Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(NETFLIX ขอเสนอ)
‎ผมไม่ใช่คนธรรมดา
‎ผมถนัดเรื่องทำงานภายใต้ความกดดัน
‎พ่อแม่ผมตายแล้ว เพื่อนก็ไม่มี
‎แต่ทั้งหมดนี่เป็นความท้าทาย ‎ที่เทพเจ้ากำหนดมาให้ผม
‎ผมฉลาด มีพรสวรรค์ ‎ขยัน ทั้งยังมุ่งมั่น
‎ความสำเร็จอยู่ใกล้แค่เอื้อม
‎แต่ตอนนี้ มีบางอย่างผิดปกติ
‎ผม…
‎ผมนอนไม่หลับมากว่าครึ่งปีแล้ว
‎มันมาแล้ว
‎- วิ่งเร็ว ‎- ทุกคน วิ่งเร็ว
‎- หนีไป ‎- ทุกคน หนีเร็ว
‎หนีไป เร็วเข้า
‎(สายที่ไม่ได้รับ)
‎เปิดประตู
‎ฉันรู้ว่านายอยู่ในนั้น
‎ไม่งั้นฉันจะพังเข้าไปนะ
‎ไอ้คนหน้าไม่อาย
‎ฉันพยายามคุยด้วยแล้ว ‎แต่นายก็ไม่ยอมฟังใช่ไหม
‎ศิลปินอย่างพวกนายน่ะ
‎มันเพี้ยนกันทุกคน
‎ออกมาเดี๋ยวนี้
‎ฉันมีกับข้าวเหลืออยู่ มากินแล้วไปซะ
‎อย่ามาตายในบ้านฉันนะ
‎เปิดประตูสิ
‎เปิดประตูๆ
‎เปิดประตู
‎ระวังด้วย
‎ความฝันคืออะไร
‎บางคนเชื่อว่า
‎ความฝันคือความเป็นจริง ‎ที่วิญญาณได้พบ
‎หลังหลุดออกจากร่าง
‎ส่วนความเป็นจริง
‎ก็มักเป็นอีกความฝันหนึ่ง
‎เมื่อเราเอาแต่ฝัน ‎ว่าถูกหนี้สินตามไล่ล่า
‎เงินงวดสุดท้ายที่ต้องจ่ายก็คือชีวิต
‎อันที่จริง
‎ทั้งซิกมุนด์ ฟรอยด์และคาร์ล ยุง
‎ควรถูกขนานนามให้เป็นโจวกงหวัง
‎โลกใบนี้คือกรง
‎มนุษย์เราเพียงถูกเนรเทศ ‎จากสิ่งมีชีวิตที่ล้ำหน้ากว่า
‎มนุษย์ฉลาดเกินไป
‎ทุกคนมีสติปัญญาและความแข็งแกร่ง
‎เมื่อบรรลุไปถึงจุดนั้น
‎มนุษย์จะสามารถเข้าใจอดีต
‎และเปลี่ยนแปลงอนาคตได้
‎แล้วกลายเป็นผู้ทรงอานุภาพ
‎เพราะเช่นนี้ ‎สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นจึงอนุญาตให้เรา
‎พัฒนากำลังทางสมอง ‎แค่สิบถึงสิบห้าเปอร์เซ็นต์
‎ส่วนที่เหลือถือเป็นเขตหวงห้าม
‎ดังนั้นในสมองมนุษย์ทุกคน
‎จึงมีผู้พิทักษ์ที่น่าสะพรึงกลัว
‎แปลงกายอยู่ในรูปของฝันร้าย
‎ลงโทษผู้บุกรุกอย่างไม่ปรานี
‎ใช้สิ่งนี้ปัดเป่าฝันร้าย
‎(ตำราอู๋โต่ว)
‎นี่เป็นสมบัติจากบรรพบุรุษของเรา
‎ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแหละ
‎ชะตาคุณเป็นตัวกำหนด ‎ว่าสิ่งนี้จะได้ผลหรือไม่
‎ตามที่ยุงกล่าวไว้
‎ความฝันคือเส้นทางสู่จิตใต้สำนึก
‎มีแต่ในฝันที่คนเราจะเข้าไปสู่ ‎มุมสุดมืดมิดแห่งความคิด
‎และเห็นตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง
‎บางครั้งเราเองนี่แหละ ‎ที่ทำให้ตัวเองกลัว
‎ผู้ป่วยจิตเภทส่วนใหญ่
‎กลายเป็นแบบนั้น ‎เพราะไปเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นเข้า
‎ลุงครับ
‎เอาชิ้นหนึ่ง
‎(เจียนปิ่งตามสั่ง)
‎ไม่ใส่ไข่
‎(กาแฟ)
‎ฝนโปรยปรายเคล้าสายลมอ่อน ‎ตกกระทบถนนยามสนธยา
‎สายลมยังคงปะทะใบหน้า ‎แต่สายฝนไม่บดบังสายตา
‎ฉันเงยหน้ามองไฟถนนอันแสนโดดเดี่ยว
‎เรื่องราวรักแสนเศร้า ‎เข้ามาสู่ห้วงความคิด
‎ฉันชอบเธอ
‎ชอบสายตาที่ชวนหลงใหล
‎ชอบเสียงหัวเราะที่ทำให้ไหวหวั่น
‎ไม่ต่างจากเมื่อวาน
‎เธอและฉัน
‎ไม่ๆ ไม่ใส่ไข่ครับ
‎เดี๋ยวแถมให้
‎ได้แล้ว
‎ขอบคุณครับ
‎ทำไมไม่รับสายฉัน
‎- ผลักฉันทำไมวะ ‎- ผมเปล่าผลัก
‎- ผลักสิ ‎- ไว้ผมอธิบายทีหลัง
‎- อย่าหวังเลย ‎- ไว้ผมบอก
‎จะวิ่งทำไม หยุดนะ
‎อย่าวิ่งสิ
‎ฉันล่ะผิดหวังในตัวนายจริงๆ
‎นายกำลังละเมิดสัญญา
‎ฉันฟ้องร้องได้เลยนะ
‎เข้าใจไหม
‎พี่ซาน ผมมีเรื่องจริงจังมาก ‎ที่ต้องคุยกับพี่
‎นี่น่ะ
‎ก็เหมือนความคิดมนุษย์
‎เราเห็นแค่ปลาตัวหนึ่ง
‎มันเป็นตัวแทนสติที่ตระหนักรู้
‎ส่วนน้ำที่เหลือ ที่มันว่างเปล่าน่ะ
‎เป็นตัวแทนของจิตใต้สำนึก
‎เมื่อสติที่ตระหนักรู้ ‎หลุดจากจิตใต้สำนึก
