Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Pobudka! Wstawać! Wszyscy, już!
Przygotować osprzęt, broń.
Medycy!
Szaul, powiadom sztab, że ruszamy.
Wy, bierzcie nosze!
Wszyscy wychodzić.
Zaczyna się.
Dżina. Dżina!
Żołnierz!
Żołnierze!
Uciekajcie!
ZNIKAJĄCY ŻOŁNIERZ
Bobi!
Mamo?
Proszę!
Otwórz! Jadę na pogrzeb kolegi z jednostki.
Dzięki.
Pół godziny temu środkowy Izrael znalazł się pod ostrzałem.
Dziesiątki rakiet, około setki,
spadło w obrębie metropolii Tel Awiw
i na nizinach.
Alarm!
Kryj się!
Daj mi to.
Szlomi, śmierdzisz, serio.
- Wyjątkowe okoliczności. - Załóżmy.
Ale z ciebie wojak.
Ale z ciebie sous-chef.
Myślałam, że już się pożegnaliśmy.
Mówiłem, że wrócę, zanim wylecisz.
- Nie wierzyłam. - A powinnaś.
I co tam?
Pilnujesz się?
Raczej ciebie.
Rozumiesz?
- Pewnie. - Co robić?
Kiedy wróciłeś?
Dziś rano...
- Dziś rano. - Na długo? - Parę dni.
Tęskniłem za tobą.
Do której tu jesteś?
Wieczność.
- Przyjść później? - Po wieczności idziemy spać.
- Będziesz spać ze mną? - Wypadaj z mojej kuchni.
- Jak woda? - Świetna, dzięki.
Nie ma sprawy, to micwa.
Gdybyśmy mogli, zrobilibyśmy więcej.
Tak jest. Salutuję ci. Jesteś solą tej ziemi.
- Jak jest "ame"? - Dusza.
Nie, w sensie "esprit".
Mówi, że jesteś duchem tego kraju.
Tak, jesteś duchem narodu żydowskiego,
który chroni żydowski kraj.
- Dziękuję. - Daj mu spokój.
- Chcę tylko zdjęcie. - Później.
- Popilnujesz nam rzeczy? - Oczywiście.
- Dzięki. - Wykąpiemy się.
Powodzenia.
W razie alarmu schodzimy do sali VIP-ów, to nasz schron.
Dobrze.
Smacznego.
Sziri mówi, że mam cię nakarmić.
Coś z sałatek?
Od razu przejdę do głównego.
Spytam Dawida, czy się zgodzi,
- ale nie sądzę, to wariat. - W porządku, płacę.
A, dobra. Spoko.
Danie dnia to ryba z grilla
z pieczonymi ziemniakami, w białym sosie.
Mamy też jagnięcinę na focaccii z pomidorami confit.
Może ja.
To może ta ryba w białym sosie
i pomidory confit.
Świetnie.
Sekunda.
Mogę prosić naleśniki?
Dziś mamy sernik.
- W takim razie sernik. - Oczywiście.
A...
to dla ciebie.
Przyjdź po mnie o 20:00.
Mogę długopis?
Dzięki.
Przyjdę o 20:00. Jeszcze 7 godzin.
Czyli będę czekał na ciebie 7 godzin i 18 lat.
Strasznie cię pragnę. Myślę o tamtym na cateringu.
O twoich ustach. O twojej szyi.
O twojej pupie.
Chcę ją zjeść.
Chcę się ożenić z twoją pupą.
Chcę się ożenić z tobą.
Przepraszam. Przekażesz to Sziri?
- Daj to Sziri. - Sziri?
Dzięki.
"Twoją szyję, pupę. Chcę ją zjeść".
Musimy wejść.
Mamy problem, bo facet na plaży ukradł telefon męża.
Mój iPhone! Uciekł.
Jest tu! Stój! Nie ruszaj się.
- To nie w porządku! - Bracia! - Jacy bracia?
- Bracia. - Nie bracia!
Zatrzymaj się!
W Gazie trwają pogrzeby członków Hamasu
zabitych przez siły Izraela.
Babciu!
Liczba ofiar w Gazie zbliża się do 90 zabitych i 500 rannych.
Babciu!
Ciszej...
- Czemu przez okno? - Co?
- Joel, wróciłeś? - Szlomi.
Chodź.
Zadzwonię do taty, dobrze?
- Twojego? - Tak.
