Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Oto Zanele.
Ambitna. Konkretna.
Nowoczesna kobieta i urodzona szefowa.
A to Andile.
Czuły, żądny przygód i niezaprzeczalnie czarujący.
Prawdziwy facet.
Zanele i Andile są jak chleb i masło.
Jak sos i makaron.
Jak wódka i zagryzka.
Jak pieprz i sól. Jak Romeo i Julia.
Klasyczne i ponadczasowe połączenie.
Gdy zobaczycie ich razem, od razu dostrzeżecie, ile w tym racji.
Nie bez powodu uważa się, że najlepszym partnerem będzie ten,
kto wcześniej był najlepszym przyjacielem.
Spójrzcie, jak pięknie wyglądają.
Uwaga.
Zjeżdża.
Tak, skarbie!
Sky, śmiało! Kupię wam lody, na które miałyście ochotę.
Sky!
Udało mi się!
- O tak. - Mam dla was niespodziankę.
Muszę cię owinąć.
- Udało mi się, Chelsea. - Świetnie, Sky.
Zgadnijcie, co dla was mam.
Lody!
- Chodź do mnie. - Pomogę ci.
Nie!
Jak ona to teraz zje? Ale nabroiłeś.
„Jedz tyle lodów, ile chcesz”. I co?
Właśnie tego pożałowałam.
- Mamo. - Hej.
Sky zjechała z dużej zjeżdżalni.
Było strasznie, ale fajnie.
O Boże. Moja odważna dziewczynka.
Cześć, kochanie.
Zgadnij, co dla ciebie mamy.
Co takiego?
Piękna, dziękuję.
- Hej, Zee. - Hej, Jess.
Kiedy znajome mówią mi, że nie byłyby zadowolone,
gdyby ich mąż miał przyjaciółkę,
odpowiadam, że nie mają pojęcia,
ile darmowej opieki nad dziećmi je omija.
Najważniejsze, że do czegoś się przydaję.
Jak spędziłaś czas?
Wiem, że masz dużo na głowie przez organizowanie imprezy.
Tak. Było w porządku, ale dobrze, że już wróciliście.
Będę uciekać. Widzimy się, dziewczyny.
Pa, ciociu Zanele.
Pa.
Ej, stara. Widzimy się jutro, nie?
- Tak. Nie przegapię tego. - Spoko.
Pa.
- Dzięki jeszcze raz. - Pa, Jess.
Szalony dzień.
UMJOLO: PRZYJAŹŃ CZY MIŁOŚĆ?
ROZDZIAŁ 1 PRZYJACIELE AŻ PO GRÓB
NASZE SZCZĘŚLIWE MIEJSCE
Wiesz, że nie musisz nikomu imponować?
Czy ty...? Przepraszam.
- Nie zaimponowałam ci? - To znaczy...
Mnie tak.
Daliście czadu.
- Co myślisz, Zee? - Oboje wyglądacie świetnie.
Znasz Jess. Daje z siebie wszystko.
Racja.
Gdzie moje dziewczyny?
Chelsea, Sky.
- Czas na nas. - Już!
Podejdź do mnie.
- Cześć. Jak tam? - Hej, ciociu.
- Jak wyglądam? - Ślicznie, skarbie. Jesteś piękna.
Ruszamy. Weźcie swoje torby.
Widzimy się w aucie.
- Torby, woda. Idziemy. - Chwilkę.
Panu Dlaminiemu się to spodoba?
Oczywiście. Będzie zachwycony.
Niespodzianka!
Wszystkiego najlepszego, Mkhulu!
Dziękuję.
Wszystkiego najlepszego.
Bardzo dziękuję.
- Mówiłem, że się ucieszy. - Oszukujesz samego siebie.
Sto lat
Niech nam żyje Mkhulu
Niech nam żyje sto lat
Hip, hip, hurra
Dziękuję ci, dziecko. O rany.
Miałam ochotę na herbatę.
Ej, Makoti!
To żona mojego brata.
Jest dzisiaj na świeczniku. Ale nie mam już drinka, Makoti.
Może dolewkę?
A ty co, zgubiłeś rączki?
Nie możesz sam sobie nalać?
Przecież Makoti nie ma nic przeciwko.
Wiesz, co dzisiaj świętujemy...
Zebraliśmy się tutaj właśnie dzięki niej.
Korona ci nie spadnie, jak sam zrobisz sobie drinka.
Dasz radę, bracie.
Niech ci będzie.
Może kiedyś też dorobię się żony i moje problemy się skończą.
Jasne.
Hej.
- Dzięki, skarbie. - Luzik.
To ja ci dziękuję.
Jest doskonale.
Tak?
Wszystkiego najlepszego. Niech pan żyje jak najdłużej.
Dziękuję.
Sibalukhulu, to moja żona zorganizowała tę imprezę.
Uznała, że warto uczcić tę okazję
razem z całą rodziną.
W takim razie, Jessica,
przyniosłabyś mi z domu umqombothi? Napiłbym się.
Usiądę tam.
Tak.
Przykro mi.
Proszę pana.
Chciałam życzyć panu sto lat.
Rany, Makoti.
A co to takiego?
- To włócznia. - Nie może być.
Cholerka!
Odkąd straciliśmy rodzinną włócznię,
bardzo nam jej brakowało.
Ta na pewno godnie ją zastąpi.
Dziękuję, Makoti.
Nie ma za co.
Dlaczego tak do niej mówi?
Jess...
Wiesz, jaki on jest. Nie zwracaj na to uwagi.
Zaraz wracam.
Dziękuję, Jessica.
Masz przepiękną synową.
Nie.
Za dobrze go znasz.
Witajcie.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Chciałabym prosić o chwilę uwagi.
Sibalukhulu,
zastanawialiśmy się wszyscy, co ci dać,
i uznaliśmy, że to idealny prezent.
Mój ojciec to człowiek sumienny i pracowity.
Tak bardzo kocha ciężką pracę, że pewnie nawet śni
o oporządzaniu ziemi, traktorze i doglądaniu zwierząt.
- Chcę podziękować... - Ej!
Już wystarczy.
Zachowujesz się tak, jakby obchodziła cię rodzina.
