Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zacznę od tego, że mój klient jest mężczyzną.
Dobrym człowiekiem.
Ojcem...
Wyjątkowym ojcem.
Wspaniałym. Jest po prostu świetnym tatą.
Takim, który wygłupia się razem ze swoją latoroślą.
Dlatego, Wysoki Sądzie,
zdumiewa mnie
niesprawiedliwość tej kobiety,
która próbuje oddzielić go od jego syna.
To wszystko. Pana słowa... Gratuluję.
Mój adwokat ma niezwykły talent. Cały jest wyjątkowy.
Ale do rzeczy. Ona chce go zabrać
do San Francisco, ale nie do pełnego galeryjek
São Francisco w Brazylii.
- Do tego w Stanach Zjednoczonych. - Jasne.
A pana opinia jest taka, że synowi będzie się lepiej mieszkało
w magazynie wskazanej tu pizzerii?
Konkretnie pizzerii Mamma Cipollina?
- „Cipa”? - Błagam.
Odrobinę przyzwoitości.
Spokój!
Przepraszam. To mówi Sąd.
Jest to włoska pizzeria.
Mamma z włoskiego to mama. Matka.
A rzeczona pizzeria
należy do rodziców mojego klienta.
Istny dom wariatów.
Ojciec, matka, siostra,
pies, papuga, pepperoni i każdy się non stop drze.
Jonas potrzebuje domu, który jest bardziej...
Sprzeciw!
- Słuchaj pan. - Tak?
Pozwalam na ten teatrzyk tylko dlatego,
że jestem ciekaw, dokąd pańskie wywody zmierzają.
Jasne. Przepraszam, Wysoki Sądzie.
Czy mogę podejść?
- Nie. - Dobrze. Zachowam dystans.
Myślałem, że uda nam się stworzyć ciekawą dynamikę,
jeśli będę się bronił sam, bo najlepiej znam sprawę.
Mój klient to cudowny człowiek, czyli ja.
Panie Michelle.
- Nie. - Tak tu mam napisane.
Nie czyta się „Miszele”.
To włoskie imię, więc Mikele.
W języku włoskim
zbitkę CH wymawia się jak K.
A więc Mikele, nie Michelle.
Ludzie myśleli, że wyszłam za kobietę.
I żałuję, że nie,
bo ona nie pytałaby w kółko, czy mi pomóc w domu.
„Pomóc?” Pytanie nie pomaga!
- Nic tylko zrzędzisz... - Spokój!
- Spokój. - To się zamienia w żart.
Wystarczy. Podjąłem decyzję.
Sąd orzeknie
na korzyść ojca, którego nie można oddzielać od syna.
Tak, Wysoki Sądzie. Na korzyść ojca, który cierpi.
Na korzyść tego ojca, tego mężczyzny.
Człowieka rodzinnego.
Bo powinien być blisko syna.
Błagam.
Nie. Sąd orzeka w imię dobra i porządku.
Dziękuję, mecenasie Mikele.
Nie ma za co, Mikele. To przyjemność cię reprezentować.
Proszę o werdykt.
Niech pan poinformuje klienta
albo siebie... bo już sam nie wiem.
Daję panu sześć miesięcy na znalezienie dla siebie i syna
lepszego lokum.
A ponieważ matka zrezygnowała z kariery, by troszkę panu pomóc w domu,
od teraz sam będzie pan pokrywał wszystkie koszty.
- Wszystkie? - Zasądzam alimenty w kwocie 7 000 reali.
Siedem tysięcy reali?
Widziałeś? Nie mam na to cierpliwości.
- Tato! - Cześć, syneczku.
- Jak poszło? - To wszystko jest gówno warte.
Ale mamy ważniejsze sprawy na głowie, prawda?
- Na przykład? - Na przykład... Palmeiras!
- Weszli do Copa Libertadores! - Tato, ja kibicuję Corinthians.
- Nie tańcz tego. - Muszę wracać do pizzerii.
Już idziemy.
- To twoje. - Dziękuję.
Włożyłem tam coś, z czym potrzebuję pomocy.
„Pani Michelle Barbieri”.
Nazywam się Mikele. Nikt tego nie łapie.
- Mikele to męskie imię. - Czyżby?
Nie aż tak jak Fabrízio, ale wciąż męskie.
To list, który chcę wysłać do dziewczyny.
Synu, widzisz tych panów?
Oni są z FBI?
Nie, oni są z TOP.
To najlepsza kancelaria, a gdy mnie zatrudnią,
twoja matka przestanie napawać mnie...
- Dorośnij, Mikele. - Czystą miłością.
- Cześć. - Akurat. Chodźmy, synku.
- Na razie. - Pa, Virginio.
Powodzenia.
- Nie zapomnij o liście, tato! - Spoko.
Jasne, flirtuj z nią dalej, Fred.
Dobrze. Staruszka jeszcze nie ma.
- Chodź tu, chodź. - Rety.
Nie odzywaj się.
Czemu zamykasz żaluzje? Będziesz mnie napastował?
Chcę ci coś powiedzieć.
Jeśli chodzi o sprawę utworu „Brilhante”, to pracuję nad nią. Spokojnie.
Dziś to załatwię.
Racja. À propos.
Słuchaj tego.
Patrz.
Hej, śliczniutki, chodź no tu
A te buziaczki to co?
Proszę, nie. Boże.
- Trzęsiemy bioderkami. - Panie Miranda na Boga!
Wiedziałem, że tak będzie.
O psiakość.
Dobrze, że pan żyje.
Nic mi nie jest.
Ale są rzeczy, których nie da się odzobaczyć.
Chcę ci coś powiedzieć.
Tertúlio Otacílio Pacheco,
ta kancelaria prawna,
nas kupi.
Już kupiła.
FBI? Znaczy, TOP?
Tak. Nie chciałeś być TOP prawnikiem?
Twoje życzenie się spełni.
Gratulacje! Ale to tajemnica. Nikomu ani słowa.
Błagam, przecież mnie pan zna. Nie pisnę ani słówka.
Możecie mnie oklaskiwać. Proszę.
Bo oto wasz syn pracuje teraz
w najlepszej kancelarii w kraju, TOP!
- Zostałem TOP prawnikiem. - Wspaniale.
Cudownie. Ale w takim razie nie będziesz już pracował w pizzerii?
Całkiem ci odbija. Nie pracuję tu od lat.
Ostatni raz podałem pizzę, gdy Patrizia była jeszcze Fabriziem.
Mike. Jeszcze raz użyjesz mojego deadname’u,
a uwolnię cię od kilku zębów.
Wybacz. Nie widziałem cię.
Przy okazji, tato, czemu mnie nie nazwałeś Fabrizio,
a jej Mikele?
Nie braliby mnie za kobietę.
Ona byłaby Michelle, a ja Fabrizio.
- Nie podoba ci się twoje imię? - Jest trochę gówniane.
Dobrze, zatem dziś usunę z karty pizzę Mikele.
- Nie. - Usuń ją. I moją też.
Jak można nazywać pizze imionami swoich dzieci?
Cała okolica gada, że je Patrizię.
- A dla mnie zostaje pepperoni. - Daj spokój.
- Bambino, gratuluję. - Mamma.
Jesteś taki mądry. Powinieneś dużo zarabiać.
Będę zarabiał kupę forsy.
Całe góry pieniędzy. Dorobię się fortuny.
Kupię dom dla ciebie i taty.
Drugi dla mojego syna, a trzeci dla Patrizii.
Nie trzeba. Wystarczy, że się wyniesiesz z mojej garderoby.
Tę graciarnię nazywasz garderobą?
Przestań. Moje ubrania mają wartość sentymentalną.
Wiążą się z ważnym etapem mojego życia.
To stare łachy. Co?
Znowu będziesz Laserową Samantą?
Na pewno nie byłam tak koślawa.
Kocham swoją rodzinę.
- Zjedzmy lepiej pizzę. - Dobry pomysł.
Fafá, skocz mi po colę.
Dlatego wdrażamy program Świat należy do kobiet...
Gdzie byłeś? Już po nas.
Mam mały pęcherz. Poszedłem siku.
Wcale nie jest po nas. Przeciwnie. TOP nas wchłania.
- Jesteśmy teraz TOP. - TOP co?
Nasza kancelaria jako pierwsza w kraju
zadba o pełną równość płci w miejscu pracy.
Super. Nie wiem, o co chodzi, ale równość jest zawsze spoko.
Już jutro zadzwonimy do wszystkich pań, by ustalić termin
podpisania nowych umów.
W końcu „Świat należy do kobiet”!
- Super. - Gratulacje.
Fajnie, bardzo dobrze. Panie TOP?
O co chodzi?
- A co z facetami? - Co z nami?
Ależ nie zapomnieliśmy o was.
No! Wiedziałem. Toż zajebiści z nas prawnicy.
Wszyscy panowie
otrzymają formularz...
Jasne, będzie trzeba wpisać urodziny i takie tam...
- Z instrukcją korzystania... - Co? Toż to nie toaleta.
- Z naszego planu humanitarnych zwolnień. - Co?
Przez WhatsApp.
- Zwolnień? - TOP.
Zaraz. Mirandão!
A nasza wczorajsza rozmowa to co?
OFERTY PRACY: OSOBA WYPROWADZAJĄCA PSY
TESTER RAKIET NA MUCHY DOZORCA CMENTARZA
WOŹNY
Znowu. „Szanowna pani Michelle Barbieri”.
Na litość boską. Mam tego po dziurki w nosie.
- Nie chcę nowego abonamentu. - Pani Michelle?
- Pieprzcie się, wy pieprzone... - Czy zastałam panią mecenas?
Dzwonię z kancelarii Tertúlio Otacílio Pacheco.
Wsadź se ją pani...
LASEROWA SAMANTA
Michelle nie może podejść. Czy coś przekazać?
Musi stawić się jutro w biurze, abyśmy mogli formalnie
przenieść ją do nowej kancelarii.
Chcecie panią mecenas Michelle?
- To ją dostaniecie. - Halo? Słyszy mnie pan?
Oczywiście. Michelle będzie w kancelarii jutro z samego rana
i podpisze stosowne dokumenty.
