Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
MIĘDZYNARODOWA STACJA KOSMICZNA W TRAKCIE NAPRAWY
CENTRUM KOSMICZNE
Centrala, faza pierwsza zakończona.
Potwierdzam, Stacja Alfa, przygotowujemy się do fazy drugiej.
Odbiór.
Co jest... Centrala, widzicie to?
Centrala, dostaliśmy!
ALARM GŁÓWNY
Centrala, zgłoś się. Mamy uszkodzenia.
Powtarzam, mamy uszkodzenia.
Sterowanie nie działa.
Musimy natychmiast się ewakuować.
Trzymaj się, Alfa Jeden.
Jednostka ratunkowa startuje za trzy, dwa, jeden.
Stacja Alfa, tu generał Ray Bao. Wytrzymajcie jeszcze trochę.
Przybyłem was uratować.
Wysuwam rękaw ratunkowy.
Po podłączeniu przejdziecie do mojej jednostki.
Alarm, przerwanie operacji za piętnaście sekund.
Dziewięć, osiem, siedem, sześć,
pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Misja zakończona powodzeniem.
Wracamy do domu.
Generale Bao, to było niesamowite.
Raymond.
Czy moglibyśmy poznać szczegóły misji?
Przepraszam, czy to ty, Ray?
- Co to za ubranie? - Babciu, to skafander astronauty?
Raymond, hej!
Na miłość boską.
Raymond, wstawaj.
- Znowu zaspałeś. - Wstawaj, Raymond!
- Wstawaj! - Co?
Ray, nie pamiętasz?
Mama wyjeżdża i właśnie wychodzi.
O, nie!
Chodźmy.
Pospiesz się, bo nie zobaczysz się z mamą.
Mamo, poczekaj!
- Do widzenia. - Pa!
- Miłej podróży. - Będę tęskniła, mamusiu.
Hej, śpiochu. Od dwóch tygodni nie obcinałeś paznokci.
Zrobię to, kiedy wrócę.
Mamo!
Poczekaj.
Mamo.
Przepraszam, że zaspałem.
Cieszę się, że nas dogoniłeś.
Ja też.
Słuchaj babci, dobrze?
Raymond, spóźnisz się do szkoły.
Już jadę, tato.
Bądź grzeczny, dobrze?
- Cześć. - Pa, mamo.
- Hej! - Cześć, Dan, John. Jak leci?
- Dobrze. - Czołem.
- Sean. - Co robiliście wczoraj?
- Oglądałam telewizję. - Nic.
- Ja też. - Poszliśmy z tatą na mecz.
Nie mów!
Było super. Yao Ming zdobył decydujące punkty...
- Hej! - Cześć, Ray.
Cześć, Raymond.
Dean, miałem wczoraj szalony sen.
- Ty ciągle śnisz, Ray. - Znów?
- Znowu latałeś? - Statkiem kosmicznym.
Nie uczyłeś się matmy?
Co?
- Na sprawdzian. - Sprawdzian?
- No nie, znowu? - Chyba żartujesz.
- Przez ciebie mamy przegrzebane. - A jeśli pani cię spyta?
Pani Lee nigdy mnie nie pyta. Będzie dobrze.
Teraz ja.
Raymond, twoja kolej.
Rozwiążesz nam to zadanie.
No dalej. Nie uczyłeś się wczoraj?
Susie Fong.
Uczyliście się razem matematyki?
Mama Raymonda wyjeżdżała,
więc powiedział, że sam się pouczy.
Pani Lee, Raymond nienawidzi odrabiania matematyki.
- Mówi, że od liczb kręci mu się w głowie. - On lubi łowić ryby.
Ale jeszcze żadnej nie złapał.
Już dobrze.
Wszyscy jesteście zdolni, Raymond też.
Teraz widzicie
do czego prowadzi nieprzykładanie się do nauki.
Prawda, Raymond?
Niech nas to nauczy, że tylko dzięki uczciwej pracy
możemy coś osiągnąć.
Tylko systematyczna nauka przynosi rezultaty.
Jeśli chcecie mieć dobre oceny, musicie się uczyć.
- Obiecujecie? - Tak.
- Ciekawe, co dostałam. - Nic nie widzę.
Mam pięć gwiazdek!
Nieźle, lepiej, niż myślałam.
U mnie też nieźle. Raczej.
Co dostałeś?
Raymond ma jedną gwiazdkę.
- Ja cztery. - Ja też.
Jest do bani. Przez niego mamy słabą średnią.
Masz rację!
- Co jest grane? - Sam zobacz.
Wielkie dzięki, Raymond.
To takie smutne.
Zawsze coś. Mam w końcu jedną gwiazdkę.
- Raymonda jeszcze nie ma? - Co się z nim ostatnio dzieje?
O, już jest.
Cześć, Raymond.
Zobaczcie mój projekt statku kosmicznego.