‎ก็เหมือนปลาที่พ้นจากน้ำ
‎ตอนนี้ผมเหมือนปลาตัวนั้น
‎ผมอยู่ต่อไม่ได้แล้ว
‎บะหมี่ได้แล้วค่ะ
‎เล่นอะไรน่ะ
‎นี่เป็นเพราะ ‎นายยังนอนไม่หลับงั้นเหรอ
‎หลับตาเมื่อไหร่ ‎ผมก็ฝันร้ายเมื่อนั้น
‎ตอนแรกผมนึกว่าตัวเองเป็นโรคจิตเภท
‎ไม่ก็โดนของ
‎- แต่มันไม่ใช่ ‎- ถ้านอนไม่หลับก็เขียนบทสิวะ
‎ผมไม่มีสมาธิเลย
‎งั้นก็คืนเงินล่วงหน้าฉันมา
‎จ่ายค่าหมอไปหมดแล้ว
‎แล้วจะจ่ายไปทำไม
‎นายมันไม่ได้เรื่อง
‎บทก็ไม่ยอมเขียน ‎แถมยังอ้างโน่นอ้างนี่
‎ฉันจะให้เวลาอีกสิบวัน
‎คิดว่าความสามารถนายพิเศษนักหรือไง
‎รู้ไหมว่าฉันโดนกดดันแค่ไหน ‎เพราะจ้างนายเนี่ย
‎งานนี้ไม่ได้ยากสำหรับนายสักนิด
‎แล้วนี่ยังจะแกล้งทำตัวจนๆ อีก
‎ไอ้ขี้โกหก
‎นายทำเกินไปแล้ว
‎พอแล้ว
‎- อิ่มแล้วเหรอ ‎- อือ
‎โชคดีนะคะ
‎(เดอะดรีมเบอร์เกอร์)
‎พี่ซาน
‎ผมขอโทษ
‎ผมเขียนบทไม่ได้
‎หนี้ที่ผมติดพี่ไว้ ‎คงต้องไปชดใช้ชาติหน้า
‎ผมหมดหวังแล้วจริงๆ
‎ผมสู้กับฝันร้ายไม่ไหว
‎แล้วผมก็ไม่มีแรง ‎จะเผชิญหน้าความเป็นจริง
‎ที่น่ากลัวกว่านั้น
‎คือผมแยกไม่ออกแล้ว ‎ว่าอันไหนคือความจริง
‎อันไหนคือฝันร้าย
‎ความรู้สึกนี้
‎มันเจ็บปวดเกินไป
‎(ฟลาวเวอร์คาเฟ่)
‎ทุกสิ่งที่ผมต้องการ
‎ห่างไกลจากผมไปทุกที
‎ชีวิตนี้
‎หมดความหมายแล้ว
‎ผมจะไปอยู่กับพ่อแม่
‎ลาก่อน
‎นี่ เอาเจียนปิ่งสักชิ้นไหม
‎เดี๋ยวแถมไข่กับไส้กรอกให้
‎อร่อยเป็นบ้าเลย
‎ผมติดค่าเจียนปิ่งชิ้นนี้
‎แต่ผมไม่มีเงินจ่ายหรอก
‎ทุกคนต่างมีช่วงลำบากทั้งนั้น
‎ไม่มีอะไรที่นายผ่านไปไม่ได้หรอก
‎ชาติที่แล้ว ‎ผมคงทำเรื่องชั่วร้ายเอาไว้
‎เลยต้องมาชดใช้ในชาตินี้
‎ทั้งกลางวันและกลางคืน
‎ไม่จบไม่สิ้น
‎นายยังหนุ่มยังแน่น
‎เรื่องมันจะร้ายสักแค่ไหนเชียว
‎แฟนทิ้งเหรอ
‎โดนเด้งเหรอ
‎หรือโดนเปิดซิง
‎ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตเราหรอก
‎ผมไม่ได้นอนมานานมากแล้ว
‎ผมตายทุกคืน
‎ใครจะทนไหวบ้าง
‎งั้นทุกคืนก่อนที่นายจะตาย
‎ก็ลองตื่นก่อนสิ
‎ยังไงล่ะ
‎ผมไม่เคยมีโอกาสเลย
‎คนเราน่ะ
‎พูดถึงความตายกันบ่อยๆ
‎"ฉันไม่อยากอยู่ต่อแล้ว"
‎"ตายซะยังจะดีกว่า"
‎แต่คนพวกนั้นก็ยังมีชีวิตอยู่ ‎จริงไหมล่ะ
‎นั่นก็เพราะ
‎การพูดถึงความตาย
‎ทำให้เรารู้ตัวว่ายังมีชีวิตอยู่
‎ก็เหตุผลเดียวกันนี่แหละ
‎ถ้านายอยากตื่น
‎ก็แค่บอกตัวเอง
‎"ฉันกำลังฝัน"
‎นายอาจตื่นขึ้นมาจริงๆ ก็ได้
‎(ฟลาวเวอร์คาเฟ่)
‎สภาพแย่แล้ว
‎เอาไป 20
‎(ซี สโตร์)
‎ซางหยู
‎นี่นายจริงๆ ใช่ไหม
‎เป็นอะไรหรือเปล่า
‎มีอะไรให้ฉันช่วยไหม
‎นี่จำฉันไม่ได้ใช่ไหม
‎ไปกันเถอะ
‎เดี๋ยวฉันพาไปกินข้าว
‎ไปเถอะ
‎สวัสดีค่ะ
‎ช่วยเรียกรถพยาบาลให้ทีค่ะ
‎ถ้านายอยากตื่น ก็แค่บอกตัวเอง
‎"ฉันกำลังฝัน"
‎ฉันกำลังฝัน
‎เขาซ้อมอยู่
‎ไปตรงนั้นกันเถอะ
‎มีของเหรอ เอามาดูซิ
‎อย่าเพิ่งไปๆ
‎หนักมากนะเนี่ย
‎ทำเองงั้นเหรอ
‎เจ้านี่น่ะ
‎ต้องแลกกับดาบเล่มนี้
‎ของขุนศึกป้าหวางเลยนะ
‎สนมท่านตายด้วยคมดาบนี่
‎นี่ ไอ้หนุ่ม
‎เขาพูดถูก นี่เป็นของมีค่าทั้งนั้น
‎ดาบเล่มนี้ดูดีอยู่นะ
‎ฉันให้หนึ่งพัน
‎ไปตื๊อคนอื่นไป
‎เถอะน่า
‎เอาอย่างนี้ไหม
‎เอาดาบนี่มา แล้วเอาเงินสดไปสองพัน
‎เฮ้ย จะไปไหนล่ะ
‎อย่าเพิ่งไป เดี๋ยวฉันให้เพิ่ม
‎(โรงรับจำนำไท่เซียง)
‎ไม่เกินห้าพัน
‎สามหมื่น ไม่งั้นผมไปล่ะ
‎ไม่ก็…
‎อย่างน้อยสองหมื่น
‎เฮ้ยๆ ทำไมยืนแบบนั้น
‎ยืนให้มันดีๆ ไม่ได้หรือไง
‎สวัสดีค่ะ
‎ดีครับ
‎มีห้องว่างไหม
‎(โปรสลีป)
‎(งดให้บริการ)
‎ขอโทษครับ
‎ฉันกำลังฝัน
‎ฉันฝันอยู่นะ