Zobaczmy...
W sam raz.
A niech mnie.
Jeszcze buty.
Przepraszam.
Przepra...
Podejdź.
Tak, ty. Cześć. Jak się macie?
Co tam?
Oszalałeś?
- To ja. Mike. - Co?
- Mike! Co ty wyprawiasz? - Próbuję nie stracić pracy.
Genialne. Że też sam na to nie wpadłem.
Wrócę jutro w ciuchach mojej ciotki.
- W gorsecie i w ogóle... - Nie żartuj.
Spojrzeli na moje imię i wzięli mnie za kobietę.
Nie mogę stracić roboty, bo Virgínia zabierze mi syna.
Zostaniesz kobietą już na zawsze?
No coś ty!
Mamy merytokrację, stary.
Pokażę im, jakim jestem świetnym adwokatem,
a wtedy jakoś przełkną fakt, że jestem facetem.
Na co się gapisz?
Masz damskie majtki?
Pytasz damę o takie rzeczy? Błagam. Spieszy mi się.
Stringi. I wszystko ogoliłem.
Przepraszam...
Przepraszam za spóźnienie.
Witam.
Czekaliśmy na panią. Nie śmieliśmy zaczynać spotkania sami.
Miło mi poznać. Nie musieliście czekać.
- Bardzo mi miło. - Jak się do pani zwracać?
Pani mecenas Michelle Barbieri, jeśli łaska.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Miło panią poznać. Przedstawiam pana Otávio...
Mecenas Michelle przeszła do nas w wyniku fuzji.
Która nastąpiła w samą porę.
Mieliśmy samych facetów. Przyda się kilka ślicznotek.
Pani mecenas prowadziła sprawę „Brilhante”.
Zaprosiłem ją dziś,
aby wprowadziła nas w temat, jako że sprawa należy teraz do nas.
Oczywiście.
Piosenka „Brilhante” w wykonaniu wielkiej gwiazdy MC Mone.
Palce lizać.
Co pan powiedział?
Dobra woda. Palce lizać.
A więc prawa autorskie do utworu należą aktualnie do MC Mone.
Pojawił się jednak trener aerobiku, który twierdzi,
że to on jest autorem piosenki.
Jakie jest więc moje rozumowanie w tej sprawie?
Otóż powinniśmy przedstawić dowody na to,
że piosenka istnieje dłużej, niż utrzymuje trener,
co potwierdzi autorstwo MC Mone.
- Świetne rozumowanie. - Chwileczkę.
A może udowodnimy, że utwór istnieje dłużej,
niż twierdzi instruktor,
i w ten sposób dowiedziemy autorstwa MC Mone?
- Data venia. - Co nie?
Mecenasie JP!
Jesteś fenomenalnym adwokatem.
Ależ przestań.
Zaraz. Czy w tym pokoju jest echo?
Bo mam wrażenie, że właśnie to powiedziałam.
- Nie mam racji? - Drogie panie, skupcie się.
Panienki!
Proszę kontynuować.
A więc... dobrze.
Domniemany autor...
Oj, zahaczyłam się.
Twierdzi, że miał w zwyczaju śpiewać
refren piosenki „Brilhante”.
I powiedział o tym prasie.
- Ups. - Cóż...
Razem z mecenasem Otávio zdecydujemy, jak dalej poprowadzić tę sprawę.
- Mam rację, mecenasie? - Data venia. Się wie.
Przepraszam, ale jeśli chodzi o tę sprawę,
sprawa dotycząca tej sprawy jest moja.
Ta sprawa
nie jest już pani.
To jest pani.
Lecimy na squasha?
- Na squasha. - Ale jak to...
- To jakiś skandal. - Naprawdę w to wierzyłaś?
Te brednie o równości między kobietami i mężczyznami?
A równa płaca to gdzie?
- Od dziś jesteś kobietą? - W sumie tak.
- Co? - Co?
No wiesz, jeśli wierzysz w swój potencjał...
Mam ogromny potencjał. Zawsze staje na wysokości zadania.
To pogadaj z szefem.
Rozmowa z Jorge Pedrem coś da?
Mówię o szefie szefów.
Samym Tertúlio Otacílio Pacheco.
Tam jest.
Mówią, że 12 lat temu przeżył traumę i zwariował.
- Odbiło mu? - Nie wolno się do niego odzywać.
Nie wychodzi ze swojego gabinetu na górze.
Każesz mi rozmawiać z jakimś wariatuńciem,
który cieszy się emeryturą
zamknięty w sarkofagu?
Mam tam iść i mu ponarzekać?
Nie mam mowy.
Jeszcze się nawet nie napiłam pracowniczej kawy. Odpada.
Skoro ty nie chcesz,
ja to zrobię.
- Julio, to się nie uda. - Uda się.
Akurat! Co ty wyprawiasz?
Powiem panu Pacheco, że mogliśmy wygrać tę sprawę,
ale ją przegramy, bo ten kretyn Jorge Pedro
słyszy tylko pomysły ludzi w slipkach.
Przecież też jestem... Znaczy, ja jestem w stringach.
- Idę do niego. - Wykluczone! Nie...
Zaufaj mi. Wszystko będzie dobrze.
Lepiej idź sama, bo znasz tę sprawę najdokładniej, prawda?
W porządku.
Julia.
Może pani zabrać te dokumenty?
Dobrze się pani czuje?
Świetnie.
Pani nie jest panią Suzaną.
Nie, ale może pan do mnie mówić, jak mu się podoba.
- Nikt nie wchodzi do mojego gabinetu. - Szkoda. Jest piękny.
- Taki przestronny. Super. - Nie łapię dowcipu.
- Pani tu pracuje? - Nie.
- Nie? - Pracuję.
A pan?
Nie i nie chcę. Gardzę każdym, kto to robi.
No dobra. Trudno.
Pani telefon.
Dziękuję.
Wie pan co?
Ciągle tu pani jest?
Owszem i nie zamierzam wychodzić.
Mam panu coś do powiedzenia prosto w twarz, panie TOP.
Co to za pomysł,
żeby zamykać się tu w samotności?
Nawet włosów pan nie czesze. Wygląda pan jak szurnięty.
Szkoda, bo przecież pan zbudował to imperium.
Jedną z najlepszych kancelarii w kraju.
A siedzi pan tutaj i ostrzy żyletką ołówki?
Podczas gdy tylu niewinnych ludzi
nie ma nikogo, kto obroniłby ich w sądzie?
Potrzebujemy pana, panie Pacheco.
Moja koleżanka jest life coachem. Zapiszę panu numer.
Mogę pożyczyć ołówek?
Jezu, tym się nie da pisać. Trzeba go trochę naostrzyć.
Ojej, przepraszam. Musiał się pan napracować.
Czuje się pan... O nie.
Wyskoczył panu błąd krytyczny? Zbladł pan.
Pomogę.
Iurisperiti munus est...
- Od razu lepiej. - Veritatem coram.
Societate revelare!
- I jak poszło? - Fantastycznie!
Skumaliśmy się. Piszemy do siebie na WhatsAppie.
- Naprawdę? - Pewnie, że nie.
Poszło strasznie. Wkurzył się.
Mówiłam, że to zły pomysł.
Nie denerwuj się tak.
Najwyżej pan Pacheco zostanie, gdzie jest.
- Nic więcej. - Wątpię.
- Jezus Maria. Rety! - Uspokój się.
Panie mecenasie, jaka miła niespodzianka.
Nie powinien pan kontynuować swoich robótek?
Ja zrobiłam jego robótki.
Iurisperiti munus est
veritatem coram societate revelare.
To obsesja duchowa,
ale ja akurat jestem medium, jeśli pan pozwoli.
Wszedłeś, a teraz wyjdź. Duchu zły, znikasz ty.
Już go nie ma.
„Rolą prawnika jest ukazanie prawdy oczom społeczeństwa”. To po łacinie.
Po portugalsku wszyscy zrozumieli.
Mecenasie, proszę powiedzieć.
Która sprawa jest w tej chwili najważniejsza?
Bez wątpienia spór o autorstwo utworu „Brilhante”.
- Zajmuję się nim z mecenasem Otávio. - Data venia. Tak jest.
Ta młoda dama do was dołączy.
Mecenas Michelle Barbiere.
Ależ panie mecenasie, pani Michelle nie ma doświadczenia.
Mimo to uważam, że będzie bardzo pomocna.
Ma coś lepszego.
Ma... Jakby to ująć?
- Jaja. - Co?
A to co?
- Raczej symbol serca. - Nie o to mi chodzi.
Panie mecenasie, czy mogę zaprosić do współpracy
moją koleżankę mecenas Julię?
Jeśli może pomóc, dlaczego nie?
- Ma pan coś przeciwko? - Ależ skąd. Nie.
Z pewnością obie panie wniosą do sprawy
mnóstwo blasku.
Zwłaszcza, że potrzebujecie przecież...
- Ślicznotek. - Właśnie.
Zatem ustalone.
Super. Piątka.
Nie wiem, jak to się stało,
ale są panie mile widziane.
Przypomnę tylko o jednym.
W tej sprawie nadal rządzę ja.
Jasne?
- Jak słońce. - Pewnie.
Dziękuję.
- Data venia, mecenasie. - Właśnie.
Do kurwy nędzy.
- Proszę. - Odsłaniam.
- Odsłaniaj. - Siódemka karo.
I co?
- Cześć wam. - Cześć.
Bambino, co tak źle wyglądasz?
Jesteś bledszy niż obeschnięta mozzarella.
Co ty gadasz? Chłopak napawa mnie dumą.
Istna maszyna do pracy.
Bo tylko on pracuje, tak?
Tego woła tutaj nikt nie zauważa.
Patrizio moja piękna.
Wiem, że też ciężko pracujesz.
Ale Mikele jest moim męskim synem.
Święty klopsie wieprzowy, daj mi cierpliwość, bo kogoś zabiję.
Hej, klopsiku.
Gdzie są ciuchy z mojego pokoju?
- Oddałam biednym. - O psiakość.
Ciągle na nie narzekałeś, to je usunęłam.
Zresztą nie mam już powodu trzymać sztucznych cycków i peruki.