Twój tata nas zostawił.
Mój tata to twój syn, Joel.
No tak.
Dzwoń. Zrobię herbaty.
W Strefie Gazy doszło do tragicznego incydentu.
Or, słyszysz nas?
Wczesnym rankiem doszło do ciężkich starć
między Siłami Obronnymi Izraela a bojownikami.
Bojownicy zaatakowali dom, zajmowany przez izraelski oddział.
Rzecznik Sił Obronnych mówi o stratach w ludziach.
Nie znamy szczegółów, ale już wiadomo,
że to jeden z najtrudniejszych dni operacji "Czas letni".
Wystarczy. Za dużo jest cierpienia na świecie.
Czekałam na ciebie.
Wiem.
Teraz idź, prześpij się. A rano pomyślimy, co dalej.
Tu jest mi dobrze, babciu.
Wstań.
Wstawaj!
Głowa na poduchę. No już.
Nogi w górę.
Szlomi.
Szlomi! Telefon.
Szlomi! Telefon do ciebie.
Ktoś do ciebie, jakaś Rachel.
Wstawaj.
Cześć, mamo.
Tak, wpadłem do babci.
Kilka dni urlopu. Gdzie jesteście?
Co?
Dobrze.
Jadę, nic jej nie powiem. Pa.
Coś się stało z Joelem?
Nie.
- Powiedz, żeby do mnie zadzwonił. - Dobrze. Teraz muszę iść.
- Wrócę wieczorem. - Włączę bojler.
- Joel Acharonow? - 19.
Powiedziałeś, że stary wykitował i cię puścili?
Tato, co jest?
Wszystko gra.
Tak?
- A u ciebie? - W porządku.
- Co to za strój? - Przebrałem się.
- A co, zalałeś się czymś? - Tak...
Kochanie.
- Cześć. - Mamo.
Witaj.
- Nastraszyliśmy cię? - Jasne! Co się stało?
- Nie mogliśmy się do ciebie dodzwonić. - Nigdy nie można.
- Byłem na akcji! - Co to za ubranie?
Przebrany za pedała też masz wyłączony.
Ubranie masz z domu?
Nie, od kolegi z plutonu.
- Kolega z plutonu... Jaki piechur. - Powiecie, co się stało?
- Nic. - Powiedz mu!
Rakieta spadła na falafelownię.
- Byłeś tam? - Był na ulicy obok.
Byłem tam.
Kiedy spadła rakieta, już wsiadłeś do samochodu.
- Co się stało? - Był w samochodzie, spanikował i...
dostał kolejnego zawału.
Jestem oficjalnie ofiarą terroryzmu. To już status.
- To co tu robicie? - Tęskniłam.
Ja też.
Rakieta! Sprawdzajcie wiadomości.
- Tato, nie pal. - I tak wszyscy są tu chorzy.
- Dowódcy was nie gnoją? - Są w porządku.
Przez to "w porządku" wujek stracił nogę.
- W TV wygląda to strasznie. - Spokojnie, wygrywamy.
- Sami są sobie winni. - Niezupełnie.
Powiedz im, że śpię. Nie ma mnie.
Tak.
Tak, tu Rachel Acharonow.
Kto?
Nie, nie ma nas w domu.
W szpitalu w Tel Awiwie.
A o czym... O czym chcecie rozmawiać?
- Może pan powiedzieć, o co chodzi? - Kto to?
- Jesteśmy w bufecie. - Kto to?
Tak.
Nie może pan powiedzieć, o co chodzi?
Dobrze. Zaczekamy w bufecie.
Dziękuję.
- Kto to? - Firma ubezpieczeniowa.
I...? Czego chcą?
Żebyśmy dopełnili formalności.
Co ich obchodzi, czy jestem w domu czy w piździe?
- To biurokraci. Chodźmy na salę. - Wyrzuć papierosa.
- Nie wiem, co mam w polisie. - Joel, chodź na salę.
Masz polisę?
Czy coś się dzieje?
- Kto to był? - Z armii, chcą z nami rozmawiać.
- Kto? - Jakiś Ron ze sztabu.
- Powiedziałaś, że tu jestem? - Nie.
Szukał mnie i taty w domu, przyjadą tu.
- Co mówił? - Że to nie na telefon. Co się stało?
- Co powiedziałaś? - Nic, jedzie tu.
- Rachel! - Co?
Co?
- Czy wziąłem edoksaban? - Co?
