Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Pięć, cztery, trzy…
NAJPIĘKNIEJSZA DZIEWCZYNA NA ŚWIECIE SEZON 3
RIGEN RAKELNA I INDRA JEGEL GOSPODARZE
Dobry wieczór i witamy w ostatnim odcinku
Najpiękniejszej dziewczyny na świecie!
Jestem Rigen Rakelna, a to mój współprowadzący…
Indra Jegel.
- Będę tu przez kolejne cztery miesiące. - Za długo!
Dobra, wybacz.
Dziś dobierzemy towarzyszkę dla kawalera sezonu Brandona Prakoso.
Rany.
- Zgadza się. - Tak.
Mogę zatrzymać jedną z tych, których Brandon nie wybierze?
Ja też chcę.
Pamiętaj, że masz w domu dwójkę chorych dzieci.
Zapomniałem. Powinienem już iść.
- Mam chore dzieci. - Jeszcze nie skończyliśmy.
No tak.
- Kia. - Tak?
Później dokończysz tę ofertę.
Już prawie gotowa.
Ciągle pracujesz. Chodź tu.
Spokojnie, Ram.
- …przełamać lody. - Nie przerywaj mi.
Dziękujemy, że przybył pan na finałowy wieczór.
Poprosimy o brawa dla pana Gunadiego Wiraatmadji.
Zgadza się.
Jest tu z nami także książę WinTV.
- Sam Reuben Wiraatmadja. - Wiratmadja.
Widzowie siedzą jak na szpilkach.
- Tak. - Kogo wybierze Brandon?
Ale najpierw przed nami…
Reklamy!
Daj mi kurczaka.
Mamy resztki?
- …ogłosić zwyciężczynię. - Zwyciężczyni będzie z…
Ogłosi ją…
My ją ogłosimy.
- Dobra. - Zmień to.
W porządku?
Wracamy do finałowego odcinka
Najpiękniejszej dziewczyny świata.
Robi się gorąco. Co, Rigen?
Zgadza się, bo dotarliśmy do końca całego programu.
Wkrótce poznamy
wybrankę kawalera sezonu Brandona Prakoso.
Powinniśmy teraz tu zaprosić
pana Gunadiego Wiraatmadję,
który jest dla wszystkich uosobieniem rodzinnego człowieka.
- Ma własną, szczęśliwą rodzinę. - Tak.
I jako szefa stacji telewizyjnej…
- Oni mało wiedzą. - …jako miłego człowieka.
Panie Gunadi, zapraszamy.
Zapraszamy także na scenę
pana Reubena Wiraatmadję.
Mnie? To niedorzeczne.
Przed przemówieniem
panowie Gunadi i Reuben pogratulują piątce finalistek i Brandonowi Prakoso.
Właśnie.
- Gratulacje. - Gratuluję.
Gratulacje.
Proszę, to leci na żywo.
Nie rób scen.
Co to było?
Spoliczkowała go!
Tak było w scenariuszu?
Ty to wymyśliłeś?
To nie ja.
Mówiłam, że pan Reuben to playboy.
- Waż słowa. - Nie kłam!
Co ty sobie myślałeś?
Zaczęliśmy się spotykać, zanim trafiła do programu.
Wiedziała, że nie wygra.
Co to ma wspólnego z tym, że dziś ją rzuciłeś?
Nic. Chciałem z nią zerwać i nie mogłem przewidzieć jej reakcji.
Oskarżą nas o oszukiwanie widzów!
Uczestniczki mają być wolne i nie mieć chłopaka!
Żadna nie jest singielką i wszystkie mają facetów,
którzy pozwolili im umawiać się z innym facetem przed kamerami.
Z tym całym Brandonem. To od początku było oszustwo.
Długo nie mieliśmy dużej oglądalności, a ten program nam ją zapewniał.
Wykorzystajmy to.
Jutro ta scena stanie się hitem.
I – jak tego chciałeś – oglądalność WinTV poszybuje.
Jesteś mądry, Ben.
Ale i cyniczny.
Tak mnie wychowałeś, tato.
Gun, Reuben, wybaczcie.
Musimy wrócić do studia i zakończyć program.
Beze mnie.
NAJPIĘKNIEJSZA DZIEWCZYNA NA ŚWIECIE
- Cześć, Jimmy. - Hej.
Wysłałam materiały do prezentacji na spotkanie z panem Markiem.
Widziałeś?
- Dla Real Shop, tak? - Tak.
Przejrzałem to.
Przygotowałaś to szybciej, niż ja zdążyłem przeczytać.
Pracowałaś nad tym podczas tego incydentu?
Co się stało?
Widziałam policzek, ale co ją sprowokowało?
Masz zaległości, Ki.
- Skupiam się na ważniejszych rzeczach. - Owszem.
Ale ten zarys jest dobry. Powinnaś go zaprezentować.
Serio?
Tak, trzeba go tylko dopracować.
- Dobra. - Brawo.
- Dzięki! - Nie ma za co.
- Dzień dobry. - Cześć, Ivan.
Dzień dobry.
Dzień dobry panu.
Dzień dobry.
Pan Agung jest tu jako twój przyjaciel czy potrzebujesz wsparcia duchowego?
Reuben, nie zaczynaj.
W porządku, Gun. Pójdę już.
Ben,
możesz być cyniczny wobec mnie, ale nie wobec pana Agunga.
Nie mówiłem prawdy?
Przecież jest oficjalnie twoim duchowym doradcą.
Nie mam racji?
INCYDENT BYŁ NIEPOROZUMIENIEM
Tak czy owak, problem zażegnany.
Spotkałem się też z Anggie,
żeby przekonać ludzi, że to było nieporozumienie.
Tym razem mnie nie uderzyła.
Na razie jest dobrze.
No dobrze.
Zdjąłem cię z produkcji programu rozrywkowego TSP Banku.
Przecież programy marek są moje.
Możesz zająć się produkcjami dla marki Real Shop.
Ale to wszystko.
Muszę przemyśleć, nad czym będziesz później pracował.
Bzdury.
Przy programach dla marek nie muszę się martwić o oglądalność.
W przeciwieństwie do innych działów i ciebie.
Naucz się odpowiedzialności.
Przecież firma Real Shop nie narzeka.
Zwiększyła zyski, dobrze jej idzie.
- Nie ma problemu. - Słuchaj!
Nie uczyłem cię podrywania dziewczyn i rzucania ich bez powodu.
Będąc z Anggie, spotykałeś się też z innymi.
- Gadasz bzdury. - Nie.
Twoje wybryki omal nie wywołały skandalu!
- Oglądalność spadła przez piłkę nożną. - Daj spokój.
Twoje zachowanie wobec kobiet to brak szacunku.
Rany.
Brak szacunku?
I to mówi twórca programu Najpiękniejsza dziewczyna na świecie,
w którym kobiety walczą o faceta.
Nie mów mi o szacunku.
Może czas się ustatkować.
Dobrze?
Ożenić się.
Ustatkować się? Ożenić?
Czemu wiązać się z tylko jedną kobietą?
Żeby mogła odejść, jak mama od ciebie?
Koniec rozmowy.
Oto krótka prezentacja reality show,
z którym chcemy wystartować w WinTV,
by podbić popularność Real Shop.
Zapraszanie koreańskich gwiazd nie jest skuteczne.
Widzowie je zapamiętają, ale Real Shop nic na tym nie zyska
prócz tego, że będą wymawiać nazwę marki.
Ale nazwa głównego sponsora wryje im się w pamięć.
Zgadzam się.
Ale lepiej uwydatnić mocne strony Real Shopu,
zwłaszcza wysyłkę za granicę, czego nie robi konkurencja.
Budżet na koreańskie gwiazdy można wykorzystać
na zwiększenie zainteresowania ze strony potencjalnych klientów.
Ale najpierw…
A jeśli pani powiem, że budżet nie jest problemem?
Cóż,
wiemy, że Real Shop ma spory budżet…
Pani pomysł też jest dobry.
Program, który czynnie angażuje widzów.
Możemy o tym pomyśleć już w procesie produkcji.
Ale w tym przypadku
myślę, że gwiazdy K-popu bardziej zwiększą nam sprzedaż.
- Przepraszam, że przeszkadzam. - Reuben.
- Jak się masz? - Dobrze.
- A ty? - Też. Chciałem się przywitać.