Moje włosy są naturalne.
- Czemu pytasz? - Bez powodu.
- Był tam chyba garnitur... - Garnitur?
W życiu nie miałeś innego niż ten stary łach jak u kongresmena.
Blada mozzarella, stary łach. Niezłe mają o mnie zdanie.
- Cześć. Co słychać? - Cześć.
„BRILHANTE” JEST NASZA
Dziewczyno, jak ty się ubrałaś?
Jak kongresmen.
Otwieram pierwsze posiedzenie sądu w sprawie pozwania
piosenkarki MC Mone
przez pana Guido da Silva
o plagiat
przeboju muzycznego o tytule „Brilhante”.
Udzielam głosu adwokatowi powoda.
- To już. - Pokaż im.
Wysoki Sądzie, jak wskazano w materiale dowodowym,
mój klient korzystał ze wspomnianego utworu
podczas zajęć aerobiku w fitness clubie Fit Larwa
na długo przed tym, jak ukazała się piosenka MC Mone.
Nieprawda.
Mogę to udowodnić.
Mamy potwierdzające ten fakt nagranie wideo.
Proszę.
Błagam. To niedorzeczne.
Absurd.
Nie wierzę, że wykorzystałeś mój utwór do takiego gówna.
- Czyżby, złodziejko? - Wal się.
Na nagraniu wyraźnie widać,
że otwór MC Mone to ta sama piosenka,
którą śpiewał mój klient...
W tym nagraniu z 2012 roku.
Tymczasem MC Mone
wydała swoją piosenkę
dopiero w 2022 roku. To wszystko, Wysoki Sądzie.
- Wszystko. - Dziękuję.
Oddaję głos
pełnomocnikowi pozwanej. Proszę.
Mamy tu do czynienia
albo z kolosalnym nieporozumieniem, albo przypadkiem złej woli.
Na nagraniu bowiem słychać wyraźnie,
iż rzekomy pierwowzór
zawiera refren...
Podczas gdy w utworze mojej klientki
ewidentnie słychać...
A więc zupełnie co innego.
Sprzeciw.
Mój klient też śpiewa...
Ale moja klientka śpiewa...
Staccato.
Bardziej miękko...
Wszyscy razem!
Uroczy widok, prawda? Rozmawiają we własnym języku.
- Tylko sędzia zrozumie... - Błagam, to jest to samo!
Różnica między...
Proszę o ciszę!
- Wyraźnie słychać. - Spokój!
Wiem, czego nam trzeba, by wygrać tę sprawę.
Ale najpierw musimy wygrać tę.
Nie możesz tak wyglądać.
STUDIO FIT LARWA
Szeroko!
Szerzej!
Ręce szeroko!
Chcę dziś zobaczyć wasze dusze!
Intensywny trening!
Sukces gwarantowany!
Jak to ma być sukces, to ja wolę porażkę.
Co to za pogawędki?
Ty tam.
- Ja? - Tak.
Co ze mną?
Masz sekret, prawda?
Sekret? Ja? Skąd.
Coś przed nami ukrywasz.
- Absolutnie nie. - Podejdź.
Wolę zostać tutaj.
- Podejdź. - Lepiej idź.
Śmiało.
Zaczynamy.
Zepnij poślad!
I raz, i dwa...
Dobra, przerwa na wodę i złapanie tchu.
- Co? - Zaraz wracam.
Ledwo zaczęliśmy. Nie rozumiem.
- Cześć! - Cześć.
Uwielbiam intensywny aerobik.
Chodzę codziennie. Guido jest super, co?
- Chyba tak. - Tak.
Ja nie mogę codziennie, bo pracuję.
Ty pewnie nie, skoro możesz tak często chodzić.
Nie, nie pracuję.
Znajdź pracę po ośmiu latach zajmowania się domem.
Nie da się. Ale przynajmniej dbam o siebie.
- Pracuję nad formą. - Jasne.
Ojciec twojego dziecka musi ci sporo pomagać, co?
Zgaduję.
Bynajmniej.
Jest bezużyteczny.
Wracał do domu i siadał na kanapie.
Tak ją wysiedział, że zostało wgłębienie w kształcie jego tyłka. Koszmar.
Chcesz się założyć, że drań zapomniał odebrać syna ze szkoły?
- Zadzwonię do niego. - Nie ma potrzeby.
O Boże.
Tak?
Halo?
Dodzwoniłam się do Mikego?
Tak, jak najbardziej.
Pan mecenas jest akurat zajęty,
ale niech pani zostanie na linii.
Prosimy czekać. Twój telefon jest dla nas ważny.
- Halo? - O proszę!
Virgínia. Coś się...
Ach.
Na sekretarkę cię stać,
ale na większe alimenty na syna już nie, co?
Tylko to mi chciałaś powiedzieć?
Śpieszę się. Jadę do szkoły po Joninhasa.
No dobrze.
Nie ma sprawy. Myślałam, że znowu zapomniałeś.
Muszę kończyć. Prowadzę i nie chcę dostać...
Pa!
Jak mogłaś mnie zostawić samą z tym pacanem?
Kochana, muszę lecieć.
- Co? - Przepraszam.
Kobiece sprawy. Przykro mi.
- Zgadamy się później. - A co z tym?
Czyli ja posprzątam.
Masz szczęście, że mnie złapałeś za pierwszym razem.
- Ale ci się trafiło. - Fred?
Co się stało?
Nic innego nie było.
Szukałem roboty, a ta była jedyną, jaką znalazłem.
Nic mi nie mów.
Serio, nie chcę tego słuchać.
Patrz na drogę. Znowu się spóźnię po Joninhasa.
- Stój. - Dobrze, już.
- Co jest? - Zapomniałem o czymś.
A o czym? Niech zobaczę.
Dajże spokój, Fred.
- Co ja zrobię? - Nie wiem.
- Skąd teraz wezmę męskie ciuchy? - Powodzenia.
Jaki masz rozmiar?
Nie ma mowy. Nawet o tym nie myśl.
Dam ci 50 reali od ręki.
Cześć, mały.
Jak leci?
Czemu nie jesteś ubrany w garnitur?
Tatuś ostatnio pracuje bez garnituru.
Okej? Wskakuj.
To wszystko za 50 reali. Dlaczego jestem taki pazerny?
- Tato. - Tak?
Ta pani ma dziwny głos.
Nieładnie tak mówić.
Proszę jechać.
Czytałeś mój list?
Pewnie. Ten, w którym napisałeś tyle słów?
Masz piękne pismo. Gratuluję ci. Jest super.
- Dzięki, ale co myślisz o wiesz czym? - Wiem...?
- O dziewczynie. - O dziewczynie! No przecież.
Zabujałeś się w niej. To urocze. Naprawdę słodkie.
Musisz jej pokazać, że jesteś mądry i dużo wiesz.
Dziewczyny lubią mądrych chłopaków.
Dobra. Już kumam.
Niedługo robimy projekt na geografię.
Wkręcę się jakoś do jej grupy i wtedy spróbuję.
Właśnie.
Wkręć się, a potem przyłóż do pracy.
Pokaż jej, na co cię stać. Ani się obejrzysz i będzie twoja.
- Jesteśmy. - Tato?
Ta pani się nazywa Pabllo Vitaxi?
- Nie... - Tak. Totalnie.
Mikele, spóźniłeś się!
- Moje biedactwo. - Nic się nie stało, mamo!
- Stało się. - Nic mu nie jest.
Twój ojciec zawsze idzie sobie na obiad z kimś z pracy,
a o tobie zapomina.
Jaki obiad? Byłem w fitness clubie!
- Gdzie? - A co?
- Co? - O co chodzi?
Zaraz będzie padać.
- Jadę. Do zobaczenia. - Zapamiętałem.
- Pokażę, że jestem mądry. - Otóż to.
Jesteś uberową drag queen?
- Nie. Ani trochę. - Wdechowo, paniusiu.
Nie. Paniusią to jest twoja...
Chcę jeszcze 50.
Jedźmy, Glório Uber.
- Michelle. - Julia.
Przepraszam, naprawdę musiałam uciekać.
Zostawiłaś mnie samą na zajęciach u tego pajaca.
- Wybacz. - Ale nie wracam z pustymi rękami.
- Serio? - Serio.
Patrz, co znalazłam w jego rzeczach.
FANKLUB MC MONE
Oficjalny fanklub MC Mone?
Co dziś robisz?
Dziwne.
Nikogo nie ma.
Tak.
Bardzo dziwne.
- To jest bar. - Co podać?
O mój...
- Sorry. Przestraszyłam się. - Miło mi. KB.
Kibbeh? Piękne imię.
Kátia Bete.
Oficjalna prezeska fanklubu naszej cudownej MC Mone.
- Mogę jakoś pomóc? - Miło nam, pani KB.
Byłybyśmy wdzięczne.
Jeśli chcecie pogadać o MC Mone, dobrze trafiłyście. Słucham.
I o to nam chodzi.
Panie mecenas Julia i Michelle.
Reprezentujemy MC Mone w sprawie o utwór „Brilhante”.
- Tak. - Czy zna pani może tego człowieka?
- Tego imienia nie wolno wymawiać! - Spokojnie.
Wolno je wymawiać, Tabbouleh. To Guido.
- Tak się nazywa. - Milcz!
Ona ma nóż.
Nikt nie wymawia imienia tego łajdaka w fanklubie MC Mone.
- Możemy już iść? - Wiecie, na czym go przyłapałam?
Na tym?
- Nie. Gorzej. - Nie?
Bezprawnie kopiował
jej osobiste archiwum,
prywatną kolekcję naszej muzy.
Dacie wiarę?
- Osobiste archiwum? - Tak.
Tam na dole. Jest cudowne. Chcecie zobaczyć?
- Po schodkach w dół. - Idziemy?
- Ma nóż. - Śmiało.
- Naprawdę nie wiem. - Jazda!
Tak, tak. Już idziemy.
Matko jedyna. Zaraz narobię w majtki.
Do zobaczenia, Sfiha.
Kochana, nie powinnyśmy tu wchodzić.
Co to za wyraz uznania? Nie wierzę. Rozejrzyj się.
