Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Film porusza tematykę przemocy domowej i samobójstwa.
Może być nieodpowiedni dla niektórych widzów.
6.12. - ON ALBO TY JEDNO Z WAS ZGINIE
GDY POZNASZ DATĘ SWOJEJ ŚMIERCI,
JUŻ ZACZYNASZ UMIERAĆ.
Pogotowie, w czym mogę pomóc?
Tu Anna z Prenzlauer Allee. Doszło do wypadku.
Ktoś chyba zginął.
Jest ciemno, nie czuję się bezpieczna.
- Szybko, są ranni. - Pomoc jest już w drodze.
Według policji Kalendarzowy Zabójca
zapisuje datę śmierci ofiary na ścianie.
- Miejsce wypadku? - Ktoś stracił przytomność.
- Pełno tu krwi! - Potrzebuję pomocy!
Prędko!
Ktoś mnie chyba śledzi.
KALENDARZOWY ZABÓJCA
Nocny Powrót, dobry wieczór. W czym mogę pomóc?
Tak.
Ale to linia Nocny Powrót.
Dotrzymujemy towarzystwa ludziom wracającym do domu.
Między 20.00 a 2.00.
Tę sprawę trzeba zgłosić Służbom Obywatelskim pod 115.
Ale teraz nie odbiorą.
Jasne.
Proszę dzwonić rano.
Doradzą w sprawie skargi.
Dziękuję za miłą rozmowę.
Nocny Powrót, dobry wieczór. W czym mogę pomóc?
Cześć, tu Caro.
Cześć, Caro.
Jestem na przystanku autobusowym przy Mexikoplatz.
Po drugiej stronie są jacyś goście.
Ciągle się gapią. Boję się, że tu podejdą.
Czekasz na autobus?
Tak, na 109. Powinien już być.
W porządku, Caro.
Ilu ich jest? Ile mają lat?
Pięciu.
Nie mam pojęcia, ile mają lat.
Są młodzi, w bluzach.
Nie okazuj strachu.
Stań pod latarnią, bądź widoczna.
- Idą tu, co mam robić? - Zachowaj spokój.
- Stoją tam jakieś auta? - Tak.
- Uderz któreś w maskę. - Dlaczego?
Po prostu to zrób.
- Co ty robisz? - Głupia suka.
Uciekli.
Świetna robota.
- Jest autobus. - Bardzo dobrze.
Nie rozłączaj się, aż nie wsiądziesz.
Dobrze.
Jesteś bezpieczna?
Tak.
Dziękuję.
Miłego wieczoru.
Wzajemnie.
W odmętach oceanów, gdzie drapieżnik i ofiara...
Teraz nikomu nie można ufać.
Więc jak to widzisz?
Data śmierci ofiar za każdym razem była zapisana krwią na ścianie.
Z uwagi na ten sposób działania morderca został określony mianem
„kalendarzowego”.
Jak dotąd te napisy są jedynym tropem zabójcy.
Zwróćcie uwagę na zawijas na końcu cyfry „2”.
Rozpoznajesz to pismo?
Widziałeś kiedyś...
TATA POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
Dobry wieczór.
Nocny Powrót, jak mogę pomóc?
Linia wsparcia Nocny Powrót. Dzwonisz do nas.
W czym mogę pomóc?
Milczysz, więc zapytam. Jesteś nękana lub zagrożona?
Kaszlnij, jeśli coś ci grozi.
- Halo? - Kto mówi?
- Nocny Powrót. - Czemu dzwonisz?
To niemożliwe. Nie wiem, kim jesteś.
- Nie znałem numeru. - Pewnie telefon mi szaleje.
Wolałabyś rozmawiać z kobietą?
Mogę cię przełączyć.
Nie, nie trzeba.
Nie rozłączaj się.
Słyszę, że masz kłopoty.
- Jesteś ranna? - Już jest za późno.
Co się stało? Jak mogę ci pomóc?
Już za późno.
Za późno? Dlaczego?
Dziś zostanę zamordowana.
Jak to?
- Dlaczego tak mówisz? - Zapowiedział to.