Wszystko gra?
- Tak. - Jasne.
Twoja podwładna skrytykowała mój pomysł.
Kiara przekazała tylko swoją opinię.
Żaden problem. Właściciel nie musi interweniować.
To przecież tylko zwykły całoroczny program.
Jeśli jest problem, to interweniuję.
Kontynuujcie spotkanie.
Jim, wpadnij później do mojego biura.
Dobrze.
Kontynuujcie.
- Dzięki, Ben. - Miło cię widzieć.
O co chodzi, szefie?
Mam zły dzień.
I jeszcze… Co to była za dziewczyna?
- Kiara. - Właśnie.
To tylko asystentka producenta.
Chce być producentką, ale jest narwana.
To mnie nie obchodzi,
ale ona okazywała mi widoczną niechęć.
Kiedy mówiłem, przewracała oczami.
Co z tego, jeśli jakaś laska cię nie lubi?
Coś takiego dodaje życiu smaku.
Wystarczy mi gorzki smak relacji z ojcem.
Więcej mi nie trzeba.
Racja.
Piłem już kawę.
No to się napiję.
Zawsze ma taką wredną buźkę?
Taka już jest. Co zrobić?
Musi mieć ciężkie życie, co?
Skończyłaś już?
Za dużo wymiotujesz.
Przestań. Już wystarczy.
Rany.
Już w liceum nie potrafiłaś sobie radzić ze stresem.
Od razu rzygasz.
Odrobina stresu i puszczasz pawia.
Przynajmniej mój stres nikomu nie szkodzi.
Jak to nie szkodzi? A jak kogoś obrzygasz?
- Ohyda! - Sama jesteś ohydna.
- Porzygałaś się. - A ty mówisz o rzyganiu na kogoś!
Może już najwyższa pora, żebyś znalazła inną pracę?
Niby jaką? Lubię świat telewizji.
A co, jeśli ten świat nie lubi ciebie?
Spokojnie. W końcu zostanę producentką.
I spełnię moje marzenie.
Rozumiem.
Chodzi o twoje wymarzone mieszkanko, prawda?
To nadal odległe marzenie.
Ale nadal będziemy mieszkać razem?
- Słucham? - Miałam z tobą zamieszkać.
- Jeden pokój dla mnie. - Pierwsze słyszę!
- Idę sobie. - Hej!
- Zapomniałaś kubka! - No tak.
Hej, Gun.
Jak długo chcesz trzymać Reubena z dala od produkcji dla marek?
Reuben to świetny taktyk i będzie dobrym przywódcą.
Czasami ma lepsze porady prawne niż ja.
Spójrz, jak załagodził tę sprawę z Anggie.
Jest naprawdę dobry.
Ale ma gdzieś słupki oglądalności.
I nie lubi programów, które według niego nie mają klasy.
To źle? Ty też taki byłeś.
To przeszłość.
On ma talent. I umiejętności.
- Ale wciąż jest w rozsypce. - A ty nie jesteś?
Dziesięć milionów.
- Mówisz poważnie? - Tak!
Masz tak dobre karty?
Spasuję.
Wyrównuję twoje dziesięć milionów i przebijam o kolejne dziesięć.
Wchodzę. Dziesięć milionów.
Full.
Serio?
Poczekaj.
Lepiej przelicz forsę.
Mam pokera!
Rety, Bas.
Nieźle, co?
Ile razy dałem ci się nabrać, Gun?
Dlatego nie powinieneś się napalać.
Działaj rozważnie.
Ten gość jest szalony.
- Gun? - Co ci jest?
- Gun? - Co się dzieje?
- Gun! - O co chodzi?
- Bas, chodź tu. - Gun?
Mogłabyś zrobić program przygodowy.
Bardzo bym chciała!
Ale nie wytrzymam dwóch tygodni.
Będę za tobą tęsknić.
Jeśli lubisz podróżować albo…
- Chwileczkę. - Jasne.
- Wybacz. - Nie spiesz się.
Tak? O co chodzi?
Reuben.
Twój tata…
nie żyje.
CZY TO ANNA SAVITRI? MAMO, TO JA, REUBEN.
MUSISZ MI POMÓC.
KILKA TYGODNI PÓŹNIEJ
Dzień dobry.
Jako adwokat pana Gunadiego Wiraatmadji przeczytam jego testament.
„Co do mojego syna Reubena Wiraatmadji,
to przekażę mu cały mój majątek w formie pieniędzy i aktywów,
jeśli w ciągu najbliższych sześciu miesięcy ożeni się
z najpiękniejszą dziewczyną na świecie.
O tym, czy przyszła żona Reubena
spełnia kryteria najpiękniejszej dziewczyny na świecie,
zdecyduje komisja ustanowiona przez mojego najbliższego przyjaciela
i duchowego doradcę Agunga Santoso.
Tu kończę mój testament,
który spisałem świadomie i z własnej, nieprzymuszonej woli,
by można go było właściwie wyegzekwować”.
Nie rozumiem.
Twój tata musiał mieć swoje powody.
Mam wielkie plany co do WinTV.
Rozumie pan?
Chcę ją zreformować.
Ale to marzenie może zniknąć
i mogę go nigdy nie zrealizować, jeśli nie spełnię tych wymagań.
To nie ma sensu.
Osobą, która powinna najlepiej zrozumieć plany twojego ojca,
powinieneś być ty sam.
To może być dla mnie szansa.
- Co masz na myśli? - Cóż…
To szansa, by stworzyć programy z klasą.
Najpiękniejsza też może być programem z klasą.
- Zostaniesz jego producentem? - Będę kawalerem sezonu.
Co? Co takiego?
Posłuchaj tylko.
Upiekę dwie pieczenie na jednym ogniu.
Po pierwsze, spełnię wymagania taty.
Pan Agung pełni tu ważną funkcję, bo to on podejmie decyzję.
Nie możesz znaleźć sobie żony w normalny sposób?
Przedstaw ją panu Agungowi, jak zrobiłby to zwykły człowiek.
Jest i drugi powód.
Potrafię zrobić program z klasą.
To będzie dodatkowy argument dla pana Agunga.
Może wtedy uzna, że jestem godzien przejąć WinTV.
Nie będziemy zmieniać tytułu programu?
Nie ma takiej potrzeby. Tego chciałby tata.
Co z logiem?
- On je zaprojektował. - Szefie.
Cały ten reality show jest wyreżyserowany.
I tak będziesz musiał wybrać kobietę, która ostatecznie zwycięży.
Nie rozumiesz.
Chcę zrobić prawdziwy reality show i nic nie będzie wyreżyserowane.
Od rejestracji uczestniczek, przez awans do kolejnych rund,
po sam finał.
Wszystko prawdziwe i bez skryptu.
I na końcu to ja wybiorę zwyciężczynię. Nieźle, co?
Nie rozumiem.
Zatem chcesz być kawalerem sezonu
i w ten sposób chcesz znaleźć żonę.
Zgadza się?
Owszem.
Pan może powołać specjalną komisję,
z którą ocenicie mój wybór.
Nic nie będzie zainscenizowane?
Nie.
Jedna kwestia.
Wiesz, czemu ten program wymaga scenariusza?
Dla wysokiej oglądalności.
A jak ją osiągnąć?
Dzięki dramom.
Dlatego musimy to wszystko zmyślić.
Chcę, żeby to był dobry program.
Prawdziwy. Oglądalność na drugim miejscu.
Dobrze.
- Potrzebujemy producenta. - Tak.
Jimmy, co ty na to?
Mam już na głowie wiele programów.
Może Ki?
- Ale ta sala jest… - Kiara!
- Przepraszam. - Masz na imię Kiara?
Tak.
Dobra. Chwileczkę.
Wyjdźmy.
Sama nigdy nie wzięłabym udziału w takim programie.
Dlatego nie chcę go produkować.
Z punktu widzenia kobiety uważam go za mizoginistyczny.
Dobrze. Potrafi się postawić.
Świetnie. Bardzo dobrze.
Rozumiem twój punkt widzenia i zrobimy to zupełnie inaczej.
Ten program nie będzie już protekcjonalny wobec kobiet.
Powiem panu coś, o czym chyba pan nie wie.
Panna Galuh zrezygnowała z tego samego powodu.
Dokończyła trzeci sezon, bo chciała zachować się profesjonalnie.