‎ฉันกำลังฝัน
‎สนุกจังเลย
‎นี่ไงห้องฉัน
‎อะไรวะ
‎ค่ารถ
‎ค่าข้าวเย็น
‎ราตรีสวัสดิ์
‎ไอ้บ้า
‎ฉันกำลังฝัน
‎ไชโยๆ
‎เป็นยังไงครับ
‎ดี ดีมาก
‎(ซางหยู หนึ่งล้านหยวน)
‎ถูกต้อง
‎คุณซาง คุณไปเอาของดีๆ มาจากไหนกัน
‎เป็นธุระของคุณหรือไง
‎อย่าเข้าใจผมผิดสิ
‎ในธุรกิจนี้น่ะ
‎ต่างคนต่างก็มีวิธีของตัวเอง
‎ปล้นสุสานเอย ลักลอบขนของเอย
‎ใครจะไปรู้ว่าของมาจากไหน
‎แล้วถ้าเกิดเรื่องอะไร ‎คนที่ซวยก็คือเรา
‎พูดจบหรือยัง
‎อย่าถือสากันเลยน่า
‎คุณจะรู้ว่าเราน่ะ
‎เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดของคุณตอนนี้
‎คุณซาง
‎หวังว่าจะได้เจอกันบ่อยๆ นะ
‎ซางหยู
‎เฮ้ย
‎อะไรเนี่ย
‎เราต้องเจอกันชาติหน้านี่นา
‎ไปลงนรกซะ
‎- เดี๋ยวก่อน ‎- อะไร
‎เดี๋ยวผมพาไปเลี้ยงข้าวเย็น
‎พูดเล่นหรือไง
‎พี่ซาน
‎ไปคุยกันตอนกินข้าวเย็นเถอะ
‎ถ้านายไม่ออกค่าข้าว ฉันฆ่านายแน่
‎แล้วที่ส่งข้อความสุดท้ายนั่นมา ‎จะทำให้ฉันกลัวหรือไง
‎ซางหยู
‎นายกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง
‎เมื่อก่อนนายไม่ได้เป็นแบบนี้
‎นายไม่เคยสนใจอย่างอื่นเลย ‎ในหัวมีแต่เรื่องเขียน
‎นายคนเก่า ‎คู่ควรกับการนับถือของฉันว่ะ
‎เฮ้ย ฉันพูดกับนายอยู่นะ
‎นี่สองหมื่น
‎ผมคืนให้พี่
‎ผมขอโทษ พี่ซาน
‎ผมน่ะ
‎เลิกเขียนบทแล้ว
‎ไอ้น้อง
‎ถ้านายเจอทางดีๆ
‎ก็แนะนำฉันด้วยสิ
‎(ฟลาวเวอร์คาเฟ่)
‎สวัสดีค่ะ
‎รับอะไรดีคะ
‎- ลาเต้ครับ ‎- ค่ะ
‎สักครู่นะคะ
‎(เจียนปิ่งตามสั่ง)
‎รับอะไรเพิ่มไหมคะ
‎จำผมได้ไหม
‎ครั้งหน้าที่คุณเข้ามา ฉันจะจำได้ค่ะ
‎จะขายร้านกาแฟทำไมครับ
‎ลูกค้าน้อยน่ะ ฉันขาดทุนอยู่
‎- คุณจะขายเท่าไร ‎- ทำไมคะ
‎คุณอยากซื้อเหรอ
‎คุณอยากได้เท่าไรล่ะ
‎ค่าเช่า ค่าปรับปรุง ค่าอุปกรณ์อีก…
‎อย่างน้อยก็ 1.5 ล้าน
‎พักหลังมานี้ ผมอยากสารภาพน่ะ
‎กับนายมันง่ายจะตาย
‎ฟังนะ จากที่ฉันมอง
‎นายเป็นนักเขียนบท
‎นายมีลีลาภาษาดี ‎ถ่ายทอดเป็นคำพูดก็เก่ง
‎ที่สำคัญสุดก็คือนายรวยไงล่ะ
‎เธอต้องรับรักนายแน่นอน
‎เงินน่ะ ‎เป็นบ่อเกิดความรักมาแต่ไหนแต่ไร
‎นายชนะใจเธอได้อยู่แล้ว
‎เอาล่ะ
‎ฉันไปก่อนนะ
‎ต้องการอะไรก็โทรมาล่ะ
‎ไปแล้วนะ
‎(รวบรวมร้านทองของโลก)
‎ฉันกำลังฝัน
‎มีอะไร
‎น้องรัก นายมีพลังวิเศษเหรอ
‎ต้องเป็นประสงค์จากเทพแน่ๆ
‎นายกำลังได้รางวัลตอบแทน ‎จากที่เคยตกระกำลำบากมามาก
‎มีแสงประกายอยู่หลังนายด้วย
‎รู้แล้ว พี่ซาน
‎พอได้แล้ว
‎ถ้าต่อไปมีอะไร
‎ฉันจะช่วยนายเอง
‎ต่อจากนี้ไป
‎นายคือลูกพี่ของฉัน
‎- ลุกเถอะ ‎- ไม่ ไม่เอา ไม่ลุก
‎นี่หมายความว่ายังไง
‎ผมอยากซื้อกิจการร้านนี้
‎แต่ผมหวังว่าคุณจะอยู่ดูแลร้านต่อ
‎ผมจะรับผิดชอบส่วนที่ขาดทุน
‎ส่วนกำไร…
‎เราจะแบ่งกัน
‎นี่
‎หลังจากนี้คุณว่างไหม
‎ร้านนี้อร่อยมากนะ
‎มีโต๊ะที่จองไว้ให้ผมคนเดียวแล้ว
‎ดูเลยว่าคุณอยากทานอะไร
‎ซางหยู…
‎ฉันรู้สึก ‎เหมือนเคยได้ยินชื่อนั้นมาก่อน
‎จากในสุภาษิตไง ‎"ยอมเสียเพื่อให้ได้มา"
‎ชื่อโหลน่ะ
‎เชยอีกต่างหาก
‎ทำไมถึงอยากได้ร้านล่ะ
‎ผม…
‎ผมเป็นคอกาแฟน่ะ
‎แล้วบังเอิญเดินผ่านร้านคุณ
‎แต่ผมบริหารร้านไม่เป็น
‎และผมก็คิดว่าคุณทำได้ดี
‎จริงๆ นะ
‎ดีตรงไหนกัน
‎ฉันกำลังขาดทุนนะ
‎ร้านแบบของคุณน่ะ
‎ต้องการการดูแล
‎แค่ให้เวลามัน เดี๋ยวก็ดีเอง
‎เรื่องความชอบก็ส่วนความชอบ
‎ธุรกิจก็ส่วนธุรกิจ
‎พรุ่งนี้ฉันจะส่งสัญญาไปให้
‎เราจะแบกรับ ‎ทั้งเรื่องกำไรและขาดทุนเท่าๆ กัน
‎แล้วแต่คุณเลย
‎ธุรกิจก็ส่วนธุรกิจนะ
‎ผมไว้ใจคุณ
‎คุณไม่ได้สนใจแค่ร้านกาแฟใช่ไหม
‎ถ้าคุณแต่งงานแล้ว
