Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ตอนฉันยังเด็ก
ฉันเคยเห็นสายรุ้ง
พาดผ่านเหนือแม่น้ํา
ไปนะ
ตอนนั้นแม่บอกฉันว่า
"สายรุ้งคือประตูสู่สรวงสวรรค์
เวลาคนเราตายไป
จะผ่านประตูสายรุ้งนี้ไปสู่สวรรค"
พ่อฉันเสียตอนฉันยังเด็ก
แม่จึงย้ายไปอยู่ต่างประเทศ
ฉันอยากให้แม่แต่งงานใหม่
แต่เดาว่าแม่คงไม่อยากแต่ง
ฉันชื่อจีฮเย
เลือดฉันกรุ๊ปโอ
ฉันเรียนเทควันโดตั้งแต่เจ็ดขวบ
เป็นอะไรมากรึเปล่าคะ
กล่องใบนี้เก็บจดหมายและไดอารี่ของพ่อแม่ฉัน
ทุกครั้งที่อ่านจดหมาย
แม่จะร้องไห้
จดหมายที่งดงามและกลิ่นอายของอดีต
รักแรกของแม่ฉันอยู่ในนี้ล่ะค่ะ
สวัสดีค่ะ
จีฮเยเหรอ นี่ซูคยองนะ
ทําไมโทรมาแต่เช้าเลย
อยากไปพิพิธภัณฑ์ศิลปะและดูละคร
กับฉันและพี่ซังมินมั้ย
นี่ จะให้ฉันไปเป็นส่วนเกินอีกเหรอ
เปล่าจ้า ยัยบ๊อง
พี่ซังมินชวนเธอไปด้วยน่ะ
- จริงเหรอ - จริงสิ...
ฉันรู้จักพี่ซังมินเพราะซูคยอง
วันนึงเธอขอให้ฉันเขียนอีเมลถึงพี่ซังมินให้เธอ
ฉันเขียนอีเมลถึงเขาแทนซูคยองเกือบสองเดือน
"วันนี้ฉันเห็นพี่นั่งอ่านหนังสือที่ม้านั่ง
ดูงดงามราวกับภาพในโปสการ์ด"
หน่อมแน้มจัง
เขียนใหม่มั้ย
ไม่จ้ะ ฉันชอบ
ฉันชอบหน่อมแน้มแบบนี้
ถ้าคุณยังต้องการแต่งงาน
ผมจะให้คําสาปแช่งเป็นสินสอด
พี่คะ ฉันส่งอีเมลถึงพี่ทุกวันเลย
หลังจากนั้นซูคยองก็เข้าชมรมละคร
ไปอยู่สํานักแม่ชีซะไป
ลาก่อน
ถ้าอยากแต่งงาน ก็แต่งกับคนไร้ปัญญาเถอะ
ค่ําคืนปวดร้าวจนฉันไม่อาจข่มตาหลับ
แสงจันทร์สลัว
ฉายเงาคุณทาบทับที่หน้าต่างผม
โดยไม่คาดฝัน
ไม่ๆ ไม่ใช่แบบนั้น
"แสงจันทร์สลัว
ฉายเงาคุณทาบทับที่หน้าต่างผม
โดยไม่คาดฝัน"
จอร์แดนซาบซึ้งใจมาก
ที่เอมิลี่มาหาเขาก่อนจะจากเขาไป
เขาทั้งดีใจที่เธอมาและใจสลายที่เธอจะไป
แสดงให้สมจริงหน่อย
แสงจันทร์สลัว...
เวลาที่มองเขา
ฉันแทบลืมหายใจ
แต่เขาไม่เคยเหลียวมองฉันเลย
ฉันคงต้องร่ายมนตร์ใส่เขา
จงหันมา หันมา
นั่นล่ะ
ดนตรี
ครั้งแรกที่เห็นคุณ
คุณก็ขโมยหัวใจฉันไปแล้ว
คุณดั้นด้นมาหาผมที่นี่
ผมรู้สึกเหมือนเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป
เยี่ยม
หัวใจผมเป็นของคุณชั่วนิรันดร์
- ต้องแสดงท่าทางมากกว่านี้ - พี่ซังมินเท่มากเลยเนอะ
ฉันชอบผู้ชายบ้างานจังเลย
เมื่อกี้เห็นมั้ย
"ไม่ๆ ไม่ใช่แบบนั้น
แสงจันทร์สลัว
ฉายเงาคุณทาบทับที่หน้าต่างผม
โดยไม่คาดฝัน"
- พูดถึงผมเหรอ - เปล่าค่ะพี่
พี่รู้จักจีฮเยใช่มั้ยคะ
ตอนฉันมาที่นี่ครั้งแรกเธอก็มาด้วย
อ๋อ ไม่ได้เจอกันนานนะ
ค่ะ
สวัสดีค่ะ
ผู้หญิงชอบเขาเยอะมาก
ไม่ใช่แค่ซูคยอง
แม้แต่พี่ผู้หญิงที่ทํางานในร้านศูนย์นักศึกษา
ก็ยังหลงเสน่ห์เขา
ไปนะ
ไป!
ไปสิ
"ซองจูฮี"
"ยุนแทซู"
"โอจุนฮา" เหรอ
"เช้านี้ตอนผมเปิดหน้าต่าง
สายลมแห่งรักบอกให้รู้ถึงฤดูใบไม้ร่วง
ผมนําสายลมนั้นใส่จดหมายส่งมาให้คุณ"
"สายลมแห่งรัก" เหรอ
โห เชยจังเลย
งั้นขอเรียกว่าคลาสสิกก็แล้วกัน
โอจุนฮา
แทซูไม่เคยพูดกับผมมาก่อน
อยู่ๆ เขาก็มาหาผม
ช่วยเขียนจดหมายให้หน่อยสิ
เขาได้ยินว่าผมเขียนจดหมายให้เพื่อนๆ
แทซูสุงขึ้น 36 เซนติเมตร ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาว
เขียนถึงใคร
คู่หมั้นฉัน
คู่หมั้นเหรอ
เธอเป็นลูกสาวเพื่อนพ่อฉันน่ะ
พ่อเราตกลงกันจับคู่ให้เรา
นายโชคดีนะ
ไม่ต้องพยายามหาแฟนเอง
มันน่าเบื่อ
ฉันไม่ใช่พวกที่ชอบคบสาวคนเดียว
ถ้าเธอตอบกลับมา พ่อก็จะขอดู
เขาอยากรู้ไปซะทุกเรื่อง
ทําตัวยังกับเป็นพวกนักสืบ
อ้าว โธ่
น่ารักใช่มั้ยล่ะ
แต่ถ้าเธอเป็นลูกสาวส.ส.