Jak się nazywasz?
Ja jestem Jules. Jules Tannberg.
Klara...
Klara Vernet.
W porządku, Klaro.
Kto chce cię zabić?
Jestem zmęczona.
I tak nikt mi nie uwierzy.
Ja ci wierzę.
Ta rozmowa nie ma sensu.
Już za późno.
Jest za późno.
Wiesz, kto chce cię zabić?
Tak.
Kto?
Kalendarzowy Zabójca.
Nie wierzysz mi, co?
Wierzę.
Oczywiście, że tak.
Skąd myśl, że to on?
Napisał to na ścianie.
Ze zdjęciem mnie i męża.
Dopisał jeszcze:
„6.12. Jedno z was umrze. On albo ty”.
6 GRUDNIA 21.31
6.12. - ON ALBO TY JEDNO Z WAS UMRZE
UL. KOSER 3
UL. RENATA 27
Nie widzę innej opcji niż...
Klaro, jeśli coś ci grozi, musisz powiedzieć policji.
Powiedziałam, nie uwierzyli.
O groźbie na ścianie piwnicy.
Ale nie miałam dowodów.
Kiedy to było?
Kilka tygodni temu.
Nie pamiętam dokładnie.
Obudziłam się w parku
i poszłam prosto do domu.
- Jesteś teraz w domu? - Nie.
Dlaczego nie?
Boisz się, że jest tam zabójca?
A co z twoim mężem?
- Nie pomoże mi. - Dlaczego?
Myśli, że wszystko sobie ubzdurałam.
To samo powiedział policji.
Było mu wstyd. Mnie też.
Takich rzeczy się nie zmyśla. Twój mąż się nie martwi?
Jemu też grożono.
Tylko się ze mnie śmiał.
Nie ma z czego.
ŻADNYCH ODGŁOSÓW CICHA OKOLICA
Gdzie teraz jesteś, Klaro?
Nie powinnam była tego mówić. Przepraszam, ja...
Przynajmniej dotarłam tak daleko.
Co masz na myśli?
Jesteś w garażu?
Odjeżdżasz?
Klara?
Co chcesz zrobić?
Co zamierzasz?
Zaczekaj, proszę.
Zostań na linii.
Klara...
- Nie działaj pochopnie. - Skąd ten pomysł?
Pracowałem w centrali berlińskiej straży pożarnej.
Potrafię poznać, gdy ktoś jest w tarapatach.
Dzwoniłaś już trzy razy.
Ale nie z powodu Kalendarzowego Zabójcy.
- Dlaczego więc? - Bałam się wracać po ciemku.
Nie od tego jesteście?
Tak, oczywiście.
Przepraszam.
OFIARA PRZEMOCY DOMOWEJ. WIARYGODNA?
Mogę o coś zapytać?
Tak?
W domu wszystko w porządku?
Tak, oczywiście.
Gdzie jest teraz twój mąż?
- Dlaczego chodzisz sama w nocy? - Czemu zadajesz te pytania?
W notatkach mam napisane o podejrzeniu przemocy domowej.
- Rozmowy są nagrywane? - Tak, a co?
Więc wszystko, co mówię, zostało jakoś odnotowane?
Tylko ostatnie 48 godzin. A dane są objęte ochroną.
- Czemu pytasz? - Czyli...
Gdyby coś mi się dziś stało,
policja wiedziałaby o tej rozmowie?
Do czego zmierzasz?
Ściga cię morderca.
Dlaczego nie pójdziesz z tym na policję albo do męża?
UL. RENATA 27
Ty też mi nie wierzysz.
Jesteś maltretowana?
Tak.
Bardzo mi przykro.
Boisz się.
Jest jeszcze gorzej.
To rodzaj strachu...
który sprawia, że chcesz zerwać skórę,
by nie spłonąć w środku.
Najgorszą sztuczką piekła jest przebranie się za raj.
Dobry wieczór.
Dziękuję.
Witamy, panie Gerrich.
Von Bülowowie.
Wpłacili dużą darowiznę na kampanię wyborczą. Mili ludzie.
