Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ZDJĘCIA
MUZYKA
Śmieszko,
ile jest 11 razy 12?
132, to łatwe.
A 25 razy 52?
1300.
Jesteś genialna!
Tato,
czy ty jesteś dobry czy zły?
Czemu pytasz?
Bo śniło mi się, że jesteś zły.
Jak to?
Zbiłeś mnie.
- Zrobiłem to kiedyś? - Nie.
- No widzisz! - Ale to bolało.
Wiesz, co jeszcze mi się śniło?
Wiem, ale nie powiem.
Ja ci powiem!
Że pomagałam babci przy kąpieli.
To ładnie, Śmieszko.
Jesteś grzeczną dziewczynką. Babcia byłaby zadowolona.
Tato, teraz ja cię spytam.
Ile jest zero dodać zero?
- Zero. - Nie!
Zero plus zero daje osiem.
Trzeba ustawić jedno na drugim!
- To tu? - Tak, jest imię mamy.
Kto przyniósł jej bukiet?
Mama nie miała innych krewnych.
Może ktoś pomylił groby?
Co ty?
Wszystkie są oznaczone.
Musiała mieć jakichś przyjaciół.
Kto zostawił te kwiaty?
Ja.
Jak to?
Jasna sprawa, to Śmieszka.
Prędzej, wystaw wszystkie na raz.
To rytuał.
Może tak być?
Czekamy na ciebie.
Zaczynajmy.
Pierwszy ukłon.
Drugi.
Trzeci.
Mamo, przyszliśmy złożyć ci uszanowanie.
Możemy iść.
Już?
Mama nie lubiła głupot.
Dość tej dziecinady.
Jechaliśmy tu godzinę,
a spędziliśmy całe 10 minut.
Pijesz do mojej siostry?
Gdzieżbym śmiał!
A może to twój ojciec...
- Bo masz ojca? - O co ci chodzi?
O twojego rodzonego.
To pewnie był on.
Nie mam ojca, zapamiętaj!
Skończyliście naradę?
Tato, ciocia cię woła!
Nie pokazuj tego siostrze.
Idziemy!
Śmieszko, zapnij pas.
Zapięłam!
Tato, masz na ręce pełno dżdżownic!
- Na to wygląda. - Wyobraźnię ma po mnie.
Po mnie też!
Akurat!
Widziałaś kiedyś dżdżownicę?
Jak wujek zabrał mnie na ryby.
Nawet ich dotykałam.
- Prawda? - Tak.
Śmieszka jest taka jak ja.
Patrz na drogę.
JADALNIA LUZHU
Dzień dobry, panie Gu.
Witam, pani Beihua.
- Jadła coś pani? - Nie.
Ma pani ochotę?
Dzisiejsze kobiety lubią się głodzić.
Pani już jest chuda.
Smacznego. Idę pracować.
Nic pani nie zje?
- Jest pani! - Wczoraj zrobiłam sporo zdjęć.
- Jeszcze tylko kilka. - Proszę.
Dziękuję.
- Czosnek. - Dziękuję.
Z nim smakuje lepiej.
Obecnie
tylko 50- i 60-latkowie lubią takie jedzenie.
Budzi w nich nostalgię.
Bo młodzi,
oczywiście, nie licząc pana,
nie lubią mojej kuchni.
Ich strata.
Weźmy tę dziewczynę.
Przemiła.
Wczoraj fotografowała cały dzień i dziś znów tu jest.
Niestety,
nie smakuje jej u mnie.
No...
- Życzę smacznego. - Dziękuję.
- Dodasz kolendry? - Tak.
- Posiekaj tofu. - Dobrze.
Od Beihua: Współpracujemy już trzeci raz.
Chodźmy na drinka".
DZISIEJSZY SEANS: "Płomienie", reż. Lee Chang-Dong
Pokaże mi pan swoje nogi?
Po co?
Bo proszę.
Typowy pekińczyk.
Zgadza się.
Trzeci raz z rzędu ma pan te same buty.
Wygodne jak kapcie.
Dobre dla leniucha.
Niech pan nie chowa.
Proszę tak przytrzymać.
Pani Beihua...
Jak pani na imię?
Jeden drink i już pan się spoufala?
Przepraszam.
Nie ma za co.
A imię noszę dość długie:
Ouyang Wenhui.
"Starsza siostra".
Co takiego? Upił się pan?
Nie.
Po prostu...
Brzmi jak imię dla starszej siostry.
Co pan?
Czy od pisania recenzji kulinarnych mąci się panu w głowie, Gu?
Starsza siostra?
Też mi coś!
Jak mam się do pani zwracać?
Ouyang... albo Wenhui.
Beihua też jest okej.
A jak się pan uprze, może być "starsza siostra".
Co o mnie myślisz?
Cóż...
Przeszliśmy na ty?
To krok naprzód.
- Nie o to chodzi. - A o co?
Chciałbym wiedzieć,
jak jestem widziany oczyma takiej młodej kobiety.
Jak facet w średnim wieku.
Żonaty lub rozwiedziony.
Nie o to chodzi.
"Nie o to chodzi".
Powinieneś znaleźć lepsze powiedzonko!
Przepraszam.
Jesteś dziwny.
Ale to nie najgorzej.
Jak to?
Przynajmniej nie obleśny.
No, co?
To częste u facetów w średnim wieku.
Ja jestem dziwny?
To ty nazwałeś mnie starszą siostrą.
Słyszałaś o Ouyang Haiu?
Pewnie.
Był moim bohaterem w czasach podstawówki.
Jesteście spokrewnieni?
Czy wspólne nazwisko musi oznaczać pokrewieństwo?
Ouyang...
To numer jeden wśród złożonych nazwisk.
Według spisu z 2008 roku, było 880 tysięcy Ouyangów.
Do dziś pewnie się ich namnożyło.
"Namnożyło"?
Wypada tak mówić?
Nazywam rzeczy wprost.
W złożonych nazwiskach jest jakaś tajemnica.
Zhuge Liang.
Sima Qian.
Shangguan Yunzhu.
- Ximen Qing. - Ten kobieciarz!
Skąd pochodzisz?
To ma być podryw?
Kolejny kroczek naprzód.
Nie o to chodzi. Pytam z ciekawości.
Mój przydomek, Beihua, powinien dać ci wskazówkę.
W tym stanie nie odgadnę.
Beihua, czyli Kwiat Północy.
Jestem Kwiatem Beidaihe!
Beidaihe...
Może tam kiedyś pojedziemy?
Chcesz gapić się ze mną na morze?
Nie o to chodzi.
Spoufalasz się,
jesteś ciekaw, co o tobie myślę,
a teraz proponujesz wyjazd w moje rodzinne strony!
Dobrze się czujesz?
Co jest?
Czemu nie dzwonisz z komórki?
Żeby nie wyświetlił się twój numer!
Ależ jesteś tajemniczy!
Halo, kto dzwoni?
Halo?
Gu przy telefonie.
Kto tam?
Cisza...
Czy to pomyłka?
Mówi Gu Yunlai. Czy o mnie chodzi?
To chyba nie ten numer.
Rozłączam się.
Nikt nie odebrał?
- Halo? - Szwagrze...
- Już późno. Nie śpisz? - Otwórz mi.
- Gdzie jesteś? - Za drzwiami.
O tej porze?!
Otwórz...
Upiłeś się?
- Ja na chwilę. - Przyjdź jutro.
Tylko zajrzę.
Jak obudzisz małą, twoja siostra się wścieknie.
Wyjdź!
Masz płytki sen, siostro.
Jesteś pijany. Wyjdź!
Zadowolony?
Spadaj!
Co ty?
Wcisnąłeś mi liścik.
I co dalej?
Długo by mówić.
Zacznij od tego, jak poznałeś Gu Yunlaia.
To było 20 lat temu.
Niemożliwe!
Miałem wtedy pięć, a siostra 13 lat.
Mama wyrzuciła go z domu.
Czy moja siostra coś o tym wie?
Nic jej nie mówiłem.
Zabiłaby mnie, gdyby się dowiedziała.
Pal.
Krótko po tym, jak poślubiłem twoją siostrę,
Gu Yunlai zjawił się u mnie, żeby porozmawiać.
Mówił, że ma zły charakter po matce
i bym uzbroił się w cierpliwość.
Spytałem, gdzie mieszka.
Odparł, że w Beidaihe.
W Pekinie bywał dwa razy do roku.
Dał mi znać,
bym kontaktował się z nim w razie pilnej potrzeby.
Nie rozumiem.
Czemu zwrócił się do ciebie?
"Obcy mnich piękniej śpiewa".
Zdrajca!
To od ciebie wie o śmierci mamy!
Co jeszcze mu powiedziałeś?
Niewiele.
O twoim ślubie, o narodzinach Śmieszki.
I tyle.
Bywa w Pekinie dwa razy do roku
w dniu twoich i siostry urodzin.
Przyjeżdża na chwilę.
Zawsze rowerem.
To prawie 300 kilometrów.
Dlaczego?
Nie korzysta z transportu publicznego.
Poprosił cię, byś dał mi jego numer?
Nie.
Sam uznałem, że powinieneś wiedzieć.
Po śmierci waszej matki znowu tu przyjechał.
- Rowerem? - Tak.
Proponowałem, że go odwiozę. Nie skorzystał.
Wolał jechać powoli i spać w noclegowniach.
Wracał trzy lub cztery dni.
Chciał, bym cię przekonał,
żebyś mniej pił.
Albo lepiej wcale.
1, 2, 3, 4,
5, 6, 7, 8.
1, 2, 3, 4,
5, 6, 7, 8.
1, 2, 3, 4...
Śniło mi się,
że tańczyłeś z jakąś kobietą.
Poruszałeś się tak dziwnie...
- Dzień dobry, Gu. - Witaj.
Przygotowujesz się do pokazu?
Nie.
Od miesiąca nie wystąpiłem na wybiegu,
ale...
muszę być w formie.
Przepraszam!
Pan wybaczy, nie mam oczu z tyłu.
Ależ nie, to moja wina.
Coś źle pan wygląda.
Naprawdę?
Niech pan chodzi tyłem, jak ja.
To dodaje otuchy.
Dziękuję.
Kawa.
Całkiem dobre zdjęcia.
Ciekawe, czyje!
- Byłeś wewnątrz? - Gdzie?
Tam.
Pewnie.
Dorastałem w tej dzielnicy.
- Kiedy byłeś tu pierwszy raz? - Nie pamiętam. Jako dzieciak.
Najprawdopodobniej jeszcze gdy nosił mnie ojciec.
Ile ma dziś lat?
Już się zawinął.
Wyrażasz się o swoim ojcu bez szacunku.
Wystaw nogę.
- Po co? - Zrób to.
Małpujesz mnie?
Tak właśnie tańczyłeś w moim śnie.
Wiesz, że to wieża bez cienia?
Jak to?
Jest wysoka,
ale nie rzuca cienia o żadnej porze.
Nie gadaj!
Cień musi być.
Teoretycznie tak.
Ale z tej odległości i tak go nie widzimy.
- Stoi daleko od nas? - Bardzo.
Gdzieś na wyżynie Tybetu.
Żartujesz.
WIEŻA, KTÓRA NIE RZUCA CIENIA
Dokąd idziemy?
Zobaczysz.
Chodź!
Boisz się?
Mają państwo rezerwację?
Nie, najpierw chcielibyśmy obejrzeć pokój.
Który mianowicie?
Widziałam w sieci
pokój na poddaszu z oknami.
- Można go obejrzeć? - To nasz loft.
"FRAGMENTY DYSKURSU MIŁOSNEGO"
- Jest do dyspozycji. - Chodźmy spojrzeć.
Nie chcesz zobaczyć?
Idź. Wystarczy, że spodoba się tobie.
Dobrze.
Przepraszam, mam skręconą kostkę.
Wejdzie pani na górę sama?
Zgoda.
- Tak? - To moja.
Przepraszam.
Lubi pani książki filozoficzne?
- To źle? - Nie o to chodzi.
Tytuł jest nieco mylący.
Skąd pani pochodzi?
- Z małego miasta. - Konkretniej?
- Zna pan Yibin? - Słynie z makaronu na ostro.
Bardziej z wódek Wuliangye.
Pokój się podoba?
Coś mi wypadło. Wrócimy innym razem.
- Szybko się dogadaliście. - Jak to?
Ty i ta dziewczyna.
Ładna, nie?
- Zawsze tak wyglądała? - Co?
Dziwne.
O czym mówisz?
Wygląda jak po retuszu.
Kilka lat temu odmalowano mury.
Aha.
A wnętrza?
Możesz zajrzeć do mnie.
Po co miałabym iść do twojego domu.
- Nie chcesz? - A jak tam jest?
Biało.
Białe ściany, białe płytki.
- Zupełnie jak... - Jak gdzie?
No, gdzie?
- Tu nie odmalowano. - Kwestia czasu.
- To świątynia Guangji? - Tak.
Dokąd idziesz?
- W czym się tu specjalizują? - W modłach małżeńskich.
- Zaszedłeś kiedyś? - Nie.
Dlatego się rozwiodłeś.
Skąd o tym wiesz?
Zgadłam.
Wrócili państwo?
Wezmą państwo loft?
Poproszę o dokumenty.
Daj.
Dziękuję.
- Ja nas zamelduję. On już wejdzie. - Dobrze.
Oto klucz.
Idź pierwszy.
Halo?
Cześć, tato.
Znów podpadłeś mamie?
Tak, jestem w pracy.
Proszę o pani dokument.
Muszę kończyć. Pa.
I drugi klucz.
Ten facet jest dla mnie za stary?
To chyba widać.
Słabo trafiłam.
Praktykujesz samouwielbienie?
Ja?
Wpatrujesz się w lustro.
To objaw narcyzmu.
- Popatrzę na ciebie. - Gap się w lustro.
Właśnie to robię.
Chcę cię pocałować.
Mogę?
- Co robisz? - Nie podglądaj!
I bez języczka!
To ja cię całuję, nie na odwrót.
Pamiętaj.
Rozważnie.
Słucham?
Żułeś gumę.
Będziesz tak siedział?
Nie chcę tego robić.
Masz coś przeciw?
Robić czego?
Nie udawaj, że nie wiesz!
Zrobiłem coś nie tak?
Po prostu chcę leżeć i nic więcej.
Przypominasz mi kogoś.
Kogo?
Nie powiem.
Wszystko na biało.
Białe ściany, białe płytki.
Więc tak wygląda twoje mieszkanie?
Jak szpital.
Wybacz, szwagrze. Śpisz?
Wiesz, która godzina?!
Kontrola prędkości za 700 metrów.
Nie wiem, czemu,
ale nie mogę spać.
Jestem w drodze do Beidaihe.
Halo? Gu przy telefonie.
Kto dzwoni?
Czy to pomyłka?
Nazywam się Gu Yunlai.
Czy o mnie chodzi?
Przepraszam,
muszę teraz wyjść.
Wrócę w południe.
Nie mam komórki.
Jeśli to ważne, proszę dzwonić po południu.
Przepraszam.
Rozłączam się.
Pójdziemy do niego?
Jest zbyt wcześnie. Zresztą nadal pada.
Pani rzadko mnie odwiedza, a ja rzadko mam czas.
Zaproszę pana do siebie, panie Hu. Najwyższa pora.
Jest pani wzorową żoną, pani Hua.
Mąż nie jest pani wart.
Źle panią traktuje...
Nie lubię taty!
Dlaczego znów się spóźnia?
- Tata bardzo cię kocha. - To dlaczego go nie ma?
Co to?
Kap, na głowę, znowu pada!
Wiać przed deszczem nie wypada!
Deszczyk kropi! Gdzie się schować?
Głowa zamiast parasola!
Śmieszko!
Cześć!
Przepraszam, nie zdążyłem.
Długo czekałeś, szwagrze?
- Córka cię nie kocha. - Już kocham!
- Gniewasz się? - Wujek będzie kierował.
Usiądziemy z tyłu.
Zdejmij tornister.
Zadam ci zagadkę, tato. Powiedz, kto to jest.
Ma dużą głowę i nie boi się deszczu?
Dużą głowę i się nie boi?
I co dalej?
- Deszczyk kropi! - Gdzie się schować?
- Głowa zamiast... - ...parasola!
Ja wygram!
- Siedem plus osiem? - Pię...
...tnaście!
- Skąd wiesz, że wygrasz? - Zobaczysz!
Co robisz?
Nie zdążyłem zatankować, przepraszam.
W porządku. Mogłeś powiedzieć od razu.
Nie dzwoń więcej w środku nocy.
Postaram się.
Dokąd jeździłeś?
Dlaczego podarowałeś Śmieszce na urodziny latawiec?
Dałem, co chciałem.
Tato?
- Zjesz dziś kolację u mnie? - U ciebie?
Tak!
- Dom cioci to mój dom, prawda? - Oczywiście.
Tak, kochana.
Tata pracuje. Dziś wieczór nie może.
- Może w weekend? - Pewnie.
- Popuszczamy latawiec? - Zgoda.
Pięć plus osiem?
Trzy...
Jiajia, stoisz za kasą?
Babka poszła coś załatwić.
- Na pewno chcesz zapłacić? - Jasne.
Od przystojniaków nie biorę pieniędzy.
- Urodą się nie najesz. - Skąd wiesz?
- Zrobimy sobie zdjęcie? - Czemu nie?
- Wyglądasz jak mój idol. - Który?
Ryuichi Sakamoto.
Wiesz, Gu...
Trudno zarobić tu na życie.
Wiem. Wszędzie trudno.
Wybacz mi.
Zalegam z czynszem za zeszły miesiąc.
W porządku.
Zapłacisz, jak będziesz miał z czego.
Gu...
Jesteś dobrym człowiekiem.
Do czego to?
Mikrofon.
Do śpiewania.
Wstań.
No, wstań.
Przeklnij w swoim dialekcie.
Śmiało!
Ale...
Ja nie chcę.
Dasz radę.
Wang Xiaochuan!
To kawał wała!
Zasrany gnojek!
To...
Xiaochuan...
Nie chciałem cię skląć.
Nie o to chodzi.
Ale zrób wreszcie, co należy.
Miałeś zapłacić mi za występ
trzy miesiące temu.
Kupiłem ci olej do gotowania.
Nie możesz jeść samych zupek.
Gu...
Mogę cię uścisnąć?
Gdzie są wszyscy z naszej paczki? Poumierali?
Spotykamy się co kilka lat i wciąż nas ubywa.
Nasz czas mija. To dość przygnębiające.
Powiem wam szczerze,
że ja podziwiam Gu.
Co ty? Zasłużyłem czymś sobie?
Pomyśl. Jesteś smakoszem indywidualistą.
Masz mało do roboty, nigdy się nie spieszysz.
I nosisz się stylowo, nawet w porównaniu do mnie.
Poza tym spójrz na nas.
Kto jeszcze się dotąd nie rozwiódł?
Jesteś wyjątkiem, nadal ochajtany!
I właśnie dlatego cię podziwiam.
Potentat branży nieruchomości, a beczy?
Dlaczego płaczesz?
Bogaci też lubią popłakać.
Płacz to ludzka rzecz!
Bracie,
jestem po czterech rozwodach.
Moi przodkowie muszą być zrozpaczeni.
Jestem zawodowym rozwodnikiem.
Marna sprawa!
Przestańcie narzekać!
Może i jesteście rozwodnikami,
ale wasza stara koleżanka nie znalazła dotąd męża.
Nie martw się. Znajdę ci dobrą partię.
Kiedyś byłaś ozdobą naszej paczki!
Chrzanić to!
Jestem pomarszczoną starą babą.
Dobra...
Za staropanieństwo!
Za samotność!
Też pijesz?
Szczerze mówiąc, też się rozwiodłem.
- Kiedy? - Dwa lata temu.
Pies, co gryzie, nie szczeka.
Tyś ani burknął!
Zaraz i ciebie pogryzę.
Lepiej uważaj!
- Dokąd idziesz? - Pogadam z twoim bratem.
Hau, hau!
- Jak szczekasz, to się nie jąkasz! - Bo to jedno słowo...
Dongzi?
Twoja siostra jest w porządku?
Siedzisz obok.
Spytaj ją.
Nie wypada.
Trochę to dziwne. Taka fajna, a ciągle sama.
Ciekawe, czemu?
Wziąłeś rozwód? Spiknij się z nią.
Masz gadane!
Gdzie się tego nauczyłeś?
Gu!
Patrz, kogo tu mamy!
To nasz Mu!
Dzwoni nasz stary!
Jesteście tam wszyscy, dzieci?
Banda frajerów!
I jeden kwiatuszek.
Kiedy wracasz do Pekinu? Tak ci dobrze w tym Paryżu?
Stary jestem. Po co mam wracać?
Nie było cię tu od 30 lat!
Przecież marzyło ci się takie spotkanie.
Przy ostatniej kolacji w Paryżu
ciągle gadałeś tylko
o Pekinie ze swych młodzieńczych lat.
Mu, stary, jak się tam zasiedzisz,
to nie poznasz Pekinu,
- a i Pekin o tobie zapomni. - Żebyś wiedział!
Pokażcie, co tam pijecie.
Zaczekaj...
Proszę!
Nasz najlepsza!
Erguotou.
- Zapomnieliście o korzeniach. - Odezwał się specjalista!
Piszesz jeszcze wiersze?
W ogóle nie.
Mu, stary, zaśpiewam ci coś.
Patrzcie go!
Zgłupiał!
Znowu przyszła zima
A z nią lód i śnieg
Jednak pory roku
Nie zmienią ludzkich serc
Stroje ciągle inne
Lecz bagaż wciąż ten sam
Uśmiecham się jednako Już od 14 lat
Tam inny język, inne twarze Odległość dzieli nas
Czekamy tu na ciebie stale Chociaż drogi szmat
Dystans nie rozdzieli Prawdziwych przyjaciół
Ile tej melodii Nuty dla ciebie znaczą?
Zrazu przywołują Wspomnienia słów i miejsc
Prawdziwa przyjaźń trwa Na dobre i na złe
Pekin wita cię
I bierze w ramiona
Tysiącletnią wspaniałością Zawsze rozświetlony
Pekin wita cię
Jak miło pomarzyć
Że po długim niewidzeniu Spotkać nam się zdarzy
Wiosna przegna zimę
Rozłąki sopel spłynie
Jak dobrze będzie przysiąść Przy gorącym winie
Pekin wita cię
I bierze w ramiona
Tysiącletnią wspaniałością Zawsze rozświetlony
To państwa córka?
Jest urocza.
- Podziękuj pani. - Dziękuję.
Ile masz latek?
- Cztery. - No, proszę!
Jesteś śliczna.
Powiedz pani "dziękuję".
Nie ma za co.
- Mogę o coś spytać? - Słucham.
Czy to państwa rodzona córka?
O co pani chodzi?
Jestem ciekawa.
Odbiło pani z tej ciekawości?
Jesteśmy rodziną.
- Co to za pytanie?! - Proszę zatrzymać!
- Chodźmy. - Co robisz?
Dlaczego my mamy wysiąść, a nie ona?
- Chodź. - Co z tobą?!
Chyba zwariowała...
...5, 6, 7, 8.
1, 2, 3, 4,
5, 6, 7, 8.
1, 2, 3, 4,
5, 6, 7, 8...
Gniazdują tu ptaki.
Już od lat.
- Jesteś? - Kopę lat, Nan Ji!
Przecież niedawno tu byłaś.
Gu, mogę cię o coś spytać?
Tak?
Dlaczego się rozwiodłeś?
- Pójdę po kawę. - Dobra.
Z szacunku.
Jak to?
Byliśmy zbyt grzeczni,
by w ogóle "to" zrobić.
Aha...
Nam też pora na rozwód.
Wszystkie moje związki
cechuje nadmierna uprzejmość.
Zgadza się.
Co?
W moim śnie wyglądałeś jak teraz.
Śnisz o mnie?
- A ty o mnie nie? - Nie.
Jestem stratna.
Jeśli kogoś często widuję,
potem o nim śnię.
- Dzięki. - Za co?
Za to, że o mnie śnisz.
Jesteś zbyt grzeczny.
Co sądzisz Nan Ji?
Co o niej powiesz?
Nan Ji...
dziwnie się nazywa.
- To jej przydomek. - A jak ma na nazwisko?
Sam spytaj.
Skąd się znacie?
Mój pierwszy chłopak mieszkał w Paryżu.
Byli współlokatorami.
A może kimś więcej?
Ponosi cię wyobraźnia.
Zupełnie jak ojciec z córką!
My?
Kto tak powiedział?
Wyglądasz jak jej ojciec.
A ty jak moja matka!
Dlatego dobrze się rozumiemy.
Dlaczego otworzyłaś studio tutaj?
Bo to blisko Białej Pagody.
Lubisz tę świątynię?
Moi przodkowie pomagali ją wznosić.
W czasach dynastii Yuan?
Serio?
Zmyśliłam to.
Gdzie byłeś wczoraj? Nie odpisywałeś.
W Beidaihe.
- Mieliśmy jechać tam wspólnie. - Następnym razem.
Miałam cię tam zabrać.
- Zresztą żadna strata. - Może.
Czas na mnie.
Dokąd jedziesz?
Dzień dobry.
- Wróciła panna? - Tak.
OŚRODEK OPIEKI NAD DZIEĆMI
Pan do kogo?
Jestem z tą dziewczyną.
Rozumiem. Jest pan krewnym?
Ojcem.
Ach, tak?
Ma pan wspaniałą córkę.
Czyżby?
To nasza najwierniejsza wolontariuszka.
Przychodzi pomagać od lat.
Mogę wejść, czy mam tu zaczekać?
Proszę wchodzić.
Dziękuję.
BRATNIE DUSZE NIOSĄ NADZIEJĘ
Jeszcze raz od początku.
I śpiewamy!
Wiatr rozbujał jesienią pnie wierzb
Dywan liści opadłych z nich legł
Słońca, zieleni mieliśmy w bród
Teraz zaś nadszedł jesienny zły chłód
Wicher dmie
Leje deszcz
To, co piękne tak, odeszło precz
Wszystko wkrąg zmienia się
A nam w oczach przybywa wciąż łez
Bardzo mnie zaskoczyłaś.
Czym?
"Nietrudno zrobić dobry uczynek.
Trudniej czynić dobro całe życie".
To słowa przewodniczącego Mao.
Lubię dzieci, a że czynię dobro...
To wcale niełatwe.
Byłeś w Beidaihe.
To twoje rodzinne miasto.
- Dawno tam nie byłam. - Kiedy ostatnio?
Gdy miałam pięć lat.
Potem się nie zdarzyło.
Sądziłem, że masz tam rodzinę.
Kiedy miałam pięć lat, przenieśliśmy się do Kantonu.
To dziwne,
ale gdy ktoś pyta, skąd pochodzę,
zawsze odpowiadam, że z Beidaihe.
Ale nie mówisz z kantońskim akcentem.
Nie tylko pekińczycy znają mandaryński.
Południowcy też umieją mówić prawidłowo.
Ale kto z pekińczyków zna kantoński, jeśli mogę spytać?
Zabawnie zabrzmiało!
Zdziwiony?
Autobus zjeżdża z trasy.
Proszę się przesiąść do podstawionego pojazdu.
Niewygodnie ci?
W porządku.
- Przysuń się. - Co?
Obejmij mnie!
Zboczeniec!
Łapy przy sobie!
Oblech!
- Zatrzymać autobus! - Nie dajcie mu uciec!
Wiesz, kim był mój ojciec?
Skąd nagle to pytanie?
Kim?
Kimś takim jak tamten typ.
Który?
Ten obmacywacz.
Kiedy miałem pięć lat, w październiku,
mój ojciec zmolestował jakąś kobietę w autobusie.
Cholera!
Napaść seksualna. Straszny wstyd.
Mama powiedziała wtedy, że to gorsze niż zabójstwo.
Wypędziła go z domu.
Zabroniła mu się do nas zbliżać.
Słusznie go posądzono?
Wypierał się.
Ale ofiara wskazała na niego.
Dostał rok obozu pracy.
Więcej o nim nie słyszałem.
Kim był twój ojciec?
Co to ma do rzeczy?
Pytam z ciekawości.
Był uczciwym, szeregowym urzędnikiem.
Jest na emeryturze.
Mama cały dzień rozstawia go po kątach.
Pięknie.
Nie rób zdjęć!
Próbujesz wygryźć mnie z roboty?
Chciałbyś, co?
Pokaż.
- Wyglądam jak chuliganka. - Nieprzypadkowo.
Może i tak.
Nie musi pan płacić.
Wciąż jest pan ponad kreską.
Bierz pan.
Dopiszę panu na plus w zeszycie.
Nie wiedziałem, że pan pali.
To dla kolegi.
Muszę jechać.
Powinien pan mieć smartfon.
Nikt już nie płaci gotówką.
- Pomyślę o tym. - Dobra.
Dzień dobry, wujku z Pekinu!
My się znamy?
Jestem Jinzi!
Jinzi?
Byliśmy dawniej sąsiadami.
Jestem córką pani Li.
Ach, tak!
Co u ojca?
Ma się dobrze, ale trochę zapomina.
Czasem nie pamięta, że ma córkę.
Tak już jest na starość.
- A to kto? - Mój mąż.
Dzień dobry.
- Wygląda jak twój ojciec. - Takiego właśnie szukałam.
Pokazuję mu, gdzie dorastałam.
Może wejdziecie?
Chciałam się tylko przywitać. Musimy iść.
Rozumiem.
- Przykre. - Znaczy co?
Nie ma dzieci. Przeżył życie samotnie.
A to źle?
Ja ci zaraz dam!
Głupie gadanie!
"Pekin, godzina 4:08.
Przenikliwy, długi
gwizd lokomotywy.
Masywny gmach pekińskiego dworca
bez uprzedzenia konwulsyjnie drgnął.
Wstrząśnięta
wyglądam przez okno,
nie rozumiejąc, co się dzieje.
Serce przeszywa mi bolesny dreszcz.
Tak jakby igła do szycia mojej matki
przebiła je na wylot.
W tej chwili
moje serce zmienia się w latawiec.
Sznurek, na którym się trzyma,
napina się,
niemal pęka.
Wystawiam głowę przez otwór okna.
I wtedy...
Dopiero w tym momencie
zaczynam rozumieć, co się stało.
Fala pożegnalnych okrzyków
rozlewa się po całym dworcu.
Nadal mam pod nogami Pekin,
ale powoli zaczyna się on spod nich usuwać.
Jeszcze raz macham Pekinowi.
Mam ochotę schwycić go za kołnierz
i wykrzyknąć:
Pamiętaj mnie,
mój Pekinie!
Nareszcie to rozumiem.
Gdy złapię cię za rękę, już nigdy nie puszczę.
To jest mój Pekin.
Mój Pekin po raz ostatni".
Wenhui?
Jak twoje akcje?
Nie mówmy o tym.
Gdy ich kurs spada, podnosi mi się ciśnienie.
Ostrzegałem cię przed tą inwestycją.
Teraz łatwo ci mówić.
Twój brat znalazł sobie dziewczyny?
Kogo to obchodzi?
Chyba znudziło mu się szukać.
Żadnych plotek?
Nic mi nie powiesz?
Bądź cicho i zajmij się gotowaniem!
Nikim się nie interesujesz.
Otóż to. Troszczę się tylko o Śmieszkę.
Kiedy ostatnio cię zmierzyliśmy?
We wrześniu.
Sprawdźmy, ile urosłaś.
Aż tyle?
Nie patrz!
Stań prosto.
Teraz się okaże.
Jeden, dwa, trzy...
Dwa centymetry.
- Prawie trzy. - Niech będzie.
Kiedyś będę wyższa od ciebie, tato.
Zmierz.
Nie masz nawet metra, a ja?
- Aż 120 centymetrów! - To wspaniale!
Jesteś o wiele wyższa od taty.
Tato?
A ile ma mama?
165 centymetrów.
Czyli o ile więcej ode mnie?
O 40 centymetrów, Śmieszko.
Dużo...
Przeczytać ci wiersz?
Jeśli ma o 40 centymetrów więcej, otwórz na stronie 140.
Ciekawy sposób.
- Strona 30... - Jaki wiersz jest na 140.?
"Bukiet".
"Pomiędzy mną a światem
Jesteś zatoką, żaglem
Pewnym powrozem w dłoni."
Śmieszko?
- Chodźcie jeść! - Idziemy!
- Chcesz na krzesełko? - Nie jestem już taka mała.
Niech siedzi, gdzie chce.
Podaję!
- Nie czytaj przy stole. - "Nie psi stole"!
- Ty ją tego nauczyłeś? - Zawsze moja wina!
Tato, słyszałam, że byłeś poetą.
Do dziś pisze wiersze.
Pamiętam jeden:
"Mroczne noce Są dla mnie niczym ciemne oczy
Którymi wypatruję światła".
Przecież to napisał Gu Cheng!
Jej nie nabierzesz.
Wierszy twojego taty nie pamięta nikt.
Tato?
Dawno z nami nie jadłeś.
Tak?
Jesteś taki zapracowany?
Strasznie. Jest najpracowitszy na świecie!
Moi znajomi cenią twoje recenzje w social mediach.
Chadzają do restauracji, o których piszesz.
To wszystko i tak dęte.
Tata pisze w pytę!
Nieładnie tak mówić.
Podłapała od ciebie. Nie zaprzeczaj!
Co to za dziewczyna?
Która?
Widziałam was na ulicy.
Byłeś przeszczęśliwy. Robiliście sobie zdjęcia.
Koleżanka z pracy. Robi zdjęcia do moich recenzji.
Zresztą świetne.
Tata ma dziewczynę!
Naśladuje twój akcent z Henanu.
- Jak nic! - "Jak nic!".
Przyjechał kiedyś do Pekinu.
znalazł policjanta, który prowadził jego sprawę.
Po co?
Chciał ją wyjaśnić.
Gliniarz był ponoć uprzejmy.
Przecież ojca skazali na rok obozu.
Nigdy się nie przyznał.
To było wówczas poważne przestępstwo.
Policjant potraktował go łagodnie.
Zdaje się, że ojciec popijał?
Tak.
Tym łatwiej przypięto mu zarzut
"napaści seksualnej w stanie nietrzeźwości".
Spotkał się kiedyś z ofiarą?
Gliniarz powiedział,
że ta kobieta zgłosiła się do niego.
Nabrała wątpliwości,
czy sprawcą był twój ojciec,
choć po wizji lokalnej z rekonstrukcją
oskarżyła go bez wahania.
Czuła się winna,
dlatego próbowała nawiązać z nim kontakt.
I co?
Nie znaleźli go, więc zadzwonili do twojej matki.
Skrzyczała ich.
"Dawno się rozwiodłam! Dajcie mi spokój!".
Zatem ojciec nigdy nie spotkał się z tą kobietą?
Zanim odszukał policjanta, dawno zmarła.
To zamyka sprawę.
- Rozmawiałem z tym gliną. - Tak?
Ma demencję.
Dlaczego mi o tym nie powiedziałeś?
To nowe wieści.
Nie chciałem gadać, póki nie sprawdzę.
Jestem lojalny wobec twojej rodziny.
Wiesz już wszystko. Nie pytaj więcej.
- Moja siostra... - Co z nią?
Widziała nas razem na ulicy.
I co?
Macie tak samo na imię.
Wenhui?
Właśnie.
Wszystko jasne.
Wyjechałaś z Beidaihe, mając pięć lat.
Kiedy to było?
20 lat temu.
Pewnie nie pamiętasz waszego mieszkania?
Owszem.
Pamiętam dobrze.
Jak wyglądało?
Bynajmniej nie jak twoje.
To znaczy?
Nie jak szpital.
Widzisz?
Co?
Mężczyznę z latawcem.
No.
To mój ojciec.
- Chodźmy się przywitać. - Nie.
Ja idę.
- Jeśli to zrobisz, pójdę sobie. - Idź!
Dzień dobry.
A tak, dobry.
Mówi pan jak ktoś z Pekinu.
A ty skąd?
Urodziłam się tutaj, ale już dawno wyjechałam do Kantonu.
Jesteś stąd?
Kanton jest daleko. Nigdy tam nie byłem.
Nie ma pan nic przeciwko?
Jesteś fotografką?
Powiedzmy.
Jeśli ci tu przeszkadzam, powiedz.
Mogę puszczać latawiec gdzieś indziej.
Bardzo pan uprzejmy.
- Nie musisz być taka grzeczna. - I nie jestem.
Kiedy zaczął pan puszczać latawce?
Po 30-tce, gdy urodził mi się syn.
Szukałem dla nas wspólnej zabawy i wybrałem latawce.
Dlaczego?
Mieszkaliśmy wtedy blisko placu Tiananmen.
Wieczorami widywało się tam na niebie
najprzeróżniejsze latawce.
Lubię to uczucie, gdy wiatr szarpie za linkę.
Cieszy mnie to.
A pański syn?
Też polubił puszczanie latawców?
Nie wiem.
Pewnie nie aż tak.
Ja się wciągnąłem.
Jak widać.
Kiedyś obok stoczni znajdował się sierociniec.
Tak, ale dawno go przenieśli.
Budynek ma iść do rozbiórki.
Trafiłam tam krótko po narodzeniu.
Gdy miałam pięć lat,
adoptowało mnie małżeństwo z Kantonu.
Mogę spytać, z czego pan żył?
Byłem rachmistrzem.
Kim?
Księgowym.
Mów szczerze.
Nie ma co się wypierać.
Naprawdę jej nie dotknąłem.
Mogłeś ubiegać się o złagodzenie kary.
Tak, ale musiałbym się przyznać do czegoś, czego nie zrobiłem.
Piłeś tamtego dnia?
Tak.
Ale ja nie jestem taki.
Masz mocną głowę?
Nie bardzo.
Więc byłeś pijany.
Pamiętasz, co się działo?
Niejasno.
Szumiało mi w głowie. Nie pamiętam.
I masz!
Nikt nie zmusza cię do kłamstwa.
Wystarczy, że spojrzysz głębiej w swoją duszę.
Powiedz z ręką na sercu,
czy nigdy nie czułeś takiej chętki?
Muszę przyznać,
że nie mam pewności.
Miewałem kosmate myśli.
Właśnie...
Im głębiej pokopać w twojej duszy,
tym bliżej jesteśmy prawdy.
Wracaj! Wyznaj ją całą.
Która godzina?
Dziękuję, że przyszedłeś.
Masz za złe matce?
Jestem jej wdzięczny.
Gdyby mnie nie przepędziła,
ty i twoja siostra
mielibyście zupełnie inne życie.
Czy nie była niesprawiedliwa?
Była...
Ale miała swoje racje.
Źle żyć z pijakiem.
Ty też powinieneś mniej pić.
Tato...
Lubisz taniec towarzyski?
Tylko oglądam, nie tańczę.
Możesz wstać?
Tato...
Masz żyły jak dżdżownice.
Mówiłeś tak, jak byłeś mały.
Tato...
- Śmieszka mi ciebie przypomina. - Jak to?
Jest dobra z rachunków.
Dlaczego nie masz komórki?
Wystarczy mi stacjonarny telefon.
Nie potrzebuję jej.
Lubisz Shangguan Yunzhu?
Tak.
Dlaczego zamieszkałeś właśnie tutaj?
Kiedy jeszcze uczyłeś się chodzić,
przyjechaliśmy tu razem.
Nie dziwię się.
Nieważne.
Nie umiałeś nawet składać zdań,
ale gdy zobaczyłeś morze,
powiedziałeś jasno i zdecydowanie:
Tu jest mój dom!
Zdumiałem się.
Więc to dlatego?
Tak?
Co się stało, że dzwonisz tak nagle?
Stoisz przed domem?
Dobra.
Już wychodzę.
Rzadko tu bywasz.
Wejdźmy do środka.
Nie chcę, żeby ludzie gadali.
Trochę przesadzasz.
Przyjaźniliście się z Mu w czasach szkolnych?
A co?
Mówił ci, że mieliśmy romans?
Może.
Nie pamiętam nic konkretnego.
Bardzo się z tym krył.
Zdarzyło się, zanim wyjechał do Paryża.
Stanowilibyście dobraną parę.
Czemu z nim nie wyjechałaś?
Czemu?
Bo był tchórzem.
Nie miałam o nim dobrego zdania.
Mam z nim o tobie pomówić?
Co miałbyś rzec?
Przyszłam ci powiedzieć, że odebrał sobie życie.
Jak wróciłaś?
Pociągiem.
Gniewasz się?
Nie.
Ubrałeś się w sekundę czy jak?
Była u mnie szkolna koleżanka.
Odprowadziłem ją i od razu przyszedłem.
Swobodny duch!
Kiedyś mieszkał tu Lu Xun.
W tym domu.
Który z jego utworów zrobił na tobie największe wrażenie?
"W moim podwórzu
Rosną obok siebie dwa drzewa.
Jedno jest drzewem żożoba
I drugie także jest drzewem żożoba".
"Jesienna noc".
SZUKAMY TALENTÓW
Czekaj, tato! Chcę popatrzeć.
Świetny ruch, prawda, tato?
Panowie,
słyszycie tę pannę?
Przychodzi popatrzeć z ojcem.
Gdyby tu były nasze żony, wyśmiałyby nas.
- Dostałbyś od swojej kapciem! - Na pewno.
Nie jestem jej ojcem.
Tato, co ty mówisz?
Chłopie, posuwasz się za daleko!
Córka lubi szachy. A jeśli ty nie lubisz, trudno!
Ale nie wypieraj się jej. To dobre dziecko.
Co z ciebie za facet?
Nie cierpię takich.
Nigdy mnie nie chciałeś.
Wreszcie uznałeś we mnie córkę, a teraz się wypierasz?
- Co to za jeden? - Niecny typ!
Od razu to po nim widać.
Nieprawda?
Wygląda na mi na takiego.
Dość! Każdego czasem nachodzą złe myśli.
Dobrze wiem.
Młoda damo, niech pani zabiera ojca.
Skoro nie chcesz patrzeć, chodźmy.
Co wy sobie myślicie?
Spójrzcie lepiej na siebie!
Tacy jesteście dobrzy dla swoich żon i dzieci?
Grajmy dalej! Dawajcie!
KUCHNIA DOMOWA
- Gniewasz się? - Nie.
Widzę, że tak.
Nieprawda.
Niezła z ciebie aktorka.
Przepraszam!
Nieważne.
Nie oczekuję od ciebie szacunku.
To dobrze.
Darujmy sobie uprzejmości.
Poszedłem do budynku, o którym mówiłaś.
Stoi opuszczony.
Znalazłeś tam dziki kwiat?
Skąd wiesz?
"Beihua".
Kwiat Beidaihe.
Ciekawe.
Jakbyś mnie obserwowała z ukrycia.
Twój ojciec...
jest uprzejmy jak ty.
- O czym rozmawialiście? - O niczym.
Przyglądałam się, jak puszcza latawiec.
Jednak...
jego uprzejmość...
jest inna niż twoja.
Nie pij za dużo.
Jeszcze szklaneczka i się rozpłaczę.
Stało się coś?
Coś dobrego.
Zadzwonił do mnie mój chłopak,
byłam wtedy nad morzem.
Ten z Paryża?
Tak.
Mój ukochany z dzieciństwa.
Byliśmy razem,
ale zdradził mnie kilka lat temu,
a potem rzucił.
Obiecałam sobie,
że więcej się z nim nie zobaczę.
A teraz zadzwonił.
Z płaczem.
Powiedział, że jego dziewczyna uciekła z innym.
Przemyśl to na chłodno.
Chciałby się mną pocieszyć!
Nad czym tu myśleć?
Zupełny brak szacunku!
- Poprosił, żebyśmy się zeszli. - Co ty na to?
Zgodziłam się, głupia.
Już do mnie leci.
Jutro ląduje w Pekinie.
Powinnaś się była zastanowić.
Nie wspomniałam chyba,
że jest sierotą.
Sierotą?
Tak.
Sierotą.
Ty nie wiesz, jak to jest, prawda?