Istna makabra.
Czego dokładnie szukacie?
W tej chwili toalety, bo chyba popuściłam.
Dobrze trafiłyście, złotka. Mam zapis wszystkiego.
Pokażę wam.
Filmy z jej 15. urodzin, operacji usunięcia wyrostka...
- Wow. - Ukończenia podstawówki i liceum.
Siadajcie, proszę.
Ależ nie musimy oglądać wszystkiego, bo...
Siadać!
- Dobrze. - Ja i tak zamierzałam.
Mam paskudne żylaki. Ale chodzi o to,
że naprawdę musimy iść na rozprawę.
Złociutka, nikt stąd nie wychodzi, póki nie pozna całej historii MC Mone.
- Dobrej zabawy! - To bezprawne pozbawienie wolności.
Jesteśmy adwokatkami!
Kobieto, zaczekaj!
Błagam! Słuchaj, te drzwi są chyba zbrojone.
Nie wyjdziemy stąd.
Nie... Halo!
Nie chcę tkwić wśród tych rzeczy.
Uspokój się. Nie jest wariatką, nie zamknęłaby nas tu.
Nie jest wariatką?
A widzisz ten ołtarz śmierci?
- To pułapka. - Ale jak?
Pracujemy dla jej idolki. Nie może nas skrzywdzić.
Założę się, że są tu jakieś trupy. Pewnie indiański cmentarz.
To smok. Pomocy!
Nie zniosę tego dłużej. Serio.
Spróbuję wyłączyć rzutnik. Toż to tortury.
Przecież nie może nie być wyłącznika.
Ta kobieta się nad nami znęca.
- Uciekajcie! - Ja spróbuję.
- Musimy się wydostać. - Idź.
- Śmiało. - Halo, proszę pani!
- I co? - Otwierać!
Panie mecenasie, gdzie nasze prawniczki?
Kobiety są jak pogoda, mecenasie Pacheco.
Nieprzewidywalne.
Proszę o spokój! Sąd obraduje.
Otwieram ostatnie posiedzenie sądu w sprawie utworu „Brilhante”.
Jezusie! Zupełnie o was zapomniałam.
Oglądałam serial i po prostu zasnęłam!
- Takie nudy! - Wychodzimy.
- Nie mogę w to uwierzyć. - Przepraszam.
Teraz moja kolej.
Chcesz tu zostać?
Zaśpiewam piosenkę i chcę, żebyście wszyscy mnie słuchali.
Uwaga. Zaczynam.
Proszę pozwaną o zajęcie miejsca dla świadka.
- Kto zna MC Mone, ten wie... - To na żywo?
- Mówię prawdę. - Poważnie?
Zostańcie ze mną. Liczę na was, kochani!
Świadek jest do dyspozycji strony powodowej. Proszę.
- To jest ten moment. - Dajesz.
Dzień dobry, Wysoki Sądzie.
Szanowni państwo.
Drodzy koledzy.
Ten dzień jest dobry, bo bez wątpienia właśnie dziś
na tej sali sądowej wygra sprawiedliwość.
Ten mężczyzna.
Prosty,
skromny
i czysty.
Cień człowieka.
Obibok.
Beznadziejny, nieudaczny, słaby.
Kruchy i niezdarny.
On go broni czy hejtuje?
- Nie kumam. - Jest dziś miażdżony.
Powtarzam.
Jest miażdżony przez media.
A to wszystko z winy jednej, trzeciorzędnej piosenki.
Wypraszam sobie. Jestem piosenkarką funkową.
Sprzeciw!
- Podtrzymuję. - Dziękuję.
Czy nadal upiera się pani, że jest autorką utworu „Brilhante”?
Nawet po obejrzeniu niepodważalnego dowodu,
jakim było nagranie mojego klienta z 2012 roku?
Niech mnie pan posłucha, kotusiu. Śpiewałam tę piosenkę,
zanim pan zaczął swój korespondencyjny kursik prawa.
Na wszystko ciężko pracowałam. Wie pan, ile przysiadów,
dół, góra, dół, kosztował mnie ten tyłek?
To jedno wielkie kłamstwo!
Nie wygląda pani na kogoś, kto lubi się zmęczyć.
Pewnie, że nie. Cała jest zwiotczała.
Trenuję od dziecka. Od bobasa.
Chodzę na spinning, zumbę, crossfit.
Byłam w każdym dobrym fitness clubie w mieście.
W każdym.
A więc wszystko jasne.
Usłyszała pani melodię refrenu...
...w jednym z fitness clubów,
w których pracował mój klient.
Daj mi to.
- Dziękuję. - Stresuję się!
Wiedz pan, że nigdy nie byłam na zajęciach tego klauna.
Trochę szacunku. Jestem uznaną artystką, diwą.
- Spokój! - Spójrz na mnie.
Spokój na sali!
Udzielam głosu adwokatowi pozwanej.
- Tak. - Daj czadu! Strzel dla nas tego gola.
Panie mecenasie.
Sprawiedliwość jest w pańskich rękach.
Tum es kurwatum. Nie spierdol tego.
Jasne.
Wzywam na świadka stronę skarżącą.
- To ja? - Tak.
Idź. Tylko spokojnie.
Proszę o spokój!
Owszem, poskarżę się.
Poskarżę.
Pewnie będę miał traumę.
Jestem taki wzburzony. Hasztag dramat.
Ten człowiek...
Teraz się zaczną te upokarzające prawnicze rzeczy.
Od czego mnie pan wyzwie teraz?
Z ust tego człowieka podłego...
- Niczego nie podłożyłem. - Padają wstrętne insynuacje.
Naprawdę pan sądzi,
że artystka pokroju mojej klientki
poszłaby do fitness clubu z rodzaju tych, w których pan pracuje?
Nie wiem, czy jest dość zaawansowana,
ale kobiety przychodzą, bo uwielbiają Power Guido.
- Pałę Guido? - Chwila. Nie!
- Proszę nie obrażać sądu! - Power Guido to mój program.
- Wszyscy kochają Power Guido. - To absurd!
Jak dla mnie, fakty są jasne.
Chyba że strona pozwana chce jeszcze coś dodać.
Owszem.
Chcemy coś dodać.
Kim są te panie?
- Są z nami, Wysoki Sądzie. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
- Hej. - JP.
Ja was skądś znam.
Czy mogę prosić o odtworzenie zawartości tego pendrive’a?
- Chwileczkę. - Proszę.
Były panie na moich zajęciach.
A więc twierdzi pan,
że nigdy nie widział naszej klientki?
Nie no, widziałem ją, ale niewiele o niej wiem.
PRAWDA ZWYCIĘŻY
Zabawne.
Proszę o wyświetlenie materiału dowodowego numer jeden.
Co?
Co to jest? Ludzie, dajcie spokój. Przecież to nie ja.
Widzicie go?
Moja twarz jest symetryczna. Zawsze była harmonijna.
W panu harmonijna jest tylko skłonność do bezczelnych kłamstw.
Wysoki Sądzie, błagam.
Ta legitymacja dowodzi,
że był pan członkiem oficjalnego fanklubu MC Mone.
Co więcej,
został pan z niego usunięty dyscyplinarnie
za kopiowanie
prywatnych nagrań artystki bez zgody jej ani władz klubu.
Robiłem kopie zapasowe dla bezpieczeństwa.
Nie chciałem niczego ukraść. To było niezamierzone.
Pani mecenas.
- Materiał dowodowy numer dwa. - Jeśli Sąd pozwoli.
A teraz wszyscy...
Słodziaczek. Ta mała ja.
10 MAJA 1990
Róbcie rączkami tak jak ja.
Oto dowód, że moja klientka śpiewała tę melodię na długo przed tym,
zanim pan zaczął prowadzić swój tak zwany aerobik.
Wysoki Sądzie, obrona nie ma nic do dodania.
Dziękuję bardzo.
Zwłaszcza mojej drogiej koleżance, mecenas Julii.
Nie mam więcej pytań.
- Dziękuję! - Spokój!
Tym samym zamykam rozprawę
i przechodzę do wydania wyroku.
W świetle przedstawionych dowodów
sąd uznaje pozwaną
za niewinną.
- Tak! - Nie wierzę!
Proszę o ciszę!
Sąd nakazuje też panu Guido da Silva
wypłacenie pani MC Mone
odszkodowania w wysokości 100 000 reali.
I to jest sztos.
- Bez komentarza. - Zamykam sprawę.
Wygraliśmy!
To zwycięstwo przywróciło mi pasję do walki o sprawiedliwość.
Dlatego powiem tylko jedno.
Satis est loqui tempus bibere.
Czyli czas się schlać!
Dziękujemy.
Zawsze był pan dla nas źródłem inspiracji.
A mój sukces w sprawie utworu „Brilhante”
był możliwy tylko za sprawą dwóch osób.
Bogu dzięki.
Pana i mecenasa Otávio, mojego wiernego giermka.
Panie i panowie!
oddaję głos
MC Mone.
Dziękuję.
A ja chcę pogratulować tym cudownym dziewczynom,
które odmieniły losy dzisiejszej rozprawy.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- To pani zwycięstwo. Ma pani talent. - Jasne, pogratulujmy paniom.
Dzięki nim nasz zespół był znacznie bardziej urodziwy, prawda?
Gratulacje!
Muzyka!
Zaśpiewajmy!
Nie zagłuszaj jej, Jorge.
Hej, śliczniutki, chodź no tu
Pragnę cię i mam genialny pomysł
Moja pu, pu, pupa w twoim a, a, aucie
Jestem singielką
I chcę, by to się wydarzyło...
O cholera!
- Słodki Jezu... - Wystarczy. Chodźmy stąd.
- Totalnie. Co za potworność. Boże! - Chodź!
Patrzę, jakie one są plastikowe.
- Cała jestem w konfetti - Szybko.
Kochana.
Pytanko. Co ja robię w tym gabinecie?
Bo ostatnio, kiedy tu byłam,
prawie się zes...
prawie sobie narobiłam kłopotów.
PACHECO DORADZA JUCELINO
Patrz! Toż to królowa!
KRÓLOWA POKAZAŁA PACHECO SWOJE KONIE
I król!
