Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Kalagitnaan ng ika-18 siglo.
Dahil sa magulong kondisyon sa Europa,
parehong hinangad ng Pransiya at Austria
na gawin panghabambuhay ang kanilang alyansa.
Kaya naman ikinasal ang Dauphin Louis ng Pransiya
at Archduchess Marie Antoinette ng Austria.
Ang panahon ay Mayo, 1770.
Kararating lang sa Pransiya ng karwahe na sakay ang babaeng ikakasal.
Ito pala ang Pransiya.
Sa wakas, nakita ko na ang tanawing ito at ang mga tao!
Archduchess Marie Antoinette.
Mula sa araw na ito, kayo ang dauphine ng Pransiya.
Sa inyo ang tanawin at ang mga tao.
Tingnan ninyo!
Nakakabighani, gaya ng dati...
Princess Marie!
Kondesa de Noah, sino iyan?
Po?
Siya po si Oscar François de Jarjayes.
Napakagandang lalaki ng mga panginoon sa Pransiya.
Archduchess.
Babae po si Oscar.
Ha?
Siya ang bunsong anak ni Heneral Jarjayes.
Kahit na babae siya, kapitan siya ng mga Guwardiya ng Hari.
Oscar François de Jarjayes...
MAYO, 1770 COMPIÈGNE
Mga Kamahalan.
Dumating na po ang Mahal na Dauphine.
Ikinagagalak ko pong makilala kayo, Kamahalan. Kumusta po kayo?
Napakagandang babae!
Tila narito ka para magdala ng saya sa buong Pransiya.
Naku!
Ngayon,
nariyan ang apo kong si Louis, ang dauphin at ang mapapangasawa mo.
Siya ang asawa ko?
Halika na! Hindi mo ba babatiin ng halik ang asawa mo?
Ngayong may dumating na napakagandang manugang...
Hindi man lang tumibok ang puso ko.
Ito na ba iyon?
Malapit na tayo.
Bunsong anak ng sikat na Emperatris Maria Theresa ng Austria,
si Marie Antoinette.
Ipinanganak sa marangal na pamilyang Jarjayes,
ang mga nagsisilbi sa maharlikang Pranses,
ipinalaki si Oscar François de Jarjayes bilang lalaking anak
na papalit sa kanyang ama.
At ang lugar kung saan mabubuhay ang dalawang rosas
sa napakagulong panahon...
ay dito sa Versailles, Pransiya.
Nawa'y mamulaklak sa pag-ibig Ang ating diwa
THE ROSE OF VERSAILLES
Nang maluwalhati
Ito ang tadhana natin
Huwag mong tatalikuran Hindi tayo bibiguin ng pag-ibig natin
Nawa'y mamulaklak sa pag-ibig Ang ating diwa
The rose of Versailles
Magniningning ang mga puso natin magpakailanman
Hanggang sa dulo ng panahon
Paggising ko
Alam ko na Nagsimula ang paglalakbay
Koronilya ng tadhana
Kung tatanggapin ko man Ano ang susunod?
Nakakulong sa loob ng puting butones Na nagkulong sa akin sa kasinungalingan
Hindi na tatahimik ang puso ko Hahayaan kong sumigaw
Nagniningning ang liwanag Sa mga dahon sa itaas
Nanginginig ang hangin ngayon Oo, mahal ko
Lagi kong tatandaan Nagliwanag ka sa mga mata ko
Ang sakripisyo ko ay panghabambuhay Alam mong isusuko ko ang buhay ko
Huwag mo kaming itali Dapat tayong lumipad
Nawa'y mamulaklak sa pag-ibig Ang ating diwa
Nang maluwalhati
Ito ang kapalaran natin
Huwag mong tatalikuran Hindi tayo bibiguin ng pag-ibig natin
Nawa'y mamulaklak sa pag-ibig Ang ating diwa
The rose of Versailles
Magniningning ang mga puso natin Magpakailanman
Hanggang sa dulo ng panahon
Nagniningning ang mas masasayang araw Hindi kumukupas
Ipinagmamalaki ang daan natin Ang sinasabi nila
Namumulaklak sa langit Mas pipiliin ko pa
Walang oras para maghintay ng ulan Tayo na
Abutin ang puwedeng maging atin habambuhay Ang himig ng saya na iniiyakan natin
Sundin ang mahalimuyak na alab
Pakinggan mo ang puso mo Sumama ka sa akin
Gumaling ka, André.
Marami pa akong kakainin bago kita maabot.
Dumating na rin sa wakas.
Ang araw na pinakahihintay mo.
Oo.
Noong 11 taong gulang ako,
sabi ng ama ko, maglilingkod ako at poprotektahan
si Marie Antoinette na magpapakasal sa dauphin.
Nakita ko siya sa unang pagkakataon kanina.
Parang umaagos ang dignidad mula sa loob niya.
Ipinanganak talaga siya para maging reyna.
Pinaalalahanan ako na ang tungkulin ko ay protektahan siya nang buong lakas ko.
André.
Mula ngayon, dadalas rin ang pagbisita mo sa palasyo bilang katulong ko.
Mas kakailanganin ko na ang tulong mo.
Maaasahan mo ako.
Nasa tabi mo ako noon pa man, at kahit kailan.
Oscar, magaling ang nagawa mo ngayon.
Ama.
Isa kang papuri sa akin at sa buong angkan ng Jarjayes.
Salamat po.
- Nagsanay ka na naman sa espada, André? - Lola?
Makinig ka.
Maaring espesyal ang trato sa 'yo ni Binibining Oscar,
pero huwag mong kalilimutan.
Bilang karaniwang tao, narito tayo para maglingkod.
Siyempre alam ko 'yon.
- Naiintindihan mo? - Opo, Ama.
Alam na alam ko 'yon.
Lahat ng nakakasilaw sa mundong ito
Nasa mga kamay ko, walang maiiwan
Matutupad lahat ng mga hiling ko
Di mabilang na tila mga bituin sa langit
Parpala, diyamante Nandito lahat ng paborito ko
Champagne, tsokolate Gusto kong magsaya
Magtitipon-tipon agad ang lahat
Isang ngiti ko lang ang kailangan
Nakakasakal ang mga tradisyon At mga kumbensyon, pero
Araw-araw akong abala May kainan at sayawan
Napakaganda nito La vie en rose
Lahat ng nakikita mo ngayon dito ay akin
Ang kaligayahang ipinangako sa akin
Oo, susundan nila ako Ako ang bituin nila
Pero pakiramdam ko may kulang pa rin
Lahat ng nakikita mo ngayon dito ay akin
Iyan ang pinaniwalaan ko hanggang ngayon
Oo, susundan nila ako Ako ang bituin nila
Pero pakiramdam ko may mali pa rin
Walang nakakakita
Na ganito ang nararamdaman ko
May puwang sa puso ko Bakit ganito?
Pero naniniwala pa rin ako sa sarili ko
Ito ako mismo
Mabubuhay akong nagpapakatotoo
At sa paraang gusto ko
Lahat ng nakikita mo ngayon dito ay akin
Oo, susundan nila ako Ako ang bituin nila
Wala bang makakapansin sa akin?
Nandito ako Nag-iisa
Tatlong taon na kaming kasal,
pero bakit mailap pa rin ang dauphin sa akin?
Maingat at tahimik na tao po ang Kamahalan.
May nabasa akong libro dati.
Makikita raw ng babae ang tadhana niya, iibig, at ikakasal.
Dapat daw biglang nahuhulog mula sa langit ang pag-ibig tulad ni Icarus
at mag-alab sa puso mo na parang bagyong hindi mapaglabanan.
Mabubuhay na lang ba ako nang hindi ko 'yon mararamdaman?
Balang araw, kayo ang magiging Reyna ng Pransiya.
Napakagandang tungkulin po iyon.
Hanggang pangarap lang po 'yon para sa mga karaniwang babae.
Pero...
Ako, si Oscar, may mahalagang responsibilidad na protektahan kayo.
Ito po ang pinakamataas na karangalan.
Oscar...
Kung lalaki ka sana, nahulog na ako sa iyo.
Prinsesa, hindi po puwede!
Hindi magandang pumunta sa Paris nang patago sa ganitong oras ng gabi.
