Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎[ผู้ประกาศข่าว] ภารกิจช่วยเหลือ
‎สมาชิกทีมฟุตบอลเยาวชนในประเทศไทย
‎ต้องทำงานแข่งกับเวลา
‎เด็กๆ อายุระหว่าง 11-16 ปี
‎คาดว่าอาจเสียชีวิตแล้ว
‎หลังจากหายตัวไปพร้อมกับ
‎โค้ชทีมฟุตบอลวัย 24 ปีของพวกเขา
‎[ผู้สัมภาษณ์] สำหรับการสัมภาษณ์วันนี้เนอะ
‎เราไม่กดดันอะไรทั้งสิ้น
‎[นักข่าว] ชะตากรรมของทีมฟุตบอลเยาวชน
‎และโค้ชของพวกเขาในประเทศไทย
‎ได้ทำให้ผู้คนจากทั่วโลกสนใจ
‎[ผู้สัมภาษณ์] ถ้ามีคำถามอะไรที่ไม่อยากตอบ
‎อะไรก็แล้วแต่เนี่ย
‎ก็ไม่ต้องตอบ
‎ไม่มีคำตอบไหนถูกหรือผิด
‎[นักข่าว] นี่เป็นความพยายามช่วยเหลือ
‎ในระดับนานาชาติ
‎ครั้งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา
‎มีความช่วยเหลือเข้ามาจากทั่วทุกมุมโลก
‎[ผู้สัมภาษณ์] สำคัญที่สุดสำหรับพวกพี่ๆ ก็คือ
‎ความสบายใจของมาร์ค
‎- เราหยุดเมื่อไหร่ก็ได้ ‎- ครับ
‎โอเคค่ะ
‎[ผู้ประกาศ] มันคือเหตุการณ์
‎ที่คนทั้งโลกจับตามอง
‎เด็กๆ ติดอยู่ในถ้ำที่ประเทศไทย
‎เป็นเวลา 17 วัน
‎[เอก] ผมคิดว่าโลกภายนอกอาจจะไม่รู้
‎ไม่รู้อะไรเลยก็ว่าได้
‎ว่าจริงๆ แล้วมันเป็นยังไงภายในถ้ำ
‎บางทีความจริงอาจจะไม่เหมือนที่เขาคิดไว้
‎ตั้นชิดหน่อยตั้น ระวังนะ
‎ก็วันนั้นก็
‎เรานัดกันซ้อมบอลใช่ไหมครับ
‎[เด็กผู้ชาย] เฮ้ย
‎- ช่วยด้วย หมา ‎- มันกัดเฮ้ย ไปเลย
‎- เป็นชุดเลยเมื่อกี้ ไอ้เวร ‎- อะไรอ่ะรถกู
‎[เอก] เอ้าไป คนต่อไป ไปเลย
‎ผมนายเอกพล จันทะวงษ์ครับ
‎ชื่อเล่นชื่อเอกครับ
‎[เอก] จังหวะจั๊มพ์จังหวะเดียวนะครับ
‎การเป็นโค้ชก็
‎หนึ่ง ก็ต้องเป็นผู้นำ
‎สอง วินัย
‎อันนี้ต้องมีแน่นอน
‎ตามองเพื่อนด้วย
‎คือใจมันต้องรัก
‎รักที่จะเป็นจริงๆ
‎ดูเพื่อนด้วยทิศทางน่ะ
‎สองพาสนะครับ สองพาสนะครับ
‎ไม่เกินสามจังหวะนะครับ
‎[เสียงเป่านกหวีด]
‎หน้าเดิน
‎พี่ดอมเข้า พี่ดอมเข้า เต่า
‎ไปได้ใช่ไหม
‎[เอก] เกือบปกติแล้วเด็กที่มันเรียนอยู่แถวนี้
‎ร้อยทั้งร้อยมันไม่เด็กแว้น
‎ก็กินเหล้าสูบบุหรี่
‎นี่ครับสาเหตุที่พวกเขาต้องมาสร้างทีมฟุตบอล
‎ก็เพื่อพยายามดึงให้เด็กห่างไกลจากยาเสพติด
‎ตามมา ตามมา
‎ทางครอบครัวพื้นฐานนะครับก็คือจะเป็นแบบ
‎ทางบ้านค่อนข้างที่ว่ายากจน
‎เข้าสิ เข้าสิ
‎[ไตตั้น] อยากเป็นนักฟุตบอลอาชีพ
‎แล้วก็นักฟุตบอลทีมชาติ
‎[เอก] ระวังเพื่อนด้วย
‎[เด็กผู้ชาย] เฮ้ยหลังๆ หาตัวประกบสิ
‎ชอบแมนยู
‎แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดครับ
‎แมนยูครับ
‎[เอก] เอา จบได้จบเลยเต่า
‎[ไตตั้น] โค้ชเอกก็จะให้เราซ้อม ‎ซ้อมแบบขยันทุกคน
‎จะซ้อมหนักครับ
‎[เอก] ทีนี้ไม่ได้ ขึ้นก่อน
‎เราพยายามผลักดันเด็ก
‎ผลักดันเด็กเพื่อที่ให้ไปอยู่อะคาเดมี่สูงๆ
‎เพื่อที่เขาจะได้มีทุนเรียนฟรี
‎[เอก] ให้ไอ้เต่าคนเดียวเลยน้อง
‎เอ้ามาๆ ได้เวลาพักแล้ว
‎ส่วนตัวผมนะครับ ตอนนั้นคืออายุ 24
‎เวลาอยู่นอกสนามปุ๊บเนี่ย
‎คือผมก็เป็นแค่พี่
‎มา
‎เหมือนเป็นพี่น้อง
‎ถึงจะไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน
‎แต่เราอยู่ด้วยกัน
‎แบบเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน
‎[เอก] ทีมท็อปสายเหนือเจอกับทีมท็อปสายใต้
‎สกอร์นำไปอยู่สองประตูต่อศูนย์ครับ
‎วางแผนว่าถ้าเราซ้อมบอลเสร็จ
‎เสร็จปุ๊บเราก็ไปเข้าถ้ำ
‎เด็กในเมืองถ้าวันว่างก็เข้าไปเที่ยวห้างกัน
‎แต่ว่าสำหรับเด็กชนบทเนี่ย
‎เขาก็จะมีแต่ภูเขามีแต่ป่าแต่ดอย
‎แค่นั้นครับที่เขาไปเที่ยว
‎ที่ผจญภัยที่ตื่นเต้นที่สุดก็น่าจะเป็นถ้ำหลวง
‎ผมไปหลายครั้งมาก
‎เล่นบอลเสร็จปุ๊บก็กินกัน ผมก็จะกินแค่นิดเดียว
‎จำได้ว่าครั้งนั้นผมสั่ง
‎หมูปิ้งประมาณสิบไม้และข้าวหนึ่งกิโล
‎[เสียงพูดคุยจอแจ]
‎[มาร์ค] ก็กินไม่ไหวก็เลยเอาไปทิ้งครับ
‎[เด็กผู้ชาย] เคี้ยวข้าวเหนียว เอาไปๆ เอาไป
‎[เอก] เตรียมตัวเร็ว
‎- ไปๆ ‎- เอ้า ไปๆ
‎[ไตตั้น] กินอะไรเสร็จก็...
‎[เด็กผู้ชาย] ไปเร็ว
‎ปั่นไปถ้ำหลวง
‎[เอก] เร็วๆ ไป
‎[เอก] ตามมา
‎[เอก] อากาศวันนั้นคือไม่มีฝน
‎อากาศคือแดดออกและก็ร้อน
‎[เด็กผู้ชาย] ไปๆ
‎บางคนก็ตื่นเต้น
‎ที่ว่าจะเข้าถ้ำครั้งแรก
‎พวกเราก็สปีดกันแบบเต็มที่นะครับ
‎แข่งกันแบบสุดจิตสุดใจนะครับ
‎แล้วก็ผมก็ขาประจำครับ
‎โดนทิ้งอีก
‎คนอายุเด็กน้อยสุดก็จะเป็นน้องไตตั้น
‎คือทุกคนเห็น เค้าก็อยากแกล้ง
‎ไม่มีวันไหนที่ไม่โดนแกล้ง
‎โอ้โห โดนทุกวัน
‎จุดแข็งของน้องไตตั้นเหรอครับ
‎ผมว่า ไม่น่าจะมีนะ
‎ผมกับไตตั้นก็คือจะสนิทกันแหละ
‎ก็คือเหมือนเป็นพี่น้องกันเลย
‎ตอนระหว่างทางเราก็เจอ
‎สวนส้มระหว่างทางสองข้างทาง
‎ไป ไหว้เจ้าแม่
‎[เด็กผู้ชาย] - เร็วๆ ไปดู ‎- ไปๆ
‎[เอก] ไป
‎พอทุกคนเห็นป้ายปุ๊บ ทุกคนบอกว่า
‎เค้าห้ามเข้า
‎ในป้ายน่าจะบอกว่า
‎เดือนกรกฎาถึงเดือนพฤศจิกายน
‎จะมีน้ำป่าไหลหลาก
‎ที่เข้าไปในถ้ำนั้นเป็นที่ 23 เดือนมิถุนาครับ
‎แล้วก็ไม่ใช่หน้าฝนด้วยนะ
‎ยกมือไหว้แล้วก็ขอ
‎ขอเจ้าแม่นางนอน
‎เจ้าแม่นางนอนก็คือเป็นเจ้าของสถานที่
‎ถ้าเกิดเราไปลบหลู่แล้วไม่ขอเนี่ย
‎บางทีอาจจะเกิดเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น
‎[มิ๊กซ์] เจ้าแม่นางนอนก็มีประวัติ
‎เคยเป็นองค์หญิง
‎ก็มีคนเลี้ยงม้าหลงรักกับเจ้าหญิงอะไรงี้
‎แล้วก็พากันหนีออกมา
‎แล้วก็โดนทหารเค้าไล่มา
‎คนเลี้ยงม้าก็ไปหาอะไรให้เจ้าแม่กิน...