PACHECO I PELÉ
Stary jest. Patrz, kto podpisał jego dyplom.
Poncjusz Piłat.
DYPLOM UKOŃCZENIA STUDIÓW
Rany.
Przyznam, że przez te wredne teksty Jorge Pedra
czuję się jak plastikowy klapek na półce Chanel.
Jeśli ty jesteś klapkiem, to ultra ekskluzywnym.
Zrobionym ze złota i wysadzanym brylantami.
Nawet tak nie mów.
Nie znam bardziej kompetentnej prawniczki od ciebie.
Po co komu kompetencje w świecie pełnym mężczyzn,
którzy widzą nas od pasa w dół?
Czasem patrzymy wyżej. To znaczy...
Niektórzy czasem patrzą wyżej. Może dlatego, że mam duży biust.
Zobacz tylko. Mój tata miał taki sam.
Tak? Rety, jak się do niego podłącza Spotify?
Posłuchamy muzyki?
- Na poprawę nastroju. - Zobacz, czy jest Peppino di Capri.
„Per brindare un incontro”.
Patrz, co znalazłam.
Wiesz, co mi to przypomina?
Domówki.
- Albo Paulę Toller. Ależ to była... - Co?
Było coś w jej głosie.
Gdybym nie poszła na prawo, marzyłam...
Marzyłam, by śpiewać jak Paula Toller.
- Naprawdę? - Słuchaj.
Ucisz mnie
Spójrz tak tajemniczo...
Chyba prawniczka z ciebie lepsza.
Odczep się. Naprawdę...
- Żartuję. - Okej.
Zatańczmy.
Chodź.
Przypomnijmy sobie tamte czasy i nie myślmy o tych okropnych facetach.
Już o nich nie myślę. Żegnajcie, faceci.
Na takiej domówce pierwszy raz się całowałam.
- Z pewnym Marcelinem. - A ja z Tati.
- Tati? - Z Ronaldem.
- To był Ronaldo. - Tati?
Jaka Tati? Oszalałaś?
To był Ronaldo. Przezywali go Tati Macka.
Bo obmacywał dziewczyny, gdy było ciemno. Koszmar.
Dzisiaj stanąłby za to przed sądem. Dlatego poszłaś na prawo?
Nie. Zainspirował mnie wujek, który był prawnikiem.
Zabierał mnie do sądu, gdy byłam mała, więc przyglądałam się,
jak broni ludzi w różnych przerażających sprawach.
I tak jakoś...
zaczęłam się... zakochiwać.
Rozumiem. Trudno się nie zakochać.
Co ty robisz?
Chyba źle zrozumiałaś naszą relację.
Przepraszam.
- Lepiej już pójdę. - Mogę...
Julio, wszystko wyjaśnię.
Durne hobby.
Mikele!
Przyszedłeś w samą porę.
- Siadaj. - Cześć, mamma.
Jedz, synku. Mamy sardele.
Rany. Wiesz, że ich nie znoszę.
Zostawiają okropny posmak i jeszcze gorsze wspomnienia.
- Fuj. - Co jest, bambino? Powiedz mamie.
Nic takiego. Już wiem.
Praca mnie stresuje. Po prostu jestem zmęczony.
Twoją prestiżową posadką?
Dobrze, że twoi klienci nie krzyczą: „Gdzie moja margherita?”.
Dopiero byłbyś zmęczony.
Zadowolona jesteś, co?
Masz dobry dzień? Widzę po tym blasku w oku.
Pasuje ci do tej żmijowatej bluzki. Idę stąd, bo...
Chamstwo.
Co się dzieje z tym chłopcem?
- Che cazzo? - Skąd mam wiedzieć?
- Co się z nim dzieje? - Co mu jest?
To jest to wasze zacofane włoskie wychowanie.
- Nie mów tak, skarbie. - Ale to prawda.
On nie cierpi udawać macho, którego chcecie w nim widzieć.
Ma kobiecą stronę.
- Co? - A może nawet dwie.
Cześć, Julio. Wszystko w porządku?
- Nie chcę z tobą teraz rozmawiać. - Czekaj. Musimy pogadać.
- Wszystko ci wytłumaczę. - Nie musisz.
Wszystko gra. Źle zrozumiałaś naszą relację.
To nie tak, jak myślisz.
- A to nowość! Gadasz jak facet. - Nie tylko gadam.
Julia. Zaczekaj.
Julia!
Julia! Kurde.
- Tak? - Pani Virgínia?
Nie. Tak, w czym mogę pomóc?
Jonas dostał naganę. Pani dyrektor chce z państwem rozmawiać.
W naszej szkole obowiązuje komunikacja bez przemocy.
To duński model.
Tego rodzaju zachowanie jest niezgodne z filozofią szkoły.
- To... - Tatuś będzie mówił.
Niech pani to powie filozofowi, który zepsuł synowi wulkan
zrobiony z sercem i sosem truskawkowym.
Niech go przeprosi.
Który łobuz to zrobił?
Valentina.
I zrobiłabym to znowu! Jonas nie dawał mi mówić!
Mieliśmy prezentację, a on mi ciągle przerywał.
Przerwałeś jej?
Nieładnie wchodzić dziewczynom w słowo.
Może chłopcu brakuje porządnego wzorca męskości.
Tak otwarcie mnie pani krytykuje?
Syn ma świetny wzorzec męskości i kobiecości także.
Ciągle się wczuwam w rolę kobiet.
Nawet sobie pani nie wyobraża jak.
Ani pani, ani ci Duńczycy.
Chciał jej tylko pomóc.
- Pomóc? - Agresja.
Była moja kolej. Mówiłam, czym są płyty tektoniczne, a on...
To duże struktury w skorupie ziemskiej...
- Przestań. - Nienawidzę cię, Jonas.
No i widzisz?
Bo jej przerywasz. Ale przynajmniej zna twoje imię.
Synu, nie możesz tak wchodzić dziewczynie w słowo.
Wiesz, jak to się nazywa? „Boyterruption”.
Mówiłeś, że mam jej pokazać, jaki jestem mądry.
- Tak robiłem. - Nie.
Pokazywałeś, jaki jesteś niegrzeczny.
Ale przecież ty zawsze przerywasz mamie, kiedy...
Pani Michelle?
Przepraszam, wystraszyłam się.
Czy możemy skoczyć do sali konferencyjnej?
Skoczyć nie mogę, bo jestem w obcasach.
Ale pójdę.
Nie powinniśmy zaczekać na Julię?
Właśnie o tym muszę z panią porozmawiać.
Może pani nie wie, ale mecenas Julia złożyła wypowiedzenie.
Co?
Jak to możliwe?
Nigdy nie pasowała do zespołu. W przeciwieństwie do pani.
Mogę śmiało powiedzieć,
że bez pani nie wygralibyśmy sprawy utworu „Brilhante”.
Gdzie tam. Świetnie panom szło.
Dostawaliście ostro po tyłku? O tak.
Jak Brazylia od Niemców w 2014? Oj, dokładnie tak.
Nieco was wspomogłyśmy, ale na pewno sami dalibyście radę.
Ni chuja.
Przepraszam, chrypka.
Mecenas Pacheco nie jest w najlepszej formie.
Trochę zwariował.
Otóż to.
Widzi pani, że jest zdezorientowany.
Ma nieźle... To na pewno.
Z pewnością wkrótce ktoś będzie musiał go zastąpić.
Ach tak?
Rozumiem.
Potrzebny jest następca. O tym chciał pan rozmawiać.
Pewnie wszyscy się zastanawiają,
kto nim zostanie.
Kto zastąpi mecenasa Pacheco?
- Właśnie. - Właśnie.
- Jest pani bardzo bystra. - To nie było trudne.
Niedługo zostanę nowym prezesem kancelarii Tertúlio Otacílio Pacheco.
Dlatego potrzebuję zaufanych ludzi.
Mój wizerunek bardzo zyska, jeśli wśród nich będzie kobieta.
Inteligentna kobieta.
Moja prawa ręka.
Myślałam, że mecenas Cienias nią jest.
Znaczy, mecenas Otávio.
Ale rzeczywiście wspomniał pan o inteligencji,
więc pozbawił się ręki.
Ta kancelaria pani potrzebuje.
Znam pani talent.
Wcale nie.
Chcę widzieć, jak się otwiera.
Jak pulsuje.
Mój talent jest aktualnie głęboko schowany.
Od lat go nie używałam.
Chętnie dam pani okazję.
Okej. Ale co z Julią?
Pani Julia postanowiła szukać nowych wyzwań.
Jasne.
To co, gotowa być TOP adwokatką?
- Za TOP! - Zdrówko!
Ta sprawa jest prosta.
- Gol! - Tak? Ssijcie mi jajca!
Gol!
WYGRANA BARBIERI W SPRAWIE UZALEŻNIONEGO SOMMELIERA CACHAÇY
BARBIERI DOWODZI, ŻE WZDĘCIA NIE SĄ UZASADNIONYM POWODEM
JULIA ORNELAS ZAKŁADA FEMINISTYCZNĄ KANCELARIĘ
ORNELAS ZAŁATWIŁA PODWYŻKI DLA KOBIET
BARBIERI WYWALCZYŁA KARĘ DLA NIESŁOWNEJ WRÓŻKI
ORNELAS OBALIŁA ZAKAZ NADAWANIA KOBIETOM STOPNI DOWÓDCZYCH
GENIALNA ADWOKATKA
Nie ma mowy. Dowody są bardzo mocne.
- Czytałaś akta? - Tak, wysłałam ci maila.
- Dobrze. Jaki jest termin? - 15 dni.
- Julia! - Możemy...
Cześć.
- Jestem zajęta, proszę pana. - To ja.
- Mike. - Nie znam żadnego Mikego.
- Przepraszam. - Nie. Zaczekaj.
- Łapy precz! - Dobrze.
Bo wezwę policję.
To ja, mec. Michelle.
Nazywam się Mikele.
Przebierałem się za kobietę, ale jestem mężczyzną.
Raczej chorobliwym kłamcą.
Nie! Jestem tą samą osobą.
Tylko zamiast obcasów
mam mokasyny.