Tak, jakby obchodziła cię moja spuścizna.
Ale po ukończeniu szkoły
wziąłeś ślub z białą kobietą.
Zdradziłeś swoją rodzinę.
Cała wasza trójka.
Macie tę rodzinę w poważaniu.
Nikogo nie obchodzi moje dziedzictwo.
A przychodzicie tutaj z kozami.
Ty?
Wolałbyś pewnie siedzieć w barze,
upijając się do nieprzytomności, jak na pośmiewisko przystało.
A ty!
Teraz mówisz: „Tatusiu, patrz co dla ciebie mamy...”.
Powiem wam szczerze, moje dzieci,
jesteście dla mnie ciężarem.
Jasne?
Myślałem, że któreś z was,
chociaż jedno,
da mi wnuka.
Kogoś, kto poprowadzi tę rodzinę.
Ale nic z tych rzeczy.
Jesteście bezużyteczni.
Teraz już wiecie, co o was myślę.
Rozumiecie, co czuję w głębi serca.
A reszta, stojąca z rozdziawionymi ustami...
- Wy możecie iść. - Ale kochanie...
Zamilcz, kobieto.
Powiedziałem, wynocha. Mam pogonić was włócznią?
Wynocha. No już.
Przecież ma dwie piękne wnuczki.
Nie rozumiem jego obsesji na punkcie wnuka.
Racja. Dlaczego posiadanie syna lub wnuka ma aż takie znaczenie?
Sky i Chelsea wyjdą za mąż i zmienią nazwisko.
Pragnie kontynuacji rodu Dlamini.
Chłopiec to zagwarantuje.
- Zgadzasz się z nim? - Jasne, że nie.
Tłumaczę jego punkt widzenia.
No cóż. Nie wiem, co jeszcze mogę zrobić.
Przyjęcie było wspaniałe. Dziękuję.
Ale przez pretensje ojca do nas...
Znalazłaś się na linii ognia.
Zasłużyłaś na medal za ilość wysiłku, jaki w to włożyłaś.
Dzięki, Zee.
Mamusiu, zrobicie nam z tatusiem braciszka?
Zdrzemnijcie się jeszcze, okej?
Obudzę was, gdy dojedziemy. Odpocznijcie.
WITAMY Z POWROTEM! ZJAZD ABSOLWENTÓW LICEUM NQABAKAZULU
Cześć, Clement! Swój chłop.
Wyglądasz prawie tak dobrze jak ja.
- Czy to...? - Nie jesteś na to gotowa.
Nie.
- Wciąż ma to coś. - O tak.
Bez kitu.
Smutny ten jego los.
Powinien zostać światowej sławy choreografem.
- Wielka szkoda. - Takie życie.
Potrafi sprowadzić do parteru.
W końcu nie dało nam też ciebie z Andile.
Powinniście być naszymi Romeem i Julią.
- Bez dzieci. - Przestań, bo cię walnę.
Mnie?
Życie dało mi najlepszych przyjaciół.
Więc...
A skoro już tu jesteśmy, pokażmy,
że starość przyjdzie, gdy jej na to pozwolimy.
Pamiętacie to? „Make the circle bigger”
- Kochanie. - Tak?
Kim jest Clement? Mówią tak na mnie.
Chodził z nami do szkoły, ale jest seryjnym mordercą.
- Seryjnym mordercą? - Tak.
Co?
Spokojnie, nie jesteście podobni.
- Jak mam być spokojny? - Przestań, Lucky.
- Zobaczmy, jak Zanele i Andile... - Tak!
Dobra, ludzie.
Posłuchajcie.
Nadszedł moment, na który wszyscy czekaliście.
Nasz duet.
Zanele i Andile, znani także jako...
Zandile.
Dawaj.
Słuchajcie tego.
Tak.
JESSICA KOMÓRKA
Kroczek.
- To moja żona. Muszę odebrać. - No nie.
Idź.
Moje kochanie.
Jazda, Clement!
Słuchajcie, mówię serio. Ani razu.
Gdy mowa o kimś, kto jest lojalny, mowa o mnie.
Co mogłabym zdziałać, skoro zawsze jest ze mną mój cień?
- Jak mogłabym cię zdradzić, skarbie? - Dobra już.
Ty to masz szczęście, Clement.
Ile razy mam mówić, że nie wiem, kto to. Jestem Lucky.
Przecież mówię.
Prawdziwy farciarz.
A skoro już o tym mowa, Zanele.
Zagrajmy w prawdę lub wyzwanie.
Okej, czyli idziemy w tę stronę.
Prawda. Nie boję się jej.
- Nie boi się prawdy. - Sprawdzimy.
Czy doszło do czegoś między tobą a Andile?
Dobre.
Pocałunek albo coś więcej?
- Ale pytanie. - Robi się gorąco.
Ale się speszyła.
Prawda!
Babciny buziak?
To jedyna rzecz, jaka między nami zaszła.
Dwadzieścia lat.
Zobaczysz, mordo, że jeszcze dziś
na pewno ją pocałujesz.
Że niby co?
Pocałuj ją!
Nie. Przestańcie.
Nie zapytałaś go, co wybiera. I to nie jego kolej.
Jesteście dziećmi?
Przyznałaś, że boisz się pocałunku.
- Czego? - Boisz się go.
- Zrób dzióbek. - Jak nie, to go pocałuj.
Chcę to usłyszeć. Bierzcie się do roboty.
Boisz się? Całuj go.
Całuj!
O tak.
Chwyć go.
No w końcu.
Cholera.
Kurwa. No nie.
Szlag!
Dobra.
Hej.
Czemu dzwonisz z numeru żony?
Bo wczoraj...
Wrzuciłaś mój telefon do toalety, gdy...
Chciałem sprawdzić, jak się masz.
Mam drugie połączenie. Muszę odebrać, okej?
Tak, pewnie...
Andile! Widziałeś mój telefon?
Jaki plan na dziś?
Przełożyłam spotkanie z panem Sishim na jutro.
O 15 masz spotkanie z architektami
od projektu rozbudowy lotniska.
- Tak. - A potem...
Spotkanie z Andile i jego rodziną o 17.
Odwołaj je.
Czemu? Spotykacie się co tydzień.