‎และก็โดนทหารฆ่า
‎เจ้าแม่ก็รอ ก็ไม่มาก็เลยเอา
‎ที่ใส่ผมปักตัวเองตาย
‎ก็เลยเป็นภูเขาเหมือนเจ้าแม่นอนอยู่
‎[เอก] ไปถึงปากถ้ำปุ๊บนะครับเด็กก็ตื่นเต้น
‎โอ้โห แบบเฮ้ย มันใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ
‎[เอก] ไป ทุกคน ไหว้ขาเข้าถ้ำกัน
‎ส่วนมากก็จะทิ้งกระเป๋าและรองเท้า
‎ทิ้งให้หมด
‎[เอก] ไป
‎[ตี๋] ไม่มีขนมไม่มีข้าว
‎เราก็พกไฟฉายคนละอัน
‎แล้วก็เดินเข้าไปเลยครับ
‎[เอก] คือผมเนี่ยจะให้น้องตี๋เป็นคนนำ
‎และก็ผมปิดท้าย
‎ตี๋มันจะเป็นผู้ช่วยคนสำคัญของผมเลยก็ว่าได้
‎แต่ถ้าผมไปด้วยกับเจ้าตี๋ ผมจะอุ่นใจ
‎เพราะว่าอย่างน้อย
‎ถ้ามีเจ้าตี๋อยู่ด้วย โอเค
‎มันก็ช่วยกันดูแลเด็กๆ ที่เหลือได้
‎เคยเข้ามาก่อนครับ
‎ก็เลยแบบมั่นใจ
‎ต้องพาน้องๆ เค้าเข้าไปอย่างนี้ครับ
‎เราจะเข้าไปแค่แบบประมาณชั่วโมงหนึ่ง
‎เพราะว่าผมมีเรียนพิเศษ
‎[เสียงคุยจอแจ]
‎[เสียงหัวเราะ]
‎มันจะมีหยอกล้อกัน
‎[มิ๊กซ์] ก็แซว... ส่วนมากจะแซวตี๋ครับ
‎เพราะตอนนั้นตี๋มีแฟน
‎ไปถ่ายรูปจับมือกันอะไรอย่างนี้
‎[เอก] ก็คือจะมีการหยอกล้อกันไปตลอดทาง
‎เราเห็นปุ๊บเราก็ เออ ดีใจแฮะ
‎[เสียงพูดคุยจอแจ]
‎[เอก] พอถึงสามแยกปุ๊บเนี่ย
‎ที่ไปขวาไม่ได้เพราะว่ามันไปได้อีกแค่ไม่กี่เมตร
‎ถ้าจะไปต่อต้องไปด้านซ้าย
‎[มิ๊กซ์] ผมว่าตอนที่ผมกลัวนี้
‎น่าจะเป็นตอนถึงสามแยก
‎มันเป็นสายน้ำแล้ว
‎กลัวว่ามันจะมาท่วมแล้วออกมาไม่ได้
‎[เอก] ไม่ว่าจะเป็นช่วงฤดูไหนก็แล้วแต่
‎มันจะมีน้ำอยู่ตลอดเวลาเลย
‎น้ำตรงนั้นจะไม่เคยแห้ง
‎ผมบอกว่า น้ำมันไหลมาเยอะแล้ว
‎ก็กลับไหม พอแล้ว
‎[ไตตั้น] จะกลับก็กลับไปคนเดียวสิ ป๊อดเหรอ
‎ป๊อดเหรอ อะไรอย่างนี้ครับ
‎[เสียงคุยจอแจ]
‎เลยให้ทุกคนตัดสินใจกันเอง
‎ถ้าไม่ไปกัน กลุ่มเขาก็จะได้กลับ
‎[เด็กผู้ชาย] ข้างในสวยมาก แต่ต้องเดินเข้าไป
‎[เอก] เหมือนโหวตน่ะครับ
‎ก็เป็นเสียงส่วนใหญ่มากกว่า
‎ว่าใครจะไปหรือไม่ไป
‎- ไปอีกพี่ ‎- ไปเลย ไป
‎[มิ๊กซ์] แล้วเขาบอกว่า ไปกัน เข้าๆ ไปต่อ
‎แต่ว่าในใจก็อยากออก
‎อยากกลับอยู่ดีครับ
‎เอากระเป๋าไปวาง ถอดรองเท้า
‎กลัวมันจะเปียก
‎[ตี๋] เราจะมีไฟฉาย
‎แค่นี้แหละครับ แล้วก็เข้าไปกันต่อ
‎[เสียงคุยสะท้อนในถ้ำ]
‎[เพชร] มาทำอยู่ที่ถ้ำหลวงขุนน้ำนางนอนนี่
‎ก็ประมาณสองปีแล้วครับ
‎ก็ตอนเย็นนี่ผมต้อง
‎ต้องสำรวจดูว่ามีใครมาตกค้างหรือเปล่า
‎ส่วนมากจะเป็นกรกฎานะครับ ฝนถึงจะมา
‎อ้าว มิถุนา
‎มันไม่ใช่นี่ มิถุนามันฝนมาได้ยังไงครับ
‎[เพชร] จากปากทางถ้ำหลวง
‎ความยาวของถ้ำหลวงนะครับ
‎10 กิโลกับอีก 316 เมตรครับ
‎เวลาน้ำฝนมาปุ๊บเนี่ย
‎น้ำมันก็จะไหลลงจากดอยลงมาครับ
‎น้ำนี่จะมาจากทุกทิศทุกทางจากข้างบนครับ
‎คือว่ามันเป็นปล่องอยู่แล้วครับ
‎พอนับอยู่มีอยู่สิบเอ็ดคันครับ
‎คือแวบแรกนี่ ผมคิดว่าจะเป็นผู้ใหญ่ครับ
‎ถ้าคุณเข้าไปโดยที่เจ้าหน้าที่ไม่รู้เรื่องเนี่ย
‎คุณก็อยู่นั่นทั้งคืน ก็ไม่มีใครรู้
‎[ตี๋] แต่พอสักแป๊บหนึ่งเขาก็เข้าไปเรื่อยๆ
‎พอมันสวยมันก็พากันไปเรื่อยๆ อย่างนี้ครับ
‎[เอก] มันจะมีออร่าของมัน
‎และมันทำให้เราดึงดูดมาก
‎อยากพาน้องๆ เนี่ยไปดูอะไรที่มันสวยงาม
‎เราแค่คิดว่าพาน้องๆ ได้ไปเรียนรู้อะไรใหม่ๆ
‎[เติ้ล] แต่มันสวย มันสวยมากครับ
‎เป็นเหมือนคล้ายๆ กากเพชรครับ
‎[เติ้ล] มันสวย มันเป็นโถงกว้างครับ
‎[เอก] ส่วนไตตั้นก็คือต้องออกไปก่อนห้าโมง
‎เพื่อที่จะไปเรียนพิเศษ
‎เฮ้ย พวกเราถอยก่อน
‎เวลาหมด เดี๋ยวเราค่อยมาวันใหม่
‎- ไปกันก่อน ‎- ไปๆ
‎ก็เลยพากันลุยกลับมา
‎พอลุยกลับมาทุกคนก็คุยกันปกตินั่นล่ะครับ
‎จนมาถึงสามแยก
‎[ไตตั้น] พอเดินมาถึงสามแยก
‎เฮ้ย อันนี้มันทางที่เรามาหรือเปล่า
‎ไม่น่าจะหลงเพราะว่าเส้นทางมีเส้นทางเดียว
‎พี่เอกเขาก็ "ใช่ นี่แหละทางที่เรามา"
‎[เอก] น้ำมันปิดทางสามแยกหมดเลย
‎มันปิดมิดและเราไปไม่ได้
‎ตอนนั้นมันก็แวบขึ้นมาเลยว่า "ฉิบหายแล้ว"
‎คือซวยแน่ๆ งานนี้
‎ยังตกใจกันอยู่ครับ
‎[เอก] ก็เลยว่าเดี๋ยวๆ เราหาทางออกกันก่อน
‎ผมจะลอง
‎ลองไปดูว่ามันออกได้ไหม
‎ตอนนั้นก็เลยลองตัดสินใจลองดำดู
‎[มาร์ค] ใจไม่ค่อยดีครับเพราะว่า
‎พี่เอกจะหาทางเจอไหม หรือไม่เจอครับ
‎คือพยายามลืมตาก็แล้วอะไรก็แล้ว
‎มันก็ไม่เห็นสักอย่าง
‎พยายามเอามือแซะเข้าไปก็แล้ว
‎มันก็ไม่มีทางที่ว่าจะทะลุเลย
‎และคราวนี้ก็เลย
‎ไอ้หนึ่งลมหายใจที่ฮุบเข้ามาน่ะ
‎เริ่มหมดแล้ว
‎ผมเหมือนจะขาดใจแล้วครับ
‎แล้วก็ระหว่างนั้นน่ะก็คือกระตุกเชือกปุ๊บ
‎[เด็กผู้ชาย] หนึ่ง สอง...
‎น้องๆ สามคนเขาก็ดึง
‎[เด็กผู้ชาย] เอาอีก
‎ตายแน่ๆ ไม่รอดแน่ๆ
‎เพราะว่ามันหมดลมหายใจจริงๆ
‎[เด็กผู้ชาย] หนึ่ง สอง
‎[เด็กผู้ชาย] เอาอีก
‎[เด็กผู้ชาย] หนึ่ง สอง
‎ก็เลยบอกเด็กว่า
‎ข้างหน้าทางตัน
‎พอพี่เอกบอกมันก็เงียบไปเลยครับ
‎ไม่รู้จะทำอะไร
‎[เสียงตะโกนเรียก]
‎[เพชร] มีใครอยู่ไหม
‎[เพชร] ห้าหกโมงเนี่ย ยังอยู่ในถ้ำอยู่เลย
‎[เสียงตะโกนเรียก]
‎หัวหน้าก็เลยจัดเจ้าหน้าที่มาอีกสองคน
‎เข้าไปช่วยหา
‎[เจ้าหน้าที่] อยู่ไหน
‎มีใครอยู่ไหม
‎[เสียงตะโกนเรียก]
‎[เพชร] เราก็เดิน
‎เดินจากโถงแรกไปหาโถงสอง
‎โถงสองนี่ตะโกนหาก็ไม่เจอแล้ว
‎[เสียงตะโกนเรียก]
‎ตอนนั้นน้ำเริ่มออกมาเยอะแล้ว
‎[เจ้าหน้าที่] มีใครอยู่ไหม
‎[เพชร] โถงสามก็ไม่อยู่
‎และพี่ก็ว่า "สามแยกนี่ขอให้เจอกันนะ"
‎[เจ้าหน้าที่] มีใครอยู่ไหม
‎[เสียงตะโกนเรียก]
‎[เพชร] ไปถึง ไปเจอแค่กระเป๋ากับรองเท้า
‎ค้นหาจนไปเจอโทรศัพท์
‎ตอนนั้นเนี่ยหัวใจผมตกเลยครับ
‎พี่ในนั้นมีแต่เด็ก
‎[เจ้าหน้าที่] มีใครอยู่ไหม
‎[เสียงตะโกนเรียก]
‎[เพชร] น้ำก็เต็ม
‎ผมถามว่า "พี่ แล้วจะให้ผมทำยังไง"
‎ผมทำยังไงพี่ ผมจะเอาเด็กๆ ออกมาได้ยังไง
‎อยู่ไหน
‎[เพชร] ไป เราออกไปก่อน
‎เราไปแจ้งหาคนมาช่วย
‎[เอก] ตอนที่เราเจอน้ำมันขึ้นเนอะ
‎เราทำยังไงก็ได้อย่าให้เด็กมันตกใจ
‎เพราะฉะนั้นเราก็ทำตัวให้แบบปกติที่สุด
‎เราก็บอกกับเด็กว่าอาจจะเป็นน้ำขึ้นน้ำลง
‎เชื่ออยู่ครับ เชื่อว่ายังไงน้ำก็ลด
‎ก็เลยว่าเราไปหาที่นอนก่อน
‎เราหาที่นอนก่อนแล้วพรุ่งนี้เช้าเราค่อยมาดู
‎ถ้าลดปุ๊บเราก็ค่อยออกไป
‎[ไตตั้น] ไม่เป็นไร ยังไงก็แบบเราก็ยังคิดบวก
‎[เสียงพูดคุย]
‎ผมน่ะสิ เกินเวลาเรียนพิเศษแล้ว
‎ผมยังแบบ "เฮ้ยดีแล้วไม่ได้เรียนพิเศษ"
‎[เสียงพูดคุย]
‎[เอก] ทุกคนก็ยังไม่ได้ตื่นตระหนกอะไร
‎เพราะทุกคนก็เหมือนแค่ว่าเราย้ายที่นอนใหม่
‎เราย้ายที่นอนใหม่ มันเป็นการผจญภัย
‎อะไรอย่างนี้ครับ
‎[เสียงพูดคุย]
‎[ไตตั้น] คืนแรกก็กลัวแค่แบบ
‎กลัวโดนพ่อแม่ด่า
‎หรือว่าบางคนไม่ได้บอกพ่อแม่
‎[ตี๋] คิดไว้ก็คือ พ่อแม่น่าจะออกตามหา
‎ตามหาว่าไปอยู่ไหนอย่างนี้ครับ
‎[เกี๋ยง] ห่วงตี๋เวลาไปเที่ยวกับเพื่อนกับฝูง
‎อะไรอย่างนี้ก็เป็นห่วง
‎ก็รอๆ ก็ไม่กลับมา
‎เรานึกว่า นึกว่าตี๋ไป
‎ไปมีเรื่องกับใครน่ะ
‎เด็กที่โรงเรียนเขามาบอกว่า "แม่ ตี๋ติดถ้ำนะ"
‎ครั้งแรกที่พ่อมารับแม่ไปแม่ก็น่ากลัวอยู่
‎พอเข้าไป แล้วก็ไปเห็นคน
‎รองเท้าก็กองอยู่ข้างหน้า
‎ยังไม่มีใครขยับอะไรเลย
‎ก็เลยว่าจักรยานน้องก็มี กระเป๋าน้องอะไรก็มี
‎ตกใจมาก
‎[ศักดิ์ศิพงษ์] บรรยากาศวังเวงมากเลยหน้าถ้ำ
‎เห็นแล้วก็หดหู่หัวใจล่ะครับ
‎จุกอยู่อกนี่ก็ไม่รู้จะทำยังไง
‎ได้แต่ขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ช่วยคุ้มครองลูก
‎แม่ไม่รู้ว่าลูกจะมาถ้ำนี่
‎เพราะว่าลูกพูดตอนเช้าว่าลูกจะไปแข่งกีฬา
‎ลูกบอกว่าอย่างนี้น่ะค่ะ
‎แม่ไม่รู้ว่าลูกจะมาถ้ำ มาเที่ยวถ้ำอย่างนี้
‎คนก็มาถาม เราก็ร้องไห้อย่างเดียว
‎ตอบไม่ได้ตอนนั้นเพราะว่าแม่เสียใจ
‎[เติ้ล] นอนคืนแรกนี่ไม่ปิดไฟฉายครับ
‎ถ้ามืดกันก็ทุกคนเขาก็กลัวกันอยู่ครับ
‎[ไตเติ้ล] ก็นอนเรียงกันครับ
‎กอดกัน
‎[ตี๋] ผมรู้สึกว่ามันเย็นกว่าน้ำแข็งครับ
‎มันเย็นแบบเหมือนมันจะกัดเราอย่างนี้ครับ
‎[อดุลย์] เราได้ยินแค่เสียงหายใจของเรา
‎มันก็เลยได้ยินเสียงหัวใจเราเต้นแบบ...