คงหัวโบราณแน่ๆ ว่ามั้ย
ไล่ต้อนมา จับตัวใหญ่ให้ได้
ต้อนดีกว่านี้ไม่เป็นเหรอ มันลอดหว่างขาแกไปหมด
- เด็กเมืองกรุงช้าว่ะ - ซูวอนไม่ใช่เมืองกรุงซะหน่อย ต้องโซล
แต่ซูวอนก็มีศาลากลางนะ
เอ้า คอยจับละกันเดี๋ยวฉันต้อนเอง
คอยดูให้ดีล่ะ
ไปช่วยกัน
เราต้องจับตัวใหญ่ๆ นะรู้มั้ย
ไล่มันมา ต้อนมา
ทางนี้ๆ
ไปเร็ว
เร็วเข้า ทางนี้ๆ
เอ้านี่
- มัวยืนทําอะไรอยู่ - เป็นอะไรของแก
อ๋อ เธอเป็นหลานสาวคุณตาซองน่ะ
ได้ยินว่ามาจากซูวอน
เออใช่ แกก็อยู่ซูวอนนี่
ใช่
เธอสูงเกินเอื้อมสําหรับคนอย่างเรา
ลูกชายคุณตาซองเป็นส.ส.
งั้นเธอก็เป็นลูกสาวส.ส.น่ะสิ
แล้วจะให้เธอเป็นลูกชายหรือไง
เธอโบกมือให้
- โบกมือตอบสิ - โบกมือทักทาย
- สวัสดีครับ - สวัสดีครับ
สวัสดีครับ
เจอตัวนึง
แกเจอแล้วเหรอ
ขอดูหน่อย
เหม็นน่าดูเลย
จับได้แล้ว
ตัวใหญ่ซะด้วย
คงกินขี้วัวเข้าไปเยอะเลยนะเนี่ย
ยี้ ด้วงกินอึ
ด้วงกินอึเหรอ
- ฮื่อ - โอ้โฮ
ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
คุณอยากได้มั้ยครับ
แกว่าเธอจะเอามั้ย
นี่ นั่นขี้วัวนะ
สกปรกจะตาย
รู้จักบ้านผีสิงที่อยู่อีกฟากของแม่น้ํามั้ย
อะไรนะครับ
รู้จักครับ
คุณพาฉันไปหน่อยได้มั้ยคะ
ได้ครับ
คุณพายเรือเป็นมั้ย
เป็นครับ
งั้นพรุ่งนี้ตอนเที่ยงเจอกันที่เรือนะคะ ตกลงนะ
แกพูดอะไรกับเธอน่ะ เห็นเธอพูดด้วย
พวกหนุ่มเมืองกรุงมันร้าย
นี่ สอนฉันพายเรือหน่อยสิ
จะสอนฉันมั้ย
- ไอ้บ้านี่ - จะสอนฉันใช่มั้ย
นี่ๆ
คุณปู่ฉันท่านพูดจนทําให้ฉันอยากรู้
แต่ก็ห้ามไม่ให้ฉันไป
ฉันไม่ค่อยได้ไปไหนหรอก มีคนคอยเฝ้าตลอด
ฉันอยากไปมาก
แต่ไม่มีใครพาไปเลย
ถ้าฉันขอให้คนแถวนี้พาไป
คงรู้ถึงหูคุณปู่ฉันทันทีเลย
ว่าแต่
เรือนี่มัน
ไม่ไปไหนเลยเหรอ
เอ๊ะ
คือว่าที่จริง
ผมก็เพิ่งพายเรือครั้งแรกนี่ล่ะครับ
ผมชื่อโอจุนฮา
อุ๊ย ฉันลืมแนะนําตัว
ฉันซองจูฮี
คุณมาจากซูวอนเหรอ
ใช่
ผมก็มาจากซูวอน
ผมมาเยี่ยมลุงผมที่นี่
เหรอคะ
บังเอิญจังเลย
หรืออาจเป็นพรหมลิขิต
อะไรนะคะ
เปล่าครับ
ผีมีจริงๆ เหรอ
คุณเคยเห็นผีมั้ย
เคยเห็นสิ
ทุกวันเลย
อะไรนะ
เวลาส่องกระจก
ที่จริง
ผมเป็น...
