Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ฤดูใบไม้ผลิ ปี 1549)
(ปราสาทนาโงยะ แคว้นศักดินาโอวาริ)
อินุ!
อย่าทาคิ้วให้ข้าหนาไปสิ
โอ๊ะ! ขอรับ
แก้ซะ!
คัตสึซาบุโระ
มัดให้สูงและหนากว่านี้
สูงขึ้นอีก!
ตรงปลายให้มันเรียวลงหน่อย เจ้าโง่
เคียวซุเกะ
ผ้ารัดเอวนี่ดูน่าเบื่อ
ขอเชือก
เชือก!
เร็วหน่อย
แผลเป็นปลอมๆ บนแก้มจะทําให้ดูเป็นวีรบุรุษ
ไม่เอา
ได้
ไม่เอา
นั่นสินะ...
ขอรับ
ท่านดูหล่อเฟี้ยวมาก
หล่อมาก นายท่าน
สง่างามมาก
ข้าดูเป็นยังไงบ้าง หา
ข้าตกหลุมรักเลย
ดูทันสมัยจริงๆ
ข้าสะท้านเลย
ข้าน่าจะ...
ทําแบบนี้
นี่!
ข้าหัวหมุนแล้ว
นางต้องเข่าอ่อนแน่
รับตัวข้าไปเลยเจ้าค่ะ!
- อะไรของเจ้า - รับข้าไปเลย
มีอะไร
พวกเขามาถึงแล้ว
หา
- นายน้อย - หลีกทาง!
หลบไป
ขอทางหน่อย!
เข้ามาอย่างอลังการจริงๆ
เชิญดื่มเหล้าเจ้าค่ะ ท่านโนฮิเมะ
เรื่องนี้ไม่มีใครรู้นะ ลูกชาย
ข้ากําลังป่วยหนัก
เมื่อข้าจากโลกนี้ไปแล้ว
แคว้นศักดินาของเราจะสับสนวุ่นวาย
งูพิษจะมองว่านี่เป็นโอกาสรุกราน
ข้าต้องยับยั้งให้ได้ตอนยังมีชีวิตอยู่
ถึงเวลาเจรจาสงบศึกระหว่างสองแคว้นแล้ว
ลูก...
เจ้าจะต้องแต่งงานกับลูกสาวเขา โนฮิเมะจากแคว้นมิโนะ
ผู้คนเรียกนางว่าลูกสาวงูพิษ แต่มารดานางมาจากครอบครัวชนชั้นสูง
ข้าแน่ใจว่านางจะต้องเป็นเมียที่ดีและมีเหตุผล
อนาคตของแคว้นโอวาริของเรา
อยู่บนบ่าเจ้าแล้ว ลูกชาย
ข้าเห็นนางแล้ว สวยเหมือนที่ท่านพ่อของท่านบอก
ใครจะสนว่าผู้คนเรียกนางว่าลูกสาวงูพิษ
ข้าสังหรณ์ว่านางต้องอกใหญ่
อินุชิโยะ
ขอรับ
ใจเย็นๆ
- ขออภัย - ใจเย็นไว้ก่อน
ได้เลยขอรับ!
ท่านก็ใหญ่เหมือนกัน นายท่าน
เร็วหน่อย
ท่านหญิง
ได้โปรด...
ท่านต้องจําคําของท่านพ่อไว้ตลอดเวลา
ในไม่ช้าพี่ชายของเจ้าจะต้องกบฏต่อข้าแน่
นั่นจะทําให้แคว้นนี้พลิกผัน
เสือที่อยู่ข้างบ้านจะฉวยโอกาสจากการนี้
ลูกสาวข้า
สามีคนใหม่ของเจ้า คือบุตรชายของผู้ปกครองแคว้นโอวาริ
อย่าได้พูด!
อนาคตของแคว้นเราขึ้นอยู่กับเจ้า
เขาได้ชื่อว่าเป็นจอมโง่เง่าแห่งโอวาริ
แต่ข้ามั่นใจว่าเขาต้องมีการศึกษา และเป็นนักดาบที่เก่ง
เงียบ! ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น
หุบปากไว้
เจ้าโผงผางเรื่องที่เจ้าเชื่อมากเกินไป
อย่าพูด!
มีอะไร
ท่านหญิงรออยู่เจ้าค่ะ
- นายท่าน - ให้เราผ่านไป
ขอให้โชคดีนะขอรับ
อย่างกสิ
นวดบ่าให้ข้าที
ไม่ใช่แบบนั้น อย่านวดเบานักสิ
โอ๊ย!
ขอถามหน่อยว่าทําไม...
ทําไมข้าต้องรินเหล้า และนวดบ่ากับเท้าของเจ้าด้วย
ก็เจ้าเป็นเมียข้า
เจ้าเหนื่อยรึ
ข้ารึ เปล่า
เจ้าอาจจะไม่เหนื่อย แต่ข้าเหนื่อยเพราะเดินทางมาไกล
สามีที่ดีจะต้องรินน้ําและนวด
เท้าที่เจ็บของข้าให้
มีแต่พวกคนปวกเปียกที่จะทําแบบนั้น
การใส่ใจไม่ได้แปลว่าปวกเปียก เจ้ารู้มาผิดแล้ว
ระวังปากหน่อย ข้าเกลียดผู้หญิงที่ไม่รู้ที่ทางของตัวเองที่สุด
ส่วนข้าก็เกลียดผู้ชายโอหังที่สุด
เจ้ายังไม่ได้เรียนเรื่องมารยาทมาเลยสักนิด
ข้าขอพูดถึงเจ้าแบบเดียวกัน
ว่าไงนะ
เจ้าแต่งตัวได้โง่เง่ามาก
นี่มัน...
เป็นแบบทันสมัย นางบ้านนอก
เจ้าไม่รู้หรอก
แค่ดื่มเหล้ายังไม่ได้ เด็กน้อยจริงๆ เลย
เด็กตัวน้อย... น่าขายหน้าชะมัด
แน่จริงก็ฆ่าข้าตรงนี้เลยสิ!
ท่านพ่อข้าจะได้ยกทัพมาที่นี่
จากนั้นข้ากับท่านพ่อก็จะฆ่าเขา และบุกไปยึดแคว้น
ตลกจังนะ
ลืมแล้วเหรอว่าพ่อข้าชนะพ่อเจ้า
เขาพ่ายแพ้และยังเสียอัตตาไปด้วย
พ่อเจ้าให้มีการแต่งงานนี้ขึ้นเพื่อไม่ให้เราโจมตี
ผิดแล้ว
เขาส่งข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในแผนรุกราน
ไม่ช้าพ่อข้าจะชนะเจ้า จําคําพูดข้าไว้เลย
จริงๆ นะ...
นั่นถือเป็นการกบฏ
ปล่อยนะ
บ้าจริง
เดี๋ยวก่อนสิ!
บ้าเอ๊ย!
นางคนนี้! เวรจริง!
ท่านฮิราเตะ
ปกตินายน้อยชอบส่งเสียงดังในสถานการณ์แบบนี้รึ
อินุชิโยะ
เขาค่อนข้างอ่อนไหวน่ะขอรับ
เวลาที่เขาไม่ได้เป็นฝ่ายคุม
ท่านหญิง... ข้าจะพูดยังไงดี นางเป็นคนอารมณ์รุนแรงรึเปล่า
ก็พอตัว
ไม่ ทําแบบนี้ข้าเจ็บนะ
อย่าทําตรงนั้น!