Tutaj można grać w pingponga, a... Tu jest miejsce na teleskop.
A tutaj panel sterowania.
- Zwariowałeś. - Raymond...
- Co? - To coś nie poleci.
Właśnie, to jakiś żart?
Nie zbudujesz rakiety w oparciu o te rysunki.
Co ty wiesz? Zbuduję statek kosmiczny, z waszą pomocą lub bez.
Wtedy wszyscy odlecimy tym statkiem.
Dzięki, John. Śmiejesz się ze mnie i z mojej pracy.
To był tylko żart.
Raymond, dokąd idziesz?
Hej, uważaj!
- Ale narobiłeś. - O, nie!
Brawo!
Zobacz, co zrobiłeś.
Co teraz?
- Jest zniszczony. - Wszystko psujesz.
Przecież nie chciałem.
Raymond!
Ładni mi przyjaciele. Tylko się ze mnie nabijają. Ale im jeszcze pokażę.
Czyli magiczna tykwa da wszystko, czego zapragnę?
Oczywiście.
Może mi dać taką laleczkę, która robi: "łaa, łaa"?
Jak najbardziej.
Możesz poprosić o sto laleczek i dostaniesz wszystkie.
Niemożliwe!
Tak mówi bajka.
Raymond, babcia opowiada mi bajkę o Panu Magiczna Tykwa.
Tę bajkę dla dzieci o spełnianiu wszystkich życzeń?
Słyszałem ją milion razy.
Co się stało? Uwielbiałeś tę bajkę.
Nie ma w niej ziarna prawdy. Czemu miałbym ją lubić?
Nie słuchaj go, Sophie. Magiczna tykwa ma niezwykłą moc.
Może cię unieść wysoko do nieba,
do chmur, które będą jak wata cukrowa.
Będą tak samo smakowały, kiedy wysuniesz język.
Taka jest moc magicznej tykwy.
Jak zapanujesz nad magiczną tykwą, spełni wszystkie swoje życzenia.
Tykwa zrobi za ciebie pracę domową,
pomoże wygrywać w zawodach sportowych,
czegokolwiek zapragniesz, możesz liczyć na magiczną tykwę.
Czy to droga do jeziora?
Dopadnę cię.
Super.
Tutaj zarzucę wędkę.
To jest życie.
Muszę dokonać pewnych zmian.
Znaleźć sposób, żeby wszytko było łatwiejsze.
Właśnie.
Najlepsze oceny w klasie,
bez kiwnięcia palcem!
Niezły rzut.
Ale dziwoląg.
Nazywasz mnie dziwolągiem? Ja chcę ci tylko pomóc.
Jestem Bailey, cudaczny, chodzący i gadający Pan Magiczna Tykwa.
Babcia ci o mnie nie opowiadała?
Bailey?
- Zgadza się! - To ty?
Magiczna tykwa z bajki?
Zgadłeś! Jaką chcesz nagrodę?
Podpowiem ci. Mogę ci bardzo pomóc.
- Dlaczego miałbyś mi pomagać? - Przecież nie lubisz pracować.
A skoro nie chcesz kiwnąć palcem, zrobię wszystko za ciebie.
Co tylko zechcesz.
Mam moc spełniania wszystkich życzeń.
Czyli mogę mieć wszystko, czego zapragnę?
Widzę, że kumasz!
Z moją pomocą, będziesz największym szczęściarzem pod słońcem.
Co ty na to? Chcesz spróbować?
- Co? - Załatw ryby.
Tylko tyle? Załatwić ryby?
- To zbyt łatwe. - Tak?
- Oszust. - Że co?
Hej, dokąd idziesz? Nie możesz poganiać magii.
Poczekaj chwilę! Jeszcze nie zawarliśmy umowy.
Jakiej umowy?
Wróć.
- O czym ty mówisz? - Dobra.
Umowa jest taka, że zostanę z tobą, jeśli dochowasz tajemnicy.
Obiecaj, że nikomu o mnie nie powiesz.
Tylko ty możesz wiedzieć o mojej niezwykłej, magicznej mocy.
Jeśli się wyda, że istnieję, każdy zechce mnie dla siebie,
a dla wszystkich mnie nie wystarczy.
Ale dochowaj tajemnicy, a będę twój.
Jeśli nie, poszukam innego pana.
Czekaj! Potrafię dochować tajemnicy.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
Świetnie! Od teraz oficjalnie jesteś moim jedynym panem.
Umowa zawarta. Teraz czas na magię.
Zacznę spełniać twoje życzenia, ale nie wszystkie naraz.
Karpie i liny zapraszamy przylatujcie jak do mamy.
Ojej!
Nadal masz mnie za oszusta?
Nieźle, co?
Widziałeś już coś takiego?
Zestaw dorodnych rybek dla szanownego pana, gotowy do odbioru.
- Wybierz którąś. - Wezmę tę.
