Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪แล้วจะขายยังไง
‪ฉันรู้จักพี่ที่เป็น ‪นายหน้าส่งออกเสื้อมือสอง
‪เดี๋ยวให้พี่เขา ‪ช่วยส่งขายต่อต่างประเทศให้
‪เฮอะ ขายแล้วจะได้เงินสักเท่าไรกัน
‪ก็แล้วแต่แบรนด์ ถ้าแบรนด์ตังสามตัวก็...
‪แบรนด์ดังเว้ย เจ้าบ้านี่
‪เออ แบรนด์ดัง ไอ้เบื๊อก ‪สามตัวหนึ่งดอลลาร์เลยนะเว้ย
‪หนึ่งดอลลาร์เหรอ
‪- เออ ‪- ล้อเล่นเปล่า
‪ขาย 300 ตัวได้ 100 เลยนะ
‪เสียหน้าหมด เราไม่ใช่ขอทานสักหน่อย ‪ขายเสื้อมือสองอะไรกัน
‪ตอนนี้มันใช่เวลามาห่วงเรื่องหน้าตาไหม
‪ไม่มีเงินจะใช้อยู่แล้ว
‪- ขอทานเลือกไม่ได้เว้ย ‪- โอ๊ย ขายหน้า ฉันไม่ทำ
‪- อยากขายก็ขายไปคนเดียว ‪- ว่าแล้วเชียวว่าต้องพูดแบบนี้
‪จะว่าไป นี่เสื้อฉันนี่
‪- ไอ้บ้าเอ๊ย เดี๋ยวมันยืด ‪- เปล่านะเว้ย นี่ของฉัน คนละสีเลย!
‪ตัวนี้สีฟ้านะ!
‪- เฮ้อ ไอ้ตัวดี ตัวนี้ของฉันชัดๆ ‪- ของแกสีน้ำเงินเว้ย ไอ้บ้า
‪รีบจ่ายเงินเถอะ
‪- แกจ่ายสิ ฉันให้เงินไปเมื่อกี้ไง ‪- ให้ตอนไหน
‪- มันเป็นแบบนี้เรื่อยเลยครับ ‪- บ้าเอ๊ย แกนี่มันจริงๆ เลย
‪- ให้แล้วแฮะ ขอโทษที ‪- เฮอะ ไอ้เพื่อนชั่ว
‪ไอ้เพื่อนเวร ถ้าแกขายนี่กิน ‪ฉันจะแจ้งความจริงๆ ด้วย
‪ตัวนี้ของฉันเว้ย ฉันจะขายทำไม
‪ของแกที่ไหน ของฉันต่างหาก ‪เจ้าบ้าเอ๊ย ของฉันเว้ย
‪ของแกสีน้ำเงิน ไอ้โง่ ของฉันสีฟ้า
‪- ตาบอดสีหรือไง ‪- แกนี่มันนักต้มตุ๋นจริงๆ
‪- ไอ้นักเลงเอ๊ย ‪- ทิ้งใบเสร็จให้ทีนะครับ
‪ไอ้บักหำเอ๊ย
‪รีบเอาของที่เพิ่งขโมยออกมาเลย
‪ไม่ได้ขโมยอะไรเว้ย
‪เมื่อกี้ฉันเห็นแกขโมยเถอะ
‪- ฉันวางมือเลิกขโมยแล้ว ‪- ไอปิดปากด้วยสิวะ
‪เช้านี้มีการชุมนุมต้านการขอกู้เงิน ‪จากไอเอ็มเอฟกว่า 8,000 คน...
‪พูดจาไร้สาระอยู่เรื่อยเลย
‪รีบๆ ขึ้นรถสิ
‪บอกให้รีบๆ มาขึ้นรถไง!
‪น่าจะออกมาได้แล้วนะ ทำไมยังไม่มาอีก
‪มาผิดเวลาหรือเปล่าเนี่ย
‪ฮะ เปล่านะ
‪เต้าหู้ล่ะ
‪- ไม่มีเว้ย ‪- ยุคไหนแล้ว ยังจะร้องหาเต้าหู้อีก
‪- ลำบากแย่เลย ‪- ไปดื่มกัน
‪- ไง สบายดีไหม ‪- เข้าไปข้างในกันเถอะ
‪- ดีใจด้วยนะที่ได้ออกจากคุกแล้ว! ‪- ยินดีด้วย!
‪แล้วจะทำอะไรต่อ
‪ทำอะไรดีล่ะ
‪- ไหนลองพูดเรื่องที่จะพูดเมื่อกี้ซิ ‪- ใช่ เมื่อกี้ ในรถไง
‪มีพี่ที่ฉันรู้จักในคุกคนหนึ่ง ‪ลักลอบขนของเถื่อนอยู่ที่ไต้หวัน
‪ที่สถานที่ชื่อว่าเขิ่นติง
‪รู้ใช่ไหม ไต้หวันอยู่ไหน
‪- รู้สิ ‪- ที่เป็นเกาะ
‪ที่นั่นท้องทะเลเป็นสีมรกต ‪มีต้นปาล์ม แสงอาทิตย์สว่างจ้า
‪แบบว่าไม่ต่างจากฮาวาย ‪ไม่สิ เหมือนกันสุดๆ เลย!
‪- นายบอกตลอดเลยนี่ว่าอยากไปฮาวาย ‪- ใช่ไงๆ
‪แต่พี่คนนั้นบอกฉันว่า ‪พอออกจากคุกแล้วให้ไปหาเขา
‪แค่ไปที่นั่น ‪เดี๋ยวเขาช่วยหางานให้เอง
‪ฮะ จริงเหรอ งานอะไรล่ะ
‪นอกจากงานใต้ดินแล้ว ‪พี่เขาก็ทำธุรกิจท่องเที่ยวเต็มไปหมด
‪พวกให้เช่าจักรยาน เช่ารถ ‪ร้านอาหาร ร้านค้า
‪ทำหลายอย่างเลยละ
‪ที่สำคัญรายได้ดีด้วยนะ
‪เขาบอกเดือนหนึ่ง ‪ได้ตั้งแปดพันดอลลาร์
‪- แปดพันดอลลาร์เหรอ ‪- เดือนเดียวน่ะนะ
‪หูตึงเหรอไงวะ
‪- บ้าน่า อย่ามาโม้ ‪- พูดจริงเว้ย!
‪- โห นี่มันสุดยอดมากเลยนะ ‪- เจ๋งว่ะ
‪แล้วพี่เขาจะให้ฉัน ‪เซ้งร้านหนึ่งต่อแบบถูกๆ
‪ถูกๆ นี่เท่าไรเหรอ
‪สองแสนดอลลาร์
‪ถ้าจ่ายสองแสน ก็จะได้ร้าน ‪ที่สามารถหาเงินได้อย่างมั่นคง
‪แล้วก็บ้านในฝัน ‪ที่เห็นวิวทะเลสดใสสุดลูกหูลูกตา
‪เราน่าจะย้ายกันไปที่นั่น ‪และเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
‪ออกไปให้ไกลจากนรกนี่
‪จะได้ว่ายน้ำที่ทะเล ได้ตกปลาทุกวัน
‪แล้วก็มีชีวิตใหม่เลยนะเว้ย
‪นี่
‪เฮ้ย!
‪ทำไมเงียบกันล่ะ
‪ไม่ชอบหรือไง
‪คือมันดูเพ้อฝันเกินจริงไปหน่อย
‪ใช่
‪ว้าว
‪- เจ๋งอยู่นะ ‪- ใช่ไหมล่ะ
‪ตรงไหนของไต้หวันนะ
‪เขิ่นติง ใต้สุดของเกาะไต้หวัน
‪นี่ พูดตรงๆ เลย ‪ฉันวาดฝันเรื่องนี้มาสามปีแล้ว
‪- ฝันว่าได้มาที่นี่ ‪- ชอบไหมล่ะ
‪โคตรชอบเลย
‪- โคตรชอบเลยเหรอ ชอบฉิบหายเลย เพื่อน ‪- ฉันก็ชอบมากเหมือนกัน
‪ไอ้หมอนี่ ‪มันยังเปิดประตูนั่งขี้อยู่ไหม
‪- ขัดจรวดแม่ง ‪- พูดบ้าอะไรวะ
‪เพื่อนเวร
‪นี่ ไอ้หมอนี่ยังใส่กางเกงใน ‪พวกเราอยู่เลย
‪เฮ้ย เลิกเอาของเราไปสักทีสิวะ
‪- ก็จริงนี่ ‪- อย่ามามั่ว
‪- งั้นมาดู ‪- ดูอะไรของแก ไอ้บ้านี่
‪หวังว่าพวกเราจะไม่ถูกยิงตายเอานะ
‪ได้ยินว่าเดี๋ยวนี้ใครๆ เขาก็พกปืนกันหมด
‪เฮ้อ ทั้งยาเสพติดทั้งปืน เกิดอะไรขึ้นวะ
‪นี่ จำธนาคารแถวบ้านเรา ‪ที่เคยเหลืออยู่ที่หนึ่งได้ใช่ไหม
‪อือ
‪ไอ้พวกโจรอาวุธปืนครบมือ ‪มันปล้นซะเกลี้ยง
‪- ปืนกลเหรอ ‪- เออ ปืนกลเลย
‪โห เอาเรื่องว่ะ
‪โจรสมัยนี้ไม่เหมือนสมัยเราเลยแฮะ
‪เดี๋ยวนี้มีพวกใจกล้าเยอะนะเนี่ย
‪ใจกล้าอะไรล่ะ
‪โลกมันเพี้ยนไปแล้วต่างหาก
‪มนุษย์แม่งจะอยู่ในนรกแบบนี้ได้ไงวะ
‪ว่าแต่ กีฮุน
‪หือ
‪ทำไมนายไม่บอกฉัน
‪เรื่องอะไร
‪ว่าเราแทบไม่เหลือเงินสักแดง
‪เรื่องนั้นมันพูดยากมากเลยเหรอ
‪ก็นั่นมันไม่ใช่เงินทั่วไป แต่เป็น ‪เงินที่ทำให้นายต้องเข้าไปนอนในคุก
‪จะให้ไปเยี่ยม แล้วบอกว่า ‪เงินกลายเป็นเศษกระดาษไปแล้วได้ไง
‪พวกเราก็ตั้งใจจะบอก ‪แต่นายอยู่ในคุกลำบากจะตาย
‪แล้วเหลือเงินเท่าไร
‪แบบว่า...
‪ตอนนี้ค่าเงินกำลังตกฮวบ
‪ค่าครองชีพก็ขึ้น ‪จนพวกเราจ่ายค่าเช่าไม่ไหวด้วยซ้ำ
‪แต่ว่าก็น่าจะเหลือหน่อยไม่ใช่หรือไง ‪ถ้าเอาไปแลกจะได้กี่ดอลลาร์
‪ตอนนี้...
‪การแลกเงินที่ธนาคารเป็นเรื่องผิดกฎหมายแล้ว
‪พูดบ้าอะไร
‪ไม่เห็นมีเหตุผลเลย
‪ตอนนี้เงินเกาหลีน่ะดิ่งเลย
‪แถมข้าวของก็ราคาขึ้นเอาๆ
‪ร้านค้าทั่วไปยังไม่รับเงินสดเลย
‪เพราะงี้ที่ผับเมื่อกี้ ‪พวกนายเลยจ่ายเป็นเงินดอลลาร์เหรอ
‪พูดตามตรงที่มีอยู่ตอนนี้ ‪เราก็ไปแลกมานาทีสุดท้ายตอนยังแลกได้
‪ดังนั้นเหลืออยู่ไม่เท่าไรหรอก
‪- สักสองพันดอลลาร์มั้ง ‪- ไม่ถึงด้วยซ้ำ
‪โย่
‪พวกนั้นแม่งจุดไฟ
‪พวกบ้าเอ๊ย
‪แล้วไง เสื้อกับกางเกง ‪นับเป็นหนึ่งตัวเหรอ
‪- ทีละตัว แยกกันสิ ‪- อย่าไปฟังมัน
‪- มันพล่ามมาตั้งแต่อาทิตย์ก่อน ‪- ง่ายๆ
‪- ไม่ต้องแบรนด์ก็ได้ใช่ไหม ‪- ยิ่งมีแบรนด์สิยิ่งดี
‪รองเท้าล่ะ
‪- ไม่ขายรองเท้า ‪- ให้ตายสิ
‪อะไรเนี่ย ให้ตายเถอะ ‪แถวนี้พังไม่เหลือซากเลย
‪แถวนี้ไม่มีคนมาหรอก
‪- จางโฮ ‪- แถวนี้จะขายอะไรได้
‪แค่ไปทำงานที่อู่ไม่ได้เหรอวะ
‪ใครจะรับอดีตนักโทษข้อหาลักขโมยรถ
‪ก็โม้ไปสิ
‪- ไอ้เบื๊อก แค่ค้นประวัติก็ขึ้นหมด ‪- ยุคนี้ไม่มีใครค้นหรอก
‪- แล้วร้านอาหารที่นายเคยทำล่ะ ‪- เจ๊งแล้ว
‪เจ๊งเพราะมันนั่นแหละ
‪เจ๊งเพราะฉันอะไรล่ะ
‪มันขัดจรวดแล้วไปหั่นแตงกวาน่ะสิ
‪ไอ้บ้านี่ก็พูดซะ
‪เราจัดหนักเป็นครั้งสุดท้ายกันไหม
‪- ไอ้บ้า ‪- ระห่ำจริง ไอ้หมอนี่
‪เพิ่งออกจากคุกเมื่อวานแท้ๆ
‪รับรองไม่ต้องเข้าคุกแน่
‪- อย่ามาตลกน่า ‪- พูดจริงนะเว้ย
‪อะไรล่ะ
‪(สวรรค์จักรยาน)
‪นี่ร้านเราไม่ใช่เหรอ
‪- ไอ้ตัวไหนมาทำวะเนี่ย ‪- หลบไปเลย
‪พ่นสีกันทุเรศชะมัด
‪เฮ้อ ดีจังที่ได้กลับมา
‪ว้าว ไม่ได้มาที่นี่นานแล้วนะ
‪ไอ้งั่งเอ๊ย อย่าเว่อร์น่า
‪ปอดฉันไม่ค่อยดีเว้ย
‪แกสูบบุหรี่เยอะกว่าฉันอีกเถอะ
‪ที่นี่เหมือนเดิมเลยนะ
‪ตอนเด็กๆ แม่บอกว่า ‪ถ้าได้เงินจากร้านนี้จะพาไปฮาวาย
‪เพราะงั้นนาย ‪เลยเอาแต่เพ้อถึงฮาวายสินะ
‪ใช่ แต่ถึงแม้จะไม่ใช่ฮาวาย
‪ฉันก็ยังอยากไปใช้ชีวิตที่ไหนก็ได้
‪ที่อบอุ่นและเห็นน้ำทะเลใสแจ๋ว
‪เพราะงั้นตอนอยู่ในคุก ที่พี่เขาพูดถึงเกาะนั่น
‪ฉันดีใจมากเลยนะ
‪พวกเราจะได้ไปใช้ชีวิตที่นั่น ‪ตกปลาด้วยกัน
‪เปิดร้านสักร้าน
‪แล้วก็ว่ายน้ำในทะเลทั้งวัน
‪คงจะดีมากเลยเนอะ
‪คิดว่าต้องมีความสุขมากแน่ๆ
‪ฉันอดทนอยู่ในนรกนั่น ‪โดยคิดถึงแค่เป้าหมายนี้มาตลอดสามปี
‪เล่นผสมสิบกัน มันนึกว่าฉันมีสองอยู่
‪แต่ที่จริงฉันมีควีนซ่อนอยู่สองใบ
‪ฉันเลยชนะด้วยควีนไง
‪โคตรลุ้นเลยว่ะ
‪สามท่านกำลังขึ้นไป
‪ยินดีต้อนรับ
‪แบล็กแจ็ก
‪แบล็กแจ็กเหรอครับ ทางนี้ครับ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪เรามาหาเงินหน่อยน่ะครับ
‪สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ
‪- นี่ครับ ‪- ค่ะ
‪ว้าว คนเยอะนะเนี่ย
‪รับมาร้อยดอลลาร์นะคะ
‪เบียร์ได้แล้วครับ
‪ไม่เจอกันนานนะ
‪ทำแบบนี้ทำไมเนี่ย
‪ทำแบบนี้ทำไมเหรอ
‪ไอ้หมอนี่สุดยอดจริงๆ
‪กล้าดียังไงถึงได้ปล้นเงินโจร หา
‪ฉันกะว่านายออกมาเมื่อไหร่ ‪จะคืนให้เลย สิบล้านวอน
‪อะไรนะ สิบล้านวอนเหรอ
‪นี่แกล้อฉันเล่นเหรอ
‪อะไรนะ
‪ไอ้เวร คิดว่าฉันเป็นไอ้บื้อหรือไง
‪ไม่ต้องมาตีหน้าสลด จะเอายังไง
‪ฉันถามว่าแกจะเอายังไง ไอ้สารเลว
‪แล้วฉันควรจะทำยังไงล่ะ
‪- จ่ายคืนมาเป็นดอลลาร์ ‪- อะไรนะ
‪รวมดอกเบี้ยแล้ว ก็หมื่นดอลลาร์
‪เห็นแก่มิตรภาพฉันลดให้ด้วยนะ
‪จุนซอก เงินขนาดนั้นฉันมีที่ไหน ‪ตอนนี้หาแลกดอลลาร์ก็ยากด้วย
‪หุบปากไปเลย!
‪คลุกคลีอยู่ในบ่อนจะหาไม่ได้ได้ยังไง
‪แกได้เงินเดือนเป็นดอลลาร์ไม่ใช่เหรอ
‪เรื่องนั้นมันก็ใช่
‪แต่หมื่นดอลลาร์ไม่ได้หรอก ‪โทษที ไม่สามารถว่ะ
‪ถ้าบอกว่า "ไม่สามารถว่ะ" อีกที แกตายแน่
‪ฉันให้เวลาถึงวันมะรืน
‪จะยืมคนอื่นหรือปล้นใครมาก็แล้วแต่
‪จุนซอก
‪ฉันขอละ ขอโทษจริงๆ ‪แต่ขอเวลาหน่อยเถอะ
‪ถ้าให้เวลาหนึ่งเดือน ‪ฉันหามาคืนได้แน่ หนึ่งหมื่นน่ะ
‪ขอฉันสักครั้งเถอะ
‪โธ่ ไอ้หมอนี่จริงๆ เลย
‪จุนซอก
‪หนึ่งเดือนฉันรอไม่ไหวหรอก
‪งั้นจ่ายด้วยร่างกายแทนแล้วกัน
‪ยังไง
‪ฉันวางแผนการใหญ่ไว้ ‪แกคงต้องช่วยหน่อย
‪แผนการใหญ่อะไร
‪นั่น
‪นั่น บ่อนเหรอ
‪- พูดอะไรที่มันเป็นไปได้หน่อยสิ ‪- แล้วมันมีปัญหาอะไรล่ะ
‪คิดบ้างรึเปล่าเนี่ย
‪ที่นั่นนักเลงคุมนะเว้ย
‪ก็แค่อันธพาลแถวนี้จะไปน่ากลัวอะไร
‪ต่อให้เอามีดมาจี้คอ ‪ฉันก็ไม่ทำเด็ดขาด รู้ไว้เลย
‪จุนซอก ถ้านายบอกให้ไปปล้นที่อื่น ‪ฉันเต็มใจปล้นให้เลยนะเว้ย
‪แต่จะให้ไปปล้นบ่อนได้ยังไง หือ
‪เราต้องการเงินดอลลาร์ไง
‪แหล่งใหญ่ที่มีเงินดอลลาร์ ‪นอกจากธนาคารกับบ่อน มีที่อื่นอีกไหม
‪งั้นก็ไปปล้นธนาคารเลยสิ‪!
‪ปล้นธนาคารแล้วก็ติดคุกกันไปให้หมด
‪- พูดเบาๆ หน่อยสิ ‪- ปล้นบ่อนง่ายกว่าธนาคารนี่หว่า
‪มันผิดกฎหมายอยู่แล้วนี่
‪ไม่มีตำรวจมาวุ่นวายเหมือนธนาคารด้วย
‪แล้วจะไปปล้นนี่ ‪ปืนพกสักกระบอกก็ยังไม่มีนะ
‪โอ๊ย พูดบ้าอะไรวะเนี่ย
‪จะปืนสั้นปืนยาว ฉันก็หาซื้อได้
‪พี่ที่รู้จักในคุกเขาค้าอาวุธ
‪นี่ จุนซอก
‪นายเพิ่งออกมาจากคุก เลยยังไม่รับรู้ ‪ความเป็นจริงของโลกสินะ
‪เฮ้ย ตั้งสติหน่อย ปืนเปินอะไร
‪ไปจับปืนตอนเข้ากรมนู่น ไอ้บ้า
‪พับผ่าสิ
‪กีฮุน
‪ฉันจริงจังนะเว้ย
‪ฉันเตรียมตัวในคุกมานานแล้ว
‪เพราะงั้นเชื่อใจฉันเป็นครั้งสุดท้าย ‪แล้วลงมือกันเถอะ
‪บ้าเอ๊ย
‪นายน่ะ
‪พูดเหมือนตอนนั้นเลย
‪ครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ‪มาจัดหนักกันดูสักครั้ง
‪แล้วดูซิว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาย
‪นายเสียเวลาไปสามปี
‪ต้องเสียไปอีกเท่าไรถึงจะตั้งสติได้
‪ยังไงพวกเรา...
‪ก็ไม่มีอะไรให้เสียแล้วนี่
‪กีฮุน
‪ความฝันนั้น
‪ฉันไม่มีวันทิ้งมันเด็ดขาด
‪เชื่อฉันเป็นครั้งสุดท้าย
‪เชื่อฉันอีกสักครั้งเถอะนะ
‪ครั้งนี้เราทำสำเร็จแน่
‪พวกเราสามคนจะไปที่เกาะนั่น
‪แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่กัน
‪ไอ้หมอนี่ ถอนหายใจอะไรแต่เช้า
‪แล้วจะเอาไง
‪แกล่ะ
‪ฉันว่าจะเอาด้วย
‪เราติดหนี้จุนซอกนี่นา ตอนนั้นน่ะ
‪จุนซอกโดนจับตอนถ่วงเวลาให้เราหนี
‪เพราะพวกเรา ‪หมอนั่นเลยติดคุกอยู่สามปี
‪จุนซอกต้องการขนาดนั้น ‪อย่างน้อยเราน่าจะทำเพื่อเขา
‪ทำๆ ไปเถอะ
‪ถ้าบอกว่าทำเพื่อจุนซอกก็ควรจะห้ามสิ
‪ตอนที่หมอนั่นติดคุก ‪เราบอกจะไม่ทำแบบนี้อีกนี่
‪แล้วนี่มันก็ไม่เหมือนกับ ‪ตอนที่เราปล้นร้านเพชรนะ
‪นี่มันบ้ามากนะเว้ย!
‪ใช่ บ้ามาก
‪แต่สามปีที่เราไม่มีจุนซอก
‪เราเอาแต่ใช้ชีวิตอย่างซื่อสัตย์ไปวันๆ
‪แล้วมันมีอะไร...
‪เปลี่ยนแปลงบ้างไหมล่ะ
‪ห่วยยิ่งกว่าเดิม
‪เงินเก็บเรามีค่าไม่ต่างจากเศษเงิน
‪ต่อให้เราอยากทำงาน ‪ก็ไม่มีใครรับอดีตนักโทษอย่างเรา
‪เดือนหน้าไม่มีเงินจ่ายค่าเช่า ‪เดี๋ยวก็โดนไล่ออกจากที่นี่แล้ว
‪แถมฉันกับจุนซอก
‪ไม่มีครอบครัวให้กลับไปหา
‪พวกเราไม่มีอะไรเลย
‪ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ‪ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
‪ก็แค่มีชีวิตต่ำต้อยตลอดไป
‪แต่ถ้ารอบนี้ทำสำเร็จ
‪เราจะได้ใช้ชีวิตสมเป็นคนสักที
‪ให้สมเป็นคนไง
‪ให้ตายสิ
‪ลุยกัน บ้าเอ๊ย
‪พูดจริงเหรอ
‪ฉันถามว่าพูดจริงเหรอ
‪เออ พูดจริงๆ เว้ย
‪ไอ้ความคิดบ้าๆ นี่ มาลองดูสักตั้ง
‪ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ ตรงนี้ กับตรงนี้
‪รอบๆ บ่อนมีกล้องวงจรปิด ‪แต่ตึกตรงข้ามไม่มีใช่ไหม
‪อือ ตึกตรงข้ามไม่มี
‪งั้นถ้าเข้าจากฝั่งตรงข้าม ก็ไม่ต้อง ‪กังวลเรื่องกล้องวงจรปิดด้านนอก
‪ปัญหาก็คือกล้องวงจรปิดภายใน ‪ซังซู ช่วยเข้าไปเช็กให้หน่อย
‪แล้วก็คอมพิวเตอร์ ‪ที่เก็บข้อมูลกล้องวงจรปิด
‪มันจะเก็บภาพพวกเราไว้ ‪เพราะงั้นต้องเอาฮาร์ดดิสก์คอมไปด้วย
‪ที่บันไดฉุกเฉินด้านนอก ‪มีกล้องวงจรปิดอยู่
‪แต่ว่าติดไว้แค่ชั้นล่าง ‪ถึงชั้นสามที่เป็นบ่อน
‪ชั้นเหนือจากบ่อนไปถึงดาดฟ้าไม่มี
‪ชัวร์ใช่ไหม
‪เพราะไม่คิดว่า ‪จะมีใครเข้าทางดาดฟ้าตึกตัวเองน่ะสิ
‪งั้นจากดาดฟ้า น่าจะเข้าโกดัง ‪ทางบันไดฉุกเฉินได้
‪พอผ่านโกดังไป ‪เปิดประตูโกดังก็เจอบ่อน
‪หันหน้าเข้าโกดังก็เป็นที่แลกชิป
‪รปภ. หนึ่ง
‪สอง สาม
‪สี่ ห้า หกคน
‪ฉันกับกีฮุนจะไปทางนี้
‪- แล้วจัดการ รปภ.ทางนี้เอง ‪- อือ
‪- ส่วนนายกับซังซูไปจัดการทางนี้ ‪- โอเค
‪พอจัดการเสร็จ นายก็วิ่งไปที่แลกชิป
‪แต่ถ้ากดสัญญาณฉุกเฉินที่จุดแลกชิป ‪สัญญาณจะดังที่แหล่งกบดานแก๊งมัน
‪งั้นมาเช็กกันว่าจากที่นั่น ‪มาถึงบ่อนใช้เวลาเท่าไร
‪จากฐานแก๊งถึงบ่อน ใช้เวลาประมาณสามนาที
‪หลังสัญญาณดัง ‪พวกคนในแก๊งลงจากตึกมาขึ้นรถ
‪บึ่งรถมาถึงหน้าบ่อน ‪ใช้เวลาประมาณห้านาที
‪พวกเรามีเวลาแค่ห้านาทีเท่านั้น
‪ต้องเข้าออกให้เสร็จทันเวลา
‪พี่ครับ!
‪โย่!
‪ไม่เจอกันนานเลยนะครับ
‪โอ้ จุนซอก
‪พี่ครับ มีเสื้อเกราะกันกระสุนไหม
‪เสื้อเกราะกันกระสุนเหรอ
‪มีของดีอยู่ตัวหนึ่ง
‪พี่ชายฝาแฝดฉันเคยโดนยิงแปดนัด
‪แต่ได้เสื้อเกราะช่วยไว้เลยรอดมาได้
‪โอ้ สุดยอด
‪เปิดประตู
‪มาแล้วเหรอครับ
‪เข้ามาสิ
‪ว้าว
‪ว้าว เหลือเชื่อเลย
‪อะไรเนี่ย
‪เฮ้ย เคทูๆ
‪- นี่ๆ ‪- เคทูว่ะ
‪อย่าทำเป็นเล่นไป
‪ในฐานะผู้เชี่ยวชาญ ‪ฉันไม่แนะนำหรอกนะ
‪นี่เอ็มโฟร์
‪ลำกล้องปืนสั้น เคลื่อนไหวง่าย ‪ประสิทธิภาพดีเลิศ ลองจับดู
‪แล้วนี่เคยเข้ากรมกันหมดหรือยัง
‪- เคยหมด ยกเว้นหมอนี่ครับ ‪- อ๋อ
‪งั้นนอกจากหมอนั่น ‪ที่เหลือใช้ปืนเป็นสินะ
‪ครับ
‪เอ็มโฟร์กับเคทูวิธีใช้เหมือนกัน ใช้ง่ายมาก
‪ถ้าอยากดูเท่ อันนี้แหละเจ๋งสุด
‪ของเด็ดเลย
‪นี่ ว่าแต่ ถึงจะบอกว่าไปจัดหนัก ‪แต่เตรียมจัดอาวุธขนาดนั้น
‪วางแผนทำเรื่องใหญ่มากเลยใช่ไหมเนี่ย
‪ถึงจะไม่ใช่เรื่องของฉันก็เถอะ
‪แต่จะไหวเหรอ
‪โธ่ ไหวสิครับพี่ ‪ไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายสักหน่อย
‪จุนซอก
‪ครับ
‪โลกนอกเหนือกฎหมายยิ่งน่ากลัวนะ
‪ทำอะไรให้รอบคอบ ระวังให้ดี
‪ครับพี่
‪ขอบคุณที่เชื่อใจผม ‪และให้ปืนมาใช้นะครับ
‪ส่งปืนมา
‪ดี
‪จางโฮ มานี่
‪ตัวนี้สำคัญที่การใช้ไหล่ช่วย
‪ใช้ไหล่ช่วยเหรอ
‪ถ้าใช้ไหล่ช่วยยันด้ามปืน ‪มันจะช่วยลดแรงถีบ แถมเล็งได้แม่นยำ
‪แบบนี้
‪โอเคไหม
‪อย่าขยับ
‪แบบนี้เหรอ
‪เฮ้ย ไม่เอาน่า
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ยิงได้!
‪ปกติเสียงปืนดังขนาดนี้เลยเหรอ
‪หนึ่ง สอง...
‪เฮ้ย มันบังหน้า
‪- เฮ้ย จางโฮ ทำอะไรวะ ‪- ทำอะไรเนี่ย
‪ห้าวินาทีๆ
‪ก็เหมือนนั่งรถไฟไม่ใช่หรือไง
‪คราวก่อนฉันนั่งเรือแล้วเมา ‪อ้วกจนวุ่นวายไปหมดนี่หว่า
‪เราจะเซ้งร้านที่ใช้ทำมาหากินได้ ‪เปิดร้านเก็บเงิน
‪ได้ว่ายน้ำในทะเล ตกปลา ‪มีความสุขกับซาวน่า
‪ทำไมต้องตกปลาอีกแล้ว
‪ตกปลามันทำไม
‪ไม่ คือไอ้ที่ออกมาจากสมองนาย ‪มันเบสิกเกิน น่าเบื่อชะมัด
‪น่าเบื่อตรงไหน
‪- นี่ ‪- ตกปลามันทำไม ไม่ดีตรงไหน
‪เงินก้อนใหญ่ที่ได้จากการเสี่ยงชีวิต ‪ก็ต้องเอาไปเที่ยวเล่นให้หนำใจสิ
‪แค่ตกปลากับไปซาวน่าได้ยังไง
‪ต้องไปโต้คลื่น หลีสาวริมหาดด้วยสิ
‪- อือ ‪- ดื่มไวน์ด้วย
‪มันต้องแบบนี้ ‪ไม่ใช่ตกปลา แช่น้ำพุร้อน
‪สมเป็นนายจริงๆ
‪ฉันชอบตกปลานะ ทำไมล่ะ
‪เห็นไหม จางโฮบอกว่าชอบ
‪ตกปลาแล้วก็เอามาทำซาชิมิ ซูซิ ‪แล้วก็ต้มซุปหม้อไฟกิน
‪เลิกพูดเรื่องกินเลย เจ้าบ้า! ฉันหิว
‪ฉันชอบตกปลามาก ‪ที่จริงไปที่นั่นแล้วฉันอยากทำประมง
‪- ส่วนฉันอยากทำสวน ‪- ใช่
‪- แทกึน ‪- หือ
‪พวกนั้นใครน่ะ
‪- ที่กำลังเดินเข้ามาเหรอ ‪- อือ
‪มาบ่อยจะตาย เพิ่งเคยเห็นเหรอ
‪เพิ่งเคยเห็นนะ
‪ใครเหรอ
‪ไม่รู้ อยากรู้ก็เดินไปถามสิ
‪ไปกัน
‪อย่าตื่นเต้น
‪ถ้าทำตามที่เตรียมมา ‪ต้องจบด้วยดีไม่มีปัญหา
‪แค่ทำตามกำหนดเวลา ยังไงก็ไม่มีปัญหา
‪ต้องไปได้สวยแน่
‪จางโฮ
‪ฮาร์ดดิสก์ที่ต่อกับ ‪กล้องวงจรปิดจุดแลกชิป
‪มันเก็บภาพตอนเราไปๆ มาๆ ไว้หมดเลย
‪รู้น่า พูดกี่รอบแล้วเนี่ย
‪ยังไงต้องเอามาให้ได้นะ
‪รู้ไหมฮาร์ดดิสก์พกพาหน้าตายังไง
‪เชื่อใจฉันเถอะน่า
‪ไปกันเถอะ
‪ไป
‪อะไรวะเนี่ย
‪ไม่เป็นไร
‪- หมอบลง หมอบลงสิ! ‪- อยู่นิ่งๆ!
‪เอามือวางไว้บนหัว!
‪ยกมือขึ้นๆ!
‪อยู่นิ่งๆ เลย!
‪เวรเอ๊ย!
‪บอกให้ก้มลง ก้มลงไป!
‪นั่งลง
‪หันไปสิวะ!
‪- หมอบไป ‪- คุกเข่า
‪คุกเข่าลงไป!
‪- หูหนวกเหรอวะ คุกเข่าสิ ‪- หมอบ คุกเข่าลง!
‪- ไอ้เวร ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ ‪- ทำตามที่มันบอก
‪- เฮ้ย! ‪- คุกเข่าสิ
‪- คุกเข่า คุกเข่าสิวะ ไอ้เวร! ‪- บอกให้ก้มลงไปไง
‪- ก้มหน้าลงไป พวกเวรนี่! ‪- ก้ม!
‪ก้มสิวะ
‪ก้ม
‪ก้มหน้าลงไป!
‪- อย่าขยับ ‪- อยู่นิ่งๆ
‪มัวทำอะไรวะ
‪- รีบไปสิเว้ย! ‪- ยืนบื้ออะไรอยู่ ไอ้พวกนี้
‪ทำอะไร
‪เอามือออกจากลิ้นชัก
‪เร็วสิวะ!
‪เอามือไว้ข้างหลัง!
‪เปิดเซฟซะ
‪- เฮ้ย รีบขึ้นรถเร็ว ไป! ‪- เร็วเข้าๆ
‪เร็วสิวะ รีบขึ้นรถ
‪บอกให้นั่งลงไง
‪ขยับเมื่อไหร่ยิงมันเลย
‪อย่าขยับ อยู่นิ่งๆ
‪ก้มหน้าลงไปสิเว้ย
‪ก้มลงไป ก้ม
‪ก้มหน้าลงไป ก้มลงไป
‪ไม่ต้องเงยหน้ามามองเลย
‪เงยหน้าขึ้นมาเมื่อไหร่ หัวแกเป็นรูแน่
‪บอกให้ก้มไง
‪เหลืออีกสามนาที เร็วเข้า!
‪เวรเอ๊ย คิดว่าล้อเล่นเหรอ
‪ให้เวลาสามวิฯ ไม่งั้นหัวแกเป็นรูแน่
‪หนึ่ง
‪สอง
‪โกยเงินเร็ว เร็วๆ
‪รีบๆ โกยสิวะ!
‪นี่
‪คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะรอดงั้นเหรอ หา
‪ฉันถามว่ารู้ตัวไหมพวกแกทำอะไรอยู่
‪ไอ้พวกโง่เอ๊ย
‪พวกแกได้ตายกันหมดแน่
‪อีกนานไหม
‪ใกล้จะเสร็จแล้ว
‪ทำไมนานจังวะ
‪เกือบแล้วๆ
‪เร่งมือหน่อยสิวะ เร็วๆ
‪อย่าขยับ
‪ไปกัน ไป!
‪เร็วเข้าๆ
‪มัวทำอะไร เร็วเข้า!
‪เฮ้ย เร็วสิวะ
‪ก้ม
‪ก้มลงไปอีก
‪ทุกคนหมอบลง ห้ามขยับ อยู่นิ่งๆ
‪บอกให้อยู่นิ่งๆ ไงวะ
‪อะไร
‪เฮ้ย เร็วเข้า รีบลงมา
‪ฉิบหายแล้ว
‪- ขึ้นไปดาดฟ้า ‪- ดาดฟ้า ขึ้นดาดฟ้า
‪ขึ้นไปเร็วเข้า
‪เร็วๆ
‪มัวทำอะไร
‪รีบวิ่งไป!
‪- วิ่งสิวะ เร็วอีก ‪- ทางนี้ๆ
‪- ไอ้สารเลวเอ๊ย ‪- จับพวกมันให้ได้
‪- ไอ้พวกบ้านั่น ‪- หยุดนะเว้ย!
‪หยุดสิวะ ไอ้เวร
‪บอกให้หยุด!
‪ยิงมันเลย
‪หยุดนะเว้ย ไอ้ชั่ว!
‪หยุดสิวะ
‪- รีบไปจากที่นี่เถอะ ‪- ไปๆ
‪- เร็วๆ รีบไปเร็ว ‪- หยุดนะเว้ย
‪ซ้ายเว้ย เลี้ยวซ้ายๆ ซ้าย
‪เร็วเข้า เร็ว
‪รอดแล้ว
‪เราทำได้
‪พวกเราทำได้เว้ย
‪สุดยอดเลยว่ะ
‪รอดแล้ว แม่งโคตรระทึก
‪บ้าเอ๊ย
‪เฮ้ย
‪ข้อมูลกล้องวงจรปิดล่ะ ‪ได้ฮาร์ดดิสก์มาไหม
‪เออ จริงด้วย
‪ไม่ได้เอามาเหรอ
‪- ว่าแล้วเชียวว่าไอ้หมอนี่ต้องลืม ‪- อะไรวะเนี่ย
‪แล้วจะทำยังไงเนี่ย
‪หมายถึงอันนี้เหรอ
‪ไอ้นี่
‪ไอ้บ้าเอ๊ย! ตกอกตกใจหมด!
‪ฉันใจหายวูบเลย
‪ไอ้พวกบ้า ฉันบอกเหรอว่าไม่ได้เอามา
‪โล่งไป!
‪ฉันคิดว่าน่าจะจัดการเองได้ ก็เลย...
‪ตอนเช้ามืดมีโจรอาวุธครบมือ ‪บุกปล้นบ่อนเราครับ
‪โชคดีที่พวกมันไม่ได้ปล้นเซฟหลัก ‪ปล้นแค่ที่จุดแลกชิปเลยได้ไปไม่เยอะ
‪แล้วยังไง
‪แต่ว่าพวกนั้น
‪เอาฮาร์ดดิสก์คอมพิวเตอร์ของบ่อนไปด้วยครับ
‪ฮาร์ดดิสก์เหรอ
‪ครับ
‪น่าสนใจแฮะ
‪เพราะในนั้นมีวิดีโอกล้องวงจรปิด ‪ตอนซื้อขายกับลูกค้าวีไอพี
‪รายชื่อลูกค้าวีไอพี ‪รวมถึงเอกสารการฟอกเงิน
‪ทำให้เบื้องบนไม่พอใจมากครับ
‪เข้าใจแล้ว
‪กีฮุนมันต้องกลับบ้านหน่อย
‪ถ้างั้นวันนี้ไปเจอพ่อแม่กีฮุน
‪แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปเกาะนั่นเหรอ
‪พรุ่งนี้จะขึ้นเรือผีไป
‪ฉันบอกแล้วไงว่าให้ไปด้วยกัน
‪ไม่ได้หรอก จู่ๆ ลาออกมันน่าสงสัย ‪จะไปได้ยังไง
‪ต้องทำงานสักพักให้ดูไม่น่าสงสัย ‪แล้วค่อยลาออก
‪จะไม่เป็นไรจริงเหรอวะ
‪สักเดือนหนึ่งแล้วค่อยพาแม่ย้ายไปจากที่นี่
‪ครบไหมนับดู ส่วนแบ่งนาย
‪คงครบแหละ
‪หนาวจัง
‪ไปเถอะ
‪เลิกบุหรี่ซะ เจ้าบ้า
‪เอาของไปครบนะ
‪รีบไปกันเถอะ
‪ไปนะ
‪นี่ จุนซอก
‪ขอบใจนะเว้ย
‪เรื่องอะไร
‪ก็ที่ชวนฉันไปด้วย
‪เจ้าโง่ ต้องชวนอยู่แล้ว ‪มาขอบจงขอบใจอะไร
‪ถ้าตามไปได้ต้องตามไปนะ
‪ดูแลแม่ให้ดีด้วย
‪ตอนที่ฉันไม่มีเงินพอจะรักษาแม่ ‪นายให้ยืมเงินแล้วยังจะ...
‪ขอบใจนะ จะไม่ลืมเลย ไปเถอะ
‪ดูแลตัวเองดีๆ นะ รักษาสุขภาพด้วย
‪โอ้ แต๊งกิ้ว
‪นี่ ปืนพกที่ได้มาจากบ่อนนั่น
‪ถ้าต้องใช้อยู่ในลิ้นชักนะ
‪- ฮะ ‪- ไม่ก็เอาไปขาย
‪ปืนยาวอยู่กระโปรงท้ายรถ ‪ถ้าอยากได้เอาไปเลย
‪ให้เอาไปทำอะไร เอาไปเถอะ
‪- ทำไมล่ะ เหมาะกับนายดีออก ‪- เหมาะบ้าอะไรล่ะ
‪- ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ ‪- ไปเถอะ
‪- ถ้ามีเรื่องอะไรก็ติดต่อมานะ ‪- อย่าโดนซ้อมมาล่ะ
‪ฉันระวังตัวอยู่แล้วน่า ไอ้พวกบ้า
‪- พูดเพราะเป็นห่วงหรอก ‪- รีบไปเลยไป
‪- ไปนะ ‪- ไปเถอะ
‪ไอเอ็มเอฟปฏิเสธข้อเรียกร้อง
‪ที่ทางรัฐบาลของเราขอผ่อนผัน ‪การชำระหนี้ไปอีกสองปี
‪ไอเอ็มเอฟได้ประชุมปล่อยกู้ฉุกเฉิน ‪แต่ไม่อนุมัติขยายระยะเวลาชำระหนี้
‪ขณะนี้รัฐบาลเกาหลีเป็นหนี้ไอเอ็มเอฟ ‪กว่า 115,000 ล้านดอลลาร์
‪ซึ่งไม่สามารถคืนตามกำหนดชำระ ‪ได้ภายในปีที่แล้ว
‪ทำให้ปัจจุบันเราเสียเครดิต ‪ในฐานะประเทศลูกหนี้
‪ทางเราและไอเอ็มเอฟจะเปิดการเจรจา ‪ครั้งต่อไปในวันที่แปดเดือนหน้า...
‪ระงับการเลิกจ้างที่ทำลายครอบครัวซะ!
‪- ระงับเลิกจ้าง! ‪- ระงับเลิกจ้าง!
‪ยกเลิกการปรับโครงสร้างฉุกเฉินซะ!
‪- ยกเลิก! ‪- ยกเลิก!
‪พวกเราต่อต้านมาตรการกดขี่ข่มเหง!
‪- ต่อต้าน! ‪- ต่อต้าน!
‪เรียกร้องให้หยุดละเมิดสิทธิผู้ใช้แรงงาน!
‪- ขอเรียกร้อง! ‪- ขอเรียกร้อง!
‪เลิกกดขี่แรงงานซะ!
‪พ่อ!
‪ขอโทษครับ
‪พ่อ!
‪พ่อ
‪พ่อครับ เฮ้อ
‪ไง ลูกชาย
‪- ต่อต้าน! ‪- ต่อต้าน!
‪ถ้าจะยิ้มแย้มระหว่างประท้วง ‪ก็ไม่ต้องมาประท้วงแบบนี้สิ
‪ประท้วงไปก็ไม่ได้อะไร ไม่รู้จะทำทำไม
‪เกิดซวยโดนตำรวจจับ ‪ได้โดนซ้อมเป็นหมากันพอดี
‪รู้แล้วน่า รู้แล้ว ว่าแต่ลูกมาที่นี่ได้ยังไง
‪แม่บอกถ้าพาพ่อกลับบ้านไม่ได้ ‪ก็ไม่ต้องกินข้าว
‪พ่อกำลังหิวไส้แทบขาดพอดีเลย
‪หือ
‪พ่อเลิกยิ้มเหมือนคนบ้าแบบนั้นสักทีเถอะ
‪- จุนซอก บ้านหมอนี่มีบ่อน้ำด้วย ‪- เฮ้ย ไอ้บ้า ทำอะไรเนี่ย
‪เพี้ยนเปล่า มาโยนหินที่นี่ ‪นี่โยนหินลงไปใช่ไหม
‪- ไปให้พ้นเลย ‪- ว้าว เพิ่งเคยเห็นบ่อน้ำเลยนะ
‪- มีบ่อน้ำด้วยเหรอ ‪- มีบ่อน้ำด้วย
‪โคตรบ้านนอกเลย
‪บ้านนอกโคตรๆ
‪- บ้านนอกอะไร หุบปากไป ‪- ใครเขามีบ่อน้ำที่บ้านกันวะ
‪ก็มีกันทุกบ้านนั่นแหละ
‪ผมอิ่มแล้วครับ
‪- กีฮุน ขอน้ำหน่อย ‪- อือ
‪จากบ่อน้ำนะ
‪ไอ้พวกเวร
‪กีฮุน
‪- เป็นไง ‪- สวยดี ลองใส่สิ
‪ไม่นึกเลยว่าจะมีวันที่ลูกซื้อเสื้อ ‪ให้แม่เป็นของขวัญ แม่ต้องอายุยืนแน่
‪แม่ ตอนนี้พวกเราหาเงินได้เยอะแล้ว ‪ถ้าอยากได้อะไรบอกเลยนะ
‪โอ๊ย ไม่เป็นไร แค่นี้ก็พอแล้ว
‪ลูกแม่สุดยอดที่สุด
‪ยินดีต้อนรับครับ
‪- เถ้าแก่ ‪- อือ
‪บ่อนเราโดนโจรอาวุธครบมือปล้น
‪ผมมาถามเผื่อเถ้าแก่จะรู้ ‪ช่วงนี้ขายอะไรไปบ้างครับ
‪มันใช้ปืนอะไร
‪ลูกซองสองกระบอก
‪เอ็มโฟร์หนึ่งกระบอก
‪ปืนลูกโม่หนึ่งครับ
‪ไม่ใช่ของร้านเรา
‪ช่วงนี้เราไม่ได้ขายของพวกนั้น
‪คงจะซื้อจากร้านอื่น อาจเป็นของ ‪ร้านค้าอาวุธเถื่อนร้านอื่นก็ได้
‪นี่ พวกแกพอจะนึกอะไรออกไหม
‪ไม่ครับ ผมไม่ทราบ
‪- เถ้าแก่ ‪- หือ
‪ผมจะถามอีกครั้งนะ
‪ไม่รู้อะไรจริงๆ เหรอครับ
‪ฉันมีเหตุผลอะไรต้องปิดบังล่ะ
‪อย่าเอาชีวิตมาเสี่ยงเลยครับ
‪บอกมาตรงๆ แค่เท่าที่รู้ก็ได้
‪จะได้กลับไปใช้ชีวิต ‪เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไงครับ
‪นี่แกกำลังขู่ฉันเหรอ
‪หือ
‪ฉันเองก็มีคนคุ้มครองนะ
‪ขู่ฉันแล้ว
‪คิดว่าแกจะปลอดภัยเหรอ
‪นี่ จุนซอก สีท้องทะเลที่นั่น ‪คงต่างจากที่นี่มากเลยใช่ไหม
‪ใช่น่ะสิ
‪ทะเลเป็นสีมรกตใสแจ๋ว ‪แสงแดดเจิดจ้าตลอดทั้งปี
‪ถ้าพรุ่งนี้เราไปถึงนั่น คงโคตรเหมือนฝัน
‪มันไม่ใช่ความฝัน ‪อีกสองวันมันก็จะกลายเป็นจริงแล้ว
‪แต่พอตื่นขึ้นมาก็ไปอยู่ในคุกอีก
‪โธ่ เจ้าบ้านี่ จริงๆ เลย
‪อย่าแช่งกันสิวะ พับผ่าสิ
‪ฉันเพิ่งออกมาได้ไม่นาน
‪ยังฝันถึงคุกอยู่เลยนะเว้ย
‪หมอนั่นมันหลับอีกแล้วเหรอ
‪หลับที่ไหน แกล้งหลับล่ะสิ
‪ฉันโดนหลอกมาสองสามครั้งแล้ว
‪นี่ อีจางโฮ ตื่นเลย ไม่ต้องมาแกล้ง
‪อย่าล้อเล่นสิ ‪ไม่ตลกนะเว้ย บอกให้ตื่นไง
‪เฮ้ย จางโฮ
‪- เฮ้อ ไอ้หมอนี่เป็นบ้าอะไร ‪- งี่เง่าไง
‪ปล่อยแม่งเถอะ ไม่ต้องไปสนใจ ‪มันแค่เรียกร้องความสนใจ
‪- ไปกันเถอะ ‪- ไปเลยเหรอ
‪ไปเลย
‪ก็ได้วะ ไปกัน
‪เดี๋ยวมันก็ตื่น
‪- ไปเถอะ ไป ‪- หลับสบายใจ
‪กี่โมงแล้วเนี่ย จะไปไหนกัน
‪- อยู่คนเดียวไปเลยไป ‪- รอด้วยสิ
‪อย่าทิ้งฉันไว้
‪- ทำไมไม่ลองอยู่คนเดียวล่ะ ‪- ไม่มีทาง
‪นั่นเสื้อฉันนี่
‪ไม่ใช่เว้ย
‪- ใช่สิ เอาไปตอนไหน รีบถอดเลย ‪- เปล่านะเว้ย!
‪อะไรน่ะ
‪เวรแล้ว...
‪เลิกแกล้งหลับสักทีเถอะว่ะ ‪มันสนุกนักหรือไง
‪แค่พักสายตาต่างหาก เจ้าบ้า
‪แค่พักสายตาก็ไม่ได้หรือไง
‪งั้นเรียกก็ตอบสิวะ ไอ้เบื๊อก ‪ทำเงียบนี่เรียกร้องความสนใจชัดๆ
‪แกก็โดนฉันหลอกตลอดนั่นแหละ
‪ฉันเห็นตอนแกลืมตาเถอะ
‪มองหน้าแล้วด่าฉันโรคจิตใช่ไหม ‪ไอ้ลูกหมา
‪- ก็จริงนี่ ‪- ฉันโรคจิตที่ไหนวะ
‪พี่ครับ
‪จุนซอก
‪งานเสร็จเรียบร้อยดีไหม
‪เรียบร้อยดีเพราะพี่เลยครับ
‪อือ ดีแล้ว
‪แล้วตอนนี้อยู่ไหน
‪ตอนนี้ผมมาทงแฮครับ
‪มีอะไร
‪จะขึ้นเรือที่ทงแฮเหรอ
‪เปล่าครับ ไม่ได้ขึ้นเรือที่ทงแฮ
‪งั้นจะไปขึ้นเรือที่ไหนล่ะ
‪พี่มีอะไรหรือเปล่าครับ
‪จะมีอะไรล่ะ ก็แค่...
‪อยากเจอหน้านายก่อนจะไปสักครั้งน่ะสิ
‪ไว้ฉันจะไปเยี่ยมนะ จุนซอก
‪- พี่ครับ ‪- แค่นี้ก่อนนะ
‪พี่ครับ เดี๋ยวก่อนสิ พี่ครับ
‪มาเร็ว
‪ทำอะไร รีบมาสิวะ
‪เพิ่งมาถึงกันเอง จะไปเลยเหรอ
‪แม่ ที่นี่แคบจะตาย ‪มีที่ให้พวกมันนอนที่ไหน
‪ไม่ได้เจอหน้าลูกมาตั้งสองปี
‪ผมทำเพราะเป็นห่วงแม่หรอกนะ รู้ไหม
‪อุตส่าห์รีบมารีบไป ‪แม่จะได้ไม่ต้องเสียใจ สบายใจได้
‪ลูกชายแสนดีจะทิ้งแม่ ‪แม่ล่ะดีใจจนเนื้อเต้นเลย
‪ดีใจใช่ไหมล่ะ
‪ว่าแต่จะไปอยู่ที่นั่นนานแค่ไหน
‪- อย่างน้อยก็สองปี ‪- สองปีเลยเหรอ
‪พ่อ สองปีไม่นานหรอกน่า
‪หาเงินสักสองปีแล้วจะกลับมา
‪อือ จุนซอก
‪ซังซู ไม่มีเรื่องอะไรใช่ไหม
‪อือ ฉันกำลังจะไปทำงาน
‪กังวลชะมัดเลยว่ะ ทำไงดี
‪อย่าทำตัวมีพิรุธ ปกติเข้าไว้
‪ถ้ามีเรื่องอะไร รีบติดต่อมาทันทีนะ
‪อือ ตอนนี้ฉันอยู่หน้าตึกแล้ว ไว้ค่อยคุยกัน
‪- อือ เข้าใจแล้ว ‪- ระวังตัวด้วยนะ
‪โทรมาด้วยล่ะ
‪- โอ้ ซังซู มาแล้วเหรอ ‪- ไง
‪รู้เรื่องแล้วใช่ไหม เมื่อคืนเซฟโดนปล้น
‪นั่นสิ
‪ฉันรู้เรื่องแล้ว เป็นไปได้ยังไงเนี่ย
‪- เกิดเรื่องแบบนั้นได้ยังไงนะ ‪- อือ
‪เมื่อวานนายก็ไม่มาทำงานใช่ไหม
‪อือ
‪โชคดีที่เมื่อวานเราไม่มาทำงาน ‪ถ้ามาคงซวยแหง
‪เฮ้ย
‪จะไปไหน
‪ผมจะไปเข้าห้องน้ำหน่อยครับ
‪จะรีบกลับมาครับ
‪ทำไมไม่ออกมาสักที
‪ไปดูซิ
‪เฮ้ย
‪อะไรวะเนี่ย
‪เฮ้ย ไอ้เวร! หยุดนะเว้ย!
‪น่าอิจฉาจริงๆ
‪นั่นสิ
‪ลูกชายแม่...
‪- การมีครอบครัว... ‪- อือ
‪การมีพ่อแม่นี่มันรู้สึกยังไงนะ
‪ก็คงจะไม่เหงาใช่ไหม
‪ไม่รู้สิ...
‪ฉันไม่เคยมีครอบครัวมาก่อน
‪อยู่คนเดียวมาตลอดเลย
‪คนเดียวอะไร เจ้าบ้า ‪นายมีฉันกับกีฮุนเป็นครอบครัวไง
‪จริงด้วย
‪นายกับกีฮุนเป็นครอบครัวของฉัน
‪เฮ้ย จุนซอก เป็นอะไร
‪ไม่มีอะไร
‪แป๊บนะ เดี๋ยวกลับมา
‪(ซังซู)
‪ขออีกแก้วครับ
‪(บันทึกการโทร: ซังซู พี่บงชิก)
‪(ซังซู)
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪นี่ ซังซูๆ
‪ซังซู
‪อย่าล้อเล่นสิวะ
‪แม่งเอ๊ย
‪(ซังซู)
‪ซังซู
‪อะไรของมันวะ
‪(ซังซู)
‪ฮัลโหล
‪(ซังซู ยกเลิกการโทร)
‪(ซังซู)
‪อะไรกันวะ
‪- ปืนอยู่ไหน ‪- ฮะ
‪ฉันถามว่าปืนอยู่ไหน
‪เดี๋ยวๆ เป็นอะไรเนี่ย
‪ปืนมันทำไม
‪ไม่มีปืนหรอก
‪หิ้วมาแต่เงิน
‪งั้นก็ยังอยู่ที่กระโปรงท้ายรถสินะ
‪ใช่สิ ทำไมวะ เลิ่กลั่กอะไรเนี่ย
‪อะไรกันเนี่ย
‪พวกนายใส่เสื้อเลย
‪- ต้องรีบลงไปเอาปืนมา ‪- หา
‪เฮ้ย เป็นอะไรเนี่ย เกิดอะไรขึ้น
‪พวกเราตกอยู่ในอันตรายแล้ว
‪ฉันว่ามันมาตามล่าเรา
‪ไปกัน
‪เสื้อเกราะกันกระสุนด้วย
‪บ้าเอ๊ย
‪- รีบออกรถเลย ‪- เออ
‪เป็นอะไรวะเนี่ย
‪อะไร ลองใหม่ซิ
‪ปกติไม่เป็นอย่างนี้นะ
‪เฮ้ย หรือว่ามีใครมาทำอะไรรถเรา
‪ทำไงดีล่ะ หืม
‪งั้นไปรถคันนู้น
‪ฮะ คันนั้นเหรอ
‪จางโฮ นายไปที่รถคันนั้น ‪แล้วติดเครื่องที ทำได้ไหม
‪ขอเวลาสามนาที
‪- เดี๋ยวคอยคุ้มกันให้ ‪- อือ
‪กีฮุน ไม่ต้องห่วง เราต้องไม่เป็นไร
‪ฉันหนาวหรอก
‪ไม่ได้กลัวสักหน่อย
‪ไปกันเถอะ
‪บ้าเอ๊ย
‪จางโฮ เร็วเข้า
‪ให้ตายสิ เกิดอะไรขึ้นวะ
‪จางโฮ เร็วๆ
‪ไปเลย
‪เฮ้ย ทางออกอยู่ไหนวะ
‪เฮ้ย เลยทางออกมาแล้วหรือเปล่า
‪จางโฮ กลับไปอีกทาง เลี้ยวตรงนี้
‪เวรเอ๊ย
‪อะไรน่ะ
‪เหยียบไปเลย
‪จางโฮ
‪กีฮุน กีฮุนเพื่อน ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪จางโฮ จางโฮอดทนหน่อยนะ ‪รีบออกไปจากที่นี่กัน
‪ลงมา
‪น่าสนุกแฮะ
‪ฉันจะให้โอกาสแก
‪ห้านาที
‪ลองหนีให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้สิ
‪อย่าทำให้ผิดหวังล่ะ
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪เราออกมาจากลานจอดรถได้แล้ว ‪นายโอเคไหม
‪โอ๊ย
‪หัวฉัน
‪จางโฮล่ะ จางโฮไม่เป็นไรใช่ไหม
‪จางโฮทนหน่อยนะ
‪เดี๋ยวก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว
‪- คุณครับ ‪- คะ
‪ช่วยด้วยครับ
‪คุณหมอคะ
‪ค่ะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ
‪- บาดเจ็บตรงไหน ‪- ไม่ใช่ผมครับ หมอนั่นครับ
‪ตายแล้ว เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย
‪เชิญด้านนี้เลยค่ะ
‪โอ๊ย
‪รีบไปจากที่นี่กันเถอะ
‪ต้องรีบเดินทางแล้วละ
‪พูดบ้าอะไรเนี่ย จางโฮเจ็บแบบนั้น ‪จะเดินทางได้ยังไง
‪ไม่งั้น
‪หมอนั่นตามมาที่นี่แน่
‪บ้าน่า ข้ามมาเมืองอื่นแล้ว
‪มันจะตามถูกได้ยังไง
‪แล้วจะอยู่เฉยๆ รอมันมาฆ่าตายเหรอ ฮะ
‪เฮ้ย
‪ใครจะตายกันวะ ใจเย็นๆ สิ
‪ถ้าอยู่ที่นี่เราตายแน่ๆ
‪นี่ เลิกพูดว่าจะตายสักทีได้ไหมวะ ฮะ
‪ที่เรื่องมันเป็นแบบนี้เพราะใครล่ะ
‪ตอนนี้ฉันก็โคตรกังวล เข้าใจไหม
‪ฉันก็อยากจะหนีไปเลยเหมือนกัน
‪แต่ว่าหมอนั่นเพิ่งผ่าตัดเสร็จ ‪ต้องพักฟื้นก่อน
‪เราต้องดูแลมันด้วย
‪นี่ เรามาไกลแล้ว
‪มันตามตัวไม่เจอหรอก
‪เราอยู่ที่นี่จะดีเหรอ
‪อยู่แค่ถึงตอนเช้า ‪แล้วเราจะออกเดินทางเลย
‪ไม่ต้องกังวลหรอก รีบนอนเถอะ
‪ซังซูล่ะ
‪โทรหาซังซูติดไหม
‪อยู่ๆ ทำไมเงียบล่ะ
‪อือ เมื่อกี้ฉันโทรไปแล้ว
‪ฉันบอกมันว่ามันอาจอยู่ในอันตราย
‪ให้รีบหนีไปแล้วละ
‪เฮ้อ ค่อยยังชั่ว
‪ไอ้หมอนั่นเจ้าเล่ห์จะตาย ‪คงหาที่ซ่อนตัวดีๆ ได้แหละ
‪ซังซู
‪นายอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วนะเว้ย
‪ต้องรีบหนีไป
‪จุนซอก ตื่น
‪ตื่นสิ จุนซอก
‪- กีฮุน ตื่นเร็ว ‪- ทำไม
‪จางโฮ
‪(กำลังโทร จุนซอก)
‪(จางโฮ)
‪(จุนซอก)
‪ลุกขึ้น
‪ลิฟต์กำลังจะถึง
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม หือ
‪จางโฮ บาดเจ็บตรงไหนไหม ว่าไง
‪ลุกขึ้น ไปเร็ว
‪(ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน)
‪เฮ้ย
‪คันนี้เครื่องติดอยู่
‪นี่มันฝันร้ายใช่ไหมวะ ฮะ
‪จะเป็นความจริงได้ยังไง เนอะ
‪เฮ้ย นั่นอะไรน่ะ
‪(ตำรวจ)
‪อะไรวะ
‪นี่มันอะไรกันวะเนี่ย
‪อะไรวะ
‪นี่รถตำรวจเหรอ
‪บ้าเอ๊ย เป็นไปได้ยังไงเนี่ย
‪(จุนซอก)
‪ไอ้หมอนั่น
‪ลองรับสิ
‪เกินคาดนะ ฉันละสนุกจริงๆ
‪ค่อยสมกับที่ปล่อยให้รอดหน่อย สนุกมาก
‪คุณ คุณเป็นตำรวจนี่
‪ทำไมตำรวจถึงตามล่าพวกเราล่ะ
‪ถ้าเพราะเงินที่ขโมยมา
‪เราจะคืนให้หมดเลย
‪ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรผิด ‪ไปกันใหญ่แล้ว
‪คิดว่าเศษเงินที่แกขโมยมา ‪ทำให้ฉันต้องทำแบบนี้เหรอ
‪ถ้างั้นเพราะอะไรล่ะ
‪ต้องการอะไร ฮะ
‪ไม่ต้องการอะไรหรอก ฉันได้มาแล้ว
‪ได้ไปแล้วเหรอ
‪ถ้างั้นตามล่าพวกเราทำไม
‪ในเมื่อได้ของที่ต้องการไปแล้ว
‪แล้วตามล่าเราทำไม ทำไปเพื่ออะไร
‪เริ่มแล้วก็ต้องจัดการให้จบสิ
‪พูดบ้าอะไรวะ
‪เราจะไปมอบตัวที่สถานีตำรวจ
‪เพราะงั้นได้โปรดพอเถอะ
‪ขอร้อง พอสักที
‪ฟังให้ดีนะ
‪มอบตัวที่สถานีตำรวจก็ไม่ต่างกันหรอก
‪ไม่มีใครช่วยแกได้
‪ที่นี่ไม่ใช่โลกที่แกเคยอยู่
‪จำไว้ให้ดีล่ะ
‪ไม่ว่าแกจะอยู่ไหน
‪ก็หนีไม่พ้นหรอก
‪วางปืนลง!
‪- วางปืนลง! ‪- ทิ้งปืนซะ ไอ้เวร!
‪- วางปืนลง ‪- ทิ้งปืนเดี๋ยวนี้
‪ยกมือไว้เหนือหัว
‪ยกมือขึ้นเหนือหัวเดี๋ยวนี้
‪อะไร หยุดทำไม
‪หยุดทำไมครับ
‪ปล่อยตัวคนข้างหลัง
‪อะไรนะครับ ว่าไงนะครับ
‪ไม่ได้ยินที่สั่งหรือไง ผกก.โทรมา ‪บอกให้ปล่อยตัวเดี๋ยวนี้
‪คำสั่งจากเบื้องบน แม่งบ้าชะมัด
‪กำลังมาเหรอ
‪อยู่หน้าท่าเรือแล้วครับ
‪มาถึงท่าเทียบเรือที่สามแล้วเหรอ
‪พี่ครับ มาตอนนี้เลยได้ไหมครับ
‪คือ ถ้าพี่มาช้า พวกเราอาจจะ...
‪ตายก็ได้
‪ต่อให้ออกเดินทางเลยก็ไปถึงนู่นเช้า
‪ยังไงจะออกเรือเลยแล้วกัน
‪งั้นช่วยมาให้เร็วที่สุดทีนะครับ ขอร้องละ
‪อือ เข้าใจแล้ว
‪ครับ
‪ว่าแต่ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนกันแน่
‪ตอนนี้อยู่อะพาร์ตเมนต์ร้างหน้าท่าเรือครับ
‪อะพาร์ตเมนต์นะ
‪ครับ
‪ฉันมีโกดังเก็บของเถื่อนอยู่แถวนั้น
‪เขาว่าไง
‪ถึงจะออกเดินทางตอนนี้ ก็คงมาถึงพรุ่งนี้เช้า
‪บ้าชะมัด
‪พี่บินแดมีโกดังเก็บของเถื่อนอยู่แถวนี้
‪พี่เขาว่าโกดังอยู่ในตึกร้าง ที่นั่นปลอดภัย
‪ให้ไปซ่อนที่นั่น เดี๋ยวตอนเช้าพี่เขามารับ
‪ว้าว สุดยอด
‪มีโกดังเก็บของเถื่อนในที่แบบนี้เหรอ
‪พังลงมาหมดแล้วเนี่ย
‪ที่นี่แหละ
‪เราอยู่ที่นี่แค่คืนนี้ ‪เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่เขาก็มารับแล้ว
‪พรุ่งนี้เราขึ้นเรือไปกัน
‪ฉันอยากหนีไปจากที่นี่สักที
‪จุนซอก
‪ว่าไง
‪ฉันคงไปไม่ได้หรอก
‪เพราะพ่อแม่เหรอ
‪ถ้างั้น กลับไปบ้านพ่อแม่นาย ‪พาท่านไปที่ปลอดภัย...