Krzyżyk na drogę.
Wokół jest wiele podobnych programów.
Ale czwarty sezon będzie wyjątkowo żenujący.
- Bo właściciel… - Przyszły właściciel.
- Dobra, przyszły właściciel… - Właściciel.
Dobra, nieważne.
Ważne. Właściciel.
Jako właściciel będzie pan w centrum uwagi.
A nagroda jest nieco tandetna.
Zrobisz więc program wolny od tandety i mizoginii.
Coś wpadło ci do oczu? Bo tak nimi przewracasz.
A może doznałaś miniudaru?
Załóż ciemne okulary.
- Nic mi nie jest. - Dobra.
Słyszałem, że jesteś bardzo ambitna i pragniesz być producentką.
Chcesz wolności.
Nawet panna Galuh nie dostała wolnej ręki.
Zapytam tak.
Myślisz, że taka wyjątkowa okazja
nadarza się często i każdemu?
Potraktuj to jako wyzwanie.
Stwórz dobry program.
Ja zajmę się resztą.
Dobrze?
Cholera.
Załóżmy się.
Na pewno w szranki stanie wiele kobiet.
Bo która nie chciałaby być z Reubenem Wiraatmadją?
- Ja. - Daj mi dokończyć.
Dobrze. Przepraszam.
Czy jest bogaty? Wręcz obrzydliwie.
Przystojny? Bez dwóch zdań.
A poza tym
zwyciężczyni zdobędzie tytuł najpiękniejszej dziewczyny na świecie.
Czy to nie jest definicja szczęścia?
Szczęścia aż do życia po śmierci!
Jesteś jedyną malkontentką. Dziwaczka.
Wyobrażasz sobie bycie jedną z uczestniczek?
To stresujące.
A nagrodą jest ślub z takim facetem.
Broń Boże.
Racja, broń Boże.
Bo kto chciałby poślubić takie ciacho?
Nie oceniaj książki po okładce.
Ja oceniam książkę po okładce.
Pamiętaj, że jestem ilustratorką.
Racja. Użyłam złego idiomu.
- Hej! Chusteczki są tam! - Dobra, dobra.
- Chcesz coś do picia? - Tak.
Przyjmij tę ofertę.
Sama mówiłaś,
że od dawna masz ambicję zostać producentką.
Nie skorzystasz z nadarzającej się okazji?
Jasne, że chcę być producentką,
ale chcę też zachować zdrowy rozsądek.
Co mi da, że kupię sobie to wymarzone mieszkanie,
skoro wcześniej oszaleję?
Rozumiem. Trzeba wszystko wyważyć.
Ale skoro tak bardzo chcesz kupić to wymarzone mieszkanie,
to zostaje ci hazard albo lichwiarska pożyczka.
Obie te opcje wiążą się z ryzykiem utraty mieszkania.
Nie ma lepszej alternatywy?
No wiesz…
- Nie wspierasz mnie! - Bo jesteś uparta!
Nie chcesz skorzystać z okazji. Dziwaczka!
Wracam do domu. Dokończ tego martabaka.
- Zabierz kilka kawałków. - Jestem najedzona.
- Czekaj. - Co?
Ale twardy łeb!
Spływaj!
- Pa! - Pa!
Na początek pomyślmy, jak opowiedzieć tę historię.
Już to przygotowałem.
Naprawdę będzie pan kawalerem sezonu?
Nie chodzi o wyższą oglądalność?
Celem jest znalezienie żony,
ale jak dotąd żadna ze zwyciężczyń nie wyszła za mąż.
Dziękuję za pytania.
Po pierwsze, tak, szukam żony.
Robię to, by spełnić ostatnie życzenie mojego zmarłego ojca.
Niestety nie miałem okazji…
Świetnie gra.
Nie chciał grać w operach mydlanych.
Po drugie, zmienimy narrację.
Kobiety nie będą już rywalizować o to, by zdobyć serce pana Wiraatmadji.
- Zamiast tego… - Mam też inny cel.
Chcę znaleźć swoją bratnią duszę.
Mówi się, że w takich programach kobiety traktuje się jak towar.
Po pierwsze, to nie konkurs piękności.
Kryteriami oceny będą inteligencja,
osobowość i stopień dopasowania.
Każda kobieta może się zapisać.
Jeśli moja oferta będzie zgodna z ich aspiracjami, to dobrze.
Jeśli nie, uszanuję to.
Mógłby być politykiem.
Chciałbym zapewnić,
że ja sam wybiorę uczestniczki
i wyłonię zwyciężczynię.
Dziękuję i życzę miłego dnia.
Już trzy tysiące?
- Jak leci, Ki? - Cóż…
Sprawdzałam zapisy na ten sezon.
Pierwszego dnia mamy 3000 zgłoszeń. To bardzo dużo.
Może dlatego, że wcześniej zatrudnialiśmy kandydatki?
Mówiłem, że przy otwartych zapisach zgłosi się mnóstwo chętnych.
Ale jest pan zadowolony tą liczbą?
Tak sobie.
SCENOGRAFIA
SEZON SPECJALNY
Nie mam żadnych zalet.
Ale kto wie? Może mi się poszczęści?
Nie pytajcie o mój wiek.
Najważniejsze jest moje doświadczenie, które mogę przekazać Reubenowi.
Przecież mówił pan, że nie będziemy upokarzać kobiet.
Wręcz zapraszamy widzów do tego, by śmiali się z uczestniczek.
Nie możemy kontrolować kobiet, które się zgłosiły.
Takie jest ryzyko przy programie bez scenariusza.
Skoro tak myślisz, to sama je upokarzasz.
- Ja je upokarzam? - Tak.
To nie koniec przesłuchań, tylko ich pierwszy etap.
Mówiłem, że szukam wykształconych kobiet…
Żadna wykształcona kobieta nie weźmie w tym udziału!
Czyli twierdzisz, że te są głupie?
A może…
użyjemy starej strategii?
Dobierzemy uczestniczki i je opłacimy?
Wybacz. To tylko myśl.
Nie kontrolujemy zapisów, prawda?
- Tak. - Właśnie.
Ale możemy kontrolować reakcje widzów.
Wybrać, kogo pokażemy.
I zmontować program tak, by reakcja widzów była…
- Inna od twojej? - Pozytywna.
Zawsze masz ostatnie słowo?
Jeśli pan chce je mieć, to proszę bardzo.
Dobra.
- Dobra. - Dobra.
Miałem mieć ostatnie słowo.
Było nim „dobra”?
Nie miałam pojęcia.
Dobra.
KIARA PRZEPRASZAM ZA MOJE ZACHOWANIE.
TO JAKA JEST PAŃSKA WIZJA NAJPIĘKNIEJSZEJ DZIEWCZYNY NA ŚWIECIE?
JIMMY KAZAŁ CI MNIE PRZEPROSIĆ?
TAK.
PROSZĘ O ODPOWIEDŹ.
CHYBA, ŻE NIE ZNA PAN KRYTERIÓW?
Co mam powiedzieć?
Inteligentne kobiety mają więcej godności.
Mówisz o sobie?
Musimy spróbować zrównać
pańską wizję idealnej wybranki z tą pana Gunadiego.
Rozmawiał pan z nim na ten temat?
- Jeszcze nie. - Rozumiem.
A może rozmawiał pan o tym ze swoją mamą?
Tak?
Mam spotkanie.
- Co robisz? - Przygotowuję śniadanie.
Rany, żona idealna.
Czemu to nagrywasz? Przestań.
Pomóc ci?
Gun, przestań.
Reuben!
Chodź tu.
Co robisz?
Hej! Przestań!
Gun, zostań z nim na chwilę.
Co tam nagrywasz?
Uwiecznij ten widok.
Jesteś piękniejsza.
Czemu wciąż filmujesz? Przestań.
Moja kolej.
Hej! Nie rób tego.
- Przestań. - Uśmiech!
Daj mi nagrywać.
IDZIEMY NAPRZÓD, GDY DOSTRZEGAMY,
JAK SILNE SĄ KOBIETY WOKÓŁ NAS
Szefie!
- Co się stało? - Nic.
- Lunch na zewnątrz? - Jasne, idziemy.
Jak przewidywaliśmy i jak mówiłam wcześniej,
kobiety zdolne, mądre i bardzo ładne są zbyt dumne,
by wziąć udział w naszym programie.