Pakiusap, Oscar!
Hindi na ako makahinga rito.
Masquerade, masquerade Isang magarbong handaan
Masquerade, masquerade Isang panaginip para sa isang gabi
Itago mo ang mukha Ipakita mo ang puso
Sumayaw tayo At kalimutan ang lahat
Masquerade, masquerade Isang lihim na handaan
Masquerade, masquerade Isang matamis na prutas
Magkita tayo at magsayaw Daanan lang ang isa't isa
Sa mga bula ng champagne Umiikot ang lason ng pag-ibig
Paligsahan para sa pag-ibig
Isang larong panandalian
Nasaan ang maliliit na kuneho?
At nasaan ang mga aso?
May kasalanan at kasiyahan
May pagmamahal at katiwalian
Bumubulong at buntong-hininga Kumaway sa ere
Paumanhin, binibini.
Puwede ba kitang makasayaw?
Magpakilala ka.
Oscar!
Kapag tinatanong ang pangalan ng tao, dapat lang na magpakilala ka muna.
Ako si Oscar François de Jarjayes,
kapitan ng mga Guwardiya ng Hari.
Ako si Hans Axel von Fersen.
Isa akong konde mula sa Sweden.
Von Fersen.
Kung gusto mong makausap siya,
pumunta ka sa Palasyo ng Versailles at magsumite ng pormal na kahilingan.
Siya ang Dauphine ng Pransiya,
Marie Antoinette.
Kamahalan.
Gusto raw kayong makausap ng isang batang konde mula sa Sweden.
Salamat sa pagbisita, Konde von Fersen.
Isang pribilehiyong makita kayong muli.
Naku! Tulong!
Kamahalan!
Pumikit po kayo, Kamahalan!
Oscar!
Kamahalan!
Oscar!
André, tama ba?
Dahil sa kabayong dinala mo mula sa kuwadra, nasugatan ang Dauphine.
Pagbabayaran mo ito ng buhay mo.
Kamahalan!
Ano ito?
Aksidente po ang nangyari.
Hindi po dapat sisihin si André.
Sigurado akong nakita n'yo rin.
Kamahalan.
Kung kailangan ninyo talagang parusahan si André...
Tatanggapin ko po ang responsibilidad bilang amo niya.
Hinihiling kong kunin ninyo ang buhay ni Oscar François, ngayon din po mismo.
Oscar...
Wala pong kasalanan si André!
Kamahalan, nasaksihan ko po ang buong pangyayari.
Nakikiusap po ako.
Von Fersen...
Kaya ko ring mamatay para sa hustisya.
Paano ko matatanggap ang...
Kamahalan!
Marie Antoinette...
Kamahalan, ako po ang may kasalanan!
Nagpumilit po ako na gusto kong mangabayo.
Nagulat ko po ang kabayo sa kapabayaan ko.
André. Oscar. Von Fersen.
Hindi ko kakayanin kung may mamatay kahit isa sa inyo dahil sa akin.
Magiging maayos din ito. Napakalambot ng puso ng hari.
Mabuti.
Kung ipipilit ng dauphine,
walang masisisi sa okasyong ito.
André.
Mabait ang amo mo.
Kamahalan...
Von Fersen, pinasasalamatan kita nang buong puso.
Hindi ko makakalimutan ang utang na loob na ito.
Oscar.
- Oscar! - Oscar!
Naku naman po.
Napakarami ninyong pasa.
Pero may espesyal na pantapal ang yaya ninyo.
Salamat.
André!
Lumabas muna kayo ni Konde von Fersen!
Sige.
Ano'ng problema?
Tinatago ba ng mga maharlikang Pranses ang katawan nila kahit sa kapwa lalaki?
Ang lakas ng loob mong pagsalitaan ng ganyan ang senyorita namin!
Babae pala siya?
Oo, babae nga.
Kaya pala,
mukhang maselan at may pagkamahina si Oscar.
Pero...
Kahanga-hangang tao siya.
Oscar.
Balang araw, ibibigay ko ang buhay ko para sa 'yo,
gaya ng pagtaya ng buhay mo para sa akin ngayon.
Abril, 1774.
Biglang nagkasakit ang Haring Louis XV.
Ang pangalan ng sakit niya ay smallpox.
MAKALIPAS ANG ISANG BUWAN
Patay na ang hari!
Mabuhay ang bagong hari, Kamahalan Louis XVI!
Maligayang pagbati, Kamahalan.
Simula ngayon, kayo na po ang Reyna ng Pransiya.
Mabuhay ang Haring Louis XVI!
Mabuhay ang reyna!
Si Louis XVI at si Marie Antoinette ay wala pang 20 taong gulang,
pero ang batang hari at reyna ay maghahari sa Pransiya.
Ang ating hari at reyna Ang hangin, bulaklak, liwanag natin
Kapayapaan at kaluwalhatian Gagabayan nila ang bansang ito
Tapos na ang mga araw Ng malupit na pagbubuwis
Hindi na tayo takot sa gutom o sakit
Dating Paris, bumalik ka sa amin!
Magbabago ang buhay natin Ngayon at bukas
Ang ating hari at reyna...
Sobrang sikat ng bagong hari at reyna.
Ibig sabihin, ganoon karaming tao ang umaasa sa bagong panahon.
Oscar.
Maraming salamat sa naging serbisyo mo.
Bilang Major ng Guwardiya ng Hari,
hinihiling kong manatili ka sa tabi ko nang mas malapit kaysa dati.
Dodoblehin din ang sahod mo kumpara sa dati.
Bilang wala pa akong 20 taong gulang, napakalaking pribilehiyo po nito.
Gayunpaman...
hindi po maganda ang sitwasyon ng yaman ng Pransiya sa ngayon.
Sana ipanatili po ninyo ang dati kong sahod.
Pero...
Kung hindi...
tatanggihan ko po ang puwestong ito.
Naintindihan ko.
Pero...
Pero ngayon, maibibigay ko na sa 'yo ang kahit na anong gusto mo.
Mahal kong Oscar, ano ang hiling mo?
Ang hiling ko po, maging isa kayong kahanga-hangang Reyna ng Pransiya.
Iyon lang po, Kamahalan.
Naku!
Gusto ko rin ang pagiging ganyan mo, Oscar.
Alam ko na!
Isama mo ulit si André sa susunod.
At si von Fersen din.
Oo, magpahinga at magsalu-salo tayong apat.
Pasulong, kad!
Balikat, ta!
Tanghal, ta!
Kapitan de Girodelle.
Binabati ko kayo sa pag-angat ninyo.
Sa totoo lang, sa tingin ko mas bagay maging Major ang tulad mo.
Hindi, baligtad nga po,
naniniwala akong mas bagay kayo sa posisyon ng awtoridad.
Salamat.
May problema po ba?
Parang wala kayo sa sarili ngayon.
Guni-guni mo lang 'yon.
Karaniwang taong tulad ko, sa salu-salo?
Malaking karangalan 'yon.
Totoo talaga siya sa mga nararamdaman niya.
Gagawin niya ang lahat para sa mga taong gusto niya.
Pero natatakot ako sa pagiging totoo niya.
Ha? Ano'ng ibig mong sabihin?
Lahat ng perang ginagastos niya ay mula sa pagbubuwis sa mamamayan.
Baka kung ano ang maging tingin ng mga tao sa kanya.
Masyado kang nag-aalala.
Mahal ng mga tao ang reyna nila.
Sana nga manatiling ganoon.
Pero...
May isang bagay na alam kong kailangan kong gawin ngayon.
Oscar, pumunta ako ngayon para magpaalam.
Nagdesisyon akong bumalik sa Sweden
para protektahan ang reputasyon ng reyna.
Reputasyon niya?
Oo.
Hindi ba napapansin mo rin?
Mabuti nga at wala pang kumakalat na sabi-sabi...
Napagtanto ko...
may espesyal siyang pagtingin sa akin kaya't pinakitaan ako ng sobrang kabaitan.
Ilang sandali lang
Alam kong mananatili pa rin ang alaala Nang napakalinaw
Napakainosenteng mga mata Hindi ako nakahinga...
Oo nga.
Noong dauphine pa siya,
malaya siyang makipagkita sa gusto niya at gawin ang gusto niya.