- To idź za mnie. - Ale...
Proszę. Jeden dla cioci Zanele.
Jeden dla ciebie.
- Pięknie ci wyszło. - Dziękuję.
- Jestem dumna. - Będzie pyszne.
- O tak. - To dla cioci.
- Uwielbia tacos z rybą. - Racja.
Ciocia raczej nie da rady dziś do nas dołączyć.
To do niej niepodobne.
Pewnie utknęła na jakimś spotkaniu, czy coś.
Dziękuję.
Mogę zadzwonić jeszcze raz.
Odpuść. Daj jej przestrzeń, kochanie.
Jesteś pewna?
Jestem.
Sami też będziemy się dobrze bawić.
Tak.
Jako rodzina.
Tak.
Racja.
Tato.
- Czemu jesteś zawiedziony? - Właśnie.
- Ja? - Tak.
- Zawiedziony? - Tak.
- Naprawdę? - Tak.
- Wyglądam na zawiedzionego? - Nie.
Cieszę się, że mam was dla siebie.
Możemy zaczynać.
- W końcu. - Podasz mi...
Nie.
Nie będziemy kontynuować fazy drugiej, póki...
O Boże.
- Przepraszam. - Co...?
O Boże, przepraszam.
Najwyraźniej ta oto urocza dama
uważa, że kolor tej koszuli jest niedopuszczalny.
Tak.
Kazałam przestać pracować, póki płatności nie zostaną uregulowane.
Co do koszuli, przepraszam raz jeszcze.
- To będzie 200 randów... - Tak!
Podważasz moją decyzję?
Chwila.
Jeny.
Chyba zaczniemy od drugiego...
Jak dobrze. Jeszcze go nie ma.
Nie cierpię się spóźniać.
Jak się macie?
Proszę wybaczyć moje...
spóźnienie.
Miałem małą kolizję w holu.
Dobrze. A więc poznajcie pana Sbu Sishiego.
Właściciela firmy Sbu’s Lifestyle Village.
Dzień dobry państwu.
- Witam panią. - Tak.
- Mogę już zacząć? - Tak.
Dziękuję pani. No ale...
Stać panią na więcej.
Mogę ją panu odkupić.
Wolałbym randkę.
Proszę wybaczyć. Nie mieszam życia zawodowego z prywatnym.
Może pan zatrzymać pieniądze.
Do widzenia, panie Sishi.
Do widzenia.
Spójrzcie tylko.
Kiedy sprawa wydaje się stracona,
życie mówi: „Chwileczkę. Patrz na to”.
Ale co z tą dziewczyną? Nie widzi faceta, którego ma przed sobą?
Oto facet. Dlaczego go nie chcesz?
Same z tobą problemy.
Cześć.
Jak było w pracy?
Dzięki, kochanie. Połóż na stole. Stara bieda.
Zanele zabierze dziś dzieci do księgarni?
Nie...
Nie zabierze.
Andile.
- Co się stało? - W jakim sensie?
Co się stało z Zanele?
- Jess, o co ci chodzi? - O to, że...
Po zjeździe absolwentów w waszym liceum praktycznie zniknęła.
Prawie tu mieszkała, a teraz jej nie ma.
Nie ma czasu rozmawiać. Nie odpisuje na wiadomości.
Ty też jesteś dziwny.
Co masz na myśli, mówiąc dziwny?
Zdystansowany.
Nie patrzysz na mnie. Nie uprawiamy seksu.
To nie ma nic wspólnego ze zjazdem.
Stresuję się pracą.
Nie jestem dzieckiem. Nie rób ze mnie idiotki w moim własnym domu.
Co się dzieje, do cholery?
Co się stało tamtej nocy?
Nic. Nic się nie stało.
Wyszliśmy, pobawiliśmy się.
Sporo wypiliśmy i to tyle.
- Ale Zanele... - Ma teraz nowy projekt.
Bardzo stresujący.
Większość czasu spędza poza miastem.
I cała ta sprawa z moim ojcem.
Nazwał mnie bezużytecznym.
Czyli to cię gryzie?
Nie wiem, dlaczego nie dostrzega dobrych rzeczy.
Swoich wnuczek. Ciebie.
Strasznie mi to ciąży.
Hej...
Po prostu...
Przez cały czas...
Spodziewałam się najgorszego.
Pamiętasz, co mi powiedziałeś?
Kiedy zdecydowaliśmy się na ślub?
No?
„Tylko ty i ja”.
Tylko ty i ja.
Znamy twoją wartość i tylko to się liczy.
- Rozumiesz? - Tak.
Wiem, że uznaliśmy,
że fabryka bobasów została zamknięta.
Ale...
Ale?
A może...?
- Może poćwiczymy? - Takie coś.
Dobrze.
- Dzieci. - Kurde. No tak.
Hej.
Kocham cię.
A ja ciebie.
ROZDZIAŁ 2 NAJLEPSI PRZYJACIELE?
Nie.
Witam.
PASJONAT BAJERY
NIE CHCĘ DZIECI, WIĘC PRZYSZŁYM MAMOM DZIĘKUJEMY.
Bez dzieci.
Kolejny plus.
Pełna profeska.
A jak tam życie handlowca?
No cóż, na pewno lepsze niż twoje.
- Dzięki. - Jesteś niemiła.
O, dziękuję.
- Kurde, stara. - Wiem, stary.
Tym razem naprawdę zjebałem.
A czego się spodziewałeś? W końcu to Zanele.
Nie Zanele, tylko moja najlepsza przyjaciółka.
Przyjaciółka?
Wiesz, czemu myszy nie przyjaźnią się z kotami?
Bo kot wie, że powinien je zjeść.
Nie możesz mieć najlepszej przyjaciółki. Powtarzam ci to od lat.
Pamiętam, jak pierwszy raz ją przyprowadziłeś.
Rodzice byli zachwyceni.
Wszyscy widzieli, że wy dwoje
jesteście dla siebie stworzeni.
A już zwłaszcza Sibalukhulu.
Uwielbiał ją, nazywał ją Makoti. Zresztą dalej to robi.
- A wiesz dlaczego? - No?
- Żeby mnie wkurzyć. - To nie tak.