‎หรือมีใครอยู่แล้ว
‎ก็ไม่ต้องเสียเวลาหรอกนะ
‎ฉันกำลังฝัน
‎ฉันเผลอหลับไปน่ะ
‎- ขอบคุณค่ะ ระวังร้อนนะคะ ‎- ครับ
‎ขอโทษนะคะ โต๊ะเราเต็มหมดเลย
‎- ไม่เป็นไรครับ เอาแบบกลับบ้านก็ได้ ‎- ฉันด้วย
‎อเมริกาโน่แก้วหนึ่งครับ
‎นี่ค่ะ
‎สักครู่นะคะ
‎ขอโทษด้วยนะคะ ลูกค้าเยอะมากเลย
‎ขอบคุณค่ะ
‎(เจียนปิ่งตามสั่ง)
‎อย่าขวางสิ ‎ไม่เห็นเหรอว่าฉันแจกเงินอยู่
‎ผมยืนมานานแล้วนี่นา
‎ขอบ้างสิ
‎เข้าไปเลย ฉันคอยดูอยู่นะ
‎(เจียนปิ่งตามสั่ง)
‎ขอบคุณค่ะ
‎ที่ร้านฉัน…
‎ไม่ เดี๋ยวสิ ร้านของเราน่ะ
‎ฉันไม่เคยเห็นลูกค้า ‎เยอะขนาดนี้มาก่อน
‎คุณคงนำโชคดีมาให้จริงๆ
‎ไม่หรอก
‎ผมเองก็ไม่เคยดื่มกาแฟ ‎เยอะขนาดนี้มาก่อน
‎ห้าแก้วแน่ะ
‎หกแก้วต่างหาก
‎หกเหรอ
‎วันนี้คุณไม่ได้ไปทำงาน ไม่ยุ่งเหรอ
‎ปกติผมทำงานตอนกลางคืนน่ะ
‎เป็นยามเหรอ
‎ลองบอกใบ้มาสักสามอย่างสิ
‎แล้วฉันจะทายว่าคุณทำงานอะไร
‎- คุณเดาไม่ถูกหรอก ‎- ขอลองหน่อยน่า
‎เดาไปก็ไม่เสียหายอะไรนี่นา
‎ความฝัน
‎ตามหา
‎ได้รับ
‎ฉันรู้แล้ว
‎คุณเป็นนักเขียนบท
‎ฉันตอบถูกเหรอ
‎คุณทายถูกได้ยังไง ‎ว่าผมเป็นนักเขียนบท
‎การเขียนเล่าเรื่อง
‎ก็เหมือนการถักทอความฝัน
‎ต่อจากนั้น คุณก็ตามหา
‎ตัวหลักในเรื่องน่ะ ‎ถ้าไม่ตามหาความรัก
‎ก็ตามหาตัวเอง
‎จากนั้นคุณก็จะได้รับ
‎คุณจะได้บางอย่างตอนท้ายเรื่องเสมอ
‎อาจจะเป็นความสำเร็จ
‎ไม่ก็ประสบการณ์
‎ฉันกำลังฝัน
‎ใครน่ะ อะไรเนี่ย
‎ทำอะไรน่ะ
‎ขอบคุณครับ
‎นี่คุณตั้งใจ
‎จะเดินไปส่งฉันที่บ้านทุกวันเลยเหรอ
‎คงอย่างนั้น
‎ผมทำให้หุ้นส่วนตัวเองได้แค่นี้แหละ
‎ผิดแล้ว
‎คุณยังดื่มกาแฟหกแก้วทุกวันด้วย
‎นี่รถคุณเหรอ
‎ขับเล่นหน่อยไหม
‎ฉันไม่ได้ขับรถมานานแล้ว
‎ไม่เป็นไร
‎ไม่ต้องกลัวชนหรอก
‎ไม่ต้องกลัวชนเหรอ ‎ฉันซ่อมไม่ไหวหรอกนะ
‎- ไม่เป็นไรจริงเหรอ ‎- ไม่เป็นไร
‎ที่จริง…
‎รถคันนี้เป็นของคุณนะ
‎นี่คุณรวยมากเลยใช่ไหม
‎คุณคงเป็นนักเขียนบทที่ดังน่าดู
‎งั้นมาคุยภาษานักเขียนบทกัน
‎คุณจะเลือกแบบไหน ‎ถนอมน้ำใจหรือตรงไปตรงมา
‎ถนอมน้ำใจ
‎ที่ฉันอยู่เป็นโสดมาหลายปี…
‎ไม่ใช่เพราะฉันอยากได้รถ ‎คฤหาสน์ หรืออะไรหรอกนะ
‎นี่ คุณมีเงินเท่าไรน่ะ
‎บอกมาสิ
‎ปกติฉันจะทั้งทำงานกับพักไปพร้อมกัน
‎ออกไปดูโลกกว้าง ‎เรียนรู้เรื่องนั้นเรื่องนี้
‎ใส่เสื้อมหาวิทยาลัยมาเหรอ
‎ฟังสิ
‎ฉันเงยหน้ามองไฟถนนอันแสนโดดเดี่ยว
‎เรื่องราวรักแสนเศร้า ‎เข้ามาสู่ห้วงความคิด
‎ฉันชอบเธอ
‎ชอบสายตาที่ชวนหลงใหล
‎ชอบเสียงหัวเราะที่ทำให้ไหวหวั่น
‎ฉันหวังไว้
‎ว่าจะได้สัมผัสใบหน้าที่อ่อนโยน
‎ของเธออย่างเบามืออีกครั้ง
‎หวังจะกุมมือและพูดคุยในฝันของเรา
‎ไม่ต่างจากเมื่อวาน
‎เธอและฉัน
‎นายเป็นใคร
‎ซางหยู
‎ทุกค่ำคืน ฉันเดินข้างเงาตัวเอง
‎ร่อนเร่ไปอย่างไร้จุดหมาย
‎รู้สึกหนาวจับใจ
‎มองอะไรอยู่ได้ ไอ้เด็กแสบ ‎กลับบ้านไปซะ
‎ฉันเคยอยู่แต่ในโลกของตัวเอง
‎โดยไม่รู้สักนิด
‎ว่าเขาเจ็บปวดแค่ไหน
‎ฉันชอบเธอ
‎ชอบสายตาที่ชวนหลงใหล
‎ชอบเสียงหัวเราะที่ทำให้ไหวหวั่น
‎ฉันหวังไว้
‎ว่าจะได้สัมผัสใบหน้าที่อ่อนโยน
‎ของเธออย่างเบามืออีกครั้ง
‎หวังจะกุมมือและพูดคุยในฝันของเรา
‎ไม่ต่างจากเมื่อวาน
‎เธอและฉัน
‎เมื่อไหร่เราจะได้ดูหนัง ‎ที่คุณเขียนบทล่ะ
‎ฉันอยากรู้จริงๆ
‎ว่าคุณจะเขียนเรื่องแบบไหน
‎สวัสดี มอคค่าค่ะ
‎นี่มันอะไร ไอ้น้อง
‎นายไม่ต้องเขียนอะไรพวกนี้ให้ฉันแล้ว
‎ให้ตาย
‎งั้นมาคุยภาษานักเขียนบทกัน
‎คุณจะเลือกแบบไหน ‎ถนอมน้ำใจหรือตรงไปตรงมา
‎แล้วตรงไปตรงมาล่ะ
‎ผู้ชายแบบคุณน่ะ