ผมเป็นผี
เล่นอะไรก็ไม่รู้
- คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย - ค่ะ
สงสัยข้อเท้าแพลง
ขึ้นหลังผมสิ
ขึ้นมาเลยครับเร็วเข้า
ฝนซู่ๆ แบบนี้ตกไม่นาน เดี๋ยวก็หยุด
เอานี่เช็ดตัวสิ
พอฝนหยุด
เราจะเดินเลียบแม่น้ําไปที่ท่าเรือ
แล้วก็ถึงที่จอดเรือ แต่ไกลนิดนึงนะ
ฉันหนักมั้ย
ไม่หรอก คุณตัวไม่หนักเลย
แต่ฉันตัวหนักนะ ฉันกินข้าวเยอะด้วย
ไม่ต้องห่วงหรอก
ผมแบกคุณไปถึงโซลยังไหวเลย
อย่ามาโกหก
เปล่าโกหก
- คนปากแข็ง - เปล่าซะหน่อย
จับได้แล้ว
แบมือสิ
ฝากหิ่งห้อยไว้แป๊บนึงนะ
คุณจับหิ่งห้อยให้ฉัน และแบกฉันขึ้นหลัง
แต่ฉันตอบแทนคุณได้แค่สร้อยเส้นนี้
ทีนี้คืนหิ่งห้อยให้ฉันได้แล้ว
ถอยไป
วันนี้ขอบคุณนะ
ผมได้ยินว่าเธอป่วยอยู่สองสามวัน
แล้วก็ถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลใหญ่ในกรุงโซล
หลังจากแม่เธอเสียเธอก็ป่วยหนัก
แต่ตอนเธอกลับมาจากต่างจังหวัด
ได้ยินว่าแข็งแรงขึ้นและดูมีความสุขขึ้น
เสร็จแล้ว
ขออ่านหน่อย
ผมเจ็บปวดที่ต้องเขียนจดหมายให้แทซู
เพราะเป็นเธอ
ผมก็มีหลายอย่างจะบอกเธอ
จับใจมาก
ฉันจะตอบแทนบุญคุณนาย ด้วยความสามารถพิเศษของฉันนะ
ได้เลย
รอแป๊บนึง แต่นายต้องอ้าปากด้วยนะ
ถ้าไม่อ้าปาก คนจะคิดว่าเราไม่จริงใจ
ดูดีๆ นะ
รู้มั้ยเพลงอะไร
แสงจันทร์แห่งชิลลาเหรอ
พวกเด็กบ้านี่
ทําเวรเสร็จแล้วเหรอ
แอบอู้งานหรือไง
เดี๋ยวครูมาตรวจ ถูให้สะอาดเลยนะ
นี่กลิ่นอะไรเนี่ย
มีใครแอบมาอึในนี้เหรอ
จุนฮา
โอจุนฮา
จุนฮา โอจุนฮา
จะบ้าเหรอ ทําไมตะโกนในห้องสมุดแบบนี้
ดูสิ นี่บัตรเชิญ
พวกนายชื่อโอจุนฮาหรือไง
ชอบสอดรู้สอดเห็น
ไปเถอะ
(คอนเสิร์ตฤดูใบไม้ร่วง)
เล่นเก่งนะ
ขอบคุณค่ะ
ต่อไปจะเป็นนักเรียนปีสอง ซองจูฮีค่ะ
เธอจะมาบรรเลงบทเพลง "เปียโนโซนาตาหมายเลขแปด" ของเบโธเฟน
ขอเสียงปรบมือต้อนรับเธอด้วยค่ะ
คงหิวสินะจูฮี
หนูต้องหิวแน่ๆ
ไปกันเถอะ
ไปเถอะ
ขอบคุณนะ
ยินดีด้วยนะ
ข้อเท้าคุณดีขึ้นแล้วใช่มั้ย
ใช่
ที่ไม่สบายด้วย
ใช่
ผมเป็นห่วงคุณมากเลย
และผมชอบคุณเล่นเปียโนมากด้วย
ฉันยังต้องฝึกอีกมาก
ทุกคนรอฉันอยู่
ฉันแอบออกมาน่ะ
หิ่งห้อยตัวนั้น
ยังสบายดีนะ
มันแข็งแรงดีเหมือนฉันเลย
สวัสดีค่ะ ขอโทษที่มาสาย
หวัดดี
หวัดดีจ้ะจีฮเย
พี่ซังมิน ฉันชนะพนันค่ะ
เราพนันกันไว้น่ะ
ฉันพนันว่าเธอจะมา
แต่พี่ซังมินว่าเธอไม่มา
พี่ต้องเลี้ยงมื้อเย็นเรานะคะ
ตกลง ได้เลย
ตื่นแล้วเหรอคะ อยากทานอะไรมั้ยคะ
หวัดดีจ้ะ
ถ้าไม่ตื่น แขนฉันคงเหน็บกินจนแข็งไปแล้ว
ฉันก็รอว่าเมื่อไหร่ซูซานจะขอพักซะที
ขอบคุณนะ
คุณจําผ้าใบผืนนี้ได้มั้ยคะ
เราสองคนลงทุนตอนทํางานด้วยกันครั้งแรก
- คุณลุงคะ - ครับ
มองอะไร
ฉันว่าหิมะคงตกหนักแน่
ฉันเลือกเขาเป็นแบบค่ะ
จิตรกรอาวุโสกําลังสร้างผลงานชิ้นเอก
เป็นแบบอายุปูนนี้
ละครสนุกมาก
ฉันกลับก่อนนะ
ทําไมรีบกลับล่ะ
พี่ซังมินบอกว่าจะเลี้ยงมื้อเย็นนะ
อย่าบอกนะว่าเธอดูไม่ออก
ต๊าย เธอนี่ร้ายนะ ฉลาดไม่เบาเลยจ้ะ
พี่ซังมินคะ
จีฮเยบอกว่าจะกลับแล้วค่ะ
ทําไมล่ะ กินข้าวกันก่อนสิ
จะได้คุยกันเรื่องละครด้วยไง
พี่คะ จีฮเยไม่เคยเปลี่ยนใจหรอกค่ะ
ใช่มั้ยจีฮเย
ใช่
เห็นมั้ย
น่าเสียดายนะ ถ้าคุณไปด้วยก็คงดี
นี่ เธอเคยเห็นพี่ซังมินดีกับใครแบบนี้มั้ย
เขาทําแบบนี้เพราะเธอเป็นเพื่อนฉันไง
เขามีมารยาทน่ะ จะกลับก็ได้ไม่เป็นไร
เดี๋ยวก่อนครับ
วันนี้ผมซื้อของขวัญมา
ซื้อให้คุณด้วย คุณจะได้ไม่รู้สึกเหงา
ฉันว่าคืนนี้เธอคงนอนไม่หลับแน่
ปกติพี่ซังมินไม่ทําแบบนี้หรอกนะ
นี่เพราะเธอเป็นเพื่อนฉันไง
ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน เธอคงไม่ได้ของขวัญหรอก