Nie zrozum mnie źle.
Uwielbiamy Jessicę, jest już nasza, ale... szlag.
Rozumiem też, dlaczego nie pasuje naszym Sibalukhulu.
Czyli chcesz mi powiedzieć,
że nie zastanawiałeś się, co by było gdyby?
To, jak zachowuje się u Sibalukhulu...
Ale tak szczerze, nie myślałeś o tym?
Jessica jest moją żoną.
Mówię tylko, że być może musimy zaakceptować,
że wziąłeś ślub z niewłaściwą osobą.
Widzisz tego chłopca?
Nazywa się...
Danny. Potrafisz czytać?
Chelsea. Sky.
Ciocia Zanele.
Hej, o mój Boże.
- Moje małe. - Ciocia!
Tęskniłam za wami.
Dawno się nie widzieliśmy.
Tak czułem, że tutaj jesteś.
Zrobiłyśmy ci rybne tacos, ale...
Wybacz, Sky.
Zapomniałyście, że mój angielski jest przy was kiepski?
- Zrobiłyśmy ci... - ...rybne tacos.
Naprawdę? Boże, teraz mi głupio.
Uwielbiam rybne tacos.
W czwartek znowu je zrobimy.
Dziewczynki.
Wujek Zweli czyta tam dzieciom bajkę.
- Chcecie posłuchać? - Pewnie.
- Pa, aniołki. - Pa.
Rety, dzieci potrafią narobić wstydu.
Nie widziały się z ciocią Zanele przez tydzień
i nagle nie mówią w zulu, tylko w fanakalo.
Powinieneś uczyć je zulu.
- Nie będą chciały. - Tak.
Bo je rozpieszczasz.
Typowe córeczki tatusia.
Z dziewczynkami trzeba obchodzić się
jak z jajkiem.
Posłuchaj.
Zauważyłem, że unikasz mnie od zjazdu.
Od tamtej sytuacji.
Andile, po prostu zapomnijmy
o wszystkim, co się wtedy wydarzyło.
W porządku.
Może o tym zapomnimy i wrócimy do bycia przyjaciółmi?
- No... - Stara.
- Przestań. - No weź.
Ale się za tobą stęskniłam.
Nie tak bardzo, jak ja za tobą.
Zaczęło się.
Powrót do „przyjaźni”. Bez jaj.
Chyba w snach.
Tęskniłam.
Raz, dwa, trzy...
- O rany. Hej, skarbie. - Cześć.
- Jak tam? - Dobrze.
- Jak było? - Naprawdę super.
Ale potrzebujemy miejsca na dodatkowego gościa.
Kogo?
- Oto ona. - Hej, Jess.
Zanele, co u ciebie?
- Świetnie, a u ciebie? - Też.
Już myślałam, że się z nami rozwiodłaś.
Kto się rozwodzi?
Nikt. To taki żarcik.
Wiem, że rzadko je mówię, ale...
- Siadaj, w sumie mam... - Jasne.
...już dodatkowe nakrycie. Ty tutaj, Sky.
- To dla ciebie. - Dziękuję.
No i super.
Co za miła niespodzianka.
Zee, może zmówisz modlitwę?
Ma to sens.
- Dajcie ręce. - Dobrze.
Zamknijcie oczy.
Dobrze.
Panie, dziękujemy ci za posiłek na naszym stole.
Dziękujemy za rodzinę Dlamini.
Bądź z nimi i dbaj, by byli blisko siebie.
Pozwól im się zawsze kochać.
Teraz i na wieki wieków. Amen.
Amen.
Cały dzień na to czekałam.
No to wcinaj.
- Jak za starych czasów, nie? - Pycha.
Mogę prosić o sałatkę?
Proszę.
- Zielenina. - Trzymaj, Sky.
Nie wierzę, że znów wpuściłam te dziwne myśli do głowy.
I to po takim czasie, ale...
po zjeździe zachowywał się dziwnie.
Ty zniknęłaś i pomyślałam...
Przepracowałam to już dawno temu.
Wiem, że chcesz dla nas jak najlepiej.
Dla tej rodziny.
Więc dziękuję,
że wytrzymałaś te podejrzenia.
Nie ma za co.
Właśnie mi się przypomniało, że mam dzisiaj randkę.
Wybacz, że cię z tym zostawiam.
- Randkę? - Tak.
Nie ma problemu.
Powodzenia.
Dzięki.
Obyś sobie kogoś znalazła.
Taka piękność nie powinna być tak długo sama.
Jasne. Do zobaczenia, mamo J.
Dobra, to już ostatnie.
Dzięki.
Gdzie jest Zanele?
Ma jakąś randkę.
Oby jej się udało. Zaczyna mi być jej trochę żal.
Tak, też mam taką nadzieję.
Pomóż mi ze zmywaniem, dobrze?
- Zajmij się czwórką. - Dobrze.
Droga pani.
Chyba ktoś panią wystawił.
Więc postanowiłeś mnie nękać?
Też mógłbym o to zapytać.
No, ale wiesz...
To twoja miejscówka, fakt.
Może pousuwaj aplikacje randkowe
i po prostu daj mi się gdzieś zaprosić?
Skąd wiesz, że je mam?
Dałem cię na nich w prawo.
Tak długo szukałem kogoś,
kto spełni wszystkie moje wymagania.
Może jednak powinnaś dać mi szansę,
żeby przekonać się, o czym dokładnie mówię?
Nie będziesz zawiedziona.
Jeśli będę,
to zapłacisz mi za marnowanie czasu.
To raczej nie będzie problemem.
- Ej... - Mogę dać ci zaliczkę.
Zachowaj ją sobie.
No dobrze.
Jeśli mi się nie spodoba,
chcę twoje kontrakty budowlane na następnych pięć lat.
Zgoda?
Wiedziałam, że tylko tak gadasz. Jeszcze raz to samo.
Rany.
Zgoda.
- Zaraz, co? - Jeśli cię nie zachwycę,
dostaniesz moje umowy budowlane na pięć lat.
Przyślę po ciebie samochód.
Nie trzeba, mam parę własnych.
Może dasz im odpocząć?
Chcę ci zaimponować.
Zależy od tego przyszłość mojej firmy.