Z tym się mierzymy w sezonie specjalnym,
bo stawiamy na autentyczność, zero inscenizowania, tak?
- Tak. - Nasze kolejne zadanie.
Trzeba zbudować nowy wizerunek Reubena Wiraatmadji.
Jaki jest jego stary wizerunek?
Cóż… taki sobie.
Czyli jaki?
Tak czy owak, mój pomysł to talk-show.
- Talk-show? - Tak.
Nasz najlepszy talk-show w czasie największej oglądalności.
Mógłby wystąpić jutro?
Jasne, szefowo.
- Dobra. - Czemu czuję się jak twój asystent?
Wybacz.
Przysięgam, że to nie było celowe.
Sprawdzisz grafik na jutro?
- Jasne. - Dobra.
I sprawdź grafik na jutro.
Ja też sprawdzę grafik programu.
Oglądacie państwo Czat z Kat.
Nadal jest z nami Reuben Wiraatmadja.
Chciałabym rozwiać wszelkie wątpliwości.
Wszystkie kontrowersje związane z sezonem specjalnym Najpiękniejszej
to zwykłe nieporozumienie?
Oczywiście, jedno wielkie nieporozumienie.
Szukam żony
i wierzę w to, że będziemy się kochać, cenić i dopełniać nawzajem.
To dla mnie bardzo ważne, żebym mógł wybrać osobę,
która będzie mnie wspierać,
udzielać mi cennych rad i wymieniać się ze mną pomysłami
na zasadach równości.
Szukam więc równorzędnej mi partnerki,
z którą mógłbym dzielić się doświadczeniami
na tym samym pułapie myślenia.
Tak się ma przejawiać ta równość.
Zatem nie szukasz tylko żony-trofeum?
Oczywiście, że nie.
Chcesz się ożenić, bo takie było życzenie twojego taty?
Ja też chcę uszczęśliwić rodziców, zanim będzie za późno.
Ludzie nie mają wiele czasu na ziemi.
A ja potrzebuję mnóstwa pieniędzy, by to wszystko zrealizować.
Czyli interesuje cię tylko moje bogactwo?
Nie chodzi o to, czego szukam, tylko o powód, który za tym stoi.
Robię to dla rodziców, a potem
możemy pogadać o tym, czego sami chcemy.
Jak myślisz, w co ja wierzę?
Sądzę, że dla ciebie pieniądze to narzędzie do osiągania celów.
Jeśli tak nie jest, nie stworzyłbyś tego programu.
PIERWSZA DZIESIĄTKA
OGŁOSZENIE ZWYCIĘŻCZYNI: JUTRO!
Wreszcie.
Dobra, uspokójcie się.
Po wyłonieniu pierwszej dziesiątki
zrobimy tydzień z Reubenem Wiraatmadją.
Czy to oznacza, że przez cały tydzień
kamera będzie śledzić każdy mój ruch?
- Tak. - W kawiarni też?
Właśnie. Tak to wygląda.
Ale muszę panu przypomnieć:
bez dotykania.
Rozumiem.
Pokażemy, że ten sezon jest inny.
Wybrałem właściwą producentkę.
To jeden z najważniejszych wieczorów
w sezonie specjalnym Najpiękniejszej dziewczyny na świecie.
Pierwszą finalistką zostaje
Aleya Sisca!
- Cześć. - Cześć.
- Jak leci? - Dobrze.
Co zrobisz, jeśli wygrasz?
Zrobię wtedy wszystko, by pokazać, że zasługuję na ten tytuł.
Bo jestem piękna nie tylko fizycznie, ale mam także piękne wnętrze.
Następna osoba to Nikita Karen!
Może nie jestem najpiękniejsza na świecie,
ale mogę być dla Reubena wszystkim.
Przy mnie nie będzie już więcej musiał szukać innej kobiety.
A teraz Agatha Jessica.
Jeśli wygram ten konkurs,
będę mogła w ten sposób pomóc młodym kobietom,
by zrozumiały, że specjalne przywileje nie są jedyną drogą do sukcesu.
A teraz powitajcie Helen Kusumę!
Witaj.
To jest salonik dla VIP-ów.
Tak naprawdę każdy ma tu wstęp,
ale ponieważ mój tata tu często przebywał, to nieco boję się tu wchodzić.
Jest tu także mała kuchnia.
Można tu coś zjeść i się napić.
Jadłeś kiedyś posiłek w stołówce dla personelu?
W stołówce dla personelu.
- Możesz na chwilę wyłączyć? - Dobrze.
Cóż…
jadam tam, ale rzadko.
Pójdziemy tam teraz?
- Gdzie? - Do tej stołówki.
Ach tak. Oczywiście.
Ale to jedzenie się zmarnuje.
Żartuję.
Gdzie Kiara?
Nie mam pojęcia.
- Możesz się z nią skontaktować? - Dobrze.
- Zapraszam. - Dzięki.
Dobra.
Co byś zjadł?
Wolę kuchnię Padang.
- Tu jest smacznie. - Tak?
Szukał mnie pan?
Tak.
Helen chciała tu coś zjeść.
Ach tak?
- Cześć. - Cześć.
Zamawiaj, Helen.
- Mogę pierwsza? - Tak.
Tego nie było w planach, co?
- Nie. - Właśnie.
Co mam teraz robić?
- Niech pan improwizuje. - Gdzie byłaś?
Miałam inne obowiązki. Przecież wszystko gra.
Nigdy tu nie byłem!
Wezmę capcay.
Jak to nigdy?
Proszę coś zamówić i zachowywać się naturalnie.
Nigdy tu nie jadłem!
Wyślę panu esemesem menu i napiszę, jak się zamawia.
Nie oddalaj się.
Ja?
Tak! Bądź w pobliżu!
Załóż słuchawki albo coś.
I pisz do mnie.
Tak tu gorąco, że oszaleję.
Rozepnę marynarkę, bo tu jest sauna.
Tak, dziękuję.
- Nagrywasz? - Tak.
Co mam zjeść?
Tak, dziękuję.
Przepraszam.
Spróbuj tego. Smakuje zupełnie inaczej.
- Inaczej? - Tak.
Dobra.
- Wygląda dobrze. - Prawda?
Też coś zamówisz?
- Tak. - Tak?
Ratih?
- Rani. - Rani! Przepraszam.
Chciałbym zamówić…
- Co? - Coś do jedzenia.
DANIA PANU NIEZNANE
Wezmę…
tumis cumi,
do tego orek tempeh,
ziemniaki kentang mustafo… mustofa
i tumis buncis.
- Proszę zaczekać. - Jasne.
Dziękuję.
Też lubisz nieprzewidziane wizyty?
Nie jestem politykiem, ale przywykłem do jedzenia tutaj.
- Żeby się wtopić. - Rozumiem.
- Reuben. - Tak?
- Mogę cię o coś spytać? - Jasne.
Jeśli spośród wszystkich kandydatek,
to znaczy dziesięciu finalistek,
żadna nie przypadnie ci do gustu,
to anulujesz cały program
czy i tak wyłonisz zwyciężczynię?
Pańskie zamówienie.
Tak. Dziękuję.
A GDYBYM CI POWIEDZIAŁ, ŻE JUŻ MAM ZWYCIĘŻCZYNIĘ?
Najpierw ja zadam ci pytanie.
Jakie?
A gdybym ci powiedział, że już znalazłem zwyciężczynię?
Smacznego.
Proszę jeść.
Lubisz je?
Oczywiście.
Mam alergię.
JUTRO OGŁOSIMY ZWYCIĘŻCZYNIĘ. DENERWUJESZ SIĘ?
CZY TO NIE PAN POWINIEN SIĘ DENERWOWAĆ?
NIE, FINALISTKI.
ALBO TY, BO TO JUŻ NIEMAL KONIEC TWOJEJ GŁÓWNEJ PRODUKCJI.
TO PAŃSKA PRODUKCJA, PANIE REUBEN.
Proszę pana?
Już czas.
Przepraszam. Rozmawiał pan z ojcem?
Nawet gdy on żył, rzadko rozmawialiśmy.
A większość rozmów kończyła się kłótnią.
Proszę pana…
Przepraszam, ale mamy mało czasu.