Dobrze.
- I jeszcze tę. - Jasne.
Ta jest fajna.
Nie ma sprawy.
Możesz mieć każdą z nich.
Super.
Niech zajrzę do wiaderka.
- Bailey, czy te ryby... - Nic nie mów.
Doskonale wiem, czego ci trzeba. Słyszałem jak ci burczy
w brzuchu!
Wystarczy odrobina magii.
Hot dogi, burgery, torty i ciastka, prawdziwe żarcie, nie namiastka.
Super!
- Ale fajnie. - Ustawcie się w kolejce do zjedzenia.
Frytki!
Kukurydza się wychyla?
Na pewno jest pyszna.
Już nigdy nie będziesz głodny, mój panie.
Najlepsze, że to wszystko gratis. Nie musisz za nic płacić.
Zostaw miejsce na miskę zupy.
Żadnych konserwantów! Smacznego!
No proszę, ale żarłok z ciebie.
Chyba pęknę.
Bailey?
Wiesz, nigdy nie leciałem samolotem.
Zawsze się zastanawiałem, jak to jest.
Jest fajnie. Ale zaraz.
- Mówisz, że chcesz polatać. - Hej, dokąd idziesz?
Chodź tutaj, panie. Musisz to zobaczyć.
- Ale fajny samolot. - Niezły, co?
- Mogę nim polecieć? - Żartujesz?
Oczywiście, że tak. Wskakuj.
- Serio? - Zawsze mówię serio.
Kontrola lotów, starujemy.
Trzymaj się, panie.
Lecimy!
Mówi kapitan, osiągnęliśmy pułap
stu metrów.
Ze względów bezpieczeństwa, proszę nie wstawać z miejsc.
Przed nami niewielkie turbulencje.
Zobacz, oszczędzę trochę paliwa.
Polecimy w ich formacji.
Co mówisz, do wakacji?
Nie "wakacji", tylko "formacji".
- Hej, Bailey. - Słucham?
Mogę pokazać ryby kolegom w szkole?
Zrobią na nich wrażenie.
Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem. Lecimy do szkoły.
Trzymaj się, panie. Może trochę zatrząść.
Gdzie są wszyscy?
Zgadnij kto? Jeśli się pomylisz, wisisz mi piątaka.
Sean, daj spokój.
Sam je złapałeś?
- Tak. - O, kurczę!
Gdzie?
W jeziorze.
To dziwne. Złote rybki nie żyją w jeziorach.
Wiem.
- Hej, co robicie? - Dan, musisz to zobaczyć.
- Raymond złapał odjazdowe ryby. - Tak? Pokaż.
Daj spokój. Nic specjalnego, zwyczajne ryby.
- Złapałem je... - Złote rybki?
Raymond, to niesamowite. Wiesz coś o złotych rybkach?
Nie bardzo.
Genetycznie zmodyfikowane karasie pospolite.
W przeciwieństwie do karasi nie żyją w jeziorach.
Czy karasie same nie mogą się zmienić w złote rybki?
Może karaś z czasem sam nabrał kolorów?
Bzdura. To niemożliwe. Raymond.
Raymond!
Robi się późno. Idziemy pobawić się w parku?
- Jeszcze nie skończyliśmy. - Park może zaczekać.
Musimy ustalić co z tymi rybami.
Być może dokonałeś odkrycia stulecia.
Powinniśmy spytać panią Lee. Pani Lee!
- Pani Lee. - Hej, chłopcy, wy wciąż tutaj?
Pani Lee, musi to pani zobaczyć.
Raymond złowił złote rybki.
Naprawdę?
Są śliczne.
Pani Lee, Raymond mówi, że złapał je w jeziorze.
Ale czy one mogą żyć w jeziorze?
Widziałem takie w sklepie, ale nie w jeziorze.
Chłopcy, skoro macie problem, musicie znaleźć rozwiązanie.
Szukajcie tam, gdzie trzeba, a znajdziecie odpowiedzi.
Szukać w dobrym miejscu?
Mam, pójdźmy jutro do biblioteki.
Dobrze?
Zapomniałem o rybach.
Do zobaczenia.
Hej, Bailey.
Dlaczego narobiłeś mi wstydu z tymi rybami?
Ja tylko wyczarowałem ryby,
ty sam wybrałeś złote.
Tylko spójrz.
Co ja z nimi zrobię?
Nie widzę problemu. To tylko śliskie, niezbyt pachnące ryby.
Kogo obchodzi, skąd się wzięły?
Niektóre żyją w jeziorach, inne w sklepach. Też mi problem.
Ale ci twoi wścibscy kumple, szczególnie Dan,
co z nim jest?
Uważa się za jakiegoś detektywa.
Damy mu szpadel i niech dokopuje się prawdy.
Raymond?
- Z kim rozmawiasz? - Z nikim.