Dobrze więc.
Wpisz to na mój rachunek.
Na zdrowie.
W czym mogę pomóc?
Mam panią odebrać.
Mnie? Nie wzywałam taksówki.
Sbu mnie o to poprosił. Jedziemy?
Ale musimy zatrzymać się na postoju.
Sbu?
Dokąd dokładnie jedziemy?
WYŚLIJ SWOJE POŁOŻENIE
Przyniosłem parę zimnych browców.
I dobrze, w końcu dzisiaj finał.
Chciałbym wiedzieć, na kogo dzisiaj stawiasz.
Motaung nie wygrało od stu lat.
A powiedz mi, gdzie jest Zanele?
Ona się na tym zna.
Zanele?
Zanele.
Zaczęła randkować.
Randkować?
Ntombi mi powiedziała, że czasami ze sobą sypiacie.
Gęba się jej nie zamyka. Jak mogła się wygadać?
Jak to? Jestem jej bratem. Musiała mi powiedzieć.
Mięso się przypala.
Przestań. O co ci chodzi? Chcesz, żeby nas wykopali?
- Bizo, jak przejażdżka z panią? - Dobrze.
Świetnie.
Zapraszam.
Nie wyglądasz na zadowoloną.
Zapomniałaś już, jak to jest brać taksówkę?
Jechać z kilkoma osobami na siedzeniu?
Być zgniecioną z tyłu, skupiać się na marzeniach?
Na tym, kiedy kupisz sobie samochód?
I swój pierwszy dom?
Mnóstwo marzeń powstało w taksówkach.
Dobrze, tu mnie masz.
Byłaś na mnie wkurzona.
No wiesz...
Myślałam o czasach, w których nie miałam niczego.
Faktycznie pomyślałam,
że trzeba być wdzięcznym za to, co się ma.
To dobrze.
Pozwól, że za tobą zamknę.
Chodźmy do środka.
- Dziękuję, Bizo. - Spoko.
Tutaj mieszkam.
Był dla ciebie miły?
Tak, był w porządku.
Gdybym miał opowiedzieć ci historię tych zdjęć,
to trwałoby to do zachodu.
Nie zamierzam tutaj tyle siedzieć.
A jaka jest historia tego zdjęcia? Kim oni są?
A, tak.
To rodzina, z którą dorastałem w Mbumbulu.
Mbumbulu?
Tam się wychowałem,
tutaj przyjechałem na studia. Na uniwersytet.
Wiesz, że też stamtąd jestem?
Moja rodzina tam mieszka, ale rzadko ich widuję.
Ja jeżdżę tam co weekend.
Rodzina jest dla mnie najważniejsza.
A co, masz tam dzieci?
Dzieci? Nie, żadnych dzieci.
No tak, napisałeś to na swoim profilu.
Czyli już na mnie trafiłaś?
To znaczy, że dałaś mnie w lewo.
Nie masz żony?
Nie.
Nie mam żony.
W tych czasach nigdy nie wiadomo.
Możesz mnie pytać, o co chcesz.
- Pokaż mi babcię. - Jasne.
Ten grubasek to pewnie ty.
Chcę wiedzieć, kiedy doczekamy się prawdziwej szwagierki.
Bez kitu.
Ntombi, pogadaj z tym gorylem.
Przestań, mówiłem ci, że to nie jest śmieszne.
I co się tak podpalasz, skoro się z nami nie zgadzasz?
Tobie też gęba się nie zamyka.
Starczy już ochrzaniania brata.
Pamiętaj, że zawsze będziemy cię wspierać.
- Będziemy... - Co znowu?
Jeśli jesteś szczęśliwy, to spoko. Ale jeśli zmienisz zdanie...
Wtedy my też je zmienimy.
Chyba wygrałem tę dyskusję.
Nie sprawiasz wrażenia zawiedzionej.
Zanim się podniecisz,
to jeszcze nie jest koniec.
Tak, to prawda.
Zanele.
Dostałaś właśnie maila o nieopłaconych fakturach.
- Zajmę się tym. - Dobrze.
Chwileczkę, Sile.
Nikt nie dzwonił na stacjonarny?
Thandi by to przekierowała.
Faktycznie.
- Dziękuję. - Pewnie.
Mówi Zanele Cebekhulu. Z kim rozmawiam?
Czyli już o mnie zapomniałaś?
Myślałem, że nie jestem takim typem.
Przestań. Nie mogę się skupić na pracy, bo wciąż o tobie myślę.
Ja o tobie też, skarbie.
Ciągle siedzisz mi w głowie.
Nie żebym cię z niej wypraszał. Czuj się, jak u siebie.
Jestem twoim domem.
Naprawdę?
Opowiadała ci coś?
Mało rozmawiamy. Od tygodni mnie unika.
Pewnie jest nim zajęta.
Raczej to praca ją zajmuje.
Do tej pory nikogo nie przyprowadzała, więc to musi być poważne.
- Sam nie wiem. - Trzymaj.
Tak myślisz? Przecież prawie się nie znają.
Spotykają się już z półtora miesiąca, nie?
Nie przesadzaj. Tylko pięć tygodni.
Jedno i to samo.
No nie wiem.
Wydaje mi się, że to idzie za szybko.
A co, jeśli to jakiś oszust z Tindera?
Ja nie mogę, Andile.
- Ej. - Co?
Nie bądź pesymistą. Na pewno jest świetny, Zanele ma...
wspaniały gust.
To pewnie oni.
- Wezmę to. - Otworzymy!
No chodź.
Dziękuję, Sky. To naprawdę pyszne.
To moje pierwsze tacos.
Stresowałem się.
Stresowałeś się tacos?
Mówiłam wujkowi, że nie ma się czym martwić.
Może dodasz tacos do menu u siebie?
- To może być hit. - Tak.
Pewnie. Ale muszą robić je tak jak Sky.
Wtedy będą schodziły.
Tacos nie pasują mi do knajpy.
Tym się zajmujesz, tak? Masz knajpę z alkoholem?
Salon wypoczynkowy.
A ty czym się zajmujesz?
To chyba powinno wyglądać tak,
że to nowy chłopak odpowiada na pytania.
Dziewczynki.