Pero ngayon, iba na.
Siya ang Reyna ng Pransiya.
Kaya nagpasya akong umalis
bago kumalat ang kuwento at umabot sa puntong wala nang magagawa.
Ganoon din ang naisip ko.
Pupunta na nga sana ako sa bahay mo
para payuhan kang umalis ng Pransiya.
Pero hindi ko na pala kailangang sabihin sa iyo iyon.
Pareho pala tayo ng naiisip.
Oscar.
Gusto kong protektahan mo at suportahan siya pati para sa akin.
Oo naman. Pangako ko 'yan.
Nagulat ako noong nalaman kong babae ka.
Pero mas higit pa ito sa pagkakaiba gaya ng lalaki o babae.
Isa kang marangal at mahalagang kaibigan.
Ganiyan din ang nararamdaman ko.
Mabuti naman.
Oscar, sigurado akong magkikita rin tayo balang araw.
Hindi ba?
Oo, magkikita tayo.
Walang duda.
Bumalik si Von Fersen sa Sweden?
Ano ba ang problema ko?
Ano ba ito?
Para bang nabutas ang puso ko.
Pag-alis ni von Fersen, pinalibutan ni Marie Antoinette ang sarili
sa mga paborito niyang alalay at namuhay nang marangya at maluho.
Nagsusugal tuwing yayain kayo ng mga paborito ninyo.
Nagbibigay ng lupa at opisyal na posisyon tuwing hingin nila.
Nakikiusap po ako na itigil n'yo na ang mga ganito.
Naku, Oscar.
Gusto ko lang gawin ang maitutulong ko sa mga kaibigan ko.
Gusto ko lang silang makasundo. Iyon lang.
Kamahalan!
Sa loob ng sumunod na tatlong taon,
naging mahirap ang buhay ng mga karaniwang tao.
Hindi lang ang mga luho ni Marie Antoinette ang dahilan,
ngunit naging punterya siya ng hinanakit ng mga tao.
- Wala nang tinapay! - Kailangan ng gatas ng anak ko.
Kasalanan ng Austriana na 'to.
- Hindi niya puwedeng takasan 'to. - Mamamatay tayo nang ganito!
TAONG 1778
Apat na taon na yata.
Hindi kita nakilala.
Pinag-uusapan ka kahit sa Sweden.
Kuwento ng babaeng kapitan na may katakot-takot na galing.
Gaano ka katagal sa Pransiya?
Tingnan na lang natin.
Bumalik ako rito para maghanap ng mapapangasawa.
Ha?
Utos kasi ng ama ko. Kailangan kong ipagpatuloy ang angkan.
Hindi puwedeng binata ako habambuhay.
Ganoon ba...
Alam na ba ng Kamahalan?
Bibisitahin ko siya sa palasyo bukas.
Pero hindi ko na siya basta-basta kikitain tulad nang dati.
Tama ka.
Balak magpakasal ni von Fersen?
Bakit sumasakit ang puso ko?
Hans Axel von Fersen...
Paumanhin.
Narito ako para maghanap ng mapapangasawa.
Mag-ingat po kayo, Kamahalan.
Ikakasal na si von Fersen?
Hindi ba tama lang 'yon?
Bakit ako magugulat?
Bakit?
Ang puso ko...
Ito ang makakabuti.
Hindi na ako dapat lumapit pa sa Kamahalan.
Kung paninindigan ko itong damdamin, pagtataksil 'yon sa Hari ng Pransiya.
Simula ngayon,
ang magagawa ko lang ay panoorin siya mula sa malayo.
Von Fersen?
Humuhingi po ako ng paumanhin, Kamahalan.
Hindi na kailangan.
Bale,
nakapili ka na ba ng mapapangasawa mo?
Makikipagkita ako sa ilang mga dalaga.
Ganoon ba.
Kapag nakapagdesisyon ka na, sana sabihan mo ako.
Kailangan nating ipagdiwang.
Salamat po sa kabaitan ninyo.
Sana maging masaya kayo.
Von Fersen.
O, mahal kong von Fersen!
Tila mga bituin sa langit Nang napakatahimik
Alam kong nagbago ang mga bagay Simula noong gabing iyon
Hinahanap ko pa rin ang mga salita Para maibahagi ang katapatan ko
Pakiramdaman mo ang tibok ng puso ko Mahal na mahal kita
Ikaw lang ang nakikita ko, mahal ko Wag mong tatalikuran
Yayakapin kita nang mahigpit At hindi kita bibitawan
Sa iyo ang puso ko at sa akin ang sa iyo Wag mong itanggi
Itong sandali lang ang mayroon tayo
Yakapin mo ako at huwag mo akong pakawalan
Kailangan kong malaman Kung pareho ang nararamdaman ng mga puso
Itong umaapaw na saya
Kahit ngayon lang Maging tapat ka muna sa akin
Sa akin, sa akin
Tunay ang nararamdaman ko
Nag-uumapaw ang damdamin ko
Maging tapat ka kahit ngayon lang
Anuman ang katotohanan
Sa ating dalawa lang ito
Sa ating dalawa lang
Patawarin mo ako.
Kahit pugutin man ako rito ngayon,
wala akong pagsisisi.
Huwag ka nang magsalita.
Sa buong buhay ko, ngayon lang ako nakaramdam ng ganitog saya.
Ang tunog ng pag-ibig
Sino ang nakakaalam sa mangyayari?
Ang pag-ibig ko ay walang hanggan
Kahit tila kislap ang sandaling ito
Mas nagniningning ang Kamahalan kaysa dati.
Naku, hindi mo ba alam?
Alam mo na, si Konde von Fersen daw ang dahilan.
Magkasintahan sila. Pag-ibig!
Talaga?
Nakakapag-alala 'yon.
Siya ang Reyna ng Pransiya!
Isang pagtataksil sa Hari ay pagtataksil sa bansa.
Napakasama naman...
Pasensiya na po, Kamahalan. Kailangan kitang bigyan ng payo.
Pinag-uusapan sa buong korte ang relasyon ninyo kay von Fersen.
Ang tungkulin ninyo bilang reyna ay maging ina sa bansang Pransiya.
Nalimutan n'yo na ba iyon?
Bukod doon,
may mga taong hindi maganda ang tingin sa inyong mga luho,
hindi lang ang mga mamamayan pero sa loob din ng korte.
Pakiusap, nakikiusap po akong sundin mo ang payo ko.
Kung walang magbabago, baka malagay kayo sa panganib, Kamahalan...
Salamat.
Salamat sa pag-aalala sa akin.
Kung gano'n...
Pero...
kahit na babae ka,
hindi mo rin naiintindihan.
Dumating ako sa bansang ito para pakasalan ang dauphin
noong 14 taong gulang lang ako.
Hindi ko pa nararanasan ang unang pag-ibig.
Isa lang akong makulit na bata.
Para sa alyansa sa pagitan ng dalawang bansa,
ako ang magiging dauphine, ang reyna, ang ina ng bayan.
Napilitan akong kalimutan na isa akong babae sa pangalang Marie Antoinette.
Gayunpaman,
isa muna akong tao bago ang reyna! May puso at damdamin ako.
Isang babaeng nanginginig na nagnanais magmahal at mahalin!
Kamahalan...
Mabuting tao ang Hari.
Malumanay, desente, at masipag mag-aral.
Nirerespeto ko siya nang buong puso.
Gayunpaman...
Gayunpaman, hindi matatawag na pag-ibig ang pakiramdam na iyon.
Von Fersen...
Ang makilala siya at mahalin siya ang naging dahilan ng kabataan ko.
Siya ang una kong minahal.
Biglang nahuhulog mula sa langit tulad ni Icarus
at sinusunog ang puso mo na parang bagyong hindi mapaglabanan.
Akala ko hindi ko na mararanasan sa buong buhay ko,
pero nararamdaman ko na ngayon.
Ano'ng nangyari?
Babae rin ako,
pero hindi ko naintindihan ang lungkot at sakit niya!
Ang kahulugan ng kaligayahan Ang kulay ng kalungkutan
Mahalaga lang ang nakikita...
Mula noong sinabi sa akin ng ama ko ang tungkulin ko,
nagtrabaho ako para protektahan siya, kahit kapalit pa ng buhay ko.
