Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(บันทึกความสัมพันธ์อื้อฉาวของใต้เท้าโช)
ตัวละครส่วนใหญ่ที่ปรากฏในเรื่องนี้
ล้วนแต่มัวเมาในกามารมณ์ และประพฤติตนผิดทำนองคลองธรรม
ร้ายแรงเสียจนเหลือเชื่อว่า พวกเขาเคยมีตัวตนอยู่จริงหรือไม่
เป็นที่ทราบกันดีว่าในยุคโชซอน ซึ่งตั้งขึ้นบนพื้นฐานของหลักการขงจื๊อ
ซึ่งบุรุษจะต้องเป็นสุภาพบุรุษ ที่อยู่ในศีลในธรรม
และสตรีจะต้องเป็นสุภาพสตรี ที่เรียบร้อยและถ่อมตน
ดังนั้นตัวละครเหล่านี้ จึงดูไม่น่าเชื่อว่าจะอยู่ในยุคโชซอน
แม้ว่าเนื้อหาที่ปรากฏ
จะมีหลักฐานว่าเป็นเรื่องราว ที่มีพื้นฐานมาจากเรื่องจริง
ชื่อของตัวละครที่ใช้ก็อาจเป็นนามแฝง
ดังนั้น โปรดอย่าได้หยิบยกเป็นประเด็น ไม่ว่าจะในครอบครัวหรือกับใครก็ตาม
หากท่านเป็นผู้ที่ข่มใจตนเองได้ยาก หรือรู้สึกกระอักกระอ่วนกับเรื่องนี้
จงปิดมันเสีย และลบมันไปจากความทรงจำ
ประพันธ์ขึ้นในปี 1792 และเผยแพร่ในปี 1803
(จากนวนิยายเรื่อง "แดนเจอรัส ลิเอซอนส์")
นายท่าน พิธีใกล้จะจบแล้วนะขอรับ
ท่านควรรีบไปที่เรือนรับรองจะดีกว่าขอรับ
การก่อสร้างปราสาทฮวาซองเป็นอย่างไรบ้าง
ส่วนที่ยากที่สุดเสร็จสิ้นไปแล้วขอรับ
แต่ข้าก็ยังต้องไปกำกับด้วยตัวเองอยู่ดี
หลังเสร็จมื้อเช้านี้ ข้าก็จะต้องกลับไปทำงานแล้ว
แต่เจ้าหายไปตั้งหลายเดือน
จะไปทั้งที่เพิ่งมาได้คืนเดียวเองหรือ
ให้ข้าเตรียมงานแต่ง ตามกำหนดเดิมไหมเจ้าคะ
การก่อสร้างคงแล้วเสร็จ ภายในเดือนพฤศจิกายน
เช่นนั้นงานแต่งก็ควรเป็นช่วงต้นธันวาคม
ข้าจะเตรียมทุกอย่างให้พร้อมเจ้าค่ะ
ได้ยินว่านางเพิ่งอายุ 16 เอง
นางช่างบริสุทธิ์และไร้เดียงสา
เหมือนดอกไม้ที่กำลังจะผลิบาน
ฮูหยิน หวังว่าเจ้าจะเข้าใจนะว่า ข้าต้องทำเช่นนี้ตามประสงค์ของบรรพบุรุษ
เพื่อมีทายาทสืบสกุล
ในเมื่อได้ตกลงใจกันไว้แล้ว
ข้าเห็นว่าควรนำตัวนางมาที่นี่โดยเร็วเจ้าค่ะ
แม้จะมั่งคั่ง แต่นางก็มาจากครอบครัวชั้นกลาง
ข้าควรจะสอนวิชาชั้นสูงให้นางก่อน
จะได้ปรนนิบัติผู้ใหญ่ได้ถูกต้อง
ขอบใจเจ้ามาก ฮูหยิน
จะว่าไปแล้วเจ้าก็อยู่คนเดียวมานานแล้วนะ
จะอยู่เป็นพ่อม่ายเช่นนี้ต่อไปหรือ
เจ้าน่าจะหาภริยาใหม่ ไว้มีทายาทสืบสกุลบ้าง
อย่าถือสาข้าเลยนะขอรับ
แต่คงต้องกล่าวว่า หัวใจข้ามีที่พอสำหรับคนเดียวเท่านั้น
ข้าเสียใจด้วย
แสดงว่าเจ้าคงรักภริยาสุดหัวใจเลยสินะ
เมื่อกี้เจ้าบอกว่า หัวใจเจ้ามีที่พอสำหรับคนเดียวงั้นรึ
สำหรับสตรีจะเป็นอย่างไรข้าไม่รู้
แต่บุรุษอย่างพวกเรา หัวใจมีเพียงห้องเดียวเท่านั้น
ถึงจะมีห้องเดียวจริง
แต่มีหญิงมากหน้าหลายตา เวียนเข้าออกในแต่ละวันล่ะสิ ใช่ไหม
แหม อย่างน้อยก็ทีละคนล่ะนะ
ตอนข้าออกไปเดินเล่น ดอกไม้นี่ดูสวยน่ารักดี
ข้าเลยเก็บมาให้ท่านน่ะ พี่หญิง
เจ้านี่ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ
แล้วคราวนี้ที่ท่านเรียกข้ามาด้วยเหตุใดเล่า
เรื่องโซอ๊กน่ะ
โซอ๊กหรือ
ก็หญิงสาวที่เหมือน ดอกไม้ใกล้เบ่งบานที่เราเพิ่งพูดถึงไง
ข้าอยากให้เจ้าทำให้นางตั้งครรภ์เสีย
ท่านหมายความว่าอย่างไร
พี่เขยเจ้ากำลังจะมีเมียใหม่
ทำไมเจ้าไม่หา ของขวัญแต่งงานให้เขาหน่อยล่ะ
ข้าก็พอเข้าใจ แต่…
เช่นนั้นของขวัญแต่งงานที่ข้าบอก เจ้าคิดว่าอย่างไร
ถ้าเจ้าทำให้นางตั้งครรภ์ได้น่ะ…
มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่น่ะสิ
ดูสิ นางทั้งหูหนวกและเป็นใบ้
จริงสินะ
นางเป็นคนใช้ที่เหมาะกับข้าที่สุด
แปลว่าเมื่อเจ้าสาวบริสุทธิ์ถึงมือเขา ก็จะพบว่านางมีครรภ์อย่างนั้นสิ ใช่ไหม
และข้าอยากให้เป็นลูกชายด้วย
ถ้าเกิดมีใครมารู้เข้า…
การแก้แค้นจะหอมหวานยิ่งขึ้น ต่อเมื่อเหยื่อไม่รู้ตัวว่ากำลังเจอกับอะไร
ข้าอยากเห็นสีหน้าเขาตอนรู้ความจริง ในเวลาที่นอนใกล้ตายอยู่บนเตียง
ข้ารู้ว่าเจ้าชังหน้าเขา ที่แย่งเอารักแรกของเจ้าไป
นี่แหละการแก้แค้นของเจ้า
และของข้าด้วย
ความเสน่หาและความพยาบาท…
คือสองสิ่งที่มอบความเริงใจให้เรา
แต่ข้าไม่อยากทำเช่นนั้นหรอก
ทำไมล่ะ
เด็กสาวเพิ่งอายุ 16 วัยกำลังอยากรู้อยากเห็นเต็มแก่
คำหวานไม่กี่คำก็คงทำให้นาง ยอมมอบกายให้ข้าเป็นแน่
มันง่ายเกินไปสำหรับคนอย่างข้า
คิดว่าข้าเดินทางมาไกลขนาดนี้ แค่เพื่อร่วมพิธีของท่านเท่านั้นหรือ
เช่นนั้นเจ้ามาเพื่ออะไร
ท่านหญิงจอง ลูกสะใภ้ของท่านยุนกิลจินไงล่ะ
แม่ม่ายที่รักษาความบริสุทธิ์มาเก้าปี
จนได้ฉายาว่า "ประตูพรหมจารี" น่ะรึ
เป้าหมายของข้าคือนางนี่แหละ
ไม่ใช่ว่านางอยู่ที่กังฮวา กับพ่อแม่สามีหรือ
นางย้ายไปอยู่กับป้าที่เมืองข้างๆ เพื่อหนีจากกาฬโรคที่ระบาดน่ะ
เจ้าคิดว่าจะล่อลวง
แม่ม่ายที่น่าเวทนานั่น ด้วยเสน่ห์ของเจ้าได้หรือ
ข้าถือว่าเป็นหน้าที่ ที่ต้องสอนให้หญิงที่น่าสงสาร
ได้รู้ถึงการทำงานของขั้วหยินและหยาง
แปลว่าเจ้าอยากเปิดประตู ที่ปิดตายมาตลอด 27 ปีอย่างนั้นสินะ
ป่านนี้นางคงตายด้านไปแล้วกระมัง
พนันกับข้าไหมล่ะ
หมายความว่าเจ้าต้องการบางสิ่งจากข้ารึ
ถ้าเจ้าทำให้นางสิ้นบริสุทธิ์ได้
ข้าจะให้ทุกอย่างที่เจ้าต้องการ
สิ่งที่ลูกพี่ลูกน้องอย่างเจ้าต้องการมาตลอด
แต่ไม่เคยสมปรารถนา
แล้วถ้าเจ้าทำพลาดล่ะ
ข้าจะมอบชีวิตให้ท่าน
เจ้าต้องไปบวชเป็นพระเสีย
ตกลงตามนั้น
อีกไม่นานข้าจะกลับมารับรางวัล
แต่ต้องสำเร็จก่อนพี่เขยเจ้ากลับมานะ
และถ้านางยังบริสุทธิ์จริง ข้าต้องการหลักฐานด้วย
เลือดพรหมจรรย์ของหญิงวัย 27 ปี
ได้ความบ้างไหม
ทุกคืนก่อนเที่ยงคืน ราวกับแมวช่วงเป็นสัด
นางจะย่องออกจากบ้านอย่างเงียบเชียบ
ท่าทางนางเหมือนไปพบชายที่ไหนรึเปล่า
ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่มากหน้าเลยขอรับ
ว่ายังไงนะ
จริงๆ แล้วนางไปเข้ารีตกับพวกคาทอลิก
ที่นั่นน่าขนลุกมากขอรับ
พวกเขาบูชาภูตผีกันรึ
ทั้งชายทั้งหญิงจากทุกชนชั้น รวมตัวกันในห้องมืดๆ
พึมพำบทสวดที่ฟังไม่ออก…
คาทอลิกงั้นหรือ
ข้าจะเอาเงินให้เจ้า
นำไปบริจาคเสีย เสมือนว่าข้าเป็นผู้สนับสนุนลับ
พวกเขาทั้งขี้ระแวงและขี้สงสัย
และจะต้องใคร่รู้ว่าใครเป็นผู้ส่งเงินมา
จากนั้นค่อยหลุดชื่อข้า ทำเหมือนว่าเจ้าจำต้องบอกอย่างเลี่ยงไม่ได้
แล้วเด็กสาวนางนั้นชื่ออะไรนะ
สาวใช้ของท่านหญิงจองน่ะ
ใต้เท้าคงหมายถึงอึนชิล
ข้าจัดการเรื่องนางเรียบร้อยแล้ว
ขอเพียงท่านสั่งมา
แค่มองดอกไม้พวกนั้นจากที่นี่ ก็รู้สึกเหมือนจะได้กลิ่นเลยนะ
น่าประหลาดใจใช่ไหมล่ะ
เมืองจีนมีข้าวของน่าสนใจมากมายจริงๆ
ขอบใจเจ้าที่อุตส่าห์เชิญเรามาด้วย
สามีข้าเพิ่งกลับจาก เมืองหลวงของจีน ชื่อปักกิ่งน่ะ
เขาบอกว่าเมืองนั้น เหมือนเป็นอีกโลกหนึ่งเลย
มีผู้คนตาน้ำข้าวเดินกันขวักไขว่
และมีสิ่งของทันสมัยเยอะแยะเต็มไปหมด
มีแขกอื่นอยู่ที่นี่ด้วยหรือ
ลูกชายคนเล็กของข้าเอง
นี่ ไปเรียกอินโฮเข้ามาหน่อยซิ
เจ้าค่ะ
เขาเพิ่งกลับจากเรียนหนังสือที่ต่างเมืองน่ะ
แนะนำตัวหน่อยซิลูก
ข้าชื่อควอนอินโฮขอรับ