- Co to? - Niczego tam nie ma. Przestań!
Sophie!
- Przestań, Sophie! - Spójrz! Widzę to, tam jest.
Sophie, przestań! Wystarczy.
Hej, nie uciekaj.
To nic takiego. Daj spokój.
Posłuchaj mnie, Sophie. Przestań w tej chwili.
Nie! Zostaw mnie.
Mam to, już mam.
Wyłaź spod łóżka, Sophie.
Babciu, coś tam jest pod łóżkiem.
Już czas na twoją kąpiel,
a brat musi dokończyć lekcje.
Ale pod łóżkiem naprawdę coś jest.
Widziałam. Goniłam to i prawie złapałam.
Jestem pewna, że tak.
Ale teraz idziemy do wanny.
Bailey, gdzie jesteś?
Bailey.
Goniła mnie jak jakąś zabawkę. Zmęczyłem się.
Siostry to same kłopoty.
Hannah, gdzie jest książka o rybach?
Chyba właśnie dziś ktoś ją zwrócił.
- Jest tutaj. - Daj mi ją.
Hej! Nie ma mowy. Freddy Lo Min ją zamówił,
będziesz musiał poczekać.
Proszę, teraz jej potrzebuję.
- Freddy. - Cześć.
To książka, o którą prosiłeś.
Dzięki. Wiedziałem, że mi pomożesz.
Dla ciebie wszystko, Freddy.
Niedobrze mi.
"Dla ciebie wszystko, Freddy". Ohyda.
Muszę lecieć, Hannah. Do zobaczenia.
Hej, gdzie moja książka?
O czym ty mówisz?
Hannah, nie dałaś mi jej.
Ależ dałam.
To dlaczego jej nie mam?
Twierdzisz, że kłamię?
Czemu nie ma książki?
Miałeś ją. Nie widzę jej.
Gdzie się mogła podziać?
- Wezwijmy ochronę. - Zniknęła.
Gdzie ona jest?
Nie ma jej tutaj.
KSIĄŻKA O RYBACH
- Wiem, że ci ją dałam. - Może ktoś ją ukradł?
Gdzie ona jest?
Może sprawdź jeszcze raz?
Sprawdziłam wszędzie.
To nie ja.
Sean, ty głupku.
Wystraszyłeś mnie na śmierć.
Pospiesz się, Ray,
ty teraz grasz.
- Dobrze, ale nie zakradaj się tak. - Pospiesz się, bo przegramy.
Poczekaj chwilę.
Hej, dokąd idziesz?
Bailey, jak mogłeś mi to zrobić?
Co? Przecież chciałeś tę książkę?
Ale wyszedłem na złodzieja.
Pozbądź się jej.
Niby jak?
Bez nóg sama nie odejdzie.
Mam sprawić, by odfrunęła?
Nie obchodzi mnie to.
Raymond, co robisz?
Już idę.
Fruń stąd!
Leć i bądź wolna, książko.
Oto i on.
Nareszcie.
Przepraszam, już jestem.
Raymond, zawsze się spóźniasz.
Co z tego? Ogram cię, nim się obejrzysz.
A to co?
Jakaś gra, czy coś?
Bułka z masłem.
Nie masz dzisiaj szczęścia.
Raymond, możesz zbić jego skoczka.
SKOCZEK
Zjem twojego skoczka na lunch.
Życzysz sobie go zjeść?
Już się robi, panie.
Gdzie mój skoczek?
Co się z nim stało?
Teraz łykniesz jego wieżę.
WIEŻA
Co?
Bierz ją, no już.
Chcesz dokładki?
Co jest, Raymond?
Bierz jego piona.
Dobra, dość już przystawek.
Przejdźmy do dania głównego.
Raymond, dobrze się czujesz?
Chyba naprawdę mu smakowały.
Zobacz.
Raymond?
- Raymond... - Ty dokąd?
Raymond.
Czekaj, panie, nie skończyłeś jeść.
Nie mam kondycji.
Smakowało ci?
Oszalałeś?
Figur i pionków się nie je.
Fakt. Nie wyglądały smacznie.
Ale chciałeś je zjeść na lunch.
Dlaczego ta książka tu fruwa?
Ta z biblioteki.
Przecież chciałeś, żeby odfrunęła?
Książko, lecisz w złą stronę.
Miałaś lecieć do biblioteki, nie tutaj.
Bailey, szybko, złap ją.
Już się robi.
Dobra, zaczynamy.
Raz, dwa, trzy.
I raz, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy.
Raymond, dobrze pływasz.
Musisz do nas dołączyć. Co ty na to?
Możesz być członkiem drużyny pływackiej.
Brakuje nam jednego zawodnika.
Wspaniale.
Panie, zróbmy to.
Pokażemy, jaki jesteś dobry.
Doskonale. Na pewno wygramy.
Bailey, jesteś pewien, że wygram?