Pero hindi ko nagawa.
Kahit nasa tabi niya lang ako.
Oscar...
Ang hugis ng pag-ibig Problemang walang laman
Walang makapagpapaliwanag Ang maliit at mahinang nagliliyab na ilaw
Nagtatago sa loob ko
Ano'ng nagpapagalaw sa puso ko?
Nakapagdesisyon na ako.
Hindi ako magpapakasal kahit kailan.
Von Fersen...
Isa lang ang babaeng gusto kong makasama sa buhay ko
at mahalin nang buong pagkatao ko.
Isa lang din ang babaeng nagmamahal sa akin
at ibinibigay sa akin ang lahat.
Habambuhay buhay kong hindi mapapakasalan ang babaeng iyon.
Kaya...
hindi ako magpapakasal kahit kanino habang nabubuhay ako.
Ito ang kalooban ng Diyos.
Von Fersen...
Pero...
napakasakit
tuwing nakikita ko si Marie Antoinette.
Mahal na mahal ko siya, pero...
Napakalupit nito.
Biglang nahuhulog mula sa langit tulad ni Icarus
at sinusunog ang puso mo na parang bagyong hindi mapaglabanan.
Biglaan na parang si Icarus...
Pero ang pakiramdam na ito...
Naku!
Grabe, napakaganda!
Ngayon ko lang siya nakita.
Balita ko, kondesa siya mula sa ibang bansa.
Magkatabing nakatayo Para masilayan ang mukha mo
Palaging nakatuon ang mga mata mo Sa kung ano ang nasa hinaharap
Kung may paraan lang
Para mapansin mo Na nandito ang hiling ko
Paalam na Paalam mahal ko
Napakaganda ng ating mga araw Bata pa tayo noon at inosente
Sa tuwing hinahanap kita Naiiwan akong mag-isa
Ito ba ang pag-ibig?
Dahil may paraan na ako
Kailangan kong maniwala sa akin
Tatanggapin ang tadhana ko
Magpapatuloy ako at susulong
Hindi ko ipapakita ang sakit o sugat ko
Hindi ko ipapakita kung sino talaga ako
Habambuhay kong hawak ang espada ko
Ito lang ang daan para sa akin
Noong nagkatinginan tayong dalawa
Biglang nagningning Ang mundo kong walang kulay
Ang ibig sabihin Ng pag-ibig sa unang tingin
Tinuro mo sa akin sa sandaling iyon
Malaking karangalan ang pagiging maharlika
Pero nakahanap ako ng pangarap Ang sandaling may tunay na pag-ibig
Pareho kong di mabitawan
Parehong nagniningning sa puso ko
Dahil may paraan na ako
Kailangan kong maniwala sa sarili ko
Tatanggapin ang tadhana
Magpapatuloy ako at susulong
Walang itinatago ang puso ko
Hindi na kailangang tumakas
Hawak ang pag-ibig ko habambuhay
Ito lang ang daan para sa akin
Gusto kong magpakatotoo Gusto kong magpakatotoo
Kailangan kong kumapit sa sarili ko
Kahit sa pinakamatinding bagyo
Gusto kong magpakatotoo Gusto kong magpakatotoo
Kailangan kong kumapit sa sarili ko
Parang isang bulaklak sa hangin
Sa sandaling ito ng katotohanan Dahil isusumpa ko ang buhay ko
Hanggang sa katapusan ng panahon Ikaw ang nag-iisa para sa akin
Magkasama man tayo o hindi Hindi na mahalaga
Dala ang pag-ibig ko habambuhay
Ito lang ang daan para sa akin
Dahil may paraan na ako
Kailangan kong maniwala sa akin
Tatanggapin ang tadhana
Hindi ako magsisisi
Gaano man kalakas ang bagyo Malalampasan ko ang lahat
Huwag kang matakot, maniwala ka lang
Ito lang ang daan para sa akin
Gusto kong magpakatotoo Gusto kong magpakatotoo
Kailangan kong kumapit sa sarili ko
Kahit sa pinakamatinding bagyo
Gusto kong magpakatotoo Gusto kong magpakatotoo
Kailangan kong kumapit sa sarili ko
Parang bulaklak sa hangin
Naging matindi ang panahon, at patuloy ang malalaking pagbabago.
Sa kabila ng Karagatang Atlantiko,
ang mga tao sa mga lugar sa Amerika na sinakop ng Britanya
ay nagsimula ng digmaan sa Britanya para makamit ang kalayaan.
Dahil tinitingnan ng Pransiya bilang kalaban ang Britanya,
sinuportahan nito ang mga Amerikano.
Dahil sa digmaan, ang mahinang ekonomiya ng Pransiya ay mas lumala pa.
Higit pa roon, pagkatapos ng sunod-sunod na mga sakuna,
humarap ang Pransiya sa matinding kakulangan sa pagkain.
MAKALIPAS ANG PITONG TAON, 1785
- Wala nga! - Ilabas mo na!
Huminto ka, magnanakaw!
Mas malala pa sa inaakala ko.
Ang mga karaniwang tao ang laging nabibiktima ng paniniil.
Kung hindi rin ako kinupkop ng lola ko noong maliit ako, kahit ako...
Hindi...
Tama ka.
Pero ang mga maharlika ng Versailles at ang Haring Kamahalan...
Pati ang reyna...
Wala silang alam sa mga kalupitan sa kalye ng Paris.
Patawad po!
Alagad pa ng duke ang sinubukang nakawan.
Kabalastugan.
Bigla raw lumabas ang bata sa kalye para huminto ang karwahe.
Tapos lumabas ang alagad.
At biglang sinubukan daw hablutin ang pitaka.
Dahil sa kawalan ng pagkain dito wala pong nakakain itong bata.
Nadala lang po siguro siya.
Anuman ang kalagayan,
kailangan niyang pagbayaran ng buhay niya ang krimen.
Pakiusap, ibaba mo ang baril!
Lumayo ka. Sino ka ba?
- Pakiusap... - Tahimik!
Buwisit ka!
Hindi na namin matitiis!
Anong klaseng tao ka para tututukan ng baril ang bata?
Tumigil kayo.
Oscar!
Isa ka rin sa kanila!
Wag! Gusto niya lang tulungan ang bata.
Parepareho lang ang mga maharlika!
Patumbahin sila!
Kumalma kayo! Makinig ka!
Sandali!
Tumatakas siya!
Napakaduwag!
Kung ganoon, ikaw na ang susunod.
Kumalma kayo.
Lintik!
Ang yabang mo!
Wag!
André!
- Wala akong pakialam! - Tama na!
Kung papatayin n'yo sila, wala kayong pinagkaiba sa duwag na duke.
Sino ka ba?
Taga-ulat siya sa diyaryo.
Tayong mga karaniwang tao, hindi malupit gaya ng mga maharlika.
Hindi ba?
- Oo! - Hindi tayo tulad nila!
Sige na. Umalis na kayo.
Nagpapasalamat ako.
Ako si Bernard Châtelet. Taga-ulat ako sa diyaryo.
André!
Ikinalulungkot ko, baka mabulag ang kaliwang mata niya.
Ano?
André...
Patawarin mo ako. Ginawa mo iyon para sa 'kin.
Masaya akong ibuwis para sa 'yo ang mata ko sa anumang oras, Oscar.
Binibining Oscar?
André.
André...
Kasalanan ko ito.
Wala akong alam.
Hindi ko akalain na ganoon kalalim ang galit ng mga mamamayan.
At dahil doon, si André...
Gusto ko pang alamin.
Kailangan kong alamin.
Kailangan kong alamin ang kalagayan nila.
Sa libro niyang The Social Contract, isinulat ni Jean-Jacques Rousseau,
"Isinilang na malaya ang tao, at nakakulong nasaan siya man."
Ano? Magbibitiw ka mula sa Guwardiya ng Hari?
Pasensiya na po sa biglaan kong hiling.
Pero...
Ano na ang gagawin mo?
Ikatutuwa ko po kung mailipat n'yo ako sa Rehimentong Guwardiyang Pranses.
Sa Guwardiyang Pranses?
Ang mga Guwardiya ng Hari,
piniling maharlika ang bawat sundalo.