Dziękuję, że ubrałaś się tak, jak prosiłem.
Wyglądasz bosko.
Nie ma sprawy.
Klara.
Mój Boże.
Co u ciebie? Nie widujemy cię.
- Martin, gratuluję nowej pracy. - Dziękuję.
- Jak się rządzi? - Dość ciężko.
Chwila nieuwagi i może zrobić się nieciekawie.
- Cudnie wyglądasz, Meret. - Dziękuję.
Zapoznam was. Dr Paul Wassmann, nasz nowy współpracownik.
- Miło poznać. - Dr Martin Vernet.
Od trzech tygodni nasz sekretarz spraw wewnętrznych.
I moja zdradliwa przyjaciółka Klara, jedna z naszych najlepszych prawniczek.
Dopóki nie odkryła życia mamy na pełen etat.
- Nie tęsknisz za pracą? - Czasem.
Wierzę, że do nas wrócisz.
- Może, gdy Amelie zacznie szkołę... - Jeśli Klara tego chce,
niech zajmuje się dzieckiem.
Tęsknię za nią.
Wyskoczmy chociaż na kawę. Możesz zabrać Amelie.
Obiecuję.
- Martin. - Miłego wieczoru.
- Do widzenia. - Pa.
Boże, czy ona nie może odpuścić?
Ciesz się, że masz ją z głowy.
Szkoda, że już jej nie widuję.
Ale masz mnie i Amelie.
To prawda.
Uczcijmy naszą rocznicę.
- Dobry wieczór. - Dziękuję.
Dziękuję.
Za ekscytującą noc.
Smacznego.
Nie lubisz owoców morza,
ale białko przyda ci się na później.
A co będziemy robić?
Przepraszam.
Wybaczcie.
Przestałaś brać leki?
Cholera, Klaro.
Mam cię znowu wysłać do kliniki?
- Nic mi nie jest. - Uprzedzam.
Nie pozwolę, by Amelie miała obłąkaną matkę.
- Źle mi po tabletkach. - Lekarz przepisze ci inne.
- Przepraszam. - Więc...
Pora coś zjeść.
Do której mamy opiekę?
Vigo zostanie, aż nie wrócimy.
Daj mi telefon.
Witamy na NP.
Służę państwu wszelką pomocą.
Co to jest NP?
Noc Przemocy.
Ekskluzywna sprawa.
Chcę stąd iść.
Nawet nie dopiłaś drinka.
W czym problem? Dobrze im płacą za te usługi.
Opłatę za wstęp przekazują Fundacji Dzieci.
Czynią dobro.
Martin, proszę.
To w słusznej sprawie.
Musieli dodać coś do szampana.
To okropne.
Odzyskałam przytomność tylko z powodu bólu.
Martin, proszę...
Klaro, musisz zostawić męża.
Tak.
Już dawno powinnam była to zrobić.
Ale nie chcę, żeby Amelie odkryła, co mi zrobił.
To zrozumiałe. Nie chcesz jej skrzywdzić...
- Ile lat ma córka? - Sześć.
Ja też mam córkę. Fabienne.
W tym samym wieku.
- Gdzie ona jest? - Teraz śpi.
Kto się nią opiekuje? Jest sama?
Nie, skąd.
Mamy opiekunkę.
Wiesz, że jest dobrym ojcem?
Choć trudno w to uwierzyć.
Amelie go kocha.
Muszę iść, zanim mnie znajdzie.
Gdzie jesteś?
Zamykasz drzwi garażowe.
Otworzyłaś drzwi do auta. Co zamierzasz zrobić?
Lepiej, żebym zrobiła to sama.
Nie.
Nie rób tego.
Proszę, nie rób tego.
Nie mów mi, co mam robić.
Przepraszam.
Przykro mi, ale nie możesz tego zrobić.
Nie rób tego! Proszę!
Błagam cię.
Klara! Proszę!
MARTIN Zawsze wiem, gdzie jesteś!
Zabije mnie albo Martin, albo Kalendarzowy.
Więc wolę zrobić to sama.