นี่ท่านหญิงฮอ ภริยาเจ้ากรมเวียง
นี่ท่านหญิงโอ ภริยาเจ้ากรมคลัง
และตรงนั้นท่านหญิงโช ภริยาใต้เท้ายู
ที่อยู่บ้านติดกับเรานี่เอง
ตอนเด็กๆ เจ้าเคยพบ ท่านหญิงโชแล้วใช่ไหมลูก
ขอรับ ท่านแม่
แหม โตเป็นหนุ่มแล้วนะ
หล่อเหลาเอาการเหมือนพ่อไม่มีผิด
ข้าเคยได้ยินชื่อเสียงท่านหญิง ว่าทั้งสง่างามและมีความรู้เป็นเลิศ
โดยเฉพาะเรื่องบทกวีและวิชาการทหาร
ได้โปรดชี้แนะข้าบ้างขอรับ
เป็นเกียรติอย่างยิ่งจ้ะ
ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ
ทำไมไม่พาหลานสาวมาเที่ยวบ้านข้าบ้างล่ะ
ในสวนดอกไม้กำลังบานสวยเลยเชียว
อ้อ แล้วก็ให้ลูกชายท่านแวะมาบ้านข้าด้วยนะ
ข้าพอมีหนังสือให้เขาไว้ใช้ศึกษา เตรียมสอบเข้ารับราชการอยู่บ้าง
ท่านช่างมีน้ำใจจริงๆ
คุณหนูคะ
นายน้อยมาเยี่ยมเจ้าค่ะ
พี่สะใภ้ที่รัก ข้ามาเยี่ยมแล้ว
ข้าถูกส่งไปคอยอารักขาคณะทูตจากเมืองจีน
ข้าต้องไปอยู่ที่โซลจนถึงสิ้นปี
ท่านสบายดีหรือ
ข้าสบายดี
อึนชิล เจ้าไปจัดห้องรับรองให้เขาทีซิ
เจ้าค่ะ
ข้ามีเรื่องอยากจะคุยกับท่าน
ไว้ค่อยคุยตอนเช้าจะเหมาะสมกว่าไหม
ขอรับ
วันนี้อากาศดีจริง ข้าจะทากลิ่นกุหลาบ
นายท่านขอรับ
ท่านหญิงจองกับท่านป้าของนาง เพิ่งไปที่เรือนบงกชขอรับ
ท่านยังงามไม่เปลี่ยนเลยนะคะ
แต่หลานสาวข้าคนนี้ ไม่เคยคิดจะแต่งหน้าแต่งตาบ้างเลย
สำหรับเหล่าบุรุษแล้ว
ความบริสุทธิ์สมวัยของนาง อาจเป็นเครื่องสำอางที่ดีกว่าของข้าก็เป็นได้
สิ่งจำเป็นสำหรับข้า มีเพียงเสื้อผ้าที่ถูกกาลเทศะเท่านั้นเจ้าค่ะ
แต่ข้าก็อิจฉาความพิถีพิถัน และรสนิยมของท่านเช่นกัน
ท่านหญิงเจ้าคะ
ตายจริง ที่นี่มีบุรุษอยู่ด้วยหรือคะ
อย่าถือสาเลยนะคะ
เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้าเอง
ข้าชื่อโชวอน จากกังคยองขอรับ
นี่ภริยาท่านรองเสนาบดีที่อยู่บ้านข้างๆ กับหลานสาวท่าน รู้จักกันไว้สิ
อ้อ ท่านคือขุนนางโชวอน
คนที่ปฏิเสธบรรดาศักดิ์
เพราะยังเพลิดเพลินกับวรรณกรรมและศิลปะ ใช้ชีวิตอย่างเสรีและเป็นอิสระ
ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกขอรับท่านหญิง
ได้ยินว่าท่านยังครองตัวเป็นโสด
เพราะมั่นคงกับภริยาผู้ล่วงลับหรือคะ
ความซื่อสัตย์
เป็นสิ่งสำคัญกับทั้งชายและหญิงขอรับ
แล้วนี่เจ้ามาทำไมกันล่ะ
ข้าไปเสาะหามาอย่างยากลำบาก
จนได้ชาอย่างดีนี้มาให้ท่าน
และดูเหมือนว่าจะมีชะตาลิขิต
ให้ข้าได้มอบให้กับสุภาพสตรีทั้งสองนี้ด้วย
ถ้าพวกท่านไม่รังเกียจ ที่จะรับของจากคนที่เพิ่งรู้จัก
ข้าขอมอบชานี้ให้พวกท่านด้วย
แหม ลำบากแย่
ช่างจิตใจดีอะไรอย่างนี้
แต่ข้ารับไว้จะดีหรือ
รับไว้เถอะค่ะ
ท่านหญิงชอบดื่มชาไหมขอรับ
หลานรัก
ท่านขุนนางอุตส่าห์เอ่ยปาก
หลานควรตอบรับน้ำใจนะ
ข้าจะยินดียิ่งหากท่านรับไว้
ข้าขอตัวนะขอรับ
ประเดี๋ยวก่อนค่ะ
ไหนๆ เราก็ได้รู้จักกันโดยบังเอิญแล้ว
ขอเชิญไปเที่ยวชมสวนหลังบ้านข้าหน่อยนะคะ
เรานั่งเรือเล่นในสระกันก็ได้
และข้าจะจัดนักดนตรีมาขับกล่อม ในวันที่ดีเช่นนี้
ตอนนี้พวกผู้ชายที่บ้านข้าก็ไม่อยู่
เดี๋ยวข้าสั่งให้พวกเด็กรับใช้ไปก่อนก็ได้
ท่านป้า
ข้าขอตัวก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ
ถ้าเจ้าไม่มาด้วยก็หมดสนุกน่ะสิ
ถ้าอย่างนั้นก็ช่างมันเถอะค่ะ
ข้าขอตัวนะเจ้าค่ะ
ทำไมรีบนักล่ะ
ถ้านั่นเป็นเพราะข้า…
ถ้าอย่างนั้น ไว้พบกันโอกาสหน้านะจ๊ะ
วันนี้ข้าเพลิดเพลินดีเจ้าค่ะ
ตามสบายนะเจ้าคะ
นายท่านเจ้าคะ
ท่านหญิงทิ้งมันไว้บนเรือเจ้าค่ะ
อ้อ
- เอาให้ฮูหยินท่านรองเสนาบดีเถอะนะ - เจ้าค่ะ
ข้าขอตัวนะขอรับ
ข้านี่ขี้ลืมเหลือเกิน
ท่านหญิง
ท่านลืมนี่ไว้ขอรับ
อึนชิล
เรียนท่านใต้เท้าไปว่า ข้าขอรับน้ำใจไว้ก็พอแล้ว
ใต้เท้า นายหญิงของข้า ฝากเรียนว่าท่านขอรับ…
ท่านหญิง
ทำไมท่านต้องพูดผ่านนาง ทั้งที่ข้าก็ยืนอยู่ตรงหน้าท่านเช่นนี้
เรียนท่านว่ามันไม่เหมาะสม
ที่ชายหญิงจะสนทนากันโดยตรง
- นายหญิงบอกว่ามัน… - ท่านหญิง
แล้วทำไมท่านถึงได้ยิ้มอ่อนโยนนัก
ต่อหน้าผู้ชายมากมาย ในงานรวมตัวกลางดึก
แต่ในยามกลางวันเช่นนี้ ท่านกลับหลบเลี่ยงข้า
เช่นนี้ใครที่บริสุทธิ์ใจกว่าล่ะขอรับ
ฝากเรียนท่านว่า
มันน่าอึดอัดใจอย่างยิ่ง ที่สุภาพบุรุษจะมาคอยสอดแนมผู้หญิงเช่นนี้
- นายหญิงของข้าอึดอัดใจอย่างยิ่ง… - เจ้าพอเถอะ
ไปยืนตรงโน้นเสีย
ข้านึกชื่นชมความสง่างาม และการวางตัวของท่านหญิงมานาน
และอยากรู้จักท่าน แม้จะรู้ว่ามันไม่เหมาะสมก็ตาม
ได้โปรดให้โอกาสข้า ได้พูดคุยด้วยสักครู่เถอะนะ
การทำเช่นนี้
หากใครมาเห็นเข้า จะถูกครหาเอาได้นะเจ้าคะใต้เท้า
ผู้อื่นจะมองเราอย่างไรไม่สำคัญหรอก
ไม่ใช่ว่าท่านเป็นผู้ตื่นรู้ ที่มุ่งประพฤติปฏิบัติดี
โดยไม่ยึดติดกับธรรมเนียมประเพณีหรอกหรือ
ท่านยังมิได้รู้จักข้าดีนัก
แต่ข้าก็ไม่อยากฝืนธรรมเนียมปฏิบัติใดทั้งสิ้น
อีกทั้งการทำงานเพื่อผู้อื่น
และการเสวนากับ บุรุษแปลกหน้าเช่นนี้ก็ต่างกันนัก
ข้าเริ่มจะสงสัยแล้วว่า ท่านกำลังดูหมิ่นข้าอยู่
ดูหมิ่นท่านหรือ
ไม่ใช่เลยสักนิด
ใต้เท้าโชวอน
ท่านไม่รู้สักนิดเลยหรือว่าการกระทำเช่นนี้
ก็นับว่ายิ่งกว่าคำดูหมิ่นสำหรับสตรีแล้ว
อึนชิล ไปกันได้แล้ว
ค่ะ นายหญิง
มอบสิ่งนี้ให้นายหญิงของเจ้าด้วย
พี่สะใภ้
ท่านกลับมาแล้วหรือ
เกิดอะไรขึ้นขอรับ
เจ้ามองไม่เห็นรึ
เจ้าเพิ่งมาถึง ส่วนท่านหญิงจองเพิ่งไป
และข้ายังยืนอยู่ตรงนี้ไง
เข้าไปกันเถอะ
นายท่าน
ท่านจำแม่ของโซอ๊กไม่ได้หรือขอรับ
ข้ารู้จักนางด้วยหรือ
ก่อนหน้านี้…
ที่กังหันน้ำ…
วิธีเกี้ยวพาของเจ้าช่างเด็กเหลือเกิน
ข้าเพิ่งจะเริ่ม อย่าเพิ่งด่วนวิจารณ์สิ
ว่ากันว่า สตรีนั้นอาจปิดหัวใจได้
แต่หน้าอกหน้าใจนั้นเปิดไว้ให้บุรุษเสมอ
เจ้าคิดหรือว่าจะได้ความสำราญใจ
จากหญิงหัวดื้อเช่นนั้น
ทั้งการแต่งกายของนาง
การพูดจาของนาง ทั้งแข็งทื่อและน่าเบื่อ
ได้ยินว่าเจ้าพบโซอ๊กแล้วนี่
เห็นนางแล้วไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ
ข้าจะหลงเสน่ห์
ลูกจิ้งจอกได้อย่างไร ในเมื่อตอนนี้ข้าไล่ล่าแม่เสืออยู่
ก็ตามใจเจ้าแล้วกัน
ส่วนข้าก็มีแผนใหม่ที่น่าสนใจกว่าเดิมแล้ว
ท่านดูงดงามที่สุด
เวลาที่ท่านหึงหวง
หึงหวงรึ
เจ้าล้อเล่นหรือยังไงกัน
ทำไมไม่กลับห้องตัวเองไปเสียที
ข้าอยากจะพักแล้ว
ขอบคุณนายหญิง
ขอบคุณเจ้าค่ะ
พบกันอีกแล้วนะเจ้าคะ
(อภิปรายว่าด้วยพระเจ้า)
นี่ท่านใต้เท้าโชวอนหรือเปล่าขอรับ
ใช่ไหมขอรับ
ใช่ แต่…
ในที่สุดท่านก็มา
ข้าชื่อคิมฮึงยอนขอรับ
พวกเราตื้นตันใจอย่างยิ่ง กับการสนับสนุนจากท่าน
พูดเบาๆ หน่อยเถอะ
ท่านกำลังทำให้ข้าอายนะ
เงินบริจาคของท่าน ช่างมาได้เวลาพอดีเหลือเกินขอรับ
ข้าแค่อยากทำความดีเงียบๆ ช่วยปิดชื่อข้าด้วยเถอะนะ
ขอรับ ข้าเข้าใจ
ข้าประทับใจในความถ่อมตนของท่านจริงๆ
"สามีเป็นดังสวรรค์ของภริยา
นางจะต้องให้ความเคารพ และปรนนิบัติรับใช้สามีอย่างเทิดทูน
เสมือนหนึ่งพ่อของตน
