Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Egun on. Zuk esango duzu.
-Sartu eta berehala, eskuinera. -Ondo.
Jarraituko nauzue?
Gustatuko litzaizuke...?
Nor da?
Barkatu, zer diozu?
Gizon hau.
Bueno...
Gizon hau ez da nire aita.
Normala da gertatzen zaizuna.
Zaila da pertsona maite baten heriotza onartzea.
Esaten dizut nire aita ez dela.
Hartu behar duzun denbora.
Begiratu barruan, mesedez.
Tira, noski.
Oraintxe ekarriko dizugu zure aita.
Ziurtatu hurrengoa ez dela txinatarra. Tira, begiratu argazkiari.
Nire aita euskalduna da.
-Noski, euskalduna. -Ikusten?
Tira, ba.
-Zer gertatu da? -Gorputzez okertu direla.
Nola gorputzez?
Ia bi metroko gizon beltz bat ekarri didate.
Zer?
Eskerrak begiratu dudan.
Nire aita lurperatu nahi nuke,
ez ezagutzen ez dudan saskibaloiko jokalari bat.
Ez. Eta orain nire aita non dago?
Nor den ez dakiten zahar oso altuekin? Ez, motel.
Nola izan daitezke hain moldakaitzak?
Beilatoki normal batean egin izan bagenu,
jende arruntak bezala,
-hau ez zen gertatuko. -Hori jada esan nuen nik.
Baina bere azken nahia zen. Zer egingo dut, ez entzunarena egin?
Bueno, kito, lasai.
Ez, lasai banago.
Gurea ez den gorpu bat ekarri digute,
Rober ez da iritsiko, eta iristen bada, ez du lagunduko...
Diskurtsoa aldatu behar dut ez dagoelako ondo.
Tira, ez dago gaizki.
Ez, ez. Kaka hutsa da.
Atzo ondo iruditzen zitzaidan, baina gaur kaka bat da.
-Ez da kaka bat. -Badakizu zer?
Mundu guztia poztu nahian, gauza periferiko bat egin dut, epela.
Kaka hutsa, tira.
-Badakizu zer pentsatuko duten? -Zer?
Zergatik ez duen Roberrek egiten, oso idazle ona dela.
Zure anaia ez da idazle ona.
Kontua ez da ona edo txarra den, baizik eta ergela dela. Influencer.
Ez du hitzaldi hori emateko eskubiderik, ados?
Urteak daramatza etxe honetatik kanpo.
Nork egingo zuen ere ez du galdetu.
Gainera, laztana, zuk beste leku batetik idazten duzu.
-Erabat. Egia. -Erabat.
Zure azken eleberria ia prest dago.
Askatzea besterik ez duzu behar, norbaitek irakur dezan.
Laztana, entzun.
Hileta amaitu bezain laster, zu eta biok hemendik joan
eta bizitza berri bat hasiko dugu, gure etxean.
Deitu egin diezu, ezta?
Maitea, etxeko depositua eman duzu?
Hiletaren kontuarekin, ezin izan dut.
Maitea, ez izorratu. Etxea irabaziko digute eta gure etxea da.
Niri etxea gustatzen zait, baina aita hil zait.
Badakizu zenbat izapide dauden?
Gorroto ditut hiletak, benetan.
Zer moduz, mutilak? Gaur hileta bat daukagu.
Hemen nire lagun Hector, bidean gaudela, gorroto dituela dio.
Esaiezu zerbait, Hector.
Hain deprimigarriak dira, mundu guztia heriotzaren inguruan
ospatzen ari dela, inork hil nahi ez duenean.
Noski, nork hil nahi du? Iruzkinetan irakurriko dizuet.
Mugikor puta hori itzali dezakezu, mesedez?
Ea, ba. Txoferrak laztanak nahi dituela.
Eguneratuko zaituztet. Eta gaia gustuko baduzue, eman kanpaiari.
Kanpaiari? Urduri jartzen ari zatzaizkit, Julio.
Zergatik etorri zaren ere ez dakit. Zu ez bazara Daniren laguna.
Amaiarengatik da?
Ostia, Amaiarengatik etorri zara.
Horregatik hain tonto zaude, Amaiarengatik da.
Ez erre auto barruan, mesedez, motel.
Minbizia nahi baduzu, zuk harrapatu, ados? Nahikoa dut nik neurearekin.
Zeurea zer?
Legen bat atera zaidala hemen, alien itxurakoa. Begira. Begira.
Kontuz horrekin.
-Itxura txarra du, ezta? -Kontuz horrekin.
-Ostia! -Kontuz horre...! Kontuz!
Zer gertatzen zaizu?
Ez dakit zergatik jantzi behar dudan ehorztetxe-langile bezala.
Zure aitak gorroto nau, berdin dio arropa.
Nire aitak mundu guztia gorrotatzen du, beraz, ez da pertsonala.
Lasaitu.
Urduri jartzen nau, benetan.
Gaur, hain zuzen, ez da zutaz ohartuko.