Jeśli to zrobisz...
Amelie nigdy się nie pozbiera.
Uwierz mi.
Słychać, że nie jedziesz.
Błagam cię. Przestań. Coś wymyślimy.
Klara?
Halo? Klaro, proszę.
Wystarczy!
Nie chcę jej zabierać na pogotowie.
Dobrze się spisałaś, kochanie.
Zróbmy sobie przerwę.
Zajmij się moją żoną.
Chodź, zabiorę cię do toalety.
Przyniosę mocniejsze przeciwbólowe.
Żonie się podobało?
Pierwszy raz się pamięta.
Przepraszam na chwilę.
- Gdzie moja żona? - Pewnie nadal w toalecie.
Tu Vigo, zostaw wiadomość po sygnale.
Cześć, Vigo.
To wiadomość dla Amelie.
Cześć, skarbie.
Mamusiu!
Pamiętaj, że bardzo cię kocham.
Nie wiń się za to, słyszysz?
Bardzo cię kocham.
DZWONIĘ
TATA POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
Nie mam teraz czasu. Zadzwoń jutro.
Jak to? Co się stało?
- Nagły wypadek. - Wypadek?
Myślałem, że masz urlop.
- Nie siedzę na centrali. - To gdzie jesteś?
Nocny Powrót. Wolontariat.
Jakaś kobieta chce się zabić.
Zadzwoń na policję.
Nie wiem, gdzie ona jest.
- Mogę ci pomóc? - To byłby pierwszy raz.
Podaj mi jej nazwisko, a dowiem się, gdzie jest.
Nie wolno mi.
Jules, rozmawiasz z kobietą, która chce się zabić.
Wiem, jak to na ciebie wpływa.
- Naprawdę? - Tak.
Chcesz ją ocalić.
- Po incydencie z Dajaną... - Przestań!
- Gdzie jesteś? - W domu, bo gdzie?
Co?
Jules, chcę ci pomóc. Jestem twoim ojcem.
- Gratuluję objawienia. - Mów, co wiesz.
Jak ma na imię?
Dobrze, to nie mów.
- Jeśli coś się stanie... - Na imię ma Klara.
- A nazwisko? - Vernet.
To wszystko?
Była dziś w hotelu Le Zen.
Mają tam jakiś tajny klub zboków.
Pierwsze słyszę.
Ale popytam, mam tam parę kontaktów.
Nie mieszaj się w nic więcej.
W Berlinie spodziewane są śnieżyce.
Prosimy więc o ostrożną jazdę lub o pozostanie w domu.
Jest godzina 22.03. Kolejne wiadomości już o 23.00.
Dzięki Bogu. Jak się czujesz?
Beznadziejnie.
Kiepsko się czuję. Wymiotowałam.
Już nie mogę. Jestem zmęczona.
Gdzie teraz jesteś?
Poza zasięgiem mordercy.
Dlaczego cię to obchodzi?
Dlaczego nie dasz mi spokoju?
Pewnie mi nie uwierzysz,
ale wiem, przez co przechodzisz.
Od dawna rozmawiam z takimi kobietami jak ty.
Które płaczą, bo ich mężczyźni biją je do nieprzytomności.
Udało się im pomóc?
Próbowałem.
I tak w kółko.
Ale gdy zjawiała się policja,
nagle wszystko było cacy i facetom uchodziło to płazem.
Nie rozumiem tego.
Czemu kobiety to znoszą?
Bo są zależne finansowo.
Albo nie chcą odebrać dziecku ojca.
Bo się wstydzą.
Bo nie wiedzą, dokąd iść.
Albo myślą, że zasłużyły na taki los.
Bo boją się, że będzie tylko gorzej i zginą.
Albo mąż ma jakiegoś haka i szantażuje kobietę.
Klaro, zakończ to cierpienie, ale nie kończ swojego życia.
Dlaczego tak ci zależy? Nawet mnie nie znasz.
Mówiłem ci o mojej córce Fabienne?
Tak.
Jej matka popełniła samobójstwo.
Od tamtej pory Fabienne nie...
