหมือนกับจิตใจของมนุษย์
‎[ซางหยู] สิ่งที่พี่มองเห็น ‎นั่นก็คือปลา
‎เป็นตัวแทนของ…
‎[ซางหยู] จิตสำนึกของเรา ‎น้ำส่วนที่เหลือว่างเปล่า
‎เป็นตัวแทนของจิตใต้สำนึก
‎[เสียงสูดเส้นก๋วยเตี๋ยวเสียงดัง]
‎[ซางหยู] เมื่อใดจิตสำนึก ‎ละทิ้งจิตใต้สำนึก
‎ก็เหมือนกับปลา ที่ออกจากน้ำ
‎ตอนนี้ผมเหมือนกับเจ้าปลานั่น
‎[ซางหยู] มีชีวิตต่อไม่ได้
‎[สาวเสิร์ฟ] ของคุณค่ะ
‎[เสียงจับปลาลงน้ำ]
‎[สาวเสิร์ฟ] ระวังหน่อยค่ะ
‎นี่เป็นเพราะโรคนอนไม่หลับ ‎ของนายหรือเปล่าล่ะเนี่ย
‎[อึกอัก] ‎ฝันร้ายทันทีที่ผมหลับตา
‎ตอนแรกผมนึกว่าผมเป็นผู้ป่วยจิตเภท
‎หรือโดนสาปด้วยซ้ำ
‎- แต่ว่าไม่ใช่ ‎- ถ้านายไม่นอนก็เขียนบทสิวะ
‎ผมไม่มีสมาธิเลยน่ะครับ
‎งั้นก็คืนเงินมัดจำฉันมาเลย
‎หมดไปกับค่าหมอแล้ว
‎[ซาน] มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย
‎ฉันน่ะคิดว่านายขี้เกียจ
‎นายจะไม่เขียนบท ‎ก็เลยหาข้ออ้างนู่นนี่
‎[ซานจิ๊ปาก] ‎ให้เวลาอีกสิบวันนะ
‎คิดว่าตัวเองมีพรสวรรค์พิเศษเหรอ
‎[ซาน] รู้ไหมว่าจ้างนาย ‎ฉันเจอความกดดันมากแค่ไหน
‎นี่เป็นงานที่นายทำเงินได้แบบง่ายๆ
‎ตอนนี้กลับหาข้ออ้างโน่นนี่ ‎แถมยังโกหกอีก
‎[ซาน] นายนี่มันไว้ใจไม่ได้เลย
‎[ดนตรีหดหู่]
‎[เสียงออกแรงถีบ]
‎[เสียงหายใจหอบ]
‎[เสียงกระเป๋ากลิ้งตกบันได]
‎[เสียงหายใจฮืดฮาด]
‎[ผู้หญิง] กินเสร็จแล้วค่ะ
‎- [ผู้ชาย] อิ่มแล้วเหรอ ‎- [ผู้หญิง] อือ
‎[พนักงานหญิง] โชคดีค่ะ
‎[เสียงท้องร้องขณะเคาะปากกาซ้ำๆ ]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงท้องร้องโครกคราก]
‎[เสียงหาว]
‎[เสียงท้องร้อง]
‎[เสียงหาว]
‎[เอฟเฟกต์เสียงไฟแผดเผา]
‎[ดนตรีชั่วร้าย]
‎[เสียงเดินย่ำเท้าหนัก]
‎[เสียงร้องอึดอัดหายใจไม่ออก]
‎[ดนตรีเร่งจังหวะระทึกขึ้น]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงหายใจแรง]
‎[ดนตรีเศร้าหดหู่]
‎(เดอะดรีมเบอร์เกอร์)
‎[ซางหยู] พี่ซาน
‎ขอโทษนะ
‎ผมเขียนบทให้ไม่ได้
‎หนี้ที่ติดอยู่ ผมจะชดใช้ให้ชาติหน้า
‎ผมหมดหนทางแล้วจริงๆ
‎ผมขัดขืนฝันร้ายไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎[เสียงร้องเจ็บ] ‎[ซางหยู] ผมเผชิญกับ…
‎ความเป็นจริงไม่ไหว
‎[เสียงหายใจแรง]
‎[ซางหยู] ที่ยิ่งน่ากลัวคือ
‎ผมแยกความฝันกับความจริง
‎ไม่ได้แล้ว
‎ความรู้สึกนี้…
‎[เสียงสะอื้นกลัว] ‎[ซางหยู] เจ็บปวดเกินไป
‎(ฟลาวเวอร์คาเฟ่)
‎[ซางหยู] ทุกอย่างที่ผมต้องการ
‎ถอยห่างจากผมออกไปทุกที
‎[ซางหยู] ชีวิตนี้ไม่มี…
‎ความหมายอีกต่อไปแล้ว
‎[เสียงสะอื้น] ‎[ซางหยู] ผมจะไปอยู่กับพ่อแม่ผม
‎ลาก่อนนะ
‎[ลุงตะโกน] ‎นี่ อยากกินเจียนปิ่งไหม
‎[เอฟเฟกต์เสียงลมพัดวูบ]
‎[เสียงหายใจสั่น]
‎ฉันจะใส่ไข่กับไส้กรอกเพิ่มให้
‎[เสียงซางหยูหายใจสั่น]
‎[ดนตรีเร้าดังขึ้นเรื่อยๆ ]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงสะอื้นปนขำ]
‎[ซางหยู] อร่อยมากเลยครับ
‎คราวนี้ผมติดหนี้ลุง
‎แต่ตอบแทนคืนลุงไม่ได้
‎ทุกคนมีช่วงที่ยากลำบาก
‎ไม่มีอะไรที่ผ่านไปไม่ได้
‎ชาติก่อน ‎ผมอาจจะทำสิ่งที่เลวร้ายมากๆ ไว้
‎และผมกำลังชดใช้ในชาตินี้
‎ทั้งคืนทั้งวัน
‎แบบไม่สิ้นสุด
‎ว่าแต่นายอายุเท่าไรกันล่ะ หือ
‎เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ
‎อกหักเหรอ
‎หรือตกงาน
‎โดนทำร้ายมาเหรอ
‎[เสียงลุงหัวเราะ]
‎[เสียงลุงผ่อนลมหายใจ]
‎ทั้งหมดนั่นไม่สำคัญเท่าชีวิตของนาย
‎ผมไม่ได้นอนหลับเลย ‎มานานมากๆ แล้วล่ะครับ
‎[ซางหยู] ทุกๆ คืน ‎ผมจะตายไปหนึ่งครั้ง
‎ใครจะไปทนไหวกันล่ะ
‎ทุกคืนก่อนที่นายจะตาย
‎ก็แค่ตื่นขึ้นมาก่อน
‎[ดนตรีเปี่ยมกำลังใจ]
‎ยังไงล่ะ
‎[เสียงสั่น] ‎ผมไม่มีโอกาสด้วยซ้ำ
‎[ถอนใจ] ‎ผู้คนน่ะ
‎มักจะพูดถึงความตายบ่อยๆ
‎"ไม่อยากอยู่แล้ว" ไม่ก็
‎"ตายซะดีกว่า"
‎แต่ก็อยู่ต่อไป ‎เหมือนกันทุกคนใช่ไหมล่ะ
‎ดังนั้นแล้ว…
‎การพูดถึงความตาย
‎คือการเตือนว่าเรายังมีชีวิตอยู่
‎ด้วยตรรกะเดียวกัน
‎ถ้านายอยากตื่น
‎ก็แค่บอกตัวเองว่า…
‎"ฉันกำลังฝัน"
‎นายก็จะตื่นได้
‎[เสียงลุงหัวเราะ]
‎[เสียงซางหยูหัวเราะไปพร้อมกับลุง]
‎[เสียงซางหยูร้องไห้ปนหัวเราะ]
‎(ฟลาวเวอร์คาเฟ่)
‎[ดนตรีเหงา]
‎[เจ้าของแผง] พังสุดๆ
‎ยี่สิบหยวน
‎(ซี สโตร์)
‎[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
‎[ดนตรีหดหู่]
‎[ฮวาเอ๋อร์] ซางหยู
‎ใช่คุณจริงๆ เหรอ
‎เกิดอะไรขึ้นน่ะ
‎อยากให้ช่วยอะไรไหม
‎คุณจำฉันไม่ได้เหรอคะเนี่ย
‎ไปเถอะ
‎ไปหาอะไรกินกันนะ
‎เร็วเข้า
‎[เสียงร้องกลัว]
‎[เสียงร้องเจ็บ]
‎[ดนตรีระทึกขวัญ]
‎[เสียงร้องอึดอัดหายใจไม่ออก]
‎[พนักงานร้าน] ฮัลโหล
‎ที่นี่มีคนต้องการรถฉุกเฉินค่ะ
‎[เสียงตัวซางหยูกระแทกกระจก]
‎[เสียงร้องตกใจ]
‎[เสียงซางหยูร้องทรมาน]
‎ถ้านายอยากตื่น ‎ก็แค่บอกตัวเองว่า "ฉันกำลังฝัน"
‎[น้ำเสียงเจ็บปวด] ‎ฉันกำลังฝัน
‎[เสียงพนักงานอุทานวิตก]
‎[เสียงครางเจ็บ]
‎[ดนตรีลึกลับ]
‎[เอฟเฟกต์เสียงทะลุมิติ]