Zure aita oso aita da, eta are gehiago nor den jakinda.
Onartuko zaitu.
Uste dut nahiago lukeela zentsura-mozio bat ni onartzea baino.
Ba ez du beste erremediorik. Beraz, ez kezkatu.
-Zer gertatu da? -Ostia.
Baina zertan ari zara, inozo? Hileta batera goazela!
-Mesedez. -Hildakoak errespetatu!
Muturra berotuko dizut. Zuri, bai.
Zer?
Nori berotuko diozu muturra?
Nor izango da ba?
Zuri, inozo. Tira, bizkortu.
A zer tentela da motela!
Kito, kito.
Tira, arnasa hartu.
Horrela.
Jaitsiko naiz. Ea orain hildakoa nire ahaidea den.
-Zurekin noa. -Ez, ez, ahal dut.
Badakit, maitea. Bakarrik ikusi nahi dut
dena ondo dagoela eta zure osaba Imanoli lekua utzi diotela.
Ahaztu egin zaizu osaba Imanol?
Esan, Dani.
Bua, eskerrak harrapatzen zaitudan. Nondik zabiltza?
Iristen ari gara.
Gogoratzen nire osaba Imanol?
Bai, noski. Gogoratzen naiz.
Joan ahal zara haren bila egoitzara? Ahaztu egin zait.
-Ez da egia izango. -Bai.
Ezin duzu, ezta?
Ez, ez, bai, bai. Bai horixe. Bai, ahal dut.
Gauza da beste zerbaitetan pentsatzen ari nintzela, barkatu.
Haren bila noa, ez kezkatu.
Tira, ba, kokapena bidaliko dizut. Mila esker.
Ondo da, Dani. Tira, gero arte.
-Dena ondo? -Ostia, motel.
A zer nolako zorte txarra dudan, ostia, benetan.
-Primeran. -Ostia.
Bueno, hau bai, ezta?
Jainkoarren, ez esan hau ere ez dela zure aita.
Hau bai, hau bai.
Ba...
Hunkitu nau ikusteak.
Bueno, pozten naiz. Hau da...
Bai, bai.
Ondo zaude, ama?
Ez dakit zer egingo dudan aita gabe.
Ez dakit bakarrik bizitzen.
Ez esan txorakeriarik.
Oso independentea zara, maite zaituzten lagun asko dituzu.
Familia duzu, ni nauzu.
Ana duzu, Rober duzu...
Non dago zure anaia Rober?
Hegazkina bederatzietan lurreratzen zen. Iristear egongo da.
Zu ez kezkatu, iritsiko da eta.
Eta, amaginarreba zugatik egin dezakedan edozer, mesedez...
Ez!
Ez jarri eskuak hor, zikinduko duzu eta.
Bai, baina arratsaldean eramango dizkizut.
Lehenik hileta bat dudala.
Nire osaba Eduardo. Bai, putakeria, putakeria.
Aizu, hau oso indartsua da. Hau da, zeure burua leher ahal duzu.
Hori bai, gehienez erdia. Egidazu kasu.
Banoa! Aizu, nire arreba dator.
Hiletaren ondoren eramango dizkizut. Tira, gero arte.
Banoa, banoa.
Momentu bat!
Oraindik horrela zaude?
Zer gertatzen da? Ondo zaudete?
Tira, urduri samar dago,
tentel batek ia hiltzen gaituelako autoarekin.
Jende oso txarra dago hortik. Minutu bat.
Bale.
Eta zergatik ditu hainbeste pilula hemen?
Farmazia-ordezkaria delako.
Ez zaizu izua pasatzen?
Ez.
Ba, leku ezin hobean gaude.
Ea zer duen hemendik.
Hauetako bat hartuko duzu.
Zer da hori?
Hau? Mirari bat. Diazepam, antsiolitikoa.
Tori. Ikusiko duzu, hobeto sentituko zara.
-Seguru? -Bai.
Nik lehen gominolak bezala hartzen nuen.
Hartu.
Primeran.
Ondo da.
-Prest gaude. -Tira, goazen.
Kaixo.
Kaixo?
Jakina.
Amatxu, amatxu.
Ana...
-Zer moduz? -Ongi, eta zu?
-Ongi, ongi. -Eta zuk...? Zer moduz hegaldia, seme?
Hegaldi ondo, maitea. Turbulentzia asko agian.
-Horrek beti urduritzen nau. -Jakina.
Lehen mailan bidaiatu eta diru mordoa ordaindu arren.
Hegazkina behea jotzen badu, berdin hilko zara.
Zanpatuta, ezta?
Ostia, so sorry, ene.
-Berarekin noa? -Ez. Ez, ez.
This is crazy, motel.
Barkatu, ikusi dudala...
Ah, bale, adinekoekin dagoela. Ez ditut adinekoak ikusi.
Aurrera.
Bera da?
Ostia, Hector, ez zenidan esan gurpil-aulkian zihoala.