Żartujesz? Bułka z masłem.
Ze mną u boku, zawsze wygrasz.
Przegrana nie wchodzi w grę.
Zawsze tego pragnąłeś, prawda?
Tak.
Panie, jesteś zmęczony,
wyśpij się.
Ja posprzątam.
Jazda.
Jestem twoim tatą.
O, tak!
Padam z nóg.
Pora wstawać.
Panie, czas wstawać.
Panie.
Pobudka!
- Cicho. - Czas wstawać!
Hej, mam pomysł.
Tutaj, ręczniku.
Pobudka, śpiochu.
Udało się.
Nawet nie otworzył oczu.
O, kurczę!
Obudź brata, dobrze?
Raymond, pora wstawać.
Babciu, Raymond zniknął.
Dzięki, babciu.
Czadowo!
Kto mi odpowie, ile to
jest 6304 podzielić przez 7?
Pani Lee, to się równa 900,57.
Ile to będzie 0,89 razy 3,07?
To będzie 2,7323, pani Lee.
To 14,62, proszę pani.
Pani Lee, 23,5.
Ja wiem, to się równa 301.
Zgadza się.
JIAWEN WANG DA ZHOU
BAO WANG
Włączyć silniki. Cała naprzód!
Raymond miał chyba jakiś przeszczep?
Trenerze.
Hej, trenerze!
Raymond, jesteś świetny.
Ale mocniej pracuj nogami, co?
- Dobrze. - Chodź.
Masz przyszłość w pływaniu.
Raymond, to było niesamowite.
Hej.
Od czego masz te ślady?
Ale zimno.
Lepiej się przebiorę.
MIĘDZYSZKOLNE ZAWODY PŁYWACKIE
Rodzice będą dumni.
Raymond, co to?
Proszę, zobacz.
Będziesz startował?
Międzyszkolne zawody pływackie?
Raymond, jestem z ciebie dumna.
Chodź na obiad, dobrze?
Co dziś będzie na obiad?
Jedz, do pływania musisz mieć dużo siły.
Mają rację, nie da się tego zbudować.
Cóż. Ale jak sobie życzysz, panie.
Pozwól, proszę.
Jestem jak czteroołówkowy ploter.
Wykonam całą pracę za ciebie.
Baterie nie są wymagane.
Co o tym sądzisz?
Czy to miałeś na myśli?
Twój projekt jest jeszcze trudniejszy od mojego.
Nasz zespół tego nie zbuduje.
Wyśmiali mój pan. Za ten mnie znienawidzą.
Rozumiem. Amatorzy. Mam inny pomysł.
Magiczna moc Baileya.
Zrobimy coś, co będzie działać.
Moja magiczna moc potrafi wiele.
Teraz masz własnego robota.
O, nie! Uruchomiłeś laser.
Zatrzymaj to! Cicho, mama dzwoni.
- Halo? - To ja, mamo.
- Sandy. - Cześć.
Cześć.
Przechytrzę babcię.
Tak.
Raymond dorośleje.
Wstaje na czas.
Nawet obcina paznokcie.
Panie, znów uratowałem ci skórę.
Jesteś najlepszy na świecie.
Tak?
Ale, Bailey?
Sam się sobą zajmę.
Mówię poważnie.
Czym konkretnie się zajmiesz?
Chciałbym sam sprostać wyzwaniom.
Co masz na myśli, mówiąc "wyzwanie".
Na przykład grę w szachy albo zbudowanie robota.
Czyli zajmiesz się tym, co przyjemne.
A ja tym, co trudne i wymagające.
Czy tego sobie życzysz, panie?
Zaraz, nabijasz się ze mnie?
Skądże. Gdzieżbym śmiał.
Trudne zadania to moja specjalność.
Zajmę się pracą, a ty się będziesz bawił.
Tak to działa.
Wygląda dobrze.
Raymond, lepiej powoli się odsuń.
Raymond! Co to?
- Zobaczcie! - Ale fajny.
Super!
Niesamowity!
Bierz go!
No dalej.
Hej, Raymond,
jak zbudowałeś takiego fajnego robota tak szybko?
Może, kiedy myślałeś, że się lenię,
pracowałem nad moim projektem.
Raymond, jesteś niesamowity.
No dalej, bierz go.
- Jak go zbudowałeś? - Zobacz jak zasuwa.
- Rany! - Co za ruchy!
Ale fajny!
Niesamowity!
O, tak!
Bez żartów!
O, tak!
Coś tu nie gra. Kupiłeś go.
Sam go zbudowałem.
Nie!
O, nie!
Co za pech.
Odsuńcie się.
Przepraszam.
Dlaczego zrobiłeś mi takiego kiepskiego robota?
Użyłem najnowszej technologii.
Nie powinien się popsuć.
W takim razie go napraw.
Przez ciebie wychodzę na głupka.
Ty wymyśliłeś robota.