หยุดนะ เดี๋ยวแตก เจ้าจะทํามันหักนะ
เจ้าจะฆ่าข้าตายแล้ว!
ยาม!
บ้าเอ๊ย!
นายท่าน!
ข้ากําลังนวดเท้าให้เขา เจ้าชอบไหมล่ะ
อยากได้แรงกว่านี้ไหม
อย่ามัวแต่ยืนอยู่ตรงนั้น ฆ่าผู้หญิงคนนี้สิ!
รอเดี๋ยวก่อนสิ!
ปล่อยเขาเจ้าค่ะ ท่านหญิง
แบบนี้ไม่ถูกต้องนะเจ้าคะ
ช่วยนายท่านสิ!
ก็ลองดูสิ!
- คางามิโนะ! - ยกโทษให้ด้วย
อย่านะ!
- ยกโทษให้นางด้วย - นางนี่!
นางดุร้ายมาก ข้าว่าจริงๆ แล้วนางเป็นมือสังหารของงูพิษ
นี่เป็นการแต่งงานครั้งที่สามของนาง สามีสองคนแรก
ตายโดยไม่รู้สาเหตุ
ข่าวลือเป็นจริง นางฆ่าพวกเขา
ท่านอยู่ห่างๆ นางดีกว่านะขอรับ
- ใช่แล้ว! - เรากลับมาแล้ว
มองอย่างนั้นหมายความว่าไง
ข้าเหรอ ขออภัยด้วยนายท่าน
อย่างที่เขาพูดกันเลย ลูกชายคนโตเป็นพวกไก่อ่อนไม่เอาไหน
เราต้องยึดแคว้นนี้มาให้ได้!
ใช่!
อย่าใจร้อนไปเจ้าค่ะ
ท่านหญิง ฟังข้านะ
เมื่อท่านพ่อมีคําสั่ง ข้าจะฆ่าเขาตอนนอน
ใช่แล้ว!
หุบปากทีได้ไหม
(ฤดูใบไม้ผลิ ปี 1551)
(งานศพของโนบูฮิเดะแห่งโอวาริ)
เจ้ากําลังวางแผนฆ่าใครอยู่รึเปล่า
ฝึกกันต่อเถอะ เฮอิสุเกะ
ดูนี่สิ
พนันกันได้เลยว่าพ่อเจ้าไม่มีเหยี่ยวสวยแบบนี้
จริงเจ้าค่ะ
ไม่มีใครเคยเห็นเหยี่ยวที่สวยงามขนาดนี้
ข้าจะแบ่งสัตว์ที่มันล่ามาให้ เตรียมหม้อเอาไว้ละ
อย่าลําบากเลย
เจ้าไม่เคยล่ามาได้มากพอจะแบ่งสักหน่อย
ว่าไงนะ
ความจริงไง
นางนี่ เจ้าไม่เคยล่าสัตว์โดยใช้เหยี่ยวใช่ไหม
ถูกแล้ว ข้าไม่เคย
เพราะข้าไม่เคยต้องใช้
อะไรนะ
ข้าอยู่บนเขาอินาบะกับท่านพ่อมาทั้งชีวิต
การใช้เหยี่ยวล่าเหยื่อเป็นแค่เกม
ข้าจับนกมากมายได้ด้วยธนูและลูกศร
หยิบธนูและลูกศรของข้ามา
ขอรับ
นายน้อยจะทําอะไรขอรับ
ไม่เข้าใจงั้นรึ นี่คือแผนไง
การฆ่านางจะทําให้เกิดความวุ่นวาย แต่ถ้านางลื่นตกหน้าผาลงไปเอง...
นางอาจตาย...
โดยอุบัติเหตุ!
นายท่าน
ใครจะล่าสัตว์เก่งกว่ากัน ข้าขอท้าเจ้า
รับคําท้า
พบอะไรบ้างไหม
โอ๊ย
เจอตัวหนึ่งแล้ว
ไหน...
- นายท่าน - ข้าเห็นแล้ว
เดี๋ยวก่อน
ส่งเสียงหน่อย
ตีฆ้องสิ!
เร็วเกินไปแล้ว!
ท่านหญิงจับได้หนึ่งตัว!
นายท่านยอมให้จับน่ะสิ
จริงไหมขอรับ
ข้าจะไม่พูดแล้ว
ไม่ดูตาม้าตาเรือเลย ไปเก็บมา
ท่านหญิงจับได้อีกหนึ่งตัว
เกือบได้แล้วเชียว!
อีกตัว!
อีกตัวแล้ว!
เป็นเพราะลม ลมมันพัดไป
บ้าเอ๊ย!
ไม่ จะทําแบบนั้นไม่ได้นะนายท่าน
- เลยเถิดไปแล้ว! - อะไรนะ!
แบบนั้นไม่ตลกเลยนะนายท่าน
ท่านหญิงได้อีกหนึ่งตัว
ข้าไม่กินนก
ธนูนี่ไร้ประโยชน์
พวกเจ้าเกะกะข้า!
- นายท่าน - อะไร
นายท่าน!
ตรงนั้นมีกวาง...
อ้อมไปข้างหลังสิ
ขอรับนายท่าน
เตรียมม้าให้พร้อม
เร็วเข้า!
ตัวนี้ของข้า
เข้าไปหาจากทางทิศตะวันตก
ไปจากอีกด้านหนึ่ง
บาดเจ็บรึเปล่า
เรียกคนของข้าให้ที
ไปสิ!
ข้าไม่ต้องการให้ผู้หญิงช่วย
ไม่มีเวลาแล้ว จับมือข้าไว้
หลบไป ข้าช่วยเหลือตัวเองได้
อย่าทําตัวเป็นเด็กเลยน่า ถ้าร่วงลงไปเจ้าตายแน่
ตายไปก็ยังดีกว่าให้เจ้าช่วย
อ๋อ งั้นรึ
กลับมาช่วยข้าก่อน ข้าจับไว้ไม่ไหวแล้ว
นี่
เร็วเข้า
ไม่ว่าจะยังไงก็ห้ามบอกใครเรื่องนี้นะ
มีอะไรน่าสนุกงั้นรึ
ทะเลน่ะ
หา ทะเลมันทําไม
อาจจะไม่สําคัญกับเจ้า แต่ที่ที่ข้าจากมาไม่มีทะเล
การขนส่งทางเรือทําให้เกิดความมั่งคั่ง
เจ้าอยากได้ท่าเรือของเรารึ
- ใช่! - ข้าไม่ยอมหรอก
ข้าอยากได้ทางออกทะเล จะได้ไปให้ไกลกว่านั้น
มีอะไรไกลกว่านั้น
ดินแดนต่างประเทศไง
พวกป่าเถื่อนทั้งนั้นแหละ
เจ้าจะไปทําอะไรที่นั่น
ข้าก็ไม่รู้
ที่นั่นมีอะไรงั้นรึ
ไม่รู้สิ
ข้าแค่...
มีแรงกระตุ้นอยากไปที่นั่น
เร็วเข้า ส่งอันต่อไปมา
หนึ่ง สอง สาม!
(ปี 1556 การบูรณะปราสาทคิโยสุ)
หนึ่ง สอง สาม!