เลือกไปชิ้นนึงสิครับ
จีฮเย
คืองี้นะจีฮเย
ฉันชอบกล่องของเธอมากกว่า
แลกกันคงไม่เป็นไรนะ
ไปนะจ๊ะ
"ยามแสงตะวันระยิบระยับในท้องทะเล
ผมคิดถึงคุณ"
"ยามแสงจันทร์สลัวในฤดูใบไม้ผลิ
ผมคิดถึงคุณ"
จริงเหรอ เขียนแบบนั้นจริงๆ เหรอ
โอ้แม่เจ้า
พี่ซังมินต้องชอบฉันมากแน่ๆ
พรุ่งนี้เธอต้องเอาการ์ดมาคืนฉันนะ เข้าใจมั้ย
ได้
ฉันไม่มีเหตุผลอะไรที่จะเจอเขาอีก
เขาคิดถึงแต่ซูคยอง
ยามแสงตะวันระยิบระยับในท้องทะเล
ยามแสงจันทร์สลัวในฤดูใบไม้ผลิ
เขียนเสร็จยัง
รอแป๊บนึง
เอาตัวอย่างอุจจาระของเธอ
ใส่ซองส่งครูหลังพักเที่ยงนะ เข้าใจมั้ย
ครับอาจารย์
ใครไม่ได้เอาอึมารีบไปอึด่วนเลย เข้าใจมั้ย
รีบไปเร็ว
บ้าจริง
หนึ่ง สอง
จุนฮา
ฉันจะหลับตาวิ่งนะ
นายต้องคอยบอกทางฉันนะ
- ฉันจะหลับตาจริงๆ นะ - อือ
จุนฮา
เลิกเรียนแล้วฉันจะไปเรียนเต้นรําพื้นเมือง
ไปด้วยกันมั้ย
เต้นรําพื้นเมืองเหรอ
ฉันจะไปเจอจูฮีที่นั่น
เป็นความคิดของพ่อฉันกับพ่อเธอน่ะ
เขาอยากให้เราเจอกัน ตามกิจกรรมส่งเสริมสุขภาพ
ที่นั่นมีสาวเพียบเลยนะ
นายก็เลือกสักคนเลย ไปมั้ย
ไม่รู้สิ
โธ่แทซู
จูฮี นี่เพื่อนผมโอจุนฮา ทักทายกันหน่อย
เธอคือคนที่ฉันเล่าให้ฟัง คุณจูฮี
ผมโอจุนฮาครับ ยินดีที่ได้รู้จัก
สวัสดีค่ะ
คุณสองคนเป็นเพื่อนกันเหรอ
คุณรู้จักกันเหรอ
เปล่า ไม่รู้จักหรอก
เขาเป็นเพื่อนซี้ผมเลย
อ้อ นี่นาฮีเพื่อนฉันค่ะ
ทักทายหน่อยสิ
สวัสดีค่ะ ฉันนานาฮี
- ยุนแทซูครับ - โอจุนฮาครับ
ทุกคนนั่งเลยค่ะ
เร็วเข้า
เลือกที่นั่งตามสบาย
วันนี้เราจะเรียนการเต้นรําพื้นเมืองค่ะ
น่าสนุกใช่มั้ย
- ค่ะ - ครับ
การเต้นรําพื้นเมืองคือ...
ฉันคิดถึงคุณ
ผมก็เหมือนกัน
อีกรอบนะคะ
ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นเพื่อนของแทซู
ฉันอยากเป็นผู้ประกาศข่าว
ก็เลยฝึกการพูดเป็นประจํา
คุณพูดแบบนี้ได้มั้ย
ยักษ์ใหญ่ไล่ยักษ์เล็ก ยักษ์เล็กไล่ยักษ์ใหญ่
ฉันพูดเป็นไงบ้าง
พูดเร็วกว่านี้ก็ได้นะ
ยักษ์ใหญ่ไล่ยักษ์เล็ก ยักษ์เล็กไล่ยักษ์ใหญ่
ให้พูดเร็วกว่านี้มั้ย
ยักษ์ใหญ่ไล่ยักษ์เล็ก ยักษ์เล็กไล่ยักษ์ใหญ่
ลองพูดดูสิ
ยักษ์ใหญ่ไล่ยักษ์เล็ก
ยักษ์เล็กไล่ยักษ์ใหญ่
คุณต้องฝึกเยอะๆ ค่ะ
ลองพูดตามฉันเป๊ะๆ นะ
ยักษ์ใหญ่ไล่ยักษ์เล็ก ยักษ์เล็กไล่ยักษ์ใหญ่
เราแยกกันตรงนี้นะ
ฉันจะไปส่งจูฮีเอง
ส่วนนายก็ไปส่งนาฮีนะ
แล้วเจอกัน
ฉันสนุกมาก
ไปก่อนนะ
หวัดดีจ้ะจูฮี
สวัสดีนะคะ
ทําอะไรอยู่
ไปกันเถอะ
จุนฮา
งั้นลองพูดอะไรที่ง่ายกว่านี้
ลองพูดอันนี้นะ
เช้าฟาดผัดฟัก เย็นฟาดฟักผัด
ง่ายใช่มั้ย
ลองพูดดูสิ
- อะไรนะ - ฉันบอกว่าลองพูดดู
พูดอะไร
เช้าฟาดผัดฟัก เย็นฟาดฟักผัด
ลองพูดดูสิ
ผมพูดไม่ได้ อย่าให้ผมพูดเลยนะ
พูดไม่ได้เหรอ
เช้าฟาดผัดฟัก เย็นฟาดฟักผัด
ง่ายจะตาย
เช้าฟาดผัดฟัก เย็นฟาดฟักผัด
ราตรีสวัสดิ์ครับ
- ค่ะ - โชคดีนะครับ
ขอการ์ดหน่อย
ฉันน่าจะรู้นะว่ามีการ์ดให้ฉัน
จีฮเยใช่มั้ย
อ๋อ สวัสดีค่ะ
หวัดดี
คุณจะไปไหนครับ
ไปห้องสมุดค่ะ
ไกลขนาดนั้นเลย
ไม่ไกลหรอกค่ะ
ถ้าเลาะไปตามตึกคงไม่เปียกมาก
งั้นเดี๋ยวผมพาไป
ด้วยร่มวิเศษของผม
คิดซะว่าตึกนั้นเป็นกระท่อมแล้ววิ่งเลยนะ
หนึ่ง สอง สาม
สวัสดีครับอาจารย์
ขอบคุณมากนะคะ
แต่พี่เปียกหมดเลย
ยังไงผมก็ต้องเปียกอยู่แล้ว
งั้นฉันเข้าไปก่อนนะคะ
ขอบคุณอีกครั้งค่ะ
- โอเค ไว้เจอกันใหม่นะ - ค่ะ
ฉันเคยคิดว่าไม่ควรเจอเขาอีก
แต่ทําไมห้องสมุดอยู่ใกล้นักก็ไม่รู้
สิ่งที่ครูอยากจะ
เน้นย้ํากับพวกเธอเป็นพิเศษคือ
ประธานาธิบดีพัคจองฮี...
- เฮ้ย - เป็นอะไร
แผนพัฒนาเศรษฐกิจห้าปีฉบับที่สอง
ประสบความสําเร็จไปแล้ว
และคราวนี้จะเป็น...