Robię tylko to, co ty wymyślasz, rozumiesz?
Następnym razem ma być trwalszy.
Dobrze.
Popatrz, sklep z zabawkami. Uwielbiasz je.
Może będą mieli robota.
Na pewno coś się znajdzie.
Zdalnie sterowane helikoptery.
Popatrz na te roboty.
Coś ci się podoba?
- Wszystko. - Ach, tak?
Dan Chow? Co ty...
Czego chcesz?
Niczego nie chcę. Zobaczyłem tylko, jak wchodzisz do sklepu.
Zauważyłem cię po drodze do domu.
Posłuchaj, Raymond, dzisiaj w klasie nieźle
nas wszystkich nabrałeś.
O czym ty mówisz?
Możesz przestać się wygłupiać.
Jestem pewien, że widziałem go w katalogu.
Mają jeszcze te roboty? Może też sobie kupię.
Zapomnij, idę do kina.
No dalej.
Przestań udawać. Wiem, że nie zbudowałeś go sam.
To byłoby niemożliwe.
O, kurczę!
Skoro mojemu panu podobały się wszystkie zabawki...
Magia Baileya zadziała należycie
Wszystkie zabawki, małe i duże, nowe tchnę w was życie.
Przygotujcie się, by narobić rabanu.
Czas sprawić radość mojemu panu.
Ruszamy.
Proszę pana, gdzie są zabawki?
Co?
Gdzie moje zabawki?
Hej! Co?
Wracaj. Nie odlatuj.
Wracaj!
Hej, wracaj!
O, nie!
Dinozaur z bagien kontratakuje.
Brak miejsc?
BILETY WYPRZEDANE
Przepraszam, Dan, ale idę na ten film.
- Ale ty... - I nie ma już wolnych miejsc.
Potrzebujesz biletu, Ray.
Już mam.
Panie, to tylko bilet na pociąg.
Na pociąg? Chcę bilet na film.
Ale wszystkie są wyprzedane.
Jesteś magiczną tykwą, załatw to.
Panie, to nie będzie łatwe.
Moja moc ma granice.
- Nie obchodzi mnie! - Nie!
- Mam wejść na film. - Dobrze.
Kręć się, szpulo, kręć,
na film mojego pana wkręć.
Gdzie ja jestem?
Mój pan całkiem nieźle gra.
Ten chłopiec wygląda jak Raymond, co nie?
Rzeczywiście jest bardzo podobny.
To nie może być on. Nigdy nie był w Hollywood.
To nie wygląda dobrze.
Trzymaj się, panie, nadchodzę.
Hej, brzydalu, czas na przystawkę.
A teraz zaserwuję ci bombowe danie główne.
To musiało zaboleć.
O, nie!
Panie!
Złap moją dłoń.
Złap mnie!
Dobrze, panie, dajmy czadu.
Oto dobrze wypieczony dinozaur.
Panie, znów cię uratowałem.
To wszystko twoja wina.
Pozwól, że wytrę ci pot.
Hej, dzieciaku.
Co tu robisz?
Wyjdź!
Wynoś się stąd!
Czy ty rozumiesz, co do ciebie mówię?
Chciałem wejść na film, a nie w nim się znaleźć.
Aleś ty wybredny. Co za różnica?
Gdzie mieszka Raymond Bao?
O, kurczę!
Raymond, wrócił twój tata.
Bailey? Gdzie jesteś?
Tutaj, panie. Jakie są rozkazy?
Potrzebny nam plan.
- Co ty wyrabiasz? - Spełniam twoje życzenie.
Mówiłeś, że podobają ci się
wszystkie zabawki, więc je dostarczyłem.
Masz wszystko natychmiast odesłać.
Dlaczego?
Odesłać je?
Natychmiast!
Tak jest, generale.
Szybciej!
Ewakuować się. Raz, dwa.
No dalej, ruchy.
Spakowane jak sardynki w puszce.
Nie zmieścisz się, dino!
Dalej, ruszamy!
Już! Odlatujcie!
Raymond.
Raymond?
Co ty robisz?
Przebieram się.
- Zejdź na dół. - Dobrze.
- Raymond. - Tak?
To prezent za twoje wyniki w pływaniu.
O, kurczę!
Jest niesamowity!
Skąd wiedziałeś, że chcę rower, tato?
Jak to skąd? Jestem twoim tatą.
Nowy rower!
Tato, przyjdziesz na zawody?
Za nic bym ich nie przegapił.
Obiecuję, że będę.
Ja też chcę!
Mama też przyjdzie?
Dzwoniłem do niej i nie może się doczekać.
Super!
Hura, mama wraca do domu!
Zobaczmy, jak na nim jeździsz.
Tak!
Ale fajnie! Na pewno jest szybszy od starego.
Nie wierzę. Pan ma jutro kolejny sprawdzian z matematyki.