Czas na kąpiel, chodźcie.
- Pożegnajcie się ładnie. - Dobranoc.
Wielkie dzięki, Sky.
- Miło was widzieć. - Miło cię poznać, wujku Sbu.
Tak lepiej. Częstujcie się.
- Zajadajcie. - Bardzo dziękuję.
Myślałem, że po prostu sobie gadamy. A zaczyna robić się dziwnie.
Skarbie, Andile pracuje dla rządu.
Potrafię mówić, Zanele. Spokojnie.
Podoba ci się praca dla rządu?
Tak, jest przyjemna.
No bo pomyślmy.
Nie dźwigam cały dzień skrzynek.
Nie wycieram mopem pijackich rzygów.
Wystarczy, Andile.
Tak się składa, że ja też nie. Jestem właścicielem.
Dobrze...
Chyba powinniśmy się zbierać, skarbie. Jak myślisz?
Tak, dobry pomysł.
Jessica przygotowała twój ulubiony deser.
Zaczekaj w samochodzie. Pożegnam się jeszcze z dziewczynkami.
- Ode mnie też je pożegnaj. - Dobrze.
Podziękuj żonie za przepyszne jedzenie.
Pewnie.
- Odpalę samochód. - Dobrze.
Co ty odwalasz?
- Z czym masz problem? - O czym ty mówisz?
O twoim zachowaniu przed chwilą.
- Co masz do Sbu? - Nie podoba mi się...
- A znasz go? - A ty?
Na ile go znasz, Zanele?
O co ci chodzi, Andile?
Kocham cię, rozumiesz?
Teraz gadasz bzdury.
- Poważnie. - Co jest poważne?
To, co między nami zaszło.
To nie był błąd.
Andile.
Przez lata byłam dla was trzecim kołem u wozu.
Teraz mam kogoś, komu na mnie zależy i kto mnie uszczęśliwia,
a ty nagle mnie kochasz?
Tamta noc na zjeździe nie była błędem. Już prędzej była znakiem.
Znakiem, że całe życie coś mnie blokowało.
Im dłużej o tym myślę, tym staje się to jaśniejsze.
Tylko ty do mnie pasujesz.
Kocham cię.
Słuchaj.
Czujesz się zagrożony i twoje ego na tym cierpi.
Moje uczucia nie są zależne od tego typa.
- Wychodzę. - Niby gdzie?
Do niego?
A kim on, kurwa, jest?
Twoja żona właśnie kąpie twoje córki w pokoju obok!
Przestań próbować rozpieprzyć tę rodzinę.
I rozpieprzyć mój związek.
I z jakiego powodu?
Przez błąd, który popełniliśmy po pijaku, i zranione ego?
Nie, stary.
A co z dziećmi, Zanele?
Ani mi się waż.
Sbu wie, że nie możesz mieć dzieci?
Nie chce ich mieć.
Zanele.
Zanele, posłuchaj.
Musisz być świetną szefową,
skoro zaprosiła cię na ślub swojej córki.
Daj spokój.
Nie możesz po prostu powiedzieć, że mnie lubi?
To, że znajoma pomogła zorganizować to wesele, też pewnie pomogło.
Znajoma?
Przyznaję, że się popisała.
- Kawał dobrej roboty. - Tak.
Naprawdę?
Ty też się dzisiaj popisałaś.
Nie jestem w tym dobry, ale...
- Cześć. - No hej.
Pięknie wyglądacie.
- Jak z obrazka. - Zaraz ci nakopię.
Sbu Sishi.
To Lethu, moja stara znajoma.
- Miło mi. - Cała przyjemność po mojej stronie.
Bawcie się dobrze.
Mam nadzieję, że za jakiś czas
zostaniecie moimi klientami.
Do zobaczenia w środku.
Nowymi klientami.
Też nie mogę się doczekać, aż zostaniesz panią Sishi.
- Przestań. - Będziemy mieli gromadkę dzieci,
a ty będziesz szczęśliwa, oglądając je na podwórku.
Chwileczkę. Przecież mówiłeś, że nie chcesz mieć dzieci.
Słucham?
„Nie chcę dzieci. Przyszłym mamom dziękujemy”.
No wiesz, to dosyć stary profil.
W tamtym czasie skupiałem się na rozwijaniu swojego biznesu.
No ale...
To nie znaczy, że chcę dziecka już teraz, prawda?
Ale ostatecznie musimy mieć rodzinę.
Nie mogę tego zrobić.
Okłamałeś mnie, Sbu.
Nie chciałeś dzieci, a teraz chcesz.
Co jeszcze było kłamstwem?
Skarbie?
ROZDZIAŁ 3 JAK Z BAJKI!
I teraz w dół.
Wiecie, nic nie boli tak, jak złamane serce,
które postanawiacie złamać sobie sami.
Nawet jeżeli wtedy uważaliście, że to jedyna słuszna decyzja,
to i tak was to zniszczy, bo to najgorszy rodzaj bólu.
Wybacz mi, Jess.
Możemy o tym porozmawiać?
Zanele od lat jest moją przyjaciółką.
Nie kocham jej tak jak...
Nie wciskaj mi kitu!
Nie wciskam.
Przysięgam.
Ufałam ci.
Mówiłeś, że tylko się przyjaźnicie, a ja w to wierzyłam.
Bo tak jest. To znaczy...
Tak było.
To, co się stało, nie miało nic wspólnego z tobą i dziećmi.
Nie byłem zadowolony z tego, jaki jestem.
Ja...
myślałem, że nie jestem wystarczający.
Gdy poszedłem na imprezę,
uwiódł mnie pomysł zostania kimś innym.
Dałem się omamić rodzinie.
Spieprzyłem. Popełniłem głupi błąd.
Jesteś dla mnie najważniejsza.
Ty i dzieci jesteście
moim światem.
Jessica.
Wszystko w porządku?
Nie musisz udawać, wszystko wiem.
Wiesz? Co się stało?
Wyruchałaś mi męża.
To się stało.
Ale to nie...
Nie obchodzi mnie to.
Nie chcę ani twoich przeprosin, ani twojej perspektywy.
Chcę tylko...
Chcę zapytać o jedno.
Oczywiście.
