Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ความจริง บางครั้งก็เหมือนรูสีดำเล็กๆ ‪ที่ซ่อนอยู่ในความมืด
‪มันอยู่ตรงนั้นตลอดเวลา
‪เพียงแต่เรามองไม่เห็น
‪แต่ทันทีที่แสงสว่างสาดส่องไปถึง
‪มันจะปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน
‪จนเราตกใจว่ามันอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
‪อ้าว พัท
‪โอ๊ย แต่งตัวไม่เรียบร้อยเลยลูก
‪ไปก่อเรื่องที่โรงเรียนมาอีกหรือเปล่า
‪เมื่อกี้ครูโทรมา ให้แม่ไปหาพรุ่งนี้เช้า
‪ไม่มีนะฮะแม่
‪หรือว่าเรียนไม่ไหว
‪ถ้าไม่ไหวบอกแม่นะ ‪แม่จะได้จ้างครูพิเศษมาสอนให้ที่บ้าน
‪พิม แม่ฝากให้อาหารลาเต้ให้ด้วยนะ
‪แต่เย็นนี้พิมมีซ้อมลีดน่ะแม่ ให้พัททำแทนนะ
‪พัท ได้ยินไหมครับ
‪งั้นเดี๋ยวแม่จดโน้ตให้แล้วกัน เดี๋ยวพัทลืม
‪อาหารลาเต้เนี่ย ให้สี่ช้อนพอนะพัท ‪แล้วก็อย่าลืมเติมน้ำให้ลาเต้ด้วย
‪วันนี้แม่มีข่าวดี เดี๋ยวเย็นนี้เราต้องไปฉลองกัน
‪ฉลองอะไรคะแม่
‪แม่ได้เลื่อนขั้นเป็นผู้จัดการฝ่ายต่างประเทศ
‪- เฮ้ย ‪- ยินดีด้วยค่ะ
‪- แบบนี้ก็ได้ฉลองใหญ่เลยสิครับแม่ ‪- ใช่ เราต้องฉลองกัน
‪อยากกินอะไรนะเลือกร้านได้เลย ‪แม่พาไปกินหมดเลย
‪- จริงหรือเปล่า ‪- จริง
‪งั้นหนูเลือกเลยนะ
‪- อย่างนี้พัทต้องจัดหนักเลยสิครับแม่ ‪- อือ
‪มีของอยากกินเพียบเลย
‪อันไหน อันนี้ หรืออันนี้ดี
‪- เอาเยอะๆ นี่ เอาอันนี้ดีกว่า ‪- อันนี้เหรอ
‪ยินดีด้วยนะครับ
‪- ขอบคุณนะคะ ขอบคุณค่ะ ‪- ยินดีด้วยนะครับ
‪- จ้ะ เอ้า ทุกคน เชียร์ส ‪- เชียร์ส
‪- เชียร์ส
‪เอาล่ะๆ พอหอมปากหอมคอ
‪แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว
‪คุณใหม่ ผมขอแสดงความยินดี ‪กับตำแหน่งใหม่ด้วยนะ
‪ต้องขอขอบพระคุณคุณสง่ามากเลยนะคะที่กรุณา
‪ใหม่จะทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุดเลยค่ะ
‪โอ๊ย ไม่ต้องมาขอบคุณอะไรผมหรอก
‪ที่ผมเลื่อนตำแหน่งให้คุณน่ะ ‪ผมจะได้ใช้งานคุณหนักขึ้นไง
‪เอ้า
‪ประเดิมวันแรกเลยแล้วกัน ตำแหน่งใหม่
‪คุณช่วยเช็กสัญญาให้ผมหน่อยแล้วกันนะ
‪แล้วก็ช่วงเย็น สักทุ่มหนึ่ง
‪อยากให้คุณเนี่ย รอวิดีโอคอลจากจีน
‪มิสเตอร์ลีน่ะ เขาอยากคุยรายละเอียด ‪เกี่ยวกับโปรเจกต์ใหม่อะไรอย่างนี้
‪นะ ฝากคุณด้วย
‪แหม ไม่เกินชั่วโมงน่ะ เออ
‪ค่ะ
‪หนึ่ง สอง สาม สี่
‪ห้า หก เจ็ด แปด
‪- หนึ่ง สอง สาม สี่ ‪- หนึ่ง สอง สาม สี่
‪- ห้า หก เจ็ด แปด ‪- ห้า หก เจ็ด แปด
‪- หนึ่ง สอง สาม สี่ ‪- หนึ่ง สอง สาม สี่
‪- ห้า หก เจ็ด แปด ‪- ห้า หก เจ็ด แปด
‪- หนึ่ง สอง สาม สี่ ‪- หนึ่ง สอง สาม สี่
‪- ห้า หก เจ็ด แปด ‪- ห้า หก เจ็ด แปด
‪- หนึ่ง สอง สาม สี่ ‪- หนึ่ง สอง สาม สี่
‪- ห้า หก เจ็ด แปด ‪- ห้า หก เจ็ด แปด
‪- สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด ‪- สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด
‪- หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด ‪- หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด
‪- หนึ่ง สอง สาม สี่ ‪- หนึ่ง สอง สาม สี่
‪- ห้า หก เจ็ด แปด ‪- ห้า หก เจ็ด แปด
‪วันนี้ทุกคนทำได้ดีมากนะคะ
‪อีกไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้าก็จะใกล้วันแข่งแล้ว
‪เราก็จะต้องเลือกกัปตันทีมเชียร์คนใหม่กัน
‪ก็ ครูรู้นะว่าพิม ‪ก็ยังเป็นกัปตันทีมของพวกเธออยู่
‪แต่ว่าตามธรรมเนียมแล้ว ‪เราก็จะต้องเลือกกัปตันเชียร์คนใหม่
‪ก็ถ้าใครอยากจะเสนอชื่อเพื่อนในทีมขึ้นมา
‪ก็เอามาทิ้งชื่อไว้ที่ห้องครูได้เลย
‪เอาล่ะ วันนี้ทุกคนทำได้ดีมากนะคะ เลิกซ้อมได้
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪เหนื่อยว่ะ
‪หาไอศกรีมแดกกันดีกว่า
‪แหม มึงไม่กลัวอ้วนแล้วเหรอ
‪เหี้ย อย่าทักสิวะ
‪พิม
‪- พิม พิม ‪- ขา
‪คือถ้าเธอเป็นกัปตันต่อ ‪อีกสักปีหนึ่ง เธอว่าไหวไหม
‪ไหวนะคะ แต่หนูไม่แน่ใจว่า ‪เพื่อนๆ เขาจะเสนอชื่อหนูไหม
‪แหม ไม่ต้องรอให้ใครเสนอหรอกค่ะ กูจัดให้
‪แป๋ว ไม่ขึ้น "มึงกู" สิ พูดไม่เพราะเลยนี่
‪ขอโทษค่ะ
‪ขอบใจมากนะจ๊ะพิม ทุกคนต้องการเธออยู่นะ
‪ค่ะ
‪มึง มึงว่าถ้ากูเป็นต่ออีกปี ‪จะมีใครว่ากูหรือเปล่าวะ
‪กูอยากเป็นจริงๆ นะเว้ย
‪ใครจะว่าวะ มึงคิดไรมากเนี่ย
‪ใครๆ เขาก็เลือกมึงกันทั้งนั้นแหละ
‪คือกูได้ยินมาว่าปีนี้ ‪อีมิ้นต์น่ะ จะลงชื่อแข่งกับกู
‪อีมิ้นต์เนี่ยนะ กูว่ามันไม่ได้หรอก
‪นิสัยแม่งเหี้ย ไม่ค่อยมีใครโอกับมันน่ะ
‪นี่
‪มึงยังมีกูทั้งคนนะ
‪ใจเย็นๆ มีกูอยู่ เดี๋ยวกูช่วยเอง
‪มานี่ซิฮะ มานี่ซิ
‪กั๊กหาพ่อมึงเหรอ ไอ้สัตว์
‪เฮ้ย
‪เล่นเหี้ยอะไรวะเนี่ย
‪แม่ง นอกจอไหมไอ้สัตว์
‪เฮ้ย พี่จะไปไหนน่ะ
‪มึงเล่นเกมไปนะ
‪เฮ้ย
‪ทำอะไรน่ะ
‪ออกไปเดี๋ยวนี้นะ ไอ้โรคจิต
‪เราแค่ดูเฉยๆ ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ
‪ออกไปเดี๋ยวนี้นะเฟม
‪พัท พัทช่วยพี่ด้วย พัท
‪- พัท เฟม ออกไป ‪- พี่พิม พี่พิม
‪- เชี่ย… ‪- ออกไป ออกไปเดี๋ยวนี้
‪เรามีความลับอย่างหนึ่ง ที่พิมยังไม่รู้
‪ไม่อยากรู้เหรอ
‪หือ ความลับอะไรเหรอ
‪อีเหี้ย
‪พี่มึงแม่งบ้า เหี้ย
‪มึงดูที่แม่งทำกับตีนกูซิ
‪ไอ้สัตว์เอ๊ย ‪พรุ่งนี้กูจะไปแข่งบอลยังไงวะเนี่ย ไอ้เหี้ย
‪มึงลืมแล้วเหรอ ว่ามึงสัญญาอะไรกับกูไว้ฮะ
‪มึงอยากให้คนทั้งโรงเรียน ‪เห็นคลิปมากใช่ไหม ฮะ
‪มึงอยากให้เขาแชร์กันใช่ไหม
‪มึงลองคิดดู มึงดู มึงดู
‪มึงลองคิดดู ว่าพวกรุ่นพี่ ‪มันจะบ้ากันขนาดไหนถ้าได้เห็นคลิปนี้
‪แม่งคงแชร์กันว่อน มึงดูไปสิ
‪มึงอย่าลืมนะว่ามึงต้องทำอะไรน่ะ ไอ้เป๋
‪(แม่)
‪แม่ อยู่ไหนแล้วคะ
‪หิวแล้วน่ะ นี่พิมกับพัทรอนานแล้วนะ ‪แต่งตัวเสร็จแล้วด้วย