ที่นี่สร้างได้แข็งแรงมาก
บอกส่วนที่เป็นจุดอ่อนให้ท่านพ่อข้ารู้ เขาจะได้ยึดปราสาทได้
ซาดาอิเอะ เจ้าจะใช้การโจมตีวิธีไหน
ขอรับ
ขอข้าคิดดูก่อน
ท่านหญิง
คิซึโนะ
ข้าอยากให้ท่านหญิงรู้เป็นคนแรก
น่าอายจัง แต่ว่า... ข้าตั้งครรภ์ลูกของนายท่าน
ตายจริง ยินดีด้วย
ทําได้ดีมาก
หวังว่าจะเป็นลูกชายที่แข็งแรงนะ
ขอบคุณสําหรับคําอวยพรเจ้าค่ะ
เป็นโอกาสดีงามจริงๆ
ซาดาอิเอะ
งั้นรึ
เร็วหน่อย
ซาคุมะกับคนของเขามาช้า!
งั้นก็ช่าง ข้าจะตัดหัวแม่ทัพเอง
เราจะนํากองทหารไป ทุกคนเตรียมพร้อม
ฟังทางนี้!
นายท่านมาแล้ว เตรียมม้าให้ท่านด้วย
นายท่านจะขี่ม้า
พร้อมนะ ซันซาเอมอน
พอพวกนั้นมาถึง ส่งมาทางเรา
หยุดก่อน หยุด
เจ้าจะนําทัพไปแคว้นมิโนะงั้นรึ
ใช่
การยกเลิกสัญญาสงบศึกจะเป็นความผิดพลาด
ถ้าจะเล่นงานท่านพ่อข้า เตรียมตัวแพ้ได้เลย
ท่านหญิงเข้าใจผิดแล้ว
เขาพูดถูก
พ่อกับพี่ชายเจ้ากําลังต่อสู้กันอยู่
ข้าจะไปช่วยท่านพ่อเจ้า
ไม่ใช่เพื่อเจ้า แต่เพื่อรักษาสัญญาสงบศึกไว้ ถอยไปได้แล้ว
ข้าจะไปด้วย
อย่าโง่ไปหน่อยเลย
มีข่าวมาส่ง!
มีอะไร
ศัตรูได้สังหาร...
พ่อเจ้าไปแล้ว
เรายังควรเดินทางอยู่ไหมขอรับ
รอก่อน! เตรียมพร้อมไว้ก่อน
เตรียมพร้อมงั้นรึ
เจ้าขี้ขลาดรึไง
ไปเอาคืนมาสิ! นั้นบ้านเกิดข้านะ
มันไม่ได้ง่ายอย่างนั้น
งั้นข้าไปเอง
เอาม้ามาให้ข้า! ไปกัน ซาดาอิเอะ!
ขอรับ!
อย่าให้นางไป
ท่านหญิง...
ท่านหญิง!
อย่าทําแบบนั้นนะ!
หลีกไป
ข้าทําตามหน้าที่ที่ถูกผูกมัดเอาไว้แล้ว
ไม่เพียงเท่านั้น
ข้ายังเป็นน้องสาวของศัตรู
ข้าจะถูกใช้เพื่อประโยชน์ทางการเมือง
ข้าขอตายเสียดีกว่า
หน้าที่ของเจ้าตอนนี้คือ...
เป็นเมียข้า
เฝ้านางเอาไว้
ท่านหญิง...
(18 พฤษภาคม 1560)
ชิบาตะ กงโรคุ
ขอรับ
ข้าชอบเคราเจ้า
ขอบคุณขอรับ
ว่ายังไง
มีอะไร
(ปราสาทโอทากะ)
(ป้อมมารุเนะ - ป้อมวาชิสุ)
(ป้อมนารุมิ)
แคว้นซุรุงะยึดไปทั้งปราสาทนารุมิ และปราสาทคัตสุคาเกะ
นายท่านอิมางาวะ โยชิโมโตนําทัพ
ทหาร 45,000 คนไปเอง
ทหาร 45,000 คน
ในวันพรุ่งนี้ เขาจะยึดป้อมมารุเนะและวาชิสุได้
จากนั้นก็จะมาแคว้นเรา
จบกัน เราไม่มีความหวังเลย
อิโนโกะ เฮียวสุเกะคุ้มกันเส้นทางอพยพไว้
รีบหนีไปตอนนี้เถอะขอรับ
วันพรุ่งนี้ฝนจะตกหนักนะเจ้าคะท่านหญิง
ตอนนี้เป็นเวลาต้องหนีแล้ว
- ไม่น่ามีถึง 45,000 คน - ท่านหญิง!
นายท่านกําลังประชุม แต่เขากําลังลังเล
เขาจะมีโอกาสต้านทัพอิมางาวะไว้ได้มากแค่ไหน
ก็ต้องแพ้แน่ๆ เขาน่ะสนใจแค่เรื่องหน้าตาตัวเอง
ผู้ติดตามต้องทอดทิ้งเขาไปแน่นอน
แคว้นโอวาริถึงคราวเคราะห์แล้ว ข้าเป็นห่วงโอวาริจริงๆ
ไม่ใช่อย่างที่พวกท่านคิด...
ข้าไม่ได้ล้อเลียนเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ อย่าโกรธกันสิ
ท่านหญิง!
เจ้าเหมือนคนโดนตัดหัวเลย
คิดจะหัวเราะทีหลังงั้นรึ
เจ้าตัดสินใจว่ายังไง
ข้าไม่รู้ว่าจะเสนออะไร
ไร้ความหวังขนาดนั้นเลยรึ
ดูจากจํานวนทหารของข้าที่หนีไป
ทางหนึ่งที่จะชนะศึกได้ คือข้าต้องฆ่าตัวตายเสียตอนนี้
ก็เป็นชีวิตที่น่าเบื่ออยู่หรอกนะ
ท่านพ่อของข้าเคยกล่าวไว้ว่า...
เขาจะทําลายตระกูลโอดะ จากนั้นก็เป็นตระกูลมัตสุไดระ
แล้วก็ตระกูลอิมางาวะ
ก่อนจะยึดเกียวโต
เป็นความฝันที่โง่เขลาจริงๆ
- ถ้าข้าเป็นเจ้า... - เจ้าจะทํายังไง
ข้าก็จะ
จัดการอิมางาวะด้วยมือเดียว ดีกว่านั่งรอความตายอยู่ที่นี่
เป็นผู้หญิงนี่ก็ดีนะ จะฝันยังไงก็ได้
งูพิษฆ่าวัวตัวผู้ได้ ด้วยการกัดเข้าที่จุดที่เปราะบางเพียงครั้งเดียว
กองทัพของเขาไม่มีส่วนไหนเปราะบาง
มีสิ
คิดให้เหมือนกับที่พวกนั้นคิด
พวกนั้นคิดว่ากองทัพของตนไม่มีวันพ่ายแพ้
นั่นแหละจุดอ่อนของพวกเขา
พวกนั้นอยู่ที่ไหน
ที่ปราสาทคัตสุคาเกะ กําลังไปที่ปราสาทโอทากะ
ซุ่มโจมตีพวกมันที่ป้อมวาชิสุและมารุเนะ
ไร้สาระ!