Ez, nik ere ez nekien.
-Agur, ederrak. -Nazkagarria.
Zertan ari da?
Nahi duena egiten, horixe egin du beti.
Tira, osaba Imanolen bila.
Imanol, hemen gaude.
Baina non demontre zeundeten?
A zer memelo parea bidali dit Danielek.
Danik etortzeko esan didanean, ni etorri naiz.
-Hara iristen ari nintzen. -Ordubete daramat hemen.
-Txapela erretzen ari zait. -Ongi da.
-Tira, goazen, berandu gabiltzala. -Ongi.
-Bai. -Goazen.
-Bai... -Nor da hau?
-Hau Julio da, nire lagun bat. -Ongi.
-Ez, utzi, ireki atzeko atea. -Ireki, Julio, hor. Irekitzen da?
-Bai, baina... -Ireki, berandu gabiltzala.
Hau deprimitzekoa da, ezta?
Hiletak horrelakoak dira beti.
Bai, badakit, baina...
Fuck.
Larritasuna dut. Bihotza erauzi izan balidate bezala da.
It's horrible, motel.
Aita hil dela, ostia.
Horrek min ematen du.
Ikusten? Horregatik nahiago dut harreman intimorik ez izatea.
Emozioak eta ni oso gaizki moldatzen gara.
Zuk harreman hobea duzu zure follower -rekin, ezta?
Erosoagoa da.
Aizu, ikusi duzu nire eleberriaren iragarkia Times Squaren?
Harrigarria, ezta? So fucking big, motel.
Aizu... Oso ondo dago zu hemen egotea ama zaintzeko.
Egia esan, lasaitasun handia da.
Bai, baina ez luzaroan.
-Zer? -Etxez aldatuko gara.
Nola etxez aldatu?
Bakarrik biziko garela, ordua dela. Gure etxe propiora.
Baina zer egingo duzu amarekin?
Bakarrik utziko duzu hemen?
Pentsatu dut...
Tira, ziur nago ilusio handia egingo diola
New Yorken zurekin denboraldi bat pasatzea.
Are you fucking kidding me? Ezin dut New Yorkera eraman.
-Zergatik? -Zer egingo dut berarekin Manhattanen?
-Ba... -Eta ez du ingelesez hitz ere egiten.
Gorroto ditu amerikarrak.
Badakizu zer bizitza daramadan han? Ekitaldi asko ditut, festa asko.
-Ba, gutxiago izan. -Daniel, ezetz.
Ama hobeto dago hemen zurekin eta gainera badakizu.
-Tira, orain ez dugu honetaz hitz egingo. -Tira...
Baina etxea erosiko dut. Jada ikusi dugu eta.
Oso polita, gainera. Horregatik behar dut dirua.
Zer diru?
Hiletako dirua, erdizka egingo genuela adostu genuen.
Hori adostu genuen?
Hori adoste genuen, bai.
Ah, okay, I remember.
Bueno, gauza da orain ez daukadala.
Baina hilabete batzuk barru emango dizut, ados?
Hurrengo eleberrirako aurrerapen bat egin behar didate,
gainera, oso ona izango dela. Kontatu dizut gaia?
Ezin dut hilabete batzuk itxaron, orain behar dut.
Agian, e-mailak irakurtzen ez dituzunez, ez zara enteratu.
Aitaren argitaletxea itxi dugu.
-Bai. -Inork ez du bidaia-libururik erosten.
Azken langileak kaleratu ditut. Horregatik behar dut diru hori.
Bai, ba asko sentitzen dut, baina orain ezinezkoa izango da.
Sosik gabe nago, motel.
Zer diozu?
-Entzuten duzuna. -Baina idazle arrakastatsu zara.
New Yorkeko luxuzko apartamentu batean bizi zara.
Times Squareren kartela, hello.
Badakizu zenbat kostatzen den hori mantentzea? Nik dudan gastu-maila?
Gainera, dirutza ordaindu behar izan dut hegaldiagatik.
Badakizu zenbat kostatzen duen lehen mailako txartel bat?
It's insane, motel.
Gauzak kosta egiten dira.
Bai, bai.
Pena bat, ezta? Osaba Eduardorena.
Bai.
Zuk ezagutu zenuen, Iker?
-Iker? -Txakur bat ikusi duzue?
Bere begi txiki politekin begiratzen dit eta jada ez dago.
Txakurtxo polita, non zaude?
Zer diozu txakur bati buruz?
Ez dago aparkalekurik, ez dago.
Zergatik ez duzu hor aparkatzen?
-Hor ez da sartzen. -Ostia, ez daramazu trailer bat, motel.
-Aparkatu hor, txotxolo. -Bale, saiatzen naiz,
baina iraindu gabe.
-Zer iraindu edo ez iraindu. -Ea ba.
Tira.
-A zer azal lodia duen. -Ostia, Hector.
Bai, baina sartu egin da.
Hara, Amaia da.
Amaia. Barkatu, baina hori nirea zen.