Tak?
Teraz będzie gips.
Jasny... gwint!
- Kto to? - Jakiś walnięty stalker.
- Kur... - Jezu.
Ja chrzanię, w sam... Dokładnie w...
- O Boże. - Proszę, proszę.
Nasz prawniczy Kopciuszek troszczy się o swoje stópki.
Po co pani wysokie obcasy?
Już jest pani na szczycie.
Ale nie będę pani krępował swoimi komplementami na środku biura.
Pan? Nigdy.
Krępują mnie moje majtki, bo mi włażą w tyłek.
Jeśli mogę, chciałbym złożyć propozycję zawodową.
Propozycję? Jasne, że pan może.
- Będę w swoim gabinecie. - Za moment przyjdę.
Do zobaczenia.
Przepraszam, zapomniałam go wyciszyć.
Rany.
W damskich torebkach zawsze panuje taki bałagan, co?
- Mike. - Pat. Co się stało?
Musisz natychmiast pomóc nam w kuchni.
Marinaldo nie przyszedł do pracy. Jest kolejka jak na koncert MC Mone.
Nie mogę dziś przyjść. Jestem bardzo zajęty.
Mam pilne spotkanie. Nie wywinę się.
Akurat!
Jak potrzebowałeś dachu nad głową, byliśmy spoko.
Ale kiedy my potrzebujemy pomocy, masz nas gdzieś.
Jeśli nie przyjdziesz, wyślę twoje graty byłej żonie.
Czekaj tylko!
Patrizia? Rozłączyła się.
Jak ja...
Zaraz.
Panie Pacheco, tu Michelle.
Przepraszam, ale właśnie wpadłam na pewien pomysł.
A gdybyśmy spotkali się w innym miejscu?
Smacznego.
Podoba mi się tu.
Dziękuję za polecenie.
- Często tu pani bywa? - Praktycznie mieszkam.
- Dobry wieczór. - Dziękuję.
Nawet sobie pani nie wyobraża, jak długo nie byłem na pizzy.
Mogę pana o coś zapytać?
Dlaczego tak utalentowany i znany adwokat
zamknął się w gabinecie, który wygląda jak katakumby,
i całymi dniami ostrzy ołówki? Czemu rzucił pan prawo?
Miałem w życiu dwie wielkie pasje.
Prawo i Marię Eufélię.
Uroczo.
- Była moją miłością. - Pięknie.
Ale mnie zdradziła.
Bądźmy szczerzy,
gdyby każdy rogacz szedł na emeryturę, państwo dawno by splajtowało.
Cóż.
Nie złapał pan tego kochanka?
Nie wie pan, kim był?
Zatrudniłem najlepszych detektywów.
Ale ustaliłem jedynie...
to.
- O w mordę. On jest... - Krzywy.
- Aż trzy pizze z kiełbasą? - Co ja mogę? Wszyscy lubią Patrizię.
- Oj... - Bo jesteś taka śliczna.
- Gdzie ten Mike? - Uspokój się.
Ale nie przyszliśmy tu, by rozmawiać o krzywej kiełbasie.
Przejdźmy do mojej propozycji.
Oczywiście.
Za momencik.
Najpierw pobiegnę do toalety, bo muszę opróżnić pęcherz.
- Przepraszam. Zaraz wracam. - Oczywiście.
O psiamać.
ZAJĘTE
- Hej, papà, mamma. - Cześć.
Co tak długo?
Leć pomóc siostrze na sali.
- Na sali? - Tak.
Jakiś problem?
- Nie. Wszystko gra, tylko... - Synu.
Co ci się stało w oczy?
W oczy?
Hej! Widzieliście, jak tu brudno? Spójrzcie tylko. Naprawdę...
- Patrzcie, jaki syf. - Nie wcieraj tego w oczy.
Szybciej. Goście się sami nie obsłużą.
Pizza Mikele.
Patrizia. Smacznego.
Chciałby pan przejrzeć kartę win?
Dziękuję, ale czekam na swoją towarzyszkę.
- Chyba długo nie wraca. - Rzeczywiście.
- Mogę jej poszukać. - Nie trzeba.
Hej, klopsiku.
Nie pyta się damy, co robi w toalecie.
- Wracaj do gości, - Masz coś na oczach.
Hej, Kung Fu Panda. Jak tam?
- Dobrze. - Lubię tę bajkę, ale zamówiłem pizzę.
Zabawny jesteś. Spróbuj swoich sił w stand-upie.
Śmieszku ty.
Przepraszam, że tyle to trwało.
Ojej.
Zmieniła pani makijaż?
W jakim sensie... O Boże.
Chwileczkę...
Jasna...
Wie pan, czarny jest ostatnio w modzie.
Wspominał pan o jakiejś propozycji.
- Prawda? - Tak.
Recta ad punctum.
Prukum? Spokojnie. Mnie to nie rusza.
- To normalna funkcja ciała. - Nie.
Nie o to chodzi. Recta ad punctum to po łacinie.
Znaczy tyle, co „w punkt”.
- Wiem. Żartowałam. - No tak.
Jorge Pedro i ja chcemy powierzyć ci największą sprawę w historii kancelarii.
- Zawsze mówiłam... - Bakłażan dla państwa!
- Bakłażan? - Na koszt firmy.
Czy ktoś widział Mikego?
Jest potrzebny w kuchni.
Nigdzie go nie ma.
- Jaki Mike? - Przepraszam.
- Znów muszę do toalety. - Dobrze.
Skończ już z tym. Wszystkiego się domyśliłam.
Pomóż mi, błagam.
- Ani słowa. - Toż zawsze wiedziałam.
- Co? - Odkąd byłeś mały.
Co wiedziałaś?
Mike.
Nie jestem jedyna, prawda?
- Jedyna? - Nie tylko ja jestem transpłciowa!
Wyjdź już z tej szafy. Wykop drzwi!
Pozwól sobie na miłość z tym przystojniakiem!
Nie jestem transpłciowy.
Przebieram się, bo inaczej by mnie zwolnili.
Ten człowiek jest właścicielem kancelarii,
w której pracuję.
Jeśli stracę robotę, Virgínia odbierze mi syna.
To wszystko.
Od kiedy bycie kobietą daje zatrudnienie?
- Zwykle jest odwrotnie. - Nie jestem kobietą.
Przebieram się, żeby utrzymać pracę.
Pomóż mi.
Zgoda.
Ale najpierw opowiesz mi tę historię ze wszystkimi szczegółami,
bo umieram z ciekawości.
Leć do swojego sponsora. Będę w kuchni.
Dałabyś już spokój.
- Idź. - Ładna jestem?
- Jak na pandę. - Wal się.
Dobrze...
Pani mecenas, oddajemy reputację kancelarii Tertúlio Otacílio Pacheco
w pani ręce.
Bez obaw. Zobaczy pan, co to znaczy być adwokatką.
O tym mówię!
Przydadzą się okulary przeciwsłoneczne
i przyciemniane okna w sądzie, bo wreszcie będę mogła błyszczeć.
I o to nam chodzi.
Zobaczmy, kto śmiał pozwać TOP.
„Pozew Julii Ornelas”. Naćpaliście się?
Oszaleliście? Co to ma być?
Mam wystąpić w sądzie przeciwko Julii?
- Też byliśmy zaskoczeni, prawda? - Bardzo.
Kto by pomyślał, że ugryzie rękę, która ją karmiła?
Zaraz. Nie. Chwila.
Wychodzi na to, że to pan gryzł.
Pozwała pana o molestowanie.
Chciał ją pan... Zmuszał ją pan do pocałunku?
To bzdura.
Absurd.
Wiem, że wy kobiety lubicie się wzajemnie bronić,
ale poczynań pani Julii obronić się nie da.
- Nigdy by tego nie zrobiła. - Nie zna jej pani.
Być może nie.
Pani Julia bardzo się zmieniła, kiedy pani do nas dołączyła.
Tak. Miała pani na nią duży wpływ. Jak na nas wszystkich.
Mówiła coś o mnie?
Gdy wygraliśmy sprawę „Brilhante”,
przyszła do mnie domagać się awansu.
Teraz to widzę. Już wtedy miała złe zamiary.
Planowała to kłamstwo, kiedy odeszła z kancelarii.
Niemożliwe. Przyjaźnimy się.
Kiepska z niej przyjaciółka. Chciała awans tylko dla siebie.
Mówiłem, że i pani na niego zasługuje, ale nie chciała się zgodzić.
Zagroziła, że odejdzie.
Jakby miała pani coś za złe.
Pewnie zazdrościła pani umiejętności.
A kto się sam wspiął po szczeblach kancelarii?
Nie mogę wziąć tej sprawy.
Jak to nie?
Gdzie pani odwaga? Profesjonalizm?
To próba przed awansem.
Stawia mnie pan w niemożliwej sytuacji!
Przecież to właściwie nieetyczne!
Cóż. Decyzja należy do pani.
Może pani odmówić.
Ale wtedy zrezygnuje pani z udziałów w kancelarii...
JULIO, MUSIMY POGADAĆ!
...z kariery, pieniędzy oraz pracy.
Cała kancelaria na panią liczy.
JUTRO W KAFETERII?
Ma pani czas
do jutra.
Przepraszam.
Cześć, Marcela.
Hej. Nie będzie cię na spotkaniu?
Będę.
Ale najpierw idę na inne.
Z tym facetem w spódnicy?
Przecież byłaś na niego wkurzona.
Marcela.
Mike to dobry facet.
Właściwie nic nie zaszło. Nie było nawet pocałunku.
Nie wiem, chyba się wystraszyłam.
Przyznaj. Ucieszyłaś się, gdy do ciebie przyszedł.
Wiesz, co sobie myślę?
Dostałam od życia szansę.
I zamierzam ją wykorzystać.
Na razie.
A więc to prawda?
Ojej, Mike.
- Nie miałeś tego słyszeć. - Nie wątpię.
O co ci chodzi?
- Nic się nie stało. - Myliłaś się co do mnie, tak.
Ale teraz widzę, że i ja się myliłem co do ciebie.
I to bardzo.
Co?
To będzie prawdziwa petarda.