พวกนั้นจะไปถึงที่นั่นก่อนเรา
ข้าจะถอนทหารกลับจากสองป้อมนั่น มาปกป้องปราสาทนี้
ไม่มีทางทําได้ เจ้าไม่มีกําลังเสริม
ทหารเจ้ากําลังหลบหนี ถ้าอยู่ที่นี่เจ้าจะต้องตาย
โจมตีเถอะ
เราแกล้งทําเป็นไปรวมตัวกันที่ป้อมได้ไหม
ว่าไป
ระหว่างนี้ เคลื่อนทัพหลัก...
ปะทะศัตรูที่โอเกฮาซามะ ฆ่าตัวหัวหน้า
แล้วถ้าพวกมันไม่มาล่ะ
นั่นเป็นความเสี่ยง
ถ้าหากพวกมันมา เราจะซุ่มโจมตีได้ยังไง
กลางฝนไงล่ะ
ฝนรึ
พรุ่งนี้ฝนจะตกหนัก จนพวกมันไม่ได้ยินเสียงเจ้าเข้าใกล้
นี่เห็นดาวแล้วนะ
นางกํานัลของข้าไม่เคยคาดเรื่องฝนผิด
ข้าเดิมพันแบบนั้นไม่ได้
เจ้าต้องทํา
คนของเรามีน้อยกว่า
ต้องทําให้พวกเขาฮึกเหิมเข้าไว้
ปลุกขวัญกําลังใจให้พวกเขา
เพิ่มพลังให้แก่พวกเขาด้วยคําพูดเจ้า
คําพูดของข้ารึ
ด้วยคําพูดของข้า...
ข้าเรียกใช้พวกเจ้า!
จงมอบชีวิตให้ข้า บุกเลย!
แบบนั้นปลุกใจใครไม่ได้หรอก นอกจากเจ้าคนเดียว
แล้วงูพิษจะทํายังไง
ทุกคน จงฟังข้าให้ดี
ทหารอิมางาวะเหนื่อยอ่อน จากการเดินทัพมาตลอดทั้งคืน
พวกนั้นไม่แข็งแรงเท่าเรา
สวรรค์จะเป็นผู้ตัดสินว่าใครเป็นฝ่ายชนะ
จงถอยถ้าพวกนั้นเข้าหา จงก้าวเข้าไปถ้าพวกมันถอย
ดัน ดึง และฉีกทึ้งให้พวกนั้นแตกกระบวน
พูดง่าย ทําก็ง่าย
ถ้ายังยืนหยัดอยู่ได้เมื่อเราชนะ เจ้าจะนําเกียรติยศมาสู่
ครอบครัวของเจ้าไปอีกหลายชั่วคน
ชัยชนะจะเป็นของเราถ้าเจ้าต้องการ
มาตาสุเกะ
อย่าบอกใครว่าข้าเคยมาที่นี่
ควรให้เหมือนกับว่านายท่านตัดสินใจเอง
ให้ผู้คนรู้ว่าเขาร่ายรําบทกลอนอัตสึโมริ และสวมชุดเกราะ
กลับมากันแล้ว!
นายท่านกลับมาแล้ว
ทหาร!
แคว้นมิโนะคือที่ต่อไป
เราจะยึดมิโนะคืน
- ไช... - โย...
(มิโนะ ฤดูใบไม้ร่วง ปี 1567)
ที่นี่ไม่เปลี่ยนเลย ทั้งภูเขา ทุ่งและแม่น้ํา
และปราสาทอินาบายามะ
แต่ข้าจะเปลี่ยนชื่อนะ
กิซัง... กิโย... กิฟู...
ภูเขานี่มีทิวทัศน์กว้างขวางดีนะ
ข้าขอตั้งชื่อให้ว่า กิฟู
นี่คือปราสาทกิฟู
เจ้านี่ขี้อวดจริงๆ
เจ้าไม่ต้องอยู่ที่นี่ก็ได้
ไปอยู่ที่เขาซางิสิ
เจ้าโตขึ้นมาในแถบนั้นนี่
มันเป็นของเจ้า อยากเอามาทําอะไรก็ได้ตามใจ
เข้าใจแล้ว
ตอนนี้เจ้าได้แคว้นมิโนะแล้ว ข้าก็ไม่มีประโยชน์ในฐานะตัวประกันแล้วสิ
เจ้าไม่ต้องเป็นเมียของชายที่ไม่ชอบก็ได้
เช่นกัน เจ้าควรฉลองที่เป็นอิสระ จากเมียที่เจ้าไม่ชอบ
จริง
หมายถึงเราจะหย่ากันรึ
เจ้าก็แค่ขอมาแล้วข้าจะจัดการให้
ไม่ใช่ข้าเป็นฝ่ายเรียกร้อง เจ้าควรเป็นคนขอ
เจ้าขอสิ
เจ้าขอ
- ดื้อจริงๆ - นายท่าน!
มีอะไร โกโรสะ
นายท่านวาดะต้องการประชุมกับท่านอย่างลับๆ
เพื่ออะไร
ข้าคิดว่าน่าจะเป็นเรื่องที่ ท่านอาชิกางะ โยชิอากิเดินทางไปเกียวโต
ท่านอาชิกางะงั้นรึ
เขาหวังว่าจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นโชกุน และต้องการให้ท่านช่วย
เขาต้องการ... ใครนะ
ท่านไงขอรับ นายท่าน
ให้ข้าไปเกียวโตกับอาชิกางะรึ
เขาอยากร่วมมือกับท่าน เพื่อเปลี่ยนโครงสร้างระบบโชกุน
ข้าไม่คิดว่าเรื่องนี้จะเป็นประโยชน์กับนายท่าน
ท่านทาเคดะกับท่านอุเอซุงิปฏิเสธไปแล้ว
เขามาหาท่านเพราะท่านมีชื่อเสียง หลังเกิดศึกโอเกฮาซามะ
ข้าขอแนะนํานายท่านว่าอย่าเพิ่งหุนหันพลันแล่น
มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะร่วมมือด้วย
ข้าจะไม่หลงคําประจบสอพลอหรอก
ฉลาดมากนายท่าน
จอมโง่เง่าในโอวาริอาจจะทําก็ได้
เงียบเลย อย่าพูดอะไรนอกเรื่อง
นี่เป็นความฝันของคนโง่รึเปล่า
ที่จะยึดครองที่ดินมาให้มากที่สุด แล้วก้าวขึ้นสู่อํานาจสูงสุด
นั่นเป็นสิ่งที่ท่านพ่อกับข้าต้องการ
ถ้ามีท่าน ข้าก็จะมีได้
ความรวดเร็วสําคัญมากนะ รีบไปเกียวโตเถอะ อย่ามัวเสียเวลา
ก่อนพวกเขาจะกั้นทาง
สร้างถนนสิ!