Szczerze mówiąc, nadal nie wiem,
jakie są moje kryteria dla najpiękniejszej dziewczyny na świecie.
Teraz już powinien pan to wiedzieć.
Pańską najpiękniejszą dziewczyną
będzie ta, którą pan dziś wybierze.
Przepraszam.
Dobrze.
Pańska wybranka i cała Indonezja czekają.
Chodźmy.
NAJPIĘKNIEJSZA DZIEWCZYNA NA ŚWIECIE SEZON SPECJALNY
Witajcie ponownie
w sezonie specjalnym Najpiękniejszej dziewczyny na świecie.
Jest tu ze mną Reuben
oraz dziesięć najpiękniejszych dziewczyn
z całej Indonezji.
Wszystkie wyglądacie prześlicznie!
Reuben, pewnie się denerwujesz. Jak się dziś czujesz?
Trochę się denerwuję.
Ale czuję też ulgę, bo dotarliśmy do finału.
Czekaliśmy na ten wieczór.
Jesteś pewien twojego ostatecznego wyboru?
Owszem.
Czy to jedna z tych pań, czy może ja?
Jedna z nich.
W porządku.
- Przejdźmy do rzeczy. - Tak.
- Oddaję ci głos. - Dziękuję.
Dzięki, Patricio.
Chciałbym wam wszystkim podziękować.
Proszę o brawa dla wszystkich finalistek.
Dobrze.
Już zdecydowałem.
I wybieram…
Helen Kusumę.
Gratulacje, Helen!
Teraz Reuben podaruje Helen coś cennego.
Zrób zbliżenie na kamerę numer trzy.
- Dobra. - Trzeba to dobrze uwiecznić.
Nieźle.
- Przytulicie się? - Dobrze.
Może całus?
Zrobimy to później.
Rozumiem. No dobrze!
Dziękuję innym pięknym kobietom.
I do zobaczenia.
Gratulacje!
Witamy, panie Reuben!
- Dzień dobry! - Cześć!
Jakie to miłe, że zorganizowałeś im tę imprezę.
Przez trzy miesiące ciężko pracowali.
- Jim. - Szefie.
- Helen. - Cześć.
Zaprowadzę cię tam.
Dobrze.
- Chwileczkę. - Jasne.
Alin!
Pomóż mi.
Ostrożnie.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Co jest, szefie?
Gdzie Kiara?
Stęskniony?
Tylko pytałem.
- To też jej program. - Cóż…
Tam jest!
Przepraszam za spóźnienie.
Pójdę już.
Ja też.
- Kiara. - Tak?
Wyglądasz na zmęczoną.
Nie, nic mi nie jest.
Kończyłam raport i zarwałam nockę. Nic nadzwyczajnego.
Jimmy pewnie przygotował dużo drinków.
Nie powinnaś teraz pić.
Zjedz coś i odpocznij.
Mało spałaś, prawda?
Usiądź i zrelaksuj się.
- Napiję się wody. - Dobry pomysł.
- Jakieś 40 litrów? - Może być.
GRATULACJE, REUBEN. CIESZĘ SIĘ TWOIM SZCZĘŚCIEM. MAMA.
Zanieczyszczasz morze.
Nic nie jadłaś?
Jadłam.
Dziękuję.
Boże.
- Powinienem był to nagrać. - Proszę, nie.
To nie alkohol, tylko choroba morska.
Jimmy mówił, że boli cię brzuch.
Czemu panu to powiedział?
- Bo go spytałem. - Dlaczego?
Bo pytałem o ciebie.
Ale czemu mówił panu o moich problemach żołądkowych?
Bo chciałem wiedzieć wszystko o mojej producentce.
Ale w jakim celu?
Po prostu chciałem.
Będziemy o tym rozmawiać do rana?
No dobrze.
- Nie. - Dobrze.
Kiara, wykonałaś kawał dobrej roboty.
Chcę dać ci nagrodę.
Rany, te fale są przerażające.
Ojej.
Czyli teraz jestem pełnoetatową producentką?
Jasne, ale to nie jest nagroda.
Jaka nagroda by cię ucieszyła?
Mieszkanie?
Co?
Proszę pana! Nie!
Proszę pana? Panie Reuben?
Proszę pana?
Wszystko dobrze?
Jesteśmy…
Cholera.
Kurwa.
Gdzie jesteśmy?
To chyba jedna z Wysp Seribu.
Ktoś tu pewnie mieszka, prawda?
Ten archipelag składa się ze 110 wysp
i tylko 11 jest zamieszkanych.
Może jesteśmy na jednej z tych 11?
Gdyby byli tu ludzie, już ktoś by nas znalazł.
Nie szukaliśmy pomocy!
- Rozejrzyjmy się. - Dobra.
Przejdźmy się wzdłuż wybrzeża i oszacujmy rozmiar tej wyspy.
- Najpierw poszukajmy pomocy. - Dobrze.
Po co tu czekać? Nie panikuję.
Nie mówiłam, że pan panikuje.
Halo!
- Nie tak szybko. - To duża wyspa.
- Proszę się uspokoić. - Ktoś tu musi być!
Co robić? Nikt nam tu nie pomoże?
Halo? Jest tu kto?
Czemu nikt na łodzi się nie zorientował?
- Nie wiedzą? - Było tłoczno.
Halo!
- Proszę pana. - Tak?
To nasze ślady.
Wróciliśmy do punktu wyjścia.
- Tak. - Wyspa nie jest taka duża.
Dlaczego nikogo tu nie ma?
Co powinniśmy zrobić?
Cóż…
Wejdę w głąb wyspy.
- Znajdę pitną wodę. - Co?
Bez jedzenia można przeżyć 30 dni, a bez wody jedynie trzy.
Pójdę poszukać słodkiej wody.
Chyba często się gubisz. Skąd to wszystko wiesz?
Byłam kiedyś asystentką producenta przy programie przygodowym w WinTV.
- Wespnie się pan? - Oczywiście. To proste.
Dobrze.
Auć!
Warto się tak zapuszczać? Nie wiemy, co tam jest.
Jeśli się zgubimy, znajdziemy drogę do brzegu.
Ale to straszne, przeczesywać wyspę,
nie wiedząc, co człowieka na niej czeka.
Może lepiej usiądziemy na brzegu
i zaczekamy na ratunek?
Jeśli ktoś się zjawi, to tak łatwiej nas znajdzie.
Jak wejdziemy w głąb wyspy,
tylko zmylimy tych, którzy przyjdą nam na ratunek.
Będą musieli szukać w lesie.
A co się działo, gdy wpadliśmy do wody?
- Trwała impreza. - Tak.
Pewnie dopiero po kilku godzinach odkryli, że zniknęliśmy.
I będą musieli przeszukać wszystkie wyspy tego archipelagu.
Znajdą nas za siedem do dziesięciu dni.
Uważaj, co mówisz.
Siedem do dziesięciu dni?!
To… Auć!
Dziesięć? Szaleństwo!
Co pan robi?
Siadam. O co ci chodzi?
Co jest?
Kiara?
Kia? Czemu to tak pijesz?
To słodka woda!
Nie wiemy, czy jest czysta.
Chce pan się napić czy nie? Pański wybór.
Cóż…
najpierw zobaczę, czy tobie nie zaszkodziła.
- Dopiero wtedy się napije. - Jest czysta.
Nawet jej nie przegotowaliśmy.
Widzi pan tu kuchnię? Piec?
Wykwitną restaurację?
Skąd ta nagła kąśliwość?
Chwilę temu byłaś miła.
Tkwiąc tu z tobą to niemożliwe!
- Teraz jesteśmy na „ty”? - Nie podoba się?
- Nie. - Słuchaj.
Tu nie jesteś moim szefem.
Nie wiem, jak długo tu będziemy,
i nie zamierzam cię niańczyć.
Chcesz pić czy nie, mam to gdzieś.
Kiara?
Jeszcze nie skończyłem!
Znajdź butelkę, napełnij ją i zabierz na plażę.
Zbudujemy szałas.
Dobra.
- Dasz radę? - Jasne.
Mam to zrobić?
Udało się. Mamy ogień!
- Naprawdę? - Pali się!
Gratuluję rekordu świata w najdłuższym czasie rozpalania ognia.
Jesteś najlepszy.
Już chciałam się poddać, Ben.
Ale wierzyłaś we mnie?
Dobrze ci poszło.