‪เอ่อ พิม พอดีแม่มีงานด่วนน่ะ
‪น่าจะกลับบ้านดึก ‪เราคงต้องฉลองกันวันหลังแล้วล่ะ
‪อ๋อ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪งั้นเดี๋ยวพิมหาอะไรในตู้เย็นกินเอง
‪ฝากดูน้องด้วยนะ
‪เอ่อ โทษนะพิม แม่ต้องวางสายก่อน
‪เดี๋ยวก่อนค่ะแม่
‪พิมมีอะไรจะขอแม่บางอย่างน่ะ
‪คือ พิมไม่อยากให้เฟมมาที่บ้านเราแล้วน่ะแม่
‪มันมีเรื่องอะไรล่ะพิม
‪พิมก็รู้นี่ ว่าพัทไม่ค่อยมีเพื่อน
‪พี่เฟมเขาอุตส่าห์มาคบกับพัท ‪ไม่รังเกียจพัทเหมือนเด็กอื่นๆ
‪มันก็ดีกับพัทมากนะ สงสารน้องบ้างเถอะ
‪แต่เมื่อเย็นนี้ ‪เฟมมันมาแอบดูพิมเปลี่ยนเสื้อผ้านะแม่
‪แม่จะให้พัทพาเพื่อนโรคจิตๆ ‪แบบนี้มาที่บ้านเราเหรอ
‪อะไรนะ
‪งั้นเดี๋ยวแม่จะรีบกลับบ้านไปคุยกับพัทให้
‪รอแม่นะ
‪โอเคค่ะ
‪แม่รักลูกนะพิม
‪ลาเต้กินนะ
‪มิสเตอร์ลีนี่แม่งขี้หลีสุดๆ
‪คุยไม่ยอมเลิกเลย ล่อไปเกือบห้าชั่วโมง อีห่า
‪อือ
‪โอ้โฮ ฝนตกหนักมากเลยจอย ‪ขับรถกลับบ้านดีๆ นะ
‪ค่ะ พี่ใหม่ก็เหมือนกันนะ กู๊ดไนต์ค่ะพี่
‪พรุ่งนี้เจอกัน
‪(พิม ไม่ได้รับสาย)
‪ฉิบหาย
‪ใครน่ะ
‪ตาเอง
‪มาเปิดประตูหน่อย
‪นี่พิมใช่ไหม
‪หนูคงไม่รู้จักฉันหรอก ฉันเป็นตาของหนู
‪เป็นพ่อของยัยใหม่ แม่ของหนู
‪- ขอเข้าไปหน่อยได้ไหม ‪- ค่ะ
‪ใครมาน่ะพี่พิม
‪นี่คงเป็นพัทสิ
‪ฉันเป็นตาของเธอสองคน
‪ตา
‪เอ่อ คุณตาคะ
‪พอดีว่าแม่ไม่อยู่บ้านน่ะค่ะ
‪นี่…
‪คงยังไม่มีใครบอกเธอทั้งสองคนใช่ไหม
‪เรื่องอะไรคะ
‪(ไอซียู)
‪แม่
‪นี่พิมเองนะแม่ แม่ได้ยินพิมไหม
‪แม่ แม่ได้ยินหนูไหม แม่
‪แม่
‪คุณตาคะ หมอว่าไงบ้างคะ
‪ก็
‪หมอบอกว่าอาการของแม่หนูน่ะ ‪พ้นขีดอันตรายแล้ว
‪แต่ว่า…
‪ยังต้องอยู่ในห้องไอซียูอยู่ เพราะว่า
‪สมองถูกกระทบกระเทือน และยังไม่รู้สึกตัว
‪ใหม่
‪พิม พิมใช่ไหม
‪โธ่ โธ่ลูก หลานยาย มาหายายมา
‪อ้าว
‪แล้วนี่ใครล่ะ
‪กฤษณ์ใช่ไหม
‪นี่เจ้าพัทลูกยัยใหม่ หลานเธออีกคนไงล่ะ
‪วันนี้กินยาหรือยัง
‪พัทเหรอ
‪โอ้โฮ พัทนั่นเอง
‪โธ่ หลานยาย มาหายายมา
‪มา
‪มา เข้ามาใกล้ๆ ให้ยายดูหน้าชัดๆ ซิ
‪ไม่ได้เจอตั้งนานแล้วนี่ เนอะ
‪เอ้อ พัท
‪ตอนนี้ไปอยู่กับตากับยายก่อนเถอะนะ ‪แม่เขาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง
‪เอ้อ ใช่ๆ
‪เออ คุณคะ ให้เด็กๆ น่ะ ‪อยู่ห้องเก่าของยัยใหม่ก็ได้นะคะ
‪ยังไงนะคะ
‪หนูพิม ไปอยู่กับยายนะจ๊ะ ช่วงนี้น่ะ
‪บ้านยายก็เหมือนบ้านหนู
‪หนูเองก็เกิดที่นี่ จำไม่ได้เลยเหรอ
‪จำไม่ได้เลยค่ะ แม่ไม่เคยเล่าให้ฟังเลย
‪เอ้อ วันนี้เรากลับกันก่อนเถอะนะ มันดึกมากแล้ว
‪ไว้วันหลังค่อยมาเยี่ยมใหม่ ไปเด็กๆ ไป
‪เอ้า ไปๆ
‪ใหม่ ใหม่ลูกแม่
‪เวรกรรมอะไรเนี่ย
‪วรรณ
‪วรรณ…
‪ไป
‪สมุดวาดรูปอยู่ไหนวะ
‪เฮ้ยพัท เราลืมลาเต้ว่ะ
‪อ้าว พิมกับพัท นั่งสิ
‪คุณยายเขาเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว
‪แล้ว…
‪คุณยายไปไหนคะ
‪ขานั้นน่ะเขาไม่กินมื้อเช้าหรอก
‪ป่านนี้ก็คงไปคุยกับเพื่อนบ้านอยู่นู่นแหละ
‪พัท คุณยายสั่งให้ดื่มนมให้หมดนะ
‪แต่ว่าก่อนจะกินอาหารเช้าเนี่ย
‪ตาขออะไรเราสองคนอย่างหนึ่ง
‪เมื่อคืนเราคงสังเกตแล้วนะว่า ‪คุณยายน่ะ เขาหลงๆ ลืมๆ
‪ขนาดจำหน้าเจ้าพัทไม่ได้
‪แล้วทุกวันนี้ เขาก็สามวันดีสี่วันไข้
‪วันนี้จำได้ พรุ่งนี้ก็ลืมหมดแล้ว
‪แล้วต่อไปนี้ ตาอยากจะขอร้องเราสองคนว่า
‪ถ้าเกิดคุณยายเขาทำอะไร ‪หรือพูดอะไรไม่ถูก ก็…
‪อย่าไปถือสาหาความเขาเลยนะ
‪คุณยายเป็นอะไรเหรอคะ
‪คุณยายเขาเป็นโรคสมองเสื่อม
‪แล้วตาอยากจะขอให้เราสองคนเนี่ย ‪ช่วยตาอีกแรงหนึ่ง
‪คอยเตือนคุณยายเขาให้กินยาตรงตามเวลา
‪เอ่อ แล้ว…
‪เมื่อคืนนอนหลับสบายกันไหมล่ะสองคน ‪ห้องมันเล็กไปหรือเปล่า
‪อ๋อ
‪ไม่เล็กค่ะ พวกเราอยู่กันได้ค่ะ
‪แต่ว่า…
‪พวกเราต้องอยู่ที่นี่กันจริงๆ ใช่ไหมคะ
‪มันจำเป็นน่ะ
‪ก็ต้องรอจนกว่าแม่ของหนูจะหาย
‪ถ้าอย่างนั้น…
‪หนูขอกลับไปที่บ้านแม่
‪ไปเอาของใช้มาได้ไหมคะ
‪แล้วผมก็ไม่อยากทิ้งลาเต้ไว้ที่นั่นด้วยน่ะครับ
‪ลาเต้
‪เป็นแมวของแม่น่ะครับ
‪อ๋อ
‪เอ้อ ได้สิ
‪เร็ว กินอาหารรองท้องกันซะก่อน มา เร็ว
‪คุณสมพงษ์ครับ ผมขออนุญาตคุย ‪เป็นการส่วนตัวเฉพาะคุณได้ไหมครับ
‪อ๋อ ผมว่าไม่เป็นไรหรอกครับ ‪เพราะว่าเด็กสองคนนี้ก็โตแล้วนะครับ
‪โอเคครับ
‪ผลตรวจอภัยวะภายในของคนไข้ ‪ไม่ได้รับการกระทบกระเทือนเท่าไรนัก
‪ซึ่งเป็นสัญญาณที่ดี
‪ยกเว้นสมอง
‪คือตอนนี้ โอกาสที่คนไข้จะฟื้นมีอยู่ 50 50
‪ซึ่งทางผมก็ไม่สามารถบอกได้ว่า ‪จะใช้เวลานานแค่ไหน
‪สิ่งที่เราทำได้ก็มีเพียงเฝ้าดูอาการ ‪เพื่อไม่ให้มีภาวะแทรกซ้อน
‪หรือว่ามีการติดเชื้อ
‪นี่เป็นอาการของคนไข้ ‪เท่าที่ผมจะบอกได้ตอนนี้นะครับ
‪เอ้า พัทเอาใบนี้ไปแล้วกัน
‪ฮึบ เอ้า ไหวไหมลูก
‪พิม เอ้า
‪อยู่ด้วยกันที่นี่ก่อนนะ ลาเต้
‪เดี๋ยวสองคนเข้าบ้านไปก่อนนะ
‪ตาจะไปธุระสักนิดหนึ่ง เย็นๆ จะกลับ
‪- ได้ค่ะ ‪- ฝากดูแลยายด้วย
‪พัท มัวทำอะไรอยู่ มาช่วยขนของหน่อยสิ
‪พี่พิม พี่พิมเห็นนี่ไหม
‪เฮ้ย ตายแล้ว
‪พัท พัททำเหรอ
‪เปล่าๆ พัทไม่ได้ทำนะ เข้ามาพัทก็เห็นเลย
‪โอ๊ย สงสัยบ้านข้างๆ เขาเจาะรูของเขาล่ะมั้ง
‪เดี๋ยวคุณตากลับมา ค่อยบอกคุณตาแล้วกัน
‪ไปเร็ว
‪อ้าว ยังไม่หมดนี่พัท
‪ผมไม่ชอบกินผักน่ะครับยาย
‪คนบ้านนี้เขาไม่กินทิ้งกินขว้างนะ
‪กิน
‪เอ๊ะ มีใครเห็นลาเต้ไหมคะ
‪พอดีว่าหนูยังไม่เห็น ‪มันมาป้วนเปี้ยนแถวๆ นี้เลยน่ะ
‪สัญชาติแมว มันก็เที่ยวไปเรื่อยนั่นแหละ
‪แต่ยายเห็นมันมาแถวครัวเมื่อตะกี้นี้นะ
‪อ้าว แล้วมันไปไหนแล้วล่ะคะ
‪ก็ยายเห็นมันมาคุ้ยของกินในครัวจนเลอะเทอะ
‪ยายก็เลยปล่อยมันออกไปนอกบ้าน
‪นอกบ้าน
‪เดี๋ยวมันหิว มันก็กลับมาเองแหละ
‪แต่มันเพิ่งมาอยู่ที่นี่ไม่ถึงวันเองนะครับตา