‎[เสียงสั่นสะเทือน ‎และซางหยูอุทานตกใจ]
‎[ดนตรีลึกลับ]
‎[เสียงดาบลากกับพื้น]
‎[เสียงวิ่งกระหอบกระหืด]
‎[ดนตรีพิศวง]
‎[เสียงดาบกระทบพื้น]
‎ฉันกำลังฝัน
‎[เสียงผู้ชายตะโกนออกแรง]
‎[ดนตรีหยุด]
‎เขากำลังฝึก
‎เราไปตรงนั้นกันเถอะ
‎[เสียงผู้คนในตลาด]
‎[พ่อค้า 1] เฮ้ย
‎[พ่อค้า 2] มีอะไร เอามาดูก่อน
‎นี่ อย่าเพิ่งไปๆ
‎หนักมากเลย
‎ตีดาบเองเหรอ
‎เอ่อ…
‎ใช้แลกเปลี่ยน
‎กับไอ้นี่ได้เท่านั้นนะ
‎ของฌอป้าอ๋อง
‎เมียน้อยตายเพราะดาบนี่
‎นี่ น้องชาย
‎พี่เขาพูดถูกแล้วล่ะ ‎ของทุกอย่างมีเรื่องราว
‎นี่ดูเหมือนจะเป็นดาบที่ดีนะ
‎จะให้ราคา 1,000 หยวนเลย
‎เฮ้ย พอได้แล้ว ไปกวนใจคนอื่นไป
‎ไม่เอาน่า
‎เอาแบบนี้
‎ขายดาบนี่ให้ฉันนะ ‎เงินสดๆ 2,000 หยวน
‎[เสียงชายแก่จิ๊ปากไม่พอใจ]
‎[เสียงนับธนบัตร]
‎[พ่อค้า 2] นี่ อย่าเพิ่งไปสิ
‎อย่าเพิ่งไปสิ ฉันจะเพิ่มให้อีกนะ
‎(โรงรับจำนำไท่เซียง)
‎[ดนตรีลึกลับ]
‎ได้ไม่เกิน 5,000 หยวน
‎สามหมื่นหยวน ไม่เอาก็อย่าเอา
‎งั้น…
‎อย่างน้อย 20,000 หยวน
‎[เถ้าแก่โรงรับจำนำ] ‎นี่ๆ ทำไมยืนแบบนั้นล่ะ
‎ยืนดีๆ ไม่เป็นหรือยังไง
‎[ดนตรีหยุด]
‎[ดนตรีสดใส]
‎[สาวเสิร์ฟ] อาหารได้แล้วค่ะ นี่ค่ะ
‎[พนักงานต้อนรับหญิง] สวัสดีค่ะ
‎[ซางหยู] สวัสดีครับ
‎ห้องพักห้องหนึ่งครับ
‎[เสียงร้องสะดุ้ง]
‎(โปรสลีป)
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงเคาะประตู]
‎[เสียงฝีเท้าดังก้อง]
‎[เสียงไฟฟ้าลัดวงจร]
‎[ดนตรีอึดอัด]
‎[เสียงประตูล็อก]
‎(งดให้บริการ)
‎[ซางหยูตะโกน] ขอโทษครับ
‎ฉันกำลังฝัน
‎[เสียงฝีเท้าดังก้องเข้ามาใกล้]
‎[เสียงซางหยูหอบหวาดกลัว]
‎[ดนตรีระทึก]
‎[เอฟเฟกต์เวทมนตร์]
‎[เสียงร้องตะโกน]
‎[เสียงออกแรงสับ]
‎[ตะโกน] ‎ฉันกำลังฝัน
‎[เอฟเฟกต์เสียงดังวูบ]
‎[ซางหยู] ฉันกำลังฝัน
‎[เสียงหายใจหอบ]
‎[ดนตรีสนุกสนาน]
‎[เสียงขากเสมหะ]
‎[เสียงกลืนน้ำลาย]
‎[ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์สนุกสนาน ‎ดังในไนต์คลับ]
‎[เสียงคนโห่ร้องในไนต์คลับ]
‎[ดนตรีชะลอจังหวะลง]
‎[ผู้หญิง] ดื่มค่ะ
‎[เสียงผู้คนหัวเราะสนุกสนาน]
‎[ผู้หญิง] ฉันสนุกมากเลยค่ะ ‎[หัวเราะชอบใจ]
‎นี่บ้านผม
‎[เสียงครางมึนเมา]
‎[เสียงเปิดล็อกอิเล็กทรอนิกส์]
‎[เสียงปิดล็อกอิเล็กทรอนิกส์] ‎[ผู้หญิง] อุ๊ย เวรเอ๊ย
‎[เสียงผู้หญิงทั้งคู่หัวเราะ]
‎ค่าแท็กซี่
‎[เสียงผู้หญิงอุทานปฏิเสธ]
‎ไว้กินเนื้อย่าง
‎กู๊ดไนต์นะ
‎[ผู้หญิง] ไอ้เลวเอ๊ย ‎[เสียงเคาะประตู]
‎[เสียงผ่อนลมหายใจ]
‎[ดนตรีลึกลับ]
‎[เอฟเฟกต์เสียงทะลุมิติ]
‎[ดนตรีทะเล้น]
‎[เสียงหัวเราะชอบใจ]
‎[ซางหยู] ฉันกำลังฝัน
‎[เสียงผิวปากอารมณ์ดี]
‎[เสียงหัวเราะชอบใจ]
‎[ซางหยู] หือ
‎[เสียงสะดุ้งตกใจ]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[ดนตรีระทึก]
‎[เสียงอุทานลนลาน]
‎[เสียงยิงปืนรัว]
‎[เสียงครางเจ็บ]
‎[เสียงเดินย่ำเท้าหนัก]
‎[เสียงร้องเจ็บ]
‎[เสียงครางเจ็บ]
‎[เสียงหายใจหอบ]
‎[เอฟเฟกต์เสียงทะลุมิติ]
‎[ดนตรีระทึก]
‎[ซางหยู] นี่
‎ฉันกำลังฝัน
‎[เสียงร้องสะดุ้ง]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงหัวเราะชอบใจ]
‎[ดนตรีสนุกสนาน]
‎[พ่อค้าตลาดมืด] มันเป็นยังไงครับ
‎[ผู้ซื้อ 2] ดีๆ
‎[ดนตรีหยุด]
‎(ซางหยู หนึ่งล้านหยวน)
‎ใช่แล้ว
‎คุณซางได้โชคมาจากไหนกันล่ะเนี่ย
‎แล้วมันธุระอะไรของคุณ
‎[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
‎อย่าเข้าใจผิดสิ
‎ในธุรกิจนี้
‎ทุกคนมีกลเม็ดของตัวเองน่ะ
‎ปล้นสุสาน ค้าของเถื่อน
‎ใครจะรู้ว่าพวกมันมาจากที่ไหน
‎หากเกิดอะไรขึ้น ‎เราต้องรับผิดชอบไม่ใช่เหรอครับ
‎มีอะไรอีกไหมครับ
‎[เสียงหัวเราะประชด]
‎อย่าว่างั้นงี้นะครับ
‎เราเป็นตัวเลือก ‎ที่ดีที่สุดของคุณแล้วล่ะครับ
‎คุณซางครับ
‎หวังว่าจะเจอคุณบ่อยๆ
‎[เสียงแตรรถยนต์]
‎[ซาน] ซางหยูเหรอ
‎ซางหยู
‎เฮ้ย นี่
‎[ดนตรีลึกลับ]
‎[กลั้วขำ] ‎หึ อะไร
‎ไม่ใช่จะเจอกันชาติหน้าเหรอ
‎- ไปตายซะ ‎- [ซางหยู] เดี๋ยว
‎- อะไร ‎- [ซางหยู] อย่าเพิ่งครับ
‎ให้ผมเลี้ยงมื้อค่ำพี่นะ
‎พยายามจะหลอกใคร
‎- พี่ซาน ‎- หา
‎คุยกันตอนกินมื้อค่ำเถอะ
‎[เสียงน้ำเดือด]
‎ถ้านายไม่จ่าย ฉันจะฆ่านายซะ
‎[ซาน] ข้อความลาตายนั่น ‎พยายามทำให้ใครกลัวล่ะ
‎ซางหยู
‎ทำไมนายกลายเป็นแบบนี้
‎[ซาน] นายไม่เคย ‎เป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะ
‎นายไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ‎นอกจากการเขียนบท
‎นายคนเก่าทำให้ฉันเคารพนับถือ
‎นี่ฉันพูดกับนายอยู่นะ
‎สองหมื่นหยวน
‎[ซางหยู] ผมอยากใช้คืนพี่
‎ผมขอโทษนะ พี่ซาน
‎ผม…
‎ตั้งแต่นี้ผมจะเลิกเขียนบท
‎[เสียงซานถอนใจ]
‎[ซาน] เพื่อนเอ๊ย
‎ถ้านายมีโชคลาภ
‎ก็ชี้ช่องทางให้ฉันบ้างสิ
‎[เสียงสะอึก]
‎(ฟลาวเวอร์คาเฟ่)
‎[ดนตรีสงบผ่อนคลาย]
‎[เสียงฮวาเอ๋อร์เตรียมของดังกุกกัก]
‎อ๋อ สวัสดี
‎[ฮวาเอ๋อร์] อยากจะดื่มอะไรเหรอคะ
‎- ลาเต้ครับ ‎- [ฮวาเอ๋อร์] อ๋อ