Pero ibang usapan na sa Guwardiyang Pranses.
Alam ko 'yon.
- Kung gano'n, bakit? - Balikat, ta!
Para protektahan ang bansa natin.
- Ang bansa natin? - Tanghal, ta!
Kung higit sa 80 porsyento ng populasyon ay hindi namumuhay nang payapa,
walang kinabukasan ang Pransiya.
Sa pagprotekta sa mga karaniwang tao,
mapoprotektahan natin ang bansa at ang pamilyang maharlika na rin.
'Yan ang paniniwala ko.
Huwag mo nang subukang pigilan ako.
Hindi kita pipigilan.
Tutal, lagi kang sumusunod nang matatag sa paniniwala mo.
André! Nandito ba si André?
Sumali ka sa Guwardiyang Pranses.
Huwag kang umalis sa tabi ni Oscar,
hanggang matuto ng leksyon at sumuko ang mayabang na 'yon.
Basta, samahan mo siya.
Opo, panginoon.
Sigurado ka bang magaling na ang mata mo?
Oo, nasanay na akong tingnan ang mundo ng isang mata lang.
Talaga?
André.
Wala na akong ginawa kundi bigyan ka ng problema sa pagiging makasarili ko.
Lagi kitang sasamahan, sa Guwardiyang Pranses man o kahit saan.
Kapitan.
Handa na ang lahat sa parada.
Sige.
Koronel d'Agoult, ano ang ibig sabihin nito?
Kanina lang, nakalinya sila nang maayos dito.
Ano raw? Anak ng maharlika, kapitan natin?
Umiiyak na siguro siya sa ama niya ngayon.
Kung tumakas na siya, magandang balita 'yan sa atin.
- Ano'ng nangyayari rito? - Ha?
Aba! Sa tingin mo susunod kami sa utos ng babae?
Mga guwardiya rin kami ng palasyo,
pero hindi kami palamuti tulag ng mga Guwardiya ng Hari!
- Tama! - "Palamuti"?
Ayaw namin ng babaeng kapitan!
Kayo lang ang tumuring sa akin bilang babae sa umpisa pa lang.
Ano'ng sinabi mo?
Puro kayo, "Babae! Babae!"
Pero sino sa inyo ang may lakas ng loob na makipagkumpitensya sa akin?
Putang 'to!
Ako, si Alain, ang magtuturo sa 'yo para di ka makapagsalita ng ganyan!
Kung ako ang manalo,
ipangako n'yong lahat na sasali kayo sa pagsasanay.
Koronel d'Agoult,
kahit matalo ako, hindi dapat parusahan ang mga sundalo.
Tumabi ka
Tayo ay mandirigma Hindi susuko
Para protektahan ang buhay natin Di tayo natatakot sa panganib
Tayo ay mandirigma Hindi susuko
Mandirigmang walang nakakakilala
Kami ang magtuturo sa 'yo Ng pagkakaiba mo sa amin
Galit at poot namin Patutumbahin ka namin ngayon
Lumalaban para manatiling buhay Dahilan kung bakit kami ay mga mandirigma
Imposibleng matalo kami Maglaban tayo
Ngayon lang ako nakaharap ng kasing galing mo.
Kapitan! Sigurado ka bang hindi siya paparusahan?
Hindi na.
- Mag-ingat kayo para di madapa. - Dito!
Ina, Ama, bilisan ninyo!
May mga pato sa lawa sa le Petit Trianon!
Ako ang nakakita!
Lumaki na ang mga bata.
Ang bilis ng panahon.
Maaari bang mauna na kayo?
Gusto kong tapusin ang pagbabasa sa isang sulat na dumating kanina.
Mahal, naiinip na kahihintay ang mga bata...
Kamahalan, ano'ng problema?
Kamahalan, ang Hari.
Sa loob ng mahigit sampung taon,
nagkaroon ng romantikong relasyon ang reyna kay Konde von Fersen.
Masaya silang nakipagkita nang patago at pinatili ang matalik na relayon.
Masasabi kong si Prinsipe Louis-Charles ay maaaring anak ni Konde von Fersen.
Paki...
Pakiusap...
Patawarin mo ako.
Mahal ko si von Fersen.
Pero maniwala ka sa akin.
Hindi naging malalim ang relasyon namin tulad nang nasa sulat!
Isinusumpa ko, anak mo si Louis-Charles, Kamahalan.
Oo.
Noong una kitang nakilala,
napakaganda mo, nagniningning na parang biniyayaan ka
ng diyosa ng pag-ibig mula ulo hanggang paa.
Labis na nasilaw ang mga mata ko.
Lagi kang nakangiti nang napaliwanag.
Matalino ka, masayahin, at mapaglaro.
Pero ako,
mataba ako at hindi biniyayaan ng kagwapuhan.
Hindi rin ako marunong sumayaw o makipagkuwentuhan nang masaya.
Kamahalan...
Pero pinakasalan mo ako
at binigyan ako ng prinsesa at dalawang prinsipe.
Naghangad ka lang ng kaligayahan bilang babae.
Paano kita masisisi roon?
Kung mas payat lang sana ako at mas magandang lalaki, baka nasabi ko.
"Mahal kita."
TAONG 1788
Mas lumala pa ang katayuang pinansyal ng Pransiya,
at nasa bingit na ng pagkabangkarote ang pamilya ng hari.
Dumagsa sa Paris ang mga mahihirap sa probinsiya.
Ang kabisera ay wala nang pag-asa
dahil sa mga kaguluhan at pagnanakaw sa iba't ibang lugar.
May bisita ang ama ko?
Binibining Oscar! Si Ginoong Jarjayes...
Sabi ni Ginoong Jarjayes, gusto raw po niyang mag-asawa kayo.
Mag-asawa?
Ano'ng sinasabi mo?
Imposibleng sabihin niya 'yan.
Seryoso po siya!
Nakikipag-usap po siya ngayon sa binata...
Kapitan. Nagkita po tayo ulit.
De Girodelle?
Pinayagan po ako ng ama ninyo
para maging manliligaw ninyo.
Ama!
Ipagpatuloy ninyong dalawa ang pamilyang Jarjayes.
Bigyan n'yo ako ng malakas at matalinong lalaki para matahimik na ang isip ko.
Nasisiraan na kayo ng bait!
Mademoiselle Oscar.
Mula noong una kitang nakita sa mga Guwardiya ng Hari,
hinahangad na kita.
Mula noong umpisa, at kahit kailan,
palaging babae ang naging tingin ko sa 'yo.
Mula noong umpisa? Gano'n ang tingin mo sa akin?
Mademoiselle.
Habang paganda ka nang paganda sa uniporme ng sundalo...
mas lalong masakit makita 'yon para sa akin.
Bakit?
Bakit mo tinatalikuran ang init at bait ng tahanan?
Tigilan mo na ang biro mo!
Hindi ako magpapakasal.
Oscar...
Pagkatapos ng lahat, gusto mo akong mabuhay bilang babae?
Kung gano'n,
para saan pala ang buhay ko?
Sa harap ni von Fersen, puwede lang akong mabuhay bilang lalaki.
Para saan pala 'yon?
Kailan pa man, minahal ko ang bansa ko
at kumapit sa daang pinaniniwalaan ko.
Pero...
Isa muna akong tao bago ang reyna!
Isa kang papuri sa akin at sa buong angkan ng Jarjayes.
Sa tingin mo susunod kami sa utos ng babae?
Ipagpatuloy n'yong dalawa ang pamilyang Jarjayes.
Para matahimik na ang isip ko.
Ang buhay ko...
Kahit na ramdam ng puso ko Ang matinding sakit
Bakit parang hinihiwa ito?
Bakit walang laman ang puso ko?
Hindi ko kaya Hindi ko na kaya
Matagal na akong sumasayaw sa kawalan
Hindi ko kaya Hindi ko na kaya
Lumalabo ang paningin...
Ang buhay ko...
Oscar.
Sapat na sa 'kin noon na pinapanood lang kita.
Pagiging pinakamalapit sa 'yo, at basta...
Akala ko maitatago ko ang damdamin ko habambuhay,
hanggang paghiwalayin tayo ng kamatayan,
basta nariyan lang ako sa tabi mo.