เราจะได้เคลื่อนทัพใหญ่ไปได้
จะต้องมีศัตรูให้เราเอาชนะก่อนไปถึงเกียวโตแน่
เกณฑ์ทหารของศัตรูที่ยอมแพ้เข้ากองทัพ
ทําให้กองทัพของเจ้าใหญ่ขึ้นระหว่างทาง
เราต้องมีเงินและข้าวจํานวนมาก
มีไหมล่ะ
ไม่ แต่เราจะไปเข้าร่วม กับตระกูลโชกุนอาชิกางะ
เราจะยึดทุกอย่างมาได้ตามต้องการ
อุปสรรคแรกคืออาซาอิ เราต้องมีเขาเป็นพันธมิตร
ข้าจะให้น้องสาวแต่งงานกับเขา
และเราต้องมีเหล็กกับพวกม้า
(เกียวโต ฤดูใบไม้ร่วง ปี 1568)
ขออนุญาตเข้าพบขอรับ
ดุนี่สิ นี่คือขุมทรัพย์ชัดๆ
เหมาะกับผู้ที่อยู่ในฐานะแบบท่าน
อวดรู้จริงๆ
โทคิชิโระ
ดูเจ้านั่นสิ
เขาทํางานให้พวกมิชชันนารีชาวตะวันตก
จะบ้าตาย
เขาต้องเป็นทหารที่แข็งแกร่งแน่
ข้าจะจ้างเขา ลองไปเสนอดูซิ
ได้ตามที่นายท่านปรารถนา
ว่าแต่ ท่านโนฮิเมะมาถึงแล้วนะขอรับ
มาแล้วเหรอ ให้นางเข้ามา
ขอรับ
- เฮ้ย! - ขอรับ
ทางนี้ขอรับท่านหญิง
เดินทางเป็นยังไง เจ้าว่าเกียวโตเป็นยังไงบ้าง
ดูกองของขวัญพวกนี้สิ
พวกชนชั้นสูงและพ่อค้าให้ของสวยๆ งามๆ แก่ข้า
เจ้าเห็นคนนั้นไหม เขาทํางานให้ชาวตะวันตก
เกิดอะไรขึ้น
หมายความว่ายังไง
หน้าเจ้า...
ข้าไม่อยากดูบ้านนอกไง ข้าสง่างามไหมล่ะ
ใช่
ใช่ เจ้าดูสะ... สง่า...
ข้าเปล่านะ เจ้าโทคิชิโระหัวเราะก่อนเพื่อน
ท่านหัวเราะก่อนคนอื่นเลย นายท่าน
- หุบปากเลยเจ้าลิง - ข้าหัวเราะไปกับท่าน
พอเถอะขอรับท่านหญิง ท่านยิ่งทําให้ตลกเข้าไปใหญ่
ข้าปวดท้องจะตายอยู่แล้ว
ข้าจะกลับบ้าน
เดี๋ยวก่อนสิ
ข้าปวดท้อง
เป็นอะไรรึเปล่าขอรับ นายท่าน
โทคิชิโระ ข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วย
ขอรับ
ฟังนะ ทุกคน
ข้าจะต้องคุยเป็นการส่วนตัว กับนายท่านและท่านหญิง ดังนั้นห้ามใครเข้ามา
ขอรับ
ซาดาอิเอะ เจ้ากลับไปที่พักก่อนได้
ไม่ต้องห่วง ข้าจะเดินไปส่งท่านโนฮิเมะเอง
ข้าจะอยู่ที่นี่
กลับไป
มองต่ําๆ หน่อย
เร่เข้ามา!
สวัสดี ยินดีต้อนรับขอรับ
สวัสดีนายท่าน
เชิญตามสบายขอรับ เรามีทุกสิ่งที่ท่านต้องการ
อยากได้กบนั่นรึ
นี่ราคาเท่าไร
ห้าร้อยมง
- เอาไปสิ - ข้าหยิบนะขอรับ
ขอบคุณขอรับ
เห็นพวกชาวตะวันตกไหม
ชาวตะวันตก!
เป็นการร่ายรําที่แปลกจริงๆ
ลองสักหน่อยไหมขอรับ
ข้าชอบมาก
- นี่เป็นลูกอม - ราคาเท่าไร
ข้าตาลายแล้ว
อะไรน่ะ
ระวังหน่อยสิ
ลองชิมลูกอมนี่ดูสิ
คงเป...
มีคนล้วงกระเป๋า!
หลีกไป! ไอ้หนู หยุดนะ!
- เจ้าขโมยลูกอมข้า - เดี๋ยวก่อน
โมคิชิ
เจ้ากลับมาแล้ว
ส่งมานะ
- เอาคืนมา - มีอะไรกัน
รกชะมัด
เอาคืนมา!
กล้าดียังไงถึงขโมยของข้า ไอ้หนู
ปล่อยนะ นี่เป็นของข้า
ไปกันเถอะ
พวกนี้เหม็นเป็นบ้า
อย่ามาหยาบคาย
เราควรไปกันได้แล้ว
- หลบไป - เจ็บนะ!
ลืมไปเถอะน่า
อย่า!
อย่ายุ่งกับเด็กคนนี้!
เจ้าต้องการอะไร
ทําอะไรโง่ๆ แบบนั้น...
ฆ่านาง!
เจ้าทําอะไรน่ะ
เข้มแข็งไว้ ลูกสาวงูพิษ
ปล่อยนะ!
นั่นของข้า
- จับนางไว้ - มีเงินด้วย!
อย่ามายุ่งกับเมียข้า
ข้าขอโทษ! ข้าขอโทษ!
ข้างบนนี้
มาเถอะ
เข้ามาในนี้
นี่
(21 พฤษภาคม 1570)
ตั้งสติหน่อย!
ใกล้เห็นปราสาทแล้ว อดทนอีกหน่อย
พวกเจ้ากลับมาได้
ท่านอาเคชิ จูเบ มิตสึฮิเดะกลับมาได้แล้ว
ไซโตะ ฮิเดโอมิตายในหน้าที่
โทดะ เกนโซ ตายในหน้าที่
โคคุโบะ โชซาบุโระ และ
โคอิชิโระ
ฮาราดะ ซูเคโรคุก็ตายในหน้าที่
อาซาโนะ โชคิชิ และเฮอิสุเกะ ตายในหน้าที่
อาซาโนะ อิโนะสุเกะก็ตาย
ทําไมพวกเขาต้องตายด้วย
อาซาอิ นางามาสะทรยศพวกเรา
เขาจะวางแผนก่อจลาจลได้ยังไง
ข้าโทษกงโรคุ
ทาคิงาวะ เจ้ากล้าดียังไง!
อยู่ในระเบียบ!
เมื่อไปเกียวโตจะหมายถึงยิ่งมีขุนศึกต่อต้านเจ้า
ข้านึกแล้วว่านี่ไม่ใช่ความคิดที่ดี...
แล้วเพิ่งมาบอกตอนนี้รึ นิวะ
ครั้งหน้าข้าจะตัดหัวเจ้า
โทคิชิโระ อาเคชิ พวกเจ้าต่อสู้ในด้านหลังได้ดี
ขอบคุณที่นายท่านเห็น
ยังเร็วเกินไปที่จะชม
ได้เวลาโจมตีแล้ว
ข้ารู้ เราจะจัดทัพใหม่แล้วออกเดินทางทันที
และไปตัดหัวอาซาอิ นางามาสะ
ข้ากลับมาแล้ว
เจ้ารู้สึกดีขึ้นรึยัง
ข้าเสียใจด้วยเรื่องลูก...
เดี๋ยวเจ้าก็มีโอกาสมีอีก
มีโอกาสอีกงั้นรึ
ข้าแก่เกินไปแล้ว...