‎[เสียงกดเครื่องคิดเงิน]
‎[ฮวาเอ๋อร์] สักครู่ค่ะ
‎(เจียนปิ่งตามสั่ง)
‎[ฮวาเอ๋อร์] คุณจะรับ ‎อย่างอื่นอีกไหมคะ
‎[เสียงวางถ้วยกาแฟ]
‎คุณรู้จักผมหรือเปล่า
‎[พ่นลมหายใจ] ‎คราวหน้าฉันจะรู้จักคุณค่ะ
‎[เสียงวางถ้วยกาแฟ]
‎ทำไมถึงจะขายร้านกาแฟครับ
‎ลูกค้าน้อย ใกล้เจ๊งค่ะ
‎- จะขายเราคาเท่าไรครับ ‎- ทำไม
‎คุณจะซื้อเหรอคะ
‎บอกตัวเลขมาหน่อยครับ
‎ค่าเช่า ค่าปรับปรุง กับอุปกรณ์…
‎อย่างน้อยๆ ก็หนึ่งล้านห้าแสนหยวน
‎[เสียงวางถ้วยกาแฟ]
‎[ดนตรีสนุกสนาน]
‎[ซางหยู] เมื่อเร็วๆ นี้ ‎ผมอยากสารภาพรัก
‎[ซาน] ก็แน่อยู่แล้ว
‎ฟังนะ ให้ฉันวิเคราะห์ให้ฟัง
‎นายเป็นนักเขียนบทหนัง
‎นายใช้คำได้เก่ง ‎และถ่ายทอดความคิดตัวเองได้ดี
‎ที่สำคัญที่สุดคือนายร่ำรวย
‎[ซาน] เธอจะรับรักนายอย่างแน่นอน
‎เงินน่ะ เป็นตัวเร่ง ‎ให้เกิดความรักมานานแล้ว
‎[ซาน] นายชนะใจเธอได้แน่
‎[เสียงซานหัวเราะชอบใจ]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงซางหยูครางเมา]
‎[เสียงทั้งคู่ถอนหายใจ]
‎[เสียงซานออกแรงและหายใจหอบ]
‎เอาล่ะ
‎ฉันจะไปแล้ว
‎ถ้าต้องการอะไรก็โทรหาฉันนะ
‎[เสียงซางหยูครางตอบรับ]
‎[เสียงซานถอนใจ]
‎[ซาน] ฉันไปแล้ว
‎[ดนตรีเจ้าเล่ห์]
‎(รวบรวมร้านทองของโลก)
‎[เสียงซางหยูร้องตกใจและซานตกใจตาม]
‎[เสียงซางหยูร้องทุรนทุราย]
‎[เสียงซานอุทานเจ็บเบาๆ ]
‎[ซางหยู] ฉันกำลังฝัน
‎[เอฟเฟกต์เสียงทะลุมิติ]
‎[เสียงซานร้องผวา]
‎[เสียงซานครางเสียงหลง]
‎อะไรเหรอ
‎[ซาน] เพื่อนเอ๋ย ‎นายมีพลังวิเศษหรือเปล่าเนี่ย หา
‎ต้องเป็นพระประสงค์ของพระเจ้า
‎เพื่อที่จะชดเชยให้กับ ‎ความทุกข์ทรมานทั้งหมดของนายยังไงล่ะ
‎[เสียงหายใจสั่น]
‎ฉันเห็นตัวนายเรืองแสงด้วย
‎เอาล่ะ พี่ซาน
‎พอได้แล้ว
‎ถ้าหากนายอยากได้อะไร
‎พี่ชายช่วยนายได้นะ ฮะ
‎ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป
‎นายคือน้องชายของฉัน
‎- ลุกขึ้น ‎- ไม่ลุกๆ
‎[เสียงพ่นลมหายใจ]
‎นี่ นี่หมายความว่ายังไง
‎ผมอยากรับเซ้งร้านนี้น่ะครับ
‎แต่หวังว่าคุณจะอยู่ดูแลต่อได้
‎[ซางหยู] ถ้าเจ๊ง ถือว่าผมเจ๊ง
‎เราจะ…
‎แบ่งกำไรกัน
‎[เสียงตบกระเป๋าใส่เงินสองครั้ง]
‎[ฮวาเอ๋อร์] นี่
‎หลังจากนี้ว่างไหมคะ
‎[ซางหยู] ร้านอาหารร้านนี้ดีจริงๆ ‎มีโต๊ะที่สำรองไว้ให้ผมทั้งปี
‎ดูซิว่าอยากกินอะไร
‎[ดนตรีโรแมนติก]
‎ซางหยู…
‎[ฮวาเอ๋อร์] ฉันรู้สึกเหมือนกับว่า ‎เคยได้ยินชื่อนั้นมาก่อนนะ
‎ภาษิตว่า "ได้อย่างเสียอย่าง" ครับ
‎เป็นชื่อเชยๆ ธรรมดา
‎น่ะครับ
‎[เสียงฮวาเอ๋อร์หัวเราะเบาๆ ]
‎ทำไมถึงอยากจะเซ้งร้านต่อคะ
‎ผม…
‎ผมชอบกาแฟมากๆ เลยน่ะครับ
‎ผมบังเอิญเดินผ่านร้านคุณ
‎[เสียงฮวาเอ๋อร์ขำ]
‎[ซางหยู] แต่ผมไม่รู้วิธีบริหาร
‎และผมคิดว่าคุณทำได้ดี จริงนะ
‎ดียังไงคะ
‎[ฮวาเอ๋อร์] ‎ฉันกำลังจะเจ๊งอยู่แล้วนะ
‎ร้านแบบคุณ…
‎ต้องการการเอาใจใส่
‎ให้เวลาแล้วมันจะดีขึ้น ถูกไหม
‎[พ่นลมหายใจ] ‎ชอบกาแฟกับทำธุรกิจ
‎เป็นคนละเรื่องกัน
‎พรุ่งนี้ฉันจะส่งสัญญาไปให้คุณ
‎แบกรับกำไรและการขาดทุนเท่าๆ กัน
‎แล้วแต่คุณ
‎ธุรกิจคือธุรกิจ
‎ผมไว้ใจคุณนะครับ
‎คุณไม่ได้แค่สนใจร้านกาแฟ ‎ใช่หรือเปล่าคะ
‎[เสียงสำลักน้ำ]
‎[เสียงไอ]
‎ถ้าหากว่าคุณแต่งงานแล้ว
‎หรือถ้าหากคุณไม่โสดแล้ว
‎ก็อย่าพูดให้เสียเวลาเปล่า
‎[เพลงซิมโฟนีหมายเลขห้า ‎ของเบโธเฟนบรรเลง]
‎[เอฟเฟกต์เสียงทะลุมิติ]
‎[เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง]
‎[เสียงสัญญาณเตือน]
‎[เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง]
‎[ดนตรีระทึก]
‎[เสียงอุทานเจ็บ]
‎[เสียงหายใจแรง]
‎[เสียงหัวเราะบ้าคลั่ง]
‎[เสียงอุทานออกแรง]
‎[เสียงร้องฮึด]
‎[เสียงโลหะบดขยี้กัน]
‎[เอฟเฟกต์เสียงทะลุมิติ]
‎ฉันกำลังฝัน ‎[อุทานตกใจ]
‎โอ้โฮ อู้หู
‎[ซานขำ] ‎ฉันเผลอหลับไป
‎- ขอบคุณ ระวังร้อน ‎- [ลูกค้าชาย 1] ครับ
‎เอ่อ ขอโทษด้วยค่ะ ‎โต๊ะของเราเต็มหมดแล้ว
‎- อ๋อ ไม่เป็นไรครับ ผมซื้อกลับ ‎- [ลูกค้าหญิง] ฉันซื้อกลับด้วย
‎- อันนี้ก็น่ารักดีนะ ‎- [ลูกค้าชาย 2] ผมเอาอเมริกาโน่
‎[เสียงผู้คนคุยกันในร้านกาแฟ]
‎[ฮวาเอ๋อร์] นี่ค่ะ
‎รอสักครู่นะคะ
‎ขอโทษค่ะ มีลูกค้าเยอะเลย
‎ขอบคุณ
‎[เสียงเครื่องชงกาแฟ]
‎[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
‎(เจียนปิ่งตามสั่ง)
‎[ซาน] นายขวางทางฉัน ‎ไม่เห็นเหรอว่าฉันแจกเงินอยู่น่ะ
‎ผมยืนอยู่นานแล้วนะ
‎- ดื่มหมดแก้วหนึ่งแล้ว ‎- [ซาน] เข้าไปสิ
‎ฉันจะจับตาดูพวกนาย
‎(เจียนปิ่งตามสั่ง)
‎[ผู้หญิง] ขอบคุณค่ะ
‎[ดนตรีสงบผ่อนคลาย]
‎[เสียงพ่นลมหายใจขำ]
‎[ฮวาเอ๋อร์] ในร้านของฉัน
‎ไม่ใช่สิ ในร้านของเราน่ะ
‎ฉันไม่เคยเห็นลูกค้า ‎เยอะแบบนี้มาก่อนเลยนะ
‎คุณต้องนำโชคดีมาด้วยแน่ๆ
‎ไม่หรอกๆ
‎ผมก็ไม่เคยดื่มกาแฟ ‎เยอะขนาดนี้ในหนึ่งวัน
‎ห้าถ้วยเต็มๆ
‎[หัวเราะเบาๆ ] ‎หกถ้วยต่างหาก
‎หกเหรอ
‎[เสียงฮวาเอ๋อร์หัวเราะเบา]
‎[ฮวาเอ๋อร์] นี่ วันนี้ ‎ไม่ไปทำงานเหรอ มีเวลาว่างเยอะจัง