Pati ba iyon, ipagbabawal na sa akin?
Hindi puwede...
The New Heloise.
Kuwento ng pag-iibigan sa pagitan ng anak ng maharlika at ng karaniwang tao.
Dahil sa pagkakaiba ng kalagayan nila, sa kamatayan lang sila puwedeng magsama.
Sa kamatayan...
Oscar.
Hindi ko maintindihan kung bakit,
pero kanina pang ayaw tumigil ang luha ko.
The New Heloise.
Noong binasa ko 'yan dati, hindi naman ako nagandahan.
Ano kaya ang nag-iba, André?
Dinalhan mo pala ako ng alak.
Nagdasal ka na ba ngayong gabi?
Oo.
Bakit kaya? Puro tungkol sa mga nakaraan ang naiisip ko ngayong gabi.
Nakaraan?
Noong dumating ka dito sa bahay
dahil kinupkop ka ng lola mo.
Noong unang beses tayong nagsanay ng paggamit ng espada.
Nakakainis!
Noong napili akong maglingkod kay Marie Antoinette
bilang opisyal ng Guwardiya ng Hari kahit hindi pa ako nakakapagtapos.
Kahit kailan, ikaw ang nasa tabi ko.
Salamat, André.
Wag... Wag mong inumin...
Wag, Oscar!
Tapat na pag-ibig Ihinahagis ang puso ko sa kaguluhan
Pinapasaya lang ang sarili Nang paulit-ulit
Nalalasing sa nagniningning mong tingin
Pasensiya na.
Ginigising ang alab na pinipigilan ko
Ang buhok mo Kumikinang na parang ginto
Kahit isang hibla lang ay walang katumbas
Hinuhuli ang mga kamay ko...
Nangako ako noon.
Tatanggapin ko po ang responsibilidad bilang amo niya.
Hinihiling kong kunin ninyo ang buhay ni Oscar François, ngayon din po mismo.
Nangako akong ibibigay ko ang buhay ko para sa 'yo balang araw,
Oscar.
Pero... Ang ginawa ko...
André...
Brigada Heneral Jarjayes!
Sina Alain?
Opo!
Pinagbebenta raw po sa bayan ang mga armas ng mga Guwardiyang Pranses!
Papunta na po si Heneral Bouillé!
Kasuklam-suklam na krimen laban sa bansa ang ginawa ninyo!
Paparusahan kayo, ngayon din!
- Sandali lang po, Heneral Bouillé! - Ano ba'ng problema, Brigada Heneral?
Hindi ako makapaniwalang ginawa nila 'yon.
Masyado kang mabait, Kapitan.
Binenta nga namin ang armas namin!
- Ano... - Pero wala kaming pinagsisisihan.
- Tama! - Di rin ako nagsisisi!
Sa perang nakuha ko sa pagbebenta ng mga baril,
may mainit na sabaw ang nanay ko sa buong linggo!
- Ako rin! - Nadala ko sa doktor ang tatay ko!
Nakasuot na sa wakas ng sapatos ang bunso kong kapatid!
Hindi na masusugatan sa bubog ang paa niya!
Ayos lang kahit makulong ako!
- Ako rin! - Parusahan mo na kami!
Diyos ko...
Wala akong kaalam-alam na ganito pala...
Nagdadahilan pa kayo!
Hindi ito mapapatawad!
Heneral Bouillé!
Ako na po ang magpaparusa sa mga sundalo mamaya.
Kaya pakiusap...
Wag kang makialam, babae!
Ano bang alam ng maharlikang tulad mo?
Parusahan mo na kami, Heneral!
Kapitan, dapat parusahan mo na rin kami.
Tahimik!
Ikukulong kayong lahat sa kuwartel ng isang linggo!
Heneral, sandali lang po!
Heneral!
Sa kuwartel? 'Yon lang?
Walang problema!
Hindi n'yo ba naiintindihan?
Madali lang kayong parusahan.
Nasa akin ang awtoridad na iyon.
Pero kahit gumamit ako ng dahas laban sa inyo,
hindi ko mahahawakan pati ang puso ninyo.
Dahil malaya ang puso.
Bawat isa sa atin, sino man tayo,
may kalayaan sa puso natin na hindi kayang angkinin ninuman.
At dahil doon... dahil doon mismo,
hindi ko gagamitin ang awtoridad ko para mapigilan kayo.
Hindi ko kayo pinaparusahan.
Bakit ba hindi n'yo maintindihan?
Patawad sa pagbuhat ko ng kamay,
at kahit na ako ang mas nakakataas,
wala akong alam tungkol sa paghihirap ng inyong mga pamilya.
Wala akong dahilan o karapatan para manatili rito.
Tulad ng gusto ninyo, aalis na ako sa Guwardiyang Pranses.
Hanggang may maitalagang bagong kapitan,
imumungkahi ko si Koronel d'Agoult bilang maging kapitan muna.
Brigada Heneral Jarjayes...
- André, dalhan mo ako ng kabayo. - Oscar.
Mga sundalo. Sundin ninyo ang utos ni Koronel d'Agoult.
Kapitan!
Huwag po kayong bibitiw!
Pupunta po kami sa kuwartel!
Kusang loob po namin!
Hindi po dahil pinilit kami!
- Nang taas noo! - Magiging malaya po kami!
- Kapitan! - Pupunta kami!
Ano...
Anong...
Ano bang...
Oscar.
Muntik na kitang agawan ng ganito katinding kasiyahan...
Dalhan mo ako ng alak, André.
Salamat.
Oscar.
Kagabi, may...
Ikaw ang palaging nasa pinakamalapit sa akin hanggang ngayon.
'Yan ang sinabi ko sa 'yo.
Oo.
Simula rin ngayon,
André, gusto kong ikaw ang nasa pinakamalapit sa akin.
Gaya lang din ng dati.
Ano'ng pag-uusapan natin?
May isang lalaki rito.
Ang hinala ko
kung magiging asawa ako ng iba, hindi na niya kakayaning mabuhay.
Ganoon niya ako kamahal.
Kung hindi na siya mabubuhay pa...
kung hindi siya magiging masaya...
ako rin ay magiging pinakamalungkot na tao sa buong mundo.
Si André Grandier ba ang tinutukoy mo?
Ibig mong sabihin, hindi ka magpapakasal kahit kanino dahil sa kanya?
Mahal mo ba siya?
Hindi ko pa alam.
Hindi ko siya tinitingnan nang ganoon noon.
Para kaming magkapatid.
Hindi, baka nga mas may pinagsamahan pa kami
sa hirap at ginhawa,
higit pa sa mga magkakapatid.
At hindi ko man lang namalayan,
mas naging malapit ang mga kaluluwa namin.
Ang kalungkutan niya, magdadala rin sa 'yo ng lungkot.
- Iyon lang ang dapat kong malaman. - Ano?
Dahil kung hindi ka masaya,
magiging pinakamalungkot na tao sa mundo rin ako.
De Girodelle...
Tanggapin mo sana,
ito lang ang maibibigay kong pruweba ng pagmamahal ko.
Babawiin ko ang alok ko ng kasal.
Salamat, de Girodelle.
Oscar?
Kailangan kitang pasalamatan, Ama.
Ano?
Binigyan mo ako ng buhay na ganito.
Kahit na babae ako, marami akong nakita sa mundo
at nagawa kong hanapin ang landas ko bilang tao.
Oscar.
Wala na akong pagsisisi.
Susunod ako sa puso ko at tatahakin ang landas na pinili ko.
Ibibigay ko ang sarili sa espada at mga bala ko
at mamuhay bilang anak ni Mars!
Dahil nagawa kong sirain ang pader At naintindihan ang tunay na pag-ibig
Nagkaroon ng lakas ng loob
Para hindi pagdudahan ang sarili ko
Anuman ang sabihin ng iba
Ang mga alaala ng buhay ko
Napakalinaw, imposibleng maiwanan ko
Mabuhay nang ayon sa paniniwala ko
Pakawalan mo ako Pakawalan mo ang kaluluwa ko
Kahit kadenang bakal Hindi maitatali ang kalayaan ko
Nagdesisyon na ako Lalaban ako
Ito ang tadhana ko
Hindi na mag-aalinlangan
Dahil anak ako ni Mars
Hindi, hindi na ako mag-aalinlangan
Sa pagtatangkang iligtas ang bumabagsak na ekonomiya,
binalak ng gobyerno na dagdagan pa ang buwis ng mga karaniwang mamamayan.
