Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Szkoda.
Telefonicznie lub faksem.
Jutro w całym kraju będzie słonecznie.
Oto Wiadomości Drogowe 57.
Już po godzinach szczytu, ale korki nie ustępują.
W rejonie skrzyżowania Ha-il doszło do wypadku
na obwodnicy Seulu.
Utrudnia to ruch na odcinku trzech kilometrów od Zachodniego Hanam.
Podobny ruch jest na autostradzie Songpa.
Udało się usunąć pojazdy,
które zderzyły się na autostradzie Gyeongbu.
Mimo to występują utrudnienia między Dalene a Banpo.
Usunięto pojazdy po kolizji na autostradzie Gangbyeon
między mostami Mapo a Wonhyo, ale ruch jest nadal powolny.
Na most Banpo z Mostu Olimpijskiego
albo Noryang jedzie się pół godziny.
Ciężko jest dostać się do Gangnam
przez mosty Seongsu, Dongho i Hannam.
Korki zwiększają się od mostu Cheonho aż do Gangbuk.
Podobnie między mostami Mapo a Hangang
i przy moście Ihwa oraz na autostradzie Dongbu.
Ciężko jest wjechać na most Cheonho,
zakorkowane są także drogi od mostu Gunja do Parku Seulskiego.
Jeszcze zamknięte.
Szuka pan czegoś konkretnego?
Macie coś z soi?
Tofu albo...
A może
mleko sojowe?
Może być.
KBS FM Program Drugi
Dochodzi dziewiąta.
Krowie mleko
panu nie odpowiada?
Musi być sojowe.
Dalej jest sklep spożywczy.
Radio, miłość i samoloty.
Co mają ze sobą wspólnego?
Najwięcej energii wymagają na samym początku.
- Dzień dobry. - To cud.
Nazywam się Yoo Yeol i od dziś prowadzę Muzyczny Album.
PIEKARNIA MISU
Niczym startujący samolot...
SUPERMARKET TAECHANG
Pierwszego października 1994 roku zaczynamy program...
To Yoo Yeol, nowy prowadzący.
Uwielbiam go.
Eun-ja, tamten chłopak z samego rana pytał o tofu.
- Tofu? - Wszedł do tamtego sklepu.
Pewnie wyszedł z paki.
Co ty, spójrz na niego.
POSZUKUJEMY PRACOWNIKA
Szybko!
PIEKARNIA MISU
Twoja mama przyszła.
Dzień dobry.
- Proszę. - Dziękuję.
Do widzenia.
- Zapraszamy. - Dziękuję.
Miałaś nie przychodzić, są egzaminy.
Dam z siebie wszystko.
Mam to przenieść?
- Co... - Przebierz się.
- Ja to wezmę. Idź do szkoły. - Nie muszę.
Róbcie swoje.
Jak to nie musisz?
Rzuciłem szkołę.
Naprawdę...
niedawno wyszedłeś?
Skąd?
Z więzienia.
Nie chcę o tym mówić.
W porządku.
PIEKARNIA MISU
Tofu.
Opowiedz nam o więzieniu.
Jak chcesz.
Jesteście spokrewnione?
Nie powiemy ci.
Nie jesteśmy podobne?
Ile miała, 18 lat?
Wtedy zaczęła tu pracować.
Od razu nauczyła się wyrabiać ciasto.
Szybko doścignęła moją mamę.
Daj spokój.
Mama ufała jej bardziej niż mnie.
Jesteśmy rodziną.
Czas przygotować wieczorną wyprzedaż.
Gdy byłem w poprawczaku,
jadłem śniadanie równo o dziewiątej.
Słuchałem tej melodii i powtarzałem sobie,
że zaczął się kolejny dzień.
Gdy skończyłem jeść śniadanie,
słuchałem reportera w radiu.
Nadchodziła 9.50.
- Oto... - Każdego dnia się modliłem...
- Tydzień temu... - ...by się stąd wydostać.
Prosiłem.
Gdy kończyłem modlitwę, program się kończył.
Poddawałem się.
Nic mnie już tego dnia nie czekało.
Każdego dnia było tak samo. Pewnego razu pomodliłem się,
by coś się zmieniło,
nim stąd wyjdę.
Sądziłem, że inaczej nie dam rady.
Dalej jest sklep spożywczy.
Radio, miłość i samoloty.
Co mają ze sobą wspólnego?
Najwięcej energii wymagają
- na samym początku. - To cud.
Nazywam się Yoo Yeol
i od dziś prowadzę Muzyczny Album.
Rozumiem.
Można to uznać za cud.
Cuda to nic szczególnego.
Prawda?
Odsłoń firanki.
Coś do picia?
- Jesteś. - Owszem.
Sporo jesz.
Na zdrowie.
Dobre?
- Cóż... - Przechyl głowę.
Co zrobisz?
Nieźle.
- Podaj mi lusterko. - Idealnie.
- Muszę zobaczyć. - Naprawdę idealnie.
Super. Nie musisz patrzeć.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Będziesz tu jutro? - Będę.
- A pojutrze? - A po pojutrze?
Będę.
Miłego dnia!
O rany.
Idźcie do domu.
- Co? - Czemu?
Tak przy okazji,
kiedy się urodziłaś?
W 1975 roku.
Poważnie?
Ja też.
Poszłam wcześniej do szkoły.
Moi znajomi są z 1974.
Rozumiem.
Co to?
„Nienawidzę chleba. Wszędzie chleb”.
Ach, to...
Napisałam to, jak byłam mała.
Nienawidziłam pieczywa.
Ja bym się cieszył,
gdyby moi rodzice mieli piekarnię.
PIECZYWO
Eun-ja.
Wróciłaś.
Ciągle tu jesteś?
Widziałaś coś tak uroczego?
Nie.
Minibabeczki, super!
Prześliczne.
Hyeon-u.
W kartonie jest choinka. Wyjmij ją i odkurz.
To tyle.
Mówił, że może zostać.
Chce pomóc.
Naprawdę?
Chcesz?
Może podkręcimy obroty?
Postaw ją na zewnątrz.
Przed sklepem?
Choinkę?
Rozmawiajmy normalnie.
Mam przyjaciół w twoim wieku.
Dobra.
Mama zawsze wystawiała choinkę,
żeby dzielić się radością.
Ładna.
Piękna.
Piękne babeczki.
Ale zimno.
Wiedziałam.
- Postaw obok. - Tutaj?
Tak.
Zrobimy zdjęcie?
- Zdjęcie? - Wspólne.
Żeby było widać ciasto.
Cudowny pomysł.
Zróbmy im zdjęcia.
Może je nazwiemy?
Nazwać je?
Mucha, Kurczaczek,
Powiew Wspomnień,
Dawno Temu.
Co?
Na koniec roku są gale nagród muzycznych.
Ponazywajmy też pączki.
Zrobię gwiazdkę dla Kim Dong-ryula.
Jasne.
Dlaczego zaczęli budowę w święta?
Przez lata nie wystarczało nam ciast.
Budują niskie bloki, będzie więcej klientów.
Za głośno.
Dzień dobry.
Wesołych świąt, stary.
„Stary”?
Co tu robisz?
A ty?
Pracuję. Uciekłem przecież z domu.
Ale zimno.
Trochę tu posiedzę.
Może mleka?
Nie trzeba.
Mogłem się wstrzymać
z tym uciekaniem do wiosny. Ciężko jest.
Uratowałem mu tyłek.
To dzięki mnie wyszedł.
Nie spodziewałem się go.
Gdyby nie ja,
przesiedziałbyś te święta.
- Kurczaczki. - Cip, cip.
- Są. - Wróbelki.
- Ćwir, ćwir. - Kaczuszki.
- Kwa, kwa. - Dzień dobry!
- Dzień dobry. - Proszę.
Ja podam, chwileczkę.
Ma czekoladowe guziczki.
Który?
Nadal tym jeździ.
- Co tu robisz? - No nie.
Pierwszy się przywitam.
- Jak tam? - Dobrze, że jesteś.
- Witałeś się? - Wiesz, która godzina?
Nie mówiłeś, że to przy skrzyżowaniu!
Jak miałem tu trafić?
Normalnie.
Wszyscy trafiliśmy, tylko nie ty.
- Co? - To...
Weźcie to i idźcie.
Mieliśmy pomóc.
- Nie trzeba. - Co?
- Pogadamy na zewnątrz. - Dlaczego?
- Chodźmy. - Paniusiu!
Wyjdźcie.
PIEKARNIA MISU
Mogę liczyć na płatność z góry?
Pospiesz się.
To dobre dzieciaki.
Lecimy. Jedziemy, kurwa.
- Spadamy. - Spadamy.
Opuścił nas na zawsze?
Cóż...
Pewnie tak.
Pewnie nie wróci.
Racja.
Zbyt przystojny.
Zero!
- Siedem. - Bęc!
- Bęc!
- Co? - O co chodzi?
- Chcę siku. - Niech pije.
- Ohyda. - Wskaż go.
- Nie bełkocz. - Wskaż palcem.
- Ale konkretnie. - Jasne?
- Pij. - Do dna!
Ekstra.
To jest gość.
Przepraszam.
Ale zimno.
Co jest, ktoś umarł?
- Ej! - Co jest?
Ej, skurwielu!
Co?
- Co powiedziałeś? - Spokojnie.
Co powiedziałeś, mijając nas?
Mów, kurwa. Co powiedziałeś?
Dawaj.
Dobry jesteś.
Frajer go popchnął!
- Co? - Kto?
Wezwijcie policję!
O co ci chodzi, kurwa?
Dzwońcie na policję!
Idziemy, gówniarzu!
TYMCZASOWO ZAMKNIĘTE. WKRÓTCE PONOWNE OTWARCIE.
Zbliża się koniec roku. Często życzymy sobie,
żeby spotykało nas tylko dobro.
Ale gdyby ciągle świeciło słońce,
pod stopami mielibyśmy pustynię.
Śnieg i deszcz odżywiają glebę.
Bez nich nie ma drzew i owoców.
Może życzmy sobie tego
trochę inaczej?
„Chcę, żeby spotykało mnie też dobro”.
Na przykład.
Dostałaś się do jakiejś korporacji?
- Nie. - Szkoda.
Miałaś dobre oceny.
Często rekrutują naszych studentów.
Co się dzieje w tym roku?
Możesz zacząć od razu w dwóch firmach.
Jedna z nich... Znasz Gwangjang?
Czym się zajmują?
Redagują biuletyny firmowe. To stała praca.
Oferują...
rocznie 15 milionów.
Szukają kogoś od nas po literaturze. Na pewno się dostaniesz.
Druga praca...
to pół etatu w radiu.
Tylko na dwa miesiące.
W programie Yoo Yeola.
Melodię włączamy o 9.20.
Później czyta czyjś scenariusz.
Średniawka.
O dziesiątej grają motyw Kim Kwang-jina.
Powinnaś przyjąć pracę w radiu.
Nie mam pojęcia o radiu.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Mniejsza.
Posłucham audycji gdzie indziej.
Jeszcze coś.
Yoo Yeol prowadzi program od 1 października 1994 roku.
Jakim cudem to pamiętasz?
Nie mogę zapomnieć tego dnia.
Wybacz.
Nie szkodzi.
Potrzebujesz stabilnej pracy.
„Stabilnej”?
Nie.
Stałej.
To na pewno lepsze niż pół etatu w radiu.
Dzięki.
To dziwne, że ktoś obcy
pakuje ci graty, prawda?
Te firmy od pakowania niedługo zbankrutują.
Biorą trzy razy więcej od nas.
Kto by ich zatrudnił? Rany.
Podczas przeprowadzki można wszystko przejrzeć.
Jeśli ktoś ruszy ci choćby kokilki...
Daj, to ciężkie.
Pogubisz się we wszystkim.
Fakt.
No nie.
Masz rację.
Skąd ten brak entuzjazmu?
Mówiłeś mi to już z pięć razy.
Sam kierujesz swoim życiem.
Powinieneś sam targać swoje rzeczy.
Zanieś to do księgarni pana Kima.
- Obie paczki? - Tak.
Uwaga!
Masz trochę gratis.
Wspaniale gotujesz.
- Dobre, co? - Tak.
- Prosimy o rachunek. - Idę.
Do widzenia.
Razem 9000 wonów.
Dobrze.
Dostałam pracę.
Naprawdę?
Będę mogła pisać.
Super!
Przepraszam.
Zbijesz w nowej pracy kokosy?
I to jakie.
Pyszne.
Co?
Opłaciłaś moje czesne.
Wystarczy.
Przestań.
Wydajesz ostatnie oszczędności na moje czesne.
Jesteś dla mnie jak rodzina.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Co to?
Boczki.
Zdrowo się odżywiasz.
Gratulacje.
Dzień dobry.
- Jesteś. - Tak.
ANTYKWARIAT
- Wróciłem. - Cześć, Hyeon-u.
U-sik kazał mi to dostarczyć.
Super, dzięki.
Dzień dobry.
Witaj.
Zabrałbyś moją mamę do domu?
Dziękuję.
W nocy nic nie widzę,
choć w dzień mam świetny wzrok.
Wiem.
Naprawdę, w dzień widzę świetnie.
Rozumiem.
Czy świnie mogą zobaczyć niebo?
Dlaczego nie? Wystarczy podnieść głowę.
Źle. Wiadomo, że nie mogą podnieść łba tak wysoko.
- Co znaczą te flagi? - Mogą tylko odchylić głowę o 45 stopni.
Wybudują tu mieszkania.
Rozumiem.
Ale mogą zobaczyć niebo, gdy upadną.
PIEKARNIA MISU
PIECZYWO
Mamo.
Dostałam pracę.
Zaczekaj jeszcze trochę,
aż będę mogła tu wrócić.
Mi-su.
Boże, Hyeon-u!
Kto to taki?
Dzień dobry.
To...
Więc...
Tak, mieszkam w okolicy.
Rozumiem.
Muszę ją zanieść. Zaczekasz tu?
Oczywiście.
Nie ucieknij.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Biegłeś?
Nie.
Wszystko gra.
Co u ciebie?
Mam dobre wieści.
Zdałem maturę.
Poważnie?
Czyli ciągle się uczyłeś.
Jestem z ciebie dumna.
Eun-ja się ucieszy.
Prowadzi teraz restaurację.
Tęsknię też za nią.
Jeśli masz jutro czas,
może wyskoczymy na zupę?
Cóż...
Jutro?
Tak.
Jutro idę do wojska.
Poważnie?
Musisz być padnięty.
- Skądże. - Nie musisz mnie odprowadzać.
Nie szkodzi.
Rano myślałam, że to będzie zwykły dzień,
ale okazał się wyjątkowy.
Kto by pomyślał, że ponowne spotkanie tak mnie ucieszy?
Jesteśmy na miejscu.
- To tutaj? - Tak.
No dobrze.
Dziękuję za odprowadzenie.
Nie ma sprawy.
Tak się cieszę,
że cię spotkałem.
Ja też.
Wiesz...
Uważaj na siebie w wojsku.
Będę.
Pa.
Hyeon-u.
Mam tyle na głowie, źle zapisałam identyfikator.
Identyfikator?
Legitymacji studenckiej. Jak numer ubezpieczenia.
Rozumiem, z uczelni.
To nic takiego.
Pewnie zmarzłeś.
Zaczekaj chwilkę.
Nie wchodź, póki ci nie powiem.
Dobrze.
Wejdź.
Chodź.
Mam tylko to.
Co za...
Nic ci nie jest?
- Jak to się stało? - Dzięki.
- Mam drugie... - Ja to zrobię.
Chcesz drugie?
Nie martw się. Posprzątamy potem.
To letnia kołdra, ale i tak ciężka.
Zaczekaj.
Przepraszam.
- Jesteś cały? - Tak.
- Nie widziałam cię. - Jasne.
Ciężkie?
Przebrałeś się?
Tak.
To ciuchy Eun-ji. Pasują ci.
Eun-ja...
Jej ciuchy.
Wybacz.
Boże.
Masz coś na plecach?
Mam spojrzeć?
Już.
Hyeon-u.
Śpisz?
Nie.
Wtedy...
myślałam...
że nigdy...
nie wrócisz.
Czekałam na ciebie.
Wtedy...
Tego dnia...
pobiliśmy się z jakimś pijakiem.
Byłem z Tae-seongiem.
Cofnęli mi warunkowe.
Musiałem...
wrócić do poprawczaka.
Chciałem wrócić do piekarni.
Bardzo.
Hyeon-u.
Śpij dobrze.
Ty też.
PODAJ NAZWĘ UŻYTKOWNIKA
PODAJ HASŁO
POWTÓRZ HASŁO
PODAJ NAZWISKO LUB NAZWĘ FIRMY
CHA HYEON-U
Denerwuję się, to mój pierwszy dzień. Nie mogłam spać.
Ja też.
Proszę.
To twój e-mail. Utworzyłam ci konto.
- Super. - Na pewno umiesz je obsługiwać.
Sprawdzaj skrzynkę, napiszę do ciebie.
Tylko odpisuj.
- Będziemy w kontakcie. - Jasne.