‎อือ ปกติผมทำงานตอนกลางคืน
‎อ๋อ เป็นยามเหรอ
‎[เสียงหัวเราะเบาๆ ]
‎ไหนลองบอกคำใบ้ฉันมาสามคำซิ
‎ฉันจะทายว่าคุณทำงานอาชีพอะไรน่ะ
‎- คุณทายไม่ถูกหรอก ‎- ขอลองหน่อย
‎ไม่มีอะไรต้องเสียนี่นา
‎[เสียงซางหยูจิ๊ปากและสูดปาก]
‎ความฝัน
‎ค้นหา
‎ได้รับ
‎[ฮวาเอ๋อร์] ฉันรู้แล้วล่ะ ‎คุณเป็นนักเขียนบทหนัง
‎ฉันทายถูกใช่ไหม
‎ทำไมทายว่าผมเป็นคนเขียนบทหนัง
‎ก็การเขียนเรื่องราว
‎ก็เหมือนการถักทอความฝันไงล่ะ
‎[ฮวาเอ๋อร์] หลังจากนั้นก็ค้นหา
‎ตัวละครหลักถ้าไม่ค้นหาความรัก
‎ก็ค้นหาตัวตนของตัวเอง
‎ส่วนเรื่องได้รับ
‎ตอนสุดท้ายของเรื่อง ‎คุณมักได้รับบางอย่างเสมอ
‎จะเป็นความสำเร็จ
‎หรือว่าประสบการณ์ก็ดี
‎[เสียงฮวาเอ๋อร์หัวเราะเบาๆ ]
‎[ดนตรีร็อกเร้าใจ]
‎[เสียงซางหยูร้องสะใจ]
‎[เสียงร้องเจ็บ]
‎[เสียงหัวเราะบ้าคลั่ง]
‎ฉันกำลังฝัน
‎[เอฟเฟกต์เสียงทะลุมิติ]
‎[เสียงดังครืน]
‎[ซาน] ใครน่ะ เกิดอะไรขึ้น
‎นายทำอะไรน่ะ ‎[เสียงฮึดฮัด]
‎[เสียงซางหยูหัวเราะชอบใจ]
‎[ลูกค้า] อ๊ะ ขอบคุณครับ
‎[เสียงผู้คนคุยกันในร้านกาแฟ]
‎มีแผนจะเดินไปส่งฉัน
‎ที่บ้านทุกวันจริงๆ เหรอ
‎เป็นไปได้
‎หรืออย่างน้อยที่สุด ‎ที่ผมทำให้หุ้นส่วนได้น่ะครับ
‎[ฮวาเอ๋อร์] ผิดแล้ว
‎คุณดื่มกาแฟหกถ้วยต่อวันด้วยนะ
‎[เสียงซางหยูกระแอม]
‎[เสียงสัญญาณปลดล็อกรถ]
‎นี่รถคุณเหรอ ‎[เสียงซางหยูขำ]
‎ลองขับไหม
‎ฉันไม่ได้ขับรถมานานมาก
‎[ซางหยู] ไม่เป็นไร
‎- เอาเลย อย่าห่วงเรื่องชน ‎- หา
‎[ฮวาเอ๋อร์] ไม่ต้องห่วงเหรอ ‎ฉันจ่ายค่าซ่อมไม่ไหวน่ะ
‎[เสียงสตาร์ทรถ]
‎- [ซางหยู] ไม่เป็นไร ‎- [ฮวาเอ๋อร์] ไม่เป็นไรเหรอ
‎[ซางหยู] ไม่เป็นไร
‎[ดนตรีสงบผ่อนคลาย]
‎อันที่จริง…
‎รถคันนี้เป็นของคุณนะครับ
‎คุณรวยมากเลยใช่หรือเปล่า
‎คุณต้องเป็นนักเขียนบทหนัง ‎ที่โด่งดังมากแน่ๆ เลย
‎งั้นมาคุยกันแบบนักเขียนบทหนังนะคะ
‎คุณจะเลือกอะไรคะ สุภาพหรือตรงๆ
‎สุภาพสิ
‎ฉันโสดมาหลายปีแล้ว
‎ไม่ใช่ว่าฉันอยากได้รถ
‎หรือว่าอยากได้แมนชั่น ‎หรือว่าอะไรหรอกนะคะ
‎นี่ คุณมีเงินเท่าไรน่ะ
‎บอกหน่อยสิ
‎[เสียงซางหยูขำ]
‎เออ รู้ไหม ปกติฉันทำงานแบบเป็นสุข
‎สนุกและเรียนรู้สิ่งต่างๆ
‎ใส่ชุดนักเรียน ‎มาที่นี่งั้นเหรอเนี่ย หา
‎ฉันจะบอกให้นะ
‎♪ ฉันเงยหน้ามอง ‎ไฟถนนอันแสนโดดเดี่ยว ♪
‎♪ เรื่องราวรักแสนเศร้า ‎เข้ามาสู่ห้วงความคิด ♪
‎♪ ฉันชอบเธอ ♪
‎♪ ชอบสายตาที่ชวนหลงใหล ♪
‎♪ ชอบเสียงหัวเราะที่ทำให้ไหวหวั่น ♪
‎♪ ฉันหวังไว้ ♪
‎♪ ว่าจะได้สัมผัสใบหน้าที่อ่อนโยน ♪
‎♪ ของเธออย่างเบามืออีกครั้ง ♪
‎♪ หวังจะกุมมือ ‎และพูดคุยในฝันของเรา ♪
‎♪ ไม่ต่างจากเมื่อวาน ♪
‎♪ เธอและฉัน ♪
‎นายชื่ออะไรเหรอ
‎ซางหยู
‎♪ ทุกค่ำคืน ฉันเดินข้างเงาตัวเอง ♪
‎♪ ร่อนเร่ไปอย่างไร้จุดหมาย ♪
‎[เสียงสะอื้น]
‎♪ รู้สึกหนาวจับใจ ♪
‎[ฮวาเอ๋อร์] มองอะไรล่ะเจ้าหนู ‎กลับบ้านไป
‎[เสียงร้องไห้]
‎♪ ฉันเคยอยู่แต่ในโลกของตัวเอง ♪
‎♪ โดยไม่รู้สักนิด ♪
‎♪ ว่าเขาเจ็บปวดแค่ไหน ♪
‎[เสียงร้องไห้]
‎♪ ฉันชอบเธอ ♪
‎♪ ชอบสายตาที่ชวนหลงใหล ♪
‎♪ ชอบเสียงหัวเราะที่ทำให้ไหวหวั่น ♪
‎[เสียงหัวเราะ]
‎♪ ฉันหวังไว้ ♪
‎♪ ว่าจะได้สัมผัสใบหน้าที่อ่อนโยน ♪
‎♪ ของเธออย่างเบามืออีกครั้ง ♪
‎♪ หวังจะกุมมือ ‎และพูดคุยในฝันของเรา ♪
‎♪ ไม่ต่างจากเมื่อวาน ♪
‎♪ เธอและฉัน ♪
‎เมื่อไหร่เราถึงจะได้ดูหนัง ‎ที่คุณเขียนบทล่ะคะ
‎ฉันอยากรู้จริงๆ นะคะ
‎ว่าคุณเขียนเรื่องราวแบบไหน
‎[ฮวาเอ๋อร์พ่นลมหัวเราะ]
‎[เสียงตัวละครในภาพยนตร์ ‎คุยกันเป็นภาษาอังกฤษ]
‎[ดนตรีตื่นเต้น]
‎[เสียงพิมพ์คีย์บอร์ด]
‎[ลูกค้า] สวัสดี ขอมอคค่าค่ะ
‎[ดนตรีหยุด]
‎นี่ นี่มันอะไรกันน่ะ
‎นายไม่ต้องเขียนอะไรพวกนี้อีกแล้วล่ะ
‎[เสียงถอนใจ]
‎[ฮวาเอ๋อร์] งั้นมาคุยกัน ‎แบบนักเขียนบทหนังนะคะ
‎คุณจะเลือกอะไรคะ สุภาพหรือตรงๆ
‎[ซางหยู] ถ้าเป็นตรงๆ ล่ะ
‎[ฮวาเอ๋อร์] ฉันทิ้งคนแบบคุณ
‎ได้สามคนในปีเดียว
‎[ดนตรีอึดอัด]
‎[ซางหยู] ฉันกำลังฝัน
‎[เอฟเฟกต์เสียงทะลุมิติ]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงซานร้องไห้]
‎[ซาน] นายทำอะไรน่ะ
‎มีอะไรอยู่ในมือของนาย
‎พี่ทำอะไรน่ะ
‎นายเอาบทนี่ ‎มาจากความฝันของนายด้วยเหรอ
‎น่าทึ่งชะมัด
‎ประทับใจมาก
‎[ชายในโทรศัพท์] ใครเป็นคนเขียนน่ะ ‎บทนี้สุดยอดมากเลยนะ
‎ผมให้สองแสนหยวนเลย ตกลงไหม
‎[ซาน] แค่สองแสนเหรอ เลิกล้อเล่นน่า
‎[ซาน] นักเขียนบทไม่ต้องการเงิน
‎แต่มีเงื่อนไขหนึ่งข้อ
‎เขาอยากได้ดารานำชายหญิง ‎ที่โด่งดังที่สุด
‎- [พ่อค้าตลาดมืด] คุณซาน ‎- คราวนี้ผมอยากได้สองเท่า
‎ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย ‎ผมจะลงทุนแค่ห้าล้านหยวน
‎จะหาเงินจากไหน
‎ผมจะลงทุน
‎ผมให้คุณร้อยล้านหยวน
‎[โฆษก] ซางหยู
‎ผู้เคยเป็นชายหนุ่มผู้มีพรสวรรค์ ‎ที่อ่อนน้อม
‎เริ่มที่จะมีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมา
‎ด้วยการเป็นนักเขียนบทหนัง ‎ที่มีอนาคตที่สุดของจีน
‎หลังฝึกฝนทักษะมาสิบปี