‪มันอาจจะหลงทางก็ได้
‪- หรือว่ามันกลับบ้านไปแล้ว ‪- โอ๊ย
‪บ้านตากับบ้านแม่เรา ‪มันอยู่กันคนละโยชน์ มันจะไปถูกได้ยังไง
‪โอ๊ย ให้มันออกไปอยู่นอกบ้านบ้าง ‪ก็ดีนั่นแหละ จะเป็นอะไรไป
‪แต่มันเป็นแมวบ้านนะครับยาย ‪มันอยู่ข้างนอกบ้านไม่ได้
‪- เอ่อ คุณตาคะ ‪- หือ
‪หนูว่าคุณตาน่าจะเรียกช่างมาที่บ้านหน่อยนะคะ
‪- อะไร ‪- คือพอดีว่าหนูเห็นว่าที่กำแพง มันมีรูอยู่น่ะค่ะ
‪รู
‪รูอะไรล่ะ
‪คุณตายังไม่เห็นเหรอคะ เดี๋ยวหนูพาไปดูค่ะ
‪พัท กลับมากินนมให้หมดก่อน
‪ข้างบ้านคงกำลังเจาะผนังอยู่แน่ๆ เลยค่ะ
‪ตาไม่เห็นมันมีรูอะไรเลย ฮะ
‪ตรงนี้ไงคะ
‪คุณตาไม่เห็นจริงๆ เหรอครับ
‪นี่พวกหนูเล่นอะไรกันอยู่น่ะ ‪ตาไม่เห็นมันมีรูสักนิดหนึ่ง
‪นี่วรรณ วรรณ เธอมานี่ซิ
‪- หา อะไร ‪- ดูซิน่ะ
‪เธอเห็นมีรูอะไรไหมน่ะ
‪- รูอะไร ไม่เห็นเลย ‪- อือ
‪คุณยายครับ รูมันอยู่ตรงนี้เลยนะครับ
‪ไม่เห็น มันคงเป็นรูที่เล็กมากๆ
‪นี่พวกเธอเล่นอะไรกัน
‪เมื่อกี้ก็เรื่องแมว นี่ก็เรื่องรูที่กำแพง ฮะ
‪ใจเย็นๆ ค่ะคุณ
‪หลานเอ๊ย เด็กๆ คงไม่แต่งเรื่อง ‪มาหลอกคนแก่นะ
‪พวกผมไม่ได้แต่งเรื่องนะครับ ‪พวกผมพูดความจริง
‪แม่เธอน่ะ คงไม่สอนเธอ ‪ให้มาเป็นเด็กขี้โกหกหรอกนะ
‪เธอจะเถียงกันเรื่องรูบ้าๆ นี่ก็เถียงกันไป
‪ฉันไม่เอาด้วยแล้ว
‪เด็กๆ ไปนอนได้แล้ว สองทุ่มกว่าแล้ว
‪ทำไมคุณตากับคุณยายถึงไม่เห็นรูนั่นล่ะ
‪พี่ไม่เข้าใจเลยจริงๆ
‪เขาไม่เห็นจริงๆ
‪หรือว่าเขากำลังโกหกพวกเราอยู่
‪แล้วเขาจะโกหกเราไปทำไมล่ะพี่พิม
‪หรือว่าพวกเราตาฝาดกันไปเองเหรอ
‪ไม่หรอก
‪เราไม่ได้ตาฝาดหรือหลอนไปอะไรทั้งนั้นน่ะ
‪พัทว่ามันเป็นเพราะบ้านหลังนี้นี่แหละ
‪มิน่าล่ะ แม่ถึงไม่เคยพาเรามาที่นี่
‪เพราะบ้านหลังนี้เหรอ
‪ไม่น่าใช่หรอกมั้ง พัทคิดมาก
‪พัท มีอะไร
‪พี่พิม
‪พี่ว่า…
‪เขาเป็นตากับยายเราจริงๆ เปล่า
‪เฮ้ย ก็ต้องจริงสิ
‪เขารู้ชื่อพวกเรา รู้ชื่อแม่เรา
‪แถมยังมีรูปแม่ แล้วก็รูปพี่ตอนเด็กๆ ด้วยนะ
‪อันนี้พัทน่ะคิดมาก
‪พัทก็แค่สงสัยน่ะ
‪ว่าทำไมแม่ถึงไม่เคย ‪เล่าเรื่องตากับยายให้เราฟังเลย
‪ก็คงเป็นเพราะว่า…
‪เออ จริงด้วยว่ะ
‪อ้าวพิม อาหารเช้าพร้อมแล้วลูกมา เร็ว
‪พัท ทานอาหารเช้าลูก
‪ครับยาย
‪พี่พิม
‪ลาเต้กลับมาหรือยัง
‪ยังเลย
‪แล้วพี่ได้ไปดูที่ผนังหรือเปล่า
‪สองคนนั้นซุบซิบอะไรกัน
‪พัท
‪ทำไมหัวหูยุ่งเหยิงอย่างนี้ล่ะ
‪ไปโรงเรียนทั้งอย่างนี้ไม่ได้นะลูก ฮะ
‪นี่ แล้วติดกระดุมให้เรียบร้อย
‪เอ้าพัท กินนมซะให้หมด ยายเตรียมไว้ให้แล้ว
‪กินซะ
‪ผมไม่ชอบกินนมน่ะครับยาย
‪นมน่ะมันดีกับสุขภาพ ‪กระดูกกระเดี้ยวเราน่ะมันจะได้แข็งแรง
‪วันนี้ ยายขอร้องอะไรอย่างได้ไหม
‪อย่าทำให้คุณตาเขาอารมณ์เสียอีกนะ
‪หายหัวไปไหนมาตั้งหลายวันวะไอ้เป๋ ฮะ
‪ไม่เห็นมาโรงเรียนเลย
‪อ๋อ คือแม่ผมเขา…
‪"อ๋อ คือแม่ผมเขา" ทำไม ฮะ เหี้ยอะไร
‪กูแค่อยากรู้ว่าเมื่อไหร่มึงจะชวนกูไปบ้านมึงอีก
‪กูจะได้ไปเจอพี่มึง
‪ไม่น่าได้แล้วล่ะ
‪คือผมกับพี่ย้ายไปอยู่บ้านกับตากับยายน่ะ
‪กูจะสนเชี่ยอะไร มึงอยู่บ้านไหนน่ะฮะ ‪เดี๋ยวกูไปเล่นบ้านมึงเย็นนี้ดีกว่า
‪ผมว่าไม่ดีหรอกมั้ง
‪ไม่ดีคืออะไร
‪นี่มึงจะกันท่ากูเหรอ
‪หรือมึงอยากให้กูปล่อยคลิปพี่มึงดีล่ะ
‪หือ อยากดูไหม
‪ดู ดูเข้าไปสิ ดูสิ ดู มึงดู
‪- อย่า ไม่เอา ‪- ของดีนะมึง
‪- ดูสิ ‪- ไม่เอา
‪ดูสิ
‪เฟม ปล่อยนะ อย่ามายุ่งกับพัท
‪อะไร เรายังไม่ได้ทำอะไรพัทเลย
‪เราก็แค่คุยกับพัทว่า ‪เดี๋ยวเย็นนี้ไปเล่นด้วยกันที่บ้านมัน แค่นั้นเอง
‪ใช่ไหมพัท
‪ไม่มีอะไรหรอกพี่พิม
‪ใครอนุญาต ไม่มีใครต้อนรับแกหรอกนะ
‪อุ๊ย
‪ทำไมใจร้ายจังเลยล่ะ
‪ก็แม่ไม่อยากให้พัทยุ่งกับคนเหี้ยๆ แบบนี้ไง
‪พิมก็พูดไป
‪เฟมก็ออกจะหล่อเหลาขนาดนี้เนี่ยนะ
‪หล่อ…
‪แล้วก็เหี้ยด้วยไง
‪พอใจไหม
‪ปลื้มเลย พิมชมเราว่าหล่อด้วย
‪จากนี้ก็จำใส่หัวไว้เลยนะ
‪ว่าอย่ามายุ่งกับพัทอีก
‪งั้นเรายุ่งกับพิมได้เปล่า
‪หือ
‪หนูไม่เคยรู้มาก่อนเลย
‪ว่าพัทกำลังเจอกับอะไรอยู่
‪พัทไม่เคยบอกอะไรหนูเลย
‪มีแต่แม่คนเดียวนะ
‪ที่จะเข้าใจแล้วก็รับฟังพัท
‪หนูรู้ว่าพัทคิดถึงแม่มากขนาดไหนนะ
‪แม่รีบฟื้นเร็วๆ นะ หนูอยากกลับบ้านแล้วน่ะ
‪แม่รู้ไหม ว่าพวกหนูอึดอัดมากขนาดไหน
‪ที่ต้องอยู่กับคุณตากับคุณยายน่ะ
‪มันเหมือน…
‪หนูไปอยู่บ้านใครก็ไม่รู้น่ะ
‪คุณตากับคุณยายไม่เข้าใจ ‪แล้วก็ไม่รับฟังอะไรพวกหนูเลย
‪แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของพวกเขาหรอก
‪พวกเราแค่ไม่เคยมีโอกาสได้เจอกันมาก่อน
‪เดี๋ยวหนูไปก่อนนะคะแม่
‪พรุ่งนี้หนูมาหาใหม่
‪เดี๋ยวหนูชวนน้องมาด้วย
‪หนูรักแม่นะคะ
‪ไอ้เชี่ยเอ๊ย
‪มึงโง่หรือเปล่าเนี่ยฮะ
‪เสือกมาแต่ตัว ไม่เอาเกมมาด้วยวะ
‪ก็ผมบอกพี่แล้วว่าอย่ามาที่นี่ พี่ก็ไม่เชื่อ
‪แล้วมึงกับพี่จะอยู่นี่ไปถึงเมื่อไหร่เนี่ย
‪ยังไม่รู้เหมือนกันน่ะ แต่ก็…
‪จนกว่าแม่จะออกจากโรงพยาบาลมั้ง
‪เชี่ยเอ๊ย
‪ทำไมพี่มึงกลับบ้านช้าจังวะ
‪ไปโต๋เต๋ที่ไหนเนี่ย
‪พี่อย่ายุ่งกับพี่ผมเลย ผมขอร้องล่ะ
‪มึงหุบปากเลยนะ ไอ้เหี้ย
‪หรือมึงอยากให้พี่มึงได้ดูคลิปนี้สักที เอาไหม
‪ดีไหม
‪เผื่อว่าพี่มึงจะสนใจกูมากขึ้น
‪เฮ้ย มึงเป็นเหี้ยอะไรเนี่ย
‪พี่ได้ยินเสียงนั่นหรือเปล่า
‪เสียงเหี้ยอะไร
‪เฮ้ย มึงเป็นอะไรเนี่ย
‪ฮะ มึงหลอนหรือเปล่าเนี่ย
‪พัท
‪พัท เสียงเชี่ยอะไร ทำไมกูไม่ได้ยิน
‪เฮ้ย
‪ไอ้พัท มึงจะไปไหน
‪เฮ้ย
‪เอ้า ไอ้เชี่ย คุยด้วยไม่คุยด้วยเว้ย
‪โอ๊ย ไอ้เชี่ย ไหน อะไร
‪พี่เห็นรูนี่ไหม
‪รูเหี้ยอะไร
‪ก็เนี่ย รูตรงนี้
‪ไหน รูอะไรของมึง ฮะ
‪ถ้ามันมีกูก็ต้องเห็นแล้วหรือเปล่า
‪มึงเป็นอะไรของมึงเนี่ย
‪พัท
‪มึงเป็นเหี้ยอะไรของมึงเนี่ย ฮะ