Bai. Familiakoa zara, Hector?
-Bueno, ez, baina esan nahi dut... -Ba, hori.
Nire lagunik onena...
Ei, Amaia, zer moduz?
Aizu, pozten naiz zu ikusteaz.
Momentu bat. Barkatu, barkatu. Momentu bat.
Ez dit begiratu ere egin, motel. Ikusi duzu?
Bai. Tira.
-A zer traketsa. Ez dakizu gidatzen! -Bai, mesedez.
-Ez dakizu gidatzen, ostia! -Imanol, itxaron, mesedez.
-Zer... -Autotik jaitsiko naiz.
-Ez, ez. Ezin duzu orain. -Gelditu autoa.
Ezin duzu. Ezin duzu orain, mesedez.
Geldi, hitz egin nahi dudala.
-Norekin? -Amaiarekin. Norekin, ba?
Ez, ez. Ezin nauzu bakarrik utzi.
Geldi edo jaitsi egingo naiz. Ikusiko duzu.
-Oraintxe hitz egin behar dut. -Tira, bale.
Jaitsi zaitez, astuna!
Hemen utziko nauzu osaba Imanolekin. Aulkia dauka...
Tira, goazen. Goazen aurrera. Itxi. Goazen.
-Osaba Imanol, mesedez, pixka bat... -Tira, ba.
-Bai, pixka bat. Pixka bat. -Baina...
Atzera zoaz! Etxea hor aurrean dago!
Baina gizonak lekua behar du.
Jainkoarren! A zer lekua eta zer demontre!
-Baina ez gelditu orain. -Bai, bai.
-Gizonak lekua behar duela. -Alderantziz zoazela, ostia!
-Ez... -Jaungoiko maitea!
-Banoa. -Utzi niri gidatzen, ostia.
-Ez, begira, begira. -Baina...! A zer...!
Iker.
Zertan ari zara?
Goazen.
Berde, maite zaitut, berde.
Zer gertatzen zaizu?
Niri? Zerbait gertatzen zait?
Txakur fantasma bati buruz ari zinen, eta orain abesten zaude...
Ondo zaude?
Bai. Bai, ezta?
Berde, maite zaitut, berde.
Oso gaizki dago.
Diazepam bat eman diot eta ez dio onik egin.
Diazepam bat? Zer diazepam?
Ba zure etxean eman nion bat. Urduri zegoela eta hori...
Baina oso gaizki dago. Ez dago ohituta.
Bai...
Mila esker.
Benetan, aitak asko estimatzen zintuzten.
Hau oso arraroa da.
Lekuz kanpo nago.
Normala da, hori gertatzen da atzerrian bizi zarenean,
kontaktua galtzen duzula.
Jende hori guztia nor da?
Ez dut ia inor ezagutzen.
Hainbat denbora etorri garen azken alditik.
Txikitxo hori, adibidez, nor da?
Norbaiten semea izango... A, ez.
Ez dakit nor den.
Agian aitaren lan-laguna da, ezta?
-Really? -Ez dakit.
Aizu.
Orain benetan.
Benetan utziko diozu zure anaia txikiari hau guztia ordaintzen?
Daniel, benetan lagundu nahi dut.
Baina... ezin dut asmatu ez daukadan diru bat.
Zer egingo dut? Margotu? Zer nahi duzu egitea?
Nola da posible dirurik ez izatea?
-Jada esan dizut. -Nola da posible?
-Esan dizut, Daniel. -Kaixo, Daniel.
-Kaixo, aita. Zer moduz? -Zer moduz dena?
Ondo. Gonbidatu guztien zain gaude.
Ondo da, baina gogoratu gero beste ofizio bat dudala.
Errealeko senide bat hil da, eta azkar ibili behar dut,
partidua dute eta.
Bueno, ez kezkatu.
Rober. Nire anaia ezagutzen duzu?
Idazlea. Jakina ezagutzen dudala.
Pozten naiz zu aurrez aurre agurtzeaz.
-Zure eleberri guztiak dauzkat. -Hara.
Argi dago Jainkoak artearen bidetik eraman zaituela.
Bueno...
Oso harro egongo zara zure anaiaz.
Bai, oso-oso harro.
Panegirikoa egingo duzu.
Ez, Danielek egingo du.
Ah, bai?
Tira... Behar dudan guztia dagoen ikustera noa.
Aizu, uste dut hobe dela zuk hitzaldia egitea.
Mundu guztiak espero du zuk egitea eta niri ez...
Tira, ez izan inozo.
Oso ondo egingo duzu.
You've got this, motel.
Tira.
Baina...
Zergatik dago hau oraindik hemen? Kanpoan egon beharko luke, mesedez.
Mila esker.
Arrebatxo.
Bi horiek ekarri izan behar dituzu zure koinatuaren hiletara?
-Zer moduz zaude? -Nola egongo naiz, ba? Tristea.
Oso tristea.
Eduardo senar zoragarria zen.