Co to za szkoła? Ciągle czegoś uczą.
38, 47, 26...
Nie rozumiem tylko,
czemu mój pan tak dziękował tacie za zwykły rower,
a na mnie nakrzyczał, kiedy dałem mu tyle zabawek?
O, nie! Już czas!
Cześć, ranny ptaszku.
Ćwierkasz już od świtu?
Dzień dobry.
- Wcześnie wstałeś. - Wiem.
Nie mogę się doczekać sprawdzianu z matematyki.
Rodzice się ucieszą, jak dostanę piątkę.
- Rozumiemy się? - Pewnie.
Uśmiech!
Bailey, to ważny sprawdzian.
Nie zawiodę cię.
Zaczynamy.
Gdzie jest moja tykwa?
Mój pan pragnie najlepszej oceny.
Żaden problem.
To wygląda na czwórkę z minusem. Słabo.
Tutaj jest nieźle.
Ale znajdę najlepszą pracę.
Ten głupek ma zero punktów jak w banku.
Ależ to mój pan.
Potrzebne mi odpowiedzi. Nie widzisz?
Nic nie mam. Zrób coś. Natychmiast.
Małą chwilkę.
Czas się kończy.
Jeszcze tylko kilka sekund.
Kończymy.
Jeszcze moment.
Dziękuję, pani Lee.
- Pa. - Do widzenia.
Do zobaczenia.
- Do widzenia pani. - Dziękuję.
- Do jutra. - Dziękuję.
Do widzenia, pani Lee.
Jak ci poszło?
Do widzenia.
Chyba w porządku.
Do widzenia.
Do jutra, pani Lee.
Ma co najmniej 95 procent.
O to właśnie chodzi.
Magio, jest tylko chwileczka, należy nam się piąteczka.
Przenieśmy te rozwiązania,
na pustą kartkę pana.
Mamy to!
Proszę, pani Lee.
- Dziękuję, pani Lee. - Pa.
- Susie? - Tak?
Czemu oddajesz pustą kartkę?
Proszę, pani Lee.
Ależ ja...
Raymond, zaczekaj.
To twoja kartka?
Tak, oczywiście.
Może powinieneś się upewnić.
Jest na niej imię Susie.
Raymond, skąd masz moją kartkę?
Dlaczego zabrałeś sprawdzian Susie? To oszustwo.
Dlaczego on to zrobił?
Chodźmy do gabinetu dyrektora.
Raymond, zaczekaj!
Trzy, cztery...
Pan mój zaliczył sprawdzian na piątkę
Będzie najlepszy w swojej klasie, o raju
Będzie najlepszy w całym kraju
Panie, jakie to uczucie?
Nie rozumiesz, co zrobiłeś?
- Ale zaczekaj. - To wszystko twoja wina.
Przez ciebie zjadłem pionki i figury.
Ty wymyśliłeś, żeby ukraść książkę.
Potem ukradłeś Susie wszystkie zadania?
- Nie, ale... - Teraz już nikt mi nie zaufa.
Panie, to wszystko były twoje życzenia.
Moje życzenia?
Co...
- Rozwalę cię na kawałki. - Nie! Sam to zrobię.
Nie masz mózgu!
Zgadza się. Za to mam rozdwojoną osobowość.
Panie, jeśli myślisz, że to było fajne, zobacz to.
No! Tylko patrz.
Gotów? Spróbuj mnie złapać.
Wracaj!
Nie znajdziesz mnie.
Marco! Teraz ty mówisz: "Polo".
Upiekę cię na obiad.
Rozpalę ogień.
Nadjeżdża straż pożarna.
Mam wąż i nie zawaham się go użyć.
Panie, dobrze się czujesz?
Od początku mam z tobą problemy.
Jesteś potworem i tylko szkodzisz. Spadaj!
Potwór, mówisz.
To się da zrobić.
Panie, robię tylko to, co mi każesz.
Jestem zwierciadłem tego, czego w głębi duszy chcesz.
Gdy twoje pragnienia są złe, ja też jestem zły.
Nie zrobiłem nic złego.
Jestem tym, czego ty chcesz.
Panie, nie odchodź! Pragniesz, by wszystko było łatwe.
Puść mnie! Zostaw! Odejdź!
Wynoś się. Nie chcę już twojej pomocy.
Sam sobie dam radę. Wynocha!
Panie, czas wstawać!
Panie, powiedz tylko, co zrobiłem źle.
Myślałem, że od początku wiedziałeś.
Muszę dawać ci wszystko, czego zapragniesz.
Od tego jestem.
Panie? Panie!
Panie!
Nie!
Spadaj!
Raymond!
- Raymond! - Raymond!
Raymond!
Raymond, gdzie jesteś?
- Raymond? - Chodź do nas.
Gdzie się chowasz?
Raymond!
Raymond.
Raymond?
Spójrzcie, tam jest.