‪ในนั้น…
‪- พี่ลองส่องดูสิ ‪- ในไหน
‪ผมพูดไปก็ไม่เชื่อ
‪พี่ต้องดูเอาเอง
‪ไป หลีกซิไอ้เชี่ย อะไรวะ
‪ตรงนี้เหรอ
‪ลงมานิดหนึ่ง
‪ซ้ายหน่อย
‪ตรงนั้นแหละ
‪มีเชี่ยอะไรวะ
‪โอ๊ย
‪ไอ้เหี้ย
‪มึงผลักกูเหรอ
‪เฮ้ย เปล่าๆ ผมไม่ได้ทำนะ
‪เอ๊ย รอแป๊บหนึ่งนะ
‪ไอ้สัตว์เอ๊ย เหี้ย จมูกกู
‪ไอ้เหี้ยเอ๊ย
‪เหี้ยเอ๊ย
‪มึงเล่นกูอย่างนี้เลยใช่ไหม ไอ้เหี้ยเป๋
‪- สัตว์ ‪- ผมยังไม่ได้แตะตัวพี่เลยนะ
‪ลอบกัดนี่หว่า ไอ้เหี้ย
‪ไอ้เฟม มาทำอะไรที่นี่ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ
‪พี่พิม
‪เฮ้ย
‪มึงดูน้องมึงทำกูสิ
‪เฮ้ย เกิดอะไรขึ้นน่ะ
‪เมื่อกี้ พี่เฟมไปส่องรูที่ผนังน่ะ
‪รูเหี้ยอะไร
‪มันมีรูที่ไหนตรงนั้นน่ะ
‪น้องมึงน่ะหลอกกู ‪แล้วก็อัดกูติดผนังจนหน้ากูแหกแบบนี้
‪พัทไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ นะพี่พิม
‪มึงทั้งคู่ต้องชดใช้ พวกมึงทั้งคู่เลย
‪ชีวิตมึงจบแล้วไอ้เชี่ยแรด มึงจำไว้เลย
‪ชีวิตมึงจบแล้ว ไอ้เหี้ย
‪แม่งเอ๊ย
‪มันพูดถึงอะไรน่ะพัท
‪พัท บอกพี่มา
‪เฟมมัน…
‪มันแอบถ่ายคลิปพี่ไว้น่ะ
‪คลิปอะไร
‪คลิปตอนที่พี่กำลังอาบน้ำอยู่ในโรงยิม
‪หา
‪มันถ่ายไว้ตอนไหน พัทแน่ใจเหรอว่าเป็นพี่น่ะ
‪อือ
‪หมายความว่าไง
‪พัทเห็นแล้วเหรอ
‪พัทเคยเห็นแค่แวบเดียวน่ะ
‪แล้วมีใครเห็นอีกไหม
‪พัทไม่รู้
‪เฟมมันขู่ว่าถ้าเกิดว่าพัทไม่ช่วยให้มันเดตกับพี่
‪มันจะปล่อยคลิปนี้ให้คนทั้งโรงเรียนดู
‪แล้วพัทไปทำร้ายมันทำไมล่ะ
‪ป่านนี้มันได้ส่งคลิป ‪ไปให้คนทั้งโรงเรียนแล้วเปล่าเนี่ย
‪พัทไม่ได้ทำมันนะพี่พิม
‪มิน่าล่ะ เฟมมันถึงได้บอกว่าชีวิตพี่จบแล้วน่ะ
‪พี่ว่าลาเต้มันจะเป็นไงบ้าง
‪เดี๋ยวมันก็หาทางกลับมาได้เองแหละ ‪ลาเต้มันฉลาดจะตาย
‪เกิดอะไรขึ้น มีใครเป็นอะไรหรือเปล่า
‪ไม่มีใครเป็นอะไรค่ะ พวกหนูโอเคค่ะคุณยาย
‪ใหม่
‪แม่ขอ ทำอะไรก็ได้ จัดการมันที
‪แม่รับมันไม่ไหวแล้วนะ
‪คุณยายคะ คุณยาย ‪นี่พิมเองค่ะ ไม่ใช่แม่ค่ะ คุณยาย
‪เช็ดมันออกให้หมดนะ เช็ดมันออกให้หมด ใหม่
‪มันเป็นความผิดของมึง ไอ้กฤษณ์
‪มึงดู มึงทำอะไรลงไป ไอ้กฤษณ์
‪- ยายครับ นี่พัทเองครับยาย ‪- มึงดู
‪คุณยาย นั่นพัทค่ะ นี่พิมเองค่ะ
‪ใหม่ ไล่มันออกไป แม่ไม่ไหวแล้วนะ
‪คุณยาย คุณยายใจเย็นๆ ก่อนนะคะ
‪ใจเย็นๆ นะครับยาย นี่พัทเองครับ
‪พัท
‪พิม
‪หลานยาย
‪ยายขอโทษ ยายขอโทษจริงๆ
‪ขอโทษจริงๆ
‪ยายคงถึงเวลาต้องกินยาแล้วล่ะ
‪ขอน้ำยายแก้วหนึ่งนะ
‪พัทไปเอาน้ำมาให้ยายเร็ว
‪เดี๋ยวหนูดูแลยายเองค่ะ
‪คุณตาได้ยินเสียงนี้หรือเปล่าคะ
‪ได้ยิน
‪เดี๋ยวตาจะลงไปดูข้างล่างเอง
‪เราเข้าไปในห้องไป
‪วรรณ
‪เป็นอะไรไปน่ะ
‪มึงทำอะไรลงไป ไอ้สารเลว
‪กูไม่มีวันยอมให้อภัยมึง
‪วรรณ ไปนอนก่อน เดี๋ยวฉันจะเอายาไปให้ ไป
‪เป็นอะไรไปล่ะ เป็นอะไรไปอีก
‪วรรณ
‪วรรณ…
‪เป็นอะไรเปล่า
‪เอ้า เด็กๆ ทานกันได้แล้วจ้า
‪นมเหยือกนี้พิเศษสำหรับพัทเลยนะลูก ดื่มซะ
‪เอ่อ…
‪เออ แล้วเมื่อคืนนี้ นอนหลับสบายกันไหมจ๊ะ
‪ยายน่ะ หลับเป็นตายทั้งคืนเลยนะ
‪เอ่อ แล้วคุณตาไปไหนล่ะคะ
‪อ๋อ คุณตาออกไปธุระตั้งแต่เช้าแล้ว
‪เห็นบอกว่าจะแวะไปหาเพื่อนเก่า
‪ฉันจะมาคดีลูกสาวฉัน
‪ครับ เชิญนั่งก่อนครับ
‪ลูกสาวท่านอาการดีขึ้นบ้างไหมครับ
‪ยังโคม่าอยู่
‪หากว่าผู้การคิดว่ามีอะไร ‪ที่ผมพอจะช่วยได้เนี่ย บอกผมเลยนะครับ
‪ขอดูแฟ้มคดีหน่อยสิ
‪อย่าคิดว่าเป็นคำสั่งของหัวหน้าเก่านะ
‪คิดว่าที่ฉันมาเนี่ย ‪มาขอความช่วยเหลือในฐานะเพื่อนเก่า
‪แฟ้มนี้ครับท่าน
‪ใครเป็นคนขับรถล่ะ
‪ไอ้เด็กนั่นกับแฟนมันใช่ไหม
‪ทั้งคู่เนี่ย ให้การตรงกันว่า ‪มีเพื่อนอีกคนหนึ่งเป็นคนขับครับ
‪ก็รถคันนั้นเป็นของไอ้เด็กนั่นน่ะ
‪ใช่ครับ
‪ทะเบียนเนี่ย เป็นชื่อพ่อเขา
‪พ่อ
‪หมายถึงนายอภิวัฒน์ ‪เจ้าสัวอสังหาริมทรัพย์นั่นน่ะเหรอ
‪ครับ
‪ไอ้เจ้าเด็กเนี่ย มันมีชื่อว่าไชยยุทธ ‪ชื่อเล่นชื่อป๊อปครับ
‪แต่ว่าในบันทึกนี่บอกว่า ‪ไอ้นายไชยยุทธกับแฟนของมันเนี่ย
‪มีแอลกอฮอล์ในเลือดเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด
‪แล้วนายแน่ใจได้ยังไงว่า ‪ไอ้นายไชยยุทธน่ะ ไม่ได้เป็นคนขับรถ
‪มันอาจจะเอาเงินฟาดหัวให้เพื่อนมันรับแทนก็ได้นี่
‪ผมว่าเราอย่าเพิ่ง ‪ด่วนสรุปเรื่องนี้กันไปก่อนจะดีกว่าครับ
‪นายพูดก็จริง
‪แต่จะยังไงก็แล้วแต่
‪ฉันอยากจะให้จับตัวไอ้คนผิด ‪ที่แท้จริงเนี่ย มาเข้าคุกให้ได้
‪ไม่ว่าไอ้คนขับรถคันนั้น ‪จะเป็นนายไชยยุทธหรือไม่
‪หรือพ่อมันจะใหญ่มาจากไหน
‪เวลานี้ลูกสาวคนเดียวของฉัน
‪โคม่าอยู่ที่โรงพยาบาลเกือบเดือนแล้ว
‪แล้วถ้าเกิดเขาเป็นอะไรไป
‪หลานสาวหลานชายของเขา ‪ที่เขาโตมาไม่มีแม่ดูแล
‪ฉันอยากจะให้จับตัวคนผิดมา ‪ให้มันได้รับโทษให้สาสม
‪แกจำคำพูดฉันไว้ให้ดี
‪ไม่ว่ามันจะใหญ่มาจากไหน
‪มันหนีฉันไม่พ้นหรอก
‪นี่ ไอ้เฟมมันคิดว่าพี่จะเล่นด้วยจริงๆ เหรอ
‪ไอ้เหี้ย ตายห่าซะไป
‪แล้วถ้ามันเอาจริงขึ้นมา พี่จะทำยังไง
‪มือถือใครน่ะ
‪เฮ้ย
‪นั่นมันมือถือไอ้เฟมนี่
‪สงสัยลืมทิ้งไว้วันก่อนแน่ๆ เลย
‪เฮ้ย
‪จริงดิ
‪เฮ้ย ดีเลย จะได้รู้ว่ามันแอบถ่ายอะไรไว้
‪เสียงอะไรอีกแล้ว
‪เฮ้ยพัท เดี๋ยวก่อน จะทำอะไร
‪พัทเคยส่องในรูนี้แล้ว พี่พิม
‪แล้ว…
‪พัทเห็นอะไรล่ะ
‪ในนั้นน่ะ เป็นบ้านอีกหลังที่ติดกับบ้านเรา
‪แล้วก็มีเด็กผู้หญิงท่าทางแปลกๆ ด้วย
‪เด็กผู้หญิงเหรอ
‪ใช่ แต่ว่าพัทไม่เคยเห็นพ่อกับแม่เขานะ
‪พัทรู้ไหม ว่าตากับยายจะกลับมาเมื่อไหร่
‪ไม่รู้น่ะ แต่เขาบอกว่าไปโรงพยาบาลกันนะ
‪งั้นพัทคอยเฝ้าหน้าบ้านไว้นะ เดี๋ยวพี่จะดูรูนี้เอง
‪ถ้าเกิดว่าตายายกลับมาเมื่อไหร่ ‪พัทรีบเตือนพี่นะ
‪- ไป ไปดู ‪- อือๆ
‪อะไร
‪เราต้องไปช่วยเขา
‪"เขา" ใคร