แต่
เธอยังไม่ตอบจดหมายฉันเลย
จูฮีเหรอ
ใช่
- ทําไมล่ะ - ไม่รู้สิ
ฉันไม่ใช่คนแบบที่จะมีรักเดียวนะ
แต่สงสัยฉันคงชอบเธอจริงๆ
แทซู
สวัสดี
คุณมาทําอะไรที่นี่
ผมมารอคุณน่ะ
กรุณารับดอกไม้นี้ด้วย
ผม
ชอบจูฮี
เขียนจดหมายถึงผมด้วยนะครับ
แปลกแฮะ หรือเพราะฉันตัวสูงเกินไป
ทําไมถึงวูบอยู่เรื่อย
ฉันหายใจไม่ออก
เพราะแทซูใช่มั้ย
คุณว่าฉันควรจะทํายังไง
บอกฉันหน่อยสิ
แทซูเป็นไอ้บ้า
ไม่ แทซูเป็นคนนิสัยดี
เขาเป็นไอ้บ้า
เพราะเขาดีเกินไปไง
แทซู
รอจดหมายจากคุณอยู่นะ
ไม่มีความหวังเลย
เราทําอะไรไม่ได้เลย
อย่าพูดแบบนั้น
ต้องมีหนทางสิ
ไม่มีหรอก
เราไม่มีทางทําอะไรได้มากกว่านี้
ไม่มีเลย
เรามีแต่จะเจ็บปวด
เดี๋ยวก็มีทางออก
ฉันจะไม่เจอคุณหรือแทซูอีกแล้ว
ฉันพูดจริงๆ
ฉันจะไม่เจอใครเลย
นี่ หนุ่มรถเก๋ง
มานี่
หนุ่มรถเก๋ง
คํานับไม่เป็นหรือไง
ไม่อยากก้มหัวให้ใคร งั้นใช่มั้ย
ถ้ามีคนขับรถให้ก็ไม่ต้องคํานับใครงั้นสินะ
ติดเข็มกลัดกลับหัว ไม่ติดกระดุมเสื้อ
ดี วันนี้ฉันจะฟาดนายให้อ่วมอรทัยเลย
ฉันจะฟาดทุกคนเริ่มต้นจากทางซ้าย
คนแรกจะโดนหนึ่งที คนที่สองโดนสองที
จากคนที่สามเป็นต้นไป บอกลําดับตัวเองดังๆ
- เข้าใจมั้ย - เข้าใจครับ
- เสียงดังให้สมเป็นชายหน่อย เข้าใจมั้ย - เข้าใจครับ
เจ็ดครับ
อยู่นิ่งๆ สิ
- โอ๊ย หลังผม - เหยียดตัวไป ไม่งั้นจะฟาดให้แขนหักเลย
เดี๋ยว
นายยังเหลืออีกหนึ่งที ลงไปก่อน
ฉันบอกว่าเหลืออีกหนึ่งที ก้มลงเร็วๆ
คนที่เท่าไหร่
ฉันถามว่าคนที่เท่าไหร่
งั้นฉันจะบอกให้
นายเป็นคนที่ 19
หนึ่ง
สอง
สาม
นี่ ลุกขึ้นสิ
ลุกขึ้น
ไอ้น้อง เป็นอะไรไป
เรื่องจูฮีน่ะ
ฉันว่าเธอคงไม่ได้ชอบฉันหรอก
ฉันให้ดอกไม้เธอ แถมยังจูบเธอด้วย
แต่ไม่มีท่าทีตอบสนองเลย
นายจูบเธอเหรอ
ใช่
"ยามแสงตะวันระยิบระยับในท้องทะเล
ผมคิดถึงคุณ
ยามแสงจันทร์สลัวในฤดูใบไม้ผลิ
ผมคิดถึงคุณ"
(โรงเรียนมัธยมซูอิน)
- รถเมล์มาแล้ว ไปนะ - หวัดดีจ้ะ
คุณเอาร่มนี่กลับบ้านไป
อย่าเดินตากฝน
ตาทึ่ม
อยากโดนไฟดูดตายหรือไง
บ้าจริงๆ
ผมไม่อยากให้เราเลิกกันแบบนี้
มาคุยกันดีๆ สักเดี๋ยวนะ
คุยไปมันก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอก
ปล่อยฉันเถอะ
นี่จดหมายของนาย
ฉันไม่ต้องการแล้ว
ทําไมล่ะ
เธอไม่มีท่าทีกับฉัน และเพราะจิตสํานึกฉัน
จากนี้ไปฉันจะเขียนถึงเธอเอง
และบอกความจริงกับเธอ
นี่เป็นโอกาสทองเลย
ฉันได้ยินว่าเธอไม่สบายมากเพราะตากฝน
เลยต้องเข้าโรงพยาบาล
เธอไม่สบายมาก
- เพราะตากฝนเหรอ - ใช่
ฉันจะไปเยี่ยมเธอ
ถ้าไปเยี่ยมตอนเธอป่วย ก็มีโอกาสทําคะแนน
ฉันจะสารภาพกับเธอว่าไม่ได้เขียนจดหมายเอง
ฉันไม่บอกหรอกว่านายเป็นคนเขียน
ที่จริงฉันไม่ใช่คนประเภทรักเดียวใจเดียว
แต่ฉันอยากชนะใจเธอให้ได้
โอจุนฮา
อาจารย์เรียกนาย
ครับ
ยี่สิบสี่ ยี่สิบเจ็ด
สามสิบ สามสิบสอง
ผมต้องกินหมดนี่เหรอครับ
ก็ดูซิเนี่ย
พยาธิตัวตืด พยาธิเส้นด้าย พยาธิปากขอ แล้วก็พยาธิตัวกลม
มีครบทุกชนิดเลย กินอะไรเข้าไปบ้างเนี่ย
เพราะเธอนี่แหละ ห้องเราเลยมีพยาธิเยอะที่สุด
แต่อาจารย์ครับ นั่นไม่ใช่อึผม
งั้นอึใคร
เธอเป็นคนเดียวที่มีพยาธิเยอะขนาดนี้
กินเดี๋ยวนี้
ยุนแทซู
กินสามเม็ด
อึกองเดียวกันนี่นา
อึกองเดียวกัน แต่ไม่ได้มีพยาธิทั่วทั้งกองนะ
คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่
ปิดหน้าทําไมล่ะ
ไม่ อย่าเปิด
ฉันยังไม่ได้ล้างหน้าเลย หน้าสกปรก
คุณก็ยังสวย
รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่นี่
รู้จากแทซู
หัวเราะทําไม
ฉันได้ยินว่าคุณกินยาถ่ายพยาธิ 32 เม็ด
ไอ้บ้าแทซู ปากสว่างจริงๆ
เขาพูดอะไรอีกมั้ย
หลังจากนั่งเงียบอยู่สักพัก
เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก แล้วก็กลับ
- งั้นเหรอ - ฮื่อ
เขาเป็นคนแปลกนะ
ป่วยหนักเลยเหรอ
ฮื่อ
ผมขอโทษนะ
ผมคงโง่จริงๆ
นอกจากชอบคุณแล้ว
ผมก็ไม่เก่งอะไรเลย
ไม่หรอก คุณเก่งตั้งหลายอย่าง
ตากฝนก็เก่ง
กินยาถ่ายพยาธิก็เก่ง
อย่าหัวเราะสิ
นี่เรื่องจริงจังนะ