Dlaczego mi to mówisz?
Żebym poczuła się winna?
Nie.
Jej matka była w klinice.
Wydawało się, że będzie dobrze.
Lekarze w Berger Hof...
- To nazwa jej kliniki. - Berger Hof?
- Też tam byłam. - Z jakiego powodu?
Zaburzenia dysocjacyjne.
Czasem widzę rzeczy, których nie ma.
- Pomogli ci? - Tak.
Ale muszę brać leki.
Martin ciągle mnie straszy, że znów mnie tam wyśle.
Dajana cierpiała na depresję.
Miałem nadzieję, że jej pomogą.
Było za późno.
Nie tylko ty przeszłaś piekło.
Mamusiu! Otwórz drzwi!
Mamusiu! Pali się!
Mamusiu!
Nie możemy wyjść!
Pali się i słyszę czyjś krzyk.
To dziecko.
Strażacy będą tam za dwie minuty.
Proszę nie otwierać drzwi.
Przez ciąg wsteczny może pan zająć się ogniem.
- Proszę opuścić budynek. - A dziecko? Te krzyki...
Moi koledzy się tym zajmą. Proszę stamtąd wyjść.
Chwileczkę.
- Tak? - Wóz 26 na miejscu.
Tannberg, tu nic nie ma.
- To znaczy? - Tu nie ma pożaru.
Dobrze.
- Panie Damelow? - Gdzie oni są?
Przy Brandenburgische nie ma ognia.
Co takiego?
- To będzie drogi żart. - Boże.
Spanikowałem i podałem zły adres.
- A dobry? - Przepraszam.
Prince Regent 24. Trzecie piętro.
- Proszę powtórzyć. - Prince Regent 24. Halo?
Przepuśćcie mnie!
Co się stało?
Dajana zamknęła dzieci w pokojach.
Chciała oszczędzić im widoku trupa matki w wannie.
Próbowały się wydostać.
Fabienne ukryła się w szafie.
Trafiła do szpitala.
Mój syn pewnie bawił się resztką urodzinowej świeczki.
Musiała zauważyć dym.
Ale było za późno.
Chciała otworzyć drzwi.
Ale nie miała siły.
Przykro mi.
Spójrz na mnie.
Muszę coś sprawdzić.
Zostań na linii.
Odwróć się!
Chodź tutaj.
Pokaż twarz.
Klara!
6.12. ON ALBO TY
Spójrz na mnie!
A teraz się odwróć.
Pokaż mi twarz.
Klara! Spójrz na mnie!
Spójrz na mnie!
Odwróć się.
A teraz pokaż mi twarz.
Klara!
Spójrz na mnie!
Mamusiu?
Klara, wróciłem.
Jules, on tu był.
- Był tu. - Kto?
Kalendarzowy Zabójca. Był tutaj. Był w domku.
Posłuchaj. Zrobimy tak.
Wyślę taksówkę, żeby zabrała cię do domu.
Podaj mi adres.
Wolę jechać moim autem.
Nie, poczekaj.
Wyślę ci coś.
6.12. ON ALBO TY
Teraz muszą mi uwierzyć.
Policja i Martin.
Twierdził, że to jedno z moich złudzeń.
Spytał, skąd ktoś wiedział, że byłam w garażu.
Martin chciał, żebym wróciła do Berger Hof.
Zostawił cię samą z twoimi lękami.
Im więcej o tym myślę...
tym bardziej wierzę...
że za tym wszystkim stoi Martin.
Dlaczego?
Tylko on zawsze wie, gdzie jestem.
Wie o tym domku.
Ma nagrania.
Wykorzystuje moją chorobę.
A szóstego grudnia...
Pobraliśmy się szóstego grudnia.
Natychmiast jedź do domu po dziecko.
Spotkamy się przed mieszkaniem.
Pomogę ci.
Nie znasz go.
Zawsze wygrywa.
Nie tym razem.
Jules.
On tu jest.
Klara, ktoś tam jest?
Klara, odezwij się.
Czy ktoś jest w twoim domu?