‎ตุ้บๆ ตุ้บๆ เป็นจังหวะ
‎[เอก] คืนแรกที่เรากังวลก็คือว่า
‎เราจะออกไปได้ไหม
‎เราต้องมาแบกภาระอีกตั้งสิบสองชีวิต
‎โดยที่เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
‎[นักข่าว] แต่ว่าข่าวแรกเป็นข่าวเหตุการณ์
‎- ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมานี่เองนะครับ ‎- ค่ะ
‎น้ำขึ้น ออกจากถ้ำไม่ได้
‎ถึงขั้นเจ้าหน้าที่จะไปช่วยเหลือ
‎ก็ยังไปช่วยไม่ได้อย่างเต็มที่เลยนะคะ
‎เอ้า นับ
‎- หนึ่ง ‎- สอง
‎- สาม ‎- สี่
‎- ห้า ‎- หก
‎[ผู้ว่า] ส่งเข้าไปทั้งหมดตอนนี้แปดทีม
‎ถ้าถามว่าเป็นกำลังพลเท่าไร
‎ผมว่าเกือบห้าสิบนายแล้ว
‎และก็แบกอุปกรณ์ทั้งดำน้ำ ทั้งข้าว
‎คนที่รู้เส้นทางถ้ำหลวงนะ
‎โดยเฉพาะนักสำรวจหรือเอกซ์พลอเรอร์เนี่ย
‎ขณะนั้นเนี่ยน้อยมากครับ
‎ผมเป็นนักสำรวจรู้ข้อมูลของถ้ำหลวงครับ
‎ครั้งแรกที่เดินทางเข้าไปถ้ำหลวงนะครับ
‎เพื่อไปช่วยเหลือเด็กๆ
‎ก็คือเข้าไปที่สามแยกแล้วก็พบน้ำ
‎การช่วยเหลือเบื้องต้น
‎เริ่มจากอุปกรณ์เครื่องสูบน้ำ
‎เชือกเท่าที่หาได้ในพื้นที่นะครับ
‎คราวนี้ก็เป็นหน้าที่ของปั๊มน้ำแล้ว
‎สูบเพื่อเปิดช่อง
‎[กมล] เรากำลังสู้กับมวลน้ำ
‎โดยที่เรามีอุปกรณ์ที่จำนวนจำกัด
‎เทคโนโลยีที่ไม่เพียงพอต่อการสูบน้ำ
‎[อิ่น] ถ้าฝนเริ่มตกเนี่ยมันตกตลอดเลยครับ
‎คือถ้าเกิดฝนตกหนักๆ เนี่ย
‎มันจะมีน้ำทะลักกับอะไรถมเข้าไปอะไรพวกนี้
‎ก็จะไม่เจอแล้วทีนี้
‎ถ้าไม่มีฝนมาเติมใหม่
‎ถ้าลดได้เราอาจจะสูบน้ำเพิ่มด้วย
‎อันนี้อาจจะเป็นข่าวดีอีกอันหนึ่ง
‎[เกี๋ยง] ท่านผู้ว่ามาก็ดีใจ
‎ท่านว่าแล้วถ้ามีข่าวอะไรเดี๋ยวจะมาบอกตรงนี้
‎แล้วท่านก็ประมาณชั่วโมงกว่า
‎จะสองชั่วโมงมาบอกทีเป็นอย่างนี้
‎ผมขออย่างเดียว
‎ให้เขายังอยู่ดีมีสุข กับฝนอย่าตก
‎[ผู้ว่า] ต้องทำงานแข่งกับเวลา
‎แข่งกับธรรมชาติ
‎โอ๊ย น้ำมันเอ่อออกมาอีกมั้งเนี่ย รู้หรือเปล่า
‎เมื่อวานน้ำมันไม่เอ่อออกมาถึงขนาดนี้
‎นี่น้ำมันเอ่อออกมา
‎- น้ำเริ่มเยอะขึ้นนะ ‎- เออ
‎[กมล] ช้าไม่ได้ครับ ช้าไม่ได้ครับ
‎เพราะเรารู้แล้วว่าน้ำท้ายถ้ำเนี่ย
‎กำลังจะตามมาสมทบ
‎แล้วน่าเป็นห่วงมากๆ เลย
‎เพราะว่าน้ำมาสมทบกันสองทิศ
‎แล้วมันจะดันออกไปยังปากทางถ้ำหลวง
‎นั่นน่ะคือสิ่งที่น่ากังวล
‎[ไตตั้น] พอตื่นมามันก็ มีน้ำครับ
‎หันมาอีกทีน้ำใกล้ถึงเราอยู่แล้ว
‎แป๊บเดียวเองครับ
‎มันก็มาเรื่อยๆ ไล่มาเรื่อยๆ เลย
‎[เอก] เราก็ต้องแก้ปัญหา
‎คราวนี้ก็เลยนั่งจับกลุ่มคุยกันว่า เอาไงต่อ
‎สรุปแล้วก็ "ไปหาทางออกข้างหน้ากันไหม"
‎[ตี๋] บอกน้องๆ ว่าเก็บไฟฉายไว้นะ
‎ค่อยๆ ใช้เอา
‎เราก็จะพูดดักไว้ก่อนว่า
‎ก็คือเราต้องไม่ล้มเลิกความพยายาม
‎[เอก] เริ่มมีอาการบ่นว่า
‎"เจ้าหน้าที่มัวทำห่าอะไรวะ
‎ทำไมไม่ออกมาตามหาเลยเหรอ
‎ทำไมไม่ออกมาช่วยเลยเหรอ"
‎เอ้าคนไม่พอ คนไม่พอ
‎[นักข่าว] อีกนานแค่ไหน
‎กว่าพวกเขาจะอยู่ในอันตราย
‎ผมไม่ทราบเหมือนกันว่าจะอีกนานแค่ไหน
‎แต่ทุกนาทีมีค่า
‎[ผู้ชาย] เดินค่อยๆ ระวังๆ
‎ลูก มาเลยลูกไตตั้น แม่มารอรับลูกแล้วนะ
‎[แม่บิว] น้องบิว กลับบ้านเราเร็ว น้องบิว
‎ออกมาเถอะลูก กลับบ้านเราเร็ว น้องบิว
‎[ไอ คาน] ตอนนั้นยังไงก็ต้อง
‎เรียกไตตั้นให้ได้อะไรอย่างนี้ค่ะ
‎เพราะเราเชื่อว่า
‎เราน่ะสื่อสารลูกได้อะไรประมาณนี้ค่ะ
‎อย่างน้อยเราก็รอคอยเขาอยู่อะไรอย่างนี้นะ
‎กว่าเราจะไปทำงานกลับมาก็
‎ทุ่ม สองทุ่ม สามทุ่ม
‎ช่วงหลังก็เลยติดเอกมากกว่า
‎และวินาทีนั้นน่ะนึกถึงเอกอย่างเดียวว่า
‎มันติดเอกเนอะ เราบอกว่า
‎"ต้องเอาไตตั้นออกมาให้ได้นะเอกนะ"
‎"พี่เชื่อว่าเอกต้องเอาน้องออกมา" อะไรอย่างนี้
‎เจ้าแม่ขาช่วยลูกเราให้มีเรี่ยวมีแรง
‎[นักข่าว] ทีมค้นหากำลังเร่งตามหา
‎เด็กชายสิบสองคนและโค้ชทีมฟุตบอล
‎ครอบครัวที่สิ้นหวังของเขาเหล่านั้น
‎กำลังรอฟังข่าวอย่างกังวลใจ
‎ในตอนนั้นยังคงเป็นแค่ข่าวท้องถิ่น
‎ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นข่าวใหญ่ด้วยซ้ำ
‎เอาจริงๆ เลยนะ ในตอนนั้น
‎ผมก็คิดว่า "13 คนต้องไม่รอดแน่"
‎แต่ผมจำได้เลยว่า ‎หัวหน้าบก.ข่าวของเราตื่นเต้นกับเรื่องนี้มาก
‎เขาบอกว่า "นี่ต้องเป็นข่าวใหญ่แน่"
‎[ผู้ว่า] หน่วยต่างๆ ที่เป็นกำลังสำคัญก็
‎เข้ามาส่ง เข้ามาช่วยสม่ำเสมอ
‎[กมล] คนที่เดินทางเข้ามานี่
‎สารพัดที่จะเดินทางเข้ามาก็คือ
‎ไม่ว่าจะเป็นหมอ พยาบาล ทหาร
‎นี่คือยกกำลังพลของประเทศไทยมาทั้งหมดเลย
‎สิ่งเหล่านี้ครับ
‎ที่น่าประทับใจมากๆ
‎เรามีหน่วยที่เดินลาดตระเวนนะครับ
‎หาช่องอื่นๆ ที่จะเป็นไปได้
‎ตำรวจตระเวนชายแดน
‎จะเอาเฮลิคอปเตอร์บินให้เรานะครับ
‎ดูว่าเผื่อจะมีช่องอะไร
‎ที่จะเข้าไปในถ้ำได้หรือไม่นะครับ
‎ส่วนท้องถิ่นป่าไม้ อุทยานต่างๆ
‎รวมทั้งกำลังทหารส่วนหนึ่ง
‎ก็จะลาดตระเวนเพื่อหา
‎ช่องที่จะปิดน้ำไม่ให้เข้าไปให้ได้
‎หน่วยซีลก็บินตรง
‎มาเที่ยงคืนเนี่ยมาจากสัตหีบโดยตรง
‎[อาภากร] ผมเป็นผู้บัญชาการ
‎หน่วยบัญชาการสงครามพิเศษทางเรือ
‎กองเรือยุทธการ
‎แข่งกับเวลา แข่งกับระดับน้ำที่มันเพิ่มขึ้น
‎เราต้องเร่งสูบน้ำออก
‎ให้ทางหน่วยซีลเนี่ย
‎สามารถไปเจอเด็กให้ได้เร็วที่สุด
‎หน่วยซีลเนี่ยมีความสามารถในการดำน้ำ
‎ตอนแรกเค้าไปถึงสามแยกแล้วนะครับ
‎เค้าก็มีความพยายามที่จะดำลอด
‎ไปให้เลยสามแยก
‎พอน้ำเพิ่มทำให้การเข้าไปของเราเข้าไม่ได้
‎[เสียงนาฬิกา]
‎[เอก] ตี๋จะตั้งนาฬิกาไว้หกโมงเช้าทุกวัน
‎ถ้าไม่รู้เวลาเนี่ยจะเครียดกว่าเดิมอีก
‎แล้วเราก็จะใช้ชีวิตไปแบบ
‎โดยที่เราไม่รู้เลยว่า
‎เราจะวางแผนกันยังไงอย่างนี้ครับ
‎ผมก็คือจะจัดเวลาตามแบบมาตรฐานของเราเลย
‎ก็คือตอนเช้าถึงตอนเย็นเราก็จะหาทางออกกัน
‎[เติ้ล] โค้ชเอกบอกว่า
‎ยังไงก็มีทางออกแบบนี้ครับ
‎แล้วก็หาทางออกกันทุกวันๆ เลยครับ
‎ที่คิดบวกน่ะคือ
‎เพื่อที่ไม่ให้สภาพจิตใจเราถดถอยมากกว่า
‎[ไตตั้น] เราก็เดินไป เราก็เหนื่อยแล้ว
‎ตอนนั้นมันก็เย็นแล้วครับ
‎คิดอะไรก็มีแต่หิว หิวอย่างเดียวเลยครับ
‎[เสียงคุยกัน]
‎[มาร์ค] ทุกคนเขาก็พูดถึงอาหาร
‎มันก็หิว มันมาทับกันน่ะครับ
‎มันแบบโคตรทรมาน
‎มโนขึ้นมาเองก็อยากกินอย่างนั้นหมดเลยครับ
‎ทุกอย่างเลยแบบ…
‎[มาร์ค] อยากสั่งเคเอฟซี
‎มาส่งในนี้เขาจะมาส่งไหมอะไรอย่างนี้ครับ
‎ก็คิดกันแบบตามประสาคนหิวข้าวครับ
‎พี่เค้าฝันว่ากินแลคตาซอย
‎นมที่เค้าชอบกิน
‎แล้วเค้าฝันว่าดูด ดูดนมอยู่
‎แล้วเค้าตื่นมาอีกทีหนึ่ง
‎ดูดนิ้วเท้าพี่อดุลย์อยู่อะไรอย่างนี้ครับ
‎นึกแบบอยากกิน
‎เหมือนตอนที่เรากินอยู่ที่สนามตอนกลางวัน
‎และเสียดายตอนนั้นแหละ ผมว่า
‎กินน้อยนิดเดียวเอง ผมน่ะ
‎ผมรู้อย่างนี้ผมน่าจะกินให้เยอะๆ