Nieźle, jak na kogoś, kto nie umiał skorzystać ze stołówki.
Dzięki. Jak sądzę.
Jutro złowimy coś do jedzenia.
Powinniśmy się zmieniać.
Jedna osoba śpi, druga czuwa. Kto pierwszy?
Obejmę pierwszą wartę, a ty się prześpij.
Najpierw panie.
Dobrze.
Ale nie wiem, na co mam uważać.
Jesteśmy tu sami.
Cóż…
nie wiadomo, jakie zwierzęta zamieszkują tę wyspę.
- Mogą tu być węże albo coś innego. - Co? Hej!
Nie mów tak beztrosko.
Nie zasypiaj. Nie wiem, jak się obchodzić z wężami.
Porozmawiaj z nimi, Ben.
Zapytaj ich o cele życiowe
i dlaczego chcą być wężami.
I nie pozwól, by ogień zgasł, bo inaczej zmarzniemy.
Może będzie przepływał jakiś statek i zobaczy płomień?
Wtedy zacznij wołać o pomoc.
Mógłbym krzyknąć:
„Jakie masz cele w życiu?
Czemu chcesz być statkiem?”.
Obudź mnie za trzy albo cztery godziny.
Twój zegarek działa?
Jasne, to Rolex!
Ben!
Wstawaj! Czemu mnie nie obudziłeś?
O co chodzi? Ledwo zasnąłem.
Kłamca. Pewnie od razu odpłynąłeś!
Nie. Dopiero przed chwilą.
Drewno jest już zimne,
zatem ogień wygasł kilka godzin temu.
Chciałem cię obudzić, ale nie miałem serca tego robić.
Tak twardo spałaś.
Byłem pewien, że nie zasnę.
Wstawaj.
- Po co? - Będziemy łowić ryby.
Nie chcesz jeść?
Jak mamy łowić ryby, skoro nie mamy sprzętu?
Ben, mam jedną!
No co?
- Mówiłeś, że jest gorąca. - Jest!
Znowu mnie nie obudziłeś.
Ostatni esemes, jaki dostałem, był od mamy,
ale nadal nie odpisałem.
Mam pytanie.
Jakie masz relacje z twoją mamą?
Wybacz, jeśli to zbyt osobiste.
Zostawiła ojca i mnie, gdy byłem jeszcze dzieckiem.
Bez żadnego powodu.
Do tej pory nie wiem dlaczego.
Dlaczego postanowiła nas zostawić?
Nadal szukam odpowiedzi na to pytanie.
Może nie kochała mnie albo mojego ojca?
W końcu zrozumiałem, że może…
miłość może się skończyć.
Próbowała się kiedyś z wami skontaktować?
Nie przyszła nawet na pogrzeb.
Czemu tak bardzo napaliłaś się na to mieszkanie?
Czemu chcesz je mieć?
Wystarczy mi zwykłe mieszkanie, nic specjalnego.
Ale dla kogoś, kto zawsze mieszkał w…
Jak to opisać?
W niewygodnej klitce.
Chciałabym po prostu mieć lokum,
które odpowiada moim potrzebom i preferencjom.
A twoi rodzice?
- Zmarli. - Przykro mi.
W porządku.
Zmarli, gdy byłam na studiach.
Nie mam rodzeństwa, więc mieszkam sama.
A twoje największe marzenie?
To rozmowa o pracę?
Już mówiłam. Mieszkanie.
Twoje największe marzenie to mieszkanie?
Dla kogoś takiego jak ja porządne lokum to nie lada osiągnięcie.
Dobrze. Rozumiem.
A twoje?
Chcę zreformować WinTV.
Chciałbym, żeby to była stacja z klasą.
Stacja z wysokiej jakości programami,
nie tylko walcząca o oglądalność i reklamodawców.
Jeśli uda mi się stanąć na czele WinTV,
może skasuję takie programy, jak Najpiękniejsza dziewczyna na świecie.
- Ciach i nie ma. - Właśnie.
Po prostu znikną.
Ojciec nigdy nie wierzył w schyłek tradycyjnej telewizji.
Ale ja sądzę, że telewizja daje szansę,
by wywierać pozytywny wpływ na ludzi.
Mógłbyś wykorzystać…
ostatni program, w którym byłam asystentką producenta.
Który?
O podróżowaniu po Indonezji. Mógłbyś go wznowić.
Był świetny.
Czyli masz inne marzenia poza mieszkaniem.
To co innego. Nie marzenie.
- To życiowy cel, czyli marzenie. - Nie, to plan.
- Co za różnica? - To co innego.
Kiedy marzenia się nie spełniają, odczuwamy smutek.
Gdy nie wypali jakiś plan, czujemy tylko poirytowanie.
Szczerze mówiąc, spodziewałem się bardziej filozoficznej odpowiedzi.
Wybacz, to mało filozoficzna odpowiedź.
Spróbuję jeszcze raz.
Plan nakreślamy, tworząc ofertę.
Natomiast nasze marzenia formułujemy i wypowiadamy
w naszych sercach, gdy się modlimy.
I nim wypadniemy ze statku.
- Mam rację? - Tak.
Zgadza się.
Już się upiekła?
Chyba tak.
- Spróbujmy. - Spróbuj.
Zjedliśmy już kilka i są smaczne nawet bez przypraw.
- Prawda? - Może to z powodu głodu?
- A może są po prostu świeże? - Właśnie.
Gdy wrócimy do Dżakarty, zabiorę cię do francuskiej restauracji.
Mają tam cudowne jedzenie i naprawdę pyszne ryby.
Nie wierzę.
Najlepsze ryby z grilla są w Benhil.
Próbowałeś kiedyś?
- Nie. - Nie?
Kiedyś tam pojedziemy.
Nie wszystko, co najlepsze, musi być drogie.
No co?
- O co chodzi? - Nic.
No powiedz.
- Nic. - Dobra.
Wciąż nie mogę uwierzyć.
Że utknęłaś tu z Reubenem Wiraatmadją?
Co za utrapienie!
Zaraz się uduszę!
Wolałabym utknąć z delfinami!
O kurka!
W co nie wierzysz?
W to, co powiedziałeś wcześniej.
Że chcesz zdjąć Najpiękniejszą dziewczynę na świecie.
Rozumiem.
Brałem w tym udział tylko dlatego, by spełnić życzenie mojego taty.
Po wszystkim uznałem, że to koniec.
Chyba znalazłem…
to, czego szukałem.
Najpiękniejszą dziewczynę na świecie?
Tak.
Helen Kusumę.
- Fale są ogromne. - Rany.
Rzeczywiście. Myślisz, że tu dotrą?
Nie sądzę.
Ben!
Ben…
Uciekaj!
Minęło pięć dni od zaginięcia pana Wiraatmadji.
Jakieś wieści?
Ekipa ratunkowa nadal prowadzi poszukiwania.
Razem z panem Reubenem zaginęła też producentka Kiara Clarissa.
Co wiecie na ten temat?
Nie mamy wszystkich informacji,
ale podejrzewamy, że Kiara również wpadła do morza.
Jeszcze raz proszę o uszanowanie prywatności naszej rodziny.
Już się uważasz za członka rodziny?
Nie musisz odpowiadać wszystkim dziennikarzom.
Proszę pana?
To Dita, przyjaciółka Kiary.
- Rozumiem. - Dzień dobry.
- Jestem Agung. - Helen.
Ona również chce pomóc.
Dobrze.
Czy to jest…?
Chcę dołączyć do poszukiwań syna.
Ben!
- Czemu mnie nie obudziłeś? - Twardo spałaś!
Chodź. Dalej! Tam!
Ben!
Można to naprawić!
Spójrz na mnie!
- Naprawimy to! - Nie patrz na to.
Spójrz na mnie.
Tak, ale…
W porządku! Już dobrze.
Dzień dobry.
O tak.
Dobrze.
Jak się zawali, odbudujemy go. I tak w kółko.
Tu łatwo znaleźć budulec.
Powinieneś tu zamieszkać. Odpowiadałoby ci tu.
Dobry pomysł.
Mówię poważnie. Cieszę się, że teraz tu mieszkam.
Zero obowiązków.
No dobrze.
Jeśli jakiś statek nas uratuje,
wrócę do Dżakarty, a ty tu zostaniesz.