‪ไม่ได้ๆ
‪แบบนั้นจะยิ่งอันตราย
‪หมอนั่นตามไปล่าเราแน่
‪ฉันแค่ส่งพวกนายขึ้นเรือ
‪แล้วกลับไปคนเดียวก็ได้
‪ถ้าได้บ้านริมทะเลเมื่อไหร่
‪ต้องเหลือห้องว่างไว้ให้ฉันด้วยนะ
‪พวกเราแยกห้องกันบ้างเถอะ
‪ฉันรู้แล้วว่าใครมันฆ่าน้องฉัน ‪กำลังตามล่าตัวมันอยู่
‪ฉันต้องแก้แค้นให้น้องชายสิ
‪ผมจะส่งลูกน้องที่เก่งที่สุดไปตามล่าให้ครับ
‪ดี ขอบใจมาก ขอบใจนะ
‪หมอนั่นมาที่ร้านครับ
‪ใคร
‪ฮันครับ ไอ้ฮันไง
‪ฮันเหรอ
‪ครับ มันมาดูอาวุธอยู่ที่ร้านตอนนี้
‪นี่มันมารนหาที่ตายเองเหรอ
‪ครับ
‪ดูเหมือนมันยังไม่รู้ว่า ‪กำลังโดนตามล่าอยู่ครับ
‪น่าสนุกแฮะ หือ
‪เดินเข้าถ้ำเสือมาด้วยตัวเอง
‪ผมจะจัดการให้เลยครับ
‪อย่าเพิ่งแตะต้องมัน
‪ให้อาวุธที่มันต้องการไป ‪แล้วใส่เครื่องติดตามไปในกระเป๋าปืน
‪เถ้าแก่ครับ ได้ทีพวกเราแล้ว
‪ให้พวกผมจัดการเลยดีกว่าครับ
‪ไม่ต้อง
‪มันฆ่าน้องฉันนะเว้ย
‪ฉันจะจัดการมันเอง
‪จนกว่าจะถึงตอนนั้น ‪อย่าแตะต้องมันแม้แต่ปลายเล็บ
‪ถ้ากีฮุนไปคนเดียว ฉันก็คงจะไม่ให้ไป
‪แต่ก็ใช่ว่าลูกจะยอมฟัง ‪แล้วไม่ไปที่ไหนล่ะ เนอะ
‪ฮัลโหล แม่
‪แม่ครับ
‪กีฮุน
‪แม่ ทำไมไม่รับโทรศัพท์ ‪ผมนึกว่าเกิดเรื่องอะไรซะอีก
‪จะมีเรื่องอะไรล่ะ ‪กังวลเกินไปแล้ว ใจเย็นๆ
‪นี่ยังไม่ไปอีกเหรอ
‪แม่ ไม่มีเรื่องอะไรแน่นะ
‪ไม่มีอะไร
‪ไม่ต้องกังวล เดินทางปลอดภัยนะลูก
‪เข้าใจไหม
‪แม่ อยู่ที่นั่นแหละ ผมกำลังจะกลับไป
‪กีฮุน
‪จะไปไหน
‪เจ้าบ้า ไปไหนมา ฉันตามหาตั้งนาน
‪ฉันนอนไม่หลับ
‪- ก็เลยเดินไปดูจุดขึ้นเรือมา ‪- ให้ตายสิ
‪ทำไม มีเรื่องอะไรเหรอ
‪เปล่าหรอก ฉันว่าจะส่งพวกนาย ‪ขึ้นเรือค่อยไป
‪แต่กลับบ้านตอนดึกคงลำบาก ‪เลยจะไปก่อนพระอาทิตย์ตก
‪ไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม
‪จะมีเรื่องอะไรล่ะ
‪ห่วงตัวเองเมาเรือเถอะว่ะ
‪ดูแลจางโฮให้ดีด้วย
‪ไปละ ไว้เจอกัน
‪จางโฮ หลับเหรอ
‪รู้นะว่าได้ยินทุกอย่าง
‪ฉันดูแลพ่อแม่แล้วค่อยตามไป
‪ไม่มีฉันก็อย่างอแงนะเว้ย
‪ฉันจะรีบตามไป
‪แกจะได้ไม่เหงา
‪จุนซอก
‪จางโฮ
‪เวรเอ๊ย
‪จางโฮ
‪จางโฮ!
‪จุนซอก
‪จุนซอก!
‪บ้าเอ๊ย
‪- จุนซอก! ‪- จางโฮ!
‪- รอเดี๋ยว ‪- อย่าขยับ!
‪อยู่ตรงนั้นแหละ!
‪จางโฮ!
‪จุนซอก!
‪จางโฮ!
‪จางโฮ
‪มาเร็ว
‪เร่งมือหน่อย
‪จางโฮ เร็วเข้าสิ เพื่อน เร็วๆ!
‪เร่งมือหน่อย จางโฮ
‪ก้มเร็ว ก้มลง!
‪จางโฮๆ
‪รีบออกมาเร็ว เร็วเข้า
‪จางโฮ
‪เหลือทางเดียวคือสู้ ต้องสู้เท่านั้น
‪นายยิงปืนเป็นใช่ไหม
‪ฉันยิงปืนเป็น
‪ใส่เกราะกันกระสุนเถอะ
‪นายอยู่ตรงนี้ ฉันจะข้ามไปอีกฝั่ง
‪จะข้ามไปทำอะไร
‪อยู่ด้วยกันเราเสียเปรียบ
‪จุนซอก
‪เฮ้ย ไอ้สารเลว!
‪ไม่นะ!
‪จางโฮ
‪จางโฮ ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪บ้าเอ๊ย
‪รออยู่นี่แป๊บนะ
‪ฉันหายใจไม่ออก
‪ไหวไหม
‪- จุนซอก ‪- ว่าไง
‪ฉันไม่โดดเดี่ยวหรอก
‪ฉันไม่โดดเดี่ยวแล้ว
‪ตอนนี้ฉันอยากอยู่คนเดียว
‪จางโฮ จางโฮเพื่อนยาก ลุกขึ้นเร็วเข้า
‪จางโฮเว้ย จางโฮ
‪ล้อกันเล่นใช่ไหม หือ
‪อย่าเล่นแบบนี้สิ
‪ให้ตายสิ บอกว่าอย่าล้อเล่นไง จางโฮ
‪ทุกคน เตรียมตัว
‪ถ้าพรุ่งนี้เราไปถึงนั่น คงโคตรเหมือนฝัน
‪สีท้องทะเลที่นั่น ‪คงต่างจากที่นี่มากเลยใช่ไหม
‪จุนซอก
‪ฉันไม่โดดเดี่ยวหรอก
‪ฉันไม่โดดเดี่ยวแล้ว
‪ถึงฉันตาย นายก็ต้องหนีไปนะ
‪สัญญาสิ
‪นายต้องขึ้นเรือ ‪แล้วหนีไปให้ได้ เข้าใจไหม
‪สัญญากับฉันนะ
‪สบายดีไหม
‪ว้าว พออยู่ที่อากาศดีๆ ‪ผิวดีขึ้นเยอะเลยนะ
‪แล้วก็นี่ รายชื่อคนดูแลบ่อน ‪ที่นายเคยวานให้สืบให้
‪จุนซอก จะไม่เป็นไรจริงเหรอวะ
‪มันยังมีชีวิตอยู่ไหมครับ
‪ยังอยู่
‪เหมือนตอนนั้นมันจะรอดมาได้
‪มีแก๊งค้าอาวุธเถื่อน ‪ที่พี่ชายฝาแฝดบงชิกดูแลอยู่
‪เขาว่าที่นั่นโดนถล่มเละ
‪หมอนั่นพาตำรวจมาสลายแก๊งจนราบ
‪เขาชื่ออะไรครับ
‪คนเรียกกันว่า "ฮัน" ‪แต่นั่นเป็นชื่อที่ใช้เวลาทำงาน
‪ชื่อจริงชื่อ "อีแจชิน"
‪แต่ว่ากันว่านั่นก็ไม่ใช่ชื่อจริงเหมือนกัน
‪ถ้าหมอนั่นคิดจะล่าใครล่ะก็
‪มันไม่สนอะไรทั้งนั้น ‪จะตามล่าจนกว่าจะฆ่าได้
‪มีเพื่อนที่พี่จุนซอกรออยู่นี่ครับ
‪ไม่บอกเรื่องเพื่อนคนนั้นจะดีเหรอครับ
‪จุนซอกไม่ได้ขอให้เรา ‪ช่วยตามหาสักหน่อย
‪ถามถึงก็ไม่เคย ไม่จำเป็นต้องบอกหรอก
‪บางครั้งคนเรา ‪ก็ต้องมีช่วงเวลาที่หลอกตัวเอง
‪ไม่งั้นจะรับมือไม่ไหว
‪ร้านที่นายเคยพูดถึง ‪คือร้านแบบนี้เองงั้นเหรอ
‪ถ้าจะมาถึงนี่เพื่อขายจักรยาน
‪ขายอยู่ที่ร้านนายเลยก็ได้นี่
‪นั่นสิ
‪ฉันน่าจะทำแบบนั้น
‪คิดถึงนะ
‪กีฮุน
‪ฉันหวังว่านายจะเห็นข้อความนี้
‪ถ้านายยังมีชีวิตอยู่ ก็คงจะได้เห็นเนอะ
‪จำได้ไหมที่หมอนั่นพูด ‪ว่ายังไงก็ไม่มีทางหนีพ้น
‪มันพูดถูก
‪ต่อให้ฉันอยู่ที่นี่
‪หรืออยู่ที่ไหนก็แล้วแต่
‪ก็ไม่อาจหลุดพ้น
‪จากนรกนั่นได้
‪ฉันจะกลับไปอีกครั้ง
‪ต่อให้ต้องตาย
‪ฉันก็จะกลับไปตามหามันอีกครั้ง
‪ฉันจะไม่หนีไปไหนแล้ว
‪ฉันจะสู้
‪นั่นคือ ที่ที่ฉันควรอยู่
‪(ตัวละคร สถานที่ หรือองค์กร ‪ในภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ)
‪(หากคล้ายคลึงบุคคลหรือองค์กรใด ‪ล้วนเป็นความบังเอิญเท่านั้น)