‎ฝันแบบตอนที่นั่งกินข้าวกับครอบครัวครับ
‎ก็หวังว่าออกมาข้างนอกแล้วจะได้กิน
‎กับข้าวฝีมือแม่อีกรอบครับ
‎ตอนนั้นไม่ค่อยมีตังค์ก็เลย
‎แม่ก็เลยทำแบบของง่ายๆ ให้กินตลอดครับ
‎ที่บ้านก็คือจะเป็นแกงผักกาดครับ
‎คืออยากกินฝีมือแม่มากครับ
‎[เอก] คือเราก็บอกได้แค่อย่างเดียวแค่ว่า
‎คือคุณก็กินน้ำไป
‎ทำยังไงก็ได้ เราต้องมีชีวิตรอดไปให้ได้
‎[ตี๋] แล้วถ้าได้กินน้ำมันก็จะช่วยได้นิดหนึ่ง
‎แต่เราก็ยังหิวอยู่
‎[ไตเติ้ล] มันก็แบบเริ่มแบบเพลียมาก
‎แบบไม่มีแรงเลยครับ
‎มันแบบหน้ามืด ไม่ไหว
‎ผมลุกขึ้นแล้วผมล้มเลย
‎[เอก] ทำยังไงก็ได้เราต้อง
‎คือปกป้องไอ้พวกนี้
‎คือไม่ให้เป็นอะไร
‎[เอก] พ่อแม่ผมเสียตอนผมเด็กๆ เลยครับ
‎ผมก็เลยต้องบวชเณรที่วัด
‎เพื่อที่จะได้แบ่งเบาภาระทางญาติ
‎ผมบวชได้ประมาณสิบกว่าปีก่อนสึก
‎และการที่เราได้บวชเณรเนี่ย
‎มันช่วยให้จิตใจและร่างกายเราเข้มแข็งขึ้น
‎ถ้าจิตใจเราหดหู่ปุ๊บ ร่างกายเราก็ทรุดตาม
‎แต่ถ้าจิตใจเราเข้มแข็งปุ๊บ
‎ร่างกายเราก็ฟื้นตัวตาม
‎ก่อนนอนเราก็ไหว้พระ สวดมนต์
‎แล้วก็ขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์
‎[มาร์ค] แค่เราขอให้เจ้าแม่นางนอนช่วย
‎เผื่อแบบปาฏิหาริย์ขึ้นอะไรอย่างนี้ครับ
‎เรานั่งให้มันปล่อยวาง ผ่อนคลาย
‎ให้อยู่กับตัวเอง อย่าสติหลุดครับ
‎คือถ้าไม่มีคนมาช่วยก็อย่าเพิ่งโวยวายไปครับ
‎แค่ตั้งสติไว้ก่อนครับ
‎[ไตตั้น] หายใจเข้าหายใจออกครับ
‎แล้วก็คิดถึงหรือว่าขอให้เรารอด
‎[นักข่าว] ฝนตกหนักมากครับแล้วก็
‎พื้นที่ทั้งหมดทั้งมวลตรงนี้
‎เคยเป็นสนามหญ้าของวนอุทยานแห่งนี้แต่ว่า
‎ก็กลายเป็นทะเลโคลนแบบนี้แล้ว
‎แล้วตอนนี้การทำงานของทุกภาคส่วนค่อนข้าง
‎ยากลำบากพอสมควรนะครับ
‎[นักข่าว] ข้างในนั้นพอเอาตัวรอดได้แค่ไหน
‎ขึ้นอยู่กับว่าพวกเขาอยู่ตรงไหน
‎[นักข่าว] ครับ คุณรู้จักถ้ำนี้ดีแค่ไหน
‎ถ้าพวกเขาอยู่ในที่ที่เหมาะสม
‎พวกเขาก็สามารถอยู่รอดได้ห้าหรือหกวัน
‎แต่ระดับน้ำตอนนี้ก็มีแต่จะสูงขึ้น
‎ก็คาดหวังเอาไว้เหมือนกันค่ะ
‎ก็อยากให้น้องเขาออกมาปลอดภัย
‎ทั้งสิบสามคนค่ะ
‎เขาให้ไปขอตรงโน้นตรงนี้ให้ฝนหยุด
‎ให้เจ้าที่เจ้าทางเนอะ
‎จุดตรงที่ถ้ำหลวงน่ะ ให้ฝนมันหยุด
‎และเผื่อจะเอาเด็กๆ มันออกมาได้
‎มาร์คเป็นคนตัวเล็ก
‎และก็กลัวความมืดด้วย
‎เคยลำบากมาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ แล้ว
‎เพราะว่าเลิกทางกับพ่อมาร์คมาเนี่ย
‎ตั้งแต่มาร์คขวบกว่า
‎ก็คิดว่าลูกเราจะอยู่รอดไหม
‎ทำใจไม่ได้ก็เลยเป็นลมอย่างนี้ค่ะ
‎เหมือนว่าไม่มีสติเลย
‎[มิ๊กซ์] น้ำมันไม่ลดเสียทีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ครับ
‎ก็เลยพากันเดินเข้าไปต่อไปหาทางออก
‎[ตี๋] ในจุดที่มันสุดๆ แล้วครับ
‎[มิ๊กซ์] ทางออกหายังไงก็ไม่เจอครับ
‎มีแต่ความมืด
‎ไม่ไหวอย่างนี้ครับ
‎อยากเห็นความสว่างอย่างนี้น่ะครับ
‎[ตี๋] มีน้องอยู่คนหนึ่ง ในกลุ่มครับ
‎มันก็พูดออกมาว่า
‎"เราไม่ไหวแล้วนะ
‎เหนื่อยมาก อยากกลับบ้าน"
‎[เอก] ไหนจะความเครียด ที่เราสะสมมา
‎ไหนจะความหิว
‎คือเริ่มไม่ไหว
‎[ตี๋] ทุกคนก็แบบ โทษตัวเองหมดเลยครับ
‎ก็ว่าแบบไม่น่ามาเลย
‎[มิกซ์] พี่เอกเขาบอกว่า
‎ใครอยากร้องอะไรก็ร้องให้หมดเลยอย่างนี้
‎อยากไปเจอพ่อแม่อะไรอย่างนี้
‎หิวข้าวอะไรอย่างนี้
‎ต่างคนก็ต่างบอกรักกันนะอะไรอย่างนี้
‎ตอนนั้นก็แบบ โห เครียดมากเลยครับ
‎นึกว่าแบบจะไม่รอดอะไรอย่างนี้ครับ
‎[เอก] เราก็จะพูดดักไว้ก่อนว่า
‎"ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
‎เราต้องห้ามแตกกัน"
‎ก็คือเราต้องช่วยเหลือกัน
‎เงียบไปสักห้านาทีได้มั้งครับ
‎คราวนี้ก็ได้ยินเสียงฮอ
‎ได้ยินเหมือนเสียงฮอบินผ่าน พึบๆ
‎[เด็กผู้ชาย] ช่วยด้วยครับ
‎ได้ยินเสียงเหมือนมีใครทำอะไร
‎มันดังเหมือนมีคนเจาะขุดอะไรอย่างนี้ครับ
‎[เด็กผู้ชาย] ช่วยด้วยครับ
‎[เอก] หยุด หยุด หยุด
‎ทุกคนก็ "เฮ้ย"
‎ทุกคนก็เหมือนมีความหวัง จากที่ว่าสิ้นหวังปุ๊บ
‎มันก็เลยเหมือนมีความหวัง
‎มีคนมาช่วยหรือเปล่า
‎ช่วยด้วยครับ
‎เราหาที่มาที่ไปไม่ได้ว่าเสียงนั้นน่ะ
‎มันเป็นคนไหม
‎อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเหมือนน้ำ
‎ได้ยินเสียงน้ำแบบไหลซ่าๆ มาเลย
‎ก็เลยพยายามมองปุ๊บ
‎คราวนี้ล่ะครับ เห็นแบบดำมาเลย
‎คือเป็นคลื่นมาเลย
‎[เด็กผู้ชาย] เฮ้ย!
‎เหมือนน้ำป่าเลยครับ
‎พอเห็นปุ๊บ ไม่ได้การแล้ว
‎ก็ไล่ให้ทุกคนขึ้นไปข้างบน
‎[เสียงร้องตกใจ]
‎ทุกคนก็พากันวิ่งขึ้นก็ผลักกันบ้างอะไรบ้าง
‎[เสียงร้องตกใจ]
‎[เด็กผู้ชาย] เฮ้ย เร็ว
‎พี่เอกเหลืออีกนิดเดียวไม่งั้น
‎ถ้าพี่เอกไม่กระโดดก็ไปเลยครับ ไปกับน้ำเลย
‎เร็วๆ
‎ดังครับ
‎แล้วสักแป๊บก็เงียบ
‎[ไตตั้น] น้ำก็นิ่งครับ
‎แล้วก็ทีนี้เราก็จะไปอยู่แถวๆ จุดที่สูงสุดในถ้ำ
‎[เอก] ทางออกก็หาไม่เจอ
‎ทางเข้าก็ปรากฏว่าน้ำก็เต็มไปหมด
‎[อาภากร] ตอนนั้นน้ำเข้ามา
‎น้ำกำลังเต็มถ้ำ
‎ก็จะมีเสียงน้ำกระทบผนัง
‎ดังครืน ครืน ครืน
‎น้ำทะลักตามหลังพวกเรามา
‎ตกใจฮะ ด้วยความตกใจ ไม่เคยเห็นไงฮะ
‎พอน้ำมากๆ เราก็ต้องถอย
‎คือคุณต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่หมดเลย
‎ตั้งแต่ปากถ้ำ ทางถ้ำหลวงเข้าไปน่ะครับ
‎หดหู่ครับ ผมบอกเลยว่าหดหู่มากๆ ช่วงนั้น
‎[เอก] เราโดนปิดตายสองทาง
‎[อดุลย์] จนแบบ โอ้โห
‎คือเราไม่มีทางเลือกแล้ว
‎ก็คือเราต้องอยู่ที่นี่ ไปที่ไหนไม่ได้แล้วครับ
‎เราก็หวังแค่แบบให้น้ำมันหยุดแค่นี้แหละ
‎อย่าให้น้ำมันขึ้นอีกเลย
‎[เติ้ล] ผมได้จินตนาการครับว่า
‎ถ้าเราตาย เราน่าจะตายแบบลักษณะจมน้ำ
‎คิดแบบนั้นครับ ว่าน่าจะตายแบบนั้นครับ
‎ที่น่าเป็นห่วงเป็นพิเศษ
‎แม่นี่แหละครับ แม่เสียลูกไปแล้วหนึ่งคน
‎ไม่อยากให้แม่เสียใจอีกครั้งครับ
‎[ศักดิ์ศิพงษ์] เติ้ลเป็นคนขี้น้อยใจครับ
‎ชอบให้พ่อแม่เอาใจอย่างนี้ครับ
‎เขาเป็นลูกคนเดียวเนอะ
‎นอนต้องให้แม่กอด
‎แล้วก็จะนอนด้วยกันตลอดสามพ่อแม่ลูกค่ะ
‎แม่ก็โทษโชคชะตาของแม่เนอะว่า
‎แม่คงจะมีกรรมหนักเพราะว่า
‎ลูกคนแรกก็ไม่ได้เลี้ยงน่ะค่ะ
‎ถ้ามาเสียลูกคนนี้ไปอีก
‎คงจะอยู่ไม่ได้น่ะค่ะ
‎[เอก] ก็มีโทษตัวเองอยู่เหมือนกันนะครับ
‎ว่าในเมื่อเราพาเขามาแล้วเราก็ต้องรับผิดชอบ
‎เราไม่อยากให้ใครต้องสูญเสีย
‎การที่เราเจออะไรที่มันต้องสูญเสียไปเนี่ย
‎มันเป็นอะไรที่เจ็บปวดมาก
‎ตอนผมอายุหกขวบ น้องชายผมก็ได้เสีย
‎และพอแม่นะครับ
‎ไม่นานแม่ก็ทำใจไม่ได้แม่ก็เสียตาม
‎และพอจากนั้นอีกไม่นาน พ่อก็เริ่มป่วย
‎และพ่อก็เสีย
‎ถ้าเกิดมีใครคนใดคนหนึ่งไม่รอดเนี่ย
‎เราไม่รู้จะออกไปแล้วคือไป ไปสู้กับ...