Odwiedzę cię.
Dobrze. Będę czekać.
- Dzień dobry. - W czym mogę pomóc?
Miałam...
- Pani Kim Mi-su? - Tak.
Miło panią poznać.
Wzajemnie.
To Gwon Eun-su, księgowy.
- Cześć. - Cześć.
A to Kim Hyeon-suk. Przyuczy cię.
- Świetnie. - Hyeon-suk.
- Tak. - Przeszkol ją.
Tak jest.
- Idź do niej. - Dziękuję.
Włóż stopery.
Nie zapisałam mu hasła.
Jak...
Nie musisz już wkładać.
Proszę?
Stoperów.
Jasne.
Gdy samotność ma narasta
Niczym mój cień
Ma nostalgia
Zabiera mnie tam
EKONOMIA
- Tam jesteś ty - Instytut Pagoda.
- Następny przystanek... - Modlę się, by z tobą być
Wysiadasz?
O ostatnią wspólną chwilę
Jak to możliwe
Że nie wiem, jak się masz
Może jesteś zbyt daleko
Przy rzece o zachodzie słońca
Nasze wspomnienia wciąż...
Mamy wiele opowieści
Może zacznijmy od tej?
„Panie Yoo, tu Pączek.
Piszę ten list, bo nie zobaczę Tofu,
choć zna mój adres.
Wyprowadzam się.
Wysyłam e-maile, których nie może odczytać.
Już od wielu dni.
Hasło to mój identyfikator, Tofu!”
To brzmi jak tajny kod.
„Hasło”, „identyfikator”, „Tofu”, „Pączek”.
Witaj, Hyeon-u.
Gdy się widzieliśmy, miałam czerwony nos od zimna.
Teraz mamy lato.
Wczoraj po raz pierwszy od dawna mijałam nasz sklep.
Liście ginko obrosły cały front.
Pamiętasz to drzewo przed sklepem?
Ponoć żołnierze wolą lato.
- Tyle wylanych łez - Wszystko u ciebie w porządku?
- Gdy się rozstaliśmy - Dziś piszę kolejnego maila,
- licząc, że go odczytasz. - Mogłem utonąć w nich
Jak to możliwe
NIE ODCZYTANO
Może jesteś zbyt daleko
PIEKARNIA MISU
Telewizję i Internet
uważa się za najlepsze wynalazki XX wieku.
Czego doświadczymy w następnym stuleciu?
Na targach komunikacyjnych
pokazali nowy, fajny gadżet.
Telefon z aparatem.
Telefon komórkowy z wbudowanym aparatem.
Fascynujące.
Będziemy mogli przechowywać zdjęcia najwspanialszych chwil.
Załóżmy, że już można go kupić.
Jakie byłoby wasze pierwsze zdjęcie?
NIERUCHOMOŚCI MYEONGJIN
CHOLLIAN
Cześć, Mi-su. To ja, Hyeon-u.
Domyśliłem się hasła.
Niespodzianka.
Byłem u ciebie na przepustce
i po zakończeniu służby.
Już tam nie mieszkałaś.
Przepraszam.
Czy ten pokój jest wolny?
Pewnie zastanawiasz się, skąd znam hasło.
Oto adres.
Jaki jest kod do drzwi?
To 262670.
Zapiszę, 262670.
Właśnie.
- Oto jak się dowiedziałem. - Poprzednia lokatorka
też go używała?
Chyba tak.
Nie. To tajemnica.
Zdradzę ją, gdy się zobaczymy.
Nie uwierzysz.
- Mogę użyć komputera? - Pewnie.
CHOLLIAN
Udało się.
CO U CIEBIE?
Dlaczego tam śpisz?
Idź do sypialni.
Jestem pod wrażeniem.
Ja wysłałam list do Muzycznego Albumu,
żeby podać ci hasło.
Daj mi swój numer.
Zadzwonię jutro między 12.00 a 13.00.
Co robisz?
Poważnie? Za to nam płacą?
Wyluzuj, przejdź się.
Nic innego nie robię.
Świetnie.
Halo?
Hyeon-u?
To ja.
Jak leci?
Wiesz, ciężko pracuję.
Jak zwykle wesoły.
Twój głos poprawia mi humor.
Mi-su.
Tęsknię.
Nadal tam pracujesz?
Cóż...
Jak myślisz, czym się zajmuję?
Robisz to, co chciałaś?
Eun-ja zawsze mówiła, że wspaniale piszesz.
Pracuję w branży.
Zadzwonię znów koło 18.00.
Jasne.
Będę czekał.
Spotkajmy się dziś.
- Zadzwonię. - Dobrze.
Abonent czasowo niedostępny.
Zostaw wiadomość.
Abonent czasowo niedostępny.
Patrz!
Proszę,
niech się pan uspokoi.
Kradniecie opłaty członkowskie, cztery miliony za osobę.
Macie setkę członków.
Mnóstwo klubów zmienia nazwę,
żeby okraść klientów.
Nic o tym nie wiemy.
Pracujemy na pół etatu!
Ja...
naprawdę nic nie wiedziałem.
Gdy wszyscy się bili,
ja tylko przyjmowałem ciosy.
Studiuję.
- Nie zrobiłem nic... - Nie słyszę.
Słuchaj.
Po prostu bądź cicho.
- Hyeon-u! - Hyeon-u!
Dobra robota.
Ej.
- Czekaj. - Wypijmy coś.
Dzięki, że to załatwiłeś.
Chodź z nami.
- Hej. - Chciałem wam tylko pomóc.
- Hej. - No tak.
- Tae-seong zrobił, co mógł. - Fakt.
Załatwił ci robotę.
Nie pójdziesz?
Nie.
Spróbujmy żyć jak ludzie!
Szef wykiwał nawet Tae-seonga.
Zostawisz nas?
- Cha Hyeon-u. - Ej.
- Poważnie? - Ej.
Tae-seong nie zrobił tego specjalnie!
Hyeon-u!
MI-SU, WYBACZ, ŻE NIE ODEBRAŁEM
CHOĆ TO NIE BYŁA MOJA WINA...
MI-SU, WYBACZ, ŻE NIE ODEBRAŁEM
MI-SU
ZAMKNIJ
CZAS TRWANIA SESJI: 43 MIN 33 S
Coś musiało się stać.
Ale...
cieszę się, że się nie odzywasz.
Czuję się jak frajerka.
Nie jestem w humorze, żeby z tobą rozmawiać i żartować.
Nienawidzę siebie.
Chciałabym się ukryć.
Jest mi smutno.
Skoro to mój wybór, to dlaczego się martwię?
Tylko jedno mnie cieszy.
To, że odkryłeś hasło.
Dzięki tobie wreszcie się śmiałam.
Odezwij się, gdy zdarzy się coś dobrego.
Ja też tak zrobię.
Czemu tak ciężko jest zacząć dzień
Czy lepiej zrelaksować się z kawą
Wdzięczną kawą, co obudzi mnie
Za drzwiami czuję zapach frezji
Muzyczny Album Yoo Yeola
Mamy wspaniały dzień.
Może zaspokoimy czymś intelektualną ciekawość?
Posłuchamy o pewnej książce i poznamy jej autora.
Jest z nami Jeong Su-man,
autor Czarujących ludzi i ich podróży.
- Witamy. - Dzień dobry.
Jestem Jeong Su-man, pisarz.
- Możemy tu rozmawiać. - W takim razie...
- Co? - No cóż...
Aleś ty głupia.
Myślałam, że tu nas też nagrywają.
Ależ ona naiwna.
Nie sądziłam,
że nagrywają to w studiu bez okien.
Myślałam, że wygląda przez okno
i obserwuje przyrodę.
Proszę spojrzeć.
Proszę.
- Wróciłaś. - Dzień dobry.
Wejdź.
- Jak przygotowania? - Wróciłam.
- Dobra robota. - Nieźle.
- Pan Jeong był zdenerwowany. - Zjedzmy coś.
- Chętnie. - Tak?
- Super. - Też się stresowałam.
Wiem.
No dobrze.
- Robiłaś zdjęcia? - Tak.
Szkoda, że moja mama tu wpadła rano.
Poszedłbym do studia.
- Ogarniesz więcej wywiadów? - Jasne.
- Poważnie. - Tak.
- Dostaniesz premię. - Świetnie.
Nie przytakuj tak.
Zawsze przytakujesz.
Wyluzujcie.
Na razie.
Kto zajmie biuro na górze?
Nie wiem.
Jakaś firma od filmów.
Szef tam kogoś zna.
Rozumiem.
To studenci i twórcy.
Chcą spełniać marzenia.
Jak wszyscy po Mistrzostwach Świata.
Zazdroszczę.
CHŁOPAK Z XX WIEKU
Co pan tu robi?
Czekałem na ciebie.
Stało się coś dobrego?
Tak. Wskakuj.
- Nie trzeba. Uwaga. - Nie tu.
Zabiorę cię gdzieś.
Wsiadaj.
KSIĘGARNIA KYOBO
- Widziałaś? - Co?
Nie widziałaś?
CZARUJĄCY LUDZIE I ICH PODRÓŻE
Numer sześć!
Nasza książka jest na szóstym miejscu.
Gratulacje.
Tylko tyle?
Stresowałaś się, jakby to był koniec świata.
Okaż tę radość.
Wydałem książkę z szóstego miejsca!
Super!
Cudownie!
- Boże! - Ale jazda!
- Szóste miejsce! - Tak!
Dobra robota.
Słońce wpada przez wielkie okno.
Tak śmiało,
a tak delikatnie.
Piękne i oślepiające promienie
spływają na moje biurko,
odbijając się od liści w parku Yeouido.
Pewnie już ma okno.
Czujecie to nieodparte piękno?
To wielki dzień.
- Od dziś Muzyczny Album... - Dzień dobry.
...nadajemy z otwartego studia.
Ciężko będzie mi się skupić,
bo będę się gapił przez okno.
Zaczynamy Muzyczny Album Yoo Yeola.
Gdy otwierałem tę firmę,
zebrałem ekipę, z którą pracowałem dla frajdy.
W ciągu dwóch lat wydaliśmy bestseller.
Mam szczęście.
Być może
Brakowało nam siebie
W tych samych chwilach
Mogliśmy się nie zauważyć
Idąc tymi samymi ulicami
Mijając się
Mogliśmy żałować swej decyzji
Wtedy
Gdy żegnaliśmy się po raz ostatni
Bo ja boję się
Czuję lęk, że znów się miniemy
Kiedyś
Znów...
przypadkiem się spotykamy.
Wiem.
Dziwne.
Wracam do domu.
Chcę ci coś pokazać.
Jeśli myśl
O samotności
Też sprawia ci ból
Gdy wychodzisz za drzwi
Gdy ciężko ci uśmiechnąć się
Wiesz, jaka jesteś wrażliwa
Tłamsisz to wszystko w sobie
Niczym głupiec
Sekundkę.
To...
Co się stało?
Wynajmuję to mieszkanie.
No nie.
Znaczy...
Jakim cudem?
Zawsze mi się podobało.
Było wolne, miałem na czynsz.
Wynająłem je.
Przypomniałam sobie.
Nie wiedziałam, co ci powiedzieć, bo tyle bym chciała.
Już pamiętam.
Cieszę się, że cię widzę.
- Co? - Czekaj.
BIORĘ TRZY DNI WOLNEGO
Najpierw zrobimy zupę z kimchi?
Tak.
Zupę i wieprzowinę na ostro.
I omlet z ryżem. Ja zrobię.
To zbyt wiele pracy.
Zajmę się tym. Odpocznij.
Mamy zbyt dużo pracy.
Trzeba było kupić mielony czosnek.
Ja go zmielę.
Ale to...
- No to... - Mielony czosnek...
Zmielę go.
Ale...
Dasz radę z wszystkim sam?
Tak. Przebierz się i odpocznij.
Jak chcesz.
Odkręciłeś wodę?
Co?
Odkręciłeś wodę w kuchni?
Tak.
Teraz u mnie leci zimna.
Na zdrowie.
Dziękuję za posiłek.
Smakuje ci?
Jest pyszny.
Gdy tu mieszkałam,
na tej ścianie była pleśń.
Nie wiedziałeś,
że w łazience poleci zimna woda.
No tak, mieszkasz sam.
Pewnie nigdy nie miałeś tu dziewczyny.
Przestań się rozglądać i jedz.
Jem.
- Nowa wiadomość. - Zaczekaj.
Nowa wiadomość.
Co to?
PIEKARNIA MISU
Nie mam wielu dobrych wspomnień.
Większości
nie pamiętam ze szczegółami.
Wydają się obce.
Czasem nie wierzę, że są moje.
Dzięki zdjęciom nie zapomnę.
Wystraszyłeś mnie.
Przypominasz moją mamę.
Nadal się mnie boisz?
Co?
Na początku się mnie bałaś.
A teraz?
Dalej się nie boisz?
Złap mnie, jeśli potrafisz!
Czy wiesz, że kocham cię?
Choć przecież
Ukrywam to
Jeśli to wiesz
Czy też z miłością kryjesz się?
Czy wiesz, że kocham cię?
Od jak dawna
Tę świadomość masz?
Jeśli ty też czujesz to
Błagam
Powiedz mi
Może sam zapytam?
- Już? - Ostrożnie
- Lecz poważnie - Skończyłeś?
- Jeszcze trzy strony. - Co byś pomyślała?
Ale ty wolno czytasz.
- Też jeździłeś motocyklem... - Zapytam po prostu
- W rozmowie - ...gdy byłeś punkiem?
- Tak. - Co byś powiedziała?
Zaakceptowałabyś mnie?
- Woziłeś dziewczyny? - Czy teraz
- Nie. - To widzisz?
- Kłamczuch. - Wszystko już wiesz
- A jeśli nie - Łaskocze.
Czy znów mam zapomnieć?
Daj mi tę książkę.
Proszę.
Chcę, żeby Eun-ja miała lepiej.
Mama była dla niej dobra.
Naprawdę chciała, żeby znalazła dobrego męża
i założyła rodzinę.
Mówiłam, że już jej nie zobaczę,
ale nalegała na ślub z tym staruchem z dzieckiem.
Idź, zaczekam.
Nie pójdziesz ze mną?
Chodźmy razem.
Następnym razem.
Śmiało.
Chodźmy.
Idź.
Nie, zaczekam tu.
No chodź.
ZUPA Z MAKARONEM U GEUM-I
Zapraszam.
O rany.
Hyeon-u?
To ty?
Tak, to ja.
Boże, Tofu!
Nie do wiary.
Wyprzystojniałeś.
Nie wierzę. Usiądź.
Jak mnie znalazłeś?
Mi-su...
Nie chciała przyjść?
Proszę pani!
Ma kłopoty.
- O rany. - Pobije ją!
Zatrzymaj się.
- Chodź no. - Boli!
- Puść! - To boli!
Przeproś. I nie patrz na mnie.
Przeproś.
Przepraszam.
Kim jest ta kobieta?
„Ta kobieta”? Ja?
Ty mała...
Mi-su...
Wiedziałam, że tak skończysz.
Ciotki nie poznajesz?
„Ciotki”?
Paliła papierosy.
Twoja mama była najlepszą kucharką na świecie.
Przez ciebie tkwi tutaj przy garach z zupą.
Wiesz?
Zrozumiano? Już dobrze.
Czemu to znosisz?
Moja siostra...
Moja siostrzyczka.
Dlaczego dajesz jej sobą pomiatać?
Gdzie dawna Eun-ja?
Czemu to znosisz?
Gotowe. Tak.
Jedzmy.
Proszę, dwuletnie kimchi.
Tylko dla wyjątkowych gości.
Zapakuję wam na wynos.
Dostaniecie dokładkę. Jedzcie.
Proszę.
Jedzmy.
Śmiało.
Dziękuję.
Dobre, prawda?
Przepyszne.
Naprawdę.
Może pieprzu?
Jedz z kimchi.
Eun-ja chyba wiedziała, że jesteśmy parą.
To nic złego. Czemu o tym nie wspomniała?
Nieważne, czy o tym wie.
Nie zrobię nic, czego nie chcesz.
Mogłoby mnie to urazić, gdybym była czepialska.
Mi-su!
Jesteś w pracy?
KBS COOL FM 89,1
Piętro wyżej jest jakaś firma od mediów, nie?
Szukamy kogoś do obsługi transmisji naszego wideoradia.
Znam kogoś takiego.
Przystojny?
Ani mi się waż.
Jasne.
Ale ciężkie.
Co robisz?
Będę wywoływał film.
No dobra.
Co myślisz o tej koszulce z logiem Pepsi?
Pasuje ci.
Oddasz mi ją, jeśli poproszę?
Oczywiście.
Dobrze mi idzie?
Uśmiech.
Co się stało?
Zawsze chciałam o to zapytać.
Jakim cudem
masz taki uśmiech?
Zastanawiałam się,
czy jest szczery.
A może wymuszony?
Tak tylko mówię.
Przegrany mierzy wszystkich swoją miarą.
A ty we wszystko wątpisz.
Chciałbym więcej, gdybym wiele miał.
Mnie wystarczą najdroższe dla mnie rzeczy.
Tym dla mnie jesteś.
Mów dalej.
Dla mnie...
jesteś najcudowniejszą osobą na całym świecie.
Ale słodkie.
Aż mi się zakręciło w głowie.
Taka słodycz pasuje do kawy.
Wejdź.
Co?
Wejdź, chcę zobaczyć.
Weźmiemy ślub?
Pewnie tak czują się faceci.
Powiedziałam to odruchowo, widząc, jak wchodzisz.
Żartowałam, zapomnij.
Chodźmy.
W twojej starej dzielnicy tu było osiedle.
A tu fryzjer.
Tam, gdzie była piekarnia, jest agencja nieruchomości.
Jeśli skręcisz w prawo przy spożywczym,
dojdziesz do sklepiku na rogu. Pamiętasz?
O czym pan mówi?
Nie...
Nie mówiłem ci?
Pewnie zapomniałem.
Kupuję ten sklep.
Zrobię tam piekarnię i szkołę gotowania.
Klasa musi być spora, a to duży lokal.
Zaczniesz tutaj.
Co?
Zakochałaś się?
Ja to potrafię cię rozśmieszyć.
Naprawdę się zakochasz.
Co pan opowiada?
Hyeon-u!
Chciałbym je zwrócić.
Proszę tu zostawić.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Halo?
Czemu nie odbierasz?
Wiesz w ogóle, jaki dziś dzień?
Miałeś nie dzwonić.
Widzę, że żyjesz jak człowiek.
Dziś dziesiąta rocznica śmierci Jeong-hyeopa.
Ty nie powinieneś o tym zapominać.
Wyjeżdżamy po południu. Zaczekamy.
Pospiesz się.
- Nie wkurzajcie mnie. - Nic dziś nie zrobiłeś.
- Jedziemy. Co z wami? - Wy to zróbcie, ja padam z nóg.
- Grajmy o to. - Kamień.
- Dalej. - Dobra.
Wszyscy grają.
Kamień, papier...
- Gramy. - Do dzieła.
Bez niego.
- Gramy. - Gramy.
- Papier!
- Szlag. - Baran.
Ej!
Ty.
Niech to.
Boże.
Cholera, widziała mnie.
Jak sobie radzisz?
Zdałem maturę, studiuję.
Mam pracę.
Gdyby Jeong-hyeop żył,
też by pracował.
A wy macie się dobrze i nie gnijecie za kratami.
Aż się w nas gotuje.
Nie zasługujecie na to.
Powinni wam ręce połamać, żebyście już nikogo nie skrzywdzili.
Nie zrobiłem tego.
Nie zrobiłem tego. Proszę mi uwierzyć.
Tak mi przykro.
Wiesz...
Mam to gdzieś.
Sam go przeprosisz, jak zdechniesz.
Spadam.
Cholera.
Gdzie jesteś? Czekam, zaraz będzie padać.
Musisz być jego dziewczyną.
Ale...
To telefon Hyeon-u?
Zostawił go u mnie w aucie.
Kim ty...
Dlaczego tak ze mną rozmawiasz?
Znasz mnie?
No tak.
Jesteś tą dziewczyną z piekarni.
Ten fiut nic mi nie powiedział.
Tu jest.
Co dziś robiłeś?
Odwiedzałem babcię u cioci.
Mogłeś mi powiedzieć.
Wybacz, to był długi dzień.
Hyeon-u.
Musimy się przenieść.
Właściciel otwiera nową firmę.
Cóż...
Dokąd pójdziemy?
Nie masz tak jak ja?
Mam już dość.
Nie stać nas na szukanie biura
i płacenie czynszu.
To nieuczciwe.
A co z radiem? Wkrótce zaczynamy.
Ty zdobyłeś to zlecenie.
Rozglądacie się za biurem?
Jeszcze nie.
Rozumiem. Przykro mi.
Dacie radę. Jesteście młodzi.
Muszę wyjść.
Jasne.
Jaka była kiedyś Mi-su?
Też taka ładna?
Pewnie też tyle marudziła.
Nie pamiętam.
- Podziękujcie. - Dziękujemy.
Tak jest.
Wystraszyłaś mnie.
Jesteśmy.
Idź na drugie piętro.
Proszę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Smakuje ci?
Oczywiście.
- Ty też jedz. - Dobrze.
Byłam dziś...
u siostry Jeong-hyeopa.
Co?
Skąd wiedziałaś?
Przeprowadziła się.
Sąsiedzi nie wiedzą dokąd.
Hyeon-u.
Nie musisz już do niej jeździć.
- Jak wtedy... - Skąd znałaś adres?
Tae-seong...
Szlag.
Myślałam, że już wszystko dobrze.
Niby co?
Co ma być dobrze?
Nie wymażę tego.
Wszystko słyszałaś.
Nie idź.
Nie powinieneś.
Nie mogłaś...
pozostać
jedyną osobą na świecie, która o tym nie wiedziała?
Nie mogłaś mi zaufać?
Jak?
Nie powiedziałeś mi.
Nie szkodzi.
O wszystkim zapomnę.
Ty też zapomnij. Wtedy...
O co mam się teraz modlić?
Zawsze...
modliłem się o normalne życie.
Z całego serca.
Zatem...
kiedy będzie dobrze?
Kiedy przestaniesz o tym myśleć?
Ile jeszcze?
Nawet cuchniesz jak te oprychy.
Walisz papierochami!
Odbiło ci, kurwa? Co jest?
Właściciel ci nie popuści.
- Odbiło ci? - Wiej.
Oszalałeś?
Żyj zgodnie z prawem.
To dla ciebie żarty?
Kurwa.
Odkąd podczas wygłupów ktoś zginął, już się nie wygłupiam.
„Wygłupy”? Naprawdę to powiedziałeś?
Tylko o to chodziło,
gdy biliśmy i kradliśmy.
Ale...
czy ktoś z nas sobie teraz radzi?
Nikt.
Wiesz, co jest dziwne?
Popełniliśmy ten sam błąd,
ale tylko tobie go wybaczono.
Dlaczego?
Bo jesteś przystojny?
Naprawdę chcesz oberwać?
Powinni patrzeć ci na ręce, nie na twarz. To nimi zabiłeś.
Skurwiel.
Kurwa!
Ty sukinsynu!
Zasrany...
Hyeon-u?
Jesteś ranny?
Mogę o coś spytać?
Czy...
ty i ciocia Mi-su
się spotykacie?
Też cię o coś spytam.
Dlaczego tak traktujesz mamę?
Eun-ję?
Co to za pytanie?
Co zrobisz, jeśli cię znienawidzi?
Ona?
Mnie?
Nie ma szans.
Widzisz...
Ma tylko mnie.
No to jak,
spotykacie się?
Nie, prawda?
Kto tu jest?
Jest.
To ty, Hyeon-u?
Hyeon-u.
Co się dzieje?
Zgłodniałem.
Dobrze, że przyszedłeś.
Jedz.
Dziękuję.
Przepyszne.
Cześć.
Dzień dobry.
Cześć.
Jak leci?
Zostawiłem coś w biurze. Mogę wejść?
Nie mam czasu.
Co to? Dam ci kiedy indziej.
Cóż...
Zdjęcie, ale potrzebuję go teraz.
To zdjęcie.
Mam je w domu.
Proszę?
Wybacz. Myślałem...
że je wyrzuciłeś.
Nie lubię pana.
A ja cię lubię.
Tylko ty i Mi-su jesteście zbyt ponurzy.
Ktoś powinien ją rozweselić.
Każdy potrzebuje relaksu.
Jak już wspominaliśmy, czas na nasze wideoradio.
Teraz również zobaczycie prowadzącego.
Gdy słuchaliście audycji,
nie byliście ciekawi, jak wygląda Yoo Yeol
podczas wywiadów albo puszczania piosenek?
- Mogę zobaczyć Mi-su? - Albo...
- jak wyglądają goście? - Co?
Zobaczę ją, jak za panem pójdę?
Pójdziesz?
Na razie.
W ciszy otula mnie mrok
Gdy kończy się jesień
Ja o wiośnie marzę
Nie widzę cię
Bo jesteś
Tak daleko
Dalej podlewam swój ogród
Jesień dobiega końca
Nadchodzi zima
- Lecz ja nie zapomnę - Mi-su!
Wiosennego słońca
Mi-su!
Śnieg sypie wciąż
- Jakby chciał - Wsiadaj.
Przykryć cały świat
I zdusić promienie słońca
Lecz w odległej krainie jest wiosna
Ach, miłości
Gdy zamknę oczy
I pomyślę o tobie
- Unoszę się - Rany.
- Dobry jest. - Nawet bez skrzydeł
Gdy zamknę oczy
- Mam się zatrzymać? - I pomyślę o tobie
Nawet bez
- Tak. - Masztu
Kocham cię, Mi-su.
Kocham cię.
Nie biegnij.
Proszę.
Stanie ci się coś.
Soju do pączków?
Dawno nie jadłam pączków.
Nie mogłam odtworzyć tego smaku
bez składników.
Dzięki za pączki.
Jedz.
Widzisz? Nie smakuje jak tamte.
Niech to.
Cały świat się zmienił,
ale ten smak nie.
- Takie same? - Tak.
Czekaj, jeszcze...
Są lepsze z kawą.
Zaparzę.
Co robisz?
Nic.
Wspominam stare czasy.
Kiedy był z nami ten chłopak od tofu.
Wiem.
Obiecał, że wróci
i otworzy dla mnie piekarnię.
Kiedy?
Jakiś czas temu. Wyglądał, jakby oberwał.
Zjadł i zniknął.
Ponoć powiedziałam, że mu ufam.
Wiele lat temu.
Nie pamiętam.
Ani jego babcia, ani ciotka, ani nauczyciel.
Nikt mu nie ufał.
Ale ja tak.
Choć nie pamiętam, że to powiedziałam.
Ale on pamiętał i tu przyszedł.
KBS COOL FM 89,1
Cześć!
Niewiarygodne.
A makijaż?
Makijażystki tylko brakowało.
Zmieniłam scenariusz.
Nie musi pan tego czytać.
- Hyeon-u. - Tak?
- Możesz się szykować. - Jasne.
Najpierw to, potem to.
- Jasne. - Super.
Proszę.
Miło pana poznać.
To zapewne kamera do transmisji.
To potrzebne w radiu?
To będzie wyglądało jak migawki.
Zrobimy jedno ujęcie po drugim,
więc to będzie coś innego.
Dziś pierwsza transmisja.
Chciałbyś, żebym o kimś wspomniał?
Kto wam przychodzi do głowy?
Może chcecie kogoś lepiej poznać, tęsknicie za kimś,
widujecie go każdego dnia,
ale wciąż o nim myślicie?
Kim Se-in, Gwon Ye-ji, Park Song-i.
Oraz Kim Mi-su.
Imiona, które zapisujemy w sercu jak w pamiętniku,
bezcennym dzienniku życia.
Patrzę na cudowne słońce, zieleń i pochłaniam tę energię,
przywołując w głowie tysiące takich imion.
Oto Muzyczny Album Yoo Yeola i pierwsza piosenka.
CHŁOPAK Z XX WIEKU
KBS COOL FM 89,1
WSZYSTKIE POSTACIE, ORGANIZACJE, MIEJSCA, ZDARZENIA I RELIGIE
PRZEDSTAWIONE W FILMIE SĄ FIKCYJNE