Nie ma mowy. Ty też będziesz musiała zostać.
Kto tak twierdzi?
To ty chcesz tu zostać, żeby nie musieć tworzyć…
W co chciałeś przekształcić WinTV?
W stylową stację niemartwiącą się o oglądalność.
A ty masz być w niej producentką.
Jak miałabym nią być, skoro kazałeś mi tu zostać?
Jeśli wrócimy do Dżakarty, zrobimy razem świetny program.
Ale jeśli nie będzie wyboru, zostaniemy tu i będziemy tu mieszkać.
Wybacz, wolę wrócić do domu.
Jesteś śliczna, gdy się uśmiechasz.
Rób to częściej.
- Co z tobą? - To prawda.
W Dżakarcie zawsze jesteś naburmuszona.
Nieprawda!
Nie jestem naburmuszona, ale w pracy nie mam czasu się uśmiechać.
Gdy wrócimy do Dżakarty
i znów będziemy razem pracować…
powinniśmy zrobić tak,
by ten uśmiech częściej gościł na twojej twarzy.
Zdecyduj się w końcu.
Chcesz tu zostać czy wrócić do Dżakarty?
Jesteś niezdecydowany.
Nie chodzi o to, gdzie zamieszkam.
- A o co? - O to, z kim to będzie.
To o wiele ważniejsze.
Bo to zupełnie inne uczucie, gdy człowiek mieszka z kimś…
kto go rozumie i na odwrót.
Czy my…
się rozumiemy?
Kiedy to mówiłem o nas?
Reuben!
Jesteś cały?
Wszystko gra.
Reuben!
Ben!
Siostro, gdzie ta dziewczyna, która tam ze mną była?
Na zewnątrz.
- Dobrze. - Pójdę już.
- Dziękuję, siostro. - Nie ma za co.
Ki?
Reuben.
Cieszę się, że nic ci nie jest.
Czemu teraz się zjawiłaś?
Czułam się winna.
Nie miałam odwagi odpisać na twoje esemesy.
Ale na ostatniego odpisałam.
- Może go nie dostałeś. - Nie.
Reuben.
Gdy usłyszałam, że zaginąłeś, miałam jeszcze większe wyrzuty sumienia.
W końcu postanowiłam się z tym zmierzyć.
Nie miałaś odwagi przyjść na pogrzeb taty?
Rozumiem cię.
Pewnie cały czas mnie obwiniałeś.
Bo, jak wiesz, zdradziłam twojego ojca.
To był największy błąd mojego życia.
Byłam młoda,
a mój zapracowany mąż rzadko wracał do domu.
Nagle pojawił się ktoś, kto obdarzył mnie uczuciem.
A ja to zaakceptowałam.
Ale potem wszystko straciłam.
Straciłam twojego ojca…
i ciebie.
Co będzie potem?
Znowu odejdziesz?
Jeśli tego chcesz, to odejdę.
Jeśli chcę?
Odeszłaś z własnej woli, nie dlatego, że ci kazałem.
Nie obwiniaj mnie o to.
Jeśli więc chcesz odejść, to śmiało.
- Twój wybór. - Reuben.
Błagam, wybacz mi.
Przebaczenie nie przywróci taty.
Dziękuję wam wszystkim.
Dziękuję.
Reuben.
Martwiłam się.
Cześć.
- Jestem cały. - Tak?
- Jesteś ranny? - Nie.
Co się stało?
Cześć.
Gdzie wczoraj byłaś?
Ma pan jakąś pilną sprawę?
Program się skończył, tak?
Martwię się o ciebie.
Możemy dokończyć w moim gabinecie?
- Możemy to zrobić tutaj. - Proszę.
Co z tobą nie tak?
Wszystko gra?
Tak.
Co do tego spotkania z Helen, to…
nie wiedziałem, że ona się pojawi.
Chciałem tylko ją pocieszyć.
Nie musi mi pan niczego wyjaśniać,
prawdę mówiąc.
Przecież nic między nami nie ma.
Kiara, proszę.
To, co wydarzyło się na wyspie,
było prawdziwe.
To nie serial, proszę pana.
Jak mówiłam, nie mamy o czym rozmawiać.
Nieważne, co jest prawdą, a co nie.
A rzeczywistość wygląda tak:
jesteśmy w Dżakarcie, nie na tamtej wyspie.
A pan jest moim szefem…
który wkrótce się ożeni.
Jeśli to wszystko,
to muszę już iść.
To wszystko? Skończyłaś?
Kobiety zawsze uciekają od problemów.
W porządku.
Ale nie obwiniajcie nas o to…
że nie chcemy się angażować.
W końcu i tak nas porzucicie.
Więc to nie ma sensu.
Widocznie lepiej żyć w luźnym związku.
Po co komu poważny związek? I tak…
No spoliczkuj mnie.
Jeśli cię spoliczkuję…
to przestaniesz się czuć winny?
I nie łącz tego z twoim rozczarowaniem wobec matki.
Wszystko obmyśliłeś
i masz już przyszłą żonę.
Wybrałeś ją na oczach milionów widzów.
Co teraz? Wszystko to odwołasz?
A jeśli odwołasz, to co wtedy?
Traktujesz Helen tak, jak traktowałeś poprzednie kobiety.
Zapomnij o tamtym.
Zapomnij i zapytaj sam siebie,
czego naprawdę chcesz.
Czego chcesz?
Sam pan nie wie…
prawda, panie Reuben?
Kiara, proszę.
Co teraz?
Nic, Dit.
On na pewno wybierze Helen.
Jest piękna, mądra i idealna.
Ben wie, że musi uratować swój spadek.
Nie pytam o niego.
Pytam o ciebie.
Co dalej z tobą?
Wiesz, że boję się mieć marzenia.
Najlepsze, o czym mogłam marzyć, to własne mieszkanie.
Okazuje się, że miałam rację.
Bo…
kiedy jeden, jedyny raz zamarzyłam o czymś wielkim…
wszystko później się zawaliło.
Taki upadek boli, Dit.
Każdy ma prawo się zakochać.
Ale czasem ta miłość bardzo boli.
Nic nie boli tak bardzo, jak złamane serce.
Poradzisz sobie.
Będę przy tobie. Jasne?
Rzadko tak długo pracujesz.
Tęsknię za tatą.
Ja również.
W końcu zaczyna ci go brakować?
Choć przecież cały czas się kłóciliście.
Zawsze czułem, że on nie potrafi mnie zrozumieć.
Ale jednocześnie
ja też nigdy się nie starałem zrozumieć jego.
On próbował.
Próbował, Ben.
Naprawdę chciał się z tobą dogadać.
Nie pamiętam już, jaki dla mnie był.
Jak mnie traktował, gdy byłem dzieckiem.
Poza starymi filmikami.
To był świetny facet.
Kochał cię. I twoją mamę również.
Chyba miał specyficzne metody okazywania swojej miłości.
Cóż, co mam ci powiedzieć?
Trudno mu było okazywać uczucia.
Czemu chciał…
żebym się ożenił z najpiękniejszą dziewczyną na świecie?
Naprawdę nie wiem.
Dziękuję.
Ben, jest tu jeszcze ktoś,
kto pomoże ci znaleźć odpowiedź na twoje pytanie.
Wiem o wszystkim od Agunga.
O spadku i…
najpiękniejszej dziewczynie na świecie.
Ben,
już raz poprosiłeś mnie o pomoc.
Może to ci pomoże lepiej zrozumieć twojego tatę.
To jedyny film z nim, który zachowałam.
Dziękuję, mamo.
- Tato? - Tak?
Chcę poślubić najpiękniejszą dziewczynę na świecie.
Wiesz chociaż, co to znaczy?
- Nie. - Cóż…
Jeśli poślubisz taką dziewczynę,
potem pojawi się młodsza i jeszcze piękniejsza.
Co wtedy?
Ożenię się ponownie?
Spryciarz z ciebie.
Pewnie nauczyłeś się tego od mamy.
To jakiś absurd.
„Chcesz mieć nową żonę, to wymień ją na młodszą”.
To mądrość taty?
Jesteś naszym skarbem.
Najpiękniejszą dziewczyną na świecie.
Kiedy to stałam się najpiękniejszą dziewczyną na świecie?
Jest wiele piękniejszych ode mnie.
Zgadza się.