Kochasz go?
Co?
Kochasz go, Zanele?
Chcesz z nim być?
Nie. Popełniłam błąd.
To nic nie znaczyło.
Zniszczenie mojej rodziny nic nie znaczy?
Kocham Andile.
Ale nie będę z tobą rywalizowała.
Nie będę się starała naprawić tego, co zepsułaś,
tylko po to, żebyś zepsuła to znowu.
Więc jeśli nic nie znaczyło...
Spójrz na mnie!
Jeśli jest tak, jak mówisz,
to się od niego odpierdol.
Nie dzwoń.
Nie pisz.
Nie przychodź do nas.
Nie rozmawiaj z moimi córkami.
Zostaw nas w spokoju.
Proszę cię o to.
Dobrze.
Mówię serio.
Masz moje słowo.
Pierdol się.
Wszystko w porządku?
- Na pewno? - Tak.
Pięknie ci to wyszło.
Biegnij do mamusi.
Wspaniały zjazd.
Udało ci się!
No chodź.
- Jak było? - Fajnie.
- Ale zabawa. Mówiłaś już siostrze? - Tak.
Teraz jej kolej.
- Musimy ją złapać. - Sky!
Mówiłem, żeby poczekała.
- Dawaj, Sky! - Śmiało!
Tak!
- Mamo, porobimy bańki? - Jesteś na to za duża.
Miałaś je w takim brokatowym opakowaniu, pamiętasz?
- Lody! - Z Końską Głową?
Tak. Potem Chelsea je gdzieś zapodziała,
a w sklepie już ich nie było.
- Pamiętasz? - Mamo, kupisz mi czekoladowe lody?
Tak.
Kiedyś ciocia Zanele kupiła mi tutaj jagodowe.
To może spróbujesz innego smaku?
- Czekoladowe? - Tak.
- Dwa czekoladowe lody. - Tak.
- Chcesz coś? - Nie, dzięki, skarbie.
- Ile płacę? - Dzięki, mamo.
- Proszę, skarbie. Ile płacę? - Razem 30 randów.
Trzydzieści?
- Proszę. - Dziękuję.
Do widzenia.
- Chodźmy. - Dziękujemy!
Proszę patrzeć pod nogi.
Ogólnie rzecz biorąc, dobrze nam idzie.
Robię co się da, byśmy skończyli zgodnie z planem.
Widzę znakomite postępy.
Zanele, wszystko dobrze?
Tak, jest okej.
Na pewno?
O 15 masz następne spotkanie.
- Zanele! - Pomocy!
Mam dla pani dobrą i dobrą wiadomość.
- Świetnie. - Tak.
Tego mi dzisiaj trzeba.
Z pani kostką nie jest źle.
To tylko zwichnięcie.
W związku z tym proszę, by na jakiś czas
zrezygnowała pani z pracy w terenie.
- Okej. - Dobrze.
A druga wiadomość?
Jesteś w ciąży?
Zostanę ciocią?
Jestem w trzecim miesiącu.
Czyli masz za sobą pierwszy trymestr.
Trzy miesiące temu nie znałam Sbu.
Twój numerek z Andile?
To jego dziecko.
- Zatrzymasz je? - Co?
Nigdy nie chciałaś mieć dzieci.
Czułam niechęć do posiadania dziecka, bo wiedziałam, że go nie donoszę.
Po co pragnąć czegoś nieosiągalnego?
W takim razie, co zrobisz w tej sytuacji z Andile?
Andile ma swoją rodzinę. Ta będzie moja.
Nie powiesz mu?
Wychowasz je sama?
Ale ja będę ciocią, prawda?
Pomóc ci jakoś?
- Dlamini. - Sbu.
Zostawiłeś rachunek na 2400 randów.
Cholera, Sbu...
Nie jęcz, tylko płać. Nie mam czasu na twoje gierki.
Widzisz tych ludzi? To moi klienci.
Traktuj ich z szacunkiem.
Hej, Sbu.
Możemy porozmawiać?
Na osobności.
Proszę.
Od razu przejdę do rzeczy.
Gdy byłam nastolatką,
lekarze powiedzieli, że nie mogę mieć dzieci.
Spotykałam się z takimi facetami, którzy nie chcieli mieć dzieci.
Dlatego też wybrałam ciebie.
Ale...
na ślubie...
Gdy powiedziałeś, że chcesz być ojcem,
przestraszyłam się.
Nie wiedziałam, co robić. Dlatego uciekłam.
Czyli...
To wszystko nie ma już znaczenia.
Jestem w ciąży.
Słucham? Jesteś w ciąży?
Ty...
- Jesteś w ciąży? - Jestem.
Będziemy mieć dziecko?
Nasz mały cud.
Zostanę ojcem. Ja?
Halo, wszyscy. Od dziś nazywajcie mnie ojczulkiem.
Będę miał dziecko, ludzie.
MaCebekhulu.
Spokojnie.
Co ty robisz?
Hej, bąbelku.
Chyba będziesz grać w piłkę.
Hej.
Zanele.
Andile.
Cześć.
Hej.
Dobrze cię widzieć. Nie...
Tak. Hej.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Jesteś w ciąży? - Tak.
Przepraszam, ale myślałem,
że nie możesz mieć dzieci.
Wiem, to jakiś cud.
Gratulacje.
Dziękuję.
A więc...
Który to miesiąc?
Szósty.
- Szósty. - Tak.
Pół roku...
Dałbym wszystko, by móc cofnąć się o te sześć miesięcy.
- Jedyna stała rzecz w życiu to zmiana. - Fakt.
Ale pół roku temu
byliśmy na imprezie, pamiętasz?
Zanele.
Czy to moje dziecko?
Zanele.
Nawet nie myśl o tym, żeby to zrobić.
Czyli?
Czemu mi nie powiedziałaś?
Po co? Powiedziałeś wszystko żonie i zniszczyłeś nam życie.
Posłuchaj. Błagam cię.
Znalazłam wszystko, czego kiedykolwiek pragnęłam.
Nosisz moje dziecko i nie raczyłaś mi o tym powiedzieć.
Masz już swoją rodzinę.
Teraz ja buduję swoją.
Lepiej skup się na nich.