‎ฉันเขี่ยทิ้งได้สามคนในปีเดียว
‎ฉันกำลังฝัน
‎ทำอะไรน่ะ
‎ถืออะไรอยู่ในมือน่ะ
‎พี่ทำอะไร
‎บทนี่ก็ได้มาจากความฝันด้วยหรือเปล่า
‎สุดยอด
‎ซึ้งสุดๆ
‎ใครเป็นคนเขียนน่ะ บทนี่ยอดไปเลย
‎ฉันให้สองแสนเลย
‎สองแสนเองเหรอ ล้อเล่นหรือไง
‎คนเขียนบทไม่อยากได้เงิน
‎แต่เขามีเงื่อนไข
‎เขาอยากให้ดาราเบอร์ใหญ่ที่สุด ‎มาเล่นเป็นพระเอกนางเอก
‎- พี่ซาน ‎- คราวนี้ขอสองเท่า
‎ล้อเล่นหรือไง ผมจะลงทุนแค่ห้าล้าน
‎จ่ายไม่ไหวหรอก
‎ผมจะลงทุนเอง
‎ผมให้ร้อยล้าน
‎ซางหยู
‎จากอดีตมือใหม่เปี่ยมพรสวรรค์
‎เริ่มเป็นที่รู้จักและมีชื่อเสียง
‎ด้วยการเป็นนักเขียนบท ‎ที่อนาคตสดใสที่สุดของจีน
‎หลังขัดเกลาทักษะมากว่าสิบปี
‎ตอนนี้เขามีบทบาทอย่างมากในวงการ
‎ถ้าไม่สนใจ ผมไปหาคนอื่นก็ได้
‎มีคนสนใจตั้งเยอะ
‎ผมเอาไปขายให้คนอื่น ‎ซื้อคืน แล้วค่อยเอามาขายคุณ
‎แพงขึ้นสิบเท่าก็ได้
‎เขาเริ่มอ่านออกเมื่ออายุสามขวบ ‎เขียนบทกวีตอนห้าขวบ
‎และผลิตผลงานตอนเจ็ดขวบ
‎เขาได้รับฉายาเชกสเปียร์ฝั่งเอเชีย ‎แห่งวงการภาพยนตร์
‎เขาได้รับความสนใจจากวงการ ‎ระหว่างเรียนมหาวิทยาลัย
‎เขาไม่ค่อยออกสื่อ
‎ระหว่างทำงานกับผู้กำกับชื่อดัง
‎ก็ได้ เราเอาด้วย
‎เราจะเตรียมสัญญาให้พร้อม
‎แล้วโอนเงินก้อนแรกพรุ่งนี้
‎เขามีโอกาสเป็นดาวเด่นชั่วข้ามคืน
‎แต่กลับหันหลังให้ชื่อเสียงนั้น
‎เขาต้องการชีวิตที่เติมเต็ม
‎จึงสละกรรมสิทธิ์ในงานทุกชิ้น
‎และไม่ขอมีพื้นที่สื่อ
‎ระหว่างนั้น เขาเดินทางไปทั่วโลก
‎รวบรวมข้อมูลการเขียนมากมาย
‎ปัจจุบัน เขามีโปรเจกต์ภาพยนตร์ใหญ่ๆ ‎ที่กำลังเดินหน้าผลิต
‎กว่า 20 เรื่อง
‎แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องยิ่งใหญ่ ‎สำหรับอุตสาหกรรมภาพยนตร์จีน
‎เล่นใหญ่ไปหน่อยหรือเปล่า
‎เขาก็เริ่มต้นแบบนี้ทั้งนั้น
‎ผมไม่ได้เก่งกาจ ‎เหมือนที่บรรยายไว้หรอกครับ
‎มีอยู่พักใหญ่เหมือนกัน
‎ที่ผมเขียนบทดีๆ ไม่ได้เลย
‎นั่นเพราะไม่รู้ว่าตัวเองเขียนไปทำไม
‎แต่ตอนนี้
‎ผมมีทิศทางใหม่แล้ว
‎และเพราะทิศทางนี้
‎ผมจะเป็นคนที่ดีขึ้น
‎ขอบคุณครับ
‎น่าทึ่งจริงๆ
‎แม้แต่ไทสันยังไม่มีเจ้านี่เลย
‎คิดอะไรอยู่ ลูกพี่ซางหยู
‎พักหลังมานี้ ผมนึกอะไรได้อย่างน่ะ
‎เรื่องราวความสำเร็จทั้งหลายในโลกนี้
‎มาจากคนสองประเภท
‎ประเภทแรก
‎คือพวกขี้โกง
‎พวกนั้นสละเวลา ‎ไปกับอะไรที่คนอื่นไม่ยอมสละ
‎อย่างความรัก ครอบครัว ‎มิตรภาพ และความบันเทิงเริงใจ
‎เพื่อแลกกับเวลาที่มากขึ้นไปอีก
‎เพื่อให้ได้สิ่งที่ตัวเอง ‎เชื่อว่าสำเร็จ
‎คนอีกประเภทคือพวกหัวขโมย
‎หรือที่เรียกกันว่าอัจฉริยะ
‎คนพวกนั้นประดิษฐ์สิ่งที่เปลี่ยนโลก
‎แต่พวกนั้น ‎เป็นคนประดิษฐ์ขึ้นมาจริงๆ เหรอ
‎ที่จริงแล้ว สิ่งประดิษฐ์ทั้งหลาย ‎ก็เป็นแค่การค้นพบ
‎มีอีกโลกหนึ่งอยู่รอบตัวเราทุกคน
‎โลกที่เรามองไม่เห็น สัมผัสไม่ได้
‎แต่เมื่อเราเจอพลังในโลกนั้น
‎และดึงมันมาใช้ในโลกนี้
‎นั่นจะกลายเป็น ‎สิ่งประดิษฐ์อย่างหนึ่ง
‎นั่นคือประตูที่ผมผ่านเข้าไป
‎แต่มีบางอย่างขาดหายไป
‎- ผมจะนึกถึงแต่ตัวเองไม่ได้ ‎- เห็นไหม
‎สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้
‎คือประสงค์จากเทพไงล่ะ
‎เทพเจ้าเลือกนาย ‎แสดงว่าท่านเลือกถูกคนแล้ว
‎ฟังดูนะ แล้วลองคิดว่าเราจะทำได้ไหม
‎ตลอดประวัติศาสตร์มนุษย์
‎สาเหตุที่ทำให้ผู้คนล้มตายจำนวนมาก ‎มีเพียงสองอย่าง
‎อย่างแรกคือภัยธรรมชาติ
‎อย่างที่สองคือสงคราม
‎ทีนี้ รากเหง้าของสงครามคืออะไรล่ะ
‎ความยากจนไง
‎แสดงว่าถ้าเรากำจัดความยากจนได้