Ale one nie kochają mnie,
a ja nie kocham ich.
Dzień dobry.
Przedstawię wam dziś wyniki oglądalności naszego reality show
Najpiękniejsza dziewczyna na świecie.
Średnia oglądalność wyniosła 3,6%, co stanowi 20% udziału w rynku.
Zatem mocno się przyczyniliśmy
do wzrostu oglądalności WinTV.
Jeśli chodzi o przychody, to z reklam pozyskaliśmy 15 miliardów,
a od sponsorów kolejne dziesięć.
Innymi słowy, nasz program przyniósł WinTV niemałe zyski.
Tutaj widać nasze zasięgi w mediach społecznościowych.
Przez cały sezon zbieraliśmy pozytywne opinie
i możemy się pochwalić 20 milionami wyświetleń
na profilach społecznościowych WinTV:
na Facebooku, Instagramie, X, YouTube oraz TikToku.
ZWYCIĘŻCZYNI PROGRAMU HELEN KUSUMA
Prezentację zwyciężczyni programu
przedstawi pan Reuben.
- Proszę. - Dziękuję.
Helen to niesamowita kobieta.
Myślę, że nad tym stwierdzeniem nie trzeba się rozwodzić.
Żyjemy w czasach, w których wszystko
mierzy się i ocenia za pomocą liczb.
Gdy czegoś nie da się zmierzyć, uznaje się to za nieważne.
Ale moim zdaniem
nie wszystko da się zmierzyć ani ocenić za pomocą liczb.
Ostatnio się zastanawiałem,
czemu kazał mi poślubić najpiękniejszą dziewczynę na świecie.
Po co to było?
Tata powołał nawet specjalną komisję, by potwierdzić ten tytuł.
Może nie byłem blisko z ojcem,
ale okazało się, że dla niego
piękno nie zawsze tkwiło w wyglądzie i nie było czymś, co można zmierzyć.
Piękna nie da się przedstawić za pomocą liczb ani grafik.
Zwłaszcza gdy mówimy o miłości.
Jeśli coś można zmierzyć i wyliczyć,
to nie jest to miłością.
Miłość pomaga nam przetrwać nawet najtrudniejsze czasy.
Udało się rozpalić!
Rany!
Miłość może rozgrzać nasze serca w najzimniejszych warunkach.
Pozwala odbudować dom zniszczony przez sztorm.
Miłość uspokaja, nawet gdy czujemy pustkę.
Przez ostatnie pół roku zrozumiałem,
kim jest prawdziwa najpiękniejsza dziewczyna na świecie.
Wiele się nauczyłem na temat miłości.
Najpiękniejsza dziewczyna na świecie
to ktoś, kto cię kocha
i kogo ty kochasz.
Rozumiecie się, doceniacie się nawzajem.
I razem to wszystko odczuwacie.
Myślę, że każdy marzy o tym, by znaleźć taką miłość.
To marzenie, o którego spełnienie człowiek żarliwie się modli.
Może to odpowiedni moment, żebym spełnił moje marzenie?
Kiara, wyjdziesz za mnie?
Przepraszam.
Nie mogę być częścią pańskiego programu.
Kiara.
Kiara, zaczekaj.
Wysłuchaj mnie. Czekaj!
Możemy porozmawiać?
Hej!
- Czekaj. - No co?
Chcę pogadać.
Pytałaś, czego chcę, a ja w końcu mam odpowiedź.
Chcę być z tobą.
Proszę.
Kocham cię.
Nie znasz mnie dość dobrze, by mówić o miłości.
Mam za ciebie wyjść? To nie takie proste.
Powiedz mi wprost.
Powiedz, że nie chcesz ze mną być.
Że nie darzysz mnie żadnym uczuciem.
Ben, małżeństwo to ważna sprawa.
Nie możesz wyznawać miłości i prosić o rękę dziewczyny,
którą ledwie znasz!
To nie reality show, tylko życie!
Chcesz się ze mną ożenić, bo musisz to zrobić, tak?
Nie chcę cię stracić.
Nie chcesz mnie stracić…
czy nie chcesz stracić spadku?
Przepraszam, ale…
nie jestem twoim wybawieniem.
SZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
W zamian za dwa miliony akcji z serii A
oddamy 20% naszych udziałów.
To wszystko.
Ciekawe.
Twój start-up wygląda interesująco.
Optymistyczne media opisujące to, co pozytywne w Indonezji.
Ben, podoba mi się twoje nastawienie.
Dziękuję.
Za tydzień będę mógł dać ci odpowiedź.
Chętnie poczekam.
Dziękuję.
Ja również.
Przy okazji,
zatrudniliśmy twoją byłą pracownicę.
Jest świetna.
Kto to taki?
Jeszcze raz bardzo przepraszam,
zwłaszcza Helen Kusumę,
za błąd, który popełniłem z powodu braku rozwagi.
To nie ma związku z WinTV.
To moja wina.
Wierzę, że Helen zasługuje na szczęście u boku właściwego mężczyzny.
Jeszcze raz przepraszam.
Przepraszam.
Witaj, producentko.
Cześć!
Wielkie nieba! Jak leci?
- Dobrze. - Rany.
Przegapiłam twoją prezentację.
Spokojnie.
Świetnie wyglądasz.
Prześlicznie.
Dziękuję. Ty też wyglądasz…
nieźle.
- Nieźle? - Nieźle.
- Może być. - Właśnie.
Słyszałam ostatnie wieści na twój temat.
Nie odebrałeś spadku i zbudowałeś własną firmę.
Trochę to zajęło.
- Naprawdę? - Tak.
Nie jestem na czasie.
Ale pan Gunadi musi być z ciebie dumny.
I moje wyrazy szacunku za publiczne przeprosiny wobec Helen.
W historii telewizji indonezyjskiej
chyba nikt nie zdobył się na coś takiego przed kamerami, prawda?
W każdym razie to rzadki przypadek.
Ale nie pierwszy w historii.
Kolacja dziś wieczorem?
- Dziś? - Tak.
Dziś nie mogę.
W porządku.
- Jutro? - Tak, jutro.
O 19.00?
- Może być. - Dobrze.
Miło cię widzieć.
Nawzajem.
Cieszę się, że panią widzę, pani producentko.
Do zobaczenia.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Już zgłodnieliśmy.
- Idealnie. - Tak.
Już jest.
No to…
jakie masz teraz plany?
Skoro mowa o planach,
to chcę odpowiednio rozwinąć moją firmę.
Nie wiem, co przyniesie przyszłość, ale zobaczymy.
Rzecz w tym, że to są moje plany.
- Ale chcę pogadać o marzeniach. - Dobrze.
Spełniłaś swoje marzenie i kupiłaś mieszkanie?
Przepraszam.
- Tak. - To dobrze!
Na kredyt.
Dobry początek.
Na wiele lat.
I tak dobrze.
Jestem dumny i szczęśliwy.
- Tak? - Naprawdę się cieszę.
Dziękuję.
Zapracowałaś sobie na to.
Niesamowite.
Często bywasz w WinTV?
Raczej nie. Tylko czasami.
Ale spędzam więcej czasu z mamą.
- Serio? - Tak.
Często się spotykamy i rozmawiamy.
Czuję się szczęśliwy i ona również.
Cieszy mnie to.
Dziękuję.
Próbowałeś tej ryby?
- Spróbuję. - Dobra.
Spróbuj.
No i?
- Jaka jest? - Przepyszna.
Nie mówiłam?
Jest lepsza od tej
z twojej ulubionej francuskiej restauracji?
Tak. Może dlatego, że jem ją z tobą.
Ale to żałosne!
Prawie się zgubiłem, gdy parkowałem.
- Serio? - Tak.
Nigdy wcześniej tu nie byłem.
- Tu jest mnóstwo miejsc. - Pogubiłem się.
- Kiara. - Tak?
Wiesz, że uwielbiam, jak się śmiejesz i uśmiechasz?
I chciałbym…
wywoływać w tobie uśmiech na co dzień.
Na dziś wystarczy.
- Wystarczy? - Tak. Na dziś.
Czyli nie mogę cię trzymać za rękę?
Rozumiem.
Ale ja mogę trzymać ciebie.
Zawsze musisz przejmować inicjatywę, co?
Gdybym jej nie przejęła, zginęlibyśmy na tej wyspie.
Masz rację.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz