Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W Tajlandii trwa wyścig z czasem
o życie chłopców z drużyny piłkarskiej.
Nie wiadomo, czy chłopcy w wieku 11-16 lat żyją.
NETFLIX — FILM DOKUMENTALNY
Zaginęli wraz z 24-letnim trenerem.
Nie czuj się zmuszony do udzielenia tego wywiadu.
Los 12 młodych piłkarzy
i ich trenera w Tajlandii przyciągnął uwagę całego świata.
Nie musisz odpowiadać na pytania, jeśli nie chcesz.
Każda odpowiedź się liczy.
To największa międzynarodowa akcja ratunkowa w historii.
Przybyła pomoc z całego świata.
Dla nas najważniejsze jest twoje dobro.
- Możemy przerwać w każdej chwili. - Dobrze.
Cały świat patrzył na ten dramat.
Utknęli w zalanej jaskini na 17 dni.
Nikt z zewnątrz pewnie nie wie,
jak my się tam czuliśmy.
Może prawda nie jest taka, jakiej oczekują ludzie.
CHIANG RAI NA PÓŁNOCY TAJLANDII
Titan, trzymaj się z boku.
Tamtego dnia spotkaliśmy się, żeby pograć w piłkę.
Hej!
- Mogą ugryźć. - Jedźmy!
Ile psów!
23 CZERWCA 2018 ROKU
Następny. Dalej!
Jestem Eakapol Jantawong. Mówią na mnie Eak.
TRENER EAK
Tylko jeden skok.
Żeby być trenerem, trzeba być liderem.
Trzeba też pilnować dyscypliny.
To konieczne.
Spójrz na kolegów z drużyny.
Trzeba pasjonować się tym, co się robi.
Obserwujcie pozycje kolegów.
Tylko dwa podania. Nie więcej niż trzy kontakty.
Dobra. Naprzód. Dom, wchodzisz. Titan.
Możesz się wysunąć?
Większość tutejszych dzieciaków
jeździ bandami na hulajnogach, pije i pali.
Drużyna powstała po to, by trzymać chłopaków z dala od narkotyków.
Biegnij za nim.
Większość z nich pochodzi z biednych rodzin.
Tutaj.
Chcę być zawodowym piłkarzem i grać w reprezentacji.
Uważaj na przeciwników. Obrona. Niech ktoś go kryje.
Lubię Man-U.
Manchester United.
Man-U.
Trener Eak pilnuje, żebyśmy się starali. Ciężko trenujemy.
Nie da rady. Oddaj.
Naciskam, żeby zakwalifikowali się do szkółek piłkarskich.
Żeby dostali stypendia i uczyli się za darmo.
Czas na przerwę.
Miałem wtedy 24 lata.
Poza boiskiem jestem dla nich jak starszy brat.
Chodźcie.
Choć nie jesteśmy spokrewnieni, spędzamy razem czas jak rodzina.
Północ kontra Południe.
Wynik? 2-0.
Po treningu mieliśmy iść do jaskini.
Dzieciaki z miast jeżdżą do galerii, zaś te z terenów wiejskich
mają tylko chodzenie po górach i lasach.
Najbardziej ekscytująca jest wyprawa do jaskini Tham Luang.
Byłem tam już wiele razy.
Po grze zjedliśmy coś na szybko.
Kupiłem dziesięć szaszłyków wieprzowych i kilogram ryżu.
Nie dałem rady dokończyć, więc wyrzuciłem.
Zjedz trochę ryżu. Masz.
Hej.
Już, szybko się szykujcie.
Idziemy.
Skończyliśmy jeść…
Chodźmy.
…i pojechaliśmy rowerami do Tham Luang.
- Uważajcie. - Szybciej.
- Zaczekajcie. - Ja też jadę.
Ja też. Czekajcie.
Co?
Za mną. Jedziemy.
Tamtego dnia wcale nie padało. Było słonecznie i gorąco.
Jedziemy!
Niektórzy bardzo się cieszyli. To była ich pierwsza wycieczka do jaskini.
- Jedziemy. - Dawajcie.
Pedałowali z całych sił, a serca im waliły.
Jak zwykle zostałem z tyłu.
Jestem zmęczony.
Titan był najmłodszy.
Każdy chciał mu dopiec.
Nie ma dnia bez dokuczania.
Ciągle to robią.
Mocne strony Titana?
Chyba nic.
Titan i ja jesteśmy sobie bardzo bliscy. Jesteśmy jak bracia.
Po drodze minęliśmy gaje pomarańczowe po obu stronach drogi.
PARK LEŚNY KHUN NAM NANG NON
- Módlcie się do miejscowego ducha. - Idziemy.
- Szybciej. - Chodźcie.
JASKINIA JEST ZALANA OD LIPCA DO LISTOPADA
OBOWIĄZUJE WTEDY ZAKAZ WSTĘPU!
Dotarliśmy do jaskini i zobaczyliśmy znak. Dzieciaki się zmartwiły.
Napis informował, że jaskinia jest zalana od lipca do listopada.
Gdy weszliśmy do jaskini, był 23 czerwca.
Nie było pory deszczowej.
Poprosiliśmy ducha Nang Non o pozwolenie na wejście.
Nang Non to lokalny duch płci żeńskiej.
Gdybyśmy ją znieważyli albo nie poprosili o pozwolenie,
mogłoby się stać coś złego.
Z Nang Non związana jest pewna historia.
Była ona księżniczką.
Pewien stajenny się w niej zakochał.
Dlatego razem uciekli.
Byli ścigani przez żołnierzy.
Stajenny poszedł szukać jedzenia dla księżniczki…
Został zabity przez żołnierzy.
Księżniczka czekała, ale on nie wrócił.
Zabiła się więc spinką do włosów.
Dlatego to pasmo górskie wygląda jak śpiąca księżniczka.
- Zostawmy rowery. - Chodźmy do jaskini.
- Szybciej. - Chodźcie.
- Ojej. - Jasne.
Gdy dotarliśmy do jaskini, chłopcy byli podekscytowani.
„Ojej! Naprawdę ogromna ta jaskinia!”
Większość zostawiła swoje rzeczy, plecaki, buty.
Chodźmy.
Nie zabraliśmy jedzenia.
Każdy wziął po latarce i weszliśmy do środka.
Tee zgodził się prowadzić, a ja szedłem na końcu.
Tee był moją prawą ręką.
Z nim czułem się spokojniejszy.
Był w stanie zająć się resztą chłopaków.
- Jeju. - Raz, raz.
Już tam byłem.
Byłem pewien, że dam radę ich poprowadzić.
Mieliśmy tam spędzić tylko godzinę.
Byłem umówiony na korepetycje.
Było mnóstwo zabawy.
Dokuczaliśmy sobie.
Głównie drażniliśmy się z Tee, bo miał dziewczynę.
Nabijaliśmy się z ich zdjęć i trzymania za ręce.
Naprzód.
Dokuczali sobie przez cały czas.
Cieszyłem się z tego.
- Jest więcej kryjówek? - Tak.
WEJŚCIE
Gdy dotarliśmy do skrzyżowania,
nie skręciliśmy w prawo, bo przeszlibyśmy tylko kilka metrów.
SKRZYŻOWANIE
Musieliśmy kontynuować w lewo.
Bałem się, gdy dotarliśmy do rozdroża.
Woda płynęła strumieniem.
Bałem się, że zaleje jaskinię i nie zdołamy się wydostać.
Bez względu na porę roku zawsze jest tam woda.
Nigdy nie jest sucho.
Powiedziałem im, że napływa dużo wody.
Że może powinniśmy zawrócić.
Odparliśmy, że jeśli chce stchórzyć, to niech wraca.
Zostawiłem decyzję chłopakom. Mogli zawrócić, gdyby chcieli.
Tu było pięknie, ale musimy iść dalej.
Głosowaliśmy, czy zostajemy, czy wychodzimy.
- Chodźmy już. - Ja też idę.
Wszyscy postanowili iść dalej.
W głębi duszy chciałem stamtąd wyjść.
- Uważajcie. - Wejdźmy do środka.
Zostawiliśmy plecaki i zdjęliśmy buty,
żeby nasze rzeczy się zamoczyły.
Wzięliśmy tylko latarki i nic poza tym. Poszliśmy dalej.
Zaczekajcie.
Pracowałem w jaskini Tham Luang od dwóch lat.
Co wieczór musiałem sprawdzać, czy ktoś nie został w jaskiniach.
Zwykle pada dopiero w lipcu. A był dopiero czerwiec.
Nie wiedziałem, skąd wziął się ten deszcz.
Od przedniej części
jaskinia Tham Luang ma ponad dziesięć kilometrów długości.
Gdy zaczyna się pora deszczowa,
woda spływa z gór i zalewa jaskinię.
Woda znajduje kanaliki, przez które napływa z każdej strony.
Naliczyłem 11 rowerów.
Na pierwszy rzut oka myślałem, że to dorośli.
Jeśli ktoś wchodzi bez wiedzy strażników,
może utknąć w jaskini na całą noc.
Wchodziliśmy coraz głębiej, bo było tak pięknie.
Wciągała nas ta atmosfera.
Chciałem, żeby chłopaki zobaczyli coś pięknego.
Chciałem pokazać im coś nowego.
Było pięknie. Prześlicznie.
Jaskinia mieniła się.
W tej wielkiej komorze było cudownie.
Titan musiał wrócić przed piątą na korepetycje.
Powiedziałem: „Zawróćmy.
Nie mamy czasu. Przyjdziemy innym razem”.
Chodźmy.
Wracaliśmy, brodząc w wodzie.
Rozmawialiśmy sobie jak zwykle.
Dopóki nie wróciliśmy na skrzyżowanie.
Dotarliśmy do rozdroża.
Zastanawiałem się, czy na pewno tędy szliśmy.
Nie zgubiliśmy się. Wyjście było jedno.
Eak powiedział, że tędy weszliśmy.
Woda całkowicie zalała skrzyżowanie.
Całkowicie. Nie mogliśmy przejść.
W tamtym momencie pomyślałem: „Cholera”.
Mieliśmy poważne kłopoty.
Wszyscy byli w szoku.
Powiedziałem, że musimy znaleźć wyjście.
Chciałem go poszukać.
Postanowiłem zanurkować.
Miałem złe przeczucia. Nie wiedziałem, czy Eak znajdzie wyjście.
Otworzyłem oczy, ale nic nie widziałem.
Próbowałem szukać rękami.
Ale nie mogłem znaleźć drogi.
I wtedy ten jeden oddech, który wziąłem,
zaczął się kończyć.
Czułem, że zaraz zemdleję.
Gdy to się stało, pociągnąłem za linę…
Raz, dwa…
Chłopcy zaczęli mnie wyciągać.
Jeszcze raz.
Myślałem, że już po mnie.
Nie przeżyłbym. Skończyło mi się powietrze.
Powiedziałem chłopakom, że nie ma drogi powrotnej.
Kiedy Eak nam to powiedział, zamilkliśmy.
Nie wiedzieliśmy, co robić.
Jest tam kto?
O 17.00 czy 18.00 wciąż byli w jaskini.
Szef zaangażował dodatkowe dwie osoby w poszukiwania.
Gdzie jesteście?
Przeszliśmy z pierwszej komory do drugiej.
Wołaliśmy, ale ich nie znaleźliśmy.
Poziom wody wzrastał.
Nie było ich w trzeciej komorze.
Miałem nadzieję znaleźć ich na skrzyżowaniu.
Jest tu kto?
Na miejscu znaleźliśmy tylko ich plecaki i buty.
W końcu znalazłem ich telefony.
Wtedy moje serce zamarło.
To były dzieciaki.
Napływało więcej wody.
Zastanawiałem się, co robić.
Jak wyciągnąć te dzieciaki?
Gdzie jesteście?
Powiedziałem: „Chodźmy stąd. Sprowadźmy pomoc”.
Gdy odkryłem, że poziom wody się podniósł,
musiałem zrobić wszystko, by nie wystraszyć tych dzieci.
Starałem się zachowywać normalnie.
Powiedziałem chłopcom, że to może przez jakiś przypływ.
Wierzyłem, że woda opadnie.
Kazałem im znaleźć miejsce do spania.
Nazajutrz mieliśmy sprawdzić poziom wody i wyjść, jeśli opadnie.
Dwa, trzy.
Myśleliśmy: „Będzie dobrze”. Byliśmy pozytywnie nastawieni.
Byłem spóźniony na korepetycje.
Myślałem sobie: „Świetnie! Dziś mi się upiekło!”.
Nikt jeszcze nie panikował.
Dla nich to był nocleg w nowym miejscu. To była część przygody.
Pierwszej nocy baliśmy się tylko, że dostaniemy opieprz.
Niektórzy nie powiedzieli rodzicom, że idą.
Pomyślałem, że rodzice mnie szukają.
Nie wiedzieli, dokąd poszedłem.
Martwię się, gdy Tee jest z kolegami.
Czekałam, ale nie wrócił do domu.
Myślałam, że Tee wdał się w jakąś bójkę.
Potem zadzwonił dzieciak ze szkoły i powiedział, że Tee utknął w jaskini.
Gdy mąż zabrał mnie na miejsce, przeraziłam się.
Zobaczyłam gromadzących się ludzi.
Zejdź na grań.
Pomogę ci.
Ich buty leżały przy wejściu. Nikt niczego nie ruszał.
Był tam rower mojego syna i jego plecak.
Byłam w szoku.
Miejsce wydało mi się takie opustoszałe. Zamarłem na widok jaskini.
Serce mi się ścisnęło. Nie wiedziałem, co robić.
Mogłem tylko modlić się do świętych istot, żeby go chroniły.
Nie wiedziałam, że mój syn poszedł do jaskini.
Dziś rano powiedział mi, że idzie na mecz.
Tak mówił.
Nie wiedziałam, że pójdzie do jaskini.
Ludzie zadawali pytania, a ja płakałam.
Z nerwów nie byłam w stanie odpowiadać.
Pierwszej nocy nie wyłączyliśmy latarek.
Było zbyt ciemno, wszyscy by się bali.
Spaliśmy obok siebie.
Trzymając się nawzajem.
Było przeszywająco zimno.
Słyszeliśmy tylko własne oddechy
i rytmiczne bicie naszych serc.
Pierwszej nocy martwiłem się, czy uda nam się wydostać.
Odpowiadałem też za 12 innych osób.
Nie wiedzieliśmy, co się z nami stanie.
Opowiemy najpierw o wypadku, który miał miejsce zeszłej nocy.
To prawda.
Jaskinia została zalana, a oni uwięzieni.
Nawet służby nie mogły się do nich dostać.
JASKINIA JEST ZALANA OD LIPCA DO LISTOPADA
Kolejno odlicz.
- Jeden. - Dwa.
- Trzy. - Cztery.
- Pięć. - Sześć.
Wysłaliśmy osiem drużyn.
Ile to osób?
Około 50 osób. Mają sprzęt do nurkowania i jedzenie.
Niewielu ludzi, nawet odkrywców jaskiń,
znało drogę przez jaskinię Tham Luang.
Jestem odkrywcą jaskiń, który dobrze zna tę jaskinię.
Pierwszego dnia poszukań chłopców,
skrzyżowanie było zalane.
Na początku misji ratunkowej
używaliśmy małej pompy,
lin i wszystkiego, co wpadło nam w ręce.
Pora, by pompy wykonały swoją pracę i otworzyły nam drogę.
Walczyliśmy z wodą przy użyciu ograniczonego sprzętu.
Nie był wystarczająco zaawansowany, by wypompować wodę.
Kiedy zaczęło padać, to lało bez przerwy.
TATA TEE
Ulewny deszcz mógł spowodować powódź i ich utopić.
Myślałem, że ich nie znajdą.
Jeśli nie spadnie więcej deszczu…
i poziom wody się obniży, będziemy mogli pompować.
Byłoby dobrze.
Ucieszyłem się, gdy przybył gubernator.
Miał nas informować, gdy czegoś się dowie.
Przychodził do nas z wieściami co godzinę czy dwie.
Mam nadzieję, że nic im nie jest i że nie będzie już deszczu.
Musieliśmy walczyć z czasem i naturą.
Wiesz, że zbiera się coraz więcej wody?
- Wczoraj nie była tak wysoko. - Zapełnia się.
- Jest więcej wody? - Tak.
Musieliśmy się spieszyć.
Z tylnej części jaskini miało napłynąć jeszcze więcej wody.
WEJŚCIE SKRZYŻOWANIE
TYŁ JASKINI
To było niepokojące, bo gdy dwa prądy się spotykają,
to zalewają całą jaskinię.
To mnie martwiło.
18 GODZIN W JASKINI
Woda wciąż tam była, gdy się obudziliśmy.
Odwróciłem się i woda była tuż obok nas.
Jej poziom szybko rósł.
Musiałem znaleźć rozwiązanie.
Zebrałem grupę, by wymyślić plan działania.
Zaproponowałem szukanie wyjścia głębiej.
Kazałem chłopcom oszczędzać latarki.
Ciągle powtarzałem, że nie możemy się poddać.
Zaczynaliśmy narzekać. „Gdzie, u diabła, są ratownicy?”
„Czemu nas nie znaleźli? Dlaczego nie ma pomocy?”
Za mało ludzi!
Czysto.
Ile mają czasu, zanim zrobi się groźnie?
Nie wiem, ale liczy się każda minuta.
Powoli. Uważajcie.
Titanie, synu, czekam na ciebie.
Wracajmy do domu, kochanie!
Czułam, że Titan mnie słyszy.
Naprawdę wierzyłam, że mogę porozumieć się z synem.
MAMA TITANA
Chciałam, żeby wiedział, że na niego czekam.
Zwykle wracałam z pracy dopiero między 19.00 a 21.00.
Dlatego był bardziej przywiązany do Eaka.
Myślałam o Eaku i o tym, jak mu przy nim jest.
Pomyślałam: „Eak, wyprowadź stamtąd Titana”.
„Wierzę, że dasz radę go wyciągnąć”.
Duchu, daj chłopcom siłę.
Spokojnie.
Gorączkowe poszukiwania 12 chłopców i trenera.
Ich rodziny w desperacji czekają na wieści.
OBOZOWISKO W POBLIŻU ZALANYCH JASKIŃ
To wciąż była lokalna historia.
Nie sądziłem, że to się zmieni.
Myślałem, że zginą.
KORESPONDENT ZAGRANICZNY
Nasz dyrektor był bardzo zainteresowany. Mówił, że to będzie coś.
Przyjeżdżają wszystkie kluczowe agencje. Stale przysyłają nam ludzi do pomocy.
Zebrało się wiele osób.
Lekarze, pielęgniarki, żołnierze, wojsko z całej Tajlandii.
To mnie poruszyło.
Są jednostki, które badają okolicę, szukając sposobu, by dostać się do środka.
Straż graniczna używa helikopterów, by sprawdzić,
czy jest inne wejście do jaskini.
Lokalni urzędnicy, leśnicy i wojsko
będą badać okolicę i zatykać dziury, przez które może wpłynąć woda.
Komandosi przylecą prosto z Sattahip o północy.
TAJLANDZKA MARYNARKA
Byłem dowódcą komandosów.
To był wyścig z czasem. Poziom wody wzrastał.
- Uważajcie na stopy. - Jeszcze trochę, raz, dwa.
Musieliśmy wypompować wodę,
żeby nasi komandosi mogli jak najszybciej znaleźć chłopców.
Tajlandzcy komandosi są wyjątkowo utalentowanymi nurkami.
Dotarliśmy do skrzyżowania.
Próbowaliśmy zanurkować głębiej.
Gdy poziom wody się podniósł, nie mogliśmy wejść dalej.
TRZY DNI W JASKINI
Tee ustawiał budzik na szóstą rano.
Dzięki temu mniej się stresowaliśmy.
Inaczej spędzilibyśmy dzień bez planu.
Dałem im zadania.
Od rana do wieczora szukaliśmy wyjścia.
Trener Eak zawsze mówił, że musi być jakieś wyjście.
Każdego dnia go szukaliśmy.
Musiałem zachować optymizm, żeby się nie poddali.
Szliśmy, aż się zmęczyliśmy, a wtedy robiło się późno.
Myślałem tylko o głodzie.
Wszyscy zaczęli mówić o jedzeniu.
Byliśmy mega głodni. Przeżywaliśmy straszną udrękę.
Chcieliśmy zjeść wszystko, co by nam tylko przyszło do głowy.
Chcieliśmy zamówić z KFC.
Zastanawialiśmy się, czy nam dowiozą.
Typowo, gdy człowiek jest głodny.
Jeden chłopak śnił, że pije swoje ulubione mleko sojowe.
Śniło mu się, że ssał je przez słomkę.
Ale kiedy się obudził, ssał palec u stopy Adula.
Chciałem zjeść to, co jedliśmy tamtego dnia na boisku.
Żałowałem, że tak mało zjadłem.
Gdybym wiedział, zjadłbym więcej.
Śniło mi się, że jem z rodziną.
Miałam nadzieję, że jeśli wyjdę,
mama znów dla mnie coś ugotuje.
Gdy nie mieliśmy pieniędzy,
mama gotowała dla mnie proste dania.
W domu zawsze jedliśmy żeberka wieprzowe z kapustą curry.
Chciałem zjeść dania mamy.
Mogłem im tylko powiedzieć, żeby pili wodę.
Żeby zrobili wszystko, by przeżyć.
Picie wody trochę pomogło, ale i tak byliśmy głodni.
Wszyscy zaczęliśmy czuć zmęczenie i opadać z sił.
Gdy próbowałem wstać, przewracałem się.
Musiałem zrobić, co w mojej mocy, by ich chronić.
Moi rodzice zmarli, gdy byłem mały.
Wyświęcono mnie na nowicjusza, żeby nie obciążać krewnych.
Po dziesięciu latach odszedłem z zakonu.
Wyświęcenie na buddyjskiego nowicjusza wzmocniło mój umysł i ciało.
Jeśli się załamiemy, nasze ciała też się rozpadną.
Ale jeśli jesteśmy silni psychicznie, ciała same się odbudują.
Przed zaśnięciem modliliśmy się, prosiliśmy o ochronę.
Trener chciał, żebyśmy modlili się do Nang Non w nadziei na cud.
To pomagało nam się uspokoić.
Chciał, żebyśmy zachowali spokój i nie stracili głowy.
Inaczej byśmy oszaleli, gdyby nikt nas nie uratował.
Musieliśmy się ogarnąć.
Oddychaliśmy i modliliśmy się o przetrwanie.
Deszcz mocno pada.
Tu, gdzie stoję, był kiedyś trawnik parku narodowego…
MISJA RATUNKOWA, DZIEŃ 4
Teraz to morze błota. Każda część tej operacji jest trudna.
- Da się tam przeżyć? - Zależy, gdzie są.
Co pan wie o takich jaskiniach?
EKSPERT DS. JASKINI THAM LUANG
Jeśli są we właściwym miejscu,
mogliby przeżyć z pięć, sześć dni.
Ale teraz poziom wody jest coraz wyższy.
Mam nadzieję. Chcę, żeby dzieci wyszły bezpiecznie.
MAMA MARKA
Cała trzynastka.
Kazano mi się modlić, żeby przestało padać,
żeby duchy Tham Luang zatrzymały deszcz.
Żeby dały nam szansę uratować chłopców.
Mark to mały chłopiec.
Boi się ciemności.
Wiele razem przeszliśmy.
Rozstałam się z jego ojcem, gdy syn miał rok.
Zastanawiałam się, czy wyjdzie z tego cało.
Nie mogłam tego znieść i zemdlałam.
Czułam się, jakbym straciła rozum.
Czujesz się lepiej? To amoniak.
- Masuj ją. - Odzyskała przytomność.
CZTERY DNI W JASKINI
Poziom wody się podnosił.
Posuwaliśmy się do przodu w poszukiwaniu wyjścia.
Doszliśmy do punktu, z którego nie mogliśmy ruszyć dalej.
Nie mogliśmy uciec.
Była tylko ciemność.
To było za dużo.
Chciałem zobaczyć światło.
Jeden z chłopaków powiedział:
„Dłużej tego nie zniosę. Jestem wykończony. Chcę wrócić do domu!”
Uda nam się. Wierz mi.
Narastał stres i głód.
Nie mogliśmy sobie z tym poradzić.
Wszyscy się obwinialiśmy. Nie powinniśmy byli tu przychodzić.
Eak powiedział, że kto chce, ten może płakać.
Chcieliśmy zobaczyć rodziców. Byliśmy głodni.
Mówiliśmy sobie, że się kochamy.
Byliśmy zestresowani.
Nie sądziłem, że mi się uda.
Powtarzałem im, że cokolwiek się stanie, nie możemy się załamać.
Musimy sobie pomagać.
Przez pięć minut było cicho.
Słyszeliśmy coś jak helikopter.
Brzmiało jak lecący nad nami helikopter.
Usłyszałem głośne „bum.”
Jakby wiercenie.
We wszystkich znów wlała się nadzieja.
Nagle pojawiła się nadzieja.
Ktoś nas uratuje?
Pomóżcie nam!
Nie wiedziałem, co to za odgłosy.
Jest tam kto?
Nagle usłyszeliśmy dźwięk wody.
Jakby się lała. Próbowałem zobaczyć, co się dzieje.
Zobaczyłem zbliżający się do nas cień.
Jak fala przypływu!
Jak powódź błyskawiczna.
Kiedy ją zobaczyłem, kazałem wszystkim uciekać.
Wszyscy zaczęli się popychać.
Mało brakowało, a porwałoby Eaka. Gdyby nie skoczył, zginąłby.
Było głośno.
Potem nastała cisza.
Woda się uspokoiła.
WEJŚCIE, KOMORA DRUGA, KOMORA TRZECIA
Dotarliśmy do jednego z najwyższych punktów jaskini.
KOMORA DZIEWIĄTA, W KTÓREJ SĄ CHŁOPAKI
Nie było wyjścia. A teraz droga była kompletnie zalana.
Woda napływała i wypełniała jaskinię.
Słychać było, jak woda uderza o ściany jaskini.
Woda wytrysnęła za nami.
Nigdy czegoś takiego nie widzieliśmy.
Gdy woda się podniosła, wycofaliśmy się.
Musieliśmy zacząć od punktu wyjścia przy wejściu do jaskini.
To było bardzo przygnębiające.
Byliśmy odcięci z obu stron.
Nie mieliśmy wyboru.
Byliśmy w pułapce. Nie było dokąd pójść.
Liczyliśmy, że woda się zatrzyma.
Modliliśmy się o to.
Zacząłem wyobrażać sobie, że zginiemy poprzez utonięcie.
Czułem, że w ten sposób umrzemy.
Martwiłem się, bo mama straciła już jedno dziecko.
Nie chciałem, żeby była smutna.
Tle to wrażliwy dzieciak.
Lubi, gdy rodzice go rozpieszczają, bo jest jedynakiem.
Musiałam go przytulać, gdy spał.
MAMA TLE
Zawsze spaliśmy w jednym łóżku.
Obwiniam o to swój los.
Widocznie karma do mnie wróciła, bo nie wychowałam pierwszego dziecka.
Nie przeżyłabym straty kolejnego dziecka.
Obwiniałem siebie.
Zabrałem ich tam. To ja za to odpowiadałem.
Nie chciałem, by ktoś poniósł stratę.
Utrata ukochanej osoby jest bardzo bolesna.
Gdy miałem sześć lat, mój młodszy brat zmarł.
Mama nie mogła się z tym pogodzić i też umarła.
Niedługo potem mój ojciec zaczął chorować i zmarł.
Gdyby ktoś zginął,
nie wiedziałbym, jak…
Jak spojrzeć w oczy ich rodzinom.
Nie wiedziałbym, jak im powiedzieć,
że poprowadziłem ich synów na śmierć.
PIĘĆ DNI W JASKINI
Byliśmy w pułapce.
Pozostało nam tylko wspiąć się i wykopać wyjście.
Nie miałem pojęcia, jak gruba była ściana.
Myślałam, że dzięki temu przetrwamy.
Kopaliśmy na zmianę.
Gdyby nie mieli nic do roboty,
zaczęliby wyobrażać sobie najgorsze.
Wtedy grupa zaczęłaby się rozpadać.
- Pomóżmy sobie nawzajem. - Dawaj. Super.
Pomóż mi.
Pracowaliśmy razem.
To była praca zespołowa, jak wtedy, gdy graliśmy w piłkę.
W piłkę samemu się nie pogra.
Wszyscy musimy grać razem.
Byliśmy zespołem, który miał razem wygrać lub przegrać.
- Zwolnij. - Śmiało.
Dzieciaki pytały, jak daleko jeszcze.
- Odparłem, że pięć metrów. - Wszyscy w to wierzyli.
Myślałem, że dokopiemy się do farmy pomarańczy.
Zjemy sobie pomarańcze od nieznajomego.
Ktoś nas zbeszta? Czy właściciel nas wyrzuci?
Dokładnie wszystko zaplanowaliśmy.
Gdy już wyjdziemy,
znajdziemy tam mały sklep.
Pójdziemy po coś do jedzenia.
Wrócimy po rowery.
A potem pojedziemy do domu.
Kopaliśmy dalej.
Niektórzy z nas chcieli, żeby asteroida uderzyła w jaskinię.
Wtedy moglibyśmy się wydostać.
Żarty dzieciaków nam pomogły.
Któryś spytał, co by było gdyby była tu naga dziewczyna.
WSPANIAŁY ŚWIAT
Adul powiedział: „Jestem zmęczony.
Kazałbym jej kopać”.
Wszyscy się roześmiali.
Myśleliśmy, że powie coś innego.
O rany! Mieliśmy ubaw. Ale panowała napięta atmosfera.
To była nasza ostatnia nadzieja. Nasze jedyne wyjście.
Ludzie się interesowali.
Było to widać każdego dnia.
Powstała swego rodzaju mała wioska w dżungli.
Były w niej setki ludzi.
To był światowy fenomen.
Los 12 młodych piłkarzy i ich trenera w Tajlandii…
KOŃCZY SIĘ CZAS
…przykuł uwagę całego świata.
Zaginęło 12 młodych piłkarzy i ich trener.
POSZUKIWANIA DZIECI W THAM LUANG
Wiadomo, jak długo ta grupa przetrwa?
Tego nie wie nikt.
Ratownicy pracują dzień i noc.
Wypompowują tysiące litrów wody…
RATOWNICY ZBLIŻAJĄ SIĘ
Aby mieć lepszy dostęp i móc znaleźć grupę.
Pamiętam, jak tam dotarliśmy.
Większość myślała, że już po nich.
Myślano, że nie mają szans na przeżycie.
Ale od samego początku próbowano wypompować wodę.
A potem wysłano komandosów.
Prąd był jednak tak silny, że nie mogli się dostać na miejsce.
Wtedy poprosili o pomoc międzynarodową.
Wczoraj liczyła się każda minuta.
Dziś dla chłopców liczy się każde pół minuty, każde dziesięć sekund.
Przegrywamy jednak walkę z wodą.
Sprowadziliśmy ekspertów.
Ekspertów w nurkowaniu jaskiniowym z całego świata.
Przy tej operacji pracowało wiele grup.
Na miejscu było łącznie 8000 osób.
Nurkowie z Ameryki, Australii i Chin.
Mamy grupę nurków jaskiniowych ochotników.
Bardzo…
NURKOWIE JASKINIOWI
…dziwne osoby z całego świata.
Na samym początku zaproponowałem,
że jeśli jest coś, co możemy zrobić z Australii,
zaoferować pracowników, porady telefoniczne,
to z chęcią pomożemy.
Rick Stanton i John Volanthen to dwaj znani nurkowie jaskiniowi.
Stanowią elitę w tym sporcie.
Z Rickiem zacząłem rozmawiać na kilka dni przed wyjazdem
do Tajlandii.
Według opisu Ricka i Johna, jaskinia była całkowicie zalana.
Jaskinia była nie do przebycia dla nurków.
Tajlandzcy komandosi, Ben Reymenant i jego kumpel od nurkowania
zajęli się układaniem lin w jaskini.
Jednak otrzymywaliśmy informacje,
że warunki są straszne.
Nie było miejsca na błąd. Normalnie bym tam nie wskoczył.
NUREK JASKINIOWY
Silne prądy i zerowa widoczność. Nie miałem nadziei.
Jaskinia była ciemna i skomplikowana. Położyliśmy więc linę.
Pierwsza grupa nurkowała i układała linę.
Po dotarciu do końca wracała.
Stamtąd następna grupa układała kolejną i płynęła dalej.
Dniem i nocą
brytyjscy nurkowie kładli liny.
Potem komandosi, następnie my. Przez cały dzień i całą noc.
Musieliśmy kontynuować i znaleźć te dzieci.
Musieliśmy wyciągnąć chłopców z jaskini.
Piąty, szósty i siódmy dzień. Wszystkie były takie same.
Było ciemno, a baterie w latarkach się wyczerpywały.
Zaczęliśmy się tym denerwować.
Bez latarek nic nie mogliśmy.
Dzięki nim żyliśmy, kopaliśmy, siedzieliśmy i piliśmy wodę.
Gdybyśmy nic nie zrobili, czekalibyśmy na śmierć.
Istniała szansa, że przeżyjemy.
Gdy kopaliśmy, wszyscy słyszeliśmy jakieś odgłosy.
Słychać było bawiące się dzieci.
Usłyszałem koguta, a młodsi chłopcy słyszeli psy.
Nie wiedzieliśmy, skąd pochodziły dźwięki.
Słyszeliśmy je.
Mieliśmy zaćmienie mózgów.
Wszystko w porządku? Dajemy.
Pocieszaliśmy się nawzajem.
Starsi pocieszali młodszych.
Mówiłem chłopakom, że ktoś nas uratuje.
Że przeżyjemy i nie umrzemy tam.
Tee mnie pocieszał. Dawał mi nadzieję.
Chciałem, żeby wszyscy przeżyli.
Przywieźliśmy ich tutaj. Musieliśmy wydobyć ich żywych.
Tęskniłem za mamą i całą rodziną.
Niektórzy chłopcy spali obok mnie na moich rękach.
Gdy spaliśmy, przytulając się…
czułem, jakbym przytulał moją rodzinę.
Nie mogłam spać. Rozmawiałam z mężem.
Co byśmy zrobili, gdyby umarł?
Nic nie jadłam przez pięć dni.
Martwię się tylko o syna. Ciekawe, co teraz robi.
- Jak się pani miewa? - Jestem zestresowana.
Chce pani coś powiedzieć?
Chcę zobaczyć syna.
Nie chciałam spać.
Inni mnie namawiali i dali mi lekarstwo.
Ale odmówiłam. Nie zażyłam go.
Bałam się, że syn w tym czasie wyjdzie.
- Ma pani jeszcze nadzieję? - Pół na pół.
Byłam bardzo przygnębiona w dzień,
gdy spytano, czy stać mnie na pogrzeb syna.
Byłam załamana.
Modlę się, by znaleziono dzieci, martwe lub żywe.
Mam nadzieję, że zobaczymy ich ciała.
Jak dotąd naukowcy nie pomogli. Tutejsi mieszkańcy się martwią.
Dziś zaprosili Phrę Khuvę Boonchuma,
bardzo szanowanego mnicha z prowincji Chiang Rai.
Przeprowadzi ceremonię przebaczenia i uwolnienia ducha…
Ceremonię otwierającą drogę do jaskini.
Mnich Phra Khuva Boonchum przybył, by uwolnić ducha i szerzyć współczucie.
Legenda głosi, że Czcigodny Mnich Boonchum
był bratnią duszą Nang Non w poprzednim życiu.
Cały dzień padał deszcz, nim przybył Czcigodny Mnich.
Wraz z jego przybyciem deszcz przestał padać, zatrzymał się.
Khuva odbył medytację i powiedział,
że wszyscy są razem i żyją.
Przestałam płakać, bo wierzyłam, że mój syn ma się dobrze.
Wierzyłam, że jest bezpieczny i to mnie uszczęśliwiło.
- Chodźmy. Gotowe. - W prawo.
Obróć się w prawo.
Modlę się za chłopców, którzy zaginęli w zeszłym tygodniu.
Modlili się za nich ludzie na całym świecie.
Módlmy się za dzieci, które zaginęły w zeszłym tygodniu.
Płynęła ogromna siła karmiczna.
Z Tajlandii, ale i z całego świata.
DZIEWIĘĆ DNI W JASKINI
Dziewiątego dnia nikt nie miał już siły.
Byliśmy na granicy życia i śmierci.
Eak kopał najwięcej.
Chciał nas uratować.
Od kopania krwawiły mu ręce.
Załamałem się.
Kopałem i płakałem, żeby nikt nie widział.
Inaczej chłopcy też odczuliby słabość.
Bałem się, że ludzie o nas zapomną.
Pomyślą: „Tych 13 dzieciaków pewnie zginęło.
Dajmy sobie spokój”.
Stan moich kolegów się pogarszał.
Przytuliliśmy się do siebie. Byliśmy gotowi na śmierć.
Dzieciaki mówiły, że możemy zjeść pierwszą osobę, która umrze.
Zmarły mógł nakarmić przyjaciół, żeby mogli przetrwać.
Tej nocy, gdy kładliśmy się spać,
stwierdziliśmy, że jeżeli jutro się nie dokopiemy,
to już po nas.
DZIESIĘĆ DNI W JASKINI
Moje ciało nie wytrzymywało.
Leżałem skulony.
Nasze mózgi się wyłączały.
Mówiliśmy,
że to nasz ostatni dzień.
Baliśmy się, że umrzemy.
Latarki prawie wysiadły.
Eak kazał nam je wyłączyć
i skupić się na sobie.
Nagle usłyszałem dźwięk.
Brzmiało jak bąbelki.
Potem znów to usłyszałem. Ktoś wołał: „Halo?”
Halo?
Wstąpiła we mnie jakaś energia.
Uczucie głodu i wyczerpania zniknęło.
Byliśmy w szoku.
Chcieliśmy zbiec na dół, zanim odejdą.
Byłem z przodu. Prawie wpadłem do wody.
Płakałem.
- Dziękuję. - Cześć. Dziękuję.
Ilu was jest?
- Trzynastu. - 13?
- Tak. - Wspaniale.
- Tak. - Poproście ich o jedzenie.
Byliśmy szczęśliwi, że przybyli nam na ratunek.
Trudno mi opisać to szczęście.
W końcu przyszła pomoc.
Jesteście tu od dziesięciu dni. Silne z was chłopaki.
- Bardzo. - Bardzo silne.
- Kto zna angielski? Niech tłumaczy! - Jesteśmy głodni!
- Wiem. Rozumiem. Wrócimy. - Wie o tym. Wróci.
- Dobrze? Wrócimy. - Chcą zrobić zdjęcie.
- Powiedz im, że jesteśmy głodni. - Powiedziałem im dwa razy. Wiedzą.
Miał przy sobie tabliczkę czekolady.
„Powinniśmy go o nią poprosić? Możemy?”
Nikt nie śmiał go o nią poprosić. To było przezabawne.
- Bardzo się cieszę. - My też.
Tak. Bardzo dziękujemy.
Byłem dumny z chłopców.
Gdyby nie byli tak silni fizycznie, nie wytrzymaliby.
Nie doczekaliby pomocy.
Dziękujemy.
Powiedzieli, że mamy tu zaczekać.
Nurkowie kazali nam czekać.
Miała przypłynąć grupa nurków z Tajlandii.
Byłem zdezorientowany.
Myślałem, że obcokrajowcy nas wyciągną. Nie wiedziałem, dokąd popłynęli.
O 22.00 usłyszeliśmy krzyki.
Szybko zeszliśmy zobaczyć, co się dzieje.
BIGKREN
Byliśmy tacy szczęśliwi.
Skakaliśmy i się przytulaliśmy.
Wraca do domu.
Znów czuliśmy, że żyjemy. Jakby otworzyły się niebiosa.
Poczułam ulgę. Byłam jak kwiat, który rozkwitł.
Byłam taka szczęśliwa. Nigdy nie czułam się tak uradowana.
Będzie konferencja prasowa.
Znaleźliśmy 13 dzieci. Są bezpieczne.
Chłopców znaleziono żywych po dziesięciu dniach zaginięcia.
Ratownicy znaleźli 12 chłopców i trenera. Wszyscy żyją.
Właśnie dostaliśmy wiadomość, że znaleziono chłopców. To cud.
CUD W JASKINI
Tamtego wieczoru byliśmy w nastroju imprezowym.
Byliśmy szczęśliwi. Przytulaliśmy się i śpiewaliśmy.
Przestaliśmy się martwić.
Już się nie bałem.
Żyłem pod ogromną presją.
Wtedy poczułem, jakby ktoś zdjął ze mnie ogromny ciężar.
Przeżyliśmy! Wszystko, co zrobiliśmy, było tego warte.
Pozostało myśleć tylko o tym,
co mnie czeka po wyjściu.
- Wszyscy są zdrowi? - Na razie tak.
Sprowadzi pan pomoc psychologiczną?
W tej chwili pierwsi będą komandosi.
Mają być bezpieczni.
Przenieśmy zbiorniki.
Nagle usłyszeliśmy, że płynie ekipa ratunkowa.
Powiedzieli, że zna nas cały świat.
Wszyscy myśleliśmy sobie: „Co?
Jesteśmy zwykłymi dzieciakami ze wsi”.
Nie wierzyliśmy, że jesteśmy znani.
Czekałem na jedzenie.
Myślałem tylko o tym, że je przyniosą.
Tylko to mnie interesowało.
Tego dnia dostaliśmy żel, który miał nam dodać energii.
ŻEL MOCY
Byliśmy trochę rozczarowani. Nie napełniliśmy żołądków.
Zjedliśmy, żeby przeżyć.
Spytałem, jak się stamtąd wydostaniemy.
Woda jeszcze nie opadła.
Nie byli pewni. Powiedzieli, że dadzą nam znać.
Jedna grupa została z nami w jaskini. Czterech funkcjonariuszy.
Kto to? Ten w granatowej koszuli?
To syn Ae.
Titan! Titan tam leży.
Rozpłakałam się na widok wychudzonego syna.
- Ledwo go poznałem. - Skóra i kości.
Ale mieliśmy szczęście, że był bezpieczny.
Znaleźliśmy dzieci.
Ucieszyliśmy się, ale czekało nas kolejne wyzwanie.
Następnym krokiem było znalezienie sposobu
na wydobycie chłopców z jaskini.
Tajlandzki rząd nie wiedział, co robić.
To nie jest w żadnym razie krytyka,
bo żaden kraj na świecie nie miałby na to planu.
To była niespotykana wcześniej sytuacja.
Na całym świecie jest wielu doświadczonych nurków,
którzy byłby w stanie dotrzeć do chłopców
i pomóc w ich ratowaniu.
Ale to, co nas wyróżniało…
ANESTEZJOLOG - LEKARZ WETERYNARII
…to umiejętności medyczne, którymi mogliśmy służyć.
Jako anestezjolog i weterynarz z doświadczeniem anestezjologicznym
mieliśmy ten bardzo ważny atut.
Nurkowanie z przytomnymi chłopcami niosło ogromne ryzyko.
Mogli wpaść w panikę.
A panika oznacza śmierć.
Mieliśmy kilka opcji, między innymi czekanie,
aż woda całkowicie opadnie.
To zajęłoby cztery miesiące.
Mogliśmy im wysłać jedzenie i wodę.
Byłem w szoku,
gdy usłyszałem, że każą nam czekać, aż woda opadnie
albo pora deszczowa się skończy.
Czemu mielibyśmy tyle czekać?
Czuliśmy się zniechęceni.
Po głębszym zastanowieniu
doszliśmy do wniosku, że warunki są niehigieniczne.
Pogorszyły się jeszcze, gdy chłopcy zaczęli jeść.
Niosło to za sobą nieuniknione produkty.
Mogli zacząć chorować, zarażać się.
Poza zasięgiem pomocy medycznej.
Doprowadziłoby to do powolnej i nieprzyjemnej śmierci.
Kiedy wszystkie inne plany spełzły na niczym,
zostało jedno rozwiązanie.
Było nim uśpienie dzieci.
Nie trzeba być nurkiem ani anestezjologiem,
żeby wiedzieć, jak niebezpieczne było wydobywanie nieprzytomnego dziecka.
Każde miało spędzić pod wodą trzy godziny.
Nie można było oczekiwać, że po wyjściu z wody nadal będą żyły.
To jakiś absurd.
Wyobrażałem sobie trzy sytuacje,
które mogły przydarzyć się tym dzieciom.
Maski mogły wypełnić się wodą.
Mogła ich udusić niedrożność dróg oddechowych.
Oprócz tego martwiłem się, że jeśli nie to,
to przy 23-stopniowej temperaturze wody i powietrza w jaskini,
w ciągu trzech godzin, w znieczuleniu,
ich temperatura ciała na pewno spadnie.
Powoli zamarzną na śmierć w tej jaskini.
Ostatecznie tłumaczyłem sobie to tak,
że jeśli ich uśpię, to pewnie i tak zginą.
Ale przynajmniej zginą we śnie.
Trzeba było powiadomić rodziców. Musieli zaakceptować ryzyko.
Istniała możliwość, że ktoś nie przeżyje.
Zostanie było ryzykowne, ratunek też.
Kazali mi podpisać zgodę.
Gdybym nie podpisała, nie mogliby ich ratować.
Pora deszczowa mogła trwać jeszcze trzy lub cztery miesiące.
Nasze szanse spadłyby do zera.
Podjęcie ryzyka dawało przynajmniej 50 procent szans.
Musieliśmy podjąć tę trudną decyzję.
Postanowiłam podpisać.
Byłam rozdarta.
Bałam się, choć próbowali nas uspokoić.
Bardzo się bałam.
Bałam się, że syn nie przeżyje.
Mówili o tym, jakby nurkowanie było fajne,
żeby nie stresować dzieci.
Chciałem zanurkować.
Byliśmy gotowi i podekscytowani. Chcieliśmy to zrobić.
Nie wiedzieliśmy, że to takie ryzykowne.
Byliśmy dziećmi. Chcieliśmy się stamtąd wydostać.
Tylko o tym myśleliśmy.
Przed nami była długa droga.
Pod wodą
korzystaliśmy z butli tlenowych.
Ale w drodze powrotnej
musieliśmy użyć zbiorników, które poustawialiśmy, by zastąpić puste.
Punkt startowy jest tylko 300 metrów stąd.
W pewnym momencie woda zaczyna wpływać do środka.
Musimy przez nią przepłynąć.
Jutro damy znać. Będzie dobrze.
Jesteśmy drużyną komandosów. Nigdy się nie wycofujemy.
Był to pułkownik Saman Gunan.
Pracował w jednostce przez wiele lat.
Zgłosił się wtedy na ochotnika.
PUŁKOWNIK SAMAN GUNAN BYŁY NUREK MARYNARKI
Miał rozłożyć butle z tlenem.
W drodze powrotnej…
stracił przytomność.
Nie odzyskał jej.
Dowiedziałam się rano.
Napisałam do kogoś z jego jednostki.
Ten człowiek…
ŻONA SAMANA
potwierdził, że on zmarł.
Widziałam go.
Wysłali go tamtego dnia samolotem.
A ja…
Wołałam jego imię. Ciągle go wołałam.
Próbowałam wmówić sobie, że to była nieprawda.
Misja w jaskini musiała trwać dalej, bo w środku były dzieci.
Rozumiałam to.
URODZONY 23 GRUDNIA 1980 ROKU ZMARŁ 6 LIPCA 2018 ROKU
Pomyślałem wtedy, że skoro zginął doświadczony były komandos,
to misja nie może się udać.
Wszyscy pomyśleliśmy,
że jest bardzo mała szansa na sukces.
Mogliśmy oddychać, ale było coraz gorzej.
Podobno poziom tlenu spadał.
Martwiłem się, co zrobić, jeśli zabraknie im powietrza.
Za tydzień miał padać deszcz.
To mogło zwiększyć ryzyko.
Woda się podnosiła, a poziom tlenu spadał.
Trzeba było rozpocząć misję ratunkową.
Jesteśmy dziś w pełnej gotowości. Rozpoczynamy misję ratunkową.
Władze twierdzą, że to ryzykowna operacja.
MISJA RATUNKOWA ROZPOCZĘTA
Kilka minut temu gubernator ogłosił rozpoczęcie misji.
To próba ratunku „jakiej świat nie widział”.
To była pierwsza tego typu metoda na świecie.
SZESNAŚCIE DNI W JASKINI
Około 9.00-9.30 ogłoszono początek misji.
Chłopcy byli nieco ponad dwa kilometry dalej.
Wiedzieliśmy, że przed nimi trzygodzinne nurkowanie.
Gdy się zbliżyliśmy, pomyślałem:
„Oto jesteśmy. Przebyliśmy jaskinię. Teraz wszyscy umrą”.
Wtedy to miało stać się rzeczywistością.
Dzieciaki przyjęłyby wszystko.
Mogliśmy im powiedzieć,
że uratuje ich latający dywan, a oni by przytaknęli.
Tak bardzo chcieli się wydostać.
Najśmieszniejsza była ich decyzja,
że ci, którzy mieszkają najdalej od jaskini, pójdą pierwsi.
Chłopcy myśleli, że gdy wyjdą,
pojadą do domu na rowerach.
Chciałem wyjść jako ostatni.
Wciąż pamiętam pierwsze dziecko,
które wtedy uśpiłem.
Trudno opisać, jak się wtedy czułem.
Wepchnąłem twarz nieprzytomnego dziecka do wody.
Nie ma nic gorszego.
Do tego mieli skrępowane ręce za plecami.
Myślałem, jakie mogły być tego konsekwencje.
Mógł to być dla nich wyrok śmierci.
Mieli przepłynąć jakieś 1600 metrów.
Następnie trzeba było wyciągnąć ich z wody
i przenieść po suchym lądzie…
Brytyjscy nurkowie odpowiadali
za dostarczenie chłopców do trzeciej komory.
My zaplanowaliśmy operację
od trzeciej komory do wejścia do jaskini.
Od trzeciej komory do wyjścia pracowało około 200 osób.
Uważajcie.
Cały dzień czekaliśmy na wieści.
Byliśmy w gotowości.
Armia na lewo i na prawo.
Najpierw na prawo.
Byłem drugi w kolejce.
Wstrzyknęli mi coś. Bardzo bolało.
Byłem nieprzytomny.
Pierwsza grupa była najbardziej ryzykowna.
Liczyliśmy na cud.
Powoli.
Ratownicy byli cicho po wyjściu z jaskini.
Jakby dzieci nie przeżyły. Była kompletna cisza.
To pierwsza karetka.
Cały świat na to czekał.
Po 16 dniach czekania ujrzeliśmy twarz jednego z piłkarzy!
Nie posiadałam się z radości.
CZWARTY CZŁONEK DRUŻYNY DZIKÓW JEDZIE DO SZPITALA
Podobno uratowano już co najmniej czterech chłopców.
Akcja szła świetnie.
Pierwszy dzień był niewiarygodny. Daliśmy radę.
OSIEMNAŚCIE DNI W JASKINI
Ostatniego dnia plan się zmienił.
Powiedziano mi, że wyjdę pierwszy. „Co?”
Chcieli, żeby najwięksi wyszli pierwsi.
Wtedy zacząłem się martwić.
Myślałem, że jeśli wyjdę,
rodzice będą myśleć, że zostawiłem chłopców.
Miałbym poważne kłopoty.
Martwiłem się,
jak wyjaśnię to wszystko ich rodzicom.
Siedziałem u doktora Harrisa.
Gdy nasze spojrzenia się spotkały, igła wbiła mi się w nogę.
Wtedy mu podziękowałem.
Poprosiłem go, żeby zajął się chłopcami.
TRENER EAK
Ostatniego dnia na samym końcu wydobyto Marka.
Czułem się samotny. Zostałem tylko ja.
Nie było kolegów, którzy by pocieszyli i życzyli bezpiecznej podróży.
Pomyślałem: „No trudno”.
Ostatni jest najfajniejszy.
Zakończy tę historię.
Ostatnim uratowanym był Mark.
Nieważne, czy był ostatni. Byle by tylko był bezpieczny.
Po obudzeniu czułem się, jakbym narodził się na nowo.
Leżałem nagi.
Wszyscy się o mnie troszczyli. Jakbym był noworodkiem.
Byłam taka szczęśliwa. Nie umiem tego opisać.
Misja zakończona.
Uratowano 12 chłopców i ich trenera.
Wyobraźcie sobie, jaki to cud.
Pierwszy raz coś tak zjednoczyło cały świat.
Tym razem bohaterami są wszyscy ludzie na świecie.
Dokonaliśmy czegoś niespodziewanego, jako pierwsi na Ziemi.
To nasza duma. Nasza Mission Impossible.
Już jedzie, trener Eak!
To był cud, że wszyscy przeżyli.
Gdy zaczęli przychodzić rodzice,
pomyślałem, że co będzie, to będzie.
Przygotowałem się psychicznie na to, co miało nadejść
Mówił, że kiedy spali, trzymali się za ręce.
Gdy to usłyszałam, poczułam, że wszyscy są jak moje własne dzieci.
Naprawdę się kochali.
Niektórzy zarzucali mu to czy tamto. My uważamy go za członka rodziny.
Nikt nie chciał, żeby to się stało.
Kiedy przyszli, kazali mi być dzielnym.
Mówili, żebym się nie martwił, bo każdy rozumie.
Gdy to usłyszałem, poczułem ulgę.
Moje zmartwienia zniknęły.
Na widok mamy byłem w szoku.
Chciałem do niej podejść, ale nie mogłem.
Nie miałem siły w nogach.
Mama musiała przybiec i mnie przytulić.
Moi rodzice zaczęli płakać.
To były łzy radości. Ulżyło im, że wyszedłem bezpiecznie.
Uściskałam go i powiedziałam:
„Od tej pory masz mi mówić, gdzie idziesz. Kocham cię, Tee”.
Rzuciliśmy się sobie w ramiona i byliśmy tacy szczęśliwi.
To chwila, którą pamiętam do dziś.
Na widok ich twarzy rozpłakałem się. Pomyślałem, że śnię.
Tle myślał, że już nas nie zobaczy.
Gdy to powiedział, poczułam ukłucie w sercu.
Zaniemówiłam.
Przynieśli zdjęcie pułkownika Sama.
Zamilkliśmy. Byliśmy w szoku.
Przyszedł nas uratować, ale nie zdążył z nami wrócić.
Dlaczego ktoś musiał za nas umrzeć?
Na widok tych dzieci
odczułam dumę z tego, co zrobił mój mąż.
Dobrze się spisał.
Nie obwiniałam ich, bo rozumiem,
że nikt nie chciał, by coś takiego się stało.
Chcę, by żyli normalnie
i podążali za marzeniami, jak wszystkie dzieci.
Niech gonią za marzeniami.
Nie uważam się za celebrytę.
Byłem dzieciakiem, który utknął w jaskini
i stał się sławny dzięki tym, którzy nas uratowali.
Kiedy to się stało, musiałem się dostosować.
Musiałem być bardziej uprzejmy.
Żeby ludzie cieszyli się,
że uratowali dobre dzieciaki.
Nie mogę robić, co mi się podoba.
Muszę być dobrym dzieckiem i pilnie się uczyć w szkole.
Nie mogę zawieść tych, którzy nas uratowali.
Dziękuję za wsparcie moralne.
Nie poddajemy się.
Dziki! Dziki!
Na pomoc przyszło nam całe mnóstwo osób.
Nie wiem, jak mógłbym spłacić dług wobec nich.
Życia by mi nie starczyło.
URATOWANA DRUŻYNA PODRÓŻOWAŁA PO CAŁYM ŚWIECIE.
MANCHESTER UNITED
TEE STARA SIĘ ZAWSZE MÓWIĆ MAMIE, DOKĄD SIĘ WYBIERA.
MIX JESZCZE KILKA RAZY UDAŁ SIĘ DO JASKINI.
ADUL OTRZYMAŁ WSPARCIE FINANSOWE I UCZY SIĘ NA PÓŁNOC OD NOWEGO JORKU.
SKOŃCZY W 2023 ROKU.
TLE MA NADZIEJĘ, ŻE PEWNEGO DNIA ZAŁOŻY WŁASNĄ FIRMĘ.
MARK CHCE ZOSTAĆ HODOWCĄ KURCZAKÓW.
Trzymajcie. Góra! Dół!
W dół! W górę!
TITAN CHCE ZROBIĆ KARIERĘ JAKO PIŁKARZ.
Znowu?
- Możemy już iść? - A coś ty!
TRENER EAK ZAŁOŻYŁ SZKÓŁKĘ PIŁKARSKĄ.
Titan, nie daj się młodszemu.
- Wyprzedź go. - Dawaj.
Titan, szybciej.
To był ostatni raz.
Wybierzcie jedną osobę.
W SCENACH ZAWARTYCH W TYM DOKUMENCIE BRALI UDZIAŁ AKTORZY.
ODTWORZYLI WYDARZENIA W OPARCIU O WSPOMNIENIA ROZMÓWCÓW.
Napisy: Agata Martelińska