Doskonale, pani Michelle.
Pani mowa jasno pokazuje, że nie mógłbym molestować pracownicy.
Nie ma za co.
Umieściłam w niej tylko komplementy wygłaszane przez pracowników.
Świetnie.
Zapiszę to sobie.
Siódmego w południe w sądzie nastąpi masakra.
Mec. Michelle ciśnie twarzą mec. Julii o beton.
JONAS ROZPRAWA 12.00
Akurat siódmego w południe nie mogę.
Mam ważne spotkanie, na którym muszę być. Przykro mi.
Pani mecenas,
istnieją dwa rodzaje ważnych spotkań, na których musi pani być.
Te związane z kancelarią
i to ze śmiercią.
Proszę więc przełożyć wszystkie pozostałe.
Jakoś mi słabo.
To przez te uderzenia gorąca.
- Skarbie... - Przechodzę menopauzę.
- Łyczek dla nawodnienia? - Biorę.
- Cudownie. - Mocne to, co?
Owszem. To moskiewska woda.
- Popularnie zwana wódką. - Kiepską, ale jednak.
Działa idealnie, gdy życie się komplikuje.
Jebać... Niech mi pan to da, bo...
Brawo.
...życie się skomplikowało.
Halo? Tu Michelle.
Odbiór?
- Jaki odbiór? Co ty robisz? - Dłubię w uchu.
- Wszyscy znają plan? - Tak. I będą go realizować.
Rób to, co ja.
- Wiesz, że on ma stringi? - Ty zboku!
Masz tupet.
Nareszcie.
Panie i panowie,
zdaje się, że możemy zaczynać.
Udzielam głosu adwokatce powódki.
Dzień dobry, Wysoki Sądzie.
Dziękuję.
Niestety jestem zmuszona zgłosić kolejny przypadek kobiety,
która padła ofiarą agresywnego zachowania mężczyzn,
żyjących w przekonaniu, że wszystko im wolno.
Niektórym wolno, co nie?
Zwierzchników, którzy chowają się za swoim tytułem, by z pozycji władzy
napastować kobiety.
Traktować je jak przedmioty.
Ich czas, Wysoki Sądzie, dobiega jednak końca.
Teraz czas zgłosić ich wykroczenia.
Sytuacje takie jak ta, która spotkała mecenas Julię Ornelas,
kobietę podle zaatakowaną przez tego mężczyznę.
Mecenas Jorge Pedro Mascaro
wykorzystał jej wrażliwość i delikatność,
by w zaciszu swego gabinetu
przeprowadzić atak.
Zaproponował jej awans,
a potem objął i próbował pocałować.
Nieprawda.
Ten mężczyzna, proszę państwa,
jest słaby i tchórzliwy.
Jest kimś, kto chowa się za swoją pozycją zawodową,
by ukryć brak męskości.
Sprzeciw!
Ona nie ma prawa tak mówić!
- Sprzeciw zgłaszam ja. - Niech pani to robi!
Nie pozwolił jej pan skończyć. Takie przerywanie to manterruption.
- Co? - Manterruption.
To sprzeciw czy nie?
- Nie. - Tak.
Pani mecenas, proszę uciszyć swojego klienta.
Oczywiście.
Niech pan siada.
Panie, panowie...
paniska.
Wszystkie, wszyscy.
Wszystko.
One, oni, onu.
Onowie, onine...
Ludzie.
Ta sprawa to typowy przykład...
Przepraszam, pilny telefon do pani sędzi.
- Do mnie? - Znowu facet przerywa kobiecie!
Tak?
Brazylijski wymiar sprawiedliwości ma przerąbane.
W pani krześle jest bomba.
Poleci pani jak Batman w tej swojej czarnej pelerynce.
Bomba! Uciekać!
Rozwali nas!
Jezu. Uspokójcie się. Lepiej...
Mój Boże.
Okropność.
Straszliwość.
Hej.
Boże, Mike, nie możesz jeść tyle pizzy.
Czuję się jakbym pchała wór cementu.
Przepraszam za spóźnienie, Wysoki Sądzie.
Miałem mały wypadek. Proszę mi wybaczyć.
Masz tupet.
Daruj sobie. Już to dziś słyszałem.
Czy strony doszły do porozumienia?
- Tak. - Nie.
Ponieważ ta strona nie potrafi być dobrym ojcem.
- Jest egoistą. - Virginia!
Nie gadaj bzdur. Płacę alimenty w terminie.
Który sam wybierasz, co?
Zresztą terminowość nie robi z ciula ojca.
Mam bardzo dobrą relację z Jonasem.
Przestań gadać, że jestem złym ojcem!
Przynajmniej nie twierdzę, że nie mogę pracować,
marnując cały swój czas na Power Guido.
Halo! Jak pan się wyraża?
Skąd wiesz, że chodzę na zajęcia Guido?
Kotku, ja może nie skaczę do muzyki, ale mam kontakty.
- Śledzisz mnie? - Szkoda by mi było czasu.
- Proszę o spokój. - Mam co robić, wiesz?
Próbujesz mnie wkurzyć.
Jestem bardzo zajęty.
Cisza. Cisza!
- Dość tego. - Sorry.
- Sąd to nie miejsce na awantury! - Ależ go...
Myślicie, że to talk show?
Panie sędzio, ten drań mi nie chce dawać na dzieciaka.
Nieprawda!
Ta kobieta kłamie! Nie znam jej!
- Ja ci dam! - Nie moje!
- Zbadamy DNA! - Nie moje dziecko!
- Dość tego! - Jesteś nienormalna!
Niech państwo...
Proszę zaczekać na zewnątrz, póki się z tym nie uporam.
Aż szkoda wychodzić. Zaraz ujawnią wyniki badań DNA.
Szanowni państwo,
przepraszam za fałszywy alarm.
To był tylko bardzo głupi żart.
Kontynuujmy. Udzielam głosu adwokatce pozwanego.
Chwileczkę. Przepraszam.
Wysoki Sądzie,
koleżanki i koledzy.
Jak wiecie, jestem prawdziwą kobietą.
Wysoki Sądzie,
uważam, że każda kobieta
powinna pracować w Tertúlio Otacílio Pacheco.
Bo jeśli jakaś kancelaria prawna
traktuje kobiety na równi z mężczyznami,
jest to właśnie TOP.
Dobrym przykładem
jest mój klient,
mecenas Jorge Pedro.
Człowiek uczciwy,
honorowy,
pełen godności.
Jeden z najlepszych prawników, jakich ten kraj widział.
Gdyby nie idiotyczny krawat, byłby ideałem mężczyzny.
Co za rozczarowanie!
Sprzedałaś się!
Brawo, pani mecenas.
Nareszcie.
Poznajemy pani prawdziwe oblicze, co?
Zwolniono panią z TOP za takie właśnie zachowanie.
Agresywne.
Czasem wręcz przemocowe.
Nie za rzekomy atak, o który oskarża pani mojego klienta.
Nie było żadnego molestowania.
Jest natomiast ktoś, kto próbuje skorzystać z okazji.
To wszystko, Wysoki Sądzie.
A pani dokąd?
- Słucham? - Dokąd to?
Zmiażdżyłam przeciwniczkę. Po co mam tu siedzieć?
A może posłuchałaby pani, co ma do powiedzenia druga strona?
Joł!
- Przynajmniej ktoś mi klaszcze. - Sorki, że przeszkadzam.
Sexy, siorka.
Szukam właściciela opla corsy
o numerach FHI5997.
To ja, a co?
Zostanie odholowany.
Stoi w miejscu zabronionym.
Usuwamy go.
Stoi na parkingu.
- Na parkingu? - Nielegalnym.
Odholowujecie cały.
To nielegalny parking, paniusiu. Policja przejmuje teren.
Wszystkie auta zostaną odholowane.
Tak tylko mówię.
Jesteś, dziewczyno.
Czekają na ciebie w kafeterii.
Dzień dobry.
- Co to ma być? - Co?
- Ach... - Wysoki Sądzie, na litość boską.
Ten człowiek niczego nie traktuje poważnie.
Zawsze się spóźnia po syna. Daje mu fatalny przykład.
Wysoki Sądzie, proszę wybaczyć. Czy mogę podejść?
- Nie. - Jak zawsze.
I tak podejdę,
bo wiem, że przyciągam do pana pozytywną energię.
Mój klient, czyli ja,
jest o krok od zostania wspólnikiem
w jednej z czołowych kancelarii prawnych w tym kraju.
A pomyślałeś kiedyś,
że i ja chciałabym wskrzesić swoją karierę?
A gdybyś mi pomagał, może mogłabym to zrobić?
Dupek nie rozumie, jak to jest być kobietą.
Akurat!
Mojej klientce chodzi o dobro syna.
W San Francisco czeka go lepsze życie.
Z całym szacunkiem, koleżanko, ale to nieprawda.
Dzieciom jest najlepiej,
gdy są blisko swoich rodziców.
Obojga. Rodziców, którzy kiedyś się kochali.
Mój klient, czyli ja, kiedyś panią kochał.
I potrzebuje...
Ku... chnia felek.
Mój klient potrzebuje iść do toalety.
Mam drażliwe jelita, a zjadłem to farbowane jajko
z sądowej kafeterii. Zabójstwo.
Ledwo je przełkniesz, a już się szykuje do wyjścia.
Tak więc mój klient musi...
pilnie nas opuścić, bo jajko jest już w drodze.
Czuję je. Zaraz wracam.
O mamuniu, nadchodzi!
Ups. Nie te drzwi.
Widzi pan? Lalunia jest w sukience. To toaleta dla pań.
Tyle lat i ciągle się nie nauczyłem mniej pić w dniu rozprawy.
Nie wiem, czy słusznie daliśmy tę sprawę Michelle.
Pacheco jej ufa.
Wylazł z katakumb, by mnie dręczyć.
Teraz muszę mu dogadzać, póki nie kipnie.
Ale potem zajmiesz fotel prezesa.
Data venia.
A jak już go zajmę, wykopię tę szpetną sukę na ulicę.
- Już po niej. - Jaka ta kobieta jest tępa!
- Równie brzydka, co głupia! - Totalnie.