ผมต้องบอกแทซู
เรื่องของเรา
เราจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิด
ไปก่อนนะ
ห้องนี้ใช่มั้ย
น่าสงสารจังลูกสะใภ้ฉัน
ทําไมถึงได้ตากฝนหนักขนาดนั้น
นอนเถอะ ไม่ต้องลุกหรอก
ไข้หวัดน่ะ
ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยนะ
ถ้าดูแลไม่ดีอาจเป็นปอดบวมได้
ทานอาหารได้เยอะมั้ย
เวลาไม่สบาย
ต้องทานเยอะๆ จะได้หายไวๆ
ขอโทษด้วยครับ ผมคงเข้าผิดห้องน่ะครับ
ผิดห้องน่ะครับ
กําหมัดสิ
ยกขึ้นมาแบบนี้
ทีนี้ชกฉันเลย
- ทําไมต้องชกนาย - รีบชกเถอะน่า
ฉันไม่ชอบทําร้ายใคร ไม่ชอบถูกใครทําร้าย
- พ่อทุบตีฉันบ่อย - ฉันคบกับจูฮีเงียบๆ นานแล้ว
ที่จริงจูฮีให้สร้อยคอฉันตอนปิดเทอมหน้าร้อน
เป็นอะไรหรือเปล่า
บ้าจริง
ฉันวูบอีกแล้ว
ไม่ต้องห่วง
แต่อย่าให้พ่อฉันเห็นสร้อยนั่นก็แล้วกัน
เดี๋ยวเป็นเรื่อง
สร้อยเส้นนั้น
เป็นของขวัญที่พ่อฉัน
ให้จูฮี
โอจุนฮา
จดหมายแก
หลังจากนั้นเป็นช่วงที่เราปิดเทอม
และผมคิดว่าผมคงไม่ได้เจอเธออีกแล้ว
ฉันคิดถึงคุณ
คิดถึงจนแทบขาดใจ
แล้ว
แม่น้ําของเราเปลี่ยนไปมากมั้ย
ฝากทักทายบ้านผีสิงของเรา กระท่อมของเรา
และเรือของเราที่ริมแม่น้ํา
ฝากบอกว่าฉันคิดถึง
และบอกว่าฉันสบายดี
เมื่อวานแทซูมาหาฉันและให้ที่อยู่ของลุงคุณ
และยังสารภาพเรื่องที่ฉันนึกไม่ถึง
ว่าจุนฮาเป็นคนเขียนจดหมายที่เขาส่งถึงฉัน
คุณกล้าปิดบังฉันได้ยังไง
แต่ช่างเถอะ ไม่เป็นไร
ฉันเกือบทิ้งจดหมายพวกนั้นไปแล้ว แต่ตอนนี้ฉันหยิบมาอ่านใหม่
และคิดถึงคุณ
แทซูยังแนะนําด้วยนะ
ว่าให้คุณเขียนชื่อเขา
บนซองจดหมายที่คุณส่งถึงฉัน
ที่บ้านฉันจะได้คิดว่าฉันเขียนจดหมายติดต่อกับเขา
มองไปนอกหน้าต่าง
หากกิ่งไม้โยกไหวในสายลม
คนที่คุณรักก็รักคุณเช่นกัน
ตอนนี้ข้างนอกหิมะตก
เมื่อหิมะแรกโปรยปราย
ว่ากันว่าเราควรออกไปเดินเล่นกับคนที่เรารัก
แต่ฉันทําได้แค่เขียนจดหมายถึงคุณ
จุนฮา ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน
พรุ่งนี้ฉันจะขออนุญาตไปบ้านคุณปู่
ถ้าไปได้ ฉันจะส่งโทรเลขไปบอกนะ
เงี่ยหูฟังสิ
เมื่อคุณได้ยินเสียงหัวใจเต้น
คนที่คุณรัก
ก็รักคุณเช่นกัน
หลับตาสิ
เมื่อริมฝีปากคุณแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม
คนที่คุณรัก
ก็รักคุณเช่นกัน
(ที่ทําการไปรษณีย์ซูวอน)
(โทรเลข)
ฉันอยากส่งโทรเลขค่ะ
เขียนข้อความในแบบฟอร์มนี้เลยค่ะ
ค่ะ
แต่โชคชะตาคงไม่เข้าข้างผม
จดหมายฉบับหนึ่งของผม
ถูกตีกลับไปที่บ้านแทซู
จูฮี
รักกับจุนฮาครับ
ผมก็
ไม่ได้ชอบจูฮีหรอกครับ
ทั้งสองคน
รักกันจริงๆ
ผมก็เลย
ยอมถอยครับ
คนที่รักกันควรจะได้อยู่ด้วยกัน
ผมไม่เป็นไรครับ
เปล่าครับ
ผมก็รักเธอครับ
ผมจะไม่ยอมแพ้ครับ
แกกําลัง
ล้อเล่นกับฉันใช่มั้ย
แกทําตามใจตัวเองตลอด
ไม่เคยเห็นหัวพ่อแม่เลยใช่มั้ย
ใช่มั้ย
แกรู้มั้ยว่าเธอเป็นใคร
เธอเป็นลูกสาวส.ส.นะ
แกรู้มั้ยว่ามันหมายถึงอะไร ไอ้ลูกเวร
คนอย่างแกสมควรตาย
แค่ชนะใจผู้หญิงยังไม่มีปัญญา
(โทรเลข)
ปิดเทอมฤดูหนาวที่ผมรอคอย
จบสิ้นลงแล้ว
รู้มั้ยว่านี่อะไร
เข็มขัด
ไม่ใช่
มันคือแส้
ไอ้เลวนี่ฟาดฉัน
พ่อฉันไม่อยากทําหรอก
แต่ไอ้นี่มันอยากฟาดฉันอยู่เรื่อย
ฉันเลยจับตัวมันมา
ฉันควรลงโทษมันยังไงดี
ลงโทษถึงตาย
ฉันคิดแบบนั้นเป๊ะเลย
ให้มันตายช้าๆ และทรมาน
หรือให้มันอดอาหาร
จนตาย
หรือจะ
กรอกยานอนหลับมันดี
รัดคอมันให้ตาย
อันนี้เข้าท่า
จุนฮา
ดูแลจูฮีดีๆ นะ
เราจะเอาชนะกองทัพเกาหลีเหนือได้ยังไง
ถ้าพวกเขาบุกเข้ามาวันนี้เราจะทํายังไง
การเตรียมตัวหากกองทัพเกาหลีเหนือ
บุกโจมตี
เราต้องพัฒนาความแข็งแกร่งของเรา
เพื่อปกป้องครอบครัวและประเทศของเรา
(จดหมายลาตาย)
แทซู
ใครก็ได้ช่วยที
ในนี้มีคนกําลังจะตาย
แทซู ไอ้บ้าเอ๊ย
แทซู ไอ้บ้านี่
ไอ้บ้าแทซู อดทนไว้นะ
แข็งใจไว้
ใครก็ได้ช่วยที
มีคนกําลังจะตาย
แทซู แทซู
ฉันบอกให้นายฆ่าเข็มขัด
ไม่ใช่ฆ่าตัวตาย
แทซู
ฟื้นสิ ลืมตาเดี๋ยวนี้
อย่าตายนะ
อย่าตายนะไอ้บ้า
หายใจสิ
หายใจสิไอ้บ้า
เข้าไปสิ
แทซู...