‪พี่พิมเห็นใครในนั้น
‪พี่เห็นเด็กผู้หญิงน่ะ
‪ฉิบหาย
‪ไปกันเถอะพัท เด็กนั่นกำลังแย่นะ
‪- ไปเร็ว ‪- พัทไม่ไปเด็ดขาด
‪ทำไมล่ะพัท พัทจะปล่อยให้เด็กคนนั้น ‪ตายต่อหน้าต่อตาหรือไง
‪เด็กคนนั้นเหรอจะตาย นี่มันผีชัดๆ เลยนะพี่พิม
‪ถ้าเราเข้าไปในบ้านหลังนั้นน่ะ ‪เราสิจะตายกันหมด
‪ทำไมล่ะ พัทเห็นอะไร
‪เดี๋ยวนะ พัท
‪พัทเห็นเหมือนที่พี่เห็นหรือเปล่า
‪เดี๋ยว พี่พิม
‪พี่พิมอย่าเข้าไป
‪เกิดอะไรขึ้นพี่พิม
‪พัท พัทห้ามไปส่องไอ้รูบ้านี่อีกเด็ดขาดนะ
‪พี่ว่าข้างๆ บ้านเราน่ะ ‪ต้องมีอะไรแปลกๆ แน่ๆ เลย
‪แต่เมื่อกี้พี่เพิ่งบอกว่าจะเข้าไปเองนะ
‪พัทว่าสิ่งที่พัทเห็นน่ะ มันเป็นเรื่องจริงเหรอ
‪พี่ว่ามันเป็นไปไม่ได้
‪ทำไมล่ะ
‪ก็ทั้งบ้านหลังนั้น…
‪ทั้งเด็กผู้หญิงคนนั้น…
‪แถมมันยังเป็นตอนกลางคืนด้วยนะ
‪แต่บ้านเรายังแดดเปรี้ยงอยู่เลย
‪ใช่
‪มันไม่มีทางเป็นไปได้
‪แสดงว่ารูนี้ก็ต้องไม่มีอยู่จริง
‪แถมไอ้เด็กผู้หญิงคนนั้นนะ ก็ต้องเป็นผีแน่ๆ
‪พัท พัทสัญญากับพี่นะ
‪ว่าพัทจะไม่ไปยุ่งกับไอ้รูนี้อีก
‪พัทสัญญาสิ
‪เฮ้ย ลาเต้
‪ลาเต้กลับมาแล้วเหรอ
‪มานี่เลยไอ้ตัวดี หนีไปเล่นที่ไหนมาเนี่ย ‪รู้ไหมเป็นห่วงแทบแย่เลยนะ
‪พัท พัท ลาเต้กลับมาแล้วนะ พัท
‪เป็นไง อร่อยไหมลาเต้
‪กินเยอะๆ นะ
‪เฮ้ย พัท เป็นอะไรน่ะ
‪พัท
‪มัน…
‪- มันอยู่ในห้องนี้ ‪- ฮะ
‪อะไรอยู่ในห้องนี้พัท
‪มันยืนอยู่ตรงนั้น
‪- ฮะ ‪- เมื่อกี้มันยืนอยู่ตรงนั้นเลย
‪ตรงนี้เหรอ ไหนพัท
‪พัทพูดถึงอะไร ไม่เห็นมีอะไรเลยพัท
‪มีจริงๆ พี่พิม พัทเห็นกับตาเลย ‪มันยืนอยู่ข้างเตียงพัท
‪พัท ฝันร้ายเปล่า พอได้แล้ว นอนดีกว่า
‪พัท ตื่นได้แล้ว
‪พัท ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวก็ไปเรียนสายหรอก
‪วันนี้พัทรู้สึกไม่ค่อยดีน่ะพี่พิม
‪แน่ะ อ้างป่วยอีกแล้ว ไปเร็ว ลุกๆ
‪พัท
‪พัท ทำไมเลือดเยอะอย่างนี้ล่ะ
‪พัท โอเคไหม
‪พัท
‪ไม่รู้เหมือนกันน่ะพี่พิม พัทรู้สึกรุมๆ ไปหมดเลย
‪เดี๋ยวพี่ไปตามยายแป๊บหนึ่งนะ
‪อย่า พี่พิม
‪ให้พัทไปโรงเรียนเถอะ
‪สภาพแบบนี้จะไปเรียนได้ยังไง รอแป๊บนะ
‪ยายคะ ยายคะ
‪ช่วยขึ้นมาดูพัทหน่อยได้ไหมคะ พัทไม่สบายค่ะ
‪โธ่ ใหม่
‪ที่ผ่านมา…
‪ถ้าลูกมีปัญหา…
‪พ่อก็ช่วยได้ตลอด
‪แต่…
‪คราวนี้
‪พ่อช่วยไม่ได้จริงๆ
‪พ่อเป็นตำรวจมาทั้งชีวิต
‪พ่อทำเพื่อคนอื่นมามาก
‪แต่พอถึงวันนี้
‪กฎหมายกลับปล่อยให้คนชั่วมันลอยนวล
‪พ่อสัญญา
‪พ่อจะเอาตัวไอ้สารเลวที่ทำกับลูก
‪มาชดใช้ด้วยตัวพ่อเอง
‪ดื่มนมอุ่นๆ สักหน่อยลูก พัท
‪เป็นไงลูก ดีขึ้นไหม
‪ไม่ค่อยเท่าไรน่ะครับยาย
‪เดี๋ยวค่ำๆ ก็ดีขึ้นเองแหละลูก
‪คุณยายครับ
‪ตอนที่แม่อยู่ที่บ้านหลังนี้
‪แม่เป็นยังไงเหรอครับ
‪แม่พัทน่ะเหรอ
‪ยัยใหม่น่ะ เขาเป็นเด็กสมบูรณ์แบบ
‪เขาน่ะเป็นดาวคณะนะ
‪แล้วก็เป็นเชียร์ลีดเดอร์เหมือนยัยพิมนั่นแหละ
‪จะว่าไป…
‪ยัยพิมเนี่ย เขาก็เหมือนกับยัยใหม่นะ ‪เหมือนกับคนคนเดียวกันเลย
‪ตากับยายเนี่ย ตั้งความหวังในตัวเขาไว้สูงมาก
‪จนกระทั่ง…
‪จนกระทั่งอะไรเหรอครับ
‪อย่าพูดถึงมันเลยลูก
‪นี่ พัทวาดอะไรอยู่ลูก ให้ยายดูบ้างได้ไหม
‪ขอยายดูหน่อยเนอะ
‪วาดเก่ง
‪ทำไมวาดภาพน่ากลัวอย่างนี้ล่ะ
‪รูปนี้ผมไม่ได้วาดนะครับยาย
‪โกหก ก็นี่มันสมุดของเธอ
‪ก็ใช่ครับ แต่ว่าผมไม่ได้วาดรูปนี้จริงๆ
‪เมื่อกี้ฉันถืออะไรมา
‪อ๋อ ฉันถือเหยือกนมอันนี้มา
‪อ้าว แล้วทำไมถึงยังไม่ดื่ม ฮะ พัท
‪ดื่มเดี๋ยวนี้
‪พัท ดื่ม
‪เร็ว
‪เอาล่ะ วันนี้ถึงเวลา ‪ที่เราจะต้องเลือกกัปตันทีมกันแล้ว
‪นับจนถึงวันนี้ ครูได้รวบรวม ‪รายชื่อทั้งหมดสามรายชื่อ
‪คนแรก อย่างที่รู้กัน คือ พิม
‪คนที่สอง…
‪คือ มิ้นต์
‪และคนสุดท้าย…
‪คือ แป๋ว
‪กูไม่รู้เรื่องนะมึง
‪ใครเสนอชื่อกูวะ
‪เอาล่ะๆ
‪ครูขอแจ้งเพิ่มว่า ‪ถึงแม้ว่าเราจะมีชื่อผู้เข้าชิงทั้งหมดสามรายชื่อ
‪แต่ปีนี้ รายชื่อที่ผ่านเกณฑ์มีเพียงรายชื่อเดียว
‪และคนคนนั้นคือ…
‪พิม
‪วันนี้ก็พอเท่านี้นะ เลิกแถวได้
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ยินดีด้วยนะมึง
‪แป๋ว
‪มึงเลิกตอแหลสักทีได้เปล่า
‪ทำไมมึงพูดแบบนี้วะ
‪มึงทำอย่างนั้นไปทำไม
‪กูทำอะไร มึงพูดเรื่องอะไรเนี่ย ‪กูไม่รู้เรื่องเลยนะเว้ย
‪กูรู้นะเว้ย ว่ามึงน่ะ ‪เป็นคนแอบถ่ายคลิปกูแล้วส่งให้ไอ้เฟม
‪ให้มันมาแบล็กเมล์กูน่ะ
‪มึงมันไอ้เพื่อนตอแหล
‪มึงว่าใครตอแหล
‪มึงลองหันไปมองรอบๆ ตัวมึงซิ
‪ใครๆ เขาก็หมั่นไส้มึงกันทั้งนั้นแหละ
‪"สวัสดีค่ะ หนูชื่อพิม หนูเป็นสาวสวย
‪ไม่ว่าจะทำอะไร ‪ฉันก็ต้องเพอร์เฟกต์ที่สุด ต้องเลิศที่สุด"
‪มึงนั่นแหละตอแหล
‪มึงอยากรู้ไหม ลับหลังมึง ‪เขาพูดถึงมึงกันว่าอะไรบ้าง
‪อ๋อ แต่ถึงรู้ไป มึงก็ไม่แคร์หรอกใช่เปล่า
‪เพราะสุดท้าย มึงก็ไม่เห็นหัวใครดีเท่าหัวมึงเอง
‪อ๋อ แล้วคลิปนั่นน่ะ
‪ป่านนี้ ว่อนไปทั้งโรงเรียนแล้วมั้ง
‪สรุปว่าเป็นฝีมือเธอจริงๆ ด้วย
‪อะไรคะครู หนูไม่รู้เรื่อง
‪แป๋ว
‪พิมเอาเรื่องนี้มาปรึกษาครูหมดแล้ว
‪เธอตั้งใจจะปล่อยคลิปวันนี้ ‪เพื่อที่จะทำให้พิมเสียชื่อ
‪ให้หลุดออกจากตำแหน่งกัปตัน
‪หนูไม่ได้ทำค่ะ
‪ครูตัดสินใจเลือกให้พิมเป็นกัปตันต่อ
‪เพื่อที่เธอจะได้สารภาพความจริงออกมาเอง
‪หนูไม่ได้ทำจริงๆ ค่ะครู
‪ครูมากล่าวหาหนูแบบนี้ ครูมีหลักฐานหรือเปล่าคะ
‪หลักฐานน่ะ อยู่ในนี้หมดแล้ว
‪ส่งมือถือของเธอมา
‪เดี๋ยวนี้
‪เฮ้ย โทษทีพัท นอนต่อเถอะ
‪ไม่เป็นไร
‪พัทรอเจอพี่อยู่แล้ว
‪เป็นไงบ้าง
‪เฮ้ย
‪พัท ทำไมไม่ดีขึ้นเลยล่ะ
‪พี่พิม พัทไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว
‪พัทอยากกลับบ้าน
‪พัทว่าที่นี่แหละ ที่ทำให้พัทป่วย
‪พัท
‪พัทได้ไปส่องรูนั่นอีกหรือเปล่า
‪ก็รูนั้นมันเรียกหาพัทอยู่ตลอดเวลาน่ะ พี่พิม
‪พัททนไม่ไหว พัทเลยต้องไป
‪พี่ว่านะ ที่พัทป่วยเนี่ย
‪เป็นเพราะว่าไอ้รูบ้านั่น แล้วก็ไอ้เด็กผีบ้านั่นอีก
‪พัท พัทอย่าไปยุ่งกับรูนั่นอีกนะ
‪ทิชชู
‪เฮ้ยพัท
‪พัท พี่ว่าพัทต้องไปโรงพยาบาลแล้วนะ
‪ฮัลโหล เอ้อ พิม เดี๋ยวตาโทรกลับนะ
‪คุณตาคะ คือพัทดูท่าจะป่วยมากเลยค่ะ ทำไงดีคะ
‪หา
‪พัทเป็นอะไร
‪คือพัทไอเป็นเลือดน่ะค่ะ
‪นี่คุณตาอยู่ไหนแล้วคะ
‪ตาติดธุระนิดหน่อย
‪แล้วบอกยายหรือยัง
‪หนูไปเคาะห้องยายแล้ว
‪แต่ว่ายายปิดห้องเงียบเลยค่ะ
‪สงสัยว่าจะหลับสนิท
‪หนูก็เลยไม่กล้ากวน
‪โอเค เดี๋ยวตาจะรีบกลับ
‪เอาไงดีล่ะทีนี้
‪พัทไม่เอาแล้ว
‪ดีแล้ว พัทป่วยอยู่ อย่าเสี่ยงเลย
‪พี่พิมเป็นอะไร
‪พี่เห็นอะไรในนั้น
‪เด็กผู้หญิงคนนั้น เขาตายต่อหน้าเลย
‪แล้วผู้ชายคนนั้นก็ไม่ช่วยอะไรเธอเลย
‪มีผู้ชายอีกคนหนึ่งด้วยเหรอ
‪ใช่ แต่ว่า…
‪เหมือนเขาเมาหลับไม่รู้เรื่องน่ะ
‪เฮ้ย พัทอย่า พัท พัท
‪เด็กคนนั้นตายได้ยังไงอะ
‪หรือว่าที่ผ่านมาทั้งหมดน่ะ
‪เด็กผู้หญิงคนนั้น ‪กำลังพยายามบอกเราว่าเขาตายยังไง
‪เดี๋ยวนะ
‪พี่ไม่เอะใจบ้างเหรอ
‪ว่าห้องที่เราเห็นในรูนั่นน่ะ
‪มันเหมือนกับห้องนี้เลยนะ
‪เฮ้ย แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง
‪แล้วผนังตรงนั้นน่ะ
‪ก็ต้องเคยมีนาฬิกา
‪พี่ไม่สังเกตเหรอ
‪ว่ายายน่ะ คอยเหลือบมองตรงนั้นอยู่เรื่อยๆ เลย
‪ทั้งๆ ที่มันไม่มีอะไร
‪หรือว่ายายเคยชิน ‪ที่จะมองนาฬิกาที่มันเคยติดอยู่ตรงนั้น
‪นั่นแหละ แสดงว่าห้องที่เราเห็น ‪ในรูนั่นน่ะ มันก็คือห้องนี้
‪แต่แค่มันเป็นคนละช่วงเวลา
‪แล้วมันจะเป็นไปได้ยังไง พัท
‪พี่เคยได้ยินเรื่องทฤษฎีรูหนอนไหม
‪ทฤษฎีรูหนอนเหรอ
‪ไม่เคย
‪มันคือจุดเชื่อมต่อระหว่างมิติ
‪ไอ้เหตุการณ์ที่เราเคยเห็นในรูนั่นน่ะ ‪มันเคยเกิดขึ้นแล้วในอดีต
‪นี่พัทซีเรียสใช่เปล่า
‪จริงๆ นะพี่พิม
‪พี่ก็สงสัยไม่ใช่เหรอ
‪ว่าทำไมเวลาในรูนั่นน่ะ ‪มันถึงเป็นคนละช่วงเวลากับเราตลอด
‪แล้วมันก็ยังมีเรื่องที่อธิบายไม่ได้อีกเพียบเลยนะพี่
‪เอ้านี่ เราสองคนทำอะไรกันอยู่
‪อ้าว แล้วนี่ ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่หลับไม่นอนอีกเหรอ
‪เมื่อกี้พิมบอกว่า ‪ไอ้เจ้าพัทนี่ป่วยจะเป็นจะตายไม่ใช่เหรอ
‪เอ่อ…
‪คุณตาคะ
‪คุณตาพอจะรู้เรื่อง ‪เด็กผู้หญิงข้างบ้านที่ตายไปหรือเปล่าคะ
‪เด็กผู้หญิงที่ไหน ผู้หญิงอะไร นี่ก็…
‪บ้านข้างๆ เนี่ย มันทิ้งร้างไปตั้งนานแล้ว
‪แต่หนูคิดว่าข้างบ้านเราเคยมีเด็กผู้หญิงอยู่
‪แล้วเขาน่าจะตายไปนานแล้วน่ะค่ะ
‪พวกเราเห็นทุกอย่างผ่านรูนั่นน่ะครับ
‪นี่เราสองคนนี่เลิกพูด ‪ไอ้เรื่องรูบ้าๆ บอๆ นี่สักทีได้ไหม
‪ไหนล่ะ
‪ถ้ามันมีรู ตาก็ต้องเห็น
‪เราสองคนเห็นเหรอ
‪ไอ้เชี่ย
‪เราสองคนมานี่มา
‪- ได้แล้วค่ะ ‪- เอ้าๆ
‪เรียบร้อยแล้ว
‪ต่อไปเราสองคนจะได้ไม่ต้องเห็นไอ้รูบ้าๆ นี้อีก
‪ไป แล้วรีบขึ้นไปนอนซะไป
‪ค่ะ ไป
‪เกิดอะไรขึ้นน่ะ
‪แถวนี้ไม่มีด่านหรอก เหี้ย
‪ต่อให้มี สน.แถวนี้ก็ลูกน้องพ่อกูหมดเปล่าวะ
‪เออๆ
‪เออ แค่นี้แหละ ไอ้เหี้ย ‪กูจะถึงบ้านอยู่แล้ว ไอ้สัตว์
‪เฮ้ย
‪สัตว์ เหี้ยอะไรเนี่ย
‪มึงจะเอาเท่าไร บอกมา
‪อยู่เฉยๆ
‪นี่มึงเป็นใครวะ มึงรู้เปล่า กูลูกใคร
‪ดื่มมาหรือเปล่า
‪แล้วมึงเสือกอะไร
‪พิม…
‪พัท…
‪คุณเพิ่งโดนข้อหา ‪พยายามฆ่าเจ้าหน้าที่ตำรวจเมื่อกี้นี้
‪กฎหมายเมืองไทยทำห่าอะไรกูไม่ได้หรอก
‪ไปตายห่าซะไอ้ตำรวจกระจอก
‪ระวังเงาหัวมึงไว้ให้ดี
‪กูหามึงเจอเมื่อไหร่ มึงรู้เรื่องแน่ ไอ้ฉิบหาย
‪มึงชอบแดกเหล้ามากนักใช่ไหม
‪กูให้มึงทั้งขวดเลย
‪นี่คือสิ่งที่มึงสมควรได้รับ ไอ้สารเลว
‪ไม่มีคนรับสาย แปลก
‪เขาก็ย้ำกับผมอยู่ตลอดนะครับว่า
‪ถ้าเกิดคุณใหม่ฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่เนี่ย ‪ให้แจ้งเขาทันทีเลย
‪คุณหมอหมายถึงใครคะ
‪เอ่อ คุณพงษ์ครับ คุณพงษ์คุณพ่อของคุณไง
‪คุณพ่อคุณห่วงคุณมากนะครับ มาเฝ้าคุณทุกวันเลย
‪ค่อยๆ นะคะ
‪พ่อ…
‪ใช่ครับ
‪เอ๊ะ สงสัยคุณจะเพิ่งฟื้น
‪ความทรงจำก็เลยสับสนบ้าง
‪แล้วลูกๆ ฉันล่ะคะ
‪เอ่อ ลูกๆ คุณก็มาเยี่ยมบ่อยเหมือนกันนะครับ
‪แต่ว่าไม่ต้องห่วงนะครับ ‪ตอนนี้คุณพงษ์พาหลานๆ ไปอยู่ที่บ้านแกแล้ว
‪อะไรนะคะ
‪อ้าว คุณคะ
‪- คุณใหม่ครับ นอนลงก่อนครับ เชื่อผมนะครับ ‪- คุณไปไหนไม่ได้นะคะ
‪- ฉันต้องไปช่วยลูก ‪- คุณยังอยู่ในขีดอันตราย
‪คุณใหม่ไม่ต้องห่วงนะครับ ‪ลูกของคุณปลอดภัยดีอยู่ที่บ้านตากับยาย
‪- ไม่ ‪- คุณคะ คุณ…
‪- คุณหมอ… ‪- อย่าดิ้นสิครับ
‪ไม่ หมอไม่เข้าใจ
‪ฉันปล่อยให้ลูกฉันอยู่ที่บ้านนั้นไม่ได้เด็ดขาด
‪ปล่อย
‪คุณยายคะ หนูว่าคุณยายขึ้นไปนอนก่อนเถอะค่ะ
‪เดี๋ยวตรงนี้หนูกับพัท ‪จัดการแป๊บเดียวก็เสร็จแล้วค่ะ
‪รับรองว่าเสร็จก่อนคุณตากลับมาแน่นอนค่ะ
‪ไม่เอาแล้วนะ ไม่…
‪ยายครับ ยายก็เห็นรูนั่นเหมือนกันใช่ไหมครับ
‪แล้วก็เสียงนั่นด้วย
‪ยายคะ ยายได้ยินเสียงนี้ไหมคะ
‪สิบห้าปี
‪นี่ก็ 15 ปี…
‪ที่ฉันต้องทนฟังเสียงนั่นทุกคืน
‪อะไรนะคะ
‪ยายก็ได้ยินเสียงนี้เหมือนกันเหรอคะ
‪แล้วทำไมยายถึงไม่เคยบอกพวกหนูเลย
‪พวกหนูก็รู้ว่าคุณตาเขาโมโหแค่ไหน
‪เพราะเขาไม่เคยได้ยินเสียงนั่น
‪เขาไม่เคยได้เห็นรูนั่นเหมือนอย่างที่พวกเราเห็น
‪เขาหาว่ายายเป็นบ้า
‪ตาเขาบังคับให้ยายกินยาทุกวัน
‪ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้
‪เพื่อให้ยายลืม
‪ลืมว่ายายได้เห็น…
‪ได้ยินมัน
‪แล้ว…
‪คุณยายเคยส่องเข้าไปดูรูนั้นไหมคะ
‪คุณยายคะ เด็กผู้หญิงคนนั้นน่ะ ‪เขาตายที่บ้านเราใช่ไหมคะ
‪อย่านะพิม
‪พิม อย่าไปดูลูก
‪อย่า พิม อย่าไปดู
‪พิม เชื่อยาย
‪พิม ออกมา
‪พิม เชื่อยาย ออกมา
‪พิม อย่าดู พิม
‪พิม
‪พินยา
‪กฤษณ์ กฤษณ์ตื่น
‪พินยาอยู่ไหน
‪พินยาอยู่ไหน กฤษณ์
‪ใหม่ เกิดอะไรขึ้นลูก
‪- แม่คะ พินยาหายค่ะ ‪- หา
‪พี่พิม พี่เห็นอะไร
‪พี่เห็นอะไร พี่พิม
‪แม่ พี่เห็นแม่
‪แต่ว่าแม่ยังสาวอยู่
‪แถมแม่กำลังท้องอยู่ด้วยนะ
‪นั่นไง ทฤษฎีรูหนอนจริงๆ ด้วย
‪อะไร
‪คุณยายคะ หนูเห็นคุณตากับคุณยายด้วยนะคะ
‪แต่ว่าคุณตากับคุณยายยังไม่แก่เท่าตอนนี้
‪เหลวไหล ก็ยายบอกแล้วว่าไม่ให้ดู
‪กลับขึ้นไปนอน ไป ขึ้นไปนอน
‪คุณยายคะ พินยาคือใครคะ
‪ทำไมแม่ถึงเรียกพินยาว่าลูกด้วย
‪หยุดนะพัท
‪หยุดนะ อย่าดู พัท
‪พัท
‪พินยา
‪อย่าทิ้งแม่ไปนะลูก พินยา
‪- วรรณ พาใหม่กับหลานขึ้นไปข้างบนเร็ว ‪- พินยา
‪เดี๋ยวตรงนี้ฉันจัดการเอง เร็ว
‪- ไปเถอะลูก ‪- พินยา
‪พินยา
‪พินยา หนูอย่าทิ้งแม่ไปลูก พินยา
‪กฤษณ์
‪ทำไมถึงปล่อยให้ลูกตาย ไอ้กฤษณ์
‪- พัทออกมา ยายไม่ให้ดู ‪- คุณยาย
‪- ยายไม่ให้ดู ‪- ผู้ชายคนนั้นคือพ่อผมเหรอครับยาย
‪- ไม่ต้องถาม ‪- คุณยายคะ ใจเย็นค่ะ
‪เกิดอะไรขึ้นกับพ่อผม ผมอยากรู้
‪ไม่ต้องรู้
‪คุณคะ
‪คุณคะ คุณจะไปไหนคะ
‪คุณพงษ์ครับ คุณพงษ์
‪นี่ คุณหมอ ลูกสาวผมไปไหน
‪เกิดเรื่องแล้วครับ เมื่อกี้ผมกลับมาที่ห้อง ‪แต่ว่าคุณใหม่แกหนีไปแล้ว
‪อะไรนะ หนีไป
‪สิบห้าปีมาแล้วตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องขึ้น
‪วันนั้นตากับยายพาแม่หนูไปธุระข้างนอก
‪ปล่อยพ่อหนูไว้กับพินยาในบ้านแค่สองคน
‪พวกเราไม่คิดว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้น
‪ถ้าย้อนเวลากลับไปได้
‪ยายจะไม่มีวัน…
‪ปล่อยให้พินยาอยู่กับไอ้สารเลวนั่นเลย
‪พ่อขา
‪หือ
‪พ่อ
‪พ่อมาเล่นกับหนูหน่อยสิคะ
‪ได้สิลูก เล่นอะไรดีล่ะ
‪เล่นซ่อนหา
‪ซ่อนหา ได้ครับ งั้นหนูไปซ่อนนะ
‪เดี๋ยวพ่อไปหา
‪ไม่มีใครรู้ว่าพินยา
‪ติดอยู่ในห้องใต้บันไดนานแค่ไหน
‪ไอ้พ่อสารเลวมันเมาแล้วหลับ
‪ลืมลูกตัวเองไปเลย
‪กว่าตากับยายจะไปพบ
‪ก็สายไปแล้ว
‪แล้วพินยาตายได้ยังไงคะ
‪ยาเบื่อหนู พินยากินยาเบื่อหนูเข้าไป
‪(ยาเบื่อหนู)
‪เป็นไปได้ยังไงคะ
‪เด็กนั่นน่ะ ไม่ปกติ
‪เห็นยาเบื่อหนูที่ยายเก็บไว้ที่นั่น
‪ก็…
‪ก็คงคิดว่าเป็นขวดน้ำหวาน แล้วก็เลยกินเข้าไป
‪แล้วพ่อหนูล่ะคะ
‪ไอ้สารเลวนั่นน่ะเหรอ
‪- หา เกิดอะไรขึ้นน่ะ ‪- กฤษณ์ กฤษณ์
‪กฤษณ์
‪มันแย่งปืนฉันไปยิงตัวตาย
‪มันคงรู้สึกผิดที่ทำให้พินยาตาย
‪เฮ้ย พัท พัท
‪พัท ไอเป็นเลือดอีกแล้ว
‪ยายคะ หนูว่าเราพาพัท ‪ไปโรงพยาบาลกันเถอะค่ะ
‪พัท เป็นอะไรมากไหมลูก ฮะ ‪ไปนอนพักก่อนไป ไป
‪- ไป ไปนอนพัก ‪- ยาย แต่พัทอาการไม่ดีเลยนะคะ
‪หนูว่าเราไปโรงพยาบาลกันเถอะค่ะ
‪ไม่ต้อง นอนพักเดี๋ยวก็หาย
‪มานี่พัท มากับยาย ไม่ต้อง มานี่ลูกมา
‪ยาย ยายไปโรงพยาบาลกันเถอะค่ะยาย
‪ยาย
‪เดี๋ยวพี่โทรเรียกรถพยาบาลก่อนนะ
‪พัทเอ๊ย ยายเอานมอุ่นๆ มาให้ ‪กินแล้วพักสักหน่อยก็จะดีขึ้น
‪คุณยาย พัทป่วยขนาดนี้ ‪ยายยังจะให้พัทกินนมอีกเหรอคะ
‪- พินยา ดื่มให้หมด พินยา ฟังรู้เรื่องไหม ‪- ยาย ยายคะ
‪- ยาย ‪- พินยา กิน
‪- ยาย นี่พัทค่ะไม่ใช่พินยา ‪- กินเข้าไป
‪- ผมไม่กิน ‪- แกต้องกิน
‪- พินยา ‪- ยาย หยุดเดี๋ยวนี้นะ
‪- กิน ‪- หยุดนะ
‪หยุด อย่ายุ่งกับลูกหนู
‪- แม่ ‪- แม่
‪ใหม่…
‪ใหม่ลูกแม่
‪แม่ แม่
‪ใหม่ ใหม่ฟื้นแล้วเหรอลูก
‪ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ ‪ทำไมไม่มีใครบอกแม่เลย
‪แม่…
‪แม่ถอยไปนะ อย่ามายุ่งกับลูกหนู ‪หนูจะพาลูกกลับบ้าน
‪กลับบ้าน ก็นี่บ้านของหนูไง
‪แม่เก็บห้องหนูไว้เหมือนเดิม ‪ตลอดเวลาตั้งแต่หนูไป
‪กลับมาอยู่บ้านเรานะลูกนะ กลับมาอยู่กับแม่นะ
‪นะลูก
‪หนูจะไม่มีวันให้ลูกหนูอยู่ในบ้านนี้เด็ดขาด
‪ถอยไป
‪พิม พัท กลับบ้านกับแม่
‪- ไปลูกไป ถอยไป ‪- ไม่
‪อย่าไปลูก ใหม่ อย่าไป
‪ใหม่ ใหม่ อย่าไปลูก
‪ใหม่ หนีออกจากโรงพยาบาลทำไม
‪หมอเขาบอกลูกยังหายไม่ดีเลย
‪พ่อ พ่อถอยไป
‪เด็กๆ ขึ้นไปข้างบนก่อน ตามีอะไรจะพูดกับแม่
‪พิม พัท อยู่กับแม่ที่นี่
‪พ่อจะพูดอะไร พ่อก็พูดมาเลย
‪หนูก็อยากจะให้ลูกๆ รู้ความจริงเหมือนกัน
‪พ่อไม่เคยมีอะไรปิดบังกับลูกนะ
‪จริงเหรอคะพ่อ พ่อดูมือของพ่อสิ
‪จนถึงวันนี้ พ่อยังถือปืนกระบอกเดิมอยู่เลย
‪ตอนที่หนูไม่อยู่ มันเกิดอะไรขึ้นคะพ่อ
‪เพราะตั้งแต่หนูมาถึงที่นี่ ‪หนูก็รู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆ
‪คิดมากไปเองหรือเปล่า
‪คุณ คุณ
‪คุณห้ามลูกหน่อยสิ อย่าให้ลูกหนีไปอีกนะ คุณ
‪พ่อปิดบังอะไรหนูหรือเปล่าคะ
‪ไม่มีอะไรปิดบังนี่
‪ถ้าอย่างนั้น หนูขอถามแล้วกันนะคะ
‪สิ่งที่หนูสงสัยมาตลอด
‪วันนั้น กฤษณ์…
‪แย่งปืนไปจากพ่อจริงหรือเปล่าคะ
‪แม่ครับ พัทกับพี่พิมรู้เรื่องพ่อด้วยนะครับ
‪อย่าไปเชื่อลูกแก เหลวไหล ‪เด็กสองคนนี้ชอบโกหก
‪พวกหนูรู้เรื่องพินยาด้วยนะคะ
‪หา ลูก…
‪ลูกรู้เรื่องพินยาได้ยังไง
‪หยุดได้แล้ว
‪ลูกแกสองคนน่ะ มันไม่พูดความจริง
‪- พัท พัท ‪- ว้าย พัท
‪- พัท พัท ‪- แม่ พัทไอเป็นเลือดมาหลายวันแล้วค่ะ
‪เราต้องรีบพาพัทไปโรงพยาบาลนะคะ
‪หนูบอกคุณยายให้พาพัทไปโรงพยาบาล
‪คุณยายก็มัวแต่จะให้พัทดื่มนมอยู่นั่นแหละ
‪นม
‪ใช่ค่ะ ก่อนที่แม่จะมา ‪ยายยังบังคับให้พัทดื่มนมเหยือกนั้นอยู่เลย
‪ลุก
‪เฮ้ย
‪พินยาตายได้ยังไงคะ
‪ยาเบื่อหนู
‪พินยากินยาเบื่อหนูเข้าไป
‪- ยาย ยาย ‪- พินยา กิน
‪คุณยายคะ
‪คุณยายเอาอะไรให้พัทดื่มน่ะ
‪ก็…
‪ก็นมไง ไม่เห็นมีอะไรแปลก
‪ถ้าอย่างนั้นน่ะ ‪หนูขอลองดื่มดูได้ไหมคะ นะคะยาย
‪ไม่ได้นะพิม พิมดื่มไม่ได้เด็ดขาด
‪ทำไมล่ะคะยาย ‪ทำไมหนูถึงจะดื่มนมเหยือกนี้ไม่ได้คะ
‪ไม่ได้ พิมดื่มไม่ได้ อย่า พิม อย่า
‪พินยา
‪หยุดนะพินยา
‪เอ้า เอานมแกไปดื่ม
‪หนูพิมหลานยาย หนูเกิดมาสวยที่สุดเลยลูก