ที่จะมีลูกอีกคน
เจ้าไม่รู้หรอกน่า
เจ้าไม่เสียใจที่ต้องเสียลูกไปงั้นรึ
คงไม่เสียใจหรอก
เจ้ามีลูกตั้งหลายคนแล้วนี่
ลูกที่มีกับคิซึโนะคนงามและนาเบะคนสวย
ข้าแน่ใจว่าเจ้าไม่ได้อยากมีลูกกับข้าแต่แรก
เจ้าคิดว่าเจ้ามีลูกมากพอแล้ว
เลิกพูดเรื่องไร้สาระที
ข้ากําลังรบนะ
ครั้งนี้ข้าเสียคนไปมากมายแล้ว
ที่ข้าแบกไว้บนบ่า
คือชีวิตของทหารและผู้คนของข้า
ลูกแค่คนเดียวจะเทียบอะไรได้
นายท่าน ข้าขอพูดกับท่านตรงๆ ได้โปรดอภัยในความหยาบคายของนาง
นางมีความสุขมากที่ได้อุ้มท้องลูกของท่าน
นางเย็บเสื้อผ้าเด็กทุกวัน...
แล้วยังไง
ท่านพูดกับนางอย่างมีน้ําใจกว่านี้ก็ได้นี่
ซาดาอิเอะ
ตอนนี้น่ะ...
ข้าไร้หัวใจแล้ว
(วัดเองยะกุ ภูเขาฮิเอะอิ ปี 1571)
ถอยเดี๋ยวนี้ ถอนตัวออกมา!
นั่นเป็นวิธีคิดของคนขี้แพ้ ห้ามถอย บุกเข้าไป!
เผาให้ราบ
ทั้งผู้ชาย ผู้หญิง เด็กๆ... ฆ่าให้หมด
แต่ว่านายท่าน...
- ผู้หญิงกับเด็กน่ะ... - ฆ่าให้หมด
ฆ่าพวกมัน...
พระพวกนั้น...
ทําไมถึงสนับสนุนกบฏอย่างอาซาอิ แล้วมาต่อต้านข้า
ทําไมผู้นําศาสนาแสวงหาอํานาจทางการเมือง
ข้ายอมถูกลงโทษในบาปของเจ้า หากต้องเป็นเช่นนั้น
ดังนั้น เผาให้หมดทุกคน
ข้าไม่คิดว่า
นั่นเป็นสิ่งที่คนดีจะทํา...
ข้าไม่ได้เป็นคนดีมานานแล้ว
ข้าไม่ใช่คน
ข้าคือจอมมารแห่งสวรรค์ชั้นที่หก
พูดได้ดี นายท่าน
ท่านต้องเป็นราชาปิศาจ
เพื่อแทนโชกุนหรือจักรพรรดิ
ให้ข้า
อาเคชิ จูเบ อาเคชิ มิตสึฮิเดะทําหน้าที่นี้เอง
ทําให้ดีล่ะ
ขอรับ!
ขออภัย ท่านหญิง
มีอะไร
เรามีเรื่อง
ที่ต้องขอให้ท่านช่วย
เจ้ามีเรื่องอะไร
ข้าไม่รู้เรื่องการทําลายวัดในศาสนาพุทธ
อย่าได้เข้าใจผิด
พวกปิศาจนั่นกินเนื้อหนังสัตว์ หลับนอนกับผู้หญิง และยังฆ่าคน
แต่ถึงอย่างนั้น การฆ่าผู้หญิงและเด็ก จะทําให้คนจํานวนมากโกรธเกรี้ยวนะ
ข้าไม่สน
เจ้าจะสร้างศัตรูเพิ่มขึ้น
งั้นข้าก็จะฆ่าพวกมันเสีย
แม้แต่โชกุนก็ไม่พอใจการกระทําของเจ้า
เจ้านั่นเป็นไอ้โง่ที่ไร้ประโยชน์
ถ้าต่อต้านข้า ข้าจะไล่มันไปจากเกียวโต
ข้าจะฆ่ามัน
ต้องมีหนทางที่ฉลาดกว่านี้สิ
แต่เจ้าคือจอมโง่เง่าในโอวาริ
ใช่ ข้าไม่ฉลาดพอจะคิดอย่างอื่นได้
น่าสงสาร ข้าช่วยเจ้าได้นะ ถ้า...
ไม่ต้อง
กงโรคุอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้รึเปล่า หรือว่าโกโรสะ
พวกนั้นคิดว่าข้าจะฟังเจ้างั้นรึ
ศึกระหว่างโอวาริกับมิโนะนั้นเรียบง่าย
ไม่มีเวลาจะมาเล่นเกม
ในความสําเร็จของเราไม่มีที่สําหรับเจ้า
ใครก็ได้!
(ปีใหม่ 1574)
เรามารวมตัวกันเพื่ออธิษฐาน ให้เกิดความรุ่งเรืองยิ่งขึ้นในปีใหม่นี้
เหล่าผู้ติดตามของท่าน จะทํางานอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย
เพื่อทําตามแผนการในการรวบรวมแผ่นดินญี่ปุ่น ให้เป็นหนึ่งเดียวของท่านโนบูนางะ
เราจะเป็นผู้ติดตามที่ภักดีต่อท่านตลอดไป
ได้เวลาเฉลิมฉลอง
ท่านจะเจริญรุ่งเรืองเฉกเช่นต้นสนที่เติบโต
ท่านจะเจริญรุ่งเรืองเฉกเช่นไม้ที่เติบโต
ได้เวลาเฉลิมฉลอง
รู้ไหมว่านายท่านของเราคือผู้ใด
คือผู้ยอดเยี่ยมที่สุดในญี่ปุ่น ไม่มีใครทัดเทียมได้
มาสนุกด้วยกันเถอะนายท่าน
พอแล้ว เจ้าลิง
ต่อไป!
ตาเจ้าแล้ว อาเคชิ จูเบ
เจ้าก็ลองด้วยสิ
แสดงฝีมือหน่อย
เจ้ามีดีแค่ไหน
ข้าเป็นเพียงชายผู้น่าเบื่อ ไม่มีความสามารถในการสร้างความรื่นเริง
เข้าสังคมไม่เป็นเลย!
ข้าจึงเตรียมเครื่องดื่มสุดพิเศษสําหรับปีใหม่มา
เอาเข้ามาได้
นี่คือกะโหลกของศัตรูเรา เอามาเคลือบด้วยแผ่นทอง
กะโหลกของอาซาคุระ โยชิคาเกะ อาซาอิ ฮิซะมาสะ และนางามาสะ
ข้าไม่เคยดื่มเหล้ารสดีขนาดนี้เลย อาเคชิ
ชมเกินไปแล้วขอรับ
ดื่มเลยทุกคน
ขอรับ!
นี่แหละคือการเฉลิมฉลอง
เร็วเข้า!