Hindi maiiwasan, nagkaroon ng matinding pagtutol.
Walang magawa si Louis XVI kundi magpatawag ng mga kinatawan
ng kaparian, ng maharlika, at ng mga karaniwang tao
para sa pagtitipon na kilala bilang Pangkalahatang Kapulungan.
Kahit nahihirapan sila, hindi natakot ang mga delegado ng karaniwang mamamayan.
Mga kasama!
Ipangako natin ngayon na mga puso, mga kamay, at mga boses natin ay nag-iisa!
Hindi tayo magpapatalo!
Napakatindi.
Nakakatuwa talaga.
Naniniwala silang lahat sa kinabukasan.
Sinusunod nila ang malayang puso nila.
Oscar.
Bumalik ka sa mga Guwardiya ng Hari. Hindi ka ligtas sa kinaroroonan mo.
Ano po ang ibig mong sabihin?
Mula sa buong Pransiya,
Maraming tropa ng Kamahalan ang magtitipon sa Paris.
Nababagabag ang mga tao sa mga bastos at barbarikong delegado nila.
Susupilin sila ng tropa.
Mawalang galang po, nariyan ang hukbo para protektahan ang mamamayan.
Hindi nila dapat itutok ang baril sa mga tao.
Oscar...
Tinawag ninyo ang mga delegado na bastos at barbariko.
Pero hindi po ako sang-ayon.
Nakikiramay ka sa kanila, tama ba?
Hindi po, ang...
Ang kapangyarihan ng hari ay inutos ng Diyos.
Ang Kamahalan lang ang maaring mamuno sa bansang Pransiya.
Hindi maililigtas ang bansa kung tatanggapin ang pananaw ng mga tao.
Matinding dignidad at di matitinag na kumpiyansa sa sarili.
Sa ganitong paraan lang mabubuhay ang taong ipinanganak na maging reyna.
Oscar, bumalik ka sa pagiging Guwardiya ng Hari.
Kapitan po ako ng Guwardiyang Pranses.
Paalam na.
Adieu, ang Reyna, Marie Antoinette.
IKA-10 NG HULYO, 1789
Noong ika-10 ng Hulyo, 1789,
maraming rehimiyento ang dumating sa Paris mula sa buong Pransiya.
Galit at sakit
Napupuno na kami Hindi na namin kaya
Mga araw sa kadiliman
Tingnan kung paano kami magdusa
Mga mamamayan!
Ito na nga,
inilabas ng hari ang direktang hamon sa ating mga mamamayan!
Hayaan mong mag-alab ang galit
Itaas ang mga armas, mga mamamayan
Ngayon na ang oras
Lahat ng tao ay ipinanganak na malaya
Putulin mo na
Ang sinaunang rehimen
At ang mga kasuklam-suklam na kadena
Itaas ang noo at lumakad sa lupa
Magkasama tayong maglakad Nang may sulo para sa hinaharap
Abutin mo at hawakan Bagong Pransiya
Walang makakahawak sa atin Malaya tayong lahat
Mabuhay ang Pransiya
Kalayaan, Kapantayan, Kapatiran
Hindi ito katanggap-tanggap, Kapitan!
Kung kikilos tayo, ibig-sabihin ba noon ay magtututok tayo ng baril sa mga tao?
Hindi kailangan.
- Ang utos ay kumilos, hindi umatake. - Ano ang ipinagkaiba?
Isa kang maharlika, kaya...
Maharlika ako, ano naman?
Sa tingin mo, hindi ako nasasaktan?
Wala bang sundalong susunod sa akin nang walang tanong?
Sasamahan ko kayo at ako mismo ang mamumuno!
- Si kapitan? - Sasama sa atin?
Ibig sabihin, pipiliin ninyong tumayo kasama namin?
Siyempre.
Kung ganoon, sasama ako.
Kung kayo ang mamumuno!
- Tama! - Oo!
André.
Dito ka na lang.
Isa lang ang mata mo. Delikado ang Paris para sa 'yo.
Patuloy na magkasama pa rin tayong dalawa. Ikaw mismo ang nagsabi.
Ako ang anino mo.
Hindi ako mabubuhay kung wala ka.
Sasamahan kita kahit sa impiyerno.
André...
Sige.
Kung ganoon, pagbigyan mo ang makasarili kong kahilingan.
Manatili ka sa tabi ko at huwag mong hayaang mawalan ako ng lakas ng loob.
Oo. Hindi ako aalis sa tabi mo.
Walang hanggan ang init ng puso mo.
Masama na ito. Hindi niya ito dapat malaman.
Hindi ito dapat malaman ng kahit sino.
Oscar.
Ano po?
Noong sinabi kong magpakasal ka,
dahil 'yon sa kagustuhang protektahan ka mula sa parating na kaguluhan.
Gayunpaman,
ituloy mo na.
Tumuloy ka sa landas na pinili mo. Gawin mo ang hiling ng puso mo.
Anuman ang mangyari,
magtiwala kayong hindi n'yo ako pinalaki para maging duwag, Ama.
Oo.
Pero...
Pero ipangako mo sa akin
na sisiguraduhin mong makakauwi ka.
Ina...
Oscar, nagdala ako ng alak.
Ilalagay ko na rito.
André.
Ngayong gabi...
Isang gabing ito...
Kasama mo...
Ikaw at ako...
Hayaan mo akong maging asawa ni André Grandier.
Ibibigay mo sa akin ang lahat?
Sinasabi mo bang gusto mong maging akin?
Isang tulad ko?
Oscar!
Hindi na ako makapaghintay.
Naghintay na ako.
Matagal na akong naghintay.
Oscar.
Hindi na ako makapaghintay!
Walang dapat
ikatakot.
Sa iyo na ako.
Hinahaplos ako na may lambing
Tila isang anino
Dumating na ang oras
Para sumikat ang liwanag na ito
Ibibigay ko ang lahat
Mahal kita.
Sa lungkot at saya.
Ibinahagi ko ang buhay ko sa iyo.
At para patuloy na makapagbahagi,
ibibigay natin ang lahat.
Nandoon ka.
Sa pagdaan ng himig ng tagsibol.
Sa nakakasilaw na araw ng tag-init.
Sa pakiramdam ng taglagas at sa lupit ng taglamig.
Gaya ng kambal na bituin na Castor at Pollux,
nandoon ka.
Mahal kita.
André.
André!
Ang asawa ko.
Mahal kita.
Mga sundalo! Pasulong, Kad!
PALASYO NG TUILERIES
Noong ika-13 ng Hulyo, 1789,
nagkagulo matapos batuhin ng mga nagugutom na mamamayan
ang Rehimentong Royal Allemand.
Mga sundalo! Nagpaputok ang mga tropa sa mga sibilyan.
Sinabi ko na sa inyo noon.
Malaya ang puso.
Sinabi ko na ang bawat tao ay may kalayaan sa puso nila
na walang sinuman ang maaring umalipin.
Ngayon, gusto kong itama ang mali sa sinabi ko.
Hindi lang ang puso ang nararapat sa kalayaan!
Bawat tao, mula sa bawat dulo ng daliri at sa bawat hibla ng buhok,
ay pantay sa mata ng Diyos at dapat malaya.
Ngayon, tayong mga mamamayan ng Pransiya
ay naninindigan sa ilalim ng bandila ng kalayaan, kapantayan, at kapatiran.
Tinatalikuran ko ngayon ang titulo kong Kondesa
at lahat ng teritoryong hawak ko!
Ngayon, pumili na kayo!
Magiging kasangkapan ba kayo ng maharlika na kakalaban sa mga tao?
O gagamitin ninyo ang kalayaan ninyo
at makisali sa masa sa maluwalhating bagong kilusan?
Kapitan!
Siyempre kasama mo kami, Kapitan!
Mabuhay ang kapitan!
Mabuhay ang Pransiya!
Ngayon, mga magigiting kong sundalo.
Lumaban tayo kasama ng mga tao para sa ating bayan!