Raymond!
Raymond, co ty tu robisz?
- Co się stało? - Raymond, nic ci nie jest?
Przepraszam, pani Lee. Naprawdę.
Dobrze już. Chodźmy.
Boli?
Tylko trochę.
Raymond...
zdajesz sobie sprawę z tego, co zrobiłeś?
Oszustwo nigdy nie popłaca. Rozumiesz?
Trzeba ciężko pracować, by osiągać cele.
To jedyna droga.
Wiesz, że musisz odpokutować za to, co zrobiłeś.
Ale niech to będzie dla ciebie nauczka.
Masz szansę być lepszym kolegą
i lepszym uczniem, rozumiesz?
Tam... Czekają na ciebie wspaniali przyjaciele.
Więc proszę, nie zawiedź ich więcej. Obiecasz mi?
- Cześć, Raymond. - Raymond.
Susie, bardzo cię przepraszam.
W porządku. Mogę ci pomóc z matmą.
Wszyscy możemy ci pomóc.
Pan mnie już nie chce.
Mówi, że teraz sam się wszystkim zajmie.
Wiem. Zawody w pływaniu są dla niego bardzo ważne.
Nie pozwolę, by zawiódł przyjaciół i rodziców.
Muszę pomóc mu wygrać.
Co ja ci wciąż powtarzam?
Odrabiaj prace domowe i ucz się pilnie, a będziesz
najlepszym uczniem w klasie.
- A ty co? - Nie jest aż tak źle.
Raymond naprawdę zrobił ostatnio postępy.
Codziennie sam wstaje
i częściej sprząta swój pokój.
Nawet sam obcina sobie paznokcie.
Może poświęciliśmy mu za mało czasu.
Powinniśmy bardziej mu pomóc.
Jestem pewna, że Ray już dostał nauczkę.
Proszę tylko, żeby to się nie powtórzyło. Dobrze?
ZADANIE NR 10
Widzę, że mój pan ciężko pracuje.
Trenuje prawie od miesiąca.
Na pewno jest coraz szybszy.
A teraz sztafeta na 400 metrów.
Pływacy na swoje tory.
Gotowi do startu.
Start.
Tygrysy do boju!
Tygrysy!
Hej, Dan, powodzenia.
Ale oni są szybcy.
Nie jest najlepiej.
No, szybciej!
Ciekawe, jak mu idzie w zawodach.
Martwię się o mojego pana.
Tygrysy!
Panie, daj z siebie wszystko.
I jak?
Naprawdę są szybcy.
- Wszystko w rękach Raymonda. - Da radę.
Dalej!
Dajesz, Raymond!
Raymond!
- Dalej, Raymond! - Szybciej!
- Dasz radę! - Raymond!
Jeszcze trochę! Dasz radę!
Hura!
Dobra robota, Raymond!
Pierwsze miejsce w sztafecie na 400 metrów zajmuje drużyna
numer trzy, Tygrysy ze Szkoły w Słonecznej Dolinie.
Bailey!
Proszę cię, wróć!
Chcę ci o wszystkim opowiedzieć!
Mamy złoty medal!
Panie, czy uszy mnie mylą?
Bailey?
Słyszałeś?
Tak sądzę.
Ale dla pewności, powiedz to jeszcze raz, dobrze?
Nie było cię na zawodach?
Nie wiesz, co się stało?
Nie było mnie tam.
Czyli nie ty sprawiłeś, że wygraliśmy.
Nie pomogłem wam.
Sam tego dokonałeś.
Naprawdę sam tego dokonałem?
Na to wygląda.
Nie mogło być inaczej?
Wygrałeś bez mojej pomocy.
Super!
Wspaniale!
Ekstra!
Panie.
O, panie.
Już mnie nie potrzebujesz.
Czas, bym ruszył w drogę.
Dokąd pójdziesz?
Dokądkolwiek.
Wygrywanie własnymi siłami daje prawdziwą satysfakcję.
To wspaniałe uczucie.
Wszystko zawdzięczasz sobie.
Zaczynam rozumieć.
Spełnianie wszystkich twoich życzeń nie było mądre.
Szkodziło ci.
I twoim bliskim.
Panie, czas się pożegnać.
Jeszcze tylko jedno.
Panie, czy mógłbyś dochować naszej tajemnicy?
Bailey!
Trzymaj się!
Ty też, panie.
Bailey.
Panie, nie zapomnij o obcinaniu paznokci!
Raymond, podaj liczbę Pi?
To będzie jakieś 3,16.
Albo 3.15.
Nie.
- To 3,14159. - Nareszcie. Dobra odpowiedź!
Choć czasem "Pi" kojarzę z "piernikiem".
Dokąd lecimy?
A to co? Ziarno dla ptaków w moim scenariuszu.
Zawracaj.
Musimy pomóc innemu dzieciakowi.
Napisy: Adam Solecki