เจ้าลืมไปแล้วว่าตัวเองดื่มเหล้าไม่ได้
ลุกขึ้นเถอะ อยู่ตรงนี้จะเป็นหวัดเอานะ
หน้าของเจ้า... กลายเป็นใบหน้าที่น่ากลัว
มีใครฆ่าคนมากมายเท่าเจ้าบ้าง
เจ้าจะรบอีกกี่สงครามกัน
จะต้องมีคนตายอีกกี่คน
เจ้าจะพูดอะไร
นางกํานัลของข้าให้ลูกพลับแห้งมา
นางกับสามีไปที่
บนภูเขาและเจอต้นพลับเข้า
สามีของนางกินลูกพลับเยอะไปจนปวดท้อง
จะพูดอะไรก็พูดๆ มา
พวกเขาเป็นผัวเมียกัน
ผัวเมียส่วนใหญ่ใช้ชีวิตแบบนั้น
ทําไมมาบอกข้าตอนนี้ล่ะ
บอกมาซิ
เจ้าบอกให้ข้าไปเกียวโต
นั่นเป็นความคิดของเจ้า
ตอนนี้หันหลังกลับไม่ได้แล้ว
จนกว่าจะถึงวันที่ทั้งแผ่นดินญี่ปุ่นสงบสุข
ข้าจะฆ่าจนกว่าจะไม่เหลือใครต่อต้าน
ก่อนจะถึงตอนนั้น
ข้าไม่มีทางได้นอนตาหลับ
ศัตรูจะมาฆ่าข้า
หรือไม่ข้าก็ฆ่าพวกมันเสีย
นั่นคือเส้นทางที่ข้าเลือก
จงไปซะ
ไปสิ!
ข้าเองก็ไม่เข้าใจ
ข้าแต่งงานกับเขาเพียงเพื่อให้ฆ่าเขาได้
อย่างที่ทํากับสามีคนก่อนๆ
หลังจากท่านพ่อตาย ข้าก็ใช้นายท่าน
เพื่อให้บรรลุความทะเยอทะยานของตัวเอง
ผลคือเขากําลัง
ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด
ทุกอย่างเป็นไปตามที่ข้าวางแผนไว้
แล้วทําไม...
ข้าเป็นอะไรไปกันแน่
ข้าเศร้าใจมาก
จนทนไม่ไหวแล้ว
มีสิ่งที่กลายมาเป็น
สิ่งที่สําคัญต่อท่านมากกว่าความทะเยอทะยาน
ท่านหญิง
ท่านรักนายท่านไปแล้ว
ข้า...
รักเขางั้นรึ...
การได้เห็นชายที่ท่านรัก
ต้องผ่านความทุกข์ยากทําให้ท่านหญิงเศร้าใจ
แต่เขาเกลียดข้า
ข้าไม่อยาก
อยู่ที่นี่อีกแล้ว
ต้องการพบข้าหรือขอรับ
ไพเราะมาก...
แต่ช่างเป็นเพลงที่แสนเศร้า
ข้าคิดว่าในที่สุดข้าก็เข้าใจว่าทําไม...
ข้าถึงต้องการจะไป
ยังแผ่นดินที่อยู่ไกลโพ้นทะเล
ข้าอยากมีชีวิตที่แตกต่างไปจากนี้
ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักข้า
เป็นอิสระจากชื่อเสียง
และครอบครัวของข้า
ข้าจะใช้ชีวิตที่ต่างไปจากนี้
ช่างเป็นความฝันที่โง่เง่า
นายท่าน
ท่านเคยบอกว่าถ้าข้าขอหย่า ท่านจะจัดการให้
งั้นข้าขอร้องต่อท่าน
ข้าต้องการ
จะไปจากท่าน นายท่าน
ข้าตกลง
ข้าขอหย่ากับเจ้าที่นี่ในตอนนี้ ตามที่เจ้าต้องการ
ขอบคุณ นายท่าน
หาสามีที่ดีสักคนนะ
แล้วจงมีชีวิตที่ดี
เจ้าเก่งจัง
เก่งจริงๆ ด้วย
ไม่เป็นไร
(นางาชิโนะ-ชิตาระกาฮาระ ปี 1575)
ต่อไปคือฟูคาโอะ คิวเบ!
นายท่าน
เจ้าน่ะ
ทําไมถึงรีบร้อนจะตายนัก
อย่านะ!
อย่า!
พาข้าไปด้วย
พาข้าไปกับเจ้าแทนเถอะ
กลับมาก่อน!
กลับมาสิ!
กลับมา!
- กลับมา - นายท่านฟื้นแล้ว
เอาคืนมา!
ท่านอ่อนล้ามากแล้ว ท่านแทบไม่ได้นอนมาหลายวัน
รันมารุ...
ขอรับ
ทุกอย่างนี่เพื่ออะไรกัน
อะไรนะขอรับ
ข้าฆ่าศัตรูที่มาท้าทายไปมากมาย
ข้าสร้างปราสาทที่ไม่มีที่ไหนเหมือนในอาสึชิ
ข้าประสบความสําเร็จมาก จนแม้แต่จักรพรรดิก็ชื่นชม
ใช่ขอรับ
เพื่ออะไร
ทําไปเพื่ออะไร
เพื่อรวบรวมแผ่นดินญี่ปุ่นขอรับ
นายท่าน!
พูด
ท่านซาดาอิเอะกลับมาแล้ว
ข้าจะเปิดประตู
ท่านหญิง
เปิดประตูรับแขกหน่อยเถอะขอรับ
ไปเสีย!
เขามาที่นี่ทําไม ข้าไม่อยากให้เขาเห็นข้าแบบนี้
ทําไมไม่มีใครบอกข้าเร็วกว่านี้
นางไม่อยากรบกวนท่าน
ซาดาอิเอะ เจ้าไม่ได้ดูแลนางอย่างที่สามีควรทํา
นายท่าน ขออนุญาตขอรับ
ตลอดเจ็ดปีมานี้ ข้าไม่เคยแตะต้องนางสักครั้ง
อะไรนะ
ข้าสั่งเจ้าแล้วไง
ข้าจะกล้าทําได้ยังไง
ทั้งที่รู้ว่าท่านหญิงรักท่านแค่ไหน ข้าไม่กล้าแตะต้องนางหรอก
ออกไปนะ!
อย่ามองข้า
ไปที่อาสึชิกับข้าเถอะ
ตอนนี้เราไม่ได้แต่งงานกันแล้ว...
เลิกพูดได้แล้ว มากับข้าก็พอ
ข้าจะรักษาให้อาการเจ้าดีขึ้น
ข้าไม่ต้องการ ข้าไม่อยากได้ความเวทนาจากเจ้า
ใครพาเขามาที่นี่
ท่านหญิง
มองหน้าเขาสิเจ้าคะ
ท่านเห็นไหมว่าเขาอ่อนล้าและเศร้าใจแค่ไหน
ใครต้องการความช่วยเหลือกันแน่
เขาต่างหากที่ต้องการให้ช่วย
นายท่านกําลังขอร้อง
ให้ท่านช่วยนะเจ้าคะ ท่านหญิง
ใช่ไหมเจ้าคะ นายท่าน
ได้โปรด...
อยู่ข้างๆ ข้าเถอะ
บนนั้นไง
ดูสิ นี่คือห้องเก็บสมบัติของปราสาทอาสึชิ
ไม่เหมือนที่ไหนเลย
ดูทิวทัศน์สิ เหมือนกับมองลงมาจากสรวงสวรรค์
สามัญมาก
สามัญงั้นรึ
ข้าอุตส่าห์ปีนขึ้นมา
นี่เป็นแบบล่าสุดของสถาปัตยกรรมตะวันตก...
มีแต่เด็กที่ตื่นเต้นมากไปที่จะสร้างที่แบบนี้
เจ้าเหมือนเด็ก น่าอายจริงๆ เลย
หน้าเจ้าไม่ซีดเท่าไรแล้วนี่
เจ้ากับการเล่นตลกของเจ้าทําข้าเลือดขึ้นหน้า
ข้าทําสวนสมุนไพรเอาไว้บนเขาอิบุคิ
ข้าปลูกสมุนไพรรักษาโรค จากเมล็ดที่เก็บไว้เป็นพันๆ เมล็ด
ไม่มีโรคอะไรที่รักษาไม่ได้หรอก
นี่ทําจากสมุนไพรตะวันตก
ดื่มสิ
นี่...