Hain fidela, bere familiaz kezkatua, hain leiala...
Printzipio oso argiekin.
Gogoratzen? Prakaren marra perfektua.
San Inazioren irudia diru-zorroan...
Barkatu, dei bat egin behar dut.
Axola zaizu?
-Perfektua zen. -Amaginarreba.
Nahi duzu eltze-kafetxo bat egitea?
Ez. Ez, utzi.
Kafeak gauza asko egin ditzake, baina ez ditu hildakoak berpizten.
Atso madarikatua.
"Bere lanerako bizi zen".
Laztana.
Etxekoei deitu diezu?
Ez, ezin izan dut.
Bale. Eman zenbakia, nik deituko diet.
Ez, nik egingo dut gero. Ez kezkatu.
Ez, ez didazu ulertzen. Ezin dut zure ama jasan.
Eta hemen bizitzen jarraitu behar badugu, zin dagizut hil egingo dudala.
-Bai. -Bai.
-Etorri momentu bat. -Zer?
Ez begiratu,
baina aitaren argazkiaren azpian gizon bat dago...
Ezagutzen duzu?
-Baina ez begiratu. -Ez, baina...
Nori buruz ari zaren jakiteko biratu behar dut.
Ados, egia da. Gizon txikia da.
Gizon txikia.
Ez dakit, arraroa iruditzen zait.
Eta etengabe begiratzen dit, gainera.
Ikaratzen nau.
Aizu, orain esaten ari zarela...
Ez zen gure ezkontzan egon?
Ez, baina gogoratzen dudana askoz altuagoa zen.
-Laztana... -Asko begiratzen dit.
Oso ondo iruditzen zait zuk gaia aldatu nahi izatea,
baina etxe hori galtzen badugu,
zure errua izango da.
Zertan zabiltza, alferra? Hautsiko duzu. Tira, berandu gabiltza!
Bai, baina ez dakit nola irekitzen den.
Nire potroekin irekitzen da! Tira, tira! Jainkoarren...
-Daniel. -Bai?
Hasi beharko genuke. Ordu bietan han egon behar dut.
Noski, bost minutu itxarongo dugu osaba Imanol iritsi arte.
Ezin gara bera gabe hasi.
-Bueno, osaba Imanoli itxarongo diogu. -Ederki.
Bultza, ostia, bultza.
Bultzatzen ari naiz.
Kontuz, hil egingo naizela!
Geldi, ostia. Segi aurrera inozo!
Bultza, ostia! Berandu gabiltza.
"Eta bere lanari...".
Egia da.
Ikusi duzu Nagore?
-Bai, lehen. -Asko hazi da, ezta?
Neskato bat zen ikusi nuen azken aldian, eta orain...
Ene ama. Oh my God.
Egun batetik bestera izan da.
Bai, pena bat. Egia esan, ez...
Begira. Ederra da, ezta?
Barraskilo bati ohazaltzat jarriko diot. Oso leuna da.
Oso leuna da, oso leuna.
Amaia, etor zaitezke une batez nirekin? Barkatu, momentu bat.
-Zer gertatzen zaio honi? -Ea ba...
Gauza bat kontatu behar dizut, batere graziarik egingo ez dizuna.
Zer?
-Osaba Bittor. -Daniel.
-Hauekin etorri behar duzu? -Karguarekin batera doaz. Iloba.
Osaba Bittor.
Zer moduz?
Bueno, ba, egun tristea da.
Bai, bai, noski.
-Zer moduz New Yorken? -Ongi, ongi.
Hor, azken eleberriaren promozioarekin.
Aizu, zer da hitzaldia egingo ez duzun txorakeria hori?
Ez, Danik egingo du.
Pena bat da. Tira, ziur oso ondo egiten duzula, Daniel.
Baina Roberto idazlea denez...
Bueno...
Gauza bat ikustera noa.
Behar duzun edozer, esan.
-Prestatzera noa. -Bai.
Ondo zaude?
Zer gertatu da?
Mundu guztiak dio zergatik ez duen Roberrek diskurtsoa egiten.
Familiaz arduratu zara? Nire aita ere bazen.
Berak baino eskubide gehiago dut nik hitzaldia egiteko.
-Eta zuk egingo duzu. -Jakina.
Eta sinestezina izango da.
Inoiz entzun duten hitzaldirik onena izango da, bale?
-Bale. -Bale. Benga.
Diazepam bat hartu ez duela esaten ari zara?
Diazepama ez zela diazepam esaten ari naiz.
-Pilula haluzinogeno bat zen. -Nola?
-Ba, azidoa, speeda, ketamina... -Ezin dut sinetsi.
Ezin dut sinetsi.
Baina nola bururatzen zaizu pilula horiek hortik uztea?
Barkatu? Zuk hartu duzu. Ni ez noa hortik besteen pilulak hartzen.
-Diazepam jartzen zuen. -Eta?
Eta? Zaplazteko bat emango dizut...
-Kontatuko diot? -Ez, paranoiko jarriko dela.