Słyszysz mnie? Ktoś tam jest?
Słyszysz? Klara, proszę...
6 GRUDNIA
- Tak? - Masz ją na linii?
Gdzie jesteś?
Stoję przed Le Zen.
A ty?
- Odkryłeś coś? - Kierownik był w szoku.
Będzie się wypierał.
Wierz mi, mnie by powiedział.
- Szukałeś wszędzie? - Tak, nic tam nie ma.
Jules, słyszysz mnie? Ta kobieta cię okłamała.
A ty jesteś bardziej wiarygodny?
- Oszukiwałeś mamę... - Ta kobieta łże.
Mówię ci, ta jej historia o samobójstwie się nie klei.
BRAK SIECI
Klara!
Tu poczta głosowa Klary Vernet. Zostaw wiadomość po sygnale.
Klara, oddzwoń! Błagam cię!
Hej.
Spokojnie. Ochłoń.
Uspokój się.
Uspokój się!
Nie skrzywdzę cię.
Pomogę ci.
Jestem Hendrik.
Pomogę ci.
Chodź.
Już dobrze.
Klara!
Hendrik, tak?
Wyrzuć mnie gdzieś, jak dotrzemy do miasta.
Potrzebujesz lekarza.
Zabiorę cię do szpitala.
Miło, że się martwisz, ale nie trzeba.
Po prostu odstaw mnie do miasta.
BRAK ZASIĘGU
Dlaczego jeździsz nocą w kostiumie Mikołaja?
Wieczór panieński.
Jestem striptizerem.
Powinnaś zobaczyć moje majtki.
Czerwone z białym pomponem przy klejnotach.
No co? Zarabiać trzeba.
NOCNY POWRÓT 3 NIEODEBRANE POŁĄCZENIA
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
Klara, nic ci nie jest?
Widziałam go.
Kalendarzowy był w naszym domku.
Ale uciekłam.
- Gdzie teraz jesteś? - Jadę do miasta.
- Z kim? - Ze świętym mikołajem.
- Słucham? - Nieważne.
Martin musi być w drodze. Muszę dotrzeć do Amelie przed nim.
Proszę, bądź ostrożna.
Nikomu dziś nie ufaj.
Tatusiu!
Zostań na linii. Muszę zajrzeć do córki.
Mamusiu.
Tatusiu.
Wszystko dobrze?
Nie, jest rozpalona.
Muszę sprawdzić, czy mam leki na gorączkę.
Mamusiu.
Tatusiu.
Mamusiu.
Umiesz śpiewać?
- Co? - Śpiewasz?
No więc...
Połóż telefon przy jej uchu.
Księżyc zaświecił
Złoto gwiazd rozniecił
I rozświetlił nieboskłon cały
Las mroczny nad łąką się wznosi
A z łąki tej się unosi
Opar mgły, jakże biały
Dajana zawsze śpiewała to Fabienne.
Uspokoiła się?
Tak.
Dziękuję.
Nie mogę zostawić Amelie samej.
Muszę przy niej być.
Nie mogę zniszczyć jej życia.
Pozwalałam na to latami.
Kochałam Martina.
Ale już nie mogę.
Muszę wrócić do córki...
i w końcu zostawić Martina.
Pomogę ci, jeśli chcesz.
Mogę zapewnić wam bezpieczeństwo.
Powiedz, gdzie jesteś...
- a ja się zjawię. - Już dość mi pomogłeś.
Muszę to zrobić sama.
A dzięki zdjęciu dowiodę, że Kalendarzowy...
Że sobie tego nie uroiłam. Teraz muszą mi uwierzyć.
Za godzinę szósty grudnia się skończy.
Oferta pozostaje aktualna.
Dziękuję, Jules.
Cała przyjemność po mojej stronie.
O co chodziło?
Ściga cię Kalendarzowy?
Mogę papierosa?
Pewnie.
W pudle obok powinna leżeć jeszcze jedna paczka.
Pierwszy od 15 lat.
Masz ogień?
Gdzieś tu był.
- Zatrzymaj się! - Spokojnie.
Zawsze wożę taser.
- Ochłoń! - Otwieraj!
- Uspokój się! - Otwórz!
Nic ci nie zrobię.
Dobrze?
Wszystko gra. Naprawdę.
Nie skrzywdzę cię.
Hej, co ty...
Martin!
Przestań!
Nieładnie, że tak wyszłaś.
Wsiadaj!
- Nie możemy go tak zostawić. - Wsiadaj, ale już!
Zostaw mnie!
Tak mi przykro.
Przepraszam.
Musiałaś wiedzieć, że cię znajdę.
Kto to był?
Przed domem były ślady.
Nie byłeś w sypialni?
W sypialni?
Co to?
Groźba od Kalendarzowego Zabójcy.
Kalendarzowego Zabójcy?
Klara, nie zaczynaj znowu.
Wrócę tam jutro.
Jeśli to prawda, wezwę policję.
A jeśli znowu zmyślasz, zabiorę cię do Berger Hof.
Byłem w garażu, widziałem rurkę.
Więcej tego nie rób.
Co ty wyprawiasz?
Sprawdzam, czy Vigo coś pisał.
Myślałem o nas.
Po tym, jak zabrałem cię na ostry dyżur w Poczdamie...
Gdy wróciliśmy i ugotowałem dla ciebie,
po raz tysięczny spytałaś, czemu nie chodzę na terapię.
Tyle że chodziłem.
Ale facet zaczął typową śpiewkę.
Że brakuje mi pewności siebie,
bo miałem agresywnego ojca i matkę, która uciekła.
To wiem i bez terapeuty.
Widzisz?
Potrafię to przyznać.
Gdyby istniała grupa pokroju AA, gdzie trzeba się przedstawić,
zrobiłbym to.
Wstałbym i powiedział:
„Cześć, jestem Martin. Mam 44 lata i tłukę żonę”.
To ma wszystko usprawiedliwiać?
Przestań mnie prowokować.
Prowokować?
- Ja cię prowokuję? - Tak.
Jak?
Dlaczego nie odeszłaś?
Po prostu to znosiłaś. Bicie, krzyki.
Pozwoliłaś na to, Klaro. Na każdy cios, każde kopnięcie.
Pozwoliłam?
Pozwoliłam ci...
zaciągnąć mnie do tego chorego klubu?
Pozwoliłam się wychłostać
jak kawałek mięsa?
- Żartujesz? - Tego nie powiedziałem.
Ale często złościsz mnie, po prostu będąc obok.
Jak mam cię szanować, skoro sama tego nie robisz?
Każdego dnia mnie przerażasz.
Wiem.
I przepraszam za to.
Wierzysz mi?
Wierzysz, że cię kocham?
Coś ci powiem. Nie zostawisz mnie!
Rozumiesz?
Zabierz mnie do domu.
Chcę być z córką.
Mogę ci pomóc.
Więc...
szykuj się na to, co będzie.
Nie dotykaj mnie przy Amelie.
Nie mów mi, co mam robić.
Nigdy więcej mnie nie dotykaj.
Klara!
Vigo?
Księżyc zaświecił
Złoto gwiazd wzniecił
I rozświetlił nieboskłon cały
Amelie?
Las mroczny nad łąką się wznosi
A z łąki tej się unosi
Opar mgły, jakże biały
Witaj, Klaro.
Jules?
Co jest z Amelie?
Nic, nie martw się.
Po prostu śpi.
Gdzie jest Martin?
Gdzie Vigo?
Wyjdźmy z jej sypialni.
Bo się obudzi.
Jules, co tu robisz?
Daj jej spać.
6.12. ON ALBO TY
Proszę, nie.
Już czas.
Gdzie twój mąż?
Proszę.
Pokażę ci coś.
Widziałem wszystko, co ci zrobił.
W każdym pokoju są kamery.
To było nie do przyjęcia.
Odpuść.
Nie utrudniaj sprawy.
Zostało dziesięć minut.
Klara albo Martin.
Gdzie on jest?
Jules...
Już prawie północ.
Mówiłam, że go zostawię. Czemu musi umrzeć?
Chcę go zostawić i zabrać ze sobą Amelie.
A ty dalej go bronisz?
Wiesz, że na to zasługuje.
Skończ z tym szaleństwem.
Szaleństwem była twoja uległość.
Gdzie on jest?
Teraz masz szansę odzyskać kontrolę nad swoim życiem.
Albo on, albo ty.
Jeszcze cztery minuty.
Musisz go zabić.
Siedź cicho.
A Fabienne?
Co się stało z Fabienne?
Fabienne nie żyje, nie przeżyła.
Zmarła w szpitalu.
Musisz usunąć tego drania ze swojego życia.
A co potem?
Nie możesz mnie po prostu wypuścić.
Zaufaj mi.
Mam plan.
Jestem z tobą.
Jest 23.57.
Albo ty zabijesz go,
albo ja ciebie.
Trzy minuty.
Weź go.
- Nie. - Chodź.
Jules, proszę.
Pomyśl o wszystkim, co ci zrobił.
On zamienił twoje życie w piekło!
Zdajesz sobie sprawę, jaką daję ci szansę?
Dwie minuty.
Jules, proszę...
- Co? - Nie...
Nie rozumiesz?
Śmierć Martina nie przywróci Dajany.
Cóż...
To prawda.
Jesteś bystra.
Jak Dajana.
Ale to, co przeszła za młodu, przemocowy ojciec,
matka, która odwracała wzrok...
To ją złamało.
A kiedy odebrała sobie życie, odebrała życie moim dzieciom.
Moje tak samo.
Daję kobietom takim jak ty
szansę, by się odegrać.
Minuta.
Dasz radę.
Pomyśl o Amelie.
Ona cię potrzebuje.
Ale nie tego ojca.
Przepraszam.
Proszę...
Nie ruszaj się.
Jak? Gdzie?
Tętnica szyjna.
W ten sposób?
Tak.
Wybacz mi.
Klara!
Jesteście siebie warci.
To mój syn.
Tak mi przykro.
Chciałem cię przed nim chronić.
Ale się spóźniłem.
Spóźniłem się.
Rozpoznałem jego pismo w telewizji.
- Jak on to przetrwał? - Koszmar.
To musiał być koszmar.
Można tak powiedzieć.
Mieliśmy z żoną dużo szczęścia.
To było straszne.
A nasza córka jest taka młoda.
Panie i panowie,
proszę wyłączyć telefony i zająć miejsca.
Zaczniemy od nagrody za wybitne osiągnięcia w służbie.
Z przyjemnością reprezentuję
senatora spraw wewnętrznych, dr. Herrmanna,
który, jak wiecie, wciąż dochodzi do siebie,
wręczając te wyjątkowe medale
dziesięciu funkcjonariuszom.
W zeszłym roku mieliśmy...
Cześć, jestem Martin. Mam 44 lata i tłukę żonę.
Pozwoliłaś na to, Klaro. Na każdy cios, każde kopnięcie.
...zaciągnąć mnie do tego chorego klubu?
Żartujesz?
Nie zostawisz mnie!
Rozumiesz?
Widzisz? Potrafię...
Ze względu na to, że...
Często złościsz mnie, po prostu będąc obok.
Znosiłaś to.
Cześć, jestem Martin...
Co się dzieje?
...skoro sama tego nie robisz?
Panie Vernet.
Jest pan aresztowany.
Postawiono panu zarzuty napaści seksualnej,
poważnego uszkodzenia ciała, przymuszania i molestowania.
Dla pańskiego dobra zalecam, aby poszedł pan po dobroci.
Co robisz?
Sprawdzam, czy Vigo coś pisał.
NAJNOWSZE WYDANIE 5 LAT DLA MARTINA VERNETA
To historia fikcyjna,
ale brutalni partnerzy są okrutną rzeczywistością.
Co czwarta kobieta w Niemczech pada ofiarą
przemocy fizycznej lub płciowej w związku.
Niezależnie od klasy społecznej.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI „NOCNY POWRÓT” SEBASTIANA FITZKA
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski