Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(NETFLIX ขอเสนอ)
‎[เสียงคลื่นวิทยุ]
‎[ผู้หญิง 1] พรุ่งนี้คาดว่า ‎อากาศสดใสทั่วประเทศค่ะ
‎[ผู้ชาย 1] จัดการผ่านโทรศัพท์ ‎หรือโทรสารได้ที่...
‎- [ผู้หญิง 2] อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ‎- [ผู้ชาย 2] มันยากตรงไหนล่ะ
‎[เสียงคลื่นวิทยุ]
‎[ผู้หญิง 3] คุณกำลังฟัง ‎ข่าวจราจร 57 ค่ะ
‎ณ เวลานี้ สภาพการจราจรฝั่งใต้ ‎บนบันโพดาโร
‎ที่มาจากโรงพยาบาลโซลเซนต์แมรี
‎บริเวณทางแยก ‎มีการจราจรค่อนข้างหนาแน่น
‎ปริมาณรถค่อนข้างมาก ‎ซึ่งมากกว่าบริเวณอื่นๆ
‎ทำให้ท้ายแถวของรถ ‎ยาวไปถึงหน้าโรงพยาบาลค่ะ
‎จากการตรวจสอบพบว่า ‎มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นบนทางด่วน
‎ทำให้รถบนทางด่วน ‎ไม่สามารถเคลื่อนตัวได้ค่ะ
‎จากเหตุดังกล่าว ‎ยังส่งผลให้สภาพการจราจร
‎บริเวณดาลีนถึงบันโพหยุดชะงัก
‎เจ้าหน้าที่กู้ภัยและตำรวจจราจร ‎กำลังเคลียร์พื้นที่
‎บริเวณทางด่วนที่เกิดอุบัติเหตุ ‎[เสียงขำเบา]
‎[ผู้หญิง 3] ท่านที่กำลัง ‎จะขึ้นทางด่วนโปรดหลีกเลี่ยง
‎และใช้เส้นทางอื่นๆ ‎ซึ่งรถสามารถเคลื่อนตัวได้พอสมควรค่ะ
‎ศูนย์จราจรได้รายงานเพิ่มเติมว่า
‎บนทางด่วนจอมยอนที่สะพานมาโล ‎และสะพานวันฮโยเรียบร้อยแล้ว
‎แต่การจราจรยังคงติดขัดอยู่
‎เวลารถหนาแน่น ‎ซึ่งคาดว่าต้องใช้เวลาเดินทาง
‎จากสะพานโอลิมปิกและสะพานนอรยาง
‎ไปยังสะพานบันโพ ‎อย่างน้อยครึ่งชั่วโมง
‎ท่านที่กำลังเดินทางอยู่บริเวณนี้
‎ควรหลีกเลี่ยงการเดินทางไปยังกังนัม ‎โดยผ่านสะพานซองจู
‎[เสียงประตูเปิดและปิด]
‎[ผู้หญิง 3] ประมาณรถเริ่มหนาแน่น ‎ตั้งแต่สะพานพันโฮไปยัง...
‎เอ่อ ร้านเรายังไม่เปิดนะคะ
‎[ผู้หญิง 3] หยุดนิ่งค่ะ ‎อีกทั้งการจราจรตั้งแต่...
‎หาอะไรอยู่หรือเปล่าคะ
‎[ผู้หญิง 3] สะพานฮันกัง ‎และพื้นที่ใกล้...
‎ของที่ทำจากถั่วเหลืองน่ะ
‎เต้าหู้หรือ...
‎[ผู้หญิง 3] การจราจร ‎โดยรอบสะพานบันโพ...
‎[มีซู] เอ่อ...
‎เป็นนมถั่วเหลืองได้ไหมคะ
‎[ผู้หญิง 3] ปริมาณรถ ‎ก็หนาแน่นเช่นกันค่ะ
‎เอาอันนั้นก็ได้ครับ
‎[ดนตรีภาษาอังกฤษ] ‎เคบีเอส เอฟเอ็ม หมายเลขสอง
‎[ผู้ประกาศหญิง] โปรดทราบ ‎เคบีเอสขอแจ้งให้ทราบว่า
‎- อีกไม่นานจะเก้าโมงเช้าแล้ว ‎- แค่นมธรรมดา
‎เอาไหมคะ
‎[เสียงสัญญาณแจ้งเวลาจากวิทยุ]
‎เอาถั่วเหลืองน่ะ
‎[ดนตรีผ่อนคลายดังจากวิทยุ]
‎ทางโน้นมีร้านขายของชำน่ะค่ะ
‎[ยูยอล] การกระจายเสียง ‎ความรัก และเครื่องบิน
‎รู้ไหมว่าสามอย่างนี้ ‎มีอะไรที่เหมือนกัน
‎ก็คือตอนแรกๆ ‎ต้องใช้พลังงานเยอะมากๆ เลยครับ
‎- สวัสดีครับ ‎- เหลือเชื่อเลย
‎[ยูยอล] ผมจะจัดรายการ ‎มิวสิกอัลบั้มตั้งแต่วันนี้ครับ
‎ผมดีเจคนใหม่ ยูยอลเองครับ
‎(มีซูเบเกอรี่)
‎[เสียงนกร้อง]
‎[ยูยอล] สำหรับสาวๆ ‎ที่เพิ่งออกเดต...
‎(แทชางซูเปอร์มาร์เก็ต)
‎[ยูยอล] คงเป็นอะไร ‎ที่ทำให้ตื่นเต้น แต่ว่า...
‎[อึนจา] โอ๊ะ นั่นยูยอลนี่
‎เขาเป็นดีเจคนใหม่
‎ฉันเป็นแฟนตัวยงเลยนะ
‎พี่คะ หมอนั่นน่ะมาแต่เช้าเลย
‎[มีซู] เขา...
‎เขาจะเอาเต้าหู้น่ะค่ะ
‎- [อึนจา] เต้าหู้เหรอ ‎- เขาเข้าไปในร้านนั้นแล้ว
‎[อึนจา] เพิ่งออกจากคุกแน่เลย
‎[มีซู] บ้าน่า ‎แค่เด็กมัธยมปลายล่ะมั้ง
‎[อึนจา] อุ๊ย โธ่เอ๊ย
‎[เสียงอึนจาอุทานตกใจ]
‎[ดนตรีสงบ]
‎[เสียงอึนจาตีแป้ง]
‎(พนักงานพาร์ตไทม์ หกวันต่อสัปดาห์ ‎ชั่วโมงละ 1,200 วอน)
‎[เสียงนักเรียน ‎ตะโกนเจี๊ยวจ๊าวดังอยู่ไกล]
‎[เด็กชาย] จะรีบไปไหนนักหนาเนี่ย
‎(มีซูเบเกอรี่)
‎[อึนจา] นี่ แม่เธออยู่นี่นะ
‎- [ผู้หญิง] สวัสดีค่ะ ‎- เยี่ยมเลย ขอบคุณค่ะ
‎[ผู้หญิง] ขอให้ขายดีนะคะ
‎- โอกาสหน้ามาใหม่นะคะ ‎- [ผู้หญิง] จ้ะ
‎[อึนจา] นี่
‎- บอกแล้วว่าช่วงสอบไม่ต้องมาไงเล่า ‎- พี่อึนจา
‎เอ่อ...
‎[ฮยอนอู] ผมจะทำให้เต็มที่ครับ
‎คือ...
‎[ฮยอนอู] ผมต้องยกอันนี้ ‎เข้ามาใช่ไหมครับ
‎- นี่ พี่ไปเปลี่ยนชุดก่อนสิ ‎- เอ่อ คือว่าเดี๋ยว...
‎[มีซู] เดี๋ยวฉันจัดการเองนะ
‎คือผมไม่ต้องไปโรงเรียนหรอก
‎พวกคุณทำเรื่องที่ทำค้างอยู่เถอะครับ
‎นี่ ทำไมไม่ต้องไปเรียนเล่า
‎ลาออกแล้วน่ะ
‎[เสียงมู่ลี่พลาสติกกระทบกัน]
‎[เสียงยกของ]
‎[มีซู] นี่นาย
‎เพิ่งออกมาเหรอ ฮะ
‎ออกจากไหนล่ะ
‎คุกน่ะ
‎ผมไม่อยากคุยเรื่องนี้หรอก
‎[เสียงหลุดขำ]
‎งั้นก็ตามใจก็แล้วกัน
‎[อึนจา] อือ
‎[เสียงวางของ]
‎(มีซูเบเกอรี่)
‎[ดนตรีสดใสผ่อนคลายดังจากวิทยุ]
‎นายเต้าหู้
‎[อึนจา] เล่าเรื่องในคุกให้ฟังบ้างสิ
‎[เสียงถอนหายใจ]
‎ก็ได้ ช่างมันเถอะ
‎คุณสองคนไม่ใช่ญาติกันสินะ
‎เรื่องอะไรจะบอกล่ะ
‎[เสียงอึนจาหัวเราะ]
‎เราคงหน้าไม่เหมือนกันล่ะสิเนอะ
‎[เสียงขำเบา]
‎พี่อึนจาตอนนั้นน่าจะอายุ 18
‎ตอนเธอเริ่มทำงานที่นี่
‎เธอเรียนวิธีนวดแป้งทันทีเลยนะ
‎ไม่ทันไรก็เก่งพอๆ กับแม่ฉันเลย
‎โธ่เอ๊ย
‎แม่ฉันน่ะ ‎พึ่งพี่อึนจายิ่งกว่าฉันซะอีก
‎เราครอบครัวเดียวกันนะ
‎[อึนจา] เออนี่ ต้องไปเตรียม ‎ลดราคาช่วงเย็นแล้ว
‎ตอนผมอยู่สถานพินิจ
‎ผมทานมื้อเช้าตอนเก้าโมงเป๊ะเสมอ
‎[ดนตรีจากวิทยุ]
‎ได้ยินเพลงเดิมๆ ทุกวันแล้วก็คิด
‎"อ๋อ อีกวันแล้วสินะ"
‎[ดนตรีผ่อนคลาย]
‎[ฮยอนอู] พอทานอาหารเช้า
‎[เสียงกุกกัก]
‎[ฮยอนอู] แล้วเอาถาดไปคืน
‎ผมก็ได้ยินนักข่าวคุยกัน ‎ตอนนั้นก็ราว 09:50 น.
‎- [ผู้หญิง] คุณกำลังฟังรายการ... ‎- แล้วผมก็ภาวนาทุกวัน
‎- [ผู้หญิง] จากสถานีวิทยุเคบีเอส ‎- "พาผมออกไปวันนี้เถอะ
‎- [ผู้หญิง] คือเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ‎- ได้โปรด"
‎ภาวนาเสร็จ รายการวิทยุก็จบลง
‎- [ฮยอนอู] แล้วผมก็ถอดใจ ‎- [ผู้ชาย 1] ก็ช่วยอยู่นี่ไง
‎[ฮยอนอู] "วันนี้ก็ไม่มีอะไรอีก"
‎[เสียงลมพัดอ่อน]
‎[ผู้ชาย 2] เอ้า มาๆ
‎[ฮยอนอู] เป็นเหมือนเดิมทุกๆ วัน
‎- แต่วันหนึ่งระหว่างที่ภาวนา ‎- [ผู้ชาย 3] เอามานี่
‎[ฮยอนอู] ผมภาวนาว่าจะมีสักอย่าง
‎ที่เปลี่ยนไปตอนที่ผมออกจากที่นี่
‎ผมคงไปต่อไม่ได้ ‎ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
‎[ดนตรีสร้างกำลังใจ]
‎ทางโน้นมีร้านขายของชำน่ะค่ะ
‎[ยูยอล] การกระจายเสียง ‎ความรัก และเครื่องบิน
‎รู้ไหมว่าสามอย่างนี้ ‎มีอะไรที่เหมือนกัน
‎ก็คือตอนแรกๆ ‎ต้องใช้พลังงานเยอะมากๆ เลยครับ
‎เหลือเชื่อเลย
‎[ยูยอล] สวัสดีครับ ผมจะจัดรายการ ‎มิวสิกอัลบั้มตั้งแต่วันนี้ครับ
‎ผมดีเจคนใหม่ ยูยอลเองครับ
‎งั้นเหรอ
‎นายคงคิดว่า ‎เป็นปาฏิหาริย์อย่างนั้นสินะ
‎[เสียงขำในลำคอ]
‎ปาฏิหาริย์น่ะ ไม่ได้พิเศษนักหรอก
‎ใช่ไหม
‎[ดนตรีสนุกสนาน]
‎[อึนจา] เปิดผ้าม่านหน่อยสิ
‎อยากดื่มอะไรไหม
‎[เสียงปิดประตู]
‎- [อึนจา] มาแล้วเหรอ ‎- [มีซู] ค่ะ
‎เขากินเก่งมากเลยเนอะ
‎ดื่ม
‎[เสียงกรุบกรอบ]
‎[อึนจา] อร่อยไหม
‎[อึนจา] นี่
‎[เสียงอุทานประหลาดใจ]
‎[อึนจา] นิ่งๆ นะ ‎เอียงหัวทางนี้หน่อย
‎[เสียงอึนจาหัวเราะร่า]
‎จะทำอะไรน่ะ
‎- [อึนจา] ว้าว ‎- เลิศ
‎- ขอกระจกหน่อยพี่ ‎- หล่อแล้วล่ะ
‎- ขอกระจกเถอะครับ ‎- [อึนจา] โอเคๆ หล่อเลิศเลย
‎หล่อแล้ว ไม่ต้องส่องกระจกหรอก
‎[อึนจา] เยี่ยม
‎[เสียงกลุ่มเด็กสาวกรี๊ดกร๊าด]
‎[ผู้หญิง 1] เฮ้ย เข้าไปข้างในแล้ว
‎[ผู้หญิง 2] รีบตามไปเร็ว
‎- สวัสดีครับ ‎- สวัสดีค่ะ
‎- [มีซู] สวัสดีค่ะ ‎- [ผู้หญิง 3] สวัสดีค่ะ
‎- พรุ่งนี้พี่มาหรือเปล่าคะ ‎- พรุ่งนี้ก็มานะ
‎- ว้าย ‎- แล้ววันถัดไปมาหรือเปล่าคะ ว่าไงคะ
‎ก็มาแหละ ‎[เสียงผู้หญิง 1 ร้องดีใจ]
‎- ขอให้สนุกนะคะพี่ ‎- [ผู้หญิง 2] ว้าย ตายจริง
‎- ตื่นเต้นอะ ‎- [ผู้หญิง 3] อุ๊ย ชอบจังเลย
‎[มีซู] พวกเธอกลับบ้านเถอะ
‎- อะไรเนี่ย ‎- มีแฟนแล้วเหรอ
‎[ฮยอนอู] ว่าแต่...
‎คุณเกิดปีไหนเหรอ
‎ปี 1975
‎อ๋อ...
‎ปีเดียวกันสิ
‎แต่ฉันเข้าเรียนเร็วปีหนึ่งนะ
‎เพื่อนฉันเกิดปี 1974 หมดเลย
‎อ๋อ
‎เป็นงั้นเองเหรอ
‎[เสียงของร่วง]
‎อันนี้อะไรน่ะ
‎[ฮยอนอู] "เกลียดจังเลย พวกขนมปัง"
‎[เสียงมีซูขำเบา]
‎อ๋อ
‎ฉันเขียนเอาไว้ตอนเด็กๆ อะนะ
‎ฉันเคยเกลียดขนมปังล่ะ
‎ผมคงดีใจเป็นบ้า
‎ถ้าพ่อแม่มีร้านแบบนี้
‎(ขนมปัง)
‎[เพลงของชายที่รอคอยคนรักอยู่]
‎พี่อึนจา
‎[อึนจา] กลับมาแล้วเหรอ
‎อ้าว ยังอยู่อีกเหรอคะ
‎[เสียงหัวเราะ]
‎นี่ เคยเห็นอะไร ‎ที่มันน่ารักขนาดนี้ไหมล่ะ
‎ไม่เลยล่ะค่ะ
‎คัพเค้กจิ๋ว เจ๋งเป้ง
‎[มีซู] น่ารักจัง ‎[เสียงหัวเราะ]
‎นี่ ฮยอนอู
‎[มีซู] มีต้นคริสต์มาส ‎อยู่ในกล่องแน่ะ
‎เอาออกมาปัดฝุ่นให้สะอาดทีสิ
‎เสร็จแล้วก็กลับได้เลยนะ
‎[อึนจา] รีบไปล้างมือก่อนไป
‎เขาอยากจะช่วยน่ะ
‎เหรอคะ
‎อยากช่วยงั้นเหรอ
‎[เสียงฮยอนอูตอบรับ]
‎วันนี้เราลองเพิ่มยอดขายกันไหม
‎[เสียงหัวเราะคิกคัก]
‎[มีซู] ตั้งไว้ข้างนอกกันเถอะนะ
‎เหรอครับ
‎[อึกอัก] ‎เอ่อ นี่นะ...
‎ไม่ต้องพูดเพราะก็ได้
‎มีเพื่อนฉันหลายคนอายุเท่านายเลยล่ะ
‎งั้นก็ได้
‎[เสียงขำเบา]
‎[เสียงเปิดประตู]
‎[เสียงปิดประตู]
‎[เสียงทั้งคู่หัวเราะคิกคัก]
‎[เสียงมีซูพ่นลมหายใจ]
‎[เสียงมีซูอุทานตื่นเต้น]
‎[ฮยอนอู] ว้าว
‎แม่ฉันน่ะ ตั้งต้นคริสต์มาส ‎ข้างนอกเสมอเลยล่ะ
‎แม่บอกจะได้แบ่งให้คนอื่นบ้าง
‎[ดนตรีเพลง ‎"We Wish You a Merry Christmas"]
‎สวยดีนะ
‎ว้าว สวยจังเลย
‎- [มีซู] ใช่ สวยสุดๆ ‎- โอ๊ย
‎- หนาวจังเลย เข้ามาข้างในเถอะ ‎- [มีซู] โอ้โฮ
‎- ว่าแล้ว ‎- [อึนจา] เรียบร้อย
‎- เอาอันนี้วางข้างๆ นะ ‎- [มีซู] อันนี้เหรอ
‎- ถ่ายรูปกันดีไหม ‎- [อึนจา] ใช่ นี่แหละ
‎- [มีซู] รูปเหรอ ‎- [ฮยอนอู] พวกเราสามคนไงล่ะ
‎เอาทุกอย่างเลย เค้กด้วยนะ
‎[มีซู] เฮ้ย เป็นความคิดที่ดีนะ
‎เธอน่าจะถ่ายรูปพวกนี้เอาไว้
‎[ฮยอนอู] ตั้งชื่อพวกมันด้วยดีไหม
‎[เสียงขำ]
‎[ฮยอนอู] เค้กบินเหมือนลูกเจี๊ยบ
‎[เสียงหัวเราะคิกคัก]
‎[ฮยอนอู] เค้กภาพร่างความทรงจำ
‎แล้วก็เค้กวันหนึ่งนานมาแล้ว
‎[อึนจา] นายพูดอะไรเนี่ย
‎[ฮยอนอู] มีรายการ ‎ประกวดร้องเพลงสิ้นปีนี้
‎น่าจะทำโดนัทแบบนี้ด้วยนะ
‎อ๋อ ถ้างั้นฉันจะเอาดาวติดไว้ ‎สำหรับคิมดงรยอลด้วยแล้วกัน
‎- [อึนจา] เอาสิ เอางั้นแหละ ‎- [มีซู] ขอชิมสักอันได้ไหม
‎[เสียงเพลงดังขึ้น]
‎[เสียงเครื่องเจาะทำงานดังลั่น]
‎[มีซู] ทำไมต้องเริ่มก่อสร้าง ‎ใกล้คริสต์มาสด้วยนะ
‎[มีซู] ปีก่อนๆ ‎เรามีเค้กไม่พอขายเลยนะเนี่ย
‎สร้างอพาร์ตเมนต์เล็กๆ น่ะ ‎เดี๋ยวก็คงมีลูกค้าเพิ่ม
‎[เสียงเพลงดังลั่น]
‎[อึนจาตะโกน] ‎นี่ เสียงดังไปแล้วนะ
‎[เสียงมอเตอร์ไซค์วิ่งผ่าน]
‎อ๋อ สวัสดีค่ะ
‎[เพื่อน 1] เฮ่เพื่อน ‎เมอร์รี่คริสต์มาสนะ
‎"เพื่อน" เหรอ
‎[เพื่อน 1] ใช่ แล้ว...
‎มาทำอะไรที่นี่
‎แล้วนายล่ะ
‎ฉันทำงานแถวนี้ ‎ฉันหนีออกจากบ้านนี่นา
‎[เสียงพ่นลมหายใจ]
‎- [เพื่อน 1] บ้าจริง หนาวชะมัดเลย ‎- อ๋อ...
‎[มีซู] รอเดี๋ยวนะ
‎ฉันจะอยู่ที่นี่สักพักน่ะ
‎[เพื่อน 1] อ๋อ
‎อยากทานกับนมไหมคะ
‎ไม่เป็นไรครับ
‎ผม...
‎น่าจะหนีออกจากบ้านตอนฤดูใบไม้ผลิ ‎แบบนี้ลำบากจัง
‎ผมเคยช่วยหมอนี่ไว้น่ะ
‎ผมเป็นคนเอาเขาออกจากคุกนะ
‎ตกใจเลยที่เจอที่นี่
‎ถ้าไม่ใช่เพราะฉันนะ นายเองก็คง
‎ได้ฉลองคริสต์มาสในคุกแน่ๆ เลย
‎[เสียงเพื่อน 1 หัวเราะ]
‎[เด็กอนุบาล] จิ๊บๆ
‎โอ้ นั่นไง
‎- [อึนจา] อ้าว ไงจ๊ะ ‎- [ครู] เป็ดน้อย สวัสดีค่ะ
‎- [อึนจา] เอาล่ะ เข้ามาเลย ‎- [ครู] เข้าไปเลยนะจ๊ะ
‎- [อึนจา] สวัสดีจ้ะ ‎- [เด็กหญิง] ค่ะ
‎- มาเร็วๆ เอาอันนั้นค่ะ ‎- เดี๋ยวจะให้หนูนะ อันไหนเหรอ
‎- [อึนจา] อันนี้เหรอจ๊ะ ‎- [เด็กชาย] นี่มีเม็ดช็อกโกแลตด้วย
‎น่ากินมากเลย
‎[เสียงบีบแตรย้ำสามครั้ง]
‎เขายังขับสกูตเตอร์นั่นอีก
‎โธ่เอ๊ย กี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย
‎ให้ฉันทักทายเขาก่อนสิ
‎- [เพื่อน 2] เจ้านี่มาตอนนี้เลยนะ ‎- [เพื่อน 1] เฮ้อ
‎[เพื่อน 3] ‎นายไม่ได้ติดต่อฉันนานเลยนะ
‎[เพื่อน 1] แล้วรู้ไหม ‎ว่ากี่โมงกี่ยามแล้ว
‎ปัดโธ่ มีคนบอกว่าอยู่ที่แยกอื่นน่ะ
‎ไม่ใช่ที่นี่ นายรู้จักเหรอ
‎[เพื่อน 1] รู้สิ ‎ฉันก็เลยมาที่นี่ทันกันหมด
‎- [เพื่อน 2] มีแต่นายที่มาช้า ‎- [เพื่อน 3] อะไรนะ
‎[เพื่อน 2] ไอ้โง่เอ๊ย
‎[เพื่อน 1] คุณป้าทำอะไรน่ะ ‎[เสียงเพื่อน 3 อุทานโมโห]
‎เอานี่แล้วไปซะ
‎- [เพื่อน 1] คือเรามา... ‎- [ฮยอนอู] เอ่อ...
‎[เพื่อน 1] มาช่วยเพิ่มยอดขายนะ
‎- ไม่ต้องช่วยหรอก ‎- [เพื่อน 1] หา
‎- ก็ได้ ไปคุยกันข้างนอกเถอะ ‎- คุณป้า ทำไมต้องคุยข้างนอกด้วยล่ะ
‎- [ฮยอนอู] ไปเถอะ ช่างเถอะ ‎- [เพื่อน 1] นี่ คุณป้า
‎ออกไปให้หมดเลย
‎(มีซูเบเกอรี่)
‎[ผู้ชาย] ไปๆ
‎ยัยป้า
‎ผมขอเบิกเงินล่วงหน้าได้ไหม
‎[เสียงเร่งเครื่องมอเตอร์ไซค์]
‎[เสียงถอนหายใจ]
‎[เสียงเปิดปิดเครื่องคิดเงิน]
‎[เพื่อน] เฮ้ย มาเร็ว
‎[เพื่อน 3] เอ้าเร็ว
‎[เสียงแตร] ‎[เพื่อน 3] รออยู่
‎พวกเขาไม่ใช่คนเลวหรอกครับ
‎[เพื่อน 3] เร็วสิ ‎[อุทานเซ็ง]
‎[เพื่อน 3] ไปแล้วนะโว้ย
‎- [เพื่อน 2] ไปสิไป ‎- [เพื่อน 3] เร็วสิเร็ว
‎- [เพื่อน 2] ไปเร็วไปกัน ‎- [เพื่อน 3] ไป
‎[ผู้ชาย] ไปไหนก็ไป โตแล้ว
‎[เสียงมอเตอร์ไซค์ ‎เร่งเครื่องห่างออกไป]
‎คิดว่าเขาจะกลับมาไหม
‎[อึนจา] อือ
‎คงงั้นแหละ
‎ดูเหมือนเขาจะไม่กลับมาเลยเนอะ
‎[อึนจา] อือ
‎เขาหล่อเกินไปนะ
‎ศูนย์
‎- เจ็ด ‎- ปัง
‎- [เพื่อน 2] เย่ ‎- [เพื่อน 1] เย่
‎- อะไรวะ ‎- [เพื่อน 2] เฮ้ย
‎- [เพื่อน 3] โอ้โฮ ปวดฉี่เว้ย ‎- [ฮยอนอู] อี๋
‎[เพื่อน 2] เฮ้ย ก็ไปฉี่สิ
‎- [เพื่อน 3] ปวดฉี่เว้ย ‎- ให้ชี้ไปที่ตัวคนเว้ย
‎- [เพื่อน 3] เฮ้ย ดื่มซิ ‎- ไม่ใช่ชี้มั่วๆ สุ่มๆ
‎- เข้าใจไหม ชี้ไปที่ตัวคนแบบนี้ ‎- [เพื่อน 2] เฮ้ยนี่พวกนาย หมดแก้ว
‎- [เพื่อน 3] เร็วสิ ‎- [เพื่อน 1] อย่าพูดลิ้นพันกันสิวะ
‎- เอ้า เอาไปดื่ม ‎- [เพื่อน 3] เจ้าพวกนี้นี่
‎- เร็วๆ สิ ‎- [เพื่อน 4] นั่นแหละ
‎[เสียงหัวเราะ]
‎[เสียงเพื่อน 3 อุทานเซ็ง]
‎[เสียงวางแก้วกระแทกโต๊ะ]
‎[เสียงรถยนต์เร่งเครื่องเข้ามาจอด]
‎[ผู้ชาย 1] ขอผ่านหน่อย
‎[ผู้ชาย 3] อูย หนาวชะมัด
‎อะไรกันวะเนี่ย นี่งานศพหรือไงเนี่ย
‎- เฮ้ย ไอ้ทุเรศนี่ ‎- [เพื่อน 2] เฮ้ย ใจเย็นๆ
‎[เพื่อน 1] ว่าไงนะ ‎เมื่อกี้แกพูดว่าไงนะ
‎[เพื่อน 2] ใจเย็น
‎[เพื่อน 1] ตอนเดินผ่านฉัน ‎แกพูดว่าไงนะ
‎- [ผู้ชาย 1] เฮ้ย อย่าๆ ไม่เอาๆ ‎- [เพื่อน 1] แกพูดว่าไง
‎- แกพูดบ้าอะไรวะ ‎- [ผู้ชาย 1] เฮ้ย บ้าเหรอ
‎- บ้าแล้ว ‎- [เพื่อน 1] บ้าเอ๊ย
‎- [เพื่อน 3] มาๆ โอน้อยออก ‎- [เพื่อน 2] โอน้อยออก
‎เย่ ฉันชนะแล้ว
‎[เสียงหัวเราะสนุกสนาน]
‎[เสียงโห่ร้องตะโกนสนุกสนาน]
‎- [เพื่อน 3] ส่งมาๆ ‎- [เพื่อน 2] นายนี่เก่งเหมือนกันนี่
‎[เสียงหัวเราะร้องตะโกนหยอกกัน]
‎[เพื่อน 3] เอ้า มาๆ
‎- [เพื่อน 2] มานี่ๆ ‎- [เพื่อน 4] ทางนี้
‎- [เพื่อน 2] นี่แน่ ‎- [เพื่อน 4] เฮ้ย...
‎[เสียงหายใจแรง]
‎[เสียงฮือฮา]
‎[เสียงหายใจสั่นเครือ]
‎[ผู้ชาย 1] เกิดอะไรขึ้น
‎- [ผู้ชาย 2] มีคนตกลงไป ‎- [ผู้ชาย 3] อะไรกันน่ะ เฮ้ย
‎[ผู้ชาย 4] หมอนั่นผลักเขา ‎หมอนั่นผลักเขา
‎ตายแล้ว แย่แล้ว
‎[ฮยอนอู] ปล่อยนะ บอกให้ปล่อยไง
‎[ผู้ชาย 5] เป็นบ้าอะไรขึ้นมาวะเนี่ย ‎ไอ้บ้าเอ๊ย
‎[ผู้ชาย 6] โทรเรียกตำรวจสิ ‎บอกให้เรียกตำรวจไง
‎เรียกตำรวจสิโว้ย
‎[ผู้ชาย 5] บ้าเอ๊ย
‎[ดนตรีเศร้า]
‎(ปิดชั่วคราว จะเปิดใหม่เร็วๆ นี้)
‎[ยูยอล] ใกล้จะสิ้นปีแล้วนะครับ ‎เราเลยมีคำอวยพรดีๆ กัน
‎อย่างเช่น "ขอให้สิ่งดีๆ ‎เกิดขึ้นในปีใหม่"
‎แต่ถ้าหากว่าแดดยังออกอยู่ตลอดเวลา
‎แถบนี้ก็จะกลายเป็นทะเลทรายครับ
‎หิมะและฝนทำให้ดินอุดมสมบูรณ์
‎ถ้าไม่มีพวกมัน ‎ไม้ผลก็จะโตไม่ได้ครับ
‎[โฆษก] ผลสำเร็จจากความมุ่งมั่น
‎ที่จะเอาชนะวิกฤตการเงิน ‎ทำให้ทั้งชาติรวมใจกันเป็นหนึ่ง
‎คุณอีฮีโฮ
‎ภรรยาคิมแดจุงที่ได้รับเลือกตั้ง ‎เป็นประธานาธิบดี...
‎[อาจารย์] บริษัทใหญ่ๆ ล่ะ ‎ไม่ได้เข้าเลยเหรอ
‎- ค่ะ ‎- [อาจารย์] เฮ้อ บ้าจริง
‎เกรดเธอก็ดีใช้ได้นะ
‎ผู้จัดการจัดจ้างจากทุกบริษัท ‎เคยต้องเรียงแถวมาหานักศึกษา
‎ปีนี้เป็นอะไรไปหนอ
‎[อาจารย์] มีสองที่ ‎ที่เธอเริ่มทำงานได้เลยนะ
‎ที่หนึ่งเธอเคยได้ยินชื่อ ‎บริษัทกวังจางใช่ไหม
‎อ๋อ พวกเขาทำอะไรคะ
‎แค่จดหมายข่าว เป็นพนักงานประจำนะ
‎พวกเขาจ้างปีละ 15 ล้านวอน
‎[อาจารย์] พวกเขาอยากได้ ‎คนเอกวรรณคดีจากเรา
‎- เธอต้องได้แน่ ‎- อ๋อ ค่ะ
‎อีกที่ก็...
‎[เสียงจิ๊ปาก]
‎เป็นงานพาร์ตไทม์ที่สถานีวิทยุ ‎สัญญาก็แค่สองเดือนเอง
‎[อาจารย์] อ๋อ ‎รายการวิทยุของยูยอลน่ะ
‎[เสียงมีซูและเพื่อนมีซูร้องเพลง]
‎[เสียงหัวเราะคิกคัก]
‎[มีซู] ถ้าได้ยินทำนองนี้ ‎แปลว่า 09:20 น. แล้ว
‎หลังจากนั้น ‎ก็อ่านสคริปต์ที่คนอื่นเขียน
‎แต่ก็ไม่ดีนักอะนะ
‎แล้วจะได้ยินเพลงประจำ ‎ของคิมกวังจินตอนสิบโมง
‎[เพื่อนมีซู] โธ่ น่าจะรับงาน ‎ที่สถานีวิทยุนะ
‎ก็ฉันไม่รู้เรื่องรายการวิทยุเลยนี่
‎- สวัสดีค่ะ ‎- [มีซู] สวัสดีค่ะ
‎[ถอนใจ] ‎ช่างเถอะ
‎ฉันจะฟังรายการที่ที่ปลอดภัยนะ
‎- [เพื่อนมีซู] ชิ ‎- [มีซู] อ๋อ เรื่องสำคัญ
‎ยูยอลเริ่มทำรายการ ‎วันที่ 1 ตุลาคม 1994 นะ
‎[ทั้งคู่หัวเราะคิกคัก]
‎[เพื่อนมีซู] นี่ อะไรกันเนี่ย ‎เธอจำได้ยังไงเนี่ย
‎นั่นสิเนอะ แค่ลืมวันนั้นไม่ลงน่ะ
‎[เสียงมีซูขำเบา]
‎ขอโทษนะ
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎เธอต้องได้งานมั่นคงนะ
‎"มั่นคง" เหรอ
‎ไม่อะ
‎"ปลอดภัย" ต่างหาก
‎นั่นสิ ฉันว่าปลอดภัยกว่า ‎งานพาร์ตไทม์ที่สถานีวิทยุเนอะ
‎ขอบใจนะ
‎[ดนตรีสงบผ่อนคลาย]
‎[อูชิก] บ้าจังที่มีใครก็ไม่รู้
‎เก็บของย้ายบ้านให้
‎บริการเก็บของย้ายบ้านเดี๋ยวก็เจ๊ง
‎พวกนั้นคิดแพงกว่าเราตั้งสามเท่าแน่ะ
‎ใครจะไปจ้างพวกนั้นล่ะ ปัดโธ่
‎[เสียงอูชิกถอนหายใจ]
‎การย้ายของทำให้ขนทุกอย่างได้เลยนะ
‎หา
‎[อูชิก] ถ้าให้คนอื่นขน ‎ขนาดจานขนม...
‎[อุทานออกแรง]
‎ส่งมาสิ หนักนะ
‎[อูชิก] แบบนั้นก็ไม่รู้เลย ‎ว่าอะไรอยู่ไหน
‎[ฮยอนอู] นั่นสินะ
‎[อูชิก] โอ้โฮ
‎[ฮยอนอู] ก็จริงนะ
‎เดี๋ยวนี้นาย ‎ไม่ค่อยเต็มใจตอบฉันเลยนะ
‎ฉันแน่ใจว่าได้ยินนาย ‎พูดอย่างน้อยห้าครั้งได้
‎นายน่ะ ต้องเป็นนายของตัวเองนะ
‎เพราะงั้นก็ควรย้ายของเองไงล่ะ หา
‎เอ้าๆ
‎เอานี่ เอาไปให้ร้านหนังสือคุณคิมนะ
‎- สองกองนี้เหรอ ‎- [อูชิก] ใช่
‎[อึนจา] มาแล้วค่ะ
‎มาแล้ว ฉันให้พิเศษเลยนะคะเนี่ย
‎อาหารพี่อร่อยมากเลย
‎[เสียงขำ]
‎- อร่อยที่สุดใช่ไหมล่ะ ‎- [มีซู] ค่ะ
‎- [ลูกค้า] เก็บเงินครับ ‎- [อึนจา] ค่ะ
‎[ลูกค้า] ครับ
‎[อึนจา] ทั้งหมด 9,000 วอนค่ะ
‎ค่ะ
‎[เสียงเหรียญกระทบกัน]
‎ฉันได้งานแล้วนะ
‎หือ จริงเหรอ
‎ฉันได้เขียนแล้วล่ะ
‎[เสียงอึนจาหัวเราะร่วน]
‎เจ๋งเป้ง
‎[เสียงอึนจาร้องดีใจ]
‎อุ๊ย ขอโทษนะคะ
‎[อึนจา] งั้นอีกสักปีรวยแล้วสิ
‎ก็เธอได้งานแล้วนี่นา
‎[มีซู] คงรวยไม่รู้เรื่องเลย
‎[เสียงอึนจาหัวเราะ]
‎[เสียงอึนจาผ่อนลมหายใจ]
‎[อึนจา] อร่อยจังเลย
‎อะไร
‎- พี่จ่ายค่าเทอมให้ฉันไม่ใช่เหรอ ‎- พอแล้ว ไม่ต้องหรอก
‎พอเลย
‎พี่น่ะเอาเงินที่ออมไว้ ‎มาจ่ายค่าเทอมให้ฉันใช่ไหม
‎เธอเหมือนครอบครัวฉันนะ
‎[เสียงอึนจาวางชามและอุทานตกใจ]
‎นี่... ‎[เสียงหัวเราะเบา]
‎ขอบคุณพี่นะ
‎ไม่เอาน่า
‎[อึนจาหัวเราะร่า] ‎นี่
‎- [มีซู] อะไรเนี่ย ‎- ไขมันสิ เอ้อ
‎- โธ่เอ๊ย ‎- พี่ต้องกินเยอะแน่เลย
‎นี่ ยัยหนูนี่
‎[เสียงอึนจาขำเบา]
‎- สวัสดีครับ ‎- [เจ้าของ] มาแล้วเหรอ
‎ครับ
‎(หนังสือมือสอง)
‎- [ฮยอนอู] กลับมาแล้วครับ ‎- อ้าว มาแล้วเหรอฮยอนอู
‎อูชิกบอกให้ผมเอามาให้น่ะครับ
‎อ๋อ ขอบใจนะ
‎สวัสดีครับ
‎อ๋อ จ้ะ
‎[เจ้าของ] ฮยอนอู ‎พาแม่ฉันกลับบ้านหน่อยสิ
‎[ยาย] ขอบใจนะ
‎กลางคืนยายตาฝ้าฟางหมดเลย
‎ถึงกลางวันจะเห็นทุกอย่างก็เถอะ
‎ครับ
‎จริงนะ ตอนกลางวันยายสายตาดีมาก
‎ครับ
‎[ยูยอล] คำถามก็คือ ‎หมูสามารถมองท้องฟ้าได้หรือไม่
‎[ผู้หญิง] แล้วทำไมหมู ‎ถึงจะมองท้องฟ้าไม่ได้ล่ะคะ
‎ก็แค่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ‎มันก็แค่นั้นเองนี่คะ
‎- ไม่เห็นจะผิดเลย ‎- [ยูยอล] ผิดครับ
‎เพราะหมูไม่สามารถเงยหน้าได้สูงจน
‎- ธงแดงๆ นั่นอะไรครับ ‎- [ยูยอล] มองฟ้าได้ครับ
‎- มันติดตรงคอมันน่ะครับ ‎- [ยาย] เขา...
‎[ยูยอล] ถ้าจะให้มันมองเห็น
‎- [ยาย] เขาจะสร้างอพาร์ตเมนต์ ‎- [ยูยอล] ท้องฟ้าได้เนี่ย ต้องนอน
‎- [ผู้หญิง] อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ‎- [ฮยอนอู] อ๋อ เหรอครับ
‎พวกมันจะเห็นท้องฟ้าได้ ‎คงต้องนอนลงก่อนสินะคะ
‎(มีซูเบเกอรี่)
‎(ขนมปัง)
‎แม่คะ
‎หนูได้งานแล้วนะคะ
‎[เสียงหมาเห่าดังอยู่ไกล]
‎รออีกหน่อยหนึ่งนะคะ
‎จนกว่าหนูจะกลับมาร้านนี้ได้อีก
‎[เสียงฝีเท้าเดินเข้ามา]
‎[ฮยอนอู] มีซู
‎ฮยอนอู
‎[ยาย] นั่นใครเหรอ
‎- [ฮยอนอู] เอ่อ... ‎- อ๋อ สวัสดีค่ะคุณยาย
‎- เธอ... ‎- [ยาย] อ๋อ
‎คือว่า เอ่อ...
‎- เออ ยายอยู่แถวๆ นี้ ‎- อ๋อ
‎- อ๋อ งั้นเหรอคะ ‎- [ยาย] อือ จ้ะ
‎[เสียงขำเฝื่อน]
‎ฉันต้องพาท่านกลับบ้านก่อน ‎เธอรอฉันก่อนได้ไหม
‎อ๋อ อ๋อได้สิ
‎- [ฮยอนอู] อย่าไปไหนนะ ‎- [มีซู] กลับบ้านปลอดภัยนะคะ
‎[เสียงฮยอนอูหอบ]
‎นายวิ่งมาเหรอ
‎อ๋อ เปล่าหรอก
‎[เสียงมีซูขำ]
‎สบายมาก
‎นายสบายดีหรือเปล่า
‎ฉันมีข่าวดีล่ะ
‎ฉันสอบทั่วไปผ่านแล้วนะ
‎จริงเหรอ
‎นายเรียนต่อจนได้
‎ดีใจจัง ภูมิใจจังเลย
‎ถ้าพี่อึนจารู้ต้องดีใจแน่
‎ตอนนี้พี่อึนจาทำร้านบะหมี่แล้วนะ
‎ฉันก็คิดถึงพี่อึนจานะ
‎อ๋อ ถ้าหากพรุ่งนี้นายพอมีเวลา
‎จะลองไปร้านบะหมี่ไหมล่ะ
‎[เสียงผ่อนลมหายใจ]
‎- พรุ่งนี้เหรอ ‎- [มีซู] อือ
‎[เสียงขำเฝื่อน]
‎ฉันจะเข้ากรมพรุ่งนี้น่ะ
‎อ้าว จริงเหรอ
‎- [มีซู] นายต้องเหนื่อยแน่เลย ‎- [ฮยอนอู] ไม่หรอก
‎[มีซู] นายไม่ต้อง ‎เดินไปส่งบ้านก็ได้นะ
‎[ฮยอนอู] เอ่อ ไม่เป็นไร
‎[เสียงมีซูหอบ]
‎[ดนตรีโรแมนติกดังแว่ว]
‎[มีซู] ตอนเช้าฉันคิดว่า ‎จะต้องเป็นวันธรรมดาๆ นี่ล่ะ
‎แต่ดันเป็นวันที่พิเศษมากจนได้
‎ไม่คิดเลยว่าได้เจอใครสักคนอีกครั้ง ‎จะตื่นเต้นขนาดนี้
‎[เสียงทั้งคู่ขำเบา]
‎[มีซู] ที่นี่แหละ ฉันอยู่นี่
‎- ตึกนี้เหรอ ‎- ใช่
‎โอเค
‎เอ่อ คือว่า...
‎เอ่อ ขอบใจนะที่เดินมาส่งน่ะ
‎อ๋อ
‎ไม่เป็นไร
‎ฉันดีใจมากนะที่วันนี้เจอเธอ
‎เหมือนกันนะ
‎งั้น...
‎ดูแลตัวเองในกรมด้วยนะ
‎[ฮยอนอู] อือ
‎[มีซู] อือ
‎บาย
‎[เสียงเดินขึ้นบันได]
‎[เสียงฮยอนอูผ่อนลมหายใจและสูดปาก]
‎[เสียงปิดประตู]
‎นี่ ฮยอนอู
‎[เสียงผ่อนลมหายใจ]
‎ฉันต้องตื่นเต้นแน่เลย ‎ถึงเขียนหมายเลขผิด
‎หมายเลขเหรอ
‎ใช่ หมายเลขนักศึกษา ‎เหมือนเลขประกันสังคมน่ะ
‎[เสียงปลอดล็อก]
‎อ๋อ ได้ตัวเลขจากโรงเรียน
‎ก็...
‎ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก
‎หนาวล่ะสิ
‎รอตรงนี้แป๊บหนึ่งนะ
‎อย่าเพิ่งเข้ามาจนกว่าฉันจะบอกนะ
‎ได้สิ
‎[เสียงอุทานกระวนกระวายเบา]
‎[มีซู] เข้ามาสิ
‎[เสียงมีซูหอบ]
‎เข้ามาเลย
‎[เสียงขำ]
‎มีแค่นี้ล่ะ
‎[เสียงทั้งคู่อุทานตกใจ]
‎[มีซู] หา...
‎เป็นอะไรไหม
‎เอ่อเดี๋ยว ทำไมนะ ‎ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ
‎- ขอบใจนะ ‎- [มีซู] คือมัน...
‎- นี่ เดี๋ยว... ‎- [ฮยอนอู] ฉันทำเอง
‎เอาอันใหม่ไหมล่ะ หา
‎ช่างมันเถอะ ไว้ค่อยเช็ดต่อทีหลัง
‎[เสียงหัวเราะ]
‎[เสียงหัวเราะโล่งอก]
‎[เสียงมีซูอุทานออกแรง]
‎[มีซู] โอ๊ย เป็นผ้าห่มฤดูร้อน ‎แต่ก็หนักอยู่ดีนะเนี่ย
‎โอ๊ย ไม่นะ โอ๊ะ...
‎[เสียงฮยอนอูอุทานตกใจ]
‎เดี๋ยวสิ
‎[หัวเราะ] ‎ขอโทษที โทษทีนะ
‎- เป็นอะไรไหม ‎- [ฮยอนอู] ไม่เป็นไร
‎[มีซู] เป็นอะไรหรือเปล่า
‎ก็ไม่รู้ว่านายอยู่ข้างหลังน่ะ
‎ฮยอนอู เปลี่ยนเสื้อผ้าหรือยัง
‎เรียบร้อย
‎[ฮยอนอู] อ๋อ
‎[หัวเราะชอบใจ] ‎ใส่เสื้อพี่อึนจาพอดีเลย
‎พี่อึนจา... ‎[เสียงมีซูหัวเราะร่า]
‎เสื้อพี่อึนจาเหรอ
‎ขอโทษนะ ขอโทษ
‎[เสียงหัวเราะชอบใจ]
‎ให้ตายสิ
‎มีอะไร ข้างหลังนายมีอะไรเหรอ
‎- [ฮยอนอู] อ๋อ ‎- ให้ฉันดูให้นะ
‎[เสียงอุทานแปลกใจ]
‎[เสียงมีซูเป่าลม]
‎[มีซู] เรียบร้อย
‎[มีซู] นี่ ฮยอนอู
‎หลับแล้วเหรอ
‎[ฮยอนอู] ยังหรอก
‎[ดนตรีสงบปนเศร้า]
‎[มีซู] ตอนนั้น
‎ฉันคิดว่า
‎นายน่ะคงจะไม่มีวัน
‎กลับมาแล้วซะอีก
‎ฉันรอนายนะ
‎[ฮยอนอู] ตอนนั้น...
‎วันนั้น
‎เราดันไปมีเรื่องกับคนเมาน่ะสิ
‎ตอนนั้นฉันอยู่กับแทซอง
‎ฉันเลยโดนถอนทัณฑ์บนน่ะ
‎แล้วก็...
‎[เสียงถอนหายใจ]
‎ต้องกลับเข้าไปสถานพินิจอีก
‎ฉันอยากกลับไปร้านเบเกอรี่นะ
‎มากๆ เลย
‎ฮยอนอู
‎[มีซู] หลับฝันดีนะ
‎[ฮยอนอู] เช่นกัน
‎[เสียงเอฟเฟกต์เปิดเครื่อง]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงพิมพ์คีย์บอร์ด]
‎(ชอลเลียน)
‎(ใส่ชื่อผู้ใช้ที่ต้องการใช้)
‎(ดูบู1001)
‎(ใส่รหัสผ่าน)
‎(ใส่รหัสผ่านอีกครั้ง)
‎(ใส่ชื่อภาษาเกาหลีหรือชื่อในวงการ)
‎(ชาฮยอนอู)
‎[เสียงกดเมาส์]
‎[มีซู] ฉันคงประหม่าแน่ ‎เพราะเป็นวันแรก
‎ฉันกังวลทั้งวันเลย
‎[ฮยอนอู] เหมือนกันแหละ
‎[มีซู] เอ้า
‎อีเมลแอดเดรสของนายที่ฉันสร้างให้นะ
‎- [ฮยอนอู] ดีจัง ‎- [มีซู] ฉันว่านายน่าจะใช้เป็นแหละ
‎เช็กอินบ็อกซ์ตอนฉันอีเมลหานะ
‎แล้วก็อย่าลืมเขียนตอบฉันบ้างล่ะ
‎- ติดต่อกันแบบนี้นะ ‎- [ฮยอนอู] อือ
‎[ฮยอนอู] ฉันจะมาหาเธอนะ
‎[มีซู] ได้สิ ฉันน่ะ
‎จะรอนายนะ
‎[เสียงมีซูผ่อนลมหายใจ]
‎[ดนตรีหวานซึ้งปนเหงา]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงเครื่องจักรทำงาน]
‎- [มีซู] สวัสดีค่ะ ‎- สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยครับ
‎- คือวันนี้... ‎- [อึนซู] อ๋อ
‎- คิมมีซูเหรอ ‎- ค่ะ
‎อ๋อ สวัสดีครับ ยินดีที่ได้เจอนะครับ
‎- [มีซู] ยินดีที่ได้เจอนะคะ ‎- ผมควอนอึนซู ฝ่ายบัญชีนะ
‎- อ๋อ สวัสดีค่ะ ‎- แล้วนี่ก็คิมฮยอนซุก
‎- [อึนซู] เธอจะสอนงานให้คุณน่ะ ‎- อ๋อ ขอบคุณค่ะ
‎- [อึนซู] คุณฮยอนซุก ‎- คะ
‎[อึนซู] สอนงานให้เธอด้วยนะครับ
‎ค่ะ ได้ค่ะ ได้ๆ
‎- [อึนซู] ไปหาเธอเลยครับ ‎- เอ่อ ค่ะ
‎อันนี้เอาใส่หูนะ
‎(ดูบู1001แอดชอลดอตคอม)
‎[เสียงหายใจเฮือก]
‎[เสียงอุทานตกใจ]
‎ฉันดันลืมเขียนรหัสผ่านน่ะ
‎โอ๊ย ได้ยังไง ‎[เสียงกระแอม]
‎ไม่ต้องใส่ทันทีหรอกน่า
‎คะ
‎[ผู้หญิง] ฉันหมายถึงที่อุดหูน่ะ
‎อ๋อ ค่ะ
‎[เพลง "First Love" โดย Youyeol]
‎โอ๊ย
‎♪ ตอนที่ความเหงาฉันทวีขึ้น ♪
‎♪ เท่าที่เงาฉันได้ใหญ่โตขึ้น ♪
‎♪ ความหลังของฉันเอง ♪
‎♪ พาฉันไปยังที่นั่น ♪
‎(เศรษฐกิจ)
‎- ♪ ที่นั่นฉันพบเธอ ♪ ‎- [เสียงรถเมล์] สถานีสถาบันสอนภาษา
‎- พาโกด้า สถานีต่อไป... ‎- ♪ ภาวนาจะได้อยู่กับเธอ ♪
‎ต้องลงป้ายนี้ใช่ไหมคะ ค่ะ
‎♪ และอยู่ด้วยกันจนวาระสุดท้าย ♪
‎♪ ทำไมฉันไม่เคยได้ยิน ♪
‎♪ ข่าวคราวจากเธอเลย ♪
‎♪ เธออาจจะอยู่ไกลเกินไป ♪
‎♪ ริมชายน้ำ ยามตะวันลับ ♪
‎♪ ความทรงจำเก่าๆ ของเรายัง... ♪
‎[ยูยอล] พร้อมกับฉันคนเก่าที่ขี้อาย
‎♪ พร้อมกับฉันคนเก่าที่ขี้อาย ♪
‎[ยูยอล] ที่ได้แต่แอบมองเธอ
‎"คุณยูคะ ฉันโดนัทค่ะ
‎ฉันส่งจดหมายมา
‎เพราะไปพบเต้าหู้ไม่ได้
‎ถึงเขาจะมาหา
‎ทุกครั้งที่ฉันกลับค่ะ
‎ฉันกำลังจะย้ายบ้าน
‎ฉันพูดขณะรู้สึกอบอุ่นในหัวใจค่ะ
‎ฉันส่งอีเมลไปยังบัญชีที่ ‎เขาเช็กไม่ได้มาตั้งหลายวันแล้วค่ะ"
‎[เสียงถอนหายใจ]
‎"รหัสผ่าน
‎คือหมายเลขนักศึกษาฉันนะ นายเต้าหู้"
‎[ยูยอลขำ] ‎รู้สึกว่า
‎- จะเขียนเป็นรหัสนะครับ ‎- [มีซู] สวัสดีฮยอนอู
‎ตอนเจอนายครั้งล่าสุดน่ะ ‎ฉันจมูกแดงเพราะอากาศหนาว
‎แต่ตอนนี้เข้าฤดูร้อนเต็มตัวแล้วนะ
‎ต้นแปะก๊วยที่ปลูกไว้ริมถนนน่ะ
‎เริ่มโตขึ้นมากแล้วนะ
‎แต่ยังจำต้นแปะก๊วย ‎ที่อยู่ตรงข้ามปั๊มน้ำมันได้ไหม
‎[มีซู] ได้ยินว่าทหารชอบหน้าร้อน ‎มากกว่าหน้าหนาวนี่นา
‎- ♪ น้ำตาที่ฉันเสียไป ♪ ‎- [มีซู] นายสบายดีหรือเปล่า
‎- ♪ ในวันที่เราเลิกรา ♪ ‎- [มีซู] วันนี้ฉันเขียนอีเมลอีกฉบับ
‎- หวังว่านายจะได้รับสักทีหนึ่งนะ ‎- ♪ อาจกลายเป็นคลื่นในมหาสมุทร ♪
‎♪ ทำไมฉันไม่ได้ยิน ♪
‎(ยังไม่ได้อ่าน)
‎♪ เธออาจจะอยู่ไกลเกินไป ♪
‎(มีซูเบเกอรี่)
‎[ยูยอล] จะมีสิ่งประดิษฐ์แบบไหน ‎ที่เราจะได้เห็น
‎ในศตวรรษที่ 21 ครับ
‎โทรทัศน์ แล้วก็อินเทอร์เน็ต
‎ยุคนี้คือยุคโทรศัพท์กล้องดิจิทัล
‎สำหรับคอมพิวเตอร์ ซอฟต์แวร์ ‎และการสื่อสารครับ
‎มีการจัดแสดงอุปกรณ์รุ่นใหม่ ‎ที่ศูนย์การสื่อสารระหว่างประเทศ
‎เรียกว่าโทรศัพท์กล้องดิจิทัลครับ
‎มันก็คือโทรศัพท์มือถือ ‎ที่มีกล้องดิจิทัลครับ
‎โทรศัพท์กล้องนี้จะทำให้เราถ่ายภาพ
‎โดยไม่ต้องพกกล้องเลยครับ
‎น่าทึ่งใช่ไหมล่ะครับ
‎ภาพถ่ายใบแรกที่คุณอยากถ่าย ‎ด้วยกล้องมือถือนี้
‎คือภาพอะไรเหรอครับ
‎(สำนักงานอสังหาริมทรัพย์มยองจิน)
‎[ดนตรีสงบผ่อนคลาย]
‎(ชอลเลียน)
‎[เสียงถอนใจ]
‎[เสียงกดเมาส์]
‎[ฮยอนอู] นี่มีซู ฉันฮยอนอูไง
‎ฉันคิดรหัสผ่าน
‎ออกแล้วล่ะ
‎เธอคงประหลาดใจ ฉันไปหาเธอที่บ้าน
‎แต่เขาบอกว่า
‎เธอย้ายไปแล้ว
‎ขอโทษนะครับ
‎ห้องนั้นว่างไหมครับ
‎[ฮยอนอู] เออนี่ เธออาจสงสัย ‎ว่าคิดรหัสผ่านออกได้ไง
‎[ผู้ชาย] เอ่อ นี่ครับ ‎นี่คือที่อยู่นะครับ
‎ตรงนี้ นี่ๆ
‎เอ่อ แล้วรหัสผ่านประตูล่ะครับ
‎รหัส 262670 ค่ะ
‎- [ผู้ชาย] เอ่อ 262670 นะ ‎- [ผู้หญิง] ใช่ 670
‎- [ฮยอนอู] สิ่งที่ฉันทำก็คือ... ‎- เอ่อ ขอโทษนะครับ
‎นี่คือรหัสประตู ‎ของผู้เช่าคนก่อนเหรอครับ
‎ไหนครับ โอ้ น่าจะใช่นะครับ
‎[ฮยอนอู] เอาไว้เดี๋ยวฉันค่อยบอก
‎ตอนเจอเธอนะ
‎มีข่าวมาเซอร์ไพรส์เธอด้วยล่ะ
‎ขอโทษนะครับ ขอใช้คอมพิวเตอร์นะครับ
‎(ชอลเลียน)
‎[เสียงพิมพ์คีย์บอร์ด]
‎[เพลงเกี่ยวกับ ‎การสารภาพรักของหญิงสาว]
‎[เสียงลงชื่อเข้าใช้]
‎[อุทานประหลาดใจ]
‎[เสียงร้องดีใจและชะงัก]
‎เย่ ได้แล้ว
‎(เป็นยังไงบ้างฮยอนอู)
‎[เจ้าของ] ทำไมมาหลับตรงนี้ล่ะ ‎ขึ้นได้แล้ว ไป
‎[มีซู] ประทับใจจัง ‎ที่นายคิดรหัสผ่านออกจนได้
‎ฉันเคยส่งเรื่องไปที่มิวสิกอัลบั้ม ‎ของยูยอลด้วยนะ
‎เพื่อบอกรหัสผ่านให้นาย
‎ขอเบอร์นายหน่อยสิ
‎ฉันจะโทรหานาย ‎ช่วงเที่ยงถึงบ่ายวันพรุ่งนี้นะ
‎[แทซอง] ทำอะไรอยู่เหรอ
‎นี่ ใช่จริงๆ เหรอ มีคนจ้างเราทำเหรอ
‎นี่ ทำตัวตามสบาย เดินให้ทั่วๆ สิ
‎ฉันก็ทำอย่างนั้นอยู่แล้วนี่
‎ทำดีแล้วครับ
‎[เสียงสัญญาณรอสาย]
‎[เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์]
‎[ฮยอนอู] ฮัลโหล
‎[มีซู] ฮยอนอู
‎อ๋อ ฉันเอง
‎สบายดีไหม
‎[ฮยอนอู] ก็อย่างที่รู้แหละ ‎ฉันทำงานหนักน่ะสิ
‎[เสียงหัวเราะคิกคัก]
‎[มีซู] ยังร่าเริงเหมือนเดิมเลยนะ
‎แค่ได้ยินเสียงนาย ‎วันนี้ก็สดใสแล้วล่ะ
‎[ฮยอนอู] มีซู
‎คิดถึงเธอจัง
‎[ผู้ชาย] โทษทีนะ โทษที ‎เดี๋ยวพวกเรา...
‎เธอยังทำงานที่นั่นเหรอ
‎[มีซู] ก็อย่างนั้นล่ะ
‎นายคิดว่าฉันทำงานอะไรเหรอ
‎เธอทำตามที่เธอต้องการใช่ไหม
‎[ฮยอนอู] พี่อึนจาเคยพูดอยู่ทุกวัน ‎ว่าเธอเขียนเก่งจะตาย
‎ก็เรียกได้ว่าเกี่ยวข้องกันน่ะ
‎[มีซู] เดี๋ยวจะโทรหาใหม่ ‎ราวหกโมงเย็นนะ
‎อ๋อ ก็ได้ งั้น...
‎[ฮยอนอู] จะรอเธอโทรมา ‎ตอนหกโมงเย็นนะ
‎ค่ำนี้มาเจอกันเถอะ
‎- [มีซู] ไว้ตอนเย็นคุยกันใหม่นะ ‎- ดีเลย
‎[เพลงหยุด]
‎[เสียงสัญญาณรอสาย]
‎[เสียงระบบอัตโนมัติ] ‎หมายเลขที่คุณเรียก
‎ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ค่ะ
‎กรุณาฝากข้อความ ‎หลังจากได้ยินเสียงสัญญาณ
‎[เสียงกระแทกหูโทรศัพท์]
‎[เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์]
‎[เสียงสัญญาณรอสาย]
‎[เสียงระบบอัตโนมัติ] ‎หมายเลขที่คุณเรียก
‎ไม่สามารถติดต่อได้...
‎[เสียงกระแทกหูโทรศัพท์]
‎[เสียงถอนหายใจ]
‎[เสียงฟาดแฟ้มลั่น] ‎[ตำรวจ 1] ดูนี่สิ
‎คุณครับ
‎เงียบๆ หน่อยครับ
‎[ตำรวจ 1] คุณหอบเงินค่าสมาชิกหนีไป ‎ซึ่งคิดเป็นคนละสี่ล้านวอน
‎แล้วมีสมาชิกกว่าร้อยคนเลย โอ้โฮ
‎เดี๋ยวนี้สโมสรฟิตเนส ‎เปลี่ยนชื่อเยอะนะ
‎[ตำรวจ 1] เพื่อรับสมาชิกใหม่ ‎แล้วก็ต้มตุ๋นคนอื่นได้
‎ก็บอกแล้วไงครับ ‎ว่าเราไม่รู้เรื่องอะไรด้วย
‎[แทซอง] เราทำงานพาร์ตไทม์หมดแหละ
‎คือว่า... ‎[กระแอม]
‎ผมไม่รู้เรื่องจริงๆ นะครับ
‎[อึกอัก] ‎ตอนทุกคนทะเลาะกัน
‎ผมให้คนอื่นชกโดยไม่ตอบโต้เลยครับ
‎แล้วผมเรียนมหาวิทยาลัยแล้วนะครับ
‎- [ฮยอนอู] ผมไม่ได้ทำอะไรผิด... ‎- ไม่ได้ยินเลย ว่าไงนะ
‎[ตำรวจ 2] นี่ เข้าใจแล้วครับ
‎ช่วยเบาเสียงลงหน่อยครับ
‎[เสียงไซเรนรถตำรวจ]
‎[เสียงถอนหายใจ]
‎- [เพื่อน 1] ฮยอนอู ‎- ฮยอนอู
‎- เฮ้ย ยอดเลย
‎- นี่ เฮ้ย ไปกินเหล้ากัน ‎- [เพื่อน 2] เฮ้ย
‎จะไปไหนเล่า เฮ้อ
‎[เพื่อน 1] เฮ้ย
‎ขอบใจนะเว้ยที่ช่วยเรื่องนี้
‎นี่ ฉันก็แค่พยายามช่วยนายนะเว้ย
‎- [เพื่อน 1] ใช่เลย ‎- เออ ขอบใจมากนะ
‎แทซองช่วยนายเต็มที่เลยนะ
‎เขาน่ะหางานให้นาย ‎นายจะได้มีเงินใช้ไงเล่า
‎ไปกินเหล้าด้วยกันเถอะน่า นะ
‎นั่นสิ
‎[ตะโกน] ‎ทำตัวดีๆ กันบ้างได้ไหมเล่า
‎[เพื่อน 3] เฮ้ย ‎แทซองไม่ได้จงใจทำสักหน่อย
‎นายจะชิ่งพวกเรางั้นสิ หา
‎- [เพื่อน 1] เฮ้ย ฮยอนอู ‎- [เพื่อน 3] ฮยอนอู
‎- เอาจริงสิ ‎- [เพื่อน 1] เฮ้ย
‎ไปกินเหล้ากันเถอะ
‎ฮยอนอู เฮ้ย
‎- ฮยอนอู ‎- [เพื่อน 3] เสียใจไม่รู้นะ
‎(มีซู ขอโทษที่ก่อนหน้านี้ ‎ไม่ได้รับโทรศัพท์เธอ)
‎(ความจริงแล้ว ‎ถึงจะไม่ใช่ความผิดฉัน...)