Gdzie są nasze cienie?
Jak to?
Spójrz...
Kot rzuca cień.
Latarnia rzuca cień.
A gdzie nasze cienie?
Może...
nasze cienie...
zostały w Beidaihe?
Mogę cię objąć?
Śmieszko, tęsknisz za mamą?
Może byśmy ją odwiedzili?
Widziałam coś,
czego mama by mi nie pokazała.
Dlaczego mówisz zagadkami?
- Powiedzieć ci, co widziałam? - Nie.
Wierzę babci.
Co ci powiedziała?
Żebym zawsze
była dobra dla taty.
Dobra rada.
Tato?
Czy mój latawiec lata wyżej niż inne?
Tak.
Wznosi się najwyżej ze wszystkich.
Popuść sznurka, poleci jeszcze wyżej.
Tylko powoli.
Życzę wam obojgu wiele szczęścia.
Podkpiwasz sobie, kuzynko.
Miałabym żartować?
RETROSPEKTYWA SHANGGUAN YUNZHU
Gdzie Ouyang? Nie zadzwoniłeś do niej?
Jest młoda.
Pewnie ma lepsze rzeczy do roboty.
Więc ja jestem stara?
Nie o to chodzi.
A o co, w takim razie?
Zajrzała do mnie rano.
Sama?
Nie.
Z kolegą z Paryża.
To jej były.
Plotki szybko się rozchodzą.
Podobno kiedyś z nim mieszkałaś.
Mogę ci zadać niedyskretne pytanie?
Wolałabym dyskretne.
Przespaliście się?
Prawie.
Wybacz.
Moi przodkowie naprawdę pomagali przy budowie Białej Pagody.
To nie był żart.
Nan Ji to twój przydomek. Jak nazywasz się naprawdę?
Siqin Gaowa.
Jesteś Mongołką.
Życie to jest gra
Której końca brak
Raz do płaczu
Raz do śmiechu
Nie zdążysz złapać oddechu
Tu się liczy widz!
A on raz roni łzy
To znów go dławi śmiech
Wczuwa się w postacie
Tragiczne i komiczne
Zatapia się w fabule, aż zniknie
Zapomni się i cześć
Gdyby porównać więc
Kto w grze najlepszy jest
Okaże się Że aktor bynajmniej nie
Za występ w każdej scenie Widownia podziwia właśnie ciebie
Cza, cza, cza!
Życie to jest gra
Której końca brak
Raz coś o ślubie
Raz o pogrzebie
Cała widownia podziwia właśnie ciebie
Wszyscy kochają cię
Gdyby porównać więc
Kto w grze najlepszy jest
Okaże się Że aktory bynajmniej nie
Za występ w scenie Widownia podziwia ciebie
Cza, cza, cza!
Cuchnie tu alkoholem!
Dlaczego jeszcze śpisz?
Siostro...
Co tu robisz?
Mam dla ciebie wiadomość.
Jaką?
Matka Śmieszki jest w szpitalu.
Słyszałem.
Zdiagnozowano jej raka.
Raka?
Czwartego stopnia. Powinieneś do niej pójść.
Śnił mi się tej nocy Gu Yunlai.
Podlewał nasze drzewo.
Przed tym incydentem sądziłam, że jest najlepszym ojcem na świecie.
Nie myślałaś, by mu przebaczyć?
Mogłabym, gdyby przedtem nie był taki dobry.
Jakby to powiedzieć?
Przez niego...
straciłam wiarę w ten świat.
Nie wiem, dlaczego...
ale czuję, że się do niego upodabniam.
Za dużo rozmyślasz.
Bądź silny!
Siostro...
Chcę cię przytulić.
PEKIŃSKI SZPITAL UNIWERSYTECKI
Pan Gu?
Tak.
Zhang Xinmin.
Proszę wejść.
Jesteś...
Zaczął padać śnieg.
Zaskoczył mnie po drodze.
Dziwna pogoda tej wiosny.
Jak się czujesz?
Dobrze.
To Zhang Xinmin.
Już się poznaliśmy.
Wyjdziesz na chwilę?
Chcę porozmawiać na osobności.
Dobrze.
Jak tam Śmieszka?
Dobrze.
Przyjdę z nią tu.
W żadnym wypadku!
Cieszę się, że jest u twojej siostry.
Usiądźmy tam, gdzie jaśniej.
Poradzę sobie.
Przeleżałam cały dzień.
Usiądź.
Mogę ci w czymś pomóc?
Znów jesteś zbyt uprzejmy.
Czytałam wczoraj twoje artykuły.
Te o jedzeniu.
- Masz dobre pióro. - To całkiem błahe rzeczy.
- Piszesz wciąż wiersze? - Już od dawna nie.
Jestem krytykiem kulinarnym.
Przecież to nic złego.
Szkoda, że straciłam apetyt.
Gu Cheng się tu urodziła, wiesz?
Tak.
I ty również.
Ja tu, niestety, umrę.
Nie myśl o tym.
Chemoterapia wciąż daje nadzieję.
- Nadal mieszkasz w domu po matce? - Tak.
Ostro cię kiedyś potraktowałam.
Po prostu cię wygnałam.
- Radzisz sobie finansowo? - Nawet nieźle.
Mieszkam w pokoju mamy, drugi wynajmuję.
Nie umrę z głodu, nie obawiaj się.
I znów jesteś zbyt grzeczny.
Nadmierna uprzejmość
odgradza ludzi murem.
Daj okulary.
Co?
Daj mi je.
Wiedziałeś, że ja pierwsza cię zdradziłam?
Tak.
Bardzo się przejąłeś?
To już przeszłość.
Nie ma znaczenia.
Dla mnie ma.
Gdy byłam w ciąży ze Śmieszką,
kochałam innego mężczyznę...
więc kiedy urodziłam,
nie umiałam dać jej miłości.
Jestem złą matką.
- Dziękuję, że przyszedłeś. - Tak wypadało.
Podobno uczysz koreańskiego?
Zgadza się.
- I ponoć słabo mówisz po chińsku. - Nie jest tak źle.
Mógłbyś powiedzieć coś po koreańsku? Jedno słowo.
- Po co? - Chciałbym usłyszeć.
Sarang.
- Co to znaczy? - Miłość.
Sarang.
Pójdę już.
Zaczekaj.
W ujgurskim jest słowo,
które brzmi dokładnie tak samo.
Co znaczy?
Głupiec.
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Tomasz Tworkowski