Hindi isang bayani o isang heneral ang bumubuo ng kasaysayan
kundi tayong mga mamamayan! Mga bayaning walang nakakakilala!
Doon tayo sa Hardin ng Tuileries!
Atake!
André.
Maghanda ka para sa kasal natin pagkatapos ng laban.
Paalam.
Paalam sa lahat ng dating hadlang
at ang nakaraang minahal ko!
Mga Guwardiyang Pranses!
Sulong!
Putok!
Kakampi natin ang mga Guwardiyang Pranses?
Ang mga Guwardiyang Pranses?
Oscar...
Putok!
Huwag sirain ang hanay.
Abante!
Ngayon, maghiwa-hiwalay!
Protektahan ang mga mamamayan at palibutan ang kalaban!
Wag n'yong hayaang umabante sila! Babae ang namamahala. Mawawasak sila agad!
- Mga aso ng maharlika. - Minamaliit n'yo ang kapitan namin!
Mabuhay ang Guwardiyang Pranses!
Suportahan natin ang Guwardiyang Pranses!
Putok!
Handa!
Putok!
Jean!
Handa!
Oscar!
André!
Putok!
André!
Lintik.
Putok!
Buwisit sila. Atras!
Atras sa Champ de Mars!
Kumapit ka! Kaya mo iyan!
Bumalik ka sa posisyon mo.
Huwag kang magsalita.
Bakit umalis ang kapitan
sa labanan?
Huwag kang magsalita!
André. Pigilan muna natin ang pagdurugo.
Ang mga mata mo.
Ano?
At saka...
Ang ilong mo.
Ay, oo. Ang labi mo.
Hindi mo ba nakikita?
Kailan pa, André?
- Kailan pa? - Kapitan!
Bakit hindi mo sinabi sa akin?!
Bakit ka sumama sa akin?!
Napakatanga mo!
André...
Oscar...
Ang asul mong mga mata.
Para bang
mga mata ng Pegasus.
At tulad ng nakakaantig nitong pakpak,
kumakaway sa hangin ang ginto mong buhok.
Sa hangin...
André.
Huwag... Huwag kang mamatay!
Huwag mo akong iiwan!
Huwag mo akong iiwang mag-isa rito!
André!
Ika-14 ng Hulyo, 1789.
Ang araw na ito, na nakilala ng buong mundo,
ay nagsimula tulad ng nakaraang araw.
Maaliwalas na langit. Mainit.
Mga sundalo.
Ang mga kanyon sa Bastille ay nakatutok lahat sa mga kalye ng Paris.
Nang may galit sa kanilang mga puso,
papalapit na ang mga mamamayan sa Bastille.
Sumama tayo sa kanila!
Lumaban tayo kasama nila!
Tayo na, André.
Handa ka na ba?
Sandali lang, pasensiya na.
Paumanhin.
Sa Bastille!
- Buksan n'yo! - Ibigay n'yo ang mga armas!
Kumander, ano ang utos mo?
Pampagulo lang ang mga mamamayan. Wala silang laban sa atin.
Humanda sa pagputok!
Putok!
Tulungan ang sugatan!
Bakit sila namamaril?
Ligtas na tayo!
Ang mga Guwardiyang Pranses!
Handa!
Putok!
Ngayon na ang oras Para palayain tayo sa kadena
Sapat na ang paghihirap natin Nasira na dahil sa bigat
Para bang mataas at mahirap Para mabasag ang pader...
Tinamaan nga!
Ihanda ang mga susunod na putok! Biglain natin sila!
Mga mamamayan!
Sindihan ang karwaheng puno ng dayami!
Atakihin ang tulay mula sa likod ng usok!
Alain! Ituloy ang pagputok! Asintahin ang mga kanyon!
Pierre!
Pangunahan ang mga sundalo para tulungan ang mga mamamayan na ibaba ang tulay!
Lulusubin natin!
Sige! Magpaputok lang kayo!
Magbigay ng panakip na paputok kapag nasa loob na ang mga tao!
Ang kumander nila!
Asintahin n'yo siya!
Huwag panghinaan ng loob!
La Salle, dalhin mo ang mga kanyon para pasabugin ang pasukan!
Kapitan!
Putok! Ano pang hinihintay n'yo?
Kapitan!
- Kapitan! - Kapitan!
Alain, ang braso mo...
Ituloy n'yo ang laban...
Huwag huminto sa pagpapaputok...
Kaunti na lang...
Babagsak na ang Bastille.
- Opo, Kapitan! - Opo, Kapitan!
An...
André ko...
Hindi ka ba nahirapan?
Tulungan mo ako, André.
Huwag mong hayaang mawalan ako ng lakas ng loob.
Kapitan!
Ibaba mo ako, Alain.
Maari kayong magpagamot sa likod.
Pakiusap...
Pakiusap, ibaba mo ako.
Si André...
Naghihintay siya sa akin.
Payapa ang pakiramdam ko.
Sinunod ko ang sarili kong katotohanan.
Nabuhay ako nang walang pagsisisi.
Dahil nalaman ko ang pag-ibig.
Kapitan!
May puting bandila sa ibabaw ng Bastille!
Sa wakas, bumagsak na!
Mahal kong Pransiya.
Ang matatapang, kahanga-hangang mga Pranses.
Kalayaan, kapantayan, at kapatiran.
Nawa'y ang mga mithiing ito
magpakailanman ay mananatiling pundasyon ng sangkatauhan.
Mabuhay...
ang Pransiya.
Kapitan!
- Kapitan! - Kapitan!
- Nagawa natin! - Mabuhay!
Tagumpay!
Ika-14 ng Hulyo, 1789: Pagbagsak ng Bastille
Ang sandaling iyon ang simula ng bagong yugto ng kasaysayan.
Ika-26 ng Agosto, 1789: Deklarasyon ng Karapatan ng Tao at ng Mamamayan
Ang deklarasyon na ito na gumagalang sa kalayaan at pagkapantay-pantay ng tao,
ay naging pangmatagalang monumento sa kasaysayan ng tao.
Ika-5 ng Oktubre, 1789: Ang Martsa ng Oktubre
Dahil sa galit sa kakulangan ng pagkain,
nagmartsa ang mga Parisyana patungong Versailles.
Ika-6 ng Oktubre, 1789
Ang maharlikang pamilya ay umalis na sa Versailles panghabambuhay
at nakarating sila sa Palasyo ng Tuileries sa Paris.
Ika-20 ng Hunyo, 1791: Ang Pagtakas sa Varennes
Sa tulong ni von Fersen, nagtangkang tumakas ng bansa
ang pamilya ng hari ngunit nabigo.
Lalong lumala ang galit ng mga mamamayan.
Ika-13 ng Agosto, 1792
Binawi ang kapangyarihan ng mga Maharlika.
Ang pamilya ng hari ay ikinulong sa Tour du Temple.
Ika-20 ng Setyembre, 1792: Pagwawakas ng Monarkiya
Nagbitiw si Louis XVI, at idineklarang republika ang Pransiya.
Ika-21 ng Enero, 1793
Hinatulan ng kamatayan si Louis XVI.
Ika-1 ng Agosto, 1793
Hiniwalay si Marie Antoinette sa mga anak niya
at pinalipat sa Conciergerie.
Ika-16 ng Oktubre, 1793
Hinatulan ng kamatayan si Marie Antoinette.
Ika-20 ng Hunyo, 1810
Pinatay si Hans Axel von Fersen ng mga nagkakagulong tao sa Sweden.
Tumupad siya sa pangako niya kay Marie Antoinette,
hindi na siya kinasal.
Ang Himagsikang Pranses,
na nagsimula sa pagbagsak ng Bastille noong ika-14 ng Hulyo, 1789,
at nagresulta sa Reign of Terror,
ay natapos sa coup d'état ni Napoleon sa ika-9 ng Nobyembre, 1799.
Nabuhay ang mga rosas sa mga panahong iyon,
habang pinaninindigan ang sarili nilang kagustuhan.
At patuloy silang namumukadkad, taglay ang kagandahan,
kasiglahan, at dangal.
Hinding-hindi kumukupas ang kulay nila,
habang naliligo sa gintong sinag ng araw.
Nagsalin ng Subtitle: Donna Escuin