‎ตอนนี้เขามีส่วนสำคัญในวงการภาพยนตร์
‎[ซาน] ถ้าคุณไม่สนใจ ‎ผมหาคนอื่นแทนได้
‎มีคนตั้งมากมายที่สนใจน่ะนะ
‎เชื่อไหมว่าผมขายมันให้คนอื่น ‎แล้วซื้อกลับมาขายให้คุณ
‎บวกสิบเท่าได้
‎[โฆษก] สามขวบอ่านหนังสือ ‎ห้าขวบเขียนกลอน
‎เจ็ดขวบผลิตผลงานออกมา
‎เขามีชื่อเล่นว่า ‎เชกสเปียร์แห่งวงการภาพยนตร์
‎ระหว่างเรียนมหาวิทยาลัย ‎ก็ได้รับความสนใจจากวงการแล้ว
‎เขาไม่ทำตัวเป็นจุดเด่น ‎ตอนทำงานฝ่ายครีเอทีฟ
‎กับผู้กำกับชื่อดัง
‎เอาล่ะ เราจะทำ
‎[ซาน] เราจะเตรียมสัญญาให้เรียบร้อย
‎แล้วโอนเงินให้ในวันพรุ่งนี้นะครับ
‎[ดนตรีตื่นเต้น]
‎[โฆษก] เขามีโอกาสที่จะมีชื่อเสียง
‎แต่เขาเลือกที่จะปฏิเสธ
‎เขายืนกรานที่จะมีชีวิตที่ท้าทาย ‎และบรรลุเป้าหมาย
‎ดังนั้นเขาจึงสละสิทธิ์ ‎ผลงานทั้งหมดของเขา
‎และยังปฏิเสธการเป็นที่สนใจของสื่อ
‎ในช่วงนี้ เขาออกเดินทางรอบโลก
‎สะสมวัตถุดิบในการเขียนมากมาย
‎วันนี้ เขาเริ่มโปรเจกต์ ‎ภาพยนตร์ชั้นนำ 20 เรื่องพร้อมกัน
‎ไม่ต้องสงสัย
‎ว่าเขาเป็นผู้มีอิทธิพล ‎ในวงการภาพยนตร์ของจีน
‎[ซางหยู] ไม่พูดเกินจริงไปหน่อยเหรอ
‎ทุกคนก็เริ่มต้นแบบนี้แหละ
‎[เสียงปรบมือ]
‎ที่จริงแล้วผมไม่ได้เก่งขนาดนั้น
‎[ซางหยู] เป็นเวลานานเลย
‎ที่ผมไม่ได้เขียนบทดีๆ
‎เพราะผมหาเหตุผลในการเขียนไม่ได้
‎แต่ว่าตอนนี้
‎[ซางหยู] ผมมีความมุ่งหมายใหม่ครับ
‎และเพราะความมุ่งหมายนี้
‎ผมจะกลายเป็นคนที่ดีขึ้น
‎ขอบคุณนะครับ
‎[เสียงปรบมือ]
‎[ดนตรีระทึกปนสยอง]
‎[เสียงพ่นลมหายใจ]
‎[ดนตรีเร่งจังหวะระทึกขึ้น]
‎[เสียงออกแรงโยน]
‎[เสียงปีศาจหายใจฮืดฮาด]
‎[ซาน] เหลือเชื่อเลย
‎ไทสันก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ
‎[ดนตรีหยุด]
‎[ซานหัวเราะ] ‎คิดอะไรอยู่ คุณซางหยู
‎ผมตระหนักอะไรบางอย่างได้ ‎เมื่อไม่นานนี้
‎อะไรเหรอ
‎คนที่ประสบความสำเร็จในโลก
‎มีอยู่สองประเภท
‎ประเภทแรก
‎พวกหลอกลวง
‎[ซาน] อ้อ
‎พวกเขาสละเวลา ‎กับสิ่งที่คนอื่นไม่เต็มใจจะสละ
‎เช่น ความรัก ครอบครัว ‎มิตรภาพ ความบันเทิง และอื่นๆ
‎[ซางหยู] เพื่อแลกกับ ‎เวลาที่เพิ่มขึ้น
‎ในการได้มาซึ่งที่เชื่อว่าความสำเร็จ
‎อีกประเภทหนึ่ง ก็คือโจร
‎พวกเขาอัจฉริยะ
‎พวกเขาสร้างสิ่งต่างๆ ‎ที่เปลี่ยนแปลงโลกได้เสมอ
‎แต่พวกเขาสร้างมันจริงๆ เหรอ
‎การสร้างสรรค์ทั้งหมด ‎ที่จริงเป็นแค่การค้นพบ
‎[ดนตรียิ่งใหญ่]
‎มีโลกใบอื่นอยู่รอบตัวของทุกๆ คน
‎[ซางหยู] คุณไม่อาจเห็น ‎หรือสัมผัสมัน
‎แต่เมื่อคุณมีพลัง ‎ที่จะไปยังโลกใบนั้น
‎และนำเสนอสิ่งต่างๆ ที่อยู่ที่นั่น
‎มันก็กลายเป็นการสร้างสรรค์
‎[เสียงซานกระแอม] ‎ผมได้เดินผ่านประตูบานนั้นไป
‎[เสียงซานผ่อนลมหายใจ]
‎[ซางหยู] แต่เหมือนบางอย่างขาดหายไป
‎- ผมควบคุมความคิดไม่ได้ ‎- ฟังนะ
‎สิ่งที่เกิดขึ้น
‎เป็นพระประสงค์ของพระเจ้าไงเล่า
‎เออ พระเจ้าทรงเลือกนาย ‎พระองค์ทรงเลือกคนที่เหมาะสม
‎[เสียงซานหัวเราะ]
‎บอกฉันสิ ‎ถ้านายคิดว่าเราทำให้มันสำเร็จได้น่ะ
‎ตลอดประวัติศาสตร์
‎มีแค่สองอย่างเท่านั้น ‎ที่ทำให้คนตายแบบมหาศาล
‎[ซาน] อย่างแรกคือภัยธรรมชาติ
‎อย่างที่สองก็คือสงคราม
‎แล้วอะไรคือต้นเหตุของสงครามกันล่ะ
‎ความยากจนไง
‎ดังนั้น เรากำจัดสงครามได้
‎[ซาน] โดยกำจัดความยากจนเท่านั้น
‎และมีเพียงแค่นายเท่านั้นที่ทำได้
‎[ซาน] เราน่าจะสร้างตึกซางหยู
‎มันน่าจะสูงอย่างน้อยสองเท่า ‎ของเบิร์จคาลิฟา
‎เราจะเชิญผู้คนที่กำลังอดอยาก ‎และไร้บ้านในโลกมา
‎พวกผู้อพยพกับโจรสลัด ใช่ไหม
‎อาหาร ที่หลบภัย ‎ความบันเทิง การศึกษา
‎ฟรีหมด
‎แถมเราสร้างไว้ในแต่ละประเทศได้ด้วย
‎[ซาน] เริ่มตั้งแต่ปีหน้า
‎รางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ
‎ก็จะเป็นของนาย ‎[เสียงซานหัวเราะ]
‎[ซาน] ถ้านายเห็นว่าทำได้ ‎ฉันก็จะลงมือเลย
‎นายสุดยอดมาก คุณซางหยู
‎[ดนตรีหยุด]
‎(ฟลาวเวอร์คาเฟ่)
‎[ฮวาเอ๋อร์] ฉันไม่เคย ‎เห็นร้านของตัวเองจากมุมนี้เลยค่ะ
‎[ดนตรีโรแมนติก]
‎ดูตรงนั้นสิครับ
‎[ซางหยู] ผมเคยคิดว่า ‎ความมั่งคั่งรุ่งเรืองของเมืองนี้
‎ไม่เกี่ยวอะไรกับผม
‎แต่ว่าตอนนี้…
‎เพราะว่าคุณ
‎ผมคิดว่าทำให้เมืองนี้ ‎สว่างไสวกว่าเดิมได้
‎[เสียงพลุ]
‎[เสียงซานร้องลั่น]
‎[ซางหยู] ตอนนี้
‎ผมรู้สึกว่ามีชีวิตจริงๆ
‎ผมไม่เคยหวังว่าจะชนะใจคุณ
‎การอยู่กับคุณทุกวันแบบนี้
‎พอแล้วสำหรับผม
‎จะทำแบบนั้นได้อีกนานแค่ไหน
‎[ซางหยู] หือ
‎จากวันที่คุณโผล่มา
‎จนถึงวันที่คุณจากไปกะทันหัน
‎[เสียงพลุดังอยู่ไกลๆ ]
‎[ซางหยู] ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‎[ซางหยู] คุณอาจจะจำผมไม่ได้
‎ผมโดดเรียนหลายวิชาเลย
‎เพื่อที่จะไปดูหนังกับคุณ
‎[เสียงถอนหายใจ]
‎[เสียงสูดปาก]
‎[ดนตรีหยุด]
‎ถ้าวันนี้ผมเป็นเด็กคนนั้น…
‎คุณจะอยู่กับผมหรือเปล่าครับ
‎คุณ…
‎[เสียงหายใจแรง]
‎[เสียงถอนหายใจ]
‎[เสียงสูดปาก]
‎[เสียงน้ำไหล]
‎[เสียงวัตถุพุ่งด้วยความเร็ว]
‎[เสียงครางเจ็บ]
‎ซางหยู
‎[ดนตรีตึงเครียด]
‎ซางหยู คุณโอเคไหม
‎[ฮวาเอ๋อร์] ซางหยู
‎[เสียงกีตาร์ทำนองช้า]
‎♪ การทำให้เธอรักฉัน ♪
‎♪ ช่างง่ายดาย ♪
‎♪ แต่การได้พบเธอ ♪
‎♪ ยากยิ่งนัก ♪
‎♪ เธอนั่งบนเรือที่ชักใบขึ้น ♪
‎♪ แล่นไปยังฝั่งตรงข้าม ♪
‎♪ ช่างง่ายดาย ‎ที่หญิงชายจะตกหลุมรัก ♪
‎♪ เมื่อหลงอยู่ในวังวน ‎หลงใหลในตัวเธอ ♪
‎♪ เรือนั้นล่มลง ♪
‎♪ และบาดแผลก็เริ่มบาดลึก ♪
‎[เสียงกีตาร์หยุด]
‎[ดนตรีลึกลับ]
‎[เสียงผู้หญิงหัวเราะดังไกลๆ ]
‎คุณซางหยู
‎สวัสดี
‎[ขำ] ‎คุณซางหยู
‎[เสียงขำ]
‎ทำไมถึงได้มาดื่ม ‎อยู่คนเดียวที่นี่ล่ะ
‎นี่ ข้างนอกมันระเบิดเถิดเทิงเลย
‎ออกไปสนุกข้างนอกกับฉันเถอะ
‎ผมเหนื่อย
‎เอ่อ…
‎นายทะเลาะกับฮวาเอ๋อร์งั้นเหรอ
‎[เสียงข้อความเข้า]
‎[เสียงซานถอนใจ]
‎พวกผู้หญิงน่ะนะ ‎[จิ๊ปาก]
‎[ซาน] อย่างแรกพวกเธอนิยามตัวเอง ‎และอยากได้ร่างกายของนาย
‎จากนั้นก็เรียกร้องความสนใจจากนาย
‎เมื่อพวกเธอปั่นหัวนายได้
‎แล้วนายคิดว่ามันเป็นเรื่องจริง
‎นายจะคิดว่าเธอช่างจริงใจ
‎นายจะคิดว่าเธอแตกต่าง ‎จากผู้หญิงคนอื่นในโลกด้วยซ้ำไป
‎นายรู้สึกเหมือนเธอ ‎ไม่ต้องการอะไรจากนายเหมือนกัน
‎- และนายคิด… ‎- พี่ซาน
‎[ซาน] หือ
‎ผมจะได้รับผลกรรม
‎เพราะสิ่งที่เราเอามาไหม
‎นายเป็นคนเอามาไม่ใช่เหรอ
‎นายเอาสิ่งที่เป็นของนาย
‎นายไม่ได้เอาอะไรมาจากคนอื่น
‎ทำไมถึงต้องรับผลกรรมล่ะ
‎[ซาน] ไม่ได้ทะเลาะกับฮวาเอ๋อร์ ‎จริงเหรอ
‎จำเรื่องประตูที่ผมเคยเล่าให้ฟัง ‎ได้หรือเปล่า
‎บางทีวันหนึ่ง…
‎ผมอาจเข้าไปแล้วไม่กลับมา
‎[ซาน] นายจะบอกอะไร
‎นายเข้านอนแล้วจะไม่ฟื้นงั้นเหรอ
‎ช่วงนี้นายแค่เหนื่อยเกินไปน่ะ
‎นายไปพักผ่อนบ้างเถอะ
‎นอนหัวค่ำหน่อย นะ
‎[ดนตรีลึกลับ]
‎[เสียงซานไอ]
‎- ทำอะไรน่ะ ‎- [ซาน] หือ
‎เอ่อ…
‎คืนนี้ผมอยากจะนอนคนเดียว
‎[เสียงซานขำ]
‎ได้
‎นายเหนื่อย หยุดพักสักวัน
‎นอนให้หายเหนื่อย
‎แล้วทุกอย่างจะผ่านไป เนอะ
‎[เอฟเฟกต์เสียงทะลุมิติ]
‎[ดนตรีอึดอัดตึงเครียด]
‎[เอฟเฟกต์เสียงฟ้าร้อง]
‎[เสียงร่างสลาย]
‎[ดนตรีเร่งจังหวะระทึกขึ้น]
‎[เสียงร้องสะดุ้ง]
‎[เสียงหายใจหอบแรง]
‎[เสียงร้องเจ็บ]
‎[เสียงกระแทก]
‎[เสียงหัวเราะบ้าคลั่ง]
‎[เสียงหัวเราะชอบใจ]
‎[ลุง] ถ้านายอยากตื่น
‎แค่บอกตัวเองว่า
‎"ฉันกำลังฝัน"
‎[ตะโกน] ‎ฉันกำลังฝัน
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงของมีคมปัก]
‎[เสียงร้องเจ็บ]
‎[ซางหยูอุทานตกใจ] ‎อะไรเนี่ย เกิดอะไรขึ้น
‎[เสียงร้องขัดขืน]
‎[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงขากและถ่มเสมหะ]
‎[เสียงผ่อนลมหายใจ]
‎เลิกสร้างปัญหาได้แล้ว
‎ฉันมีเรื่องสำคัญต้องทำ
‎นายทำเพื่อตัวเองได้ดีอยู่
‎นายโด่งดังแล้ว ‎นายไม่ไปโรงรับจำนำอีกต่อไป
‎ผู้กล้าขยาดสิ่งแวดล้อมเก่าๆ
‎ต้องการเท่าไร บอกมา
‎ห้าล้านหยวน
‎[ซางหยู] ขอโทรศัพท์ก่อน
‎[เฉียง] ใครให้นายต่อรองกัน
‎พี่เฉียง
‎[ร้องตกใจ] ‎ทำอะไรเนี่ย
‎คิดว่าตัวเองมีค่าเท่าไร
‎[เฉียง] บอกราคามาซิ
‎จะให้สิบล้านหยวน
‎อย่ามาก่อกวนอีก
‎ดอลลาร์สหรัฐฯ นะ
‎[เฉียง] ตกลง ต่อโทรศัพท์สิ
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงการ้อง]
‎[เสียงมอเตอร์ไซค์]
‎- [ซาน] เขาอยู่ไหน ‎- [อันธพาล] เงินล่ะ
‎หยุดไร้สาระ เขาอยู่ไหน
‎[เสียงถอนใจ]
‎[ซาน] เขาอยู่ไหน
‎[เสียงอุทานวิตก]
‎อันที่จริง…
‎เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันหรอกนะ
‎ฉันก็แค่ช่วยเอาเงิน ‎มาส่งมอบให้เท่านั้นเองน่ะ
‎ครอบครัวของเขาย้ำว่าให้ฉัน ‎เห็นตัวประกันตอนที่ส่งมอบเงิน
‎ถ้านายเอาเงินไป ‎แต่ฉันไม่เห็นตัวประกัน
‎ไม่คิดว่านั่นไม่ใช่ ‎วิธีการที่เหมาะสมหรอกเหรอ หือ
‎[เสียงฟาดและร้องเจ็บ]
‎[ดนตรีตึงเครียด]
‎[เฉียง] ฮวาเอ๋อร์คือใคร
‎สาวคนใหม่แกเหรอ
‎เอาคืนมา
‎(ยอดเงินในบัญชี)
‎[เฉียง] ฉันประเมินค่าแกต่ำไปซะแล้ว
‎ไม่สงสัยว่าทำไมแกถึงได้อวดดีนัก
‎ล้าน สิบล้าน ร้อยล้าน…
‎แค่เงินฝากในธนาคาร ‎ก็ 300 ล้านหยวนแล้ว
‎แกทำงานอะไรกันแน่
‎ฉันแค่ขอเงินนิดหน่อย
‎[เฉียง] ฉันขอเงินน้อยไปมากจริงๆ
‎พี่เฉียง
‎เกิดเรื่องแย่ๆ กับผม
‎ผมจะอยู่ได้อีกไม่นาน
‎[ซางหยู] เอาเงินไปเลย ‎แล้วปล่อยเราไป
‎ให้ผมจัดการเรื่องสุดท้าย
‎ผมจะขอบคุณ
‎[เสียงซานไอและร้องตกใจ]
‎เกิดอะไรขึ้น
‎ซางหยู
‎นายโอเคไหม
‎พวกนั้นทำอะไรกับนายน่ะ
‎พวกแก ไอ้พวกสารเลว ‎รู้หรือเปล่าว่าเขาเป็นใคร
‎แกรับผลที่ตามมาไหวหรือเปล่า นี่
‎แกที่นั่งบนโซฟาน่ะ ‎[เสียงโลหะฟาด]
‎หา ‎[อุทานร้อนใจ]
‎พี่ซานๆ
‎- เรื่องอื่นเอาไว้ทีหลังนะ ‎- [ซางหยู] พี่ซาน
‎มาคุยเรื่องธุระของเราก่อน
‎อ๊ะ คุณซางครับ
‎[กลั้วขำ] ‎คุณกลับมาแล้ว
‎[พนักงานต้อนรับชาย] คุณซาน
‎คุณซานเป็นอะไรครับ
‎- เขาเมาน่ะ ‎- อ๋อ เมาน่ะเอง
‎ส่งของครับ
‎[เสียงสัญญาณลิฟต์]
‎[เสียงฝนตก]
‎[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
‎[เฉียง] นายมีชีวิตที่ดีเลยนะเนี่ย
‎ไม่ใช่แล้ว
‎มันไม่ถูกต้อง พี่เฉียง