- Cześć, skarbie. - Hej.
O Boże. Jak się masz?
Dawaj, Chelsea!
- Tak. - Nie.
Kochanie?
Wiesz, że Zanele jest w ciąży?
Ciocia Zanele ma dzidziusia?
A jakiego?
Sky, może zjecie z siostrą lody?
Możecie zjeść u siebie.
Lody, mniam.
Niby skąd?
Nie widziałem jej od...
Nawet nie wiem kiedy.
Właśnie transmituje na żywo swój baby shower.
Zawsze uważałam, że zachowuje się zbyt ostentacyjnie.
- Ta. - Chcesz obejrzeć?
Nie, dziękuję.
Chyba po prostu...
pójdę na dwór, żeby się przewietrzyć.
- Jasne. - To idę.
- Do zobaczenia. - Pa.
Nie zebrałam was tu tylko po to, by świętować nadejście dziecka.
Jesteśmy tu, by dowiedzieć się, jakiej płci będzie.
Zatem...
Skarbie, to dla ciebie.
Jest do góry nogami.
Raz, dwa, trzy.
To chłopiec!
Nasz dziedzic.
Chłopczyku.
Obiecuję, że zrobię wszystko, co w mojej mocy, by dobrze cię wychować.
Dziękuję za uczynienie mnie ojcem.
Dziękuję, kochanie.
To chłopiec!
- Gratulacje. - Dziękujemy.
- Zaraz wrócę. - Dobrze.
- Zanele, musimy pogadać. - Co ty tu robisz?
- Czemu nie powiedziałaś, że to syn? - Co?
Wiesz, że od dawna pragnę mieć syna.
- Andile. - Nosisz moje dziecko.
Nie pozwolę, by inny facet je wychowywał.
- To moja krew. - Ej.
Zwariowałeś?
Dobra.
Chcę mojego dziecka.
- Nie rób tego. - Jakiś problem, kochanie?
Wszystko gra?
- Chyba widać. - Nie ciebie pytałem.
Nie masz z tym nic wspólnego. To sprawa między mną, Zanele...
i naszym dzieckiem.
Słucham? Powtórz.
- Powiedziałem, że... - Słuchaj.
Przychodzisz i wygadujesz bzdury o mojej kobiecie i dziecku.
To moje dziecko.
Idioto, to moje dziecko!
Moje!
Powaliło go?
Nie róbcie tego!
Andile!
Przestańcie, natychmiast! Obaj!
Jest!
- Rewanż? - Wszystko okej, mamo?
Mamo?
Wszystko okej?
Tak, pewnie.
- Rewanż? - Rewanż.
Zaraz wrócę.
Co jest z tobą nie tak?
Powiedział prawdę?
Czy to prawda?
To nie pora, by milczeć.
Czy to prawda, że ten gość jest ojcem tego dziecka?
Mów!
Tak, to prawda.
Dzieci śpią.
Co im jutro powiesz, gdy o mnie zapytają?
Nie chciałem, by to wszystko się stało.
Nie pozwolę
znowu zrobić z siebie idiotki, Andile.
Nie po raz kolejny.
- Znajdziemy rozwiązanie. - Niby jakie?
Poligamię? Akurat na to nie jestem chętna.
Nie kocham Zanele. Kocham ciebie.
Nie, Andile. Już to przerabialiśmy.
Drugiego razu nie będzie.
Proszę.
Ona przynajmniej dała ci syna.
Jess.
Zorganizuj czas, by zabrać resztę rzeczy,
gdy dziewczynki będą w szkole.
Hej.
Gdybyś była ze mną szczera,
jakoś byśmy sobie z tym poradzili.
Ale...
Nikogo nie kochałem tak jak ciebie.
Nikt inny nie zawiódł mnie
tak jak ty.
Złamałaś mi serce.
Naprawdę to zrobiłaś.
Sbu...
EPILOG TRZY LATA PÓŹNIEJ
- Tu jest tata. Stań tutaj. - Wytrę cię.
Stań, żeby mógł cię wytrzeć.
- Wysuszymy cię. - Lubisz bąbelki.
I piłkę nożną, co?
- Schnij. - Załóż koszulkę.
- Sprawiał kłopoty? - Ani trochę.
- Mogę ostatni raz popływać? - Chcesz?
- Dobra. Mkhulu z tobą pójdzie. - Zabiorę cię.
Wszystko dobrze, synu?
Tak, tato.
Sam mi mówiłeś.
- Mężczyźni nie płaczą. - Owszem, to byłem ja.
Dziękuję, synu.
Dziękuję ci bardzo.
To wszystkie?
- Jeszcze? - Puk, puk.
Hej.
Zobacz, kto przyszedł.
Hej, słońce.
Co to jest? A to?
- Posprzątajmy. - Posprzątajmy piłki.
- Jak było? - Dobrze spędziliśmy czas.
Tata przesyła pozdrowienia.
Torba z rzeczami.
Jest za tobą. Już spakowana.
Pięknie posprzątałeś, mały.
Wybacz.
O, tu jest kolejna.
Dziękuję.
Chodźmy. Pożegnaj się z tatą.
- Jeszcze jedna. - Kolejna? Włóż ją tutaj.
Już.
No i super.
Pa, pa.
- Powtórz. - Pa, pa, synku.
W drogę. Trzymaj swoje kulki.
Idziemy.
Nasz chłopiec. Do zobaczenia za tydzień.
Pa, pa, synku.
W aucie dostaniesz soczek, dobrze?
Zanele.
Czego chcesz?
Przez ten cały czas
powinienem był być z tobą.
Powinienem był cię wybrać.
Pa, Andile.
Pa, Zanele.
No i jesteśmy.
Idziemy na górę.
Weź słonika.
- Nie przewróć się. - Wiem.
Możesz znowu wrzucić.
Randkowanie może być dla nas wielkim sprawdzianem.
To oczywistość, wiem.
Najbardziej lubię w nim to,
że gdy najmniej się tego spodziewacie,
los wyśle wam wiadomość:
„Proszę. Mam dla ciebie prezent. Oto miłość twojego życia”.
Ale samo randkowanie... Mój Boże.
Napisy: Julia Antoniewicz