‎[เสียงกระจกแตกและผู้หญิงกรีดร้อง]
‎- [ผู้หญิง] เกิดอะไรขึ้น ‎- [ตำรวจ 1] มานี่
‎- [ตำรวจ 2] คุณๆ ‎- [ผู้หญิง] เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‎- ตายแล้ว ว้ายตายแล้ว ‎- [ตำรวจ 1] เอาล่ะ
‎จับไว้อย่าให้หนี
‎(มีซู ขอโทษที่ก่อนหน้านี้ ‎ไม่ได้รับโทรศัพท์เธอ)
‎[ดนตรีหดหู่]
‎(มีซู)
‎[เสียงถอนหายใจ]
‎(มีซู)
‎(ปิด)
‎(เวลาใช้งานทั้งหมด ‎43 นาที 33 วินาที)
‎[มีซู] ต้องเกิดเรื่องแน่ๆ เลย
‎แต่ก็รู้สึกขอบคุณนะ
‎ที่ไม่ได้ข่าวนายเลย
‎บอกตรงๆ ‎เดี๋ยวนี้ฉันรู้สึกเหมือนคนขี้แพ้
‎ฉันไม่ค่อยมีอารมณ์ไต่ถามนาย
‎และหัวเราะกับนายมานานแล้ว
‎ฉันเกลียดตัวเองจัง
‎ฉันไม่อยากให้ใครมองฉันด้วยซ้ำ
‎ฉันเศร้า
‎[เสียงสะอื้น]
‎[มีซู] ฉันเลือกของฉันเองทั้งหมด ‎แล้วฉันจะกังวลไปทำไม
‎[เสียงพิมพ์คีย์บอร์ด]
‎[มีซู] ระยะนี้มีเรื่องเดียวเท่านั้น ‎ที่ทำให้ฉันสุขใจ
‎คือที่นายคิดรหัสผ่านออกยังไงล่ะ
‎เพราะนายฉันถึงหัวเราะได้
‎ฮยอนอู ติดต่อฉันตอนมีเรื่องดีๆ นะ
‎ฉันก็จะทำอย่างนั้นเหมือนกันล่ะ
‎[เสียงกดเมาส์]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงนกร้อง]
‎[เสียงลมพัดอ่อน]
‎[ดนตรีผ่อนคลาย]
‎♪ ทำไมการเริ่มต้นวันใหม่ ‎ถึงได้ยากเหลือเกิน ♪
‎♪ เริ่มต้นง่ายๆ ‎ด้วยกาแฟสักถ้วยดีไหม ♪
‎♪ กาแฟหอมกรุ่นสักถ้วย ‎ที่ช่วยปลุกฉัน ♪
‎♪ กลิ่นดอกฟรีเซีย ‎ตอนฉันเดินผ่านประตู ♪
‎♪ มิวสิกอัลบั้มของยูยอล ♪
‎[ยูยอล] ไหนๆ วันนี้ก็อากาศดีครับ
‎เรามาลองสนองความอยากรู้ ‎อยากเห็นกันดีไหมครับวันนี้
‎ในช่วงนี้
‎เรามารู้จักหนังสือเล่มหนึ่ง ‎พร้อมผู้ประพันธ์ครับ
‎คุณจองซูมัน ผู้ประพันธ์หนังสือ ‎"ผู้คนทรงเสน่ห์
‎และการเดินทางของพวกเขา" ‎อยู่ในสตูดิโอกับเราครับ
‎- สวัสดีครับ ‎- [ซูมัน] สวัสดีครับ
‎ผมจองซูมัน ผู้ประพันธ์หนังสือ ‎"ผู้คนทรงเสน่ห์...
‎- มีซู เธอพูดตรงนี้ได้นะ ‎- และการเดินทางของพวกเขา" ครับ
‎- [ยูยอล] คุณประหม่านิดๆ นะครับ ‎- หา
‎[ขำ] ‎อย่าโง่หน่อยน่า
‎แต่ว่าคิดว่าเราพูดอะไรตรงนี้ ‎ก็จะถูกบันทึกด้วยน่ะ
‎เพื่อนเธอใสซื่อจัง
‎[ยูยอล] มาพูดถึงหนังสือของคุณ
‎- ฉันไม่เคยคิดจริงๆ นะ ‎- [ยูยอล] "ผู้คนทรงเสน่ห์...
‎และการเดินทางของพวกเขา"
‎ว่าจะต้องจัดรายการในสตูดิโอ ‎ที่ไม่เห็นข้างนอกเลย
‎ฉันคิดว่าเขาจะมองไปนอกหน้าต่าง
‎เฝ้าสังเกตทุกรายละเอียด ‎ของวิวข้างนอกซะอีก
‎[ซูมัน] ก่อนอื่นผมต้องขอบคุณ
‎- ผู้อ่านที่สนใจหนังสือของผมเล่มนี้ ‎- เดี๋ยวฉันแจกเลยนะ
‎[ซูมัน] ผมตั้งใจ ‎เขียนเรื่องราวของ...
‎ดูหน่อยนะคะ
‎นี่ค่ะ
‎[จงอู] โอ้โฮ เธอกลับมาแล้ว เข้ามาสิ
‎- เตรียมการสำหรับหนังใหม่ที่จะมา ‎- สวัสดีค่ะ
‎- [จงอู] เป็นไงล่ะ หือ ‎- มีซู
‎โอ้ ดีจังเลย ถ้าผ่านมาก็แวะมาบ้างนะ
‎- คุณจองนี่ฟังดูประหม่ามากเลยนะ ‎- [จงอู] เอาล่ะ
‎เดี๋ยวไปหาอะไรกินกันด้วยนะ
‎[ผู้หญิง] เขาทำให้ฉัน ‎ประหม่าไปหมดเลยล่ะ
‎นั่นสิคะ
‎[เสียงกระแอม]
‎[ผู้ชาย] อ๋อ ใช่ๆ
‎โอเคพี่
‎นี่...
‎- ได้ถ่ายรูปไว้บ้างไหม ‎- เอ่อ ถ่ายแล้วค่ะ
‎โอ้ แล้วแม่ผม ‎ไม่ได้บุกมาที่บ้านเมื่อเช้านี้เหรอ
‎ผมน่าจะไปสถานีเลยนะ ‎[เสียงมีซูขำ]
‎- ดูด้วยนะว่าจะสัมภาษณ์ได้เพิ่มไหม ‎- ได้ค่ะ ได้
‎- พูดจริงนะ ‎- [มีซู] ค่ะ
‎- เดี๋ยวแจกโบนัสให้ ‎- ค่ะ
‎อย่าดีแต่พูดล่ะ
‎[จงอู] คุณเอาแต่บอกว่า "ค่ะ"
‎ตามสบายนะ
‎[ผู้หญิง] ค่ะ แล้วเจอกันค่ะ
‎ว่าแต่ใครย้ายขึ้นไปที่ว่างข้างบนน่ะ
‎[ผู้หญิง] ก็ไม่แน่ใจนะ
‎พวกเขาทำหนังหรืออะไรพวกนั้นน่ะ
‎เจ้านายรู้จักคนหนึ่งแหละ
‎อ๋อ
‎เป็นนักศึกษา ‎ที่ทำโปรเจกต์สร้างสรรค์น่ะนะ
‎แบบว่าเป้าหมายก็คือ ‎ทำความฝันให้เป็นจริงไง
‎[ผู้หญิง] ทุกคนหมกมุ่นเรื่องนี้ ‎ตั้งแต่เวิลด์คัพเลยสินะ
‎[เสียงผู้หญิงขำ]
‎[ผู้หญิง] น่าอิจฉาจังเลย
‎[เสียงมีซูขำเบา]
‎(หนุ่มศตวรรษที่ 20)
‎ทำอะไรอยู่คะ
‎[จงอู] อ๋อ รอคุณอยู่ไงล่ะ ‎[เสียงทั้งคู่ขำ]
‎[มีซู] มีเรื่องดีๆ เหรอคะ
‎อ๋อ มีจริงล่ะ ขึ้นมาสิ
‎- ไม่เอาหรอก ระวังนะคะ ‎- ไม่เป็นไรหรอกน่า
‎[เสียงมอเตอร์ไฟฟ้า]
‎ผมต้องพาคุณไปที่ไหนสักแห่ง
‎มาสิ
‎[เสียงแตรรถดังอยู่ไกลๆ ]
‎(ศูนย์หนังสือคโยโบ)
‎[จงอูเลียนเสียงฉาบเป็นจังหวะ]
‎[อุทานตกใจ]
‎[เสียงหัวเราะเบา]
‎- เห็นไหม ‎- [มีซู] อะไรคะ
‎[จงอู] อ้าว ไม่เห็นเหรอ
‎[เสียงสูดหายใจลึก]
‎(ผู้คนทรงเสน่ห์ ‎และการเดินทางของพวกเขา)
‎[น้ำเสียงตื่นเต้น] ‎อันดับหก
‎หนังสือที่เราตีพิมพ์ ‎ได้อันดับหกเลยนะ
‎[เสียงหัวเราะดีใจ]
‎ยินดีด้วยนะคะเจ้านาย
‎ไม่เอาน่า แค่นั้นเองเหรอเนี่ย หา
‎คุณเครียดจนทำแบบเหมือนกับว่า ‎โลกกำลังจะแตกเลย
‎ดีใจแค่ไหน ระบายออกมาเลย
‎[เสียงตะโกนลั่น]
‎หนังสือที่ฉันตีพิมพ์ได้ที่หกเลยนะ
‎เจ๋งไปเลย
‎[เสียงจงอูอุทานสะใจ]
‎สุดยอด ‎[หัวเราะสะใจ]
‎- สุดยอดเลย ‎- [จงอู] สุดยอดเลย
‎สุดยอด ‎[เสียงจงอูโห่ร้อง]
‎- ได้ที่หกเลยนะ เย่ ‎- เย่
‎[เสียงทั้งคู่หัวเราะชอบใจ]
‎เก่งมากนะ
‎[เสียงมีซูผ่อนลมหายใจ]
‎[เสียงเปิดคอมพิวเตอร์]
‎[ดนตรีสดใส]
‎[ยูยอล] แสงแดดสาดส่อง ‎ผ่านหน้าต่างบานใหญ่
‎ดูช่างกล้าแกร่ง
‎แต่ก็อ่อนโยนไปพร้อมๆ กัน
‎แสงแดดระยิบระยับ
‎ที่ส่องจากฟากฟ้า
‎ส่องมาที่โต๊ะผมในตอนนี้
‎สะท้อนใบไม้สีเขียว ‎ในสวนยออีโดด้วยครับ
‎คุณรู้สึกถึงความงาม ‎เกินห้ามใจนี้ไหมครับ
‎เขาคงมีหน้าต่างแล้วล่ะมั้ง
‎[ยูยอล] วันนี้ ‎วันแห่งประวัติศาสตร์ครับ
‎ตั้งแต่วันนี้ มิวสิกอัลบั้มของยูยอล
‎- [ผู้หญิง] อรุณสวัสดิ์ค่ะ ‎- [ยูยอล] จะออกอากาศจากสตูดิโอเปิด
‎- อรุณสวัสดิ์ค่ะ ‎- [ยูยอล] ที่มองเห็นสวนยออีโด
‎ที่เขียวขจี
‎วันนี้ผมคงตั้งสมาธิ ‎กับรายการยากหน่อยนะครับ
‎เพราะผมสนใจแต่มองไปข้างนอกหน้าต่าง
‎มาเริ่มมิวสิกอัลบั้มของยูยอล ‎ประจำวันที่ 1 สิงหาคม กันครับ
‎[เสียงดนตรีขุ่นมัวลง]
‎[จงอู] ตอนผมเริ่มตั้งบริษัทนี้
‎ผมก็แค่รวบรวมคน ‎แล้วก็เริ่มทำงานเพื่อความสนุกนะ
‎แต่ผมก็สามารถตีพิมพ์ ‎หนังสือขายดีได้ในเวลาแค่สองปี
‎โชคดีเป็นบ้าเลย
‎[เสียงทุกคนหัวเราะ]
‎ดีจังเลยนะคะ
‎[เพลง "What if, Maybe" โดย Toy]
‎♪ อาจจะเป็นเพราะว่า ♪
‎♪ เรากำลังโหยหากันและกัน ♪
‎[มีซู] สวัสดีค่ะ
‎♪ ในเวลาเดียวกัน ♪
‎♪ ขณะเดินไปตามถนนเส้นเดียวกัน ♪
‎♪ และเราสองคน ♪
‎♪ เดินสวนทางกัน ♪
‎♪ เราอาจเสียใจกับการตัดสินใจ ♪
‎♪ ในตอนนั้น ♪
‎♪ เมื่อเรากล่าวคำอำลา ‎ครั้งสุดท้ายต่อกัน ♪
‎♪ เพราะฉันนั้นเกรงและหวั่น ♪
‎♪ เกรงว่าเราอาจเดินสวนกัน ♪
‎♪ สักครั้ง ♪
‎เรา...
‎บังเอิญเจอกันอีกแล้วสินะ ‎ใช่หรือเปล่า
‎นั่นสิ
‎ทำตัวไม่ถูกเลย
‎ฉันจะกลับบ้านแล้วล่ะ
‎ฉันมีอะไรอยากให้เธอดูน่ะ
‎♪ ถ้าความคิด ♪
‎♪ ว่าเธอนั้นโดดเดี่ยว ♪
‎♪ ทำให้ใจเธอเจ็บปวดเช่นกัน ♪
‎♪ ทุกครั้งที่เธอเดินออกจากประตู ♪
‎♪ หากแม้เพียงยิ้มก็รู้สึกฝืนใจ ♪
‎♪ การรู้ว่าเธอ ♪
‎- นี่ รอด้วย ‎- ♪ ใจอ่อนเพียงใด ♪
‎♪ เธอน่าจะเก็บมันฝังลึกไว้ข้างใน ♪
‎♪ เช่นคนโง่ ♪
‎[ฮยอนอู] อ๋อ เดี๋ยวนะ
‎[เสียงเปิดประตู]
‎[เสียงประตูงับปิด]
‎[ฮยอนอู] เอ่อ เดี๋ยว นี่มัน...
‎นั่นมัน...
‎นั่นมันอะไรน่ะ
‎- [ฮยอนอู] ฉันเช่าที่นี่ไว้น่ะ ‎- ปัดโธ่
‎นี่ คือแบบว่า...
‎ทำไมนายถึงอยู่ที่นี่ล่ะ
‎[ฮยอนอู] อ๋อ
‎ฉันชอบอพาร์ตเมนต์นี้มาตลอดเลย
‎มันว่างอยู่ แล้วฉันพอเช่าได้น่ะ
‎ก็เลยเซ็นสัญญาเลย
‎[เสียงพ่นลมหายใจขำและสูดหายใจลึก]
‎ฉันเพิ่งจะนึกออกน่ะ
‎ฉันไม่รู้ว่าจะบอกอะไรก่อนดี
‎เพราะมีเรื่องอยากบอกเยอะเลย
‎แต่นึกอย่างหนึ่งได้นะ
‎[มีซู] ดีใจที่ได้เจอกันอีก
‎[เสียงทั้งคู่หัวเราะ]
‎- [มีซู] อะไรเนี่ย ‎- [ฮยอนอู] เดี๋ยวนะ
‎(ขอลางานสามวันค่ะ)
‎[เพลงหยุด]
‎[เสียงหัวเราะหึ]
‎[ดนตรีสดใสผ่อนคลาย]
‎[เสียงฮยอนอูหัวเราะ]
‎[เสียงมีซูหัวเราะ]
‎เราจะทำกิมจิจีเกกันก่อนใช่ไหม
‎อ๋อ
‎กิมจิจีเกกับหมูผัดเผ็ดใช่ไหม
‎ทำข้าวห่อไข่ด้วยเถอะ ฉันทำเป็นนะ
‎แหม แบบนั้นฉันว่าเยอะไปหน่อยนะ
‎ฉันทำเอง เธอไปพักเถอะ
‎ไม่เอาหรอก มีอะไรให้ทำเยอะแยะ
‎น่าจะซื้อกระเทียมสับมาด้วยนะเนี่ย ‎กระเทียมนี่มัน...
‎- เดี๋ยวฉันสับเอง ‎- แต่ว่า...
‎- [ฮยอนอู] เถอะน่า ‎- กระเทียมสับ...
‎- เดี๋ยวฉันสับเองนะ ‎- เฮ้ย แต่ว่า...
‎แน่ใจนะว่านายทำคนเดียวได้หมดน่ะ
‎อือ เปลี่ยนชุดนั่งพักเถอะ
‎[ขำ] ‎งั้นก็ได้
‎[เสียงฮยอนอูพ่นลมหายใจ]
‎[มีซูตะโกน] ‎ฮยอนอู นายเปิดน้ำเหรอ
‎[เสียงน้ำไหล]
‎[ตะโกน] ‎หา
‎[มีซู] นายเปิดน้ำในครัวเหรอ
‎เออ
‎[มีซู] ถ้าทำอย่างนั้น ‎น้ำในห้องน้ำมันจะเย็นเจี๊ยบเลยนะ
‎[มีซู] ดื่ม
‎ขอบคุณสำหรับอาหาร
‎[อุทานเสียงสดชื่น]
‎[เสียงมีซูอุทานอร่อย]
‎อร่อยไหม
‎อร่อยดี
‎ว้าว
‎[ดนตรีหยุด]
‎ตอนฉันอยู่ที่นี่น่ะ
‎มีรากลุ่มเบ้อเร่อ ‎ตรงผนังด้านนั้นด้วยนะ
‎นายไม่รู้ว่าน้ำร้อนจะไม่ถึงห้องน้ำ
‎ตอนเปิดน้ำในห้องครัว
‎แบบนั้นน่ะ รู้เลยว่า ‎เป็นเพราะนายอยู่คนเดียว
‎นายคงไม่เคยพาแฟนมาบ้านเลยสินะ
‎ช่วยเลิกมองโน่นมองนี่ ‎แล้วกินอย่างเดียวได้ไหม
‎ก็กินอยู่นี่ไง ‎[ขำ]
‎[เสียงมือถือ][ภาษาเกาหลี] ‎มีข้อความใหม่
‎เอ่อ แป๊บหนึ่งนะ
‎[เสียงมือถือ][ภาษาเกาหลี] ‎มีข้อความใหม่ มีข้อความใหม่
‎นี่มันอะไรกันเนี่ย
‎[เสียงถอนหายใจ]
‎[เสียงอุทานทึ่งเบาๆ ]
‎(มีซูเบเกอรี่)
‎[ฮยอนอู] ฉันมีความทรงจำแสนสุข ‎แค่นิดหน่อยน่ะ
‎แต่บางเรื่อง
‎ฉันจำรายละเอียดไม่ได้ ‎ก็น่าหงุดหงิดนะ
‎[ฮยอนอู] เหมือนไม่ใช่ ‎ความทรงจำฉันเลย
‎แทบไม่อยากเชื่อ ‎ว่าเคยมีเวลาแบบนั้นด้วยนะ
‎[เสียงช้อนกระทบถ้วย]
‎ฉันถ่ายรูปไว้จะได้ไม่ลืม
‎[เสียงอุทานตกใจ]
‎ตกใจหมด ‎[เสียงทั้งคู่ขำ]
‎นายเหมือนแม่ฉันเลย
‎ยังกลัวฉันอยู่เหรอ
‎[มีซู] หือ
‎ตอนเจอกันครั้งแรกเธอกลัวฉันนี่นา
‎[เสียงพ่นลมหายใจขำ]
‎แล้วตอนนี้ล่ะ
‎ยังไม่กลัวเหรอ
‎[เสียงหายใจแรง]
‎[เสียงจูบดูดดื่ม]
‎[เพลง "Do You See My Love" ‎โดย Lucid Fall]
‎[เสียงหัวเราะเฮฮา]
‎จับฉันให้ได้สิ
‎[เสียงขำเขินอาย]
‎[เสียงทั้งคู่หัวเราะร่า]
‎♪ รู้สึกถึงรักฉันไหม ♪
‎♪ ถึงแม้ว่า ♪
‎♪ ฉันจะซ่อนมันจากเธอ ♪
‎♪ ถ้าเธอรู้สึกถึงมันได้ ♪
‎[เด็กหญิงอุทานรำคาญ] ‎เฮ้ย
‎♪ แปลว่าเธอเอง ‎ก็ซ่อนมันไว้ด้วยใช่ไหม ♪
‎♪ รู้สึกถึงรักฉันไหม ♪
‎♪ ตอนไหนที่เธอ ♪
‎♪ รู้ว่าใช่ล่ะ ♪
‎♪ ถ้าเธอรู้สึกเหมือนกัน ♪
‎[เสียงผ่อนลมหายใจ]
‎♪ ก็จงโปรด ♪
‎♪ บอกฉันมา ♪
‎[เสียงหัวเราะ]
‎♪ ถ้าเกิดฉันพูดขึ้นมา ♪
‎- เสร็จหรือยัง ‎- ♪ อย่างระวัง ♪
‎- ♪ แต่จริงจังล่ะ ♪ ‎- อ่านหนังสือเสร็จหรือยัง
‎เหลืออีกแค่สามหน้าน่ะ
‎- ♪ เธอจะรู้สึกเช่นไร ♪ ‎- โธ่เอ๊ย นายอ่านช้าชะมัด
‎- ว่าแต่นายขี่มอเตอร์ไซค์แบบนี้ไหม ‎- ♪ ถ้าเกิดฉันพูดขึ้นมาเฉยๆ ♪
‎- ♪ ตอนที่ยังคุยเรื่องอื่นล่ะ ♪ ‎- ตอนสมัยก่อนที่นายเป็นอันธพาลน่ะ
‎- ก็เคยทำอยู่ ‎- ♪ แล้วเธอจะตอบอย่างไร ♪
‎♪ เธอจะยอมรับฉันไหม ♪
‎- มีสาวซ้อนท้ายไหม ‎- ♪ ตอนนี้ ♪
‎- เปล่านี่ ‎- ♪ เห็นแล้วใช่ไหม ♪
‎- โกหกชัดๆ ‎- ♪ ฉันบอกเธอไปหมดแล้ว ♪
‎- จั๊กจี้นะ ‎- ♪ ถ้าเธอยังไม่รู้ ♪
‎♪ ให้ฉันลืมมันอีกทีไหม ♪
‎เอาเล่มที่อ่านจบแล้วมาหน่อย
‎[ฮยอนอู] อือ
‎[เสียงขำ]
‎[เสียงมีซูถอนหายใจ]
‎[มีซู] ไม่อยากเห็น ‎พี่อึนจาอยู่แบบนี้เลย
‎แม่ฉันดีกับเธอมากเลยนะ
‎[เพลงหยุด]
‎[มีซู] แม่อยากเห็นพี่อึนจา ‎แต่งงานกับคนดีๆ น่ะ
‎มีครอบครัวดีๆ
‎ฉันเคยบอกด้วยว่าจะไม่เจอหน้าอีก
‎แต่เธอก็ยืนยันจะแต่งงาน ‎กับตาแก่ลูกติดนั่น
‎[เสียงมีซูถอนใจดัง]
‎ไปสิ ฉันจะรอนี่ล่ะ
‎ไปด้วยกันไม่ได้เหรอ
‎[เสียงหัวเราะ]
‎[ฮยอนอู] ไปด้วยกันเถอะ
‎คราวหน้านะ
‎ไปสิ
‎ไปเถอะ
‎[หัวเราะ] ‎นายแหละไป
‎[มีซู] ไม่เอา ฉันจะรอนี่ล่ะ
‎[ฮยอนอู] ไปด้วยกันสิ
‎(ร้านบะหมี่กึมอี)
‎อ๋อ เชิญนั่งค่ะ
‎นี่... ‎[เสียงฮยอนอูกลั้นขำ]
‎โอ้โฮ
‎ฮยอนอูเหรอเนี่ย
‎[ฮยอนอูขำ] ‎ครับพี่อึนจา ผมเอง ฮยอนอู
‎[น้ำเสียงดีใจ] ‎โอ้ ให้ตายสินายเต้าหู้ โอ้โฮ
‎[เสียงอุทานยินดี]
‎ตายจริง นายหล่อขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย
‎โอ๊ยตายแล้ว
‎นั่งก่อนสิ โอ๊ย นั่งๆ
‎เชิญนั่งก่อนเลย
‎แล้วนายหาฉันเจอได้ไง
‎มีซูน่ะ...
‎มีซูไม่อยากมาด้วยใช่ไหม
‎- [เด็กหญิง] คุณป้าคะ ‎- [อึนจา] หือ
‎[เด็กหญิง] คุณป้า เธอแย่แล้วล่ะค่ะ
‎- โอ๊ย ให้ตายสิ ‎- [เด็กหญิง] เธอกำลังโดนเล่นงานค่ะ
‎นี่ พอเลยนะ ‎[เสียงกึมอีร้องเจ็บ]
‎- มานี่เลย ‎- เจ็บนะ
‎- โอ๊ยเจ็บ ‎- [มีซู] นี่
‎พูดว่าขอโทษสิ พูด
‎[มีซู] พูดว่าขอโทษสิ
‎[กึมอีเสียงไม่พอใจ] ‎หนูขอโทษค่ะ
‎- มาแล้วๆ ‎- ยัยนี่เป็นใครกันน่ะ
‎[น้ำเสียงโมโห] ‎"ยัยนี่" เหรอ หา
‎นี่เธอนี่มัน...
‎ว่าแล้วว่าพี่ต้องเป็นอย่างนี้
‎เธอจำน้าตัวเองยังไม่ได้เลย
‎"น้า" เหรอ
‎จับได้ว่าสูบบุหรี่น่ะ
‎[อ้ำอึ้ง] ‎เอ่อ...
‎แม่เธอน่ะ เคยเป็นเชฟ ‎ที่เก่งที่สุดในโลก
‎ตอนนี้ต้องมาติดแหง็กทำบะหมี่ทั้งวัน
‎ก็เพราะเธอนั่นแหละ ‎เข้าใจบ้างไหม รู้บ้างหรือเปล่า
‎เออนี่ ไม่เป็นไรหรอกน่า
‎พี่ทนทำไมคะเนี่ย
‎[เสียงสั่น] ‎โธ่ น้องพี่...
‎[เสียงสะอื้น]
‎ให้ตายสิน้องพี่
‎[มีซู] ทำไมปล่อยให้เด็กนั่น ‎เป็นตัวถ่วงล่ะ
‎พี่อึนจาของฉันหายไปไหน
‎[อึนจาทำเสียงปลอบ]
‎[มีซู] ทนเรื่องแบบนี้ทำไม
‎[อึนจา] ใช่ อันนั้นแหละ
‎[อึนจา] เอาล่ะ เอ้า กินกันเถอะ
‎นี่กิมจิอายุสองปีเลยนะ
‎ฉันให้แต่คนพิเศษไม่กี่คนเท่านั้น
‎- เดี๋ยวห่อกลับบ้านให้ด้วย ‎- [ฮยอนอู] ว้าว
‎นี่ กินให้หมดแล้วกินอีกได้นะ ‎กินให้จุใจไปเลย
‎อะนี่
‎[ขำเบา] ‎กินกันเถอะ
‎[อึนจา] กินเลยสิ
‎ขอบคุณค่ะ
‎[เสียงฮยอนอูกระแอม]
‎[เสียงขำ]
‎อร่อยเนอะ
‎อร่อยจัง
‎- อร่อยจริงๆ ครับ ‎- [อึนจา] เอาพริกไทยเพิ่มไหม
‎กินกับกิมจิสิ
‎[เสียงแตรรถ]
‎เหมือนพี่อึนจาจะรู้เลย
‎ว่าเราคบกันน่ะ
‎แบบมันก็ไม่ผิดหรอกนะ ‎แต่ว่าทำไมพี่อึนจาถึงไม่ถาม
‎ถึงเธอไม่รู้ก็ไม่สำคัญหรอก
‎ฉันไม่อยากทำ ‎ในสิ่งที่เธอไม่ต้องการหรอก
‎ฉันจะขัดใจมากๆ ‎กับเรื่องนั้นถ้าฉันมีอคติ
‎[เพื่อนมีซู] มีซูๆ
‎เธอมาทำงานหรือเปล่า
‎(เคบีเอส คูล เอฟเอ็ม 89.1)
‎[เพื่อน] เราต้องการ ‎พนักงานพาร์ตไทม์น่ะ
‎เพื่อให้มาช่วยงาน ‎สตรีมวิดีโอสดของเรา
‎[ดีเจหญิง] เธอมีความทรงจำเยอะมาก ‎เกี่ยวกับเรื่องนี้น่ะค่ะ
‎[เพื่อนมีซู] เธอเคยบอกใช่ไหม
‎ว่ามีบริษัทสื่อหรืออะไร ‎อยู่ชั้นบนออฟฟิศเธอน่ะ
‎[เสียงมีซูขำ]
‎[มีซู] นี่ ฉันรู้จัก ‎พนักงานพาร์ตไทม์ดีๆ นะ
‎[เพื่อนมีซู] เขาหล่อหรือเปล่าล่ะ
‎[เสียงขำและพิมพ์คีย์บอร์ด]
‎[มีซู] ไม่ควรจะจีบเขานะ
‎[เพื่อนมีซู] อ๋อ อืม
‎[มีซู] เอ๋ ยังไงกันนะ
‎นี่นายทำอะไรอยู่งั้นเหรอ
‎[ดนตรีสงบ]
‎ฉันเตรียมล้างฟิล์มอยู่น่ะ
‎[เสียงชัตเตอร์]
‎[มีซู] นี่ฮยอนอู
‎นายว่าเสื้อยืดเป๊ปซี่ ‎ที่ฉันใส่เนี่ยเป็นยังไงบ้างล่ะหา
‎ว่ายังไงล่ะ
‎[เสียงจิ๊ปาก]
‎เธอใส่แล้วสวยดีนะ
‎แล้วจะยกให้ฉันไหม ‎ถ้าฉันบอกว่าฉันอยากได้
‎ได้อยู่แล้ว
‎[มีซูหัวเราะ] ‎ยิ้มหน่อย
‎ยิ้มสิ ‎[เสียงหัวเราะ]
‎อะไร อะไรเนี่ย
‎[มีซู] ฉันน่ะ ‎อยากจะถามนายมาตลอดเลยนะ
‎ว่านาย...
‎ยิ้มอยู่อย่างนั้นตลอดได้ยังไง
‎[เสียงหัวเราะ]
‎[มีซู] แต่ฉันก็สงสัย
‎ว่านั่นคือรอยยิ้มจากใจหรือเปล่า
‎หรือแค่ฝืนยิ้มไป
‎[มีซู] เวลาที่
‎คนเรารู้สึกจนตรอกน่ะนะ
‎เราก็จะกังขากับทุกเรื่องนั่นแหละ
‎ฉันต้องการอะไรมากมาย ‎ถ้าจะต้องบอกจริงๆ
‎แต่ต้องการแค่อย่างสองอย่าง ‎ที่รักสุดหัวใจ
‎เธอเป็นสิ่งนั้นแหละ
‎[เสียงขำเขินอาย]
‎ว่าต่อสิ
‎สำหรับฉันน่ะนะ
‎[อุทานครุ่นคิด] ‎เธอเป็นคนวิเศษเกินบรรยาย
‎ที่สุดในโลกกว้างๆ นี้เลย
‎[อุทานเขินตอบรับ]
‎[เสียงซดกาแฟ]
‎โอ๊ย เลี่ยนจัง
‎เลี่ยนจนฉันอยากจะเป็นลมเลย
‎[เสียงฮยอนอูขำ]
‎กาแฟอร่อยสุดตอนร้อนและหวาน
‎[ดนตรีสงบผ่อนคลาย]
‎[เสียงนกร้อง]
‎เข้าไปสิ
‎[ฮยอนอู] หา
‎เข้าไปสิ จะได้เห็น
‎[เสียงฮยอนอูพ่นลมหายใจ]
‎แต่งงานกันดีไหม
‎[เสียงหัวเราะ]
‎พวกผู้ชายคงรู้สึกแบบนี้แน่เลย
‎[มีซู] ฉันพูดโดยไม่รู้ตัว ‎ตอนเห็นนายเข้าไปน่ะ
‎ล้อเล่นนะ ‎ลืมที่ได้ยินเมื่อกี้ไปเถอะ
‎[มีซู] เข้าไปเถอะ
‎[เสียงเด็กหัวเราะ]
‎[เด็กชาย] เร็วสิ
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงเด็กตะโกนหัวเราะสนุกสนาน]
‎[ผู้ชาย 1] ระวังรถลูก
‎มานี่ลูก
‎[ผู้ชาย 2] อยู่แถวนั้นนะ
‎เฝ้ารถให้ด้วย
‎[ผู้ชาย 3] แกอย่าพูดน่า
‎[ผู้ชาย 2] มีซอยข้างหน้านี้ ‎แป๊บเดียว
‎[เสียงสูดหายใจลึก]
‎[จงอู] แถวบ้านเก่าคุณ
‎เคยมีอพาร์ตเมนต์อยู่ตรงนี้
‎ร้านทำผมอยู่ตรงนี้
‎ตัวแทนอสังหาฯ ‎ตรงที่เคยเป็นร้านเบเกอรี่
‎ถ้าเลี้ยวขวา ‎ข้างๆ ร้านสะดวกซื้อแล้วเดินต่อ
‎จะเห็นร้านหัวมุมเก่า จำได้หรือเปล่า
‎[เสียงถอนใจ]
‎นี่คุณพูดอะไรของคุณงั้นเหรอ
‎นี่ผม...
‎[หลุดขำ]
‎ผมไม่ได้บอกเหรอ
‎อ๋อ ยังไม่ได้บอกแน่เลย ‎[จงอูขำ]
‎ผมจะซื้อร้านนี้น่ะ ‎[เสียงเคาะหัวดินสอกับโต๊ะ]
‎[จงอู] จะเปลี่ยนเป็นร้านเบเกอรี่ ‎ที่สอนทำอาหารด้วยนะ
‎ห้องเรียนควรจะใหญ่หน่อย ‎และร้านนี้ก็กว้างขวางพอ
‎คุณเริ่มตรงนี้ได้
‎[เสียงขำเบา]
‎[เสียงสูดหายใจลึก] ‎อะไร
‎ตกหลุมรักแล้วเหรอ
‎[เสียงทั้งคู่หัวเราะ]
‎ผมจะทำให้คุณหัวเราะ ‎แล้วยิ้มแบบนี้แหละ
‎จะทำให้คุณตกหลุมรักผมน่ะ
‎[อึกอัก] ‎เอ่อ...
‎เจ้านาย เชยชะมัดเลยอะ
‎[เสียงหัวเราะ]
‎[เสียงเพลงโอเปราดังแว่ว]
‎[อุทานตกใจ] ‎โอ๊ะ ฮยอนอู
‎[ฮยอนอู] เอามาคืนครับ
‎ได้สิ วางไว้ตรงนั้นแหละ
‎- [ฮยอนอู] โชคดีนะครับ ‎- เช่นกัน
‎[เสียงโทรศัพท์สั่น]
‎[เสียงถอนหายใจ]
‎[เสียงโทรศัพท์สั่น]
‎[เสียงพ่นลมหายใจแรง]
‎ฮัลโหล
‎[แทซอง] เฮ้ย ทำไมไม่รับสายฉันวะ
‎นายยังนึกถึง ‎วันที่ผ่านมาบ้างหรือเปล่า
‎[ฮยอนอู] บอกแล้วไง ‎ว่าไม่ต้องโทรมาอีก
‎[แทซอง] ฉันว่านาย ‎คงใช้ชีวิตปกติได้แล้วสินะ
‎วันนี้ครบรอบสิบปีจองฮยอบตายน่ะ
‎นะ
‎[ดนตรีหดหู่]
‎[แทซอง] นาย...
‎ไม่ควรจะลืม
‎ใครจะลืมก็ได้ ฮยอนอู
‎[เสียงสูบบุหรี่]
‎เราจะไปกันตอนบ่าย ฉันจะรอนายนะ
‎[เสียงลมตี]
‎[เพื่อน 1] เฮ้ย เร็วๆ สิ
‎- โธ่เว้ย อย่ามากวนตีนฉันสิวะ ‎- บ้าชะมัดเลย เฮ้ย
‎[เพื่อน 2] นาย ‎ไม่ได้ทำอะไรเลยนะวันนี้
‎ใครสักคนทำไม่ได้เหรอ ‎เหนื่อยแล้วเว้ย
‎- เป่ายิงฉุบกันเลย ‎- เป่ายิงฉุบกันเลย
‎[เพื่อน 3] ก็ได้ มา ‎เป่ายิงฉุบกันเลย
‎[เพื่อน 2] ต้องทำกันทุกคนนะ
‎อะไรวะ
‎[เพื่อน 4] เออ ไม่ต้องนับก็ได้
‎- เอาล่ะนะ ‎- [เพื่อน 3] มาเลย
‎- เป่ายิงฉุบๆ ‎- เป่ายิงฉุบๆ
‎- กรรไกร ‎- [เพื่อน 3] อะไรเนี่ย
‎[ดนตรีหดหู่ดังต่อเนื่อง]
‎[พี่จองฮยอบตะคอก] ‎แก
‎แก...
‎[พี่จองฮยอบ] โธ่เว้ย...
‎[ถอนหายใจแรง] ‎ให้ตายสิ
‎[เพื่อน 3] เฮ้ยแย่แล้ว เธอเห็นแล้ว
‎[เสียงเลื่อนปิดประตูรถ]
‎นายทำอะไรอยู่ล่ะ
‎ผมสอบวัดระดับ ‎แล้วเข้ามหาวิทยาลัยครับ
‎ตอนนี้ทำงานแล้วครับ
‎ถ้าจองฮยอบยังอยู่
‎เขาก็คงทำงาน ‎ในบริษัทสักแห่งเหมือนกัน
‎[พี่จองฮยอบ] แค่พวกเวรอย่างแก ‎สบายดี ไม่ติดคุกอยู่
‎ฉันก็โกรธจนหน้ามืดแล้วล่ะ
‎พวกแกไม่ควรได้ดี
‎คนอย่างพวกแกน่ะ ควรจะพิการไปซะ ‎จะได้ทำแบบนี้กับคนอื่นไม่ได้อีก
‎[เสียงพี่จองฮยอบถอนใจ]
‎[ฮยอนอู] ผมไม่ได้ทำจริงๆ นะครับ
‎[เสียงสูดหายใจลึก]
‎[เสียงผ่อนลมหายใจยาว]
‎[น้ำเสียงสั่นเครือ] ‎ผมไม่ได้ทำ เชื่อผมเถอะ
‎[เสียงสูดปาก]
‎ผมเสียใจครับ
‎ฉันน่ะนะ
‎ไม่สนใจหรอก
‎ตายไปแล้วไปบอกจองฮยอบเองสิ
‎[เสียงประตูกระแทกปิด]
‎[เสียงเดินฝีเท้าหนักห่างออกไป]
‎[เสียงสูดหายใจแรง]
‎ฉันไปล่ะ
‎[เสียงโทรศัพท์สั่น]
‎[เสียงดึงเบรกมือ]
‎[เสียงปลดเข็มขัดนิรภัย]
‎[ถอนใจ] ‎บ้าจริง
‎[เสียงสัญญาณรอสาย]
‎อยู่ไหนเหรอ ‎ฉันรออยู่ข้างนอกนะเพราะฝนจะตกแล้ว
‎[แทซอง] เธอเป็นแฟนฮยอนอูแน่เลย
‎อ๋อ...
‎นี่ไม่ใช่โทรศัพท์ของฮยอนอูเหรอคะ
‎[แทซอง] เขาลืมโทรศัพท์ไว้ในรถฉันน่ะ
‎อ๋อ ว่าแต่ว่านาย...
‎[แทซอง] ทำไมเธอ ‎พูดเป็นกันเองกับฉันล่ะหา
‎รู้จักกันเหรอ
‎[แทซอง] อ๋อ ใช่
‎ต้องเป็นสาวร้านเบเกอรี่แน่เลย
‎[แทซองถอนใจ] ‎ไอ้ฮยอนอูบ้าไม่บอกฉันเลย
‎[เสียงน้ำฝักบัวไหล]
‎[เสียงน้ำเงียบไป]
‎[เสียงเปิดปิดประตู]
‎[เสียงสูดจมูก]
‎อยู่นี่เอง
‎วันนี้นายยุ่งเหรอ ไปทำอะไรมาล่ะ
‎อ๋อ
‎ไปบ้านป้า ไปหาย่าฉันน่ะ
‎นายน่าจะบอกฉันสักหน่อยนะ
‎ขอโทษที วันนี้ฉันใจลอยไปหน่อย
‎[เสียงฝนตกพรำๆ ]
‎[เสียงนกร้อง]
‎[หัวหน้า] ฮยอนอู
‎เราต้องย้ายนะ
‎[หัวหน้า] เจ้าของจะทำธุรกิจใหม่ ‎หรืออะไรนี่แหละ
‎งั้น...
‎เราจะไปไหนล่ะ
‎[เสียงถอนใจ]
‎นายไม่รู้สึกเหมือนกันเหรอ
‎ฉันเริ่มจะเบื่อเรื่องนี้แล้วนะ
‎อย่างกับเราจะมีปัญญาหาออฟฟิศใหม่
‎[หัวหน้า] แล้วก็ ‎จ่ายค่าเช่าไปเรื่อยๆ
‎นายไม่คิดเหรอว่ามันไม่ยุติธรรม
‎แล้วสถานีวิทยุล่ะครับ
‎[จิ๊ปาก] ‎นายได้งานนั้นเอง ไม่เป็นไรหรอก อือ
‎[เสียงจงอูฮัมเพลง]
‎สวัสดี แล้วเริ่ม ‎หาออฟฟิศใหม่หรือยังล่ะ
‎[หัวหน้า] ยังเลยครับ ‎[กระแอม]
‎อ๋องั้นเหรอ เสียใจด้วยนะ
‎คุณไม่เป็นไรหรอก คุณยังหนุ่ม ‎ตั้งต้นใหม่ได้เสมอแหละ
‎[เสียงถอนใจ]
‎ผมต้องไปแล้วล่ะ
‎[จงอู] อือ
‎[หัวหน้า] แล้วเจอกันนะ
‎[เสียงสูดหายใจลึก]
‎[เสียงเดินลงบันได]
‎[เสียงหัวเราะหึ]
‎มีซูเป็นไงตอนเธอยังเด็กๆ
‎[เสียงฮยอนอูสูดหายใจ] ‎[จงอู] สมัยนั้นเธอก็สวยไหม
‎ฉันว่าตอนนั้น ‎เธอก็สวยระเบิดเลยใช่ไหม
‎ผมจำไม่ได้
‎[เสียงหัวเราะหึๆ ]
‎[ดนตรีสงบปนเหงา]
‎[เสียงเด็กๆ เจี๊ยวจ๊าว]
‎[เด็ก 1] เอาสิ ตามให้ทัน
‎[ครู] เอาล่ะเด็กๆ
‎[เด็ก 1] วันนี้จะเตะ ‎ให้สูงๆ เลยคอยดู
‎[เด็ก 2] รอด้วยสิ
‎[เด็ก 1] กินข้าวมาเยอะ
‎[เด็ก 2] เฮ้ย รอด้วย
‎[เสียงขยับสะดุ้ง]
‎[แทซอง] ตกใจหมด
‎[เสียงดึงเบรกมือ] ‎[แทซอง] ถึงแล้วล่ะ
‎ขึ้นไปที่ชั้นสองนะ
‎[เสียงประตูดังเอี๊ยดอ๊าด]
‎[ดนตรีเศร้า]
‎[ผู้ชาย] คือว่า...
‎[ผู้ชาย] คือว่าสวยจริงๆ นั่นแหละ
‎[ดนตรีหยุด]
‎แต่นแต๊น ‎[ขำ]
‎[เสียงฮยอนอูอุทานตื่นเต้น]
‎[เสียงอาหารเดือดปุดๆ ]
‎- ขอบคุณสำหรับอาหารนะ ‎- [มีซู] อือ
‎[เสียงซดอาหาร]
‎อร่อยไหม
‎[ฮยอนอู] อร่อยดี
‎[เสียงหัวเราะเบา]
‎- เธอกินด้วยสิ ‎- [มีซู] อือ
‎วันนี้ฉัน...
‎ไปหาพี่สาวจองฮยอบมาน่ะ
‎อะไรนะ
‎เธอรู้ได้ยังไง
‎แต่ว่าเธอน่ะย้ายไปแล้วล่ะ
‎เพื่อนบ้านไม่รู้เลย ‎ว่าเธอย้ายไปอยู่ที่ไหนอะนะ
‎ฮยอนอู
‎นายไม่ต้องไปหาเธออีกแล้วล่ะนะ
‎- เหมือนคราวก่อน... ‎- เธอรู้เรื่องที่นั่นได้ยังไง
‎ก็แทซองน่ะ คือ...
‎[เสียงหายใจแรงและสั่น]
‎[เสียงช้อนกระทบโต๊ะดัง]
‎[เสียงฮยอนอูหายใจฮืดฮาด]
‎ฉันคิดว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนะ
‎อะไรเรียบร้อยล่ะ
‎ฉันถามว่าอะไรเรียบร้อย
‎อย่างกับฉันจะหนีพ้น
‎เธอรู้ทุกอย่างแล้วนี่
‎[เสียงมีซูอุทานใจหาย]
‎อย่าไปนะ
‎ห้ามไปเด็ดขาด
‎[เสียงสูดหายใจลึก]
‎เธอจะเป็น...
‎[น้ำเสียงสั่น] ‎เธอจะเป็น...
‎คนเดียวในโลก ‎ที่ไม่รู้เรื่องนี้ไม่ได้เหรอ
‎เธอเชื่อใจฉันไม่ได้เหรอ
‎ยังไงล่ะ
‎ก็นายไม่บอกฉันนี่นา
‎[เสียงสะอื้น]
‎ช่างเถอะ
‎ฉันจะลืมทุกอย่าง
‎ฉันจะลืมให้หมดเลย ‎นายควรจะทำเหมือนกัน แล้วก็...
‎แล้วฉันจะภาวนาอะไรได้อีก
‎ฉัน... ‎[กระอักกระอ่วน]
‎ฉันภาวนาเสมอให้พระเจ้าปล่อยฉัน ‎ให้ได้ใช้ชีวิตปกติ
‎[น้ำเสียงสั่นเครือ] ‎ฉันภาวนาอย่างสิ้นหวัง
‎[เสียงสะอื้น]
‎[เสียงหายใจสั่น]
‎แล้ว...
‎นายจะโอเคเมื่อไหร่ล่ะ
‎นายจะเป็นแบบนี้จนถึงเมื่อไหร่
‎[มีซู] หา
‎[เสียงสะอื้น]
‎[เสียงผลักเปิดและฟาดประตูปิด]
‎[มีซู] นายกลิ่นเหมือน ‎ไอ้พวกบ้านั่นเลย รู้ตัวไหม
‎กลิ่นบุหรี่ยังไงเล่า
‎[เสียงมีซูร้องไห้]
‎[เสียงกระจกรถแตก]
‎[เสียงสัญญาณกันขโมย]
‎[เสียงบีบแตรย้ำๆ ]
‎[เสียงขำเย้ยหยัน]
‎[เสียงบีบแตรย้ำๆ ]
‎[แทซอง] อะไรวะ บ้าไปแล้วเหรอ
‎หา
‎เจ้าของสำนัก ‎ไม่ยอมปล่อยผ่านแน่ใช่ไหม หา
‎[ฮยอนอู] หนีเลยสิ
‎บ้าแล้วเหรอ
‎[เสียงฮยอนอูอุทานโมโห]
‎[เสียงหายใจแรง]
‎ใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาเหรอ หา
‎ชีวิตมันตลกใช่ไหม
‎ไอ้เวรเอ๊ย
‎ฉันเห็นคนตายตอนเล่นสนุกไปเรื่อย ‎ฉันเลยไม่เล่นสนุกอีกแล้ว
‎"สนุกไปเรื่อย" ‎เวรเอ๊ย นายพูดงั้นจริงเหรอ หา
‎จริงสิ มันก็แค่นั้นน่ะ
‎ถ้าเราไม่ตีกับใคร ก็ต้องขโมยของ
‎[แทซอง] แต่ว่า
‎จะมีใครสักคนไหม ‎ที่ไม่เป็นอะไรในตอนนี้
‎ไม่มีเลย เราไม่โอเคกันเลย
‎[เสียงพ่นลมหายใจ]
‎รู้ไหมว่ามันแปลกตรงไหน
‎[แทซอง] เราทุกคนทำผิดเหมือนกันหมด
‎แต่มีแค่นายที่ได้รับการอภัย
‎[แทซอง] ทำไมเป็นงั้นรู้ไหม หา
‎เพราะหน้าตานายหรือเปล่า
‎นายอยากโดนอัดจนเละหรือไง
‎คนอื่นควรจะมองที่มือนาย ‎ไม่ใช่หน้านาย
‎[แทซอง] เพราะนายใช้มือทำชั่วไงล่ะ
‎[เสียงฝีเท้าห่างออกไป]
‎[เสียงแทซองร้องเจ็บ]
‎[แทซอง] ไอ้หน้าตัวเมียเอ๊ย
‎[เสียงทั้งคู่อุทานยื้อยุด]
‎[แทซอง] ไอ้หน้า...
‎[เสียงแทซองร้องเจ็บ]
‎[เสียงฮยอนอูหายใจหอบแรง]
‎[เสียงชกดัง]
‎[เสียงแตรดัง]
‎[เสียงสัญญาณกันขโมย]
‎[เสียงแทซองหายใจหอบและไอ]
‎[เสียงร้องไห้สะอื้น]
‎[เสียงชนกล่อง ‎และกึมอีอุทานตกใจ]
‎เอ่อ...
‎น้าฮยอนอู
‎[อุทานตกใจ] ‎บาดเจ็บเหรอ
‎[กึมอี] อ๋อ
‎อือ
‎ถามอะไรหน่อยสิ
‎น้า...
‎กับน้ามีซู
‎ไม่ได้คบกันแล้วใช่ไหม
‎[เสียงพ่นลมหายใจ]
‎หา
‎งั้นฉันถามอะไรเธอบ้างสิ
‎[กึมอี] อือ
‎ทำไมเธอใจร้ายกับแม่ล่ะ
‎อึนจาเหรอ
‎โธ่เอ๊ย ทำไมถามแบบนั้นล่ะ
‎จะทำยังไงถ้าแม่เกลียดเธอ
‎แม่น่ะเหรอ
‎เกลียดฉันน่ะ
‎ไม่มีทางหรอก
‎[กึมอี] เพราะว่า...
‎ฉันคือทุกอย่างของแม่น่ะ
‎[กึมอี] ว่าแต่
‎น้าสองคนคบกันอยู่หรือเปล่า
‎เปล่าเหรอ
‎[อึนจา] ใครมาน่ะ
‎[กึมอี] มาแล้ว
‎ฮยอนอูเองเหรอ
‎[เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้]
‎[อึนจา] ฮยอนอู
‎เกิดอะไรขึ้นน่ะ
‎ผมแวะมาเพราะหิวน่ะ
‎ดีใจที่นายมานะ
‎กินเลย
‎[เสียงหยิบช้อน]
‎ขอบคุณนะครับ
‎อร่อยจังครับ
‎[เสียงอึนจาขำเบา]
‎[เสียงกระป๋องกลิ้ง]
‎[เสียงประตูงับปิด]
‎[เสียงพื้นไม้ลั่นกรอบแกรบ]
‎[ดนตรีเศร้าชวนเหงา]
‎[เสียงปลดล็อกรถ]
‎[จงอูอุทานแปลกใจ] ‎โอ้
‎[จงอู] โอ้
‎สวัสดีครับ
‎[กลั้วขำ] ‎ว่าไง
‎มีอะไรเหรอ
‎ผมลืมของไว้ในออฟฟิศ ‎ขอเข้าไปเอาแป๊บหนึ่งได้ไหมครับ
‎ฉันยุ่งอยู่น่ะ
‎อะไรล่ะ เดี๋ยวจะเอาไปให้ทีหลัง
‎คือ...
‎[พูดตะกุกตะกัก] ‎เป็นรูปครับ
‎[ฮยอนอู] ผมต้องการตอนนี้เลย
‎อ๋อ
‎รูปนั้นเอง
‎- อยู่ที่บ้านฉันน่ะ ‎- ครับ
‎ขอโทษที ฉันนึกว่า...
‎ฉันนึกว่านายทิ้งไปแล้ว
‎ผมไม่ชอบคุณเลย
‎[เสียงหัวเราะ]
‎แต่ว่าฉันชอบนายนะ
‎แต่นายจริงจังและหดหู่เกินไป
‎มีซูก็เหมือนกัน
‎เธอควรจะได้คนที่ ‎ทำให้เธอสดใสขึ้นมาได้นะ
‎ทุกคนต้องผ่อนคลายกันบ้างแหละ
‎[เสียงเลื่อนกระจก]
‎[เสียงเร่งเครื่องยนต์]
‎[ยูยอล] ตามที่ได้แจ้งก่อนหน้านี้
‎ว่าเรากำลังเริ่มการจัดรายการวิทยุ ‎รูปแบบวิชวลเรดิโอ
‎ผู้ชมจะได้เห็น ‎การจัดรายการสดผ่านวิดีโอครับ
‎ไม่ใช่แค่ได้ฟังผ่านวิทยุเท่านั้น
‎[เสียงฝีเท้าวิ่ง]
‎[ยูยอล] ที่ผ่านมา ‎ขณะคุณฟังรายการวิทยุ
‎เคยสงสัยไหมครับว่ายูยอลนั่งตรงไหน
‎ขณะที่เขาพูดอยู่
‎หรือเขาทำอะไรในตอน
‎- ที่เขาเปิดเพลงให้ผู้ฟัง ‎- ขอเจอมีซูได้ไหมครับ
‎- หา ‎- [ยูยอล] หรือเคยสงสัยไหมว่า
‎- แขกรับเชิญแต่งตัวแบบไหนมา ‎- ถ้าผมตามไปผมจะเจอเธอได้ไหม
‎[เสียงหัวเราะชอบใจ] ‎[ยูยอล] นั่นคือการจัดรายการวิทยุ
‎- รูปแบบเดิมๆ ครับ ‎- นายจะตามฉันไปเหรอ
‎[ยูยอล] วิชวลเรดิโอ ‎จะทำให้คุณเปิดโลกทัศน์ใหม่
‎- เป็นมิติใหม่แห่งวงการรายการวิทยุ ‎- แล้วเจอกันนะ
‎[เสียงเร่งเครื่องยนต์ดัง]
‎[เพลง "Oh Love" โดย Lucid Fall]
‎♪ เมื่อความมืดมิด ‎เกิดขึ้นกับฉันเงียบๆ ♪
‎♪ ในช่วงสิ้นฤดูใบไม้ร่วง ♪
‎♪ ฉันฝันถึงวันแรกของฤดูใบไม้ผลิ ♪
‎♪ ฉันไม่เห็นเธอ ♪
‎♪ เพราะเธอนั้น ♪
‎♪ ช่างห่างไกลเหลือเกิน ♪
‎♪ แต่ฉันยังคงดูแลสวนดอกไม้ของฉัน ♪
‎♪ ฤดูใบไม้ร่วงกำลังผันผ่าน ♪
‎♪ และฤดูหนาวใกล้เข้ามา ♪
‎- ♪ แต่ฉันจะไม่ลืม ♪ ‎- [ฮยอนอู] มีซู
‎♪ แสงแดดฤดูใบไม้ผลิ ♪
‎[ฮยอนอูตะโกน] ‎มีซู
‎♪ หิมะกำลังตกหนัก ♪
‎- ♪ ราวกับจะ ♪ ‎- [จงอู] เข้ามาสิ
‎♪ ฝังทั้งโลกไว้ ♪
‎♪ และขจัดแสงแดด ‎แม้เพียงเล็กน้อยที่มีไป ♪
‎[เสียงหายใจหอบแรง]
‎♪ แต่ในดินแดนไกลโพ้น ‎ฤดูใบไม้ผลิยังคงอยู่ ♪
‎♪ โอ้ ความรัก ♪
‎[เพลงดังจากในรถ] ‎♪ เมื่อฉันหลับตาลง ♪
‎[เสียงมีซูสะอื้น]
‎♪ แล้วคิดถึงภาพเธอ ♪
‎- ♪ ฉันโบยบิน ♪ ‎- ให้ตายเถอะน่า
‎- [จงอู] โธ่ หมอนั่นเนี่ยนะ ‎- ♪ ถึงแม้จะไร้ปีก ♪
‎♪ เมื่อฉันหลับตาลง ♪
‎- [จงอู] ให้ผมจอดสักแป๊บดีไหม ‎- ♪ แล้วคิดถึงภาพเธอ ♪
‎♪ แม้จะไร้... ♪ ‎[เสียงสูดจมูก]
‎- ค่ะ ‎- ♪ เสาเรือ ♪
‎[เสียงหายใจหอบ]
‎[เพลงหยุด]
‎ฉันรักเธอ มีซู
‎[ฮยอนอู] ฉันรักเธอ
‎[เสียงสูดหายใจลึก]
‎[เสียงมีซูหายใจสั่น]
‎อย่าวิ่งอีกเลยฮยอนอู
‎อย่าวิ่งอีกเลยนะ
‎มันเจ็บเปล่าๆ
‎[เสียงสะอื้น]
‎[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
‎[เสียงร้องไห้สะอื้น]
‎[เสียงสะอื้นเบา]
‎[เสียงรถวิ่งห่างออกไป]
‎[เสียงร้องไห้สะอื้นหนักขึ้น]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงฝนตกพรำ]
‎[เสียงนกร้อง]
‎[อึนจา] ทำไมถึง ‎อยากกินโซจูกับโดนัทล่ะ
‎ไม่มีอะไร ‎แค่ไม่ได้กินโดนัทมาตั้งนานแล้วน่ะ
‎แต่คงอร่อยไม่เท่าแต่ก่อนนะ ‎เพราะว่าฉันมีส่วนผสม...
‎ที่ไม่ครบน่ะสิ
‎[เสียงมีซูหลุดขำ]
‎ขอบคุณสำหรับโดนัทค่ะ
‎กินให้หมดเลย
‎[เสียงผ่อนลมหายใจ]
‎[ทำเสียงสดชื่น]
‎[เสียงกรุบกรอบ]
‎เห็นไหม รสชาติไม่เหมือนที่เคยทำเลย
‎บ้าจริงๆ
‎[พูดไม่ชัด] ‎โธ่เอ๊ย
‎ทุกอย่างในโลกนี้เปลี่ยนไปแล้ว
‎เว้นแต่รสชาตินี่ล่ะ
‎[เสียงทั้งคู่หัวเราะคิกคัก]
‎- อร่อยเหมือนเดิมเหรอ ‎- [มีซู] อือ
‎- ใช่ ‎- โดนัทกินกับกาแฟอร่อยสุดๆ
‎ชงกาแฟก่อนแล้วกันนะ
‎[เสียงอึนจาหัวเราะชอบใจ]
‎[เสียงหยิบแก้ว]
‎อะไรเหรอ
‎เปล่าหรอก
‎[อึนจา] แค่นึกถึงวันเก่าๆ
‎แบบว่าตอนไอ้หนุ่มเต้าหู้ ‎ฮยอนอูเคยอยู่ด้วยน่ะ
‎[เสียงช้อนกระทบแก้ว]
‎[เสียงรินน้ำ]
‎[น้ำเสียงแข็ง] ‎แล้วไงคะ
‎[เสียงถอนใจ]
‎ฮยอนอูสัญญากับฉันว่าเขาจะกลับมา
‎แล้วเปิดร้านเบเกอรี่ให้ฉัน
‎เมื่อไหร่
‎วันก่อน ดูเหมือนเขา ‎โดนชกหน้ามาอย่างหนักเลยล่ะ
‎เขาแค่มากินแล้วก็ไปน่ะ
‎[เสียงอึนจาถอนหายใจ]
‎[อึนจา] ปรากฏว่าฉันบอกไปว่าเชื่อเขา
‎ฉันบอกเขาหลายปีก่อน ‎ว่าฉันเชื่อใจเขา
‎ฉันจำไม่ได้ด้วยว่าพูดไป
‎ตั้งแต่ย่าเขา ป้าเขา จนถึงครู
‎ไม่มีใครเชื่อเขาเลยสักคนเดียว
‎แต่ฉันพูดกับเขาแบบนั้น
‎จำไม่ได้ด้วยว่าพูดออกไป
‎แต่เขายังจำได้แล้วก็แวะมา...
‎[เสียงอึนจาถอนใจ]
‎[ดนตรีเศร้าปนเหงา]
‎[เสียงไซเรนดังอยู่ไกลๆ ]
‎[เสียงแมลงกลางคืนร้อง]
‎[เสียงหมาเห่าดังอยู่ห่างๆ ]
‎[เสียงพ่นลมหายใจขำเบา]
‎[เสียงแฟนๆ กรี๊ดกร๊าด]
‎(เคบีเอส คูล เอฟเอ็ม 89.1)
‎- [ผู้หญิง] เราจะเก็บตรงนี้เอาไว้นะ ‎- [ยูยอล] สวัสดีครับทุกคน
‎- [แฟน] สวัสดีค่ะ ‎- [ผู้หญิง] เก็บเอาไว้ แล้วเขา...
‎- ยอล ‎- [ผู้ชาย] ใช่ อันนั้นแทนเถอะ
‎นี่ๆ ตรงนี้
‎[พ่นลมหายใจ] ‎จำเรื่องเครื่องบินกับฝาแฝดได้ไหมคะ
‎จำได้ใช่หรือเปล่า
‎- นี่ คุณฮยอนอู ‎- ครับผม
‎- คุณไปเตรียมตัวได้แล้วล่ะ ‎- โอเค ได้ครับ
‎เอาอย่างนั้นดีกว่านะคะ
‎- [ยูยอล] โอเค ‎- โอเค
‎อันนั้นเถอะ
‎[เพื่อนมีซู] ฉันว่าดีกว่าเยอะเลย
‎[ผู้ชาย] งั้นเหรอ
‎[ยูยอล] สวัสดีครับ
‎- ยินดีที่ได้เจอครับ ‎- นั่นกล้องที่ใช้สตรีมวิดีโอสินะ
‎[เพื่อนมีซู] โอเค ฉันว่านะ
‎แต่ต้องมีวิดีโอสตรีมมิง ‎ในรายการวิทยุด้วยเหรอ
‎อ๋อ มันจะเหมือนกับ ‎เก็บสกรีนช็อตเป็นชุดๆ ครับ
‎แล้วเราก็จะไม่แยกบ่อยจนเกินไป ‎มันจะเป็นสกรีนช็อตต่อเนื่องกัน
‎จะรู้สึกต่างจากวิดีโออื่นๆ ครับ
‎[เพลงปลอบโยน ‎ผู้ที่เพิ่งสูญเสียคนรักไป]
‎วันนี้เป็นวันแรก ‎สำหรับวิดีโอสตรีมมิงของเราครับ
‎คุณอยากให้ผมพูดถึงอะไรไหมครับ
‎[เสียงเพลงดังยิ่งขึ้น]
‎[ยูยอล] คุณนึกถึงชื่อใครครับ
‎อาจเป็นคนที่อยากรู้จักมากขึ้น
‎[ยูยอล] คนที่คุณคิดถึง ‎หรือคนที่คุณเจอทุกวัน
‎แต่ก็ยังหยุดคิดถึงไม่ได้
‎[ยูยอล] คิมเซอิน ควอนเยจี พัคซงอี
‎แล้วก็...
‎คิมมีซู
‎[ยูยอล] ชื่อที่รักที่สุดในใจ ‎อาจเป็นเหมือนไดอารี่บันทึก
‎และบันทึกทรงคุณค่าในชีวิตเราครับ
‎[ยูยอล] มีความสุขกับแดด ‎สีเขียวสวยสด และพลังงานให้เต็มที่
‎ผมขอเรียกชื่อนับพันๆ ที่มีค่า ‎และความทรงจำในใจผม
‎มิวสิกอัลบั้มของยูยอล เพลงแรกครับ
‎(หนุ่มศตวรรษที่ 20)
‎[เสียงแฟนๆ กรี๊ดกร๊าด]
‎ขอบคุณครับ
‎[เสียงหอบ]
‎(เคบีเอส คูล เอฟเอ็ม 89.1)
‎[ดนตรีผ่อนคลาย]
‎(ตัวละคร องค์กร สถานที่ ‎เหตุการณ์และลัทธิความเชื่อ)
‎(ในภาพยนตร์นี้เป็นสิ่งสมมติ)