‎ในบ้านควรจะมีอะไรมากกว่านี้สิ
‎เสร็จแล้วก็ไปเถอะครับ
‎ไม่เป็นไร ‎แค่โทรตามให้เจ้าของมารับครับ
‎[ดนตรียิ่งใหญ่ปนระทึก]
‎[เสียงสูดจมูก]
‎[เสียงแผลในอดีตเปิดออก]
‎[เสียงครางเจ็บ]
‎แกเอาของทั้งหมดนี่มาได้ยังไงกันน่ะ
‎[เสียงอุทานเจ็บ]
‎[น้ำเสียงเจ็บปวด] ‎แลกด้วยชีวิต
‎ใครไม่เคยแลกชีวิตเพื่อเงินบ้างล่ะ
‎ทำไมชีวิตแกถึงแลกเงินได้เยอะมาก
‎[เสียงตบมือและหัวเราะ]
‎[เฉียง] วางมันลง
‎จำเป็นต้องย้ายมันหรือเปล่า
‎[ซางหยู] โธ่เอ๊ย พี่เฉียง
‎เอาไปหมดไม่ไหวหรอก ผมโอเค
‎[ซางหยู] ผมจะไม่แจ้งตำรวจ
‎แต่ถ้าพี่ฆ่าผม…
‎เป็นความผิด
‎โจรขโมยของก็เพื่อที่จะไม่ต้อง ‎ขโมยของอีกเลยตลอดชีวิต
‎แต่ก็ยังเป็นโจรอยู่ดี
‎[เฉียง] คนที่ทรยศหลักการของตัวเอง
‎ตลอดชีวิตที่เหลือ…
‎ไม่อาจควบคุมโชคชะตาของตัวเองได้
‎[เสียงเครื่องติดต่อ]
‎[พนักงานต้อนรับชาย] คุณซางครับ
‎อยู่หรือเปล่าครับคุณซาง
‎[พนักงานต้อนรับชาย] ‎คุณโอเคหรือเปล่าครับคุณซาง
‎[ซางหยู] มีอะไร
‎[พนักงานต้อนรับชาย] ‎คุณมีแขกนะครับ คุณซาง
‎เป็นผู้หญิงที่ชื่อฮวาเอ๋อร์
‎- ผมควรจะให้เธอขึ้นไปหรือเปล่าครับ ‎- คุณซางไม่อยู่น่ะ
‎- [ซางหยู] บอกเธอให้มาวันอื่น ‎- ซางหยู
‎[ฮวาเอ๋อร์] คุณกำลังหนี ‎อะไรอยู่กันแน่คะ
‎[ขึ้นเสียง] ‎ก็หนีคุณน่ะสิ รีบไปซะ
‎[ซางหยู] ไปเดี๋ยวนี้ ‎[เสียงยื้อยุดกันดังจากเครื่อง]
‎เกิดอะไรขึ้นกับคุณหรือเปล่าคะ
‎[พนักงานต้อนรับชาย] คุณซางครับ ‎ให้เธอขึ้นไปเถอะนะครับ
‎- คุยกันแบบตัวตัว ‎- หุบปากเลย
‎[ซางหยู] จำที่คุณ ‎เคยพูดไว้ได้หรือเปล่า
‎คุณทิ้งคนแบบผมได้สามคนในปีเดียว
‎วันนี้นับผมเข้าไปด้วยเลย
‎คราวนี้คุณ…
‎แค่ชดเชยให้กับความรู้สึกผิด ‎ในอดีตใช่ไหม
‎[ดนตรีเศร้า]
‎คุณผู้หญิงครับ
‎[พนักงานต้อนรับชาย] ประตูเปิดแล้ว
‎[เสียงลิฟต์เปิด]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงฝนฟ้าคะนอง]
‎[เสียงฮวาเอ๋อร์ร้องตกใจ] ‎อย่าขยับ ไม่งั้นโดนรัดคอ
‎[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
‎[เสียงฮวาเอ๋อร์อุทานวิตก]
‎[ฮวาเอ๋อร์] ซางหยู
‎อยู่หรือเปล่า ซางหยู
‎คุณโอเคไหม
‎ซางหยู…
‎[ซางหยู] อย่าถอดออก
‎ถ้าถอดออก คุณจะตาย
‎[เฉียง] คู่รักคร่ำครึ
‎พอมีเงินขึ้นมาก็เริ่มมองหาความรัก
‎[ฮวาเอ๋อร์] พวกคุณเป็นใครกันแน่
‎ต้องการอะไร
‎ต้องการเงินใช่หรือเปล่า
‎ฉันมีร้านกาแฟ ขายได้เงินอยู่บ้าง
‎พวกคุณเอามันไปได้เลย
‎- ฮวาเอ๋อร์ ‎- ซางหยู
‎[เสียงฮึดฮัด]
‎พวกแกห้ามแตะต้องเธอ ‎อย่าได้แตะต้องเธอ
‎- [ซางหยู] ห้ามแตะต้องเธอ ‎- ซางหยู…
‎พี่เฉียงๆ
‎ผมผิดเอง
‎[ซางหยู] ขอร้อง ปล่อยเธอไปเถอะ
‎อยากได้อะไรก็เอาไป
‎ยังมีของอีกเยอะ
‎ผมยังมีของอีก เป็นของพี่หมด
‎[ซางหยู] ขอร้องล่ะ
‎ซางหยู
‎เพิ่งเคยมาครั้งแรกเหมือนกันใช่ไหม
‎[เฉียง] รู้หรือเปล่าว่าเขาทำงานอะไร
‎นักเขียนบทผู้โด่งดังเหรอ
‎คิดว่านี่เป็นผลที่ได้ ‎จากงานเขียนของเขาเหรอ
‎พี่เฉียง
‎พี่เฉียง ทำแบบนี้ไม่ได้นะ
‎ตกลงกันแล้วว่าแค่มาเอาเงินน่ะ
‎ฮวาปี้ นาย…
‎พี่เฉียง… ‎[ร้องเจ็บ]
‎[ชายจากโรงจำนำ] พี่เฉียง
‎เราเอาเงิน ไม่ใช่ชีวิต
‎[เสียงผ่อนลมหายใจ]
‎พี่เฉียง เอ่อ…
‎พี่เฉียงๆ
‎เอาเงิน… ‎[เสียงต่อยและร้องเจ็บ]
‎[เสียงต่อยดังซ้ำๆ ‎จนเสียงร้องเงียบไป]
‎[เฉียงหายใจหอบ] ‎เฮ้ย ทำไมไม่รู้จักหุบปากนะ
‎[เสียงหายใจหอบแรง]
‎ในชีวิตเรามีคนที่จู่ๆ ก็โผล่มา
‎และดูเหมือนว่าเป็นคนเลว
‎[เฉียง] เรามักพร่ำบ่น…
‎ในเรื่องความโชคร้ายของเรา
‎โดยที่ไม่พิจารณาว่า
‎เราอาจมีส่วนเกี่ยวข้อง ‎กับพวกเขายังไง
‎อันที่จริงแล้วพวกเขาเป็นคนดี
‎พวกเขาเข้ามาในชีวิตเรา
‎[เฉียง] ก็เพื่อที่จะเตือนเรา ‎[เสียงสูดปาก]
‎มันแค่สายไปแล้วสำหรับเขา
‎[เฉียง] นายเป็นคนฉลาดนะ
‎[ดนตรีตึงเครียด]
‎[เสียงอุทานตกใจ]
‎[เฉียง] ฆ่าพวกมัน ‎อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว
‎[เสียงร้องออกแรงต่อสู้]
‎[เสียงซานร้องลั่นขณะฟาด]
‎[เสียงซานร้องขู่]
‎ไอ้พวกสารเลว ‎[เสียงร้องเจ็บ]
‎[เสียงมีดปักและเสียงซางหยูร้องเจ็บ]
‎ซางหยู
‎[ชายจากโรงจำนำ] ‎บ้ากันไปหมดแล้วเหรอ
‎[เสียงยื้อยุดต่อสู้กัน]
‎[ชายจากโรงจำนำ] อย่าขยับ
‎[เฉียง] ทำอะไรน่ะ
‎อย่าขยับนะ อย่าขยับๆ
‎[เสียงปืนดัง]
‎[เฉียง] ตามไป
‎[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
‎[เสียงซางหยูร้องเจ็บ ‎และฮวาเอ๋อร์ร้องตกใจ]
‎ซางหยูๆ
‎[เสียงฮวาเอ๋อร์อุทานวิตก]
‎อดทนไว้จนกว่าจะออกไปได้นะ
‎[เสียงชายจากโรงจำนำร้องเจ็บ]
‎[เสียงต่อสู้กัน]
‎[เสียงฮวาเอ๋อร์ร้องตกใจ]
‎[เสียงลูกน้องเฉียงร้องเจ็บ]
‎[เสียงครางเจ็บ]
‎[ซางหยู] เร็วเข้า
‎[เสียงร้องเจ็บ]
‎[เสียงร้องและอุทานเจ็บ]
‎[เสียงลูกน้องเฉียงร้องออกแรงถีบ]
‎[เสียงซานอุทานมึนงง]
‎[เสียงยื้อยุด]
‎[เสียงซานหายใจเฮือก]
‎[ซานน้ำเสียงอ่อนแรง] ‎เร็วเข้า
‎ไป ‎[เสียงซานโดนรุมซ้อม]
‎[เสียงลูกน้องเฉียงร้องโมโห]
‎[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
‎[เสียงออกแรงลาก]
‎[เสียงซางหยูครางเจ็บ]
‎[เสียงอันธพาลร้องเจ็บ]
‎[เสียงร้องคำราม]
‎[เสียงมีดปัก]
‎[เสียงร้องเจ็บ]
‎[เสียงอุทานหงุดหงิด]
‎[เสียงหายใจฮืดฮาด]
‎[เสียงอันธพาลร้องคำราม]
‎[เสียงซางหยูร้อง]
‎[เสียงครางทุรนทุราย]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงไถลด้วยความเร็ว]
‎[เสียงตกน้ำ]
‎[เสียงอื้ออึงใต้น้ำ]
‎[เอฟเฟกต์เสียงลึกลับ]
‎[เสียงน้ำแทรกผ่านพื้น]
‎[ดนตรีระทึกยิ่งใหญ่]
‎[เอฟเฟกต์เสียงทะลุมิติ]
‎[เสียงรถไฟวิ่ง]
‎[ดนตรีอึดอัด]
‎[ผู้ชาย] อิด อีโก้ ซูเปอร์อีโก้
‎ก่อรูปแบบเป็นจิตวิญญาณของมนุษย์
‎ในโลกความจริง
‎อีโก้ถูกปทัสถานทางสังคมควบคุมเอาไว้
‎ในความฝัน
‎อิดแสดงถึง ‎ความต้องการพื้นฐานของมนุษย์
‎และซูเปอร์อีโก้นั้น ‎มักที่จะเป็นปรปักษ์กับอิด
‎ซึ่งกำลังต่อสู้อยู่กับอีโก้
‎[เอฟเฟกต์เสียงย้อนเวลา]
‎[เสียงพลุดัง]
‎[เสียงปรบมือ]
‎[ผู้หญิง] อย่าให้เงินมากำหนดคุณ ‎ไม่ว่ามันจะมากแค่ไหน
‎[เสียงหายใจติดขัด]
‎[ดนตรียิ่งใหญ่]
‎[เอฟเฟกต์เสียงผนึกเวทมนตร์]
‎[เอฟเฟกต์เสียงของเหลว ‎ตกผลึกเป็นของแข็ง]
‎[เสียงหายใจสั่นเครือ]
‎[น้ำเสียงอ่อนแรง] ‎ฉันกำลัง…
‎กำลังฝัน
‎[ซางหยู] ฉันกำลังฝัน
‎ฉันกำลังฝัน
‎[เสียงหายใจสั่นเครือ]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงกลายร่าง]
‎[ดนตรีระทึก]
‎[เสียงปีศาจครางคำราม]
‎[เจ้าของบ้าน] ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ‎ฉันมีของกินเหลืออยู่ กินแล้วก็ไปซะ
‎อย่ามาอดข้าวตายในบ้านฉัน
‎คิดว่าตัวเองมีพรสวรรค์พิเศษเหรอ หา
‎[ซาน] เป็นเงินที่นาย ‎หามาได้ง่ายๆ ไม่ใช่เหรอ
‎ให้ตายสิวะไอ้บ้า
‎[เสียงซานร้องเสียงหลง]
‎[เสียงฟันและเสียงรูปสลักกร่อน]
‎[เสียงร้องตกใจ]
‎[เสียงหายใจเฮือก]
‎[เสียงเฉียงและลูกน้องร้องตกใจกลัว]
‎[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
‎[เสียงครางทุรนทุราย]
‎[เสียงยิงปืน]
‎[เสียงครางก่อนสิ้นลม]
‎[เสียงลูกน้องเฉียงร้องลนลาน]
‎[ดนตรีเร้าระทึก]
‎ฉัน…
‎[พูดช้าน้ำเสียงหมดแรง] ‎กำลังฝัน…
‎[เสียงยิงกระสุน]
‎[เอฟเฟกต์เสียงดับวูบ]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[ฮวาเอ๋อร์] ซางหยู
‎ซางหยู
‎[ฮวาเอ๋อร์] ซางหยู
‎[ดนตรีปลอบโยน]
‎[ฮวาเอ๋อร์] ใช่คุณจริงๆ เหรอ
‎เกิดอะไรขึ้นกับคุณ
‎อย่ากินมันเลย
‎[เสียงซางหยูหายใจสั่นถี่]
‎[ฮวาเอ๋อร์] ไปเถอะ
‎ไปกินอะไรกันเถอะนะ
‎เชิญเลยค่ะ
‎คุณคงจะหิวมาก
‎[เสียงค่อยๆ ซดน้ำซุป]
‎เจ้าหนูน้อยเอ๊ย
‎ในนิตยสาร
‎ฉันเห็นบทความ ‎ที่เขียนโดยคนที่ชื่อซางหยู
‎ฉันนึกว่าเป็นคุณซะอีกนะ
‎คุณคิดถูกแล้วที่เขียนต่อไป
‎คุณมีพรสวรรค์มาก
‎คุณก็แค่ต้องการโชคนิดหน่อยน่ะค่ะ
‎[เสียงซางหยูสูดเส้นบะหมี่]
‎ฉันช่วยอะไรคุณไม่ได้มากนัก
‎แต่ถ้าหากว่าคุณต้องการ
‎มาทำงานที่ร้านกาแฟได้นะ
‎[เสียงซางหยูร้องไห้]
‎[ฮวาเอ๋อร์] ซางหยู
‎[ฮวาเอ๋อร์] นี่สำหรับคุณ
‎[ซางหยู] ผมรับไม่ได้
‎มันมากเกินไป
‎งั้นถือซะว่าฉันลงทุนกับบทของคุณ
‎[ฮวาเอ๋อร์] ถ้าทำเงิน ก็เป็นของคุณ ‎ถ้าเจ๊งถือว่าฉันเจ๊ง
‎[เสียงขำ]
‎ที่จริงแล้วผมไม่อยากเขียนบท
‎ผมเขียนสิ่งที่คนอื่น ‎อยากให้เขียนไม่ได้
‎งั้นก็เขียน ‎สิ่งที่คุณอยากเขียนสิ หือ
‎[เสียงตบกล่องสองครั้ง]
‎[ซาน] นายเก่งนะเนี่ย หา
‎[เสียงซานผ่อนลมหายใจ]
‎[ดนตรีหยุด]
‎ฉันได้ยินข้ออ้าง ‎ขอยืดเวลาส่งงานมาเยอะแล้ว
‎บางคนก็บอกว่าไฟล์หาย
‎บางคนก็บอกว่าน้ำหกใส่คอมพิวเตอร์
‎[ซาน] บางคนก็บอกหัวไม่แล่นด้วยซ้ำ
‎[เสียงซางหยูหัวเราะ]
‎แต่ว่านายไม่เหมือนใคร
‎นายกลับพูดถึงเรื่องชาติหน้า
‎ขอบคุณนะ พี่ซาน
‎แต่ว่าผมเขียนบท…
‎ไม่ได้อีกต่อไปแล้วล่ะ
‎[ซางหยู] ผมยืมเงิน ‎มาจากบางคนหนึ่งหมื่นหยวน
‎ผมจะคืนให้พี่ก่อน
‎ขอโทษที่ผมสร้างปัญหา
‎บทที่นายเขียนก่อนหน้านี้น่ะ
‎[ซาน] ฉันขายไปแล้ว
‎พวกเขาบอกว่านายเขียนได้ดีมาก
‎จากนี้ไปน่ะ
‎นายควรเขียนแนวระทึกขวัญ ฮะ
‎เอ้าๆ
‎[เสียงจิ๊ปาก]
‎[ขึ้นเสียง] ‎มองอะไรน่ะ
‎จะไม่เลี้ยงก๋วยเตี๋ยวฉันเหรอ
‎[ดนตรีสดใส]
‎[ซาน] นี่ ‎[เสียงหัวเราะ]
‎[นักบรรยาย] ในโลกใบนี้
‎ผู้คนต่างคิดว่าเวลา ‎เป็นมิติที่ย้อนกลับไม่ได้
‎แต่ในความฝัน
‎เราแต่ละคนมีความสามารถนี้
‎เราสามารถจัดลำดับเวลา ‎แบบไร้แบบแผนได้
‎ชีวิตมีความเป็นไปได้ไม่จำกัด
‎เมื่อเวลาที่นี่ของเราจบลงแล้ว
‎[นักบรรยาย] ในอีกเส้นเวลา ‎เราอาจใช้ชีวิต
‎แบบที่ต่างออกไปเลยก็ได้
‎(เปิด)
‎ลุงครับ
‎ใส่ไข่กับไส้กรอก ขอบคุณครับ
‎เอานี่คืนไปได้นะ
‎[ลุง] ขอบคุณที่เห็นใจ
‎แต่เงินนี่นายแลกมาด้วยชีวิต
‎ฉันรับไว้ไม่ได้
‎ดูนี่
‎[ลุง] ฉันก็เคยทำ
‎แต่แบบนี้มีความสุขมากกว่า
‎[เอฟเฟกต์เสียงไฟแผดเผา]
‎[ดนตรีระทึกเร้าใจ]
‎[ฮวาเอ๋อร์] ซางหยู
‎ซางหยู
‎[ฮวาเอ๋อร์] อย่ากินนี่เลย
‎ไปเถอะ
‎ไปกินอะไรกันเถอะนะ
‎[เสียงปีศาจคำราม]
‎[ดนตรีระทึกเร้าใจ]
‎คำบรรยายโดย: ณัฐณิชา พุฒพิทักษ์