‎ไปสู้หน้ากับครอบครัวที่เหลือยังไง
‎เราจะรับมือยังไงและจะบอกกับเขายังไง
‎ที่ต้องพาน้องๆ มาเสียชีวิตข้างในนี้
‎เส้นทางของเราโดนปิดหมดแล้ว
‎มีอยู่ทางเดียวก็คือขึ้นข้างบน
‎แล้วก็เจาะหาทางออก
‎เพราะเราก็ไม่รู้ว่ามันมันหนาเท่าไร
‎เราช่วยกันขุดเดี๋ยวก็ทะลุไปได้แล้ว
‎ก็คนที่ขุดก็คือจะเปลี่ยนกันไปเรื่อยๆ
‎ถ้าไม่มีอะไรให้น้องทำเลยอย่างนี้
‎ผมคิดว่าเด็กทุกคนมันก็จะมานั่งคุยกัน
‎แล้วก็คือจะคิดไปต่างๆ นานา
‎แล้วคราวนั้นน่ะ ความแตกแยกมันเกิดขึ้นแน่
‎[ไตตั้น] เราต้องสามัคคีกัน
‎ก็เหมือนกับทีมเวิร์กครับที่ต้องเล่นด้วยกัน
‎ฟุตบอลมันเล่นคนเดียวมันก็ไม่ใช่ใช่ไหมครับ
‎มันต้องเล่นกันทุกคน
‎ทีมเดียวกัน ชนะก็ชนะด้วยกัน
‎แพ้ก็แพ้ด้วยกันอย่างนี้ครับ
‎และเด็กมันก็เลยถามว่า
‎"แล้วพี่คิดว่าประมาณเท่าไร"
‎ก็เลยว่าห้าเมตร
‎ทุกคนก็เชื่อ เชื่อกันหมดเลยครับ
‎เราก็คิดตามจินตนาการของเราว่า
‎ถ้ามันทะลุ มันก็อาจจะทะลุที่สวนส้ม
‎[เสียงเด็กๆ หัวเราะ]
‎[เติ้ล] เราทะลุไปแล้ว เราจะกินส้มของคนอื่น
‎จะโดนเขาด่าไหม
‎จะโดนเจ้าของไล่ไหมอะไรแบบนี้
‎ก็คิดแบบเป็นแผนการเลย
‎ออกได้แบบจินตนาการไปเลยครับ
‎[เอก] พอออกปุ๊บ ทะลุสวนส้ม
‎เราก็ลงไปถึงสวนส้มปุ๊บ
‎ก็มันจะมีร้านค้าเล็กๆ ก็ไปหาซื้ออะไรกินก่อน
‎และหลังจากนั้นก็เดินไปหน้าถ้ำ
‎และไปเอาจักรยาน แล้วก็ปั่นกลับบ้านกัน
‎เราก็ขุดไปเรื่อยๆ อะไรอย่างนี้ครับ
‎บางคนก็เริ่มอธิษฐานแบบว่า
‎เออ ถ้าเป็นไปได้
‎ให้อุกกาบาตแบบพุ่งเข้าชนเลยได้ไหม
‎ตู้ม แล้วก็พอมันชนเสร็จปุ๊บ
‎เราก็ออกไปเลย
‎เวลาน้องๆ เค้าพูดเล่นกัน แซวเล่นกัน
‎หยอดมุกกันอย่างนี้มันก็ช่วยได้ระดับหนึ่ง
‎[ตี๋] มีคนพูดว่า
‎ถ้าผู้หญิงไม่ใส่เสื้อผ้าเข้ามาข้างในจะทำยังไงกัน
‎[ไตตั้น] พี่อดุลย์บอกว่า "กำลังเหนื่อยเลย
‎จับขุดแม่งเลย" พี่อดุลย์บอก
‎คือทุกคนก็ฮาตรึมเลย
‎ก็นึกว่ามันจะคิดอย่างอื่นหรือเปล่าอย่างนี้ครับ
‎มันมีเรื่องตลกเยอะนะครับ ตอนนั้น
‎แต่อารมณ์มันไม่ขำ เครียด
‎[ไตตั้น] มันก็แบบ ความหวังสุดท้ายเนอะ
‎มันก็แบบทางสุดท้ายแล้ว
‎[เจมส์] ผมรู้สึกได้ว่าผู้คนให้ความสนใจ
‎ในเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเวลาผ่านไประยะหนึ่ง
‎ที่นั่นกลายเป็นเหมือนหมู่บ้านเล็กๆ ในป่า
‎มีคนเป็นร้อยๆ คนอยู่ที่นั่น
‎มันกลายเป็นปรากฏการณ์ที่ยิ่งใหญ่ระดับโลก
‎ชะตากรรมของนักฟุตบอลเยาวชน ‎12 คนและโค้ชของพวกเขาในประเทศไทย
‎ทำให้ผู้คนจากทั่วโลกให้ความสนใจ
‎นักฟุตบอลเยาวชนและโค้ชได้หายตัวไป
‎ได้มีใครบอกไหม
‎ว่าพวกเขาจะอยู่รอดได้นานเท่าไหร่
‎ไม่มีใครสามารถคาดการณ์ได้
‎เจ้าหน้าที่กู้ภัยได้ทำงานตลอดเวลา
‎พยายามสูบน้ำหลายพันแกลลอนออกจากถ้ำ
‎เพื่อให้พวกเขาเข้าถึงข้างในได้ดีขึ้น
‎และค้นหากลุ่มเด็กๆ ข้างในถ้ำ
‎[เจมส์] ผมจำตอนที่ผมอยู่ที่นั่นได้
‎คนส่วนใหญ่คิดว่าพวกเขาตายไปแล้ว
‎ผมก็คิดแบบนั้น พวกเขาคงยังไม่มีชีวิตรอด
‎สิ่งที่เกิดขึ้นในวันแรกๆ ก็คือ
‎พวกเขาพยายามสูบน้ำออก
‎จากนั้นพวกเขาก็ส่งหน่วยซีลเข้าไปข้างใน
‎แต่กระแสน้ำก็แรงเกินไป
‎พวกเขาเข้าไปไม่ได้
‎และนั่นคือตอนที่พวกเขา
‎ขอความช่วยเหลือจากต่างชาติ
‎เมื่อวานนี้เราบอกว่าทุกนาทีมีค่า
‎วันนี้ทุกครึ่งนาทีหรือทุกสิบวินาทีก็มีค่าหมดนะครับ
‎สำหรับน้องๆ เค้า
‎แต่ก็ยังสู้น้ำที่เข้ามาไม่ได้อยู่นะครับ
‎แล้วก็วันนี้มีผู้ที่เชี่ยวชาญนะครับ
‎ที่เป็นผู้เชี่ยวชาญระดับที่ดำน้ำในถ้ำ
‎มาเกือบจะทั่วโลกแล้ว
‎[อาภากร] งานนี้มันมีหลายส่วน
‎ที่จะต้องทำงานนี่นะครับ
‎ผมคิดว่ามันก็ประมาณแปดพันกว่าคนครับ
‎นักดำน้ำจากสหรัฐอเมริกา
‎จากออสเตรเลีย จากจีน
‎[ริชาร์ด] ที่นั่นมีกลุ่มนักดำน้ำอาสา
‎ซึ่งเป็นกลุ่มที่ค่อนข้างแตกต่าง
‎และมีความหลากหลายจากทั่วโลก
‎ดังนั้นในช่วงแรกผมจึงบอกว่า
‎"ถ้ามีอะไรที่เราพอช่วยได้จากออสเตรเลีย
‎จะเป็นแรงคนหรือคำแนะนำหรืออะไรก็ตาม
‎แค่บอกเรามา ผมยินดีจะอำนวยความสะดวกให้"
‎เราถามแล้ว แต่ไม่มีใครทำอะไร
‎[ริชาร์ด] ริค สแตนตันและจอห์น โวแลนตัน
‎เป็นสองนักดำน้ำในถ้ำที่มีชื่อเสียงมาก
‎พวกเขามีความเชี่ยวชาญอย่างมากในกีฬานี้
‎ผมเริ่มคุยกับริค
‎ไม่กี่วันก่อนที่เราจะไปที่ประเทศไทย
‎ริคและจอห์นอธิบายว่าตอนนั้นถ้ำเต็มไปด้วยน้ำ
‎นักดำน้ำไม่สามารถเข้าไปในถ้ำได้
‎หน่วยซีลและเบน เรย์เมนันต์ส
‎และหนึ่งในเพื่อนนักดำน้ำของเบน
‎มีส่วนร่วมในการวางเชือกนำทางในตอนแรก
‎แต่ข้อมูลที่เราได้รับจากนักดำน้ำในพื้นที่
‎บอกมาว่า มันมีสภาพการทำงานที่เลวร้ายมากๆ
‎เชื่อเถอะ
‎ในสถานการณ์ปกติผมไม่มีทางลงไปในนั้นแน่
‎ไม่มีทาง
‎[เบน] กระแสน้ำเชี่ยวและทัศนวิสัยเป็นศูนย์
‎ผมไม่ค่อยจะมีความหวังสักเท่าไหร่
‎[อาภากร] ถ้ำมันซับซ้อน มันมืด
‎เราก็ต้องมีการวางเบสไลน์ วางเชือก
‎ชุดแรกก็ดำน้ำ
‎แล้วก็วางเชือกไปเรื่อยๆ
‎พอสุดตรงไหนก็กลับมา
‎แล้วก็ชุดต่อไปเนี่ยก็ดำน้ำต่อไป
‎แล้วก็วางเบสไลน์ไปอีก
‎[เบน] เราสับเปลี่ยนกันอยู่ตลอดเวลา
‎นักดำน้ำอังกฤษออกไปวางเชือก
‎จากนั้นก็ซีล แล้วก็เรา
‎สับเปลี่ยนกันอยู่ตลอดเวลา
‎เราจะต้องไปให้ได้ เราต้องหาเด็กให้เจอ
‎เราจะต้องช่วยน้องๆ เนี่ย
‎ออกมาให้ได้
‎[เอก] วันที่ห้า ที่หก ที่เจ็ดเนี่ยครับ
‎มันจะเป็นเหมือนกันหมดเลย
‎[ไตตั้น] มันมืดและไฟฉายเราเริ่มหมดแล้วครับ
‎เริ่มเครียดแล้ว ถ้าเราไม่มีไฟฉาย
‎เราก็ทำอะไรหาอะไรไม่เจอ
‎[เติ้ล] ก็ขุดอย่างเดียวเลยครับ
‎ใช้ชีวิตแบบ ขุด นั่ง กินน้ำ เนี่ยครับ แค่นี้ครับ
‎ถ้าแบบอยู่นิ่งๆ ก็ยังไงก็ท้อ รอความตาย
‎ถ้าขุดก็อาจมีโอกาสรอด แบบนี้ครับ
‎[เสียงหัวเราะร่าเริง]
‎[ไตตั้น] ระหว่างขุดก็จะมี
‎มีเสียงที่ทุกคนได้ยิน
‎มีเสียงเด็กเล่นกันครับ แล้วก็เด็กร้อง
‎[เสียงเด็กเล่นกัน]
‎[ตี๋] ผมได้ยินเสียงไก่ขันครับ
‎แล้วก็มีน้องๆ บางคนก็ได้ยินเสียงหมาครับ
‎[เสียงหมาเห่า]
‎[ตี๋] คือเราไม่รู้หรอกครับว่ามันมาจากไหน
‎รู้แค่ว่าเราได้ยินเสียง
‎สมองตอนนั้นเลินเล่อกันทุกคนครับ
‎[เสียงเด็กเล่นกันและไก่ขัน]
‎[เอก] แต่ละคนก็คือต่างให้กำลังใจกัน
‎ถ้าคนไหนเริ่มไม่ไหวแล้ว
‎รุ่นพี่ก็จะให้กำลังใจรุ่นน้อง
‎[เติ้ล] พูดกันยังไงก็ ยังไงคือ
‎บอกกับน้องๆ อยู่แล้วครับ
‎ว่ามีคนมาช่วยเราแน่นอน เรารอดแน่นอน
‎เราไม่ตายตรงที่ตรงนี้หรอก อย่างนี้ครับ
‎[ไตตั้น] พี่ตี๋ก็ปลอบ
‎ทำให้เรามีความหวัง
‎ต้องพาให้น้องๆ ให้รอดอย่างนี้ครับ
‎ในเมื่อพาน้องเค้าเข้ามาแล้วก็ต้อง
‎พาออกไปให้รอดครับ
‎[มาร์ค] มีคิดถึงแม่ครับ
‎คิดถึงครอบครัวทุกๆ คนครับ
‎[เอก] จะนอนข้างซ้ายกับข้างขวาผม
‎ก็คือจะนอนหนุนแขนตลอดเลยครับ
‎[มาร์ค] นอนกอดกันก็รู้สึกแบบ...