- Edoksaban. - Tak. Oczywiście.
- Na pewno? - Tak.
Nie pamiętam.
- Dobra, mów. - Przepraszam.
Czego chcą?
- Dziś rano uciekłem. - Co zrobiłeś?
- Musisz mi pomóc. - Jak pomóc? Nie rozumiem.
- Musisz mi pomóc. - Nie mogę!
- Czekaj... Cicho! - Zostaw mnie.
Przepraszam.
- Mamo! - Wytłumacz, co znaczy "uciekłem"?
- Wstałem i stamtąd odszedłem... - Pójdziesz do więzienia, rozumiesz?
Nie wiedzą, gdzie jestem.
Jeśli ojciec się dowie, znów dostanie zawału!
Co robisz? Co robisz?!
- Nie musi wiedzieć. - I się nie dowie. Uspokójmy się.
Mamo, chodź tu.
- Masz prawo się bać. - Nie boję się.
- Boisz się... - Nie boję się.
Więc dlaczego?
- Chciałem się spotkać z Sziri. - Jaką Sziri?
Pracowała ze mną w restauracji.
Nie mogę teraz, po prostu nie mogę!
Błagam, powiedz, że mnie nie widzieliście.
- Znowu ci złodzieje? - Jael Pinko, jedzie z ciastem.
- Powiedziałaś jej, że tu jestem? - Nili jej powiedziała.
- Nie ukryjesz tego. - Odbiło ci?
Idź na salę, pogadamy z nią.
- Biedak, najpierw Hamas, teraz Pinko. - Idź, połóż się.
Współczuję.
Chodź tu. Chodź.
- Spójrz na mnie. - Co?
Ochronię cię. Teraz musisz iść, słyszysz?
- Musisz iść. - Tak. - Już tu jadą.
- Nie martw się. - Nic im nie mów.
Nie powiem. Ale chcę wiedzieć.
Powiesz mi, kim jest Sziri. A teraz idź.
- Idę. - Kocham cię.
- Nic im nie mów. - Idź!
Pani Acharonow? Dzień dobry, jestem Szaj.
- Rachel. - Możemy wyjść na zewnątrz?
Cześć.
Mogę w czymś pomóc?
Szukasz prezentu dla braciszka, siostrzyczki?
Nie, dzięki.
Tutaj.
Wczoraj miał miejsce incydent.
- Tak. - Poważny. I...
Szlomi brał w nim udział.
Wciąż gromadzimy informacje, ale...
nie wygląda to dobrze.
Co chcecie powiedzieć?
Że mój syn nie żyje?
Na tę chwilę nic nie jest oczywiste.
Musiał zostać porwany i w najgorszym wypadku zginął.
Nie zginął.
- Wiem, że nie. - Mamy nadzieję.
Ale w ogniu walki chyba doszło do próby porwania. Udanego.
O 5:41 otrzymaliśmy informację, że zaginął.
Szlomi nie zginął.
Pani Acharonow, współczuję, od tej chwili będziemy z panią.
Mój syn jest odpowiedzialny, silny.
Lojalny, odporny na stres.
I nie zginął.
- Kiedy można porozmawiać z ojcem? - Nie można.
Taki stres to za wiele.
Wiem, że był operowany, ale musimy go informować.
Powinien się dowiedzieć z pewnego źródła.
Nie! Nie dowie się.
Pani Acharonow, nie ukryjemy tego.
Wiedzą Amerykanie, przedstawiciel Egiptu jest w drodze...
To niech zawróci, bo mój Szlomi żyje.
- Rachel, widzę cię. - Co widzisz?
Matkę, która stoi wobec najgorszego.
Ale nie stoisz sama, jesteśmy z tobą.
- Mogę wody? - Przynieś szklankę wody.
Powtarzam, nie mówimy jeszcze o najgorszym.
- Zaginął, może wkrótce go uwolnią. - Amen.
- Wszystko jest niejasne. - Znaleźliśmy jego hełm, to źle.
- Ale dobrze, że nie ma na nim krwi. - Mózg Szlomiego nie krwawił.
Ja...
wiem, że nic mu się nie stało.
Nic.
Spójrzcie mi w oczy i uwierzcie.
Nic mu się nie stało.
- Mogę cię przytulić? - Nie, potrzebuję powietrza.
Dobrze, wracam do sztabu,
Ron zostanie z panią, gdyby coś wypłynęło.