‪พินยา
‪แม่
‪แม่…
‪แม่เป็นคนวางยาพินยา
‪แล้ว…
‪แล้วแม่ก็วางยาพัท
‪แม่ทำอย่างนี้กับลูกหนูได้ยังไง
‪แม่ทำไปได้ยังไง
‪นี่แกพูดบ้าบออะไรของแก
‪แม่แกไม่มีวันจะทำอย่างนั้นหรอก
‪ทุกเรื่องที่มันเกิดขึ้น ก็เพราะไอ้กฤษณ์คนเดียว
‪แกก็รู้อยู่แก่ใจแล้ว
‪ไม่จริง
‪เรื่องร้ายที่เกิดขึ้นทั้งหมด ‪มันไม่ใช่เพราะกฤษณ์คนเดียว
‪แต่มันเป็นเพราะแม่
‪แม่ที่นิ่งเฉย
‪ที่ให้ลูกกับพ่อคิดว่าพินยาตายเพราะว่ากฤษณ์
‪แต่มันเป็นเพราะแม่
‪เพียงแค่พินยาไม่สมประกอบ
‪แม่ทำอย่างนี้ได้ยังไง ‪แม่ทำกับลูกหนูได้ยังไง แม่ทำได้ยังไง
‪ใหม่
‪แกโทษแม่เหรอ
‪ทั้งๆ ที่ฉันทำทุกอย่างน่ะ เพื่อแก
‪แกเป็นลูกที่สมบูรณ์แบบ
‪แต่แกกลับไปแต่งงานกับไอ้สารเลวนั่น
‪พอมีลูกออกมา…
‪ก็กลายเป็นตัวประหลาด
‪พิกลพิการ เหมือนพินยา เหมือนไอ้พัท
‪คนบ้านนี้มันมีกรรม
‪มีลูกสาวสวยดีพร้อม
‪แต่ไปได้ผัวขี้เมา
‪มีลูกก็พิการ
‪คนที่มีกรรมมันไม่ใช่แม่หรอก
‪แต่มันคือหนู
‪ที่มีแม่แบบนี้
‪แม่ที่พลัดพรากทุกอย่างที่หนูรักไปจากชีวิตหนู
‪ก็ฉันเนี่ย เพียงแต่จะช่วยให้คนบ้านนี้ ‪มันหมดกรรมในชาตินี้ไง
‪แล้วแกก็จะได้มีชีวิตที่ดีขึ้น
‪มันก็เท่านั้นเอง
‪เรื่องร้ายๆ ทั้งหมดที่ผ่านมา
‪หนูจะไม่โทษใคร
‪เพราะยังไงมันก็คือพ่อ คือแม่หนู
‪แต่หนูขอเตือนไว้ก่อนนะ
‪ว่าต่อจากนี้ไป อย่ามายุ่งกับครอบครัวหนู
‪ไม่อย่างนั้น…
‪หนูจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้ทุกคนฟัง
‪ไป พัท พิม
‪ไปกับแม่
‪ไป
‪ใหม่
‪ใหม่ กลับมาลูก
‪ใหม่อย่าทิ้งแม่
‪ใหม่กลับมา ใหม่
‪- วรรณ ‪- ใหม่อย่าทิ้งแม่
‪ใหม่กลับมา ใหม่กลับมา
‪ใหม่อย่าทิ้งแม่
‪แม่ขอโทษ
‪ที่แม่ไม่เคยเล่าเรื่องพ่อกับพินยาให้ลูกๆ ฟัง
‪พัท
‪พัทเหมือนพ่อมากนะลูก
‪พ่อเป็นศิลปิน
‪วาดรูปทุกวัน
‪แต่พ่อเขามีอะไรแล้วเขาก็ไม่พูด
‪กินแต่เหล้าจนติด
‪พ่อรักพิมมากนะ
‪แล้วพ่อก็ดีใจมากที่เขารู้ว่าเขากำลังจะได้ลูกชาย
‪พินยาเขารักพิมมาก
‪เขาอุ้ม…
‪แล้วก็ฮัมเพลงกล่อมจนพิมหลับทุกวัน
‪มิน่าล่ะ หนูถึงรู้สึกว่าเพลงนี้คุ้นมากเลย
‪จนถึงทุกวันนี้ หนูยังฮัมได้อยู่เลย
‪อ๋อ แม่คะ
‪ถ้าเกิดว่า…
‪สิ่งที่เรารู้มาตลอด
‪มันไม่ใช่ความจริงทั้งหมดล่ะคะ
‪ลูกหมายความว่ายังไง
‪ก็บางครั้งน่ะ
‪สิ่งที่เราคิดว่าเรารู้
‪มันอาจจะเป็นแค่เสี้ยวหนึ่งของความจริง
‪มันอาจจะไม่ใช่ความจริงทั้งหมดก็ได้นะคะ
‪พี่พิมเขาหมายถึงเรื่องพ่อน่ะครับแม่
‪หา
‪พิมกับพัทรู้เรื่องนี้ได้ยังไง
‪พวกเราเห็นผ่านรูที่ผนังบ้านตายายน่ะค่ะ
‪ลูกเห็นรูนั้นด้วยเหรอ
‪รูนั้นแหละ
‪ที่ทำให้แม่ไม่อยากอยู่บ้านหลังนั้นอีก
‪แม่เห็นรูนั้นด้วยเหรอครับ
‪หลังจากที่พ่อยิงตัวตาย
‪คุณตาก็พยายามปิดรูนั้น
‪แต่รูนั้นไม่เคยหายไปไหน
‪แล้ว…
‪แม่เคยดูข้างในรูนั้นไหมคะ
‪ไม่จ้ะ
‪แม่ไม่เคย
‪เสียงนั่นมันมาอีกแล้ว
‪อะไร
‪- เสียง เสียงนั่นมันมาอีกแล้ว ‪- อะไร วรรณ
‪นี่ เสียงอะไร ฉันไม่เห็นได้ยินเลย
‪แต่ฉันได้ยิน ฉันได้ยินมาตลอด 15 ปี
‪โอ๊ย ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันทนไม่ไหวแล้ว หยุด
‪หยุดๆ
‪- หยุดๆ ‪- วรรณ นี่ วรรณ
‪- หยุด ‪- วรรณ โธ่เอ๊ย
‪สวัสดีครับ
‪ต้องขอโทษด้วยนะครับที่โทรมารบกวนกลางดึก
‪ไม่ทราบว่าผู้การรู้เรื่องนายไชยยุทธ ‪หรือป๊อปแล้วใช่ไหมครับ
‪เรื่องอะไร
‪เจ้าเด็กนั่นถูกฆาตกรรมเมื่อคืนก่อนครับ
‪คนร้ายเนี่ย ลากตัวลงมาจากรถ
‪จุดไฟเผาจนตาย
‪เอ่อ…
‪ผู้การครับ
‪ไม่ทราบว่าเมื่อคืนนี้ ‪ท่านผู้การทำอะไรอยู่ที่ไหนครับ
‪อ๋อ เมื่อคืนเหรอ
‪ฉันก็เฝ้าลูกอยู่ที่โรงพยาบาลน่ะสิ
‪อ๋อครับ
‪แต่ถึงยังไงเนี่ย ผมคงจะต้องรบกวนให้ผู้การ
‪- มาให้ปากคำอีกครั้งหนึ่งนะครับ ‪- นี่
‪ฉันรู้ว่าแกต้องทำตามหน้าที่
‪ถูกข้างบนเขากดดันมาใช่ไหม
‪ผู้การอย่าพูดอย่างนี้สิครับ
‪ตอนคดีลูกเขยผู้การเมื่อ 15 ปีก่อนเนี่ย
‪ผมก็ได้พยายามช่วย ‪อย่างสุดความสามารถแล้วนะครับ
‪อ๋อ แล้วอีกเรื่องหนึ่ง ผมเกือบลืม
‪ตอนนี้เรามีพยานที่เพิ่งเปิดเผยตัวใหม่
‪เรามีภาพหลักฐาน ‪จากกล้องหน้ารถที่บันทึกได้ในที่เกิดเหตุ
‪สรุปว่านายไชยยุทธเนี่ยพูดความจริงนะครับ
‪ฉิบหาย ซวยแล้วไงไอ้ป๊อป
‪เหี้ยเอ๊ย รถพ่อกูด้วย
‪กูบอกแล้วใช่ไหม ว่ามึงอย่าสวนเลน
‪กูไม่ได้ตั้งใจ
‪เด็กนั่นไม่ได้โกหก เพื่อนมันเป็นคนขับจริงๆ
‪หยุด
‪ใคร ใครอยู่ในนั้น
‪ใคร
‪ใคร ใครอยู่ในนั้น
‪ยาย ยายขา
‪หนูกินนมหมดแล้ว
‪หนูเป็นเด็กดีใช่ไหมคะ
‪คุณยาย กอดหนูหน่อยสิคะ หนูหนาว
‪ไม่…
‪ในนี้หนาวจังเลย
‪- หนูรักคุณยาย ‪- ไม่
‪- ออกไป ‪- หนูรักคุณยาย
‪ออกไป
‪วรรณ
‪หา วรรณ
‪วรรณ วรรณ
‪วรรณ
‪(ยาเบื่อหนู)
‪วรรณ
‪มึงฆ่ากูทำไม
‪วรรณ วรรณ
‪วรรณ
‪ความจริง บางครั้งก็เหมือนรูสีดำเล็กๆ ‪ที่ซ่อนอยู่ในความมืด
‪มันอยู่ตรงนั้นตลอดเวลา
‪เพียงแต่เรามองไม่เห็น
‪แต่ทันทีที่แสงสว่างสาดส่องไปถึง
‪มันจะปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน
‪จนเราตกใจว่ามันอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
‪ทำอะไรไม่เรียบร้อยเลย ชุ่ยจริงๆ
‪พ่อ พ่อเปิดประตูให้หนูหน่อย
‪หนูอยู่ในนี้
‪พ่อ เปิดประตูให้หนูหน่อย พ่อ
‪พินยา
‪พินยา หนูอย่าทิ้งแม่ไปลูก พินยา
‪- วรรณ พาใหม่กับหลานขึ้นไปข้างบนเร็ว ‪- พินยา
‪เดี๋ยวตรงนี้ฉันจัดการเอง เร็ว
‪กฤษณ์
‪ทำไมถึงปล่อยให้ลูกตาย ไอ้กฤษณ์
‪มึงชอบแดกเหล้านักใช่ไหม
‪เอ้ามึง แดกซะให้หมด แดกเข้าไป
‪อะไรกันครับเนี่ยคุณพ่อ
‪คนเหี้ยๆ อย่างมึงไม่คู่ควรกับลูกสาวกูหรอก
‪อย่า
‪ปล่อยให้ลูกตายอย่างนี้ได้ยังไง
‪ใหม่ แกทำอะไรลงไปเนี่ยรู้ไหม
‪กฤษณ์
‪พิม น้องสวยจังเลย
‪พี่รักน้องนะ
‪คำบรรยายโดย: ก้อง ฤทธิ์ดี