‎เหมือนได้กอดครอบครัวครับ รู้สึกดีครับ
‎[เกี๋ยง] นอนก็ไม่หลับ
‎ก็เลยพูดกับพ่อว่า
‎เราจะทำยังไง
‎ถ้าลูกเกิดเสียชีวิต
‎แม่นี่กินไม่ได้เลยประมาณห้าวันแล้วนะ
‎เป็นห่วงแต่ลูก
‎ว่าลูกอยู่ข้างในนั้นเขาจะทำอะไรอยู่
‎[นักข่าว] ครับหลายวันนี้เป็นยังไงบ้าง
‎เครียดเยอะพี่
‎[นักข่าว] อยากจะบอกอะไรน้องบ้างครับ
‎ก็อยากเจอลูกไวๆ ค่ะ
‎แต่ก็ไม่ยอมนอนนะ
‎เหมือนเขาอยากจะให้หลับน่ะ
‎เขาก็เอายามาให้กิน
‎แต่แม่ไม่กิน ก็บอกไม่เอาๆ
‎กลัวลูกออกมาแล้วกลัวเราไม่ได้เห็น
‎[นักข่าว] แล้วเรายังมีความหวังไหม
‎ก็ห้าสิบห้าสิบนะคะ
‎ท้อมากก็คือวันที่มีคนมาถามเราว่า
‎"ถ้าลูกเธอเป็นอะไรเนี่ย
‎จะเอาเงินที่ไหนมาจัดงานศพ"
‎ท้อมาก
‎ก็ให้ภาวนาว่ายังไงก็ขอให้เจอเด็กมันเนอะ
‎ยังไงก็แล้วแต่
‎ว่าขอให้เห็นร่างเค้าเนอะ
‎ต้องบอกว่าจะทำงานตามหลักวิทยาศาสตร์เนี่ย
‎อาจจะยังไม่สัมฤทธิผลนะครับ
‎และชาวบ้านก็อาจจะมีความวิตกกังวล
‎วันนี้เองครับก็เลยมีการนิมนต์
‎พระครูบาบุญชุ่มนะครับที่เป็น
‎พระคู่บ้านคู่เมืองของชาวจังหวัดเชียงรายครับ
‎ท่านก็ได้มีการเดินทางมาทำพิธีขอขมา
‎แล้วก็ทำพิธีเปิดปากถ้ำนะครับ
‎พระครูบาบุญชุ่มนี่มาปลดปล่อยวิญญาณ
‎มาแผ่เมตตาอะไรให้อย่างนี้น่ะครับ
‎[อิ่น] มันมีเรื่องเล่าเนอะ
‎เขาว่าครูบาบุญชุ่มเนี่ย
‎เป็นคนรักเก่าของเจ้าแม่นางนอนนี่ครับ
‎ก่อนครูบาท่านจะมาฝนนี่ตกทั้งวันเลยนะคะ
‎ตกหนักมาก
‎ครูบาท่านมาปุ๊บฝนหยุดทันที
‎ฝนหยุดเลยค่ะ
‎ครูบามาถึงก็มานั่งสมาธิ
‎บอกว่าเด็กๆ ไม่เป็นอะไร
‎เขาอยู่ด้วยกันอยู่ ยังมีชีวิตอยู่ ยังไม่ตาย
‎ตั้งแต่ครูบามาเนี่ยแม่ก็ไม่ร้องไห้แล้ว
‎เพราะว่าลูกไม่ได้เป็นอะไรแล้ว
‎ลูกปลอดภัยแล้วนะ วันนั้นแม่ก็ดีใจ
‎[เจ้าหน้าที่] - ไปแล้วนะ เสร็จแล้วนะ ‎- ทางขวาออกไปเลยนะครับ
‎มาร่วมอธิษฐานเผื่อเด็กๆ
‎ที่หายตัวไปในสัปดาห์ที่ผ่านมา
‎ทุกคนจะสวดมนต์
‎ช่วยกันสวดมนต์ทั่วโลกเลยครับ
‎เป็นแรงบุญที่ว่ามหาศาล
‎ไม่เฉพาะประเทศไทยที่เดียวครับทั่วโลกเลยครับ
‎[เสียงสวดมนต์]
‎[เอก] จนมาถึงวันที่เก้า
‎วันนั้นคือทุกคนแทบจะไม่มีแรงเลย
‎คืออยู่ระหว่างความเป็นกับความตาย
‎[มิ๊กซ์] พี่เอกก็ออกแรงขุดยิ่งกว่าทุกคน
‎จะได้พาพวกผมไป
‎[ไตตั้น] ขุดจนมือพี่เอกนี่แบบเป็นแผล
‎[เอก] ส่วนภายในคือเละไม่มีชิ้นดีแล้ว
‎ตอนที่ระหว่างขุดไป คือไม่ไหวจริงๆ
‎ก็แอบร้องไห้อยู่
‎ถ้าน้องมันเห็น มันก็จะอ่อนแอตาม
‎ผมกลัวคนเค้าลืมครับว่า
‎น่าจะแบบ "เด็กสิบสามคนน่าจะไม่รอดแล้ว"
‎ก็แบบจะลืมกันไปครับ
‎[เติ้ล] ก็สภาพเพื่อนๆ สภาพทรุดโทรมครับ
‎ทุกคนก็นั่งกอดคอกันเลย
‎แบบว่าท้อแล้ว แบบว่าตายก็ตาย
‎[เอก] มีน้องๆ บางคนก็บอกว่า
‎"เฮ้ยถ้าใครตายก่อน
‎ถ้าใครตายก่อนคนนั้นก็คือโดนกิน"
‎คือถ้าใครตายปุ๊บเนี่ย
‎คนนั้นก็คือเป็นอาหารให้เพื่อน
‎เพื่อให้เพื่อนอยู่รอดอย่างนี้ครับ
‎คืนนั้นก็ลงมานอนก็เริ่มพูดแล้วว่า
‎ถ้าพรุ่งนี้นะ ถ้าเรายังขุดแล้วไม่ทะลุนะ
‎คือหมดแล้ว
‎[มาร์ค] ร่างกายไม่ค่อยไหวแล้วครับ
‎มันจะนอนอยู่ท่าเดียวครับก็คือ
‎งอตัวแล้วก็นอนกอดตัวเองครับ
‎สมองตันหมดตอนนั้น
‎[มิ๊กซ์] ก็แบบทุกคนก็บอกว่า
‎น่าจะเป็นวันสุดท้าย อะไรอย่างนี้ครับ
‎ก็แบบจะตายครับ
‎[มาร์ค] ช่วงนั้นคือ
‎แบตมันก็แบบจะหมดแล้วใช่ไหมครับ
‎พี่เอกก็เลยบอกว่า ปิดไฟเลยแล้วก็แบบ
‎ให้ทุกคนอยู่กับตัวเองก็พอ
‎[เสียงปิดไฟ]
‎[เอก] และคราวนั้นอยู่ๆ ก็ได้ยินเสียง
‎ได้ยินเสียงเหมือนเป็นฟองอากาศ
‎[เสียงฟองอากาศ]
‎และคราวนี้ก็ได้ยินอีกรอบหนึ่ง
‎ก็คือประมาณได้ยินว่า "ฮัลโหล"
‎[จอห์น] ฮัลโหล
‎[เอก] เหมือนมีพลังบางอย่างคือปลุก
‎คือไอ้จากที่ว่าหิว จากที่ว่าเหนื่อยน่ะ
‎คือมันก็หายไปหมด
‎[ตี๋] ทุกคนแบบตกใจครับ
‎รีบลงไป "เดี๋ยวเขาออกไปก่อนนะ" อย่างนี้
‎[ไตตั้น] หน้าสุดเลยเกือบตกน้ำตอนโดดลงมา
‎ผมร้องไห้เลย
‎[จอห์น] - ยกมือขึ้นหน่อย ‎- ขอบคุณครับ
‎- สวัสดีครับ ขอบคุณครับ ‎- ขอบคุณครับ
‎[จอห์น] พวกคุณมีกันกี่คน
‎สิบสามคน
‎[จอห์น] สิบสามคนเหรอ เยี่ยมเลย
‎- ใช่ ใช่ ‎- เฮ้ย ใครก็ได้ขอเขากินข้าว
‎เสร็จแล้วเราก็ดีใจมากๆ
‎แบบว่ามีคนเข้ามาช่วยเราแล้วอย่างนี้ครับ
‎มันพูดไม่ถูกครับ
‎มันแบบตื้นตันใจแบบว่า
‎ในที่สุดก็มีคนมาช่วยครับ
‎[จอห์น] พวกคุณอยู่ที่นี่มา 10 วันแล้ว
‎พวกคุณแข็งแกร่งกันมากๆ
‎แข็งแกร่งมากๆ
‎ใครพูดภาษาอังกฤษได้อะ แปลสิ
‎เราหิวมาก
‎[จอห์น] ผมรู้ ผมเข้าใจ
‎- เราจะกลับมาอีก ‎- เขารู้ เขาจะกลับมาอีกรอบ
‎[จอห์น ] โอเคนะ เราจะกลับมาอีก
‎เร็ว เขาจะถ่ายรูปอะ
‎- ไปบอกเขาว่าหิวสิ ‎- บอกแล้ว เขาบอกว่าเขารู้
‎เขามีช็อคโคแลตแบบติดไว้ข้างนี้ครับ
‎เฮ้ย เราขอเขาไหม
‎[เติ้ล] แต่ก็แบบไม่มีใครกล้าขอซักคนเลยครับ
‎โคตรตลก
‎ผมดีใจมาก
‎[จอห์น] เราก็เหมือนกัน
‎ครับ ขอบคุณมากครับ
‎[เอก] ภูมิใจมากกับตัวน้องๆ
‎ถ้าเกิดใจน้องๆ ไม่สู้
‎หรือว่าตัวของน้องๆ เองเนี่ยไม่แข็งแรงพอ
‎ก็คงไม่มีชีวิตรอด
‎จนให้ทุกคนมาช่วยเหลือออกไปได้
‎พรุ่งนี้พวกเราอีกหลายคนจะมาที่นี่
‎เขาบอกว่าให้รอที่นี่ก่อน
‎[มิ๊กซ์] นักดำน้ำก็บอกว่ารอที่นี่ก่อน
‎เดี๋ยวนักดำน้ำไทยจะมา
‎[เติ้ล] พอฟังผมก็ยังงงๆ อยู่
‎ที่จริงน่ะ ผมคิดว่าฝรั่งจะพาออกแล้ว
‎แต่เขาก็ดำไปไหนก็ไม่รู้
‎[อิ่น] ตอนประมาณสิบโมงก็เห็นเขาเฮแล้ว
‎เราก็รีบลงมาดู
‎ก็ดีใจครับ นี่ล่ะครับ
‎มากอดกันดีใจ
‎[ศักดิ์ศิพงษ์] กลับมีชีวิตชีวาอีกครั้งหนึ่งครับ
‎เหมือนกับฟ้านี่เปิดเลยครับตอนนั้น
‎[เสียงโห่ร้องดีใจ]
‎โล่งไปแบบเหมือนดอกไม้บาน
‎มันโล่ง โล่งแบบนี้ค่ะ
‎มันแบบดีใจมาก
‎แบบไม่เคยดีใจแบบนี้มาก่อน
‎ดีใจมากประมาณนี้ค่ะ
‎[นักข่าว] เดี๋ยวจะมีการแถลงข่าวนะครับ
‎เราพบน้องทั้งสิบสามคนปลอดภัย
‎เด็กๆ ถูกพบว่ามีชีวิตอยู่ในวันนี้
‎หลังจากที่หายไปสิบวัน
‎เจ้าหน้าที่กู้ภัยได้พบ
‎เด็กๆ ทั้ง 12 คนและโค้ชยังมีชีวิตอยู่
‎เราพึ่งได้ข่าวมาว่าทีมช่วยเหลือพบเด็กๆ แล้ว
‎มันเป็นข่าวที่ดีมาก
‎[เอก] ตอนเย็นวันนั้นทุกคนก็เฮฮาปาร์ตี้
‎[มิ๊กซ์] ดีใจ แล้วก็กอดกัน แล้วก็ร้องเพลง
‎[ไตตั้น] เราไม่เครียดแล้วครับ
‎ไม่กลัวแล้วครับ
‎[เอก] จากจุดที่ว่ากดดันที่สุด
‎พอมันถึงตรงนี้ปุ๊บอะ
‎คือผมก็เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกเลย
‎โอ้ รอดแล้ว
‎ไอ้ที่ทำมาทั้งหมดก็คือ โอเค คุ้ม
‎คิดได้แค่อย่างเดียวก็คือว่า
‎ออกไปปุ๊บเราจะเจออะไรบ้าง
‎[นักข่าว] - โดยรวมทุกคนยังแข็งแรงอยู่ ‎- แข็งแรงอยู่ครับ
‎[นักข่าว] สภาพจิตใจได้มี
‎การนำผู้เยียวยาจิตใจเข้าไปดูแล
‎ตอนนี้จะเป็นทีมของซีลก่อนนะครับ เข้าไปก่อน
‎ดูแลความปลอดภัยเขาก่อนครับ
‎[เอก] แล้วก็มารู้ตัวอีกทีหนึ่งคือ
‎ได้ยินเสียงเจ้าหน้าที่เข้ามา
‎[ไตตั้น] เค้าก็บอกรู้ไหมว่าเราดังทั่วโลกเลยนะ
‎พวกผมก็คิดในใจ
‎"ใช่เหรอวะ" เรามันเด็กบ้านนอกขนาดนี้
‎จะดังทั่วโลกได้ยังไง ไม่เชื่อเลยนะครับ
‎[เสียงพูดคุย]
‎[เติ้ล] ยังไงก็ต้องได้กินข้าว
‎ผมคิดอย่างเดียวว่าข้าวต้องมาแน่นอน
‎สงสัยผมสนใจแค่นั้นน่ะ
‎[ไตเติ้ล] วันนั้นเราก็ได้กินพวกพาวเวอร์เจล
‎ที่มันช่วยเพิ่มพลังงานให้พวกเรา
‎[มาร์ค] ทุกคนก็เลยผิดหวังนิดหน่อยครับ
‎คือเราไม่ได้กินให้มันอิ่มครับ
‎แค่กินให้มันอยู่รอดน่ะครับ
‎ไม่มีใครเป็นอะไรนะ
‎[ไตตั้น] ตอนที่พี่เค้าเข้ามาผมก็นึก
‎ว่าเราจะออกไปยังไง
‎น้ำมันก็ยังไม่ลดเลยนะ อะไรอย่างนี้ครับ
‎แต่แล้วเค้าก็ไม่แน่ใจ
‎แล้วเค้าก็จะบอกอีกทีว่าจะทำยังไง
‎[เอก] กลุ่มหนึ่งก็คือจะมาปักหลักอยู่กับเด็ก
‎เหลือแค่เจ้าหน้าที่สี่คน
‎อันนี้ใครนี่ อันนี้ใครนี่เสื้อน้ำเงินเนี่ย
‎- ลุกใครอ่ะ ‎- ลูกพี่เอ๋
‎- ไตตั้นน่ะ ‎- ไตตั้นนอน
‎[พัชนี] มันร้องไห้เห็นลูกผอมอะเนอะ
‎- จำแทบไม่ได้เลย ‎- จำแทบไม่ได้เลย
‎มันมีแต่โครงกระดูก