- Kiedy będziecie wiedzieć? - Wszyscy zarzucają wędki.
Mossad, wywiad, Szin Bet. Wkrótce coś będzie.
Muszę do łazienki, przepraszam.
Co powiedzieli?
- Co się stało? - Moment.
Powiedzieli, że wczoraj był incydent. Że brałeś w nim udział.
I... zaginąłeś.
- Co? - Zaginąłeś.
Zaginąłeś, nie mogą cię znaleźć.
- Co powiedziałaś? - Nic.
- A o tacie? - Że jest ciągle zagrożony
i nie mogą mu mówić.
- Nic nie zrobimy. - Cicho.
Dzień dobry.
Nie martw się.
Przestań.
- Posłuchaj... - Przestań.
Dla mnie i dla taty, proszę, pojedź tam, słyszysz?
Spójrz na mnie. Jedź tam, przeproś i powiedz, że wracasz.
- Za późno. - Nie!
- Nie wybaczą... - Wybaczą, porozmawiam z nimi.
Tylko pogorszysz sprawę.
Powiedział, że mogą szukać innego żołnierza, mają totalny bałagan.
Może nie chodzi o mnie, armia ciągle się myli...
- Nie. - Tak! Czekaj.
- Ciszej! - Mamo...
co oni wiedzą?
- Nie mogę... - Co wiedzą? - Cicho.
- Co powiedzieli? - Ciszej.
Weź kluczyki do pickupa i pojedź tam. Rozumiesz?
Jedź do bazy, zaparkuj...
- Patrz na mnie. - Przestań.
Patrz na mnie!
Pojedziesz na granicę, zaparkujesz samochód,
wejdziesz tam i powiesz, że cię zostawili, zapomnieli o tobie.
- I będę bohaterem. - Nie, ale nie będziesz hańbą.
- Nie mam munduru ani karabinu. - Gdzie są?
- Różnie. - W domu
w garderobie leży mundur ojca z rezerwy.
Włóż go, powiesz, że karabin zgubiłeś.
Tak im powiesz, możesz to zakończyć.
- Nie gubi się karabinu. - Nie gubi się ludzi.
Wstawaj. Weź kluczyki.
I mój telefon. Kluczyki.
- Chodź. - Nie mogę.
Zdajesz sobie sprawę, co zrobiłeś?
Rozumiesz?
Wstań. No wstań.
Wstań, synku.
Weź komórkę, kluczyki.
Samochód jest na stanowisku...
178.
- Bierzemy dziś ślub? - Przeczytałaś.
Jak wszyscy.
W butelce.
Możesz usiąść.
Widziałeś? Pięciu żołnierzy wjechało na minę.
- Nie słyszę. - Wjechali na minę, pięciu chłopaków.
Skurwysyny.
Jebane Araby.
- W pracy od południa krążą horrory. - O czym?
- Kolejny Gilad Szalit. - Tego nam trzeba.
- Z której jednostki? - Wiedzą coś?
Porwali trzech żołnierzy i pewnie zarżnęli.
- Syn siostry tam jest. - Zadzwoń do niej.
- Po co? - Może coś wie.
Tylko spanikuje.
Dowiem się.
Amon ma tam kolegę oficera.
Zapomnij o Arabach.
Jak dowódcy mogą na to pozwalać? Za co odpowiadają?
Wysyłają ich do walki ze związanymi rękami.
Dobra.
Porwano żołnierza pierwszej linii, nie z jednostki twojego siostrzeńca.
- Kto go porwał? - Nie znają szczegółów.
Żołnierz z brygady Golani.
Jesteśmy głupsi od Arabów.
Oni nie przegapiają okazji.
Wolę, żeby ich matki płakały niż moja.
Na dole jest bezpieczniej.
- Już po wszystkim. - Chodźmy stąd.
Nie musisz jechać do Kanady.
Tak?
Serio, zostań.
Co?
Nie żartuję. Wszystko przemyślałem.
Co ci da uniwerek? I Kanada? Syrop klonowy.
Mówię ci... masz obłędny talent.
- Powinniśmy otworzyć restaurację. - Za co?
Dobra, to stragan na rynku, z naleśnikami.
Robisz najlepsze w mieście.
Serio... mówię ci.
- Za co? - Załatwię inwestorów.
Wiesz, że to tak nie działa.