เอาเลย
เหม็นจัง ทําไมเจ้าไม่ลองกินล่ะ
จะเหม็นได้ยังไงเล่า
เห็นไหมล่ะ
อย่ามามัวห่วงข้าเลย
เจ้ามีอะไรต้องทําอีกตั้งมาก
แต่ข้าอยากทําแบบนี้นี่
ข้ารู้ แต่ว่า
ไม่มีใครอื่นจะแบกรับความรับผิดชอบของเจ้าได้
พวกลูกชายข้าก็สามารถ
แล้วยังมีกงโรคุ นิวะ อาเคชิ และฮิเดโยชิอีก
ไม่ต้องห่วงข้าหรอก รักษาตัวให้หายก็พอ
(ปี 1582)
นายท่าน
อะไร
เราจะดําเนินการตามที่ข้าเสนอ ท่านเห็นชอบด้วยหรือไม่ขอรับ
เรื่องอะไรนะ
เรื่องการต้อนรับท่านโทคุงาวะ
อ้อ
อยากทําแบบไหนก็ทําไป
นายท่าน!
การรวมแผ่นดินญี่ปุ่นเป็นเรื่องสําคัญนะขอรับ
เรื่องนั้นข้ารู้ดี
นายท่าน ทําไมยอมให้พวกผู้ติดตาม หาวในการหารือนั่น
นายท่านโทคุงาวะช่างสังเกตมาก
หากเขาไม่มองว่าท่านเป็นภัยอีกแล้ว เขาจะตีตัวออกห่าง
ข้าขออ้อนวอนท่าน
ท่านต้องย้ําเตือนให้ทุกคนรู้ว่า ท่านคือราชาปิศาจที่น่าเกรงขาม
ยังไงล่ะ
โดยการให้ข้าเป็นคนจัดการต้อนรับ
เป็นปราสาทที่ใหญ่จริงๆ
แทบจะหงายหลังตอนมองขึ้นไปด้านบนแน่ะ
เหมือนจะสู้กับเขาฟูจิเลย
อร่อยมาก
ถือเป็นอาหารราคาแพง สําหรับเพื่อนร่วมชาติจากมิคาวะ
ปลานี่มีกลิ่นนะ อาเคชิ จูเบ
ขอรับ!
งั้นรึขอรับนายท่าน
อย่ากินนะ ท่านโทคุงาวะ
เดี๋ยวจะไม่สบาย
ข้าขออภัย...
นั่นยังไม่ดีพอ
จูเบ
เจ้าเกือบทําให้ชีวิตของท่านโทคุงาวะเป็นอันตราย
ขอรับ!
เจ้าโง่...
เรื่องนี้ไม่มีข้อแก้ตัว!
เจ้าทําให้ข้าขายหน้าต่อหน้าทุกคน
เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน
ห้ามเข้ามาในห้องนี้อีกเด็ดขาด
ยอดเยี่ยมมาก
อร่อยจริงๆ
เจ้าทําได้ดีมาก
ทุกคนตัวแข็งด้วยความกลัว
มันได้ผลดี
ขอโทษที
เจ้าเป็นยังไงบ้าง
จําเจ้านี่ได้ไหม
เราเคยดูคนต่างชาติเล่นในเกียวโต ข้าเอาชิ้นนี้มาด้วย
เล่นไม่ง่ายเลย
เจ้ามีโอกาสมากกว่านะ เจ้าเรียนรู้เร็ว
เจ้าจะไปไหน
ไปเกียวโต
การบุกยึดเมืองชิโกคุหยุดชะงัก พวกเขาต้องให้ข้าไปนําทัพ
ไปเกียวโตกับข้าเถอะ
ข้าจะจัดงานเลี้ยงน้ําชาที่วัดฮนโนจิ
ใช้เวลาไม่นานหรอก
ถ้านโยบายที่คุยเป็นไปด้วยดี
จะเป็นการยุติทุกอย่าง
ไม่มี
สงครามที่ข้าต้องรบแล้ว
เมื่อข้ากลับมา
เราจะขึ้นเรือของชาวต่างชาติไปแผ่นดินพวกเขา
ที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา
เป็นอิสระต่อ
ชื่อเสียงและครอบครัวเรา
ดังนั้น...
เจ้าต้องหายนะ
มีอะไร
ต้องการสิ่งนี้รึ
นี่จะช่วย...
ให้แน่ใจว่าเจ้าจะกลับมาอย่างปลอดภัย
เป็นเครื่องรางนําโชค
ให้ข้ากระโดดกลับมาบ้านเหมือนกบน่ะรึ
ไม่ต้องใช้หรอก ข้าต้องกลับมาหาเจ้าอยู่แล้ว
นี่
ช่วยให้ข้า
กลับมาหาเจ้า
งั้นข้าขอท้าให้เจ้าหัดเล่นพิณนี่
ก่อนข้าจะกลับมา ก็หัดเล่นเพลงของชาวตะวันตกนะ
ข้ารับคําท้า
แล้วพบกัน
(วัดฮนโนจิ 2 มิถุนายน 1582)
ข้าอุทิศตัวติดตามการนําของราชาผู้บ้าคลั่ง
แต่ตอนนี้เขาเป็นแค่คนธรรมดา ไม่ใช่ราชาปิศาจ
เป็นแค่คนที่ไม่อาจปกครองญี่ปุ่น ที่รวมเป็นปึกแผ่นได้
นายท่าน
ข้าจะจบงานที่ท่านได้เริ่มไว้เอง
ข้าศึกบุก!
- เราถูกโจมตีขอรับ - พวกมันเป็นใคร
ที่จริงแล้ว เป็นกองทัพของท่านอาเคชิ
อาเคชิงั้นรึ
อาเคชิ!
ทางนี้ขอรับ!
พวกผู้หญิงหลบไปทางด้านหลัง
รีบไปด้านหลังเร็วเข้า!
นั่นโนบูนางะ ตัดหัวมันมา!
เผาเลย!
เร็วเข้า
เผาเลย!
นายท่าน!
ระวัง!
นายท่าน!
ทางนี้!
หลีกไป!
ข้าต้องกลับไป
ต่อให้ข้าตาย
ก็ไม่มีทางให้พวกเจ้าได้หัวข้าไป
ไปด้านหลัง
ไป!
นายท่าน!
ข้าจะต้องจบชีวิตตัวเอง
ข้ากลับมาแล้ว
ไปกันเถอะ
ไปเลย!
อยู่กับข้านะ
อยู่ข้างๆ ข้าไว้
อย่าหยุด!
- มันอยู่ไหน - หาตัวให้เจอ
ท่านหญิงเจ้าคะ
ชีวิต 50 ปี
เป็นเพียงความฝันเมื่อเทียบกับ...
ชีวิตของผู้ที่พํานักบนสรวงสวรรค์
ใครก็ตามที่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้
ล้วนแต่ต้องตาย
เราทุกคนจะต้องตาย
ข้าจะ...
ข้าจะรักเจ้าตลอดไป