นางจะต้องอ่อนน้อมถ่อมตน และรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว
ต้องไม่ทำตัวไร้แก่นสาร จะต้องอยู่ในศีลในธรรมเสมอ
และอย่าถือตนว่าเป็นคนสำคัญ
จะต้องเชื่อฟัง
และอย่าได้โต้เถียงหรือหักหลังสามี"
เอาละ วันนี้พอเท่านี้ก่อน
พรุ่งนี้เราจะศึกษา เรื่องของหญิงสาวที่อยู่ในศีลในธรรม
นายหญิงเจ้าคะ
บุตรชายท่านรองเสนาบดีมาขอพบเจ้าค่ะ
งั้นหรือ
ให้เขาเข้ามา
ไม่สิ บอกให้เขารอก่อนประเดี๋ยว
ท่านหญิงโชบอกข้าว่า
ให้นำหนังสือเล่มนี้มามอบให้ใต้เท้าเจ้าค่ะ
กรุณารับไปด้วยเจ้าค่ะ
ได้สิ
ตายจริง
ข้าไม่มีโชคเอาเสียเลย
ตานี้ข้าก็แพ้อีกแน่ๆ
เอาละ พอแค่นี้ดีกว่า
ไม่สนุกเลย
ทำไมอากาศมันอบอ้าวซะจริง
หมดฤดูร้อนแล้วแท้ๆ
ข้าได้ยินว่าเจ้ายังไปร่วม พิธีทางศาสนาที่ร้านขายยาอยู่อีกหรือ
ข้ารู้นะว่าเจ้ามีใจอุทิศตนช่วยคนยากไร้
แต่การเข้ารีตมันผิดกฎหมาย
ข้ารับปากว่าจะระวังเจ้าค่ะ
แล้วนี่เจ้าคิดอย่างไรกับใต้เท้าโชวอนบ้างล่ะ
ลูกพี่ลูกน้องของท่านหญิงโช ที่เราพบเมื่อวันก่อนน่ะ
เขาหล่อเหลาเอาการมิใช่รึ
ทั้งสูงแล้วก็รูปร่างดีด้วย
ท่านป้าหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ
ข้าไม่สนใจหรอกเจ้าค่ะ
แม้ข้าจะไม่ใช่คนเชื่อข่าวลือ
แต่ชื่อเสียงของเขาก็ไม่ดีนัก
เจ้าไปได้ยินอะไรมา
เขาดูชอบพอเจ้านะ
เขาพยายามทำให้เจ้าจดจำเขาได้
ท่านป้า
ไม่เป็นไรหรอกน่า
สมัยนี้แล้ว เรื่องแบบนี้ไม่มีอะไรต้องอายเลย
ข้าพอใจกับที่เป็นอยู่ตอนนี้แล้วเจ้าค่ะ
ท่านป้าควรพักผ่อนนะเจ้าคะ
นั่นสินะ
อึนชิล อยู่ไหม
นำนายหญิงของเจ้ากลับห้องซิ
นางไม่ค่อยสบาย ข้าเลยบอกให้นางพักผ่อนเจ้าค่ะ
เป็นอะไรหรือ
- ข้ารบกวนเจ้ารึเปล่า - นายท่าน
นี่หาเมียได้แล้วจะไม่บอกข้าหน่อยหรือ
- ไม่ใช่นะขอรับ นายท่าน… - ขอข้าคุยกับนางสองคน
ขอรับ
ข้าน่าจะมาให้ช้ากว่านี้สักหน่อย
นายหญิงของเจ้ารู้หรือไม่ ว่าเจ้ามาทำอะไรที่นี่
ไม่เห็นจะมีสิ่งใดต้องวิตกนี่
เหตุการณ์เช่นนี้นำไปสู่สายสัมพันธ์
ระหว่างสองคนที่เก็บความลับร่วมกัน
ไม่เลวเลย
แต่ใช้ผู้หญิงร่วมกับคนรับใช้
ก็ไม่ใช่เรื่อง ที่ต้องเป็นความลับสักเท่าไรนี่นะ
นายท่าน
ถ้าเช่นนั้น…
นี่คือหนังสือที่ข้าหาอยู่พอดี
"ผู้ที่เคยเห็นมหาสมุทร ย่อมไม่แปลกใจเมื่อได้เห็นแม่น้ำ
และคงไม่อาจประทับใจกับทิวทัศน์ที่งดงาม
หากเคยเห็นป่าเขียวชอุ่มกับตา
และเมื่อได้รู้จักสตรีนางนี้
ก็ไม่มีผู้ใดเข้ามาในใจข้าได้อีก
เช่นนั้นข้าควรทำอย่างไรเล่า"
ไม่อยากจะเชื่อเลย
นี่ต้องเป็นพรหมลิขิตเป็นแน่
เพราะข้ารำพันหาท่าน จึงดลใจให้ท่านได้มาที่นี่
ขอข้าผ่านไปเถอะเจ้าค่ะ
ท่านหญิง ได้โปรดฟังข้าก่อน
ทั้งชีวิตข้าไม่เคยได้สัมผัส กับความอิ่มเอมใจ
เท่ายามที่ได้ทำดีต่อผู้อื่นอีกแล้ว
การเจริญรอยตามท่าน
ข้าได้ค้นพบกับ ความอิ่มใจและความสุขในทุกที่
ท่านทำให้ข้าได้พบกับสวรรค์
ข้าจะตอบแทนท่านอย่างไรดี
ได้โปรดอย่าพูดเช่นนั้น
ท่านได้รับสิ่งใดจากข้า และทำไมจะต้องมาตอบแทนข้าด้วย
ข้าไม่เข้าใจ
ไม่เลย ท่านหญิง
ข้ารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่อย่างแท้จริง
ถ้าท่านรู้สึกอิ่มใจเมื่อได้ทำดี
นั่นก็เป็นการตอบแทนของ การกระทำที่บริสุทธิ์ของท่านเอง
ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ
ได้โปรดอนุญาตให้ข้าได้รักท่าน
สำหรับข้า ท่านมิใช่สุภาพบุรุษ
ท่านใช้วิธีเช่นนี้ดึงดูดหญิงสาวทั้งหลายรึ
ข้าไม่รู้หรอกว่าท่าน ได้ยินอะไรเกี่ยวกับข้ามาบ้าง
แต่ข้าอยากบอกท่านว่า ท่านทำให้ข้ากลายเป็นคนใหม่
แม้ว่าโลกทั้งใบจะหันหลังให้ข้า
แต่ขออย่าให้เป็นท่านผู้ที่ชี้ทางสว่างให้ข้า
ท่านเลิกพูดจาไร้สาระกับข้าเสียทีเถอะ
และข้าหวังว่าเราจะไม่ต้องพบกันอีก
หญิงสูงศักดิ์เช่นท่าน
จะเดินไปไหนคนเดียวกันเล่า
นางสะสวยทีเดียวนะ
ให้ข้าผ่านไปเถอะ
ให้ท่านผ่านไปเรอะ
ให้เดินผ่านไปเฉยๆ เรอะ
ถ้าอย่างนั้นเราก็อดสนุกน่ะสิ
ข้าจะร้องให้คนช่วยนะ
แหม ข้ากลัวแย่แล้วเนี่ย
ท่านคงไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอกน่า
เดี๋ยวนี้พวกเราไม่ค่อยได้สนุกกันเลย
ใช่ และตอนนี้ก็ได้เวลาแล้ว
พวกเจ้าจะทำอะไรน่ะ ไอ้พวกสารเลว
พวกเจ้ายังไม่สำนึกอีกหรือ
เป็นอะไรไหม ท่านหญิง
ขอบพระคุณท่านมาก
ขอบพระคุณจริงๆ เจ้าค่ะ
โชคยังดีที่ข้าผ่านมาทางนี้
ท่านอาจเจ็บตัวได้รู้ไหม
ท่านต้องระวังตัวนะ ท่านหญิง
ขอบคุณเจ้าค่ะ
ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวล่ะนะ
ใต้เท้า ช้าก่อน
เกรงว่าข้าจะหลงทางเข้าแล้ว
ตายจริง
ทำไมเป็นเช่นนั้น
หากท่านอนุญาต ข้าจะนำท่านไปส่งที่บ้านเอง
สวยดีใช่หรือไม่
ท่านรู้สึกดีขึ้นหรือยัง
เจ้าค่ะ ต้องขอบคุณใต้เท้า
โลกนี้มีแต่สิ่งอันตราย
และพวกผู้ชายก็มีแต่ปีศาจ
เมื่อมองย้อนกลับไป
ชีวิตข้าช่างปวกเปียกนัก
ไม่มีอะไรให้ทั้งชื่นชมหรือติฉิน
ข้ารู้ตัวมานานแล้ว ว่าตัวเองไม่มีความสุขเลย
แต่ก็ใช้ชีวิตอย่างฝืนใจมาโดยตลอด
หากถามข้า
ข้าคิดว่าธรรมชาติของมนุษย์ ล้วนมีข้อบกพร่องแต่กำเนิด
ผู้ทรงธรรมก็ยังเคยพลั้งผิด
และกลับกันพวกคนพาล ก็อาจมีความดีอยู่บ้าง
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าติดอยู่กับการหาความสำราญทางกาย
และไม่รู้เลยว่าความทุกข์ อันเกิดจากความรักเป็นเช่นไร
ข้าต้องขอโทษที่ทำให้ท่านอับอาย ตอนอยู่ที่ร้านหนังสือ
แต่กระนั้น…
ได้โปรดอย่าคิดว่าข้าดูหมิ่นท่านได้หรือไม่
ข้าเพียงแต่อยากจะเป็น คนที่ดีให้ได้อย่างท่านบ้าง
สิ่งดีๆ ที่ข้าทำเพื่อคนอื่น
ข้าไม่ได้หวังได้รับความเคารพนับถือ
แต่เพียงต้องการบรรลุความสงบภายใน
ดังนั้น ข้าเองก็มีความเห็นแก่ตัวเช่นกัน
"ข้าเป็นห่วงว่านักเลงพวกนั้น
อาจทำให้ท่านยังรู้สึกตระหนกได้
ข้าไม่อยากคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับท่าน
หากข้าไม่บังเอิญพบอึนชิล ที่กำลังตามหานายหญิงอยู่
นี่อาจไม่เพียงพอจะแทนคำขอโทษ กับการกระทำของข้าที่ร้านหนังสือ
ข้าได้ส่งจดหมายที่ท่านกำลังอ่านอยู่นี้ มาพร้อมกับของกำนัลเล็กน้อยจากใจข้า
แม้ข้าจะเป็นทายาทของตระกูลเก่าแก่
แต่ข้าก็สนใจในการศึกษาแบบตะวันตก และนิกายคาทอลิกเป็นอย่างยิ่ง
ข้าอยากเรียนรู้ตัวอย่างที่ดีจากท่านด้วยใจจริง
และหวังว่าเราจะสามารถแลกเปลี่ยนจดหมาย เพื่อพูดคุยเรื่องชีวิตและวรรณกรรมกันได้
ได้โปรดอย่าปฏิเสธคำขอร้องของข้า
หากท่านจะยอมให้อภัยข้า
กรุณานั่งหันหน้ามาทางบ้านข้า
และลูบผมสองคราเป็นสัญญาณ"
"ขอบคุณสำหรับหนังสือ
และข้าจะไม่มีวันลืม
ตอนที่ท่านช่วยชีวิตข้าไว้
แต่แม้ว่าการช่วยเหลือ ผู้ตกยากในการชุมนุมคาทอลิก
จะเป็นส่วนหนึ่งของความสุขที่ข้าตามหา
การฝ่าธรรมเนียมประเพณี แลกเปลี่ยนจดหมายกับท่าน
ก็มิใช่หนึ่งในหนทางแสวงหาความสุขนั้น
ข้าหวังว่าจะไม่มีการติดต่อกันอีก ไม่ว่าจะทางจดหมายหรือต่อหน้า
โปรดเข้าใจความตั้งใจจริงของข้าด้วย"
นางช่างเป็นการเดิมพันที่สนุกจริงๆ
อย่าแรงนักสิ
"ท่านหญิง ดูเหมือนท่านจะยังรู้สึกว่า
ความเคารพและความรัก ที่ข้ามีให้ท่านเป็นการดูหมิ่นท่าน
แต่หากมันจะเป็นบาปโดยแท้
ก็โปรดจงอย่าลืมว่าท่าน คือผู้ที่ทำให้มันเป็นเช่นนั้น
และเป็นเพียงคนเดียวที่จะอภัยให้กันได้
การต้องติดอยู่ระหว่าง ความสุขกับความสิ้นหวัง
เป็นความทุรนทุรายที่ข้าแบกรับแทบไม่ไหว
ท่านจะไม่ช่วยข้าจากความทุกข์ระทมนี้เลยหรือ"
"สิ่งที่ท่านอ้างถึงว่าเป็นความสุขนั้น
ช่างฟังดูเป็นความสุขที่อันตรายเหลือเกิน
สำหรับผู้หญิงธรรมดาเช่นข้า
ข้าต้องขอร้องท่านอีกครา
โปรดอย่าส่งจดหมายมาหาข้าอีก"
"การได้รู้จักแต่มิได้รักท่าน
การได้รักท่านแต่ต้องหักใจ
สองสิ่งนี้ล้วนเป็นไปไม่ได้"
"ข้าจำต้องเรียนอย่างสุภาพว่า หวังว่าจะไม่ได้รับการติดต่อจากท่านอีก
หากท่านยังคง
ฝืนคำขอของข้า
ท่านจะไม่ได้เห็นข้าที่ไหนอีก แม้กระทั่งที่ชุมนุม
ข้าจะเขียนอย่างจริงจังเป็นครั้งสุดท้าย"
ดูจากท่าโจมตีของเจ้า
ข้าก็รู้เลยว่า ทุกอย่างคงไปได้ไม่สวยนักสินะ
ชัยชนะที่รวดเร็วไม่สนุกสักนิด
ตอนที่ข้าเขียนจดหมายแต่ละบรรทัด พร้อมกับนึกหน้านางไปด้วย
ข้าแทบรู้สึกเหมือนว่าข้าคิดถึงนางเข้าแล้วจริงๆ
แต่แน่นอน
ข้ายังมีเวลาคิดถึงท่านด้วยเช่นกัน
อย่าลืมนะว่า
ข้าเองก็เฝ้ารอ
วันที่จะได้ให้รางวัลเจ้าเช่นกัน
แผนการของท่านไปได้ดีไหม
ส่วนใหญ่ก็ดีนะ ทำไมรึ
ด้วยอายุ 16 นางยังมีอนาคตอีกยาวไกล
และคงฝันถึงความรักแบบไร้เดียงสา
อีกไม่นานนางก็จะกลายเป็น นางบำเรอของชายแก่
ความรักจะไปอยู่ตรงไหนกันล่ะ
สำหรับพวกเรา แน่นอนว่า การตกหลุมรักมันช่างน่าขัน
แต่ใครจะรู้
นางอาจจะกำลังตั้งตารอ ที่จะได้รักกับพี่เขยก็เป็นได้
ท่านเองตอนอายุเท่านาง ก็มีความฝันมากมายเช่นกันนี่
ข้ายังจำหน้าท่านในวัยแรกแย้มได้ ที่ดวงตายังเต็มไปด้วย
ความหวังว่าจะได้พบรักแท้
ความหวังว่าจะได้พบรักแท้งั้นรึ
ไม่เคยได้ยินอะไรโง่ๆ เช่นนั้นมาก่อน
หากแม้จะได้สิ่งที่หวังมาอย่างง่ายดาย
ก็อย่าได้ปล่อยให้นิ้วตัวเองแตะต้องมัน
เพราะเมื่อได้สัมผัสแล้ว
เจ้าจะพบว่ากำลังตกลงมาจากหน้าผาสูง
ลมอะไรหอบมาถึงที่นี่เล่า
ข้านำหนังสือดี
ที่เพิ่งออกวางจำหน่าย มามอบให้ท่านหญิงขอรับ
แหม ทำไมช่างใจดีจริง
ว่าแต่เจ้ากำลังมองหาอะไรอยู่รึ
เรียนตามตรงนะขอรับ เมื่อวันก่อนข้าพบสาวน้อยนางหนึ่งที่บ้านท่าน
ทำไมล่ะ
นางทำอะไรผิดงั้นหรือ
ไม่เลยขอรับ
เพียงแต่นางงดงามมากจริงๆ
ข้าเพียงแต่อยากทราบว่า นางเป็นใครก็เท่านั้น
เอ๊ะ ใครกันนะ
ครอบครัวของเรา มีสาวน้อยหลายนางแวะมาหาอยู่เสมอ
หรือว่าจะเป็นหลานสาวของข้า
แต่พูดก็พูดเถอะ นายน้อยควอนนี่ช่างไร้หนทางเสียจริงนะ
ข้าไม่เข้าใจ
ถ้าท่านชอบพอหญิงสาว อย่างน้อยก็ควรพูดคุยกับนางสิ
ไม่ใช่มาถามเอาจากข้าอย่างนี้
แต่มันจะไม่เหมาะสมนี่ขอรับ
ตามธรรมชาติแล้ว ทั้งผึ้งและผีเสื้อต่างก็มองหาดอกไม้
และคนหนุ่มแน่นกำยำเช่นท่าน ไม่ควรจะมัวมาพูดถึงความเหมาะสมนะ
อย่างน้อยท่านน่าจะลองดักรอริมกำแพง
พอนางมาใกล้ๆ ค่อยส่งจดหมายให้นาง
"คุณหนูโซอ๊กที่รัก
ข้าเขียนมาอีกครา ด้วยความปรารถนาที่มีต่อคุณหนู"
"ตอนข้าอ่านจดหมายฉบับที่สามของท่าน
ทั้งใจและกายของข้าเต็มไปด้วยปีติ
ข้าไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรดี
เมื่อได้ยินว่าผู้สูงศักดิ์เช่นท่าน
ยอมเสี่ยงลักลอบเข้ามา เพียงเพื่อพบหญิงสาวธรรมดาเช่นข้า
มันทั้งทำให้ข้ามีความสุข และเป็นกังวลในเวลาเดียวกัน
แต่ถ้าหากข้า
ได้พบหน้าใต้เท้าสักครั้ง
แม้ต้องตาย ก็คงไม่มีอะไรต้องเสียดายแล้ว
ข้าจะรอท่านวันพรุ่งนี้ตอนย่ำรุ่ง
พรุ่งนี้ดวงตะวันจะสาดแสงไหมเจ้าคะ"
ลูกชายคนเล็กของใต้เท้าควอนสินะ
ข้าชื่อโชวอน
ท่านคือใต้เท้าโชวอนหรือขอรับ
เชิญท่านก่อนเลย
เช่นนั้นข้าไปก่อนนะ
ช่างเถอะ
คุณหนูโซอ๊ก
อย่าได้ตกใจไปเลย ท่านหญิง
ข้าเอง
โชวอน
ท่านมาทำอะไรที่นี่
มันจะมากเกินไปแล้วนะ
ข้าคงไม่ต้องมาถึงที่นี่ หากท่านจะยอมรับจดหมายกันบ้าง
แต่ท่านกลับปฏิเสธคำขอร้องของข้า
จะให้ข้าทำเช่นใดได้เล่า
ข้าไม่ได้เรียนท่านไปแล้วหรือ ใต้เท้า ว่าข้าไม่มีทางเลือกอื่น
ในยามที่ท่านนอนหลับอย่างสบายใจ
ข้ากลับต้องทนเจ็บปวดไม่สิ้นสุด
ข้าขอร้องให้ท่านพอเสียทีเถอะ ใต้เท้า
ข้ากับท่าน บนโลกใบนี้
เราไม่ได้ถูกลิขิตให้คู่กัน
ข้าตกเป็นภริยาของชายอื่นไปแล้ว
และจะซื่อสัตย์ต่อเขา
ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย
แปลว่าตอนนี้มีผีคั่นระหว่างเรา
เขาตายจากไป ตั้งแต่ก่อนจะได้วิวาห์กันเสียด้วยซ้ำ
ทำไมท่านจึงซื่อสัตย์ต่อเขานัก
นั่นเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
ทำไมสวรรค์ต้องส่งท่านมาบนโลกนี้
แต่ไม่ให้ข้าเป็นชายคนแรก ที่ได้พบท่านกันนะ
และแม้ไม่ให้ข้าเป็นชายคนแรก
เหตุใดจึงนำข้ามาพบท่านสายไปเช่นนี้ ทำให้ข้าต้องทรมานแสนสาหัส
เพราะอย่างนี้ข้าจึงชิงชังลิขิตสวรรค์นัก
ทำไมท่านต้องทำให้ข้าอับอายถึงเพียงนี้
ข้ามาที่นี่เพื่อหลบหนี จากโรคระบาดที่เมืองของข้า
แต่ข้ายอมตายเพราะมันเสียดีกว่า
ที่จะต้องอยู่ที่นี่และทนฟังคำครหานินทา
ท่านเกลียดข้าเพียงนั้นเชียวรึ
ถึงกับยอมตายเพราะกาฬโรค
ดีกว่าได้รู้จักข้า
ตั้งแต่เกิดมา
ข้าเพิ่งได้พบรักแรก หลังจากใช้ชีวิตมาถึง 29 ปี
เพียงเพื่อที่จะได้ยินว่า ข้าน่ารังเกียจยิ่งกว่าโรคร้าย
ชีวิตของข้าช่างไร้ความหมายอย่างที่สุด
- นางไปไหนแต่เช้า - ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นขอรับ
เราทำยังไงกันดี
มาทางนี้
ไม่ อย่าไปทางนั้นเจ้าค่ะ
ทางนี้
นั่นเจ้ารึเปล่า
เราพร้อมจะไปรึยัง
ข้าว่าข้าได้ยินเสียงอะไรบางอย่างนะ
ตายจริง ใครกันล่ะนี่
พี่หญิง…
ข้าหมายถึงท่านหญิงน่ะเจ้าค่ะ
พี่หญิงเหรอ
- หมายความว่ายังไงกัน - ไม่ใช่…
ทีแรกข้าอยู่ในสวน แล้วจู่ๆ ใต้เท้าก็โผล่มาจากไหนไม่ทราบเจ้าค่ะ
กลับห้องเจ้าไปซะ
เจ้าค่ะท่านหญิง
ท่านหญิง ข้า…
นี่น่ะหรือสาวน้อยที่ท่านหมายถึง
ใช่ขอรับท่านหญิง แต่…
ท่านหญิง ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ
ต้องไม่ให้พวกบ่าวไพร่มาเห็นเอาได้
เข้าไปซ่อนในนี้ก่อน
เร็วสิ
ท่านหญิง ออกมาเร็วเหลือเกินเจ้าค่ะ
ไม่เป็นไรหรอก
เชิญขึ้นเกี้ยวเลยขอรับท่านหญิง
วันนี้ข้ามีสัมภาระมาด้วย อาจจะหนักสักหน่อยนะ
ไปทางประตูทิศเหนือก็แล้วกัน
ขอรับท่านหญิง
ไปได้
ถ้าเจ้าส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว
เราจะเสื่อมเสียกันทั้งคู่นะ
ท่านหญิง
ขอบใจพวกเจ้ามากที่ทำงานหนัก
ท่านหญิง ไม่จำเป็นเลยขอรับ
ไปหาอะไรดื่มกันสักหน่อยสิ
สักชั่วโมงหนึ่งค่อยกลับมานะ
ขอรับ
นี่เจ้า…
ขอรับ
เจ้าแตะต้องแม่สาวน้อยคนนั้นแล้วหรือยัง
ก็ต้องยังสิขอรับ
นั่นมันผิดประเพณีนะขอรับ
เราเพิ่งจะได้พบหน้ากันเป็นครั้งแรก
สถานการณ์ช่างน่าอับอายเสียจริง
สาวน้อยที่เจ้าหลงรัก
กำลังจะเป็นอนุของสามีข้า
ข้าไม่รู้มาก่อนเลย
ถ้าหากข้ารู้สักนิด…
ที่ข้าพูด
เพราะข้าเห็นใจเจ้านะ นายน้อยอินโฮ
ผู้ชายกำลังหนุ่มแน่นเพิ่งได้พบรักแรก
กลับกลายเป็นเรื่องที่ไม่มีวันเป็นไปได้
โซอ๊กที่น่าสงสาร
นางเป็นแค่เด็กสาวแท้ๆ
ใครจะอยากมาเป็นอนุ ทั้งที่ยังไม่เคยได้ตกหลุมรักล่ะ
เมื่อนึกดูว่า ตอนอายุเท่านาง ข้าเป็นอย่างไร
ข้าก็เข้าใจนางได้เป็นอย่างดี
ท่านหญิง
หัวใจท่านช่างกว้างใหญ่ไพศาลนัก
ข้าประทับใจในน้ำใจของท่าน ที่มีต่ออนุภริยาของสามีเหลือเกิน
ผู้หญิงทุกคน
ปรารถนาที่จะมีความสุข
มีเพียงผู้หญิงเท่านั้น ที่เข้าใจหัวอกผู้หญิงด้วยกัน
ข้าคิดมาตลอดว่า
มันถูกต้องแล้วหรือ
ที่จะให้โซอ๊กที่แสนบริสุทธิ์ ต้องใช้ชีวิตในฐานะอนุภริยา
ไปตลอดทั้งชีวิตของนาง
เรามาช่วยกันหาทาง
ให้หนุ่มสาวสองคนไม่ต้องเจ็บปวดกันดีไหม
แต่ท่านหญิง
ข้าคิดว่าข้าต้องออกจากเกี้ยวนี้สักที
ข้าเจ็บจนจะทนไม่ไหวแล้ว
เจ็บเหรอ
คือว่า…
ตายจริง
ทำไมมันถึงแข็งขึ้นมาได้ล่ะ
ขออภัยจริงๆ ขอรับท่านหญิง
เราจะทำยังไงกันดี
พวกคนแบกเกี้ยวก็ใกล้จะกลับมาแล้ว
นายท่าน เกิดเรื่องแล้วขอรับ
ท่านหญิงจองเก็บของตั้งแต่เช้าตรู่
และออกเดินทางกลับบ้านที่กังฮวาแล้ว
ข้าจะเขียนจดหมาย และเจ้านำไปส่งให้นางทันที
ท่านหญิงจะลงโทษข้าก็ได้นะเจ้าคะ ข้าจะไม่แก้ตัวอะไรเลย
เก็บไว้เป็นความลับระหว่างเราก็พอ
ข้าเองก็เคยรักใครบางคน ก่อนที่จะแต่งงานกับสามีเหมือนกัน
มันเป็นความรักวัยรุ่น และเขาเป็นคนแรกที่ข้าชอบพอ
แต่ข้าก็ไม่อาจเปิดเผยมันออกมาได้
เพราะเขาเป็นคนที่ข้าไม่สมควรจะรัก
สุดท้ายข้าก็ลงเอย ด้วยการแต่งงานที่ข้าไม่เคยต้องการ
ข้าพยายามที่จะลืมเขา คิดว่าชะตาไม่ได้ลิขิตให้เราคู่กัน
แต่จนถึงบัดนี้ข้าก็ยังรู้สึกเสียดาย
เช่นนี้แล้วข้าจะไม่เข้าใจ ความรู้สึกของเจ้าได้อย่างไรกัน
ท่านหญิง…
ข้าสงสารเจ้าเหลือเกิน
ต้องมาที่นี่ตั้งแต่ยังสาว เพื่อจะติดอยู่ในกรงขังไปจนวันตาย
ดังนั้นถ้าเจ้ายังอยาก
แลกเปลี่ยนจดหมายกับนายน้อยควอนต่อไป
ข้าก็จะเก็บเป็นความลับ
จริงหรือเจ้าคะท่านหญิง
เก็บไว้เป็นความลับของผู้หญิงกันเถอะ
ได้เลยเจ้าค่ะ
นางไม่ยอมรับจดหมาย
นับประสาอะไรกับเปิดอ่าน
สาวใช้บอกว่านางไม่ยอมพบใครเลย และแทบจะไม่เดินไปไหน
ในเวลาว่าง
นางจะปักผ้าและอ่านหนังสือ
แต่ข้าไปพบข้อมูลอย่างหนึ่งเข้า
ก่อนหน้านี้ มีหญิงนางหนึ่งไปพบท่านหญิงจอง
และพูดเรื่องแย่ๆ ของนายท่าน
ทั้งเรียกนายท่านว่าเสือผู้หญิง และเตือนให้นางระวังตัวไว้
นางเป็นใครกัน
แม่ของคุณหนูโซอ๊กขอรับ
เห็นทีจะได้เวลาที่ข้าต้องออกล่าจิ้งจอกเสียแล้ว
ไม่ต้องตกใจไป
เจ้ารู้ใช่ไหมว่าข้าเป็นใคร
เจ้าค่ะ
ท่านเป็นลูกพี่ลูกน้องของท่านหญิงโช
พี่หญิงพูดถึงเจ้าไว้ดีมาก
เหตุใดเจ้าถึงได้หน้าตาเศร้าสร้อยนักล่ะ
ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ใต้เท้า
ให้ข้าเดาได้ไหม
ขอดูมือเจ้าหน่อยสิ
ส่งมือมา
(ควอนอินโฮ)
ตายจริง ท่านรู้ได้อย่างไรเจ้าคะ
ข้าได้ยินจากพี่หญิงแล้ว
นางบอกว่าให้ข้าหาทางช่วยเจ้า
ท่านหญิงโช…
และข้าเองก็อยู่ข้างเจ้าเหมือนกัน
ธรรมเนียมร้ายกาจที่บังคับให้ผู้หญิงมาเป็นอนุ ควรจะหมดไปได้แล้ว
พูดให้ชัดๆ ก็คือ
ข้าจะช่วยเจ้าเขียนจดหมาย
จริงหรือเจ้าคะใต้เท้า
จริงสิ
คืนนี้มาที่ห้องข้าสิ เบาๆ นะ
มีแต่พวกหูตาว่องไว อย่าลืมหยิบรองเท้าเข้ามาข้างในด้วย
ตกลงไหม
มีใครเห็นเจ้าไหม
ไม่มีแน่นอนค่ะใต้เท้า
เอาละ เราจะเริ่มกันเลยไหม
ข้าเขียนมาเองบ้างแล้ว
อยากลองอ่านดูไหมเจ้าคะ
แบบนี้ใช้ไม่ได้หรอก
จะว่ายังไงดี
เจ้าขอโทษมากเกินไปนะ
แต่มันเป็นความผิดของข้า
ผู้หญิงน่ะไม่ควรขอโทษ แม้ว่าจะเป็นความผิดของนางก็ตาม
ผู้ชายไม่ชอบหรอก
ถ้าอย่างนั้น ข้าควร…
เดี๋ยวข้าจะบอกให้ว่าเจ้าควรเขียนอะไร
แต่ว่า…
อะไรหรือ
มีปัญหาอะไร
ข้ามีนิสัยเสียอย่างหนึ่งมาตั้งแต่เด็ก
เวลาเขียนหนังสือข้าต้องนอนคว่ำน่ะเจ้าค่ะ
ไม่มีปัญหา
ข้าไม่ว่าอะไรหรอก เจ้าจะเขียนยังไงก็ตามสบาย
ก่อนอื่น เรามาทำให้เรื่องของเจ้า น้ำเน่ากว่านี้อีกสักหน่อย
บอกว่าเจ้ายอมตายเสียดีกว่าตกเป็นอนุ
แต่พ่อแม่บังคับเจ้า
ผู้ชายอายุเท่านั้นน่ะ ต่อต้านพ่อแม่โดยธรรมชาติอยู่แล้ว
ดังนั้นเขาจะอยู่ข้างเจ้าแน่
ไหนดูซิ
เริ่มที่บรรทัดนี้
จากนั้น
ข้าจดจำภาพที่เห็นท่านครั้งแรกไว้ในใจ
แม้รู้ว่าไม่ควร
แต่ไม่ต่างกับที่หยาดฝนเติมเต็มทะเลสาบ
หัวใจของข้าก็ถูกเติมเต็มเช่นกัน
ข้าชอบท่อนนี้จัง
หยาดฝนเติมเต็มทะเลสาบ…
งั้นรึ
ต่อสิ
อย่าให้เสียจังหวะ
แม้ว่าข้าควรจะหักใจ
แต่ข้ากลับห้ามตัวเองไม่ได้
เห็นไหมว่าเจ้าต้องโทษ พ่อหนุ่มน่าสงสารคนนั้นให้หมดทุกอย่าง
แต่เจ้าจะต้องไม่ขอโทษ
ถ้าหากเหตุการณ์นี้
ใต้เท้า…
เขียนต่อไปสิ
ถ้าหากเพราะเหตุการณ์นี้ ทำให้ข้าไม่ได้พบท่านอีก
ข้าก็จะไม่ถือโทษโกรธเคืองท่าน
เพราะในหัวใจของข้า นายน้อยควอนจะยังคง
เป็นดังวันที่เราได้พบกันครั้งแรกเสมอ
ทำไมท่านทำเช่นนี้เจ้าคะ
ถ้าท่านไม่หยุด ข้าจะร้องให้คนช่วย
ดูนั่นสิ
มาเห็นรองเท้าอยู่ในห้องเช่นนี้ ใครจะกล้าโทษข้าเล่า
ไม่ว่าเจ้าจะร้องหรือไม่
จะทำเช่นไรก็ตามสบาย
นายท่านทำให้ข้าทึ่งจริงๆ ขอรับ
ไม่ว่าจะใหญ่หรือเล็ก
หากบุรุษได้ตั้งเป้าหมายไว้แล้ว
เขาก็จะต้องใช้ความพยายามไม่ต่างกัน เพื่อทำให้มันสำเร็จให้ได้
การผ่านด่านประตูพรหมจารีก็ต้องยากอยู่แล้วสิ
โซอ๊ก
เช้านี้เจ้าเป็นอะไรไป
ฝันร้ายมาหรือ
เปล่าเจ้าค่ะท่านหญิง
ข้าเพียงรู้สึกไม่สบายเล็กน้อย
เพราะนายน้อยควอนหรือ
เปล่าเจ้าค่ะ
มองหน้าข้าสิ
มีสิ่งที่เจ้าพูดกับข้าไม่ได้ด้วยหรือ
ไม่มีอะไรจริงๆ เจ้าค่ะท่านหญิง
แต่…
ท่านั่งของเจ้าดูไม่สบายพิกล
ลูกพี่ลูกน้องข้าอยากเจอเจ้าเมื่อวาน ได้เจอกันไหมล่ะ
ไม่เจอหรอกเจ้าค่ะ
ข้าหมายถึง เราพบกัน แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกนะเจ้าคะ
ระหว่างพวกเจ้าสองคนมีอะไรสินะ
เขาบอกข้าว่าจะช่วยเขียนจดหมาย และบอกให้ข้าไปที่ห้องของเขา
ห้องเขาหรือ
จากนั้น…
จากนั้นเขา…
ไม่นะ
แปลว่าเขาช่วยเจ้า มากกว่าแค่เขียนหนังสือใช่ไหม
ข้าควรทำอย่างไรดีเจ้าคะท่านหญิง
แย่ละ
ทำไมเจ้าไม่ขัดขืนเขาล่ะ
ข้าไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
และข้าเองเป็นคนตัดสินใจไปที่นั่น
นี่มันวุ่นวายแท้ๆ
หัวใจเจ้าอยู่กับนายน้อยควอน กายเจ้าตกเป็นของโชวอน
แต่กำลังจะต้องแต่งงานกับใต้เท้ายู
ท่านหญิง
พวกบ่าวไพร่จะได้ยินเรานะ
ข้าจะโดนไล่ตะเพิดไหมเจ้าคะ
ไล่ตะเพิดรึ ได้ยังไง
เจ้าจะโดนไล่ก็ต่อเมื่อมีคนรู้เข้า
แต่นี่มีแค่ข้าคนเดียวที่รู้
ท่านหญิง
ไหนๆ เจ้าก็จะต้องตกเป็นอนุอยู่แล้ว
และเจ้าเองก็มีชายที่เจ้ารักแล้ว
แค่หลับนอนกับชายอีกคนจะเป็นไรไป
จะไม่เป็นอะไรจริงๆ หรือเจ้าคะ
เจ้านี่ไม่รู้เดียงสาจริงๆ
ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ แล้วใครจะมาว่าอะไรเจ้าได้
ท่านหญิง หากข้าไม่ได้พบท่านละก็
ข้าคงไม่รู้จักวิธีใช้ชีวิตบนโลกนี้เป็นแน่
คนทั่วไปไม่รู้เรื่องเหล่านี้หรอกนะ
แต่หญิงชั้นสูงทั้งหลาย
ต่างก็มีชู้รักหนึ่งหรือสองคนกันทั้งนั้น
จริงหรือเจ้าคะ
แล้วหน้าที่ของสตรี ตามที่ตำราว่าไว้ล่ะเจ้าคะ
ตำราก็คือตำรา ชีวิตจริงน่ะมันอีกเรื่อง
เหมือนที่ชีวิตจริงของผู้หญิงเรา ต้องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักอย่างไรล่ะ
ใครๆ ต่างก็ทำ ใครๆ ต่างก็รู้
แต่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา
ตายจริง
แล้วท่านหญิงมีชู้รักหรือเปล่าเจ้าคะ
เงียบเลย อย่าพูดจาไร้สาระสิ
แล้วจากนี้ไป เจ้าเรียกข้าว่าพี่หญิงเถอะนะ
ได้จริงๆ หรือเจ้าคะ
ข้าจะตอบแทน ความรักความเมตตาของท่านอย่างไรดี
ข้าแทบพลิกภูเขาหาของพวกนี้เลยนะเจ้าคะ
ขอบใจเจ้ามากนะ
แต่ข้าไม่เคยเห็นท่าน ทาเล็บมาก่อนเลยนะเจ้าคะ
จวนจะสิ้นฤดูร้อนแล้ว
ข้าก็อยากจะดูสวยงามบ้างนี่
นายหญิงละก็
เสร็จแล้ว
หวังว่ามันจะติดทนถึงหิมะแรก และนำพาความรักมาให้ข้านะเจ้าคะ
ใต้เท้าโชวอน
อ้อ เจ้าคือ…
คุณหนูโซอ๊กเล่าให้ข้าฟังในจดหมายแล้ว
ว่าท่านสนับสนุนพวกเราอย่างมาก
ไม่เป็นไรเลย
ข้าไม่รู้จะตอบแทนท่านอย่างไรดี
ข้าขอน้อมรับคำแนะนำจากท่านนะขอรับ
อยากให้ข้าช่วยอะไรก็แวะมาได้เสมอนะ
ได้เลยขอรับ แล้ว…
ถ้าข้าจะรบกวนท่าน นำจดหมายนี้ไปให้คุณหนูโซอ๊กได้ไหมขอรับ
ได้สิ
เจ้านี่เรียนรู้ไวดีนะ
จริงหรือเจ้าคะ
ข้าเก่งขนาดนั้นแล้วหรือ
ข้ามั่นใจว่าใต้เท้ายูจะต้องพอใจมากเป็นแน่
ที่เจ้าฝึกฝนมาอย่างดีเช่นนี้
ต้องขอบคุณท่านเจ้าค่ะ ใต้เท้า
ด้วยความยินดี
การฝึกฝนน่ะสำคัญเสมอล่ะ
ว่าแต่
ใต้เท้ายูอายุสักเท่าไรหรือเจ้าคะ
ข้าเดาว่าน่าจะราว 40 ปีเห็นจะได้นะ
อย่างนั้นเขาก็แก่มากแล้วสิเจ้าคะ
เขาแก่กว่าพ่อของข้าเสียอีก
เช่นนั้นเจ้าก็ต้องฝึกฝนให้ดี และให้ความสำราญแก่เขานะ
และอย่างน้อยมันก็ดีกว่า ต้องอยู่กับแม่ช่างตำหนิของเจ้าไม่ใช่หรือ
ก็จริงเจ้าค่ะ แต่…
เจ้านกน้อยของข้าดูเศร้าอย่างนี้
เห็นทีข้าจะต้องเล่าเรื่องตลกให้ฟังหน่อยแล้ว
เรื่องอะไร
เรื่องอะไรเจ้าคะ
ครั้งหนึ่งแม่ของเจ้าเองก็เคยมีชู้รักนะ
จริงหรือ
ตอนที่พ่อของเจ้าไปเมืองจีน
นางมัวแต่เสพสมอยู่กับชู้รัก
กระทั่งตอนพ่อเจ้ากลับมาแล้ว นางก็ยังตอแยเขาไม่ห่าง
แต่สุดท้ายชู้รักก็ทิ้งนางไป
นั่นเป็นเพราะผู้หญิงตามตอแยผู้ชายยังไงล่ะ
อย่าได้ทำเช่นนั้นเชียว
เข้าใจหรือไม่
แล้วท่านไปล่วงรู้ เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไรเจ้าคะ
เพราะชู้รักคนนั้นก็คือข้าเอง
ตายจริง
อะไรกัน
ข้าไม่เชื่อหรอก
มันจะบังเอิญขนาดนี้ได้อย่างไร
เจ้าพูดถูกนะ
จะเรียกว่าเป็นเคราะห์กรรมก็ได้
เจอแล้ว
ข้าจับได้แล้ว
ชะตาของวันนี้จะเป็นอย่างไงเจ้าคะ
สีเหลืองหมายถึงโชคดี
และสีขาวหมายถึงโชคร้าย ข้าพูดถูกไหม
แปลว่าวันนี้เราจะมี ทั้งโชคดีและโชคร้ายหรือเจ้าคะ
นั่นกังฮวาสินะ
ฝนตกแล้วนะนายท่าน
- รีบไปกันเถอะ - ขอรับ
นายหญิง
ท่านมีแขกมาหาเจ้าค่ะ
ข้าไม่รู้ว่าเขามีธุระอะไร
แต่ในเมื่อข้าอยู่ลำพังที่นี่ เจ้าไปบอกบุรุษผู้นั้นให้ไปเสียเถอะ
แต่…
ใต้เท้าเดินทางฝ่าฝนมาไกล
และเปียกโชกทั้งตัวเลยนะเจ้าคะ
เช่นนั้น…
พวกเจ้าไปก่อนเถอะ
ขอรับนายหญิง
ท่านหญิง
ทำไมท่านถึงได้ไม่รู้จักละอายเช่นนี้
ท่านมาที่นี่เพราะรู้ว่าพ่อแม่สามีข้าไม่อยู่
เพราะหนีภัยโรคระบาด
ข้าต้องทำอย่างไรอีก ท่านจึงจะหยุดเสียที
ข้าจะหยุด
ข้ามาเพื่อบอกลา
แม้ว่าข้าจะเป็นลูกชายคนโต ของครอบครัวที่มั่งคั่ง
แต่ข้าก็เป็นได้เพียงคนชั่ว
จนถึงวันนี้ข้าไม่เคยทำสิ่งที่มีความหมายเลย
และมันน่าขันที่ชีวิตต่ำต้อยของข้า
จะไล่ตามความรักจากท่าน
ท่านก็รู้ว่านั่นไม่ใช่ประเด็น
ข้ารู้ว่าข้าไม่คู่ควรกับหัวใจท่าน
แต่ท่านจะเป็นรักสุดท้ายของข้า
ข้าได้กระทำความเสื่อมเสีย
ข้าจะออกเดินทางพรุ่งนี้
ไปยังแผ่นดินจีนที่กว้างใหญ่
ข้าจะปล่อยวาง ความเจ็บปวดและความเหงาของข้า
และจากนี้ต่อไป
ท่านจะไม่ต้องอดทนกับข้าอีกแล้ว
ถ้าหากว่า
ท่านอยากจะสั่งเสียกับข้าบ้าง
ข้าจะไปแวะพักที่วัดใกล้ๆ นี้นะ
ไม่สิ ไม่
จะมีบุรุษผู้ใดอ่อนแอเช่นข้าอีกเล่า
ข้าไม่ควรเลย
นายท่าน ทำไมเราถึงไม่กลับกันล่ะขอรับ
ข้าเรียนท่านแล้วว่า ท่านหญิงจองไม่มาหรอกขอรับ
ใจเย็นๆ สิ
นางจะมาแน่
ท่านมาที่นี่
ท่านมาที่นี่จริงๆ
ข้ามาเพราะมีเรื่องจะบอกท่าน
ข้ามาเพราะ…
ไปตรงโน้นกันเถอะ
ท่านจะพาข้าไปไหน
ไปที่ที่ไม่มีใครเห็นเราไง
ท่านหญิง
ได้โปรดอย่าเข้าใจข้าผิด
ข้ามาที่นี่
เพราะข้าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง
ท่านจะต้องเสี่ยง…
คนของข้า มานี่
ช่วยนำท่านหญิงจองไปส่งที่บ้านด้วย
เราจะกลับโซลกัน
เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า
เขาปล่อยข้า…
เขายอมปล่อยข้าแล้วจากไป
แสดงว่าเขาไม่ได้คิดกับข้าเล่นๆ เท่านั้น
ข้ารู้ตัวมาตลอดว่าข้ารู้สึกเช่นนี้
ทำไมข้าไม่ระวังให้ดีกว่านี้
ทำไมข้าถึงมั่นอกมั่นใจนัก
ว่าจะควบคุมความรู้สึกตัวเองได้
แม้เจ้าจะยอมจำนนต่อความรัก
แต่อย่าได้เสียเกียรติในตนเองเลยนะ
เจ้าได้พยายามทำทุกทาง เพื่อที่จะรักษาพรหมจรรย์ไว้
อย่าลืมเรื่องนั้นเสียล่ะ
ข้าช่างโง่เขลาเหลือเกิน
ข้ามีความรู้เรื่องความรักเพียงน้อยนิด
ข้าไม่อาจ…
ข้าไม่อาจลบเขาออกจากใจได้เลย
ข้าควรทำอย่างไรเจ้าคะ
คืนนี้ข้านอนไม่หลับเพราะมัวแต่คิดถึงท่าน
ไม่ดีกว่า ฟังดูสิ้นหวังเกินไป
ทำไมช้าจังล่ะเจ้าคะ
นายท่านโชมาเจ้าค่ะ ท่านหญิง
กลับห้องเจ้าไปก่อน
เจ้าค่ะ
เจ้าจะถลำลึกกับการแก้แค้นเกินไปรึเปล่า
ครานี้แม่สาวน้อยถึงกับหมดเรี่ยวหมดแรง
ข้าก็แค่ทำเต็มที่เหมือนทุกครั้ง
หญิงสาววัยนางตั้งครรภ์ได้ง่ายนะ
ข้าคิดว่าข้าคงต้องไปกังฮวาอีกรอบ
ชัยชนะอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว
ยินดีกับเจ้าด้วยนะ
เสือถึงจะติดกับดักแล้วก็ยังไม่เชื่อง
ดังนั้นระวังด้วยล่ะ
ท่านเตรียมรางวัลเหมาะๆ ไว้ให้ข้าก็แล้วกัน
ข้าชอบน้ำหอมเยอะๆ
ท่านหญิงเจ้าคะ แม่ของโซอ๊กมาเจ้าค่ะ
ไม่ต้องตกใจหรอกนะ
เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้าเอง
ได้ยินเรื่องของท่านมาเยอะทีเดียว ท่านหญิง
ไหนๆ เราก็จะเกี่ยวดองกันแล้ว
ยินดีที่ได้รู้จัก
ข้าขอตัวก่อน
อ้อ ใช่
ลูกสาวของท่านเฉลียวฉลาดมากทีเดียว
คงจะฉลาดเหมือนแม่
เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะท่านหญิง
ท่านหญิง ขออภัยขอรับ
ข้าพยายามหยุดเขาแล้ว แต่เขาก็รีบร้อนเข้ามาขอรับ
ขอเราอยู่ตามลำพังสักครู่นะ
ท่านยังคงไม่ดีใจที่ได้เจอข้าอยู่หรือ
ข้าเร่งเดินทางมาที่นี่ เพราะอยากพบท่านอีกครั้ง
"หญิงสาวที่เปี่ยมไปด้วยความทะนง ผู้ที่คิดว่าจะต้านทานข้าได้
ในที่สุดก็ถูกครอบครอง
นางยอมมอบทุกสิ่งให้ข้า
ประตูที่ถูกปิดตาย ได้เปิดอ้าออกด้วยสัมผัสละมุนของข้า
ภายนอกนางเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง
แต่ภายในช่างรู้สึกดีเหลือเกิน
กับสตรีคนอื่น ข้าใช้กลวิธีมากมายเพื่อสร้างความหฤหรรษ์
แต่กับนาง ข้ารู้สึกเหมือนลอยละล่องผ่านปุยเมฆ
นับเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ แม้แต่กับตัวข้าเอง
ข้าแตะถึงจุดสูงสุดหลายต่อหลายครั้ง ได้สัมผัสความสุขสมจนนับไม่ถ้วน
สิ่งที่ข้าได้ประสบ
คือความผสมผสานลงตัว
ความสุขจากการร่วมรัก อยู่ได้นานกว่าความพอใจในกามารมณ์
สำหรับข้า นี่นับเป็นครั้งแรก
ดังนั้นข้าจึงได้ให้ปฏิญาณสำหรับตอนนี้ ว่าข้ามีความรักนิรันดร์ให้นาง
ในความจริงแล้ว มีชั่วขณะหนึ่ง ที่ข้ารู้สึกว่าข้าจริงใจ
ความสุขสมเกินต้านทานเช่นนี้ มีอยู่จริงด้วยหรือ
แต่ข้ามีข่าวร้ายจะต้องบอก
แม้ว่าข้าควรจะรีบกลับไปหาท่านเพื่อรับรางวัล
แต่ข้าคงจะต้องไปช้าสักหน่อย
ข้าไม่คิดว่า ความปรารถนาที่มีต่อนางจะยาวนานนัก
แต่อย่างที่ท่านเองก็คงรู้
ความสุขจะมีค่ามากที่สุก ยามที่เราเพิ่งได้รับมัน
และในขณะนี้ข้าก็ห้ามใจตัวเองไม่ไหวจริงๆ
ด้วยความปรารถนา
ต่อพี่หญิงอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
โชวอน"
นางแค่ไม่เคยผ่านมือชายมาก่อน
พรหมจรรย์ก็อย่างนี้ล่ะ
ท่านเคยไปเมืองปักกิ่งหรือยังเจ้าคะ
ทำไมท่านถึงถามล่ะ
ข้าได้อ่าน "บันทึกการเดินทางสู่จีน" ของยอนัม
เขียนไว้ว่าตลาดที่ใหญ่ที่สุดในปักกิ่ง กินพื้นที่ร้านค้ากว่า 27,000 ร้าน
ข้าหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้ไปบ้าง
ที่นั่น
เราอาจบอกใครๆ ได้ว่าเราแต่งงานกัน และจะไม่มีใครว่าอะไรเราได้
ผู้หญิงบอบบางเช่นท่าน จะเดินทางไกลเพียงนั้นได้อย่างไร
ในโลกนี้มีการพบกันสองรูปแบบ
แบบหนึ่งคือราชากับข้ารับใช้
อีกแบบคือการพบกันของชายหญิง
เมื่อตอนนี้ข้าได้มีประสบการณ์ล้ำค่า ในการได้พบกับท่านแล้ว
จะมีสิ่งใดอีกเล่าที่ข้าทำไม่ได้
ทำไมท่านถึงมองข้าอย่างนั้นล่ะ
ได้สิ ไว้เราไปที่นั่นกัน
ใต้เท้า คราวนี้ท่านอยู่นานกว่าทุกครั้งนะขอรับ
งั้นรึ เราอยู่ที่นี่นานเท่าไรแล้วล่ะ
ท่านถึงกับลืมวันเวลาไปแล้ว
สิบวันแล้วขอรับ
แล้วคราวนี้ท่านจะไม่วาดภาพ กิจกรรมของท่านหรือขอรับ
ข้าไม่อยากน่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
ไม่แปลกใจเลย ท่านคงได้พบกับผู้หญิงของท่านแล้ว
คนที่สวรรค์ลิขิตมาให้
ว่าไงนะ
ข้าดูเหมือนคนโง่อย่างนั้นรึ
ไม่ครับ นายท่านดูแปลกไป
ดูพูดเข้าสิ
บทกวีของซูดงโพกล่าวว่า เขารู้สึกเศร้าทุกครั้งเมื่อสิ้นฤดูใบไม้ผลิ
แต่มันกลับไม่สนใจไยดีและจากไป
ข้าได้ผ่านฤดูใบไม้ร่วงมาหลายครั้ง
แต่ไม่มีครั้งไหนเลย
ที่จะทำให้ข้าคิดถึงอย่างสุดหัวใจเช่นนี้
แต่ฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้
การได้อยู่กับท่านสอนข้า
ว่ามันมีสิ่งใดให้คิดถึง
นายหญิงของเจ้าอยู่ไหม
ไปบอกนางว่าข้ามาทวงสัญญา
เร็วสิ
นายท่าน
นายหญิงกำลังอยู่กับแขกคนสำคัญ
และฝากข้ามาเรียนให้ท่านมาใหม่วันหลัง
นางฝากจดหมายมาด้วย
"ในจดหมายของเจ้า ดูเหมือนว่าเจ้าจะตกหลุมรัก
แต่เจ้ากลับปฏิเสธที่จะยอมรับมัน
การตะเกียกตะกายขึ้นจากหนองน้ำ
ดูไม่ค่อยเป็นเจ้าเลยว่าไหม
คนเราน่ะไม่เปลี่ยนไปหรอก
แต่เมื่อชายเจ้าชู้เปลี่ยนไปแล้ว เขาจะไม่มีวันกลับไปเป็นเช่นเดิม
ข้าเฝ้ารอเวลาที่เราจะได้พบกัน แต่ตอนนี้ข้าเริ่มจะเหนื่อยแล้ว
ตอนนี้ข้ามีความสุขดีกับคนรักคนใหม่
ดังนั้นไว้พบกันคราวหลัง
อีกเรื่องหนึ่ง ข้าไม่อาจแน่ใจได้ว่า
รอยเลือดที่เจ้าส่งมาให้ข้า เป็นเลือดของนางจริงหรือไม่
อาจเป็นเลือดหมู หรือเลือดกระต่ายก็ได้"
ท่านมัวแต่มาอยู่ที่นี่ คงไม่ได้ยินข่าวคราวข้างนอกเลยใช่ไหมเจ้าคะ
คราวนี้มีแพะออกลูกเป็นแกะหรือยังไง
มีท่านผู้ตรวจการอยู่ในห้องข้างๆ นี่
ข้าได้ยินพวกเขาพูดว่า
จะปราบปรามพวกคาทอลิก ที่ก่อความวุ่นวายกับประเพณีของเรา
ก่อความวุ่นวายกับประเพณี
พูดอย่างกับว่า พวกเขาเอาแต่ร่วมหลับนอนกันอย่างนั้นแหละ
ตายจริง ท่านรู้ได้อย่างไรกัน
พวกเขาบอกว่าคาทอลิกน่ะ ปฏิบัติกับทุกคนเท่าเทียมไม่เลือกชนชั้น
ไม่แบ่งแยกชายและหญิง
และอนุญาตให้ร่วมรักกันได้ตามต้องการ
ข้าได้ยินมาว่ามีหญิงชั้นสูงเข้าร่วมด้วย
แถมยังหลับนอนกับบุรุษบางคน
หญิงชั้นสูงหรือ
พวกนั้นบอกไหมว่านางชื่ออะไร
ท่านก็รู้ ท่านหญิงจองที่อยู่กังฮวายังไงล่ะ
ท่านหญิง ใต้เท้าโชวอนอยากพบท่าน
ให้เขาเข้ามา
คราวนี้ท่านชักจะทำเกินไปแล้วนะ
พี่เขยของเจ้ากำลังจะกลับมาแล้ว
และข่าวดีก็คือ โซอ๊กกำลังตั้งครรภ์
การป้ายสีท่านหญิงจอง ไม่ได้อยู่ในแผนของเรานี่
เจ้าพอใจกับของขวัญของพี่เขย ที่เจ้ากับโซอ๊กได้เตรียมไว้ไหมล่ะ
ข้าอยากให้ท่าน
อย่าลากนางเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องนี้
ยังจะพูดถึงหญิงที่น่าสงสารนั่นอีกหรือ
เจ้าจะไม่โดนหางเลขหรอก สบายใจได้
ท่านจะเอาอย่างไร
เจ้าตกหลุมรักนางลึกเชียวนะ
ถึงกับลืมคนที่อยู่ในใจเจ้ามาทั้งชีวิต
ความซื่อสัตย์ของชายสูงศักดิ์ มันอ่อนแอถึงเพียงนี้เชียวรึ
ท่านเป็นใครถึงมาพูดเรื่องความซื่อสัตย์
ตลกดีที่ได้เห็นท่านเมื่อคืน
เจ้าจะเล่นสนุกเท่าใดก็ได้
แต่จะบอกว่าข้าทำไม่ได้เหรอ
ข้าไม่เคยไม่ซื่อสัตย์กับเจ้า
ถ้างั้นเจ้าก็ลองดูสิ ตัดหัวควอนอินโฮเลย
คิดว่าข้าจะไยดีรึ
เรากำลังจะไปปักกิ่ง
เราเหรอ
เจ้าบอกว่า "เรา" เหรอ
หมายถึงเจ้ากับข้าสินะ
น่าเสียดาย เพราะข้าไม่เคยนึกอยากไปเลย
แล้วถ้าข้าบอกว่าเจ้าไปไม่ได้ล่ะ
ข้าจะไม่นั่งดูเฉยๆ แน่
แล้วเจ้าจะทำอะไรได้
คิดว่าคนอื่นเขาจะเชื่อลมปากเจ้าหรือ
เจ้าก็รู้ว่าตัวเองน่ะไม่มีอะไรเลย
นอกจากเป็นเสือผู้หญิงชื่อกระฉ่อน
เอาละ
ปล่อยให้ท่านหญิงจองไปเมืองจีนซะ
แต่เจ้าต้องอยู่ที่นี่
มันจะพิสูจน์ว่าเจ้าไม่ได้ข้องเกี่ยวกับคนพวกนั้น
ข้าไม่คิดว่า
เจ้าจะตกหลุมรักนางหรอกใช่ไหม
ไม่ แน่นอนว่าไม่
ข้าก็คิดแบบนั้นแหละ
แน่ล่ะสิ เจ้าไม่ควรเป็นเช่นนั้น
ทีนี้ก็ไปได้แล้ว
ข้ารู้ว่าลูกพี่ลูกน้องที่แสนฉลาดของข้ารู้ดี
ว่าจะต้องพูดสิ่งใดกับนางผู้นั้น และจะต้องทำอย่างไร
ลาก่อน น้องข้า
ที่กรุงโซล
มีข่าวลือว่ากลุ่มคาทอลิกจะต้องถูกสอบสวน
ดังนั้นต้องระวังและอยู่ให้ห่างไว้
แม้ว่าข้าควรจะเป็นผู้พาท่านไป
แต่ท่านล่วงหน้าไปปักกิ่งก่อนจะดีกว่า
แล้วข้าจะอธิบายเหตุผลให้ท่านฟังทีหลัง
ท่านหญิง ตอนนี้นายท่านไม่อยากพบใครทั้งนั้น
เป็นไปไม่ได้หรอก
เจ้าได้บอกเขาไหมว่าข้าคือคนที่มาหา
ใต้เท้า ท่านอยู่ในนั้นไหม
นี่ข้าเอง ฮียอน
อ้อ ท่านเองหรือ
ข้ามีเรื่องจะต้องพูดกับท่าน
เรื่องอะไรเล่า
ทำไมท่านถึงอยากให้ข้าล่วงหน้าไปก่อน
ข้ามีธุระจะต้องจัดการ
ถ้าท่านไม่ตั้งใจจะปฏิเสธข้า
ข้าขออยู่รอท่าน แล้วเราไปพร้อมกันได้หรือไม่
ไม่ได้
หมายความว่าอย่างไร
หมายความว่า
มันไม่มีประโยชน์หรอก
ข้าไม่เข้าใจ
ท่านแน่ใจหรือว่า
จะตามมาหาข้าที่ปักกิ่ง
ตอนนี้เราพบกันด้วยสองเหตุผลเท่านั้น
และสำหรับข้า มันนานเกินไปแล้ว
ปกติข้าไม่เคยเป็นเช่นนี้
เพราะฉะนั้นก็ช่วยไม่ได้หรอก
ถ้าอย่างนั้น
ขอข้าถามอะไรอีกอย่างหนึ่ง
ทุกสิ่งที่ท่านเคยพูดกับข้า
ทั้งหมดนั้นไม่จริงเลยหรือ
ข้าเคยคิดว่าข้าเปลี่ยนไปแล้ว
แต่เดาว่าธรรมชาติของมนุษย์ไม่ได้เป็นเช่นนั้น
ทันทีที่ข้ารู้ว่าท่านรักข้า
ความรักของข้าก็แปรเปลี่ยน
ทำไมท่านทำเช่นนั้น
ท่านไม่ควรรักข้าเลย
ข้าขอโทษ ข้าก็เป็นเช่นนี้แหละ
แม้แต่ข้าเองก็ทำอะไรไม่ได้
ทำไมท่านถึงทำกับข้าเช่นนี้
ข้าทำอะไรผิดหรือ
หากท่านอยากรู้ละก็ ข้าจะบอกให้ก็ได้
ความผิดพลาดแรกคือการที่ท่านพบข้า
ความผิดพลาดที่สอง คือการที่ท่านฟังสิ่งที่ข้าพูด
ความผิดพลาดที่สาม
คือการที่ท่านไม่ยอมไปจากข้า
ในยามที่ข้าให้โอกาสท่านแล้ว
ดังนั้นข้าจึงต้องบอกท่านว่า ข้าช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ
พอแล้ว พอที
ทำไมท่านถึงเปลี่ยนเป็นคนละคน ในเวลาชั่วข้ามคืนเช่นนี้
ถ้านี่เป็นการแกล้งกันเล่นละก็ ได้โปรดหยุดเถอะ
หัวใจข้าปวดร้าวไปหมดแล้ว
ข้าแทบหายใจไม่ออก
ท่านต้องมีเหตุผลอื่นสิ
หนทางไปปักกิ่งนั้นไกลนัก เพราะฉะนั้นท่านควรไปได้แล้ว
ใต้เท้า
ตลอดเวลาที่ผ่านมา
ท่านก็โปรยเสน่ห์และล่อลวงหญิงสาวเช่นนี้หรือ
พอเสียที ท่านหญิง
พฤติกรรมเช่นนี้ ไม่ควรออกมาจากหญิงสูงศักดิ์เช่นท่าน
ทำไมท่านถึงไม่รู้สึกรู้สาเสียบ้าง
ยังรออะไรอยู่อีก
พาท่านหญิงออกไปซะ
ท่านหญิง
ท่านนี่ไร้ความปรานีเสียจริง
แล้วเรื่องนี้จบอย่างไรหรือ
หญิงสาวผู้ซื่อสัตย์และน่าสงสาร
ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน
ไม่ยอมไปเมืองจีน
แต่กลับไปที่เมืองกาฬโรคของนาง
ช่วยรักษาคนป่วยไข้ เพื่อไถ่บาปที่น่าอายของตัวเอง
แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง
นางไม่ยอมทั้งดื่มหรือกิน
และใช้ชีวิตราวกับศพเดินได้
ดังนั้นชายผู้นี้ก็ทำตามแผนที่วางไว้สำเร็จ
สิ่งนี้เป็นเครื่องยืนยันการครอบครอง
ที่ยิ่งกว่าเลือดพรหมจรรย์ของนางเสียอีก
และการบรรลุเป้าหมายทั้งหมดของเขา
เขาควรจะได้รับรางวัล
และด้วยสิ่งนั้น เราทั้งคู่
ก็จะได้พบตอนจบที่มีความสุขเสียที
ท่านนี่ช่างลึกลับเสียจริงนะ
ข้านึกว่าข้ารู้จักท่านดี
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าข้าไม่รู้อะไรเลย
ความอยากครอบครองและความอยากทำลาย
สตรีต่างมีแต่สองสิ่งนี้จริงๆ
แล้วอย่างไรล่ะ
แล้วข้าควรจะต้องไปทางไหน
ข้าจะไม่มาพบท่านอีก
แม้จะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หากพยายามไขว่คว้าสิ่งที่ไม่มีวันได้มาน่ะหรือ
มันก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ
ลาก่อน
ข้ากลัว
เมื่อคิดว่าข้าเองจะต้องได้รับความเจ็บปวด
ที่ข้ามอบให้ผู้อื่นมาโดยตลอด
มันช่างน่าสะพรึงกลัว
ท่านหญิง
ใต้เท้าโชวอนให้ข้านำจดหมายมาให้ท่าน
ข้าไม่รู้จักเขา
เจ้าไปเสียเถอะ
ท่านหญิงขอรับ ท่านหญิง
"ข้าสอบเข้าเป็นขุนนางไม่ผ่าน
ข้าต้องกลับไปอยู่ต่างเมือง เพื่อจะมุ่งมั่นศึกษาเล่าเรียน
แต่ข้าอยากพบท่านเป็นครั้งสุดท้าย"
"ข้าต้องขอสารภาพว่า ข้าหลอกลวงท่านมาพักหนึ่งแล้ว
ไม่นานหลังจากข้ามาอาศัยอยู่ที่นี่
ข้าก็ได้ตกเป็นของใต้เท้าโชวอน
แต่หลังจากที่ข้าได้พบท่าน หัวใจของข้าก็เปลี่ยนไป
การที่ข้าได้เรียนรู้จากเขาเป็นคนแรก ร่างกายของข้าก็คุ้นเคยกับเขา
และมันทำให้ข้าต้องทุกข์ทรมานใจมาตลอด
ดังนั้น
ทีแรกข้าตั้งใจจะบอกท่านตามตรง ว่าขอให้เราหยุดแลกเปลี่ยนจดหมายกันเสีย
แต่ใต้เท้าโชวอนเห็นว่ามันน่าสนุกดี
จึงให้ข้าเขียนจดหมายหาท่านต่อไป
ข้ารู้ว่ามันผิด แต่ข้าก็ไม่อาจปฏิเสธ
คำสั่งของคนที่ข้ารักได้
ไม่นานมานี้
ข้าพบว่าใต้เท้าโชวอน ได้หลับนอนกับท่านหญิงจอง
ข้าจึงเศร้าโศกสุดประมาณ และเขียนจดหมายฉบับนี้ทั้งน้ำตา"
ถ้าหากไม่ใช่กาฬโรค
แล้วท่านหญิงของข้าจะเป็นอะไรไปได้
ข้าควรจะพาใต้เท้าโชวอนมาที่นี่
"อย่าได้พยายามตามหาว่าข้าเป็นใคร
ท่านหญิงจองได้หลับนอนกับใต้เท้าโชวอน
ผู้ซึ่งอาศัยอยู่ที่บ้านใต้เท้ายู
ลองถามเขาดูก็ได้
เขารู้เรื่องดีทุกอย่าง
ท่านหญิงจองถึงกับล้มป่วย
จากความสะเทือนใจสุดขีด ที่รู้ว่าถูกเขาหลอกลวง"
วันนี้ดูท่าทางจะสนุกสนานดีนะ
ดื่มแต่หัววันอีกแล้วหรือเจ้าคะ
ข้าได้ยินว่าคณะเต้นรำจะมาแสดงที่นี่
ทำไมท่านไม่มากับพวกเราล่ะ
เจ้าเป็นใคร
ไปบอกนายเจ้านะ ว่าคราวหน้าให้ส่งคนที่ว่องไวกว่านี้มา
นี่เจ้าคือนักรบต้นพลับไม่ใช่หรือ
เจ้าพูดอะไรกันแน่
เจ้านอนอยู่ใต้ต้นพลับ
รอให้ผลไม้ตกลงมาใส่ปากตัวเอง
ไม่ใช่หรือ
เป็นเรื่องจริงหรือที่ท่าน หลับนอนกับพี่สะใภ้ของข้าแล้ว
ใช่ แต่ความผิดเป็นของข้าคนเดียว
ข้าผิดเองทั้งหมด
หลังจากทำแล้ว
เจ้าก็ทิ้งนางรึ
นั่นไม่ใช่ความผิดข้า
ข้าเพียงแต่ขอให้มันยุติลง
ไอ้ชั่ว
ข้าจะลงโทษเจ้าที่ล่วงเกิน ครอบครัวข้าและพี่สะใภ้ของข้า
บอกมาตามตรงเถอะว่าเจ้าหึงหวง
หุบปากนะ ไอ้เวร
เจ้าจะฆ่าคนจริงๆ หรือ
เมื่อเวลาผ่านไป มันก็จะจางหายไปเอง
ไปเสียเถอะ
ข้ามีคนที่ต้องไปพบ
ท่านหญิง
ท่านเป็นอะไรไหมเจ้าคะ
นายท่าน
นายท่านขอรับ
เกิดอะไรขึ้น
นายท่าน ไปพบหมอเถอะขอรับ
พา…
พาข้าไปหานาง…
ข้าเพียงแต่แสร้งทำว่ามันเป็นความจริง
แต่ท้ายที่สุด
มันกลับกลายเป็นความจริง
ข้าไม่ได้บอกนายท่านแล้วหรือ ว่าท่านพบคู่แท้ของท่านแล้ว
ทำไมท่านต้องกลัวที่จะรักษานางไว้ด้วยเล่า
เมื่อใดที่ข้าไม่อาจไว้ใจตัวเองได้
เมื่อนั้นคือเวลาที่ข้าหวาดกลัวที่สุด
ข้ายังคง
ไม่รู้เลยว่าตัวข้าเป็นใคร
แต่กระนั้น
สิ่งเดียวที่ข้าต้องการคือพบนาง
ท่านจะทนจนไปถึงที่นั่นไหวหรือ
นายท่าน
นายท่านขอรับ นายท่าน
แย่แล้ว
นายท่าน นายท่านขอรับ
"ข้าฝันว่าข้าได้เริ่มต้นใหม่กับคนรัก
แต่แม้ว่าข้าจะไม่มีโอกาสเช่นนั้น ก็หาได้สำคัญไม่
เพราะเพียงมีท่าน
ในที่สุดข้าก็ได้เรียนรู้วิธีที่จะรัก
แม้ในยามหลับตา
ข้าก็ยังรู้สึกได้ถึงลมหายใจของท่าน
หากยังไม่สายเกินไป
ได้โปรดให้อภัยข้าได้หรือไม่"
ท่านหญิง
ใต้เท้าโช…
เขา…
ไม่ เป็นไปไม่ได้
ไปทำงานของพวกเจ้าเสีย
ไม่มีอะไรให้พวกเจ้าดูทั้งนั้น
ข้าเคยบอกท่านว่า เราทั้งสองไม่ได้ถูกลิขิตให้คู่กันบนโลกนี้
แต่ข้างบนนั้น
เราอาจบอกใครๆ ได้ว่าเราแต่งงานกัน
และจะไม่มีใครว่าอะไรเราได้
น้องเขยของใต้เท้ายูถูกแทงตาย
เขารู้ตัวว่าสมควรโดนแล้ว
ว่ากันว่าบ่าวคนสนิทเป็นคนฆ่าเขา
(บันทึกความสัมพันธ์อื้อฉาว)
เขาบอกกันว่าคือท่านหญิงโชล่ะ
เรื่องจริงหรือ
ใครจะไปนึก
แม้ว่าโลกที่เราอยู่นี้จะเลวทรามเช่นไร
แผ่นดินเราก็ยึดถือความถูกต้องเหมาะสม
ในฐานะของสุภาพบุรุษ ข้าคงปล่อยไว้ไม่ได้
นี่มันเหลือเชื่อจริงๆ
เมื่อคำนึงสิ่งที่ลูกสะใภ้ของข้า
ได้ประพฤติตนอย่างไร้ที่ติตลอดมา
ในเมื่อเรายึดหนังสือภาพนี้ มาได้เกือบทั้งหมดแล้ว
เหตุใดเราไม่เก็บเรื่องอื้อฉาวนี้ ไว้เป็นความลับกันเล่า
ความเงียบหาใช่ทางออก ของการกระทำนอกคอกเช่นนี้ไม่
แต่หากเราลงมือทำอะไรกับเรื่องนี้
มันจะทำให้ทั้งตระกูลต้องเสียหาย
เรื่องนี้ตัดสินใจลำบากนัก
คำบรรยายโดย สมหทัย หาญวัฒนะชัย