ถ้ามีคุณอยู่ข้างๆ
เขาจะฟื้นเร็วขึ้นนะ
รีบเข้าไปเถอะ
คุณรอฉันอยู่ตรงนี้นะ
รีบๆ
หายนะ
(ขอให้ได้ชัยชนะ เหล่าทหารเสือผู้แกร่งกล้า)
จีฮเย รู้มั้ยนี่อะไร
ร่มค่ะ
เป็นร่มที่พิเศษมากนะ
ร่มมันไม่ต่างกันหรอก
แต่อันนี้พิเศษนะ
เพราะซังมินให้พี่ไว้
เขาต้องรู้แน่ๆ ว่าพี่ชอบเขา
พี่จ้องเขาทุกวันแบบนั้นคิดว่าเขาไม่รู้เหรอคะ
เอาไปคืนซังมินให้พี่หน่อยสิ
พี่เอาไปคืนเขาเองเถอะค่ะ
ฉันไม่ไปที่นั่นหรอก
ทําไมล่ะ
ทะเลาะกับซูคยองเหรอ
จําวันก่อน
ที่อยู่ๆ ฝนก็ตกได้มั้ย
ซังมินกําลังดื่มกาแฟอยู่ที่นี่
เขามองออกไปข้างนอกแบบนี้
แล้วอยู่ๆ ก็หันมาหาพี่
และพูดว่า
"พี่เอาร่มมาหรือเปล่าครับ"
พี่ตอบว่าพี่ไม่ได้เอามาซะด้วยสิ
เขาวาง
ร่มเขาไว้ตรงนี้
แล้วบอกว่า "พี่เอาร่มนี้ไปนะครับ"
เขาบอกว่าเขาเปียกก็ไม่เป็นไรหรอก
แล้วก็วิ่งฝ่าสายฝนออกไป
พี่เอาร่มมาหรือเปล่าครับ
พี่เอาร่มนี้ไปนะครับ
แต่ว่า
วันนี้ฝนตกหนักแบบนี้
ซังมินคงเปียกนะถ้าไม่มีร่ม
ร่มคันนี้พิเศษมากค่ะ
พี่คะ ฉันจะเอาไปคืนเขานะคะ
พี่เอาร่มมาหรือเปล่าคะ
วันนี้เอามาค่ะ
เหรอคะ
แต่ก็เอาร่มฉันไว้เถอะค่ะ
เพี้ยนไปแล้วเหรอ
- วันทยหัตถ์ - วันทยหัตถ์
คุณมีร่มนี่ ทําไมเปียกขนาดนี้ล่ะ
เพราะมันไม่ใช่ร่มฉัน
ฉันเอามาคืนพี่ค่ะ
พี่ทิ้งไว้ที่ร้านนั้น
ฉันคงไม่ใช่คนเดียว
ที่ยอมเปียกฝน
ทั้งที่มีร่ม ใช่มั้ยคะ
อย่าเพิ่งไป
คุณรู้แล้วสินะ
ความรู้สึกผม
ตอนนี้คุณรู้ทุกอย่างแล้ว
ใช่
ตอนเห็นคุณวิ่งฝ่าสายฝนโดยไม่มีร่ม
ผมก็ทิ้งร่มไว้
แม้แต่วันที่ไปดูละคร
ผมอยากให้ของขวัญกับคุณ
ผมก็เลยซื้อให้ซูคยองด้วย
และถ้าโชคชะตาเข้าข้างผม
ผมคิดว่าคุณคงเลือกของขวัญที่มีการ์ดอยู่ข้างใน
ผมคิดว่าเราอาจจะห่างเหินกัน
ถ้าบอกความรู้สึกออกไป
ผมอยากบอกว่าผมชอบคุณ
แต่ก็บอกไม่ได้
ฉันจะมาดูละครนะคะ
ดูสิ
ฉันกรีดข้อมือตัวเอง
ฉันเห็นหมดทุกอย่าง
คุณสองคนกระซิบบอกรักกัน
คุณรักเธอจริงๆ เหรอ
จริงๆ ใช่มั้ย
ผมจัดการความรู้สึกของตัวเองอยู่
ตาผมมองไม่ผิด
แต่
ใจผมยังสับสน
ฉันเชื่อคําพูดนี้ได้มั้ย
ฉันจะถือว่าเป็นคําสัญญาได้มั้ย
ได้
คนที่ผมรัก
มีเพียงคนเดียว
คนนั้นคือฉันใช่มั้ย
ผมรักคุณ ผมสาบานว่าผมรักคุณ
ฉันก็รักคุณ
พี่ซังมิน ฉันรักพี่มากนะ
พี่ซังมิน
นี่ คุณทําบ้าอะไรเนี่ย
ผมยังพูดบทของผมไม่จบด้วยซ้ํา
พี่ซังมินอะไรของคุณ
เปลี่ยนบทพูดตามใจแบบนี้ไม่ได้ ทุกอย่างพังหมด
พี่ซังมิน ฉันไม่ได้แสดงค่ะ
เป็นความรู้สึกจริงๆ ของฉัน ฉันรักพี่
ความรักสําคัญกว่าละคร ฉันรักพี่ค่ะ
หลังละครจบ พี่ซังมินกับฉันไปเที่ยวด้วยกัน
เราตัดสินใจไปที่แม่น้ํา
ที่ซึ่งมีความทรงจําในอดีตของแม่ฉัน
จูฮีหรือเปล่า
เปล่าค่ะ ฉันเป็นลูกสาวเธอ
ชื่อจีฮเยค่ะ
อ๋อ งั้นเหรอ