Zarozumiała damulka.
- Nie cierpię głupich ludzi. - Dzień dobry.
Niech myśli, że wymiata.
Szkoda, że Julia się zwinęła.
Z niej akurat jest niezła dupeczka.
Ale za to histeryczka.
Niech mnie. Jak ona weszła do gabinetu
z tymi swoimi cycuszkami, stary!
W tych swoich opiętych gatkach.
Prosiła się o to. Sama podała mi piłkę.
Pozostało wbić ją do bramki.
Idę po tego pajaca.
Przepraszam.
Gdzie twój ojciec?
- Pobiegł tam. - Chodź.
Na pewno coś kombinuje, a my się dowiemy co.
Wstrzymać proces!
Teraz, gdy wreszcie możemy wznowić rozprawę?
Dobrze, że nie zaczęła się beze mnie.
Ależ to byłoby niemożliwe.
Siedź cicho, miśku.
Wysoki Sądzie, chcę powiedzieć,
że powódka nie powstrzyma dziś tego mężczyzny.
Ja powstrzymam tego zboczeńca.
- Co? - Zgadza się.
Mecenas Jorge Pedro Mascaro
musi prosto z tej sali trafić do więzienia.
Proszę o prawo do sprzeciwu.
- Sąd musi mnie wysłuchać. - Jak najbardziej.
Posłuchajmy wszyscy.
Tylko...
Chwileczkę.
Mogę na momencik?
Dziękuję.
Halo? Test.
Dobra.
...histeryczką.
Niech mnie. Jak ona weszła do gabinetu
z tymi swoimi cycuszkami, stary!
W tych swoich opiętych gatkach. Prosiła się o to.
Sama podała mi piłkę.
Pozostało wbić ją do bramki.
Właśnie. A potem kładziesz rękę na jej kolanie,
przysuwasz ją do siebie i słyszysz:
„Och, nie to miałam na myśli”.
Za późno, kochanie.
Zdrajczyni!
Judasz w spódnicy!
A nie mówiłem, że kobietom nie można ufać?
To dlatego, że nie chciałem cię przelecieć, pokrako.
- Straż! - Szkarado ty.
- Wyprowadzić go. - Wiedźmo.
- Żaden cię nie chce. - Wiedźma.
To jeszcze nie koniec.
To nie koniec.
Nie!
Pani mecenas, może nam to pani wytłumaczyć?
Jeny, teraz to istna opera mydlana.
Kiedy...
Gdy poznałam mecenas Julię,
dopiero zaczynałam w tej firmie.
Wydawało mi się,
że szybko pokażę swój potencjał.
Wiedziałam, na co mnie stać.
Nie sądziłam jednak, że życie kobiety
jest takie trudne.
A gdzie pani była cały ten czas?
Na spotkaniach przerywano mi, gdy tylko otwierałam usta.
Musiałam uzasadniać wszystkie,
wszystkie swoje pomysły.
Czułam, że jako kobieta
byłam głupia i niekompetentna.
A mimo to
nie posłuchałam
mojej koleżanki Julii.
Nie wysłuchałam jej, gdy najbardziej tego potrzebowała.
Do czego pani zmierza, pani mecenas?
Do niczego.
Proszę.
Nie jestem mecenaską Michelle.
Jestem mecenasem Mikelem.
Pani Michelle ma krótkie włosy?
Witamy w naszym świecie...
Mikele.
Wiedziałam, że jest dwulicowy!
Ale nie, że jego drugą twarzą jest drag queen.
- Mike nie jest drag queen. - Prawidłowy termin to cross-dresser.
Popełniłem wiele błędów.
Ale wszystko robiłem z myślą o synu.
Chciałem utrzymać pracę, by udowodnić byłej żonie
i synkowi...
że jestem dobrym ojcem.
I potrafię się o niego zatroszczyć.
Ale mogę powiedzieć jedno.
Bycie kobietą...
to nie robota dla faceta.
O to ci chodziło, tato,
kiedy mówiłeś, że musimy wczuwać się w rolę kobiet?
Chyba nie do końca.
Tego jeszcze nie było.
Właśnie, Wysoki Sądzie. Takich bzdur nikt nie słyszał.
Przepraszam.
Tę sprawę należy unieważnić.
- Mój adwokat jest mężczyzną. - W czym problem?
Mecenasie Pacheco,
jako ostoja sprawiedliwości, niechże się pan za mną wstawi.
Nie spodziewałem się tego po panu.
Bardzo mnie pan rozczarował.
À propos rozczarowań, mam dla was jeszcze jedno.
Krzywy jak na zdjęciu!
Drań był bliżej, niż sądziliśmy.
Zdjęcie jest na sądowym czacie.
Zamykam sprawę.
Mike, musimy pogadać. Proszę.
- Jonas, chodź z ciocią. - Dobrze.
- Tak, idź z ciocią. - Leć z ciocią, leć.
- Szukasz tu czegoś? - Nie.
- Idę po kawę. Chcesz? - Pewnie.
Tak, Virgínio?
Posłuchaj.
Nie sądziłam, że jesteś do tego zdolny.
Robiłem to wszystko z myślą...
o naszym synku, o Jonasie.
Nie wiń mnie za to, proszę.
Uważałam, że jesteś kiepskim wzorem, ale nie wiedziałam...
Nie zabieraj mojego syna. Błagam.
...do czego jesteś w stanie się posunąć.
Musiałam cię zobaczyć w spódnicy...
by pojąć, jakim jesteś wspaniałym ojcem.
A niech mnie, kiedy my ostatnio...
- Szalony pomysł. Nie. - Nie.
- Wykluczone. - Fatalny pomysł.
- Już. - Mama pod prysznicem.
- Dobra. Już? - Już.
- Możemy iść. - Twoje ciuchy.
Fajne. Mogę pożyczyć?
I dlatego się rozwodzimy. Ciągle czegoś chcesz.
Moich ubrań, spódnicy.
- Nie ma mowy. - Cześć.
Tato, pamiętasz Valentinę?
Tę dziewczynkę od incydentu z wulkanem?
Już się lubimy, a jutro idziemy razem do kina.
Wspaniale, synku. Cieszę się.
- Jestem dumny. - Ja też.
Mikele. Spisałem się, co?
Czułem się jak szpieg. Jak MacGyver.
- Szpieg i... - Zamknij się już.
Pani mecenas Michelle. Kto by pomyślał?
Cały czas był pan facetem.
Cóż. Nikt nie jest idealny.
Ależ wyszło idealnie. Genialna z pana adwokatka.
Tak. Przywrócił mnie pan do pracy, ocalił kancelarię i uwolnił mnie
od traumy krzywego fiuta.
Mój syn tu jest.
Zasłużył pan na podwyżkę, co?
Czyż mężczyźni nie są uprzywilejowani?
Mike okazał się facetem i już dostał podwyżkę.
Bynajmniej. Zatrudniam panią z powrotem i uczynię wspólniczką. Może być?
Dziękuję, ale dobrze mi we własnej kancelarii.
I tak się składa, że przyda nam się taki prawnik jak ty...
Panie Pacheco, dziękuję za podwyżkę,
ale wygląda na to, że mam nową szefową.
A to co?
Czy on mnie...
Powiem wam jedno.
Chwała Bogu, że uwolniłem się od staników i obcasów.
Założyłem je raz i trzy dni bolały mnie stopy.
Jeszcze je czuję.
Faceci to mięczaki.
Serio. Nie wiem, jak ty to robisz.
Te... Wszystko od nich boli.
Dam ci kilka wskazówek.
Zapomniałem ci to dać, tato. Przyszło do domu.
Co to jest?
Proszę, pani mecenas.
„Voe Mais zaprasza na rejs z pakietem all-inclusive dla dwóch osób.
»Karaiby u twoich stóp«”. Cudownie!
„Gratulacje dla genialnej pani adwokat Michelle Barbieri”.
Na szczęście zawsze jestem przygotowany.
Pożyczysz mi bikini?
Wie pan, co sądzę o takich, którzy myślą,
że mogą żartować ze wszystkiego?
Gdybym mógł,
aresztowałbym ich,
stawiał przed sądem i skazywał.
Bez prawa do odwołania.
Jasne?
Serio?
- Dziękuję. - Też zrezygnujesz?
- Chwileczkę... Ej, typie! - TOP!
Znam capoeirę, uważaj!
Co to ma być, Mirandão? Ja ci dam!
Dość tego. Wychodzę.
Pewnie ma ojca prawnika.
- Prawilna córcia. - No wiesz co?
Ciągle próbujesz tych podrywek? Mamy XXI wiek.
Nie można tak uprzedmiatawiać kobiecego ciała. Wstydu nie masz?
Ale brałbym.
Brałbym, przyznaję.
Jej mama się nie odzywa.
Dobrze się pani czuje? Jest pani na lekach?
Niektóre powodują takie odrętwienie.
Te bym wziął. Podzieli się pani receptą?
A córka? Jest agresywna.
Muszą się tym zająć w domu.
Przepraszam, ale po stole właśnie przeszedł karaluch.
Wypiłem wczoraj sok z trzciny
i zagryzłem go smażonym pastel z serem.
Takim, który ścieka po ręce. Oczywiście się poparzyłem.
Mówię panu.
Bo myślę: „Czemu nie?
Sok z trzciny cukrowej i pastel? Wieki tego nie jadłem”.
A potem przyszedłem tu.
Czułem się dobrze. Po kawce walnąłem porannego klocka.
Myślę: „Mam z głowy.
Nic więcej tam nie ma”. Ale nie. Muszę iść znowu.
Jeździ mi po flakach i zaraz zacznę...
Virgínia wie,
co będzie, jeśli je wypuszczę. Mówiła na nie „bomby śmiercionośne”.
Istna broń biologiczna. Już po nas.
Poważnie... Przepraszam, kolego. Wysoki Sądzie, za pozwoleniem.
Robię to z szacunku do was i waszych nosów,
bo nawet włosy by wypadły. Idę się wysrać.
Zaraz wracam.
Oj, to już...
Wrócę z taśmą na kostkach, bo mi cieknie po nodze...
Napisy: Kaja Olszewska