Kiedyś babcia umrze i zostawi mi mieszkanie.
- Zamieszkamy tam. - A do tego czasu?
Będziemy pracować i żyć jak całe to zasrane miasto.
Nie miałabym tu nikogo.
- Miałabyś mnie. - Wiesz, o czym mówię.
Wiem. Miałabyś mnie.
Kiedy zamykasz oczy, naprawdę chcesz tu zostać?
- W samochodzie? - W Izraelu.
Gdybym zamknął oczy, mielibyśmy wypadek.
Potrzymam.
Chcę być z tobą.
Ale jesteś popularny.
- Mama mnie szuka. - Nie odbierzesz?
Nie mogę gadać.
Nie, jeszcze w drodze.
Zaufaj mi.
Powiedz mu, że jestem w bazie i zabrali nam telefony.
Posłuchaj...
Ogarnę to. Idź spać, nie martw się.
Czekaj.
- Co to? - Arbuz! Dla twojej siostry.
Lotnictwo zrzuca na Gazę jednotonowe bomby,
200 m od izraelskich żołnierzy.
Takie bombardowania stanowią dla nich ogromne zagrożenie.
Dziś miały miejsce już trzy akcje sił specjalnych.
Napięcie na miejscu jest wyjątkowe.
Może to oznaczać, że służby coś wiedzą. Że coś...
Tak, czekamy. Jak rozumiem, na premiera i ministra obrony,
teraz jeszcze kilka szczegółów o dramatycznym incydencie,
kilka kilometrów od nas.
Co tam?
Wyluzuj.
Masz rację.
- Dziwne, że wszystko jest spakowane. - Tak.
Pamiętam tę kanapę.
Wiem, o czym myślisz, ale byłam zjarana.
Fakt.
- Jak makaron taty? - Bez smaku.
Daj trochę.
Panie premierze.
Obywatele Izraela, trwa operacja na dużą skalę.
Siły Obronne atakują w Gazie setki celów Hamasu i Dżihadu...
Zrobić głośniej?
To musiał być koszmar.
Nie wyobrażam sobie.
Najgorzej, kiedy się przyzwyczaisz.
To wyjedź.
Mówiłem poważnie. Nie musisz jechać do Kanady.
Wiem. Nie mówi się takich rzeczy niepoważnie.
Co ty na to?
Pachniesz solą.
- A ty potem. - Co?
- Trochę. Tylko... - Nie możesz mówić takich rzeczy!
- Dlaczego? - Bo nie możesz!
Ty mówisz. Tak?
Zrobiłeś się silny w tym wojsku.
Sziri!
Kurwa.
Sziri, chodź!
Podajemy komunikat rzecznika Sił Obronnych
na temat trudnych skutków porannego incydentu.
Możemy już potwierdzić śmierć dwóch żołnierzy
i uprowadzenie jednego.
Uprowadzony żołnierza to dla Sił Obronnych scenariusz z koszmaru.
Porwany żołnierz w Gazie, implikacje tego są dramatyczne.
Pamiętamy, jaką cenę płacił Izrael w podobnych przypadkach,
zmuszony uwolnić setki, o ile nie tysiące, terrorystów.
Siły Obronne zrobią wszystko, by tego uniknąć.
Konieczne jest zrozumienie wagi najbliższych godzin,
kiedy to Siły Obronne spróbują uniemożliwić porywaczom
przemycenie żołnierza poza Strefę Gazy
czy wprowadzenie go do swoich tuneli.
Dlatego byliśmy świadkami godziny bombardowania
o bezprecedensowej intensywności.
Niebo jest w płomieniach, ziemia się trzęsie.
Priorytetem jest sprowadzenie zaginionego żołnierza do domu.
Mam nadzieję, że najbliższe godziny przyniosą informacje o jego stanie.
Otrzymujemy sprzeczne doniesienia:
jedni twierdzą, że żyje, a inni, że zginął.
Siły Obronne zalecają szeroko zakrojoną operację.
- Cześć. - Cześć, Szlomi.
- Co jest? - W porządku.
- Anna zaraz zaśnie. - Wiem.
Przyszedłem powiedzieć małej, słodkiej Annie...
dobranoc.
W ten sposób nie zaśnie.
Szlomi...
- Sziri, wkopałem się. - Dlaczego?
- O co ci chodzi? - To zbyt skomplikowane.
Może poślizgnął się na skórce od banana?