ตาคงเข้าใจผิดน่ะ
แต่หนูเหมือนแม่มากเลยนะ
ตาเคยเอาจดหมายของแม่หนูไปส่งบ่อยเลย
ขอบคุณมากเลยค่ะคุณตา
ไม่เป็นไร
ฉันรู้เรื่องราวต่อมาของพ่อแม่ฉันเป็นอย่างดี
นักศึกษาและประชาชนทุกคน
นี่คือการประท้วงที่ผิดกฎหมาย
- รัฐใหม่ - รัฐใหม่
เผด็จการจงพินาศ ล้มระบอบทหาร
ล้มระบอบทหาร
เผด็จการจงพินาศ
ป้ายยาสีฟันแล้วจะแสบตาน้อยลงครับ
จูฮีเหรอ
แทซูเหรอ
ป้ายยาสีฟันใต้ตา
ไม่ได้เจอกันนานมากเลย
ใช่
คุณได้ข่าวจากจุนฮา
บ้างมั้ย
(เซยู โซล) (ปูกก ปูซาน)
(ซูวอน)
คุณคะ
จุนฮา
มีชีวิตรอดกลับมานะ
จุนฮา
ต้องมีชีวิตรอดกลับมานะ
จุนฮา
จุนฮา ตอบฉันสิ
จุนฮา
มีชีวิตรอดกลับมานะ
จุนฮา
ต้องมีชีวิตรอดกลับมานะ
จุนฮา
จูฮี
- จุนฮา - จูฮี
- จุนฮา
แทซู
จุนฮา
ต้องรอดกลับมานะ
จุนฮา
ต้องมีชีวิตรอดกลับมานะ
ต้องรอดกลับมานะ
เข้าใจมั้ย
สิบโทโอ
หมอ หมอ
แข็งใจไว้นะ หายใจไว้
พอได้แล้ว
เขาตายแล้ว รีบถอยเร็ว
เร็วสิ ไอ้บ้าเอ๊ย
เร็วเข้า
สิบโทโอ
ไอ้บ้าจุนฮา จะไปไหนวะ
กลับมาเดี๋ยวนี้ สิบโทโอ
คุณไม่ได้
เปลี่ยนไปเลย
ตอนนี้คุณก็ยัง
สวยเหมือนเดิม
ฉัน
แก่ขึ้นเยอะ
คุณลําบาก
มากหรือเปล่า
ลําบากอะไรกัน
แทซูเป็นยังไงบ้าง
ฉันว่าเขาคงสบายดี
ทําไม
คุณยังไม่แต่งงาน
ผมเอง
แต่งงานแล้ว
ฉันก็ได้ยินมา
ผมมีเรื่องจะเล่าให้ฟังเยอะเลย
แต่พอได้เจอกันจริงๆ
ผมก็จําไม่ได้แล้ว
ตุ๊กตาเด็กผู้หญิงเล่นเปียโน
ที่บ้านผมก็มีตัวนึง
เวลามองตุ๊กตา
มันทําให้ผมนึกถึงตอนคุณเล่นเปียโน
เหมือนคุณตอนนั้นมากเลยนะ
ว่ามั้ย
ตอนนั้น
เราไร้เดียงสากันมากเลยนะ
แต่อดีตมันก็ผ่านไปแล้ว
ที่จริง
ผมว่าเราใช้ความรู้สึกมากเกินไป
เรื่องเล็กๆ เราก็ร้องไห้และหัวเราะกับมัน
ตอนนี้ฉัน
ดูเป็นยังไงบ้าง
ดูแข็งแรงสดใส
แต่ผมอยากเห็นคุณ
มีความสุขกว่านี้
ตอนนี้ฉันกําลังร้องไห้
คุณไม่เห็นน้ําตาเหรอ
ทําไมคุณต้องปิดบังเรื่องที่คุณมองไม่เห็น
สายแล้วล่ะ
ขอโทษด้วยนะ พอดีผมมีนัด
ผมไปก่อนนะ
ผมขอโทษนะ
มันเกือบจะดีอยู่แล้ว
ผมน่าจะทําสําเร็จ
เมื่อคืนผมมาที่นี่
และซ้อมอยู่หลายรอบเลย
คุณเกือบหลอกฉันสําเร็จ
คุณทําได้ดีเลยนะ
ฉันเกือบจะเชื่อคุณแล้ว
อีกอย่าง...
ผมเสี่ยงชีวิตเพื่อนําสร้อยเส้นนี้
กลับมาคืนคุณ
อย่าคืนเลยนะ
สร้อยเส้นนี้เป็นของคุณ
หลังจากนั้นแม่กับพ่อก็แต่งงานกัน
สามปีต่อมาก็มีฉัน
แล้วหลังจากนั้นไม่กี่ปี...
คุณซองจูฮี
คุณจุนฮา
ขอไว้ก่อนจากไป ว่าให้คุณโปรยอัฐิของเขา
ลงในแม่น้ําสายนี้
ที่จริง
จุนฮา...
แต่งงานทันทีหลังจากที่คุณจูฮีแต่งงาน
เขามี
ลูกชายคนนึงครับ
และจุนฮา
อยากให้คุณจูฮีเก็บสิ่งนี้ไว้
แม่คะ นั่นรุ้งค่ะ
ภาพสายรุ้งที่ฉันเห็นในวันนั้น
ยังคงแจ่มชัดในความทรงจํา
แบมือสิ
คําบรรยายโดย เดือนเพ็ญ สีหรัตน์