‎เราก็กำจัดสงครามได้
‎และมีแค่นายเท่านั้นที่ทำได้
‎เราควรสร้างตึกซางหยู
‎เอาให้สูงกว่าตึกเบิร์จคาลิฟา ‎สองเท่าเป็นอย่างต่ำ
‎เราจะให้คนที่หิวโหยและไร้บ้าน
‎จากทั่วทั้งโลกมาอยู่
‎อย่างผู้ลี้ภัย แล้วก็พวกโจรสลัด
‎มีอาหาร ที่พัก ‎ความบันเทิง และการศึกษา
‎ฟรีทุกอย่าง
‎เราสร้างตึกละประเทศเลยก็ได้
‎ตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไป
‎รางวัลโนเบลสาขาสันติภาพทุกรางวัล
‎จะเป็นของนาย
‎ถ้านายคิดว่าเข้าท่า ‎ฉันจะเริ่มเดี๋ยวนี้แหละ
‎นายมันสุดยอดจริงๆ ลูกพี่ซางหยู
‎(ฟลาวเวอร์คาเฟ่)
‎ฉันไม่เคยเห็นร้านตัวเอง ‎จากมุมนี้มาก่อน
‎มองตรงนั้นสิ
‎ผมเคยคิดว่าความสวยงามของเมืองนี้
‎ไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลย
‎แต่ตอนนี้…
‎เพราะคุณ
‎ผมคิดว่าตัวเองสามารถทำให้เมืองนี้
‎เปล่งประกายยิ่งกว่าเดิมได้
‎ตอนนี้น่ะ
‎ผมรู้สึกว่าตัวเองมีชีวิตอยู่จริงๆ
‎ผมไม่เคยหวังจะชนะใจคุณ
‎การได้อยู่กับคุณทุกวันแบบนี้
‎ก็เพียงพอแล้วสำหรับผม
‎คุณจะทำได้อีกนานแค่ไหน
‎จากวันที่คุณเข้ามาแบบไม่บอกกล่าว
‎อีกนานแค่ไหนกัน ‎กว่าคุณจะจากไปแบบไม่บอกกล่าว
‎ผมจะไม่มีวันจากคุณไป
‎คุณคงจำผมไม่ได้
‎ผมเคยโดดเรียนตั้งหลายคาบ
‎เพื่อไปดูหนังกับคุณ
‎ถ้าวันนี้ผมเป็นเด็กคนนั้น…
‎คุณจะยังอยู่ข้างผมไหม
‎คุณ…
‎ซางหยู
‎เป็นอะไรหรือเปล่า
‎ซางหยู
‎การทำให้เธอรักฉัน
‎ช่างง่ายดาย
‎แต่การได้พบเธอ
‎ยากยิ่งนัก
‎เธอนั่งบนเรือที่ชักใบขึ้น
‎แล่นไปยังฝั่งตรงข้าม
‎ช่างง่ายดายที่หญิงชายจะตกหลุมรัก
‎เมื่อหลงอยู่ในวังวน หลงใหลในตัวเธอ
‎เรือนั้นล่มลง
‎และบาดแผลก็เริ่มบาดลึก
‎ลูกพี่ซางหยู
‎นี่
‎ลูกพี่ซางหยู
‎ทำไมมาดื่มคนเดียวล่ะ
‎ข้างนอกกำลังสุดเหวี่ยงเลย
‎ออกไปสนุกด้วยกันสิ
‎ผมเหนื่อย
‎ทะเลาะกับฮวาเอ๋อร์มาเหรอ
‎ผู้หญิงน่ะ
‎เริ่มจากจ้องจะครอบครองตัวเรา
‎จากนั้นก็เรียกร้อง ‎ให้เราสนใจแต่เจ้าหล่อน
‎พอเราหลงหนักๆ เข้า
‎เราจะคิดว่านั่นเป็นรักแท้
‎คิดว่าเธอคือคนที่ใช่
‎และคิดว่าเธอคนนี้ ‎แตกต่างจากผู้หญิงทุกคนในโลก
‎เราจะรู้สึกว่าเธอ ‎ไม่ต้องการอะไรจากเรา
‎- และคิดว่า… ‎- พี่ซาน
‎ที่เราเอาทุกอย่างมาแบบนี้
‎จะต้องมีการชดใช้ไหมนะ
‎นายต่างหากที่เอาทุกอย่างมา
‎และนายก็เอาของที่เป็นของนายมา
‎ไม่ได้ไปเอาของใครมาสักหน่อย
‎ทำไมถึงต้องชดใช้ล่ะ
‎ไม่ได้ทะเลาะกับฮวาเอ๋อร์ ‎มาจริงๆ ใช่ไหม
‎จำประตูที่ผมเคยเล่าให้ฟังได้ไหม
‎วันหนึ่ง…
‎ผมอาจผ่านเข้าประตูนั้น ‎แล้วไม่กลับมาอีก
‎พูดอะไรของนาย
‎จะหลับแล้วไม่กลับมางั้นเหรอ
‎ช่วงนี้นายคงแค่เหนื่อยมากไป
‎พักผ่อนหน่อยเถอะ
‎คืนนี้ก็นอนเร็วๆ นะ
‎ทำอะไรน่ะ
‎คืนนี้ผมอยากนอนคนเดียว
‎จริงสิ
‎นายเหนื่อยมาก พักสักวันเถอะ
‎นอนให้เต็มที่
‎แล้วทุกอย่างจะผ่านไปเอง
‎ถ้านายอยากตื่น
‎ก็แค่บอกตัวเอง
‎"ฉันกำลังฝัน"
‎ฉันกำลังฝัน
‎อะไรน่ะ
‎ทำอะไรน่ะ
‎เลิกล้อเล่นได้แล้ว
‎ฉันมีเรื่องสำคัญต้องทำ
‎นายทำได้ดีไม่เบานี่
‎ดังใหญ่แล้ว
‎ไม่ต้องเข้าโรงรับจำนำแล้ว
‎ผู้ยิ่งใหญ่ต่างกลัวสหายเก่า
‎จะเอาเท่าไร ว่ามาสิ
‎ห้าล้าน
‎เดี๋ยวฉันโทรจัดการให้
‎ใครให้แกเป็นคนตั้งราคา
‎พี่เฉียง
‎พี่เฉียงครับ
‎ทำบ้าอะไร
‎คิดว่าตัวเองมีค่าเท่าไรล่ะ
‎ตั้งราคามาสิ
‎ฉันจะให้สิบล้าน
‎แล้วอย่ามากวนอีก
‎ดอลลาร์สหรัฐฯ นะ
‎ก็ได้ โทรไปจัดการเลย
‎- เขาอยู่ไหน ‎- เงินล่ะ
‎อย่ามาเล่นลิ้น เขาอยู่ไหน
‎เขาอยู่ไหนล่ะ
‎ที่จริงแล้วน่ะ
‎เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันหรอกนะ
‎แค่มีคนวานฉันไว้
‎ให้เอาเงินมาส่ง
‎เขาเอาแต่ย้ำนักย้ำหนา
‎ว่าต้องเห็นตัวประกันก่อน ‎แล้วค่อยส่งเงินให้
‎จะให้ฉันส่งเงินให้ ‎ทั้งที่ไม่เห็นตัวประกันไม่ได้หรอกนะ
‎มันไม่ใช่หลักปฏิบัติ ‎ที่ถูกต้องน่ะ ว่าไหม
‎ฮวาเอ๋อร์นี่ใคร
‎สาวคนใหม่เหรอ
‎เอาคืนมา
‎(ยอดเงินในบัญชี)
‎ฉันประเมินมูลค่านายต่ำไปแฮะ
‎เพราะแบบนี้สินะ นายถึงได้มั่นใจนัก
‎ล้าน สิบล้าน ร้อยล้าน…
‎แค่ในธนาคารนะ ‎นายมีอยู่ตั้ง 300 ล้าน
‎นายทำอะไรกันแน่
‎ฉันเรียกเงินน้อยเกินไป
‎เรียกน้อยไปจริงๆ นะเนี่ย
‎พี่เฉียง
‎กำลังมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับฉัน
‎ฉันคงอยู่ได้อีกไม่นาน
‎เอาเงินไปให้หมดเลยก็ได้ ‎แต่ปล่อยเราไปเถอะ
‎ให้ฉันได้ไปจัดการเรื่องสุดท้าย
‎แทนคำขอบคุณไงล่ะ
‎นี่มันอะไรกัน
‎ซางหยู
‎ไม่เป็นไรใช่ไหม
‎พวกมันทำอะไรนาย
‎ไอ้พวกเวร รู้ไหมว่าเขาเป็นใคร
‎พวกแกจะรับมือกับผลที่ตามมาไหวไหม
‎เฮ้ย ไอ้คนตรงโซฟา…
‎พี่ซานๆ
‎- พักเรื่องอื่นไว้ก่อน ‎- พี่ซาน
‎ไปจัดการธุระของเราก่อน
‎คุณซาง
‎กลับมาแล้วเหรอครับ
‎พี่ซาน
‎พี่ซานเป็นอะไรเหรอครับ
‎- เมาน่ะ ‎- อ๋อ เมานี่เอง
‎พัสดุมาส่ง
‎ที่อยู่สวยนี่หว่า
‎ไม่น่าจะใช่นะ
‎ไม่ใช่แน่ พี่เฉียง
‎ในบ้านน่าจะมีของมากกว่านี้
‎เสร็จแล้วก็กลับได้เลยนะ
‎ไม่เป็นไรครับ
‎โทรให้เจ้าของมารับเถอะ
‎ไปเอาของพวกนี้มาได้ยังไง
‎แลกมาด้วยชีวิต
‎ทุกคนก็เอาชีวิต ‎แลกเงินมาทั้งนั้นแหละ
‎ทำไมชีวิตนายถึงมีค่าขนาดนี้ล่ะ
‎วางลงซะ
‎ไม่จำเป็นต้องขนไปหรอก
‎ขอเถอะ พี่เฉียง
‎เอาทุกอย่างไปได้เลย ฉันยอมแล้ว
‎ฉันจะไม่โทรแจ้งตำรวจ
‎แต่ถ้าฆ่าฉัน…
‎นั่นเป็นอาชญากรรมนะ
‎คนที่ขโมยแค่ครั้งเดียว ‎ก็ไม่ได้อยากขโมยไปตลอดชีวิต
‎แต่ก็ยังขึ้นชื่อ…
‎ว่าเป็นขโมยอยู่ดี
‎คนที่หักหลังตัวเอง
‎ไม่มีทางควบคุม…
‎โชคชะตาของตัวเองได้หรอก
‎คุณซางครับ
‎คุณซาง อยู่ไหมครับ
‎คุณซาง เป็นอะไรหรือเปล่าครับ
‎- มีอะไร ‎- คุณซาง มีแขกมาพบครับ
‎เป็นคุณผู้หญิงชื่อฮวาเอ๋อร์
‎- ให้เธอขึ้นไปไหมครับ ‎- คุณซางไม่อยู่
‎- บอกให้เธอมาวันหลัง ‎- ซางหยู
‎คุณหลบอะไรอยู่น่ะ
‎ก็หลบคุณไง ไปซะ
‎กลับไปเดี๋ยวนี้
‎เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า
‎คุณซาง ให้เธอขึ้นไปเถอะครับ
‎- จะได้คุยกันต่อหน้า ‎- หุบปากน่า
‎คุณจำที่เคยพูดได้ไหม
‎ที่คุณทิ้งผู้ชายแบบผม ‎ได้สามคนในปีเดียวน่ะ
‎วันนี้ก็นับผมเพิ่มเข้าไปอีกคน
‎เรื่องทั้งหมดนี่
‎เป็นการชดเชยความเสียใจในอดีตสินะ
‎คุณผู้หญิงครับ
‎ประตูเปิดอยู่
‎อย่าขยับ ไม่งั้นฉันบีบคอเธอตายแน่
‎ซางหยู
‎คุณอยู่ตรงนี้หรือเปล่า ซางหยู
‎ไม่เป็นไรใช่ไหม
‎ซางหยู…
‎อย่าถอดนะ
‎ถ้าถอดออก คุณไม่รอดแน่
‎คนรักเก่าสินะ
‎พอมีเงินก็เริ่มหาความสุขล่ะสิ
‎คุณเป็นใคร
‎ต้องการอะไร
‎อยากได้เงินใช่ไหม
‎ฉันมีร้านกาแฟนะ มันพอมีราคาอยู่บ้าง
‎ฉันยอมให้หมดเลย
‎- ฮวาเอ๋อร์ ‎- ซางหยู
‎อย่าแตะต้องเธอ อย่าแตะเธอนะโว้ย
‎- อย่าแตะต้องเธอ ‎- ซางหยู…
‎พี่เฉียงๆ
‎พี่เฉียง ฉันผิดไปแล้ว
‎ขอร้องล่ะ ปล่อยเธอไปเถอะ
‎พี่เอาไปได้ทุกอย่างเลย
‎ฉันยังมีอีกนะ
‎ฉันยังมีอีก พี่เอาไปให้หมดเลย
‎ขอร้องล่ะ
‎ซางหยู
‎เธอก็เพิ่งมาที่นี่ ‎เป็นครั้งแรกใช่ไหมล่ะ
‎รู้หรือเปล่าว่ามันทำงานอะไร
‎นักเขียนบทชื่อดังงั้นเหรอ
‎คิดว่าทั้งหมดนี่
‎ถูกเขียนขึ้นด้วยมืองั้นเหรอ
‎พี่เฉียง
‎พี่เฉียง ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย
‎เราตกลงกันว่าจะมาเอาเงินไง
‎ฮวาปี้…
‎พี่เฉียง
‎เอาแต่เงินเถอะ อย่าฆ่าคนเลย
‎พี่เฉียง
‎เอาแต่เงิน…
‎พี่เฉียง…
‎ทำไมแกแม่งไม่หุบปากไปซะ
‎มีคนที่อยู่ๆ ก็โผล่มาในชีวิตเรา
‎คนที่ดูเป็นคนไม่ดีน่ะ
‎แล้วเรา…
‎ก็โอดครวญว่าตัวเองโชคร้าย
‎แทนที่จะคิด
‎ว่าเราเองนั่นแหละ ‎ที่อาจชักนำคนพวกนั้นเข้ามา
‎ที่จริงแล้วคนเลวพวกนี้เป็นคนดี
‎พวกนี้เข้ามาในชีวิตเรา
‎เพื่อย้ำเตือนเราไงล่ะ
‎มันแค่สายเกินไปแล้วสำหรับเขา
‎แต่เธอเป็นคนฉลาด
‎ฆ่าพวกมัน เก็บให้เรียบ
‎ไอ้พวกสารเลว
‎ซางหยู
‎เป็นบ้าหรือไงวะ
‎อย่าขยับนะ
‎อย่าขยับ อย่านะ
‎ทำอะไรน่ะ
‎ไปสิ
‎ซางหยูๆ
‎แข็งใจไว้จนกว่าเราจะออกไปได้นะ
‎เร็วเข้า
‎- เร็วเข้า ‎- พี่…
‎ไปซะ
‎อิด อีโก้ และซูเปอร์อีโก้
‎ประกอบกันเป็นจิตของมนุษย์
‎ในโลกความจริง
‎อีโก้จะถูกข่มไว้ ‎โดยบรรทัดฐานทางสังคม
‎ในความฝัน
‎อิดจะปลดปล่อยความปรารถนา ‎ที่มีมาแต่บรรพกาลของมนุษย์
‎และซูเปอร์อีโก้จะต่อสู้กับอิด
‎ในขณะที่ควบคุมอีโก้ไปด้วย
‎อย่ายอมให้เงินมากำหนดคุณค่าของเรา
‎ฉันกำลัง…
‎ฝัน
‎ฉันกำลังฝัน
‎ฉันฝันอยู่
‎ฉันกำลังฝันอยู่
‎ฉันกำลังฝัน
‎ออกมาเดี๋ยวนี้
‎ฉันมีกับข้าวเหลืออยู่ มากินแล้วไปซะ
‎อย่ามาตายในบ้านฉันนะ
‎คิดว่าความสามารถนายพิเศษนักหรือไง
‎งานนี้ไม่ได้ยากสำหรับนายสักนิด
‎นายทำเกินไปแล้ว
‎ฉัน…
‎ฉันกำลังฝัน
‎ซางหยู
‎นี่นายจริงๆ ใช่ไหม
‎เป็นอะไรหรือเปล่า
‎อย่ากินของนี่เลย
‎ไปกันเถอะ
‎เดี๋ยวฉันพาไปกินข้าว
‎กินให้อิ่มนะ
‎นายคงหิวแย่
‎เจ้าเด็กแสบเอ๊ย
‎ในนิตยสารเล่มหนึ่ง
‎ฉันเห็นมีเรื่องที่คนเขียนชื่อซางหยู
‎ฉันคิดว่าน่าจะเป็นนาย
‎นายคิดถูกแล้วที่ยังเขียนอยู่
‎นายเก่งมากนะ
‎ก็แค่ต้องอาศัยดวงนิดหน่อย
‎ฉันเองก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก
‎แต่ถ้านายต้องการ
‎มาทำงานที่ร้านกาแฟฉันก็ได้นะ
‎ซางหยู
‎ฉันให้
‎ผมรับไว้ไม่ได้หรอก
‎มันแพงเกินไป
‎งั้นถือว่าฉันลงทุน ‎กับบทของนายแล้วกัน
‎ถ้าได้กำไร นายก็เอาไป
‎ถ้าขาดทุน ฉันจะรับไว้เอง
‎ผมไม่อยากเขียนบท
‎ผมเขียนเรื่อง ‎ที่คนอื่นอยากให้เขียนไม่ได้หรอก
‎งั้นก็เขียนเรื่องที่นายอยากเขียนสิ
‎ดูดีนะเนี่ย
‎ฉันได้ยินข้ออ้าง ‎ตอนขอเลื่อนกำหนดส่งมาก็เยอะ
‎บางคนบอกว่าทำไฟล์หาย
‎บางคนบอกว่าทำน้ำหกใส่คอม
‎บางคนก็ทำน้ำท่วมสมอง
‎แต่นายมันแหวกแนวจริงๆ ว่ะ
‎พูดเรื่องชาติหน้าอะไรนั่น
‎ขอบคุณนะ พี่ซาน
‎แต่ผม…
‎เขียนบทนั่นไม่ได้จริงๆ
‎ผมยืมเงินคนอื่นมาหนึ่งหมื่น
‎เอามาคืนพี่น่ะ
‎ขอโทษที่ทำให้ลำบาก
‎ไอ้บทที่นายเคยเขียนน่ะ
‎ฉันขายได้แล้ว
‎พวกนั้นบอกว่านายเขียนเก่งใช้ได้
‎จากนี้ไปน่ะ
‎นายควรเขียนเรื่องแนวระทึกขวัญ
‎เอาไป
‎มองอะไร
‎จะไม่เลี้ยงบะหมี่ฉันสักชามเลยหรือไง
‎ในโลกนี้
‎คนคิดว่าเวลา ‎เป็นมิติที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้
‎แต่ในความฝัน
‎เราทุกคนต่างมีความสามารถนี้
‎เราสามารถจัดวางลำดับเวลาได้ตามใจชอบ
‎นั่นทำให้ชีวิต ‎มีความเป็นไปได้ไร้ขีดจำกัด
‎เมื่อเวลาของเราที่นี่หมดลง
‎ในอีกเส้นเวลาหนึ่ง
‎เราอาจใช้ชีวิต ‎ที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงอยู่ก็ได้
‎(เปิด)
‎ลุงครับ
‎เอาใส่ไข่กับไส้กรอก ขอบคุณครับ
‎นี่ของนาย
‎ขอบคุณที่นึกถึงนะ
‎แต่นี่เป็นเงินที่นายแลกมาด้วยชีวิต
‎ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก
‎ดูนี่
‎ฉันเองก็เคยแลกมาครั้งหนึ่ง
‎ฉันมีความสุขกับที่เป็นอยู่มากกว่า
‎ซางหยู
‎อย่ากินของนี่เลย
‎ไปกันเถอะ
‎เดี๋ยวฉันพาไปกินข้าว
‎คำบรรยายโดย: ณัฐณิชา พุฒพิทักษ์