Albo przywiązał się do zbyt wielu balonów i poleciał?
Powiem, żeby już wyszedł i dał nam zasnąć.
- Co? - To poważne.
Co?
Uciekłem z wojska i mnie szukają.
Dlaczego?
- Zna angielski. Poczekaj, aż zaśnie. - Chwila.
Anna, spójrz na to, dobrze?
Shlomi... mów.
Anna, patrz.
- Ktoś biegnie! - Brawo!
I ostatnie, zanim zaśniesz.
Tu jestem. Co to?
Przestań. Powiedzmy Szlomiemu, żeby zaczekał w salonie.
- Szlomi, boisz się? - Trochę.
- Będzie dobrze. - Pewnie.
Zaczekaj na mnie w salonie. Coś wymyślimy.
Kolejne doniesienia.
Szef sztabu zjawił się w centrum dowodzenia,
by ocenić sytuację i podjąć decyzję o wkroczeniu jednostek specjalnych
lub innych,
oraz obraniu strategii poszukiwania żołnierza.
- Stój! - Wysiadaj!
Nie ruszę się!
Nie, nie, nie ruszę się!
- Wysiadaj! - Halo, co jest?
- Wstyd! - Nie znam was!
Stój, bo wezwiemy policję! Nieładnie!
Łapcie go!
Oddaj koszulę! Zdejmijcie koszulę!
- Policja! - Złap go.
Niedobrze! Bardzo nieładnie!
Wstydziłbyś się!
Dawaj koszulę!
Dajemy wam pieniądze, wszystko!
To koszula mojego męża.
Złodziej!
Zapomnieliście o mnie.
Zostawiliście mnie.
Nie można gubić ludzi, a wy...
Zapomnieliście o mnie.
Zapomnieliście o mnie i mnie zostawiliście.
Stój! Stać!
- Nie strzelajcie! - Stój!
Nie strzelajcie!
Jestem Szlomi Acharonow!
Nie strzelajcie.
Jak przetrwałeś?
Cały dzień chowałem się
za przemokniętym materacem.
To mój syn.
Bo nie wiedziałem, kto jest w domu....
- To Szlomi. - ...ani co mi grozi.
Ale pamiętałem, gdzie jest granica...
To Szlomi.
...i w nocy zacząłem biec jak opętany.
Co myślałeś przez ten czas?
Miałem w głowie jedną myśl, że zobaczę jeszcze mamę...
i tatę. Są mi bardzo bliscy.
I myślałem...
myślałem o Sziri.
Jeszcze jedno światło na tył domu.
Trochę wyżej.
Jesteśmy pod domem rodziny żołnierza.
Według wstępnych ustaleń, został porwany o świcie...
Wysiadać. Wysiadać!
- Nie strzelaj! - Szybciej!
Hamas!
Panie...
Nic panu nie jest?
Pomogę panu. Jak się pan nazywa?
Chwileczkę, dokąd?
Ja pierdolę...
Panie!
Tak?
Tu Szlomi, byłem tu wcześniej. Zastałem Sziri?
- Nie ma jej. - A gdzie jest?
Wyjechała.
Sziri!
Północna Gaza jest w ruinach po dzisiejszym zmasowanym ostrzale.
Z ziemi, morza i powietrza w niecałą godzinę
trafiono ponad 160 celów w północnej i wschodniej Gazie.
Znalazły się wśród nich tunele Hamasu i różne podejrzane budynki.
Nasilone ataki Sił Obronnych stanowiły odpowiedź
na porwanie żołnierza, którego dane możemy już ujawnić:
to Szlomi Acharonow z Sede Uzijjahu,
18-letni żołnierz Golani.
Zdaniem mieszkańców Gazy to najbardziej intensywny atak od lat.
Według doniesień zginęły 72 dwie osoby, w tym 12 dzieci.
Napływają niepokojące sceny rannych osób i nawoływań do zemsty.
Szpital Szifa apeluje o oddawanie krwi,
a rzecznik Hamasu wzywa do międzynarodowej mediacji.
- Zapomniałem portfela. - Weź, stawiam.
To ja.
Ten żołnierz.
Dobranoc, bracie.
Skurwysynu...
Czekaj!
Żołnierzu? Słyszysz mnie?
Jak się nazywasz?
- Krwawi. - Sprawdź nazwisko na nieśmiertelniku.
WYSTĄPILI
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Michał Kwiatkowski