‎แต่ก็ยังโชคดีที่ว่ายังปลอดภัยอยู่
‎[อาภากร] เจอเด็กแล้ว
‎ดีใจได้แป๊บเดียว สุดท้ายก็มีปัญหาอื่น
‎สเต็ปต่อไปเนี่ย เราจะต้องวางแผน
‎ว่าจะทำอย่างไรที่เด็กจะออกจากถ้ำให้ได้
‎[เครก] ภาครัฐไทยก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
‎แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของพวกเขา
‎เพราะไม่มีประเทศไหนในโลกที่มีแผนรับมือ
‎นี่เป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยมีใครพบมาก่อน
‎[ริชาร์ด] มีนักดำน้ำในถ้ำมากประสบการณ์
‎มากมายทั่วโลกที่ยินดีทำงานนี้
‎และสามารถช่วยเหลือเด็กๆ ได้
‎แต่สิ่งที่ทำให้เราต่างจากนักดำน้ำคนอื่นๆ
‎ก็คือทักษะด้านการแพทย์ที่เราสามารถใช้ในครั้งนี้
‎และเห็นได้ชัดว่าในฐานะวิสัญญีแพทย์
‎และสัตวแพทย์ที่มีประสบการณ์การดมยาสลบ
‎มันเป็นทักษะที่สำคัญอย่างมาก
‎[ริชาร์ด] การดำน้ำกับเด็กที่ยังมีสติสัมปชัญญะ
‎นั้นมีความเสี่ยงอย่างมาก
‎มีความเป็นไปได้ว่าเด็กๆ จะตื่นตระหนก
‎และความตื่นตระหนกก็เท่ากับความตาย
‎[อาภากร] เราต้องคิดหลายๆ วิธี
‎ผมคิดไปถึงแบบว่าอาจจะรอให้น้ำลด
‎อาจจะใช้เวลาถึงสี่เดือน
‎ช่วงเวลานั้นเราก็ส่งข้าวส่งน้ำ
‎[อดุลย์] ผมตกใจเลยนะ
‎ตอนที่ได้ยินมาว่าจะให้เราอยู่จนกว่าแบบ
‎น้ำจะลดหรือซีซั่นหมดอย่างนี้ โห ผมแบบ
‎อะไรทำไมเราต้องมารอนานอะไรขนาดนี้
‎คือผมก็ท้อเลย
‎[เครก] เมื่อคิดถึงเรื่องอื่นๆ มากขึ้น
‎เห็นได้ชัดว่าที่ที่อยู่นั้นไม่ได้ถูกสุขอนามัย
‎และนั่นยิ่งแย่ลงไปอีกเมื่อเด็กๆ ทานอาหาร
‎ก็ต้องมีการขับถ่ายของร่างกายตามมา
‎ดังนั้นพวกเขาจึงมีแนวโน้มว่าจะป่วย ติดเชื้อ
‎เมื่อแพทย์ไม่สามารถเข้าไปช่วยได้
‎มันจะกลายเป็น
‎การตายอย่างช้าๆ ซึ่งไม่ดีเอาเสียเลย
‎[ริชาร์ด] เมื่อแผนและไอเดียต่างๆ ไม่ได้ผล
‎มีทางออกเดียวที่เหลืออยู่
‎นั่นก็คือการวางยาสลบให้เด็กๆ และดำน้ำออกมา
‎คุณไม่จำเป็นต้องเป็นนักดำน้ำในถ้ำ
‎หรือวิสัญญีแพทย์
‎การทำให้เด็กหมดสติ
‎แล้วผลักหัวพวกเขาลงในน้ำ
‎แล้วอีกสามชั่วโมงต่อมา
‎และคาดหวังให้พวกเขายังมีชีวิตอยู่
‎ตอนที่เราโผล่ขึ้นมาจากน้ำ
‎มันเป็นไอเดียที่บ้ามาก
‎[เครก] มีสามสิ่งที่ผมคาดว่าจะเกิดขึ้น
‎กับเด็กๆ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
‎น้ำจะเข้ามาในหน้ากากทำให้เด็กจมน้ำ
‎ทางเดินหายใจถูกปิดกั้น พวกเขาจะขาดอากาศ
‎และสิ่งสุดท้ายที่ทำให้ผมกังวล
‎หากสองสิ่งแรกไม่ได้ทำให้เด็กๆ ตาย
‎อุณหภูมิ 23 องศาของน้ำและอากาศในถ้ำ
‎การดำน้ำตลอดสามชั่วโมงภายใต้ยาสลบ
‎อุณหภูมิของพวกเขาจะลดลงเรื่อยๆ
‎และพวกเขาก็อาจจะ ‎ยังคงแข็งตายอย่างช้าๆ ในถ้ำ
‎ผมคิดว่าสุดท้ายแล้วผมให้เหตุผลกับตัวเองว่า
‎ถ้าผมวางยาสลบ พวกเขาก็อาจจะยังคงตาย
‎แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ตายขณะหลับ
‎[อาภากร] ให้พ่อแม่เขาได้รับทราบ
‎ว่าเรากำลังทำอะไรแล้วก็ต้องยอมรับ
‎ความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้น
‎ก็อาจจะมีโอกาสที่เด็กต้องเสียชีวิตบ้างเนี่ย
‎อยู่ก็เสี่ยง ออกก็เสี่ยงอย่างนี้
‎และเขาบอกว่าแม่ต้องเซ็นยินยอมนะ
‎ถ้าแม่ไม่เซ็นยินยอมอะ
‎เจ้าหน้าที่หน่วยซีลเค้าก็เอาออกไม่ได้นะ
‎[ศักดิ์พงษ์] จะรอให้หมดหน้าฝนมันก็สามสี่เดือน
‎โอกาสมันจะกลายเป็นศูนย์
‎ถ้าเสี่ยงออกมาอย่างน้อยก็ห้าสิบห้าสิบ
‎เปอร์เซ็นต์ก็ยังโอเคกว่าครับ
‎ต้องตัดสินใจนี่เป็นโจทย์ยากมากเลยครับ
‎[ไอ คาน] เซ็นก็เซ็น
‎ตอนที่เซ็นก็ลำบากใจมาก
‎เราก็กลัวอยู่
‎ไม่ใช่ว่าเขามาแจ้งอย่างนี้เราจะสบายใจ
‎เราก็ไม่สบายใจนะคะ เราก็กลัวอยู่
‎กลัวออกมาไม่ได้อะไรอย่างนี้
‎[เอก] คือที่เขาพูดมาเนี่ย
‎คือเป็นการเหมือนประมาณบอกว่า
‎คือให้เรื่องการดำน้ำเป็นเรื่องสนุก
‎ไม่อยากให้เด็กมันเครียด
‎ผมน่ะ อยากดำครับ
‎[มิ๊กซ์] พร้อม แล้วมันเป็นอะไรที่ตื่นเต้นด้วย
‎เราก็อยากทำเหมือนกันอะไรอย่างนี้
‎[ไตตั้น] ไม่รู้เลยครับว่ามันเสี่ยงขนาดนี้
‎ด้วยความเป็นเด็กเนอะ
‎แบบคิดอยากออกอย่างเดียวพี่
‎ก็นั่นแหละ คิดแค่นั้น
‎[อาภากร] เพราะว่าระยะทางที่จะต้องดำไป
‎ไกลมาก
‎เมื่อเราดำน้ำออกไป
‎ใช้ขวดอากาศที่เรามีอยู่
‎แต่ช่วงดำกลับเนี่ย
‎เราจำเป็นต้องใช้ขวดที่เราวางอยู่เนี่ย
‎มาแทนไอ้ขวดที่มันหมดไป
‎[สมาน] จุดเริ่มต้นแค่สามร้อยเมตร
‎จากตรงนี้ไปนะครับ
‎แต่ว่าจะเป็นจุดที่แบบ
‎น้ำที่มันผ่านผนังถ้ำลงมา
‎ต้องใช้วิธีการดำมุดลอดเข้าไป
‎รอติดตามพรุ่งนี้ครับ สู้ๆ
‎พวกเราทีมซีลทีมสู้อยู่แล้วครับ
‎สู้ไม่ถอย
‎[อาภากร] เค้าชื่อจ่าเอกสมาน กุนัน
‎เค้าเข้ามาปฏิบัติการที่หน่วยอยู่หลายปีนะครับ
‎คือวันนั้นเนี่ยเขาก็อาสาที่จะเอาอุปกรณ์ไปวาง
‎ในระหว่างที่ดำกลับออกมาเนี่ย
‎เขาก็หมดสติ
‎และเขาก็ไม่ฟื้น
‎[วลีพร] รู้เลยตอนเช้า
‎ไลน์ไปหาน้องที่แผนกเดียวกันกับเขา
‎เค้าก็เลย...
‎พี่เขาเลยคอนเฟิร์มว่าเสีย
‎ยังเห็นอยู่หลัดๆ
‎วันนั้นเขาส่งมาทางเครื่องบิน
‎เราก็จะแบบ...
‎เพ้ออย่างนี้แบบเรียกชื่อตลอด
‎เรียกหาตลอด
‎เราพยายามบอกตัวเองว่า
‎อือ มันไม่จริง มันไม่จริง มันไม่จริง
‎ภารกิจหน้าถ้ำพี่เขาก็ต้องทำ
‎เพราะว่าน้องยังอยู่ในนั้น
‎คือตรงนี้เราเข้าใจ
‎[เจมส์] ผมจำได้ผมคิดว่า
‎"ถ้านี่ยังทำให้อดีตหน่วยซีลตายได้
‎ไม่มีทางที่เด็กๆ จะรอดแน่"
‎เราทุกคนคิดว่า
‎มันมีโอกาสน้อยมากที่จะประสบความสำเร็จ
‎[เอก] การหายใจนี่คือ มันหายใจได้ปกติ
‎แต่คราวนี้มันจะเริ่มหนืดลง
‎เขาบอกว่าข้างในน่ะ ออกซิเจนเริ่มต่ำ
‎[อาภากร] ผมก็กังวลมากพอสมควรนะครับว่า
‎เมื่ออากาศหมดแล้วเนี่ย จะทำอย่างไร
‎แล้วก็ในสัปดาห์ต่อไป ที่ฝนจะตกเพิ่มเนี่ย
‎ตรงนั้นน่ะ เป็นปัจจัยที่เสี่ยงกว่า
‎[เจมส์] ระดับน้ำที่เพิ่มขึ้นและอากาศเริ่มหมด
‎พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเริ่มภารกิจ
‎วันนี้ความพร้อมถึงพีคสุดแล้ว
‎วันนี้เราปฏิบัติการดีเดย์
‎เจ้าหน้าที่กล่าวว่าขณะนี้ภารกิจที่มีความเสี่ยงสูง
‎ได้เริ่มขึ้นแล้ว
‎เมื่อไม่กี่นาทีก่อนผู้ว่าราชการได้เรียกมันว่า
‎"วันดีเดย์"
‎พวกเขาเรียกมันว่า "ภารกิจที่ไม่เคยมีมาก่อน"
‎ก็ถือว่าวิธีการนี้เป็นวิธีการแรกของโลก
‎ตอนประมาณเก้าโมงหรือเก้าโมงครึ่ง
‎มีคนประกาศว่า "ภารกิจเริ่มแล้ว"
‎ที่เด็ก ๆ อยู่นั้นอยู่ห่างออกไปสองกิโลเมตรกว่าๆ
‎เรารู้ว่าเด็กๆ ต้องใช้เวลาสามชั่วโมง
‎ดำน้ำออกมาจากถ้ำ
‎ผมจำได้ตอนที่ผมไปถึง ผมคิดว่า
‎พอเราดำเข้าถ้ำไปได้แล้ว
‎ก็คิดว่าเด็กๆ ทุกคนคงจะตายหมด
‎นั่นคือความรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังจะเกิดขึ้นจริง
‎แต่เด็กๆ ยอมรับแผนนี้อย่างน่าอัศจรรย์มาก
‎ผมว่าในตอนนั้นต่อให้บอกพวกเขาว่า
‎เราจะส่งพรมเหาะได้มารับพวกเขาไป
‎พวกเขาก็คงจะตกลงตามนั้น
‎พวกเขาอยากออกไปจากที่นั่นใจแทบขาด
‎ที่ตลกคือพวกเขาตัดสินใจว่า
‎เด็กที่บ้านไกลที่สุดจะได้ออกไปก่อน
‎[เอก] เป้าหมายของเด็กก็คือ ออกไปปุ๊บ
‎ปั่นจักรยานแล้วก็กลับบ้านใครบ้านมัน
‎แล้วก็กินข้าว
‎[เอก] อันนั้นผมก็ขอเป็นคนสุดท้าย
‎ที่ขอออก
‎[ริชาร์ด] เด็กคนแรกที่ผมวางยาสลบ
‎ผมยังจำมันได้ดี
‎ผมอธิบายไม่ได้เหมือนกันว่ามันรู้สึกยังไง
‎ที่ต้องผลักหัวของเด็กที่ไม่มีสติลงในน้ำ
‎มันคงแย่ที่สุดเท่าที่คุณจะพอนึกได้ล่ะนะ
‎ตามด้วยการผูกมือของคนไว้ที่ด้านหลัง
‎สิ่งที่ผมทำกับเด็กๆ
‎มันเสมือนกับการเซ็นใบมรณะบัตรให้พวกเขา
‎[เครก] พวกเขาดำน้ำไป 1,600 เมคร
‎จากนั้นเด็กต้องออกมาจากน้ำ
‎แล้วก็ถูกหามบนบก
‎[อาภากร] นักดำน้ำอังกฤษบอกว่า
‎เค้าจะรับผิดชอบ
‎ในการนำเด็กมาให้เราที่โถงสาม
‎แต่ส่วนของเราเองเนี่ย
‎เราก็มาวางแผนเรื่องการเอาจากโถงสามเนี่ย
‎ออกมาที่ปากถ้ำ
‎เราใช้คนจากโถงสามออกมาประมาณ 200 คน
‎[เจมส์] เรารอลุ้นข่าวทั้งวัน มันแบบ...
‎นั่งไม่ติดเลย
‎- เฮ้ย ซ้ายขวาเลย ‎- ซ้ายขวา ซ้ายขวา
‎ผมได้ออกคนที่สองครับ
‎ฉีดยาแบบนี้ครับ
‎เจ็บมากๆ เลยครับ
‎ภาพตัดไปเลย
‎[ศักดิพงษ์] ชุดแรกนี่เป็นชุดที่เสี่ยงที่สุดครับ
‎ลุ้นว่าจะต้องมีปาฏิหาริย์ครับ
‎- หยุดๆ ‎- หยุดก่อน
‎- ไปๆ ‎- ไปเลย
‎- เกี่ยวหรือยัง ‎- ไปเลย
‎[ศักดิพงษ์] คือเจ้าหน้าที่เดินออกมาเงียบมาก
‎เหมือนคล้ายๆ ว่า
‎เด็กอาจจะไม่อยู่แล้วประมาณนั้น เงียบกริ๊บ
‎นั่นคือรถพยาบาลคันแรก
‎คนทั้งโลกต่างรอคอยที่จะได้เห็นสิ่งนี้
‎[ผู้ว่า] สิบหกวันแห่งการรอคอยนะครับ
‎วันนี้เราเห็นหน้าหมูป่าแล้ว
‎[เสียงโห่ร้องดีใจ]
‎ดีใจ สุดยอดแล้ว
‎รายงานจากภาคเหนือของประเทศไทย
‎ระบุว่าได้มีการนำเด็กอย่างน้อยสี่คนออกมาแล้ว
‎[อาภากร] คนแรก ดีเลิศ
‎วันแรกเนี่ยแหลือเชื่อ
‎เราทำได้
‎[เอก] ปรากฏว่าพอถึงวันสุดท้ายปุ๊บ
‎โปรแกรมเปลี่ยน
‎เอาเอกออกคนแรก เราว่า "เฮ้ย"
‎เค้าขอเอาคนโตสุดออกไปก่อน
‎แล้วคนเล็กสุดค่อยออกไปทีหลัง
‎คราวนี้ผมก็เริ่มไม่สบายใจแล้ว
‎[เอก] ผมก็คือคิดว่าถ้าเกิดผมออกไป
‎แล้วเกิดผู้ปกครองเขารู้ว่า
‎ทำไมถึงทิ้งเด็กไว้ทีหลัง
‎คือผมซวยแน่ๆ ไงครับ
‎ยังมีอยู่ก็คือปัญหาที่ว่า
‎เราออกไปเนี่ย
‎เราจะไปเคลียร์ยังไงกับผู้ปกครอง
‎ก็คือนั่งตักดอกเตอร์แฮร์ริส
‎คือระหว่างที่เรามองหน้าครับ
‎เข็มมันก็ลงเข้าขา จึ๊ก อื้อหือ
‎ตอนนั้นก็คือเริ่มขอบคุณพี่เขา
‎บอกว่า "ขอบคุณครับพี่
‎เดี๋ยวยังไงฝากน้องด้วยนะครับ
‎เดี๋ยวเจอกันข้างนอก"
‎เด็กคนสุดท้ายที่ออกมาในวันสุดท้ายคือมาร์ค
‎[มาร์ค] มันว้าเหว่ครับแบบเหลือผมคนเดียวครับ
‎ไม่มีเพื่อนที่แบบคอยให้กำลังใจว่า
‎"ออกไปอย่างปลอดภัยนะ"
‎ผมก็เลยไม่เป็นไรครับ
‎แล้วก็คิดว่าออกคนสุดท้ายเท่สุดครับ
‎เพราะเป็นคนปิดเรื่องครับ
‎[น้ำหอม] มาร์คก็จะเป็นคนสุดท้าย ก็เลยว่า
‎เออ ไม่เป็นไร
‎สุดท้ายก็ลูกเราออกมาปลอดภัยก็พอ
‎รู้สึกพอตื่นแล้ว แบบเหมือนได้เกิดใหม่เลยครับ
‎แล้วก็ผมกำลังแบบนอนแก้ผ้าอยู่
‎แล้วเขาก็ดูแลผมอย่างดีครับ
‎เหมือนเป็นเด็กทารกเลยครับ
‎[เสียงปรบมือ]
‎ดีใจมากค่ะ ดีใจมาก พูดไม่ถูก
‎ภารกิจลุล่วงไปด้วยดี
‎การช่วยเหลือเด็กทั้ง 12 คนและโค้ชสำเร็จแล้ว
‎ผมไม่คิดไม่ฝันเลย นี่คือปาฏิหาริย์
‎ฉันไม่เคยเห็นเหตุการณ์ไหน
‎ที่ทำให้ทั้งโลกมาจับตามองได้แบบนี้มาก่อน
‎[ผู้ว่า] สำหรับพระเอกในครั้งนี้
‎คือคนทั้งโลก
‎เราทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดว่าเราทำได้
‎เป็นครั้งแรกในโลก
‎[เสียงปรบมือและโห่ร้องดีใจ]
‎เป็นความภาคภูมิใจ เป็นมิสชั่นพอสสิเบิ้ล
‎ขับผ่านมาแล้วนะคะ
‎ตอนนี้ค่ะโค้ชเอก
‎มันก็เป็นปาฏิหาริย์ที่ว่าทุกคนรอดหมดเลย
‎ผู้ปกครองน้องๆ หลายๆ คนก็เดินเข้ามา
‎เดินเข้ามาปุ๊บ เราก็ "อื้อ เอาวะ
‎เอาสิ อะไรจะเกิดก็เกิด"
‎คราวนี้คือเตรียมใจแล้ว คือไม่มีอะไรแล้ว
‎ยังไงก็ได้
‎เค้าก็บอกว่าเวลานอนเค้าจับมือกัน
‎เราเห็น ทุกคนแบบเหมือนลูกเราไปหมด
‎เขารักกันอะไรประมาณนี้
‎เห็นบางคนก็โจมตีเขาเรื่องนี้เนอะ แต่เราก็
‎คือว่าเป็นครอบครัวเดียวกันรู้กันอยู่
‎ใครก็ไม่อยากให้มันเกิดนะครับ มันเลี่ยงไม่ได้
‎คราวนี้เขาก็เข้ามาปุ๊บแล้วเขาก็บอกว่า
‎"เอกเข้มแข็งนะ
‎ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งสิ้น ทุกคนเข้าใจ"
‎พอได้ยินคราวนี้ปุ๊บ อ้อ โอเค
‎เราก็คลายความกังวลหมดแล้ว เราก็เลย เออ
‎เห็นแม่ครั้งแรกคือรู้สึกตกใจครับ
‎อยากเดินลงไปกอดแม่
‎แต่ลงไม่ได้ครับ คือขามันยังไม่มีแรงครับ
‎แล้วแม่ก็ได้วิ่งเข้ามาแล้วก็มากอดครับ
‎เห็นแวบแรกคือพ่อแม่ร้องไห้
‎[ตี๋] ร้องไห้ดีใจที่เราออกมาได้แล้วอย่างนี้ครับ
‎ตอนนั้นแม่ก็เข้าไปกอดว่าตี๋
‎"ทีหลังอย่าทำอย่างนี้นะ ไปไหนต้องบอกแม่นะ
‎แม่รักตี๋นะ"
‎[ศักดิพงษ์] ดีใจมากสุดๆ ครับ
‎กอดกัน ดีใจมากเลย
‎เป็นภาพที่จดจำได้จนถึงวันนี้ครับ
‎[เติ้ล] เห็นหน้าแล้วแบบร้องไห้เลยครับ
‎ที่จริงก็คิดว่าฝันไปใช่ไหมอะไรแบบนั้น
‎[พัชนี] เติ้ลคิดว่าจะไม่ได้เจอหน้าพ่อหน้าแม่แล้ว
‎เติ้ลพูดอย่างนี้ก็จุกอกขึ้นมา
‎- พูดอะไรไม่ออกเลย ‎- พูดอะไรไม่ออกเลย
‎[ไตตั้น] เขาก็เลยเอารูปจ่าแซมให้
‎เงียบ พวกผมอึ้งเลยครับ
‎[ตี๋] เค้าเข้ามาช่วยเรา
‎แต่เค้ากลับไม่ได้ออกมาพร้อมกับเรา
‎เราเข้าไปแล้วทำไมเราต้องมาทำให้คนนั้น
‎เสียชีวิตด้วยอย่างนี้ครับ
‎[วลีพร] พอเห็นน้องแล้วมีความแบบ
‎ภูมิใจมากในสิ่งที่แฟนเราทำ
‎ในสิ่งที่เขาทำคือมันสำเร็จนะ
‎ไม่เคยโทษเพราะว่า
‎เข้าใจคือเรื่องแบบนี้มันไม่มีใครอยากให้เกิด
‎ก็อยากให้เขาใช้ชีวิตปกติ
‎แล้วก็ทำตามความฝันเหมือนเด็กๆ ทั่วไป
‎วิ่งตามความฝันเหมือนเดิมค่ะ
‎[มาร์ค] ไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นคนดังครับ
‎คือเป็นเด็กคนหนึ่งครับที่ไปติดถ้ำแล้ว
‎ได้ชื่อเสียงจากคนที่เค้าเข้ามาช่วยครับ
‎แต่พอเจอแบบเรื่องนี้ก็คือแบบต้องปรับตัวครับ
‎คือต้องทำให้สุภาพเรียบร้อยขึ้นครับ
‎คนอื่นจะได้มองแล้วดีใจครับ
‎คือได้ช่วยคนดีมาครับ
‎[ไตตั้น] เราทำอะไรตามใจไม่ได้นะครับ
‎เราต้องเป็นเด็กดีแล้วครับ
‎ต้องตั้งใจเรียน
‎ไม่ทำให้คนอื่นผิดหวังที่เขาช่วยพวกเราออกมา
‎ขอบคุณพี่ๆ ที่เป็นกำลังใจให้ผมจนถึงวันนี้ครับ
‎ขอบคุณครับ
‎ไม่ท้อแท้ครับ
‎หมูป่า!
‎[เอก] พอเรามารู้ว่ามีกลุ่มมาช่วยเหลือเรา
‎มากมายมหาศาลขนาดนี้ก็
‎เราก็ไม่รู้จะทดแทนบุญคุณนี้ยังไงนะครับ
‎เพราะถ้าจะให้ทดแทนบุญคุณเนี่ย
‎คือชาตินี้ทั้งชาติก็คงใช้ไม่หมดนะครับ
‎[เอก] เอ้า ค้างไว้ครับ ค้างไว้
‎ลง
‎ขึ้น
‎ไม่รู้ล่ะ
‎เฮ้ย เต่าอย่าแพ้น้องสิเฮ้ย แซงสิ
‎เต่าเร็วหน่อยสิ
‎นับคนสุดท้ายแล้วครับ
‎เอ้า ส่งตัวแทนมาหนึ่ง