Ez, ez. Zaindu behar dugu.
Zaindu eta, batez ere, ez dezala inorekin hitz egin.
-Ez dezala inorekin hitz egin. -Iker, Iker.
Zenbat denbora egongo gara hemen?
-Ordubete edo. -Itxaron, itxaron.
Barkatu.
Beraz, badaude...
Iker. Iker.
-Zer moduz? -Kaixo. Zer moduz?
Iker, mesedez, utzi hori.
Kaixo, aita, zer moduz?
Berandu zatozte.
Kaixo, aita.
Eta zu zer? Hileta baterako ere ezin zara txukun jantzi?
Jantzia ederki ematen dizu.
Azkenean hori ekarri duzu?
Nirekin etorri da nire mutil-laguna delako, aita.
Ai, Amaia.
Amaia, nire iloba gogokoena. Ez didazu inoiz huts egiten, laztana.
Asko sentitzen dut, izeba.
Osaba aparta zen.
Bai, hala zen, bai.
Bai.
Hala zen.
Iker.
Iker, nire izeba Edurne da.
Asko sentitzen dut zure heriotzarena. Tira, zu bizirik zaude, baina...
Sentitzen dut, benetan. Hau da, ez bizirik egotea, hildakoarena baizik.
Asko sentitzen dut. Asko.
-Sentitzen dut. -Tira. Tira, kito.
-Kito, kito. -Benetan, sentitzen dut.
Oso maitekorra da.
-Bai. -Goazen, goazen.
-Zer egingo dugu? -Ez dakit.
Ezin gara hiletatik joan,
izebak ez dit bizitzan berriro hitz egingo.
Joaten dela, joaten dela.
Amaia, zer moduz? Aizu, oso polita zaude.
-Hileta batean nago. -Bai, bai. Gauzatxo bat.
-Selfie bat egingo dugu? -Ez, ez.
Bai, tira. Ez baduzu nahi, ez. Mutil-laguna duzula enteratu naiz.
Bai, albisteak hegan doaz.
Hori da?
Bai.
Tipo horrekin pasatuko al duzu bizitza osoa?
Bai. Iker. Iker, goazen.
-Kaixo. -Aupa.
-Julio. Julio. -Kontuz! Kontuz ibili, ostia!
Julio!
Bultza, ostia! Baina ez askatu, hil egingo naizela.
Kontuz, ostia.
Julio! Lagunduko didazu behingoz, mesedez?
-Daniel. -Bai?
Zurekin hitz egin nahi nuke une bat duzunean.
Ongi. Tira, ba. Goazen.
Gero hitz egin dezakegu?
Nire osaba Imanol datorrela entzuten dut
-eta harrera egin behar diot. -Bai, arazorik gabe.
Eskerrik asko, Julio. Ez al da traba handia izan?
-Zer moduz, osaba Imanol? -Porru eginda.
Tira, horrela gustatzen zait.
Utzi pasatzen. Utzi pasatzen, ostia, ez dudala ikusten.
Kendu, ostia. Hemen. Hemen.
Ondo zaude, osaba?
-Ederki. -Ongi da.
Jaun-andreok, eseri mesedez eta zerbitzua hasiko dugu.
Ostia.
-Barkatu. -Ostia, kendu, demontre.
Ostia, Hector, a zer usain txarra duzun.
A, bai? Ez esan.
Agian da bakarrik gurpil-aulkiarekin hor utzi nauzulako.
Gainera, meritu guztia hartu duzu.
Lehendakari jauna, senideak, lagunak.
Gaur hemen bildu gara
gure Eduardo maitearen oroimena ohoratzeko.
Mesedez!
Eskerrik asko.
Hasteko, Bibliako pasarte bat irakurriko dizuet.
Samuel 18...
Jakin dezazun, lekua kendu didazunean,
osaba Imanol eramaten nuen.
Bi aldiz joan behar izan dut kilometro bat gora
gurpil-aulkiarekin eta ia ez gara iritsi.
Leku hori nirea zen.
Sorbalda ukitzen jarraitu eta hemendik aterako zaitut ukaldika.
-Ulertu duzu? -Zer gertatzen?
Zure lehengusina nire aparkalekuarekin geratu dela.
Nola geratu dela zure plazarekin? Hileta batean zaudete. Mesedez.
Eta Davidi eman zion, eta bere beste arropa batzuk.
Eta horrela aurkeztu gara Jainkoaren aurrean.
Biluzik, arima bakarrik, beste jantzirik gabe.
Eta orain Eduardoren semearen hitz batzuk entzungo ditugu.
Daniel.
Kaixo denoi eta mila esker etortzeagatik.
Zuek ikusita konturatzen naiz zeinen maitea zen nire aita.
Baina ez dakit gehiago maite duzuen orain hilda dagoela edo bizirik zegoenean,
areto honetan ez zelako inoiz hainbeste jende izan.
Nahikoa.
Nire aita gizon aparta zen.
1953an jaio zen, gerraosteko estuasunek ilundutako herrialde batean.
Eta, hala ere,
begiak erdi itxirik igaro zuen haurtzaroa, zioen.
Hain zen distiratsua inguratzen zuen izaeraren kolorea.
Ikasle ikastuna.
Aisialdia Chema lagunari itsatsita igarotzen zuen,
bideetatik bizkor, beren bizikleten gainean,
edo olatuez kulunkatuta hondartzan.
-Ikusi duzu hori? -Zer?
Hilkutxa mugitu da.
-Ez da mugitu. -...jaunaren inprentako ikaslea.
Zin dagizut ikusi dudala. Hilkutxa mugitu egin da.
...familiaren biziraupenerako erabakigarriak.
Begira!
Begira, berriro mugitu da.
Iker, mesedez. Begira niri.
18 urterekin...
-Ez al du inork ikusten? -...etxea utzi izan zuen.
Begira!
Begira. Hilkutxa mugitzen ari da!
Oraintxe mugitu da. Hor barruan norbait bizirik dago.
Zer diozu, txotxolo? Hor barruan ez dago inor bizirik.
Ez begiratu niri! Zer gertatzen zaizue? Hilkutxari begiratu!
-Ez dut ezer ikusten. -Norbaitek irten nahi du!
-Bizirik dago! -Ez, ez, ez!
Zertan ari da?
Askatuko zaitut! Askatuko zaitut!
Ez...
Bai, goazen hara.
Goazen, goazen, ama. Goazen, ama.
Irten pixka batean, mesedez.
Zera...
Txukundu dezagun hau...
Mesedez, baina nor da hori?
Alba, infusio bat prestatu amarentzat, mesedez.
-Joan dadila. -Joan dadila, joan dadila.
Mesedez, jar dezatela beren lekuan, laztana.
Noski, noski.
Kito, kito. Bukatu da, bukatu da. Hor ez dago ezer.
-Entzun, ez dago ezer. -Bukatu da, tira.
Begiratu niri. Begira. Hartu arnasa.
Kito.
-Zer du memelo honek? -Daniel, sentitzen dut, benetan.
-Itzuli barrura. -Hilkutxa mugitzen ari zen, benetan.
Zer diozu, leloa?
-Gero azalduko dizut. -Harramazkadak entzuten ziren...
Gelditu zaitezke? Gelditu zaitezke?
-Ondo zaude? -Ez, ez nago ondo.
Eta, esan baino lehen, etxea hemen daukat,
baina ez diet oraindik deitu.
Ez nizun hori esango. Baina mila esker.
Barkatu, laztana.
Hil egingo dut. Hilko dut. Hilko dut!
Ez, ez, ez. Ez, aita. Esaiezu zure gizazainei askatzeko.
Askatzeko!
Memelo hau hileta hondatu du.
Ez da bere errua.
Nola ez dela bere errua? Zure izeba Edurne lur jota dago.
Oraintxe bertan joatea nahi dut. Argi?
Ez dut pailazo hori berriz ikusi nahi.
Zuk botako duzu, edo nik egingo dut.
-Ezin dut bota. -Zergatik?
-Berarekin ezkonduko naizelako. -Erotu egin zara?
Ez. Nire bikotekidea da. Gainera, aita, bera ez da horrelakoa.
Pilula bat hartu du eta ez dio onik egin.
Pilula bat? Pilula bat? Baina zer pilula?
Ba, diazepam bat.
Alergikoa da, dirudienez, eta erreakzio bat eragin dio.
-Diazepam bat? -Diazepam bat.
Ba, hitz egingo dugu.
Baina baldar hutsa da, jakin ezazu.
-Sar naiteke? -Bai.
-Zer moduz, Dani? Zelan zaude? -Zuk zer uste duzu?
Aita hiltzeaz gain, lurrera bota dute.
Aita gaixoa, benetan.
Izugarria da. Nik ere ez nuen sekula ikusi gorpu bat...
hain zurbil eta hain hilda.
Gero, gainera, ba, noski, erori...
erori egin da, kutxa ireki da eta...
hor erori da hildakoa pisu hil bat bezala, ba...
-Arrain bat zen, ezta? Arrain hila. -Bai, bale. Kito, kito.
Gizon hau zer izan zela eta bat-batean...
Jakina, jakina.
Ez gara ezer.
Egun batean oso normal zaude eta hurrengo egunean hilotza zara.
Bai.
Edonori gerta dakioke.
Begira niri, legen bat atera zaidala.
-Erakutsi dizut? -Ez.
-Ez? -Hector, benetan.
Zure gauza arraroak jasan ditut beti. Baita gaur ere?
Ipurdia erakutsiko didazu gaur?
Bai, duela bi aste atera zaidalako. Begira.
Izugarria da, ezta?
-Itxura txarra du. -Oso txarra?
Begira, osaba Bittorreri erakutsiko nioke.
A, bai?
Bai, lehendakaria eta medikua delako.
Eta uste duzu gizonak begiratu nahiko didala?
Agian orientatu zaitzake.
Ba, esango diot.
Ba, oso ondo.
Bai.
-Iker. -Hilkutxa mugitzen ari zen, benetan!
Ikusi dut, baina jendeak ez zuen ikusten! Zergatik?
-Iker, mesedez. -Erotzen ari naiz.
-Eskuak egundokoak dira! -Geldi. Begira niri, begira.
-Zerbait esan behar dizut. -Zer?
Gogoratzen diazepam bat eman nizula?
-Bai. -Bai. Kontua da ez zela diazepam bat.
-Ez zela... -Nola ezetz?
-Ez. -Ez, ez. Etorri hona.
-Entzun. Ulertzen didazu? -Ez. Ez dakit.
-Agian... Ez dakit... Agian, baina... -Ez du ulertzen.
Irakurtzea, margotzea, idaztea gustatzen zait.
Barkatu.
Lasaiago zaude?
Hor ikusi dut, nire oinetan.
Zerbait esan nahi zidala zirudien aurpegi horrekin. Hain ederra.
Hain makillatuta zinema-izar bat ematen zuela.
Betileak nireak baino luzeagoak zituen.
-Izugarria izan da. -Bai. Izugarria izan da.
Barkatu, lehendakari.
Jauna.
Danik esan dit, nik ez nekiela, medikua zarela.
-Bai, medikua naiz. -Begira.
Legen bat atera zait hemen, ikusten?
Badakit nazkagarria dela, baina bi aste daramatzat
eta azkura izugarria dut, eta...
Hori estaliko al zenuke?
Bagoaz.
Baina zera... Lehendakari, hilkorra dela uste duzu?
-Dermatologoarengana joan beharko zenuke. -Jakina, larria da.
Gauza asko izan daitezke.
Baina zer? Horrekin gehiago beldurtzen naiz.
-Legenar, minbizia, tumoreak? -Ez, alergia.
Alergia itsaskiei, fruitu lehorrei...
Zein fruitu lehorrei?
Ez dakit. Kakahueteak, intxaurrak, almendrak... Fruitu lehorrak.
Arraioa...
Almendrak.
Haluzinogenoak?
Bai, horregatik zaude horrela.
-Tinok prestatutako droga delako. -Zer eman didazu?
Droga, droga... Batez ere azido lisergikoa da,
funtsean, gero ketamina eta speeda daramatza, konpentsatzeko.
Eta horregatik sentitzen dut hegan egingo banu bezala
eta ez ditut hankak sentitzen,
eta nire eskuak egundokoak dira, gauzak ikusten ditut...?
Iker, begira niri.
Lasaitu.
Amain eman.
Disfrutatu.
Zure errua izan da.
-Iker, Iker. -Zenbat irauten du?
Iker, mesedez.
-Horrek? -Bai.
Ezin dut jakin, Iker.
-Zenbat irauten du? -Zortzi ordu.
-Zortzi ordu horrela? -Kito.
-Zer duzu? -Botaka egingo dut.
Ez, etorri hona. Etorri hona! Etorri hona!
Etorri hona, Iker! Iker.
Iker!
Kaixo, Amaia.
-Ondo al dago? -Zorabiatu egin da.
Ai, ama!
Arraioa!
Iker, etorri hona. Iker.
Iker. Iker, ireki, mesedez.
Iker.
Iker, mesedez, ireki. Ireki.
Hor dago...? Tira, poliki-poliki...
Lotsagabea zara.
Barkatu? Entzun, jendeak diru asko ordaintzen dute
pilula honen...
Arraioa.
Eta potea? Potea ikusi duzu?
A zer nagia, benetan.
Ostia.
Ostia, non dago nire erlojua? Ostia! Ene.
Zenbat igaro du?
Pilula hartu nuen...
Zazpi ordu geratzen dira.
Ostia, Jainkoarren!
Ireki atea, mesedez.
Iker. Iker, ireki ezazu, ostia!
Ez. Ez naiz aterako, ez naiz aterako.
-Zer gertatzen zaio mutil horri? -Asaskatzen ari da, aita.
-Ez kezkatu. -Ez naiz aterako.
Iker, mesedez.
Denbora amaitzen ari zaigu.
-Ez oihukatu. -Eta zer oihukatzen badut?
Minak gauza arraroak eginarazten dizkizu.
-Bai. -Gogoratzen zurekin hitz egin nahi nuela?
Ba al dago joan gintezkeen leku lasaiagorik?
Hortik.
Arraioa!
-Eleberri bat idazten ari zara. -Bai.
-Idazlea, zure anaia bezala. -Bueno.
Oso idazle desberdinak gara.
Baina bera oso idazle ona da.
Eta oso influencer ona ere bai.
Zuk esan.
Tira, argazki batzuk ekarri ditut eta erakutsi nahi dizkizut.
-Ahal dut? -Jakina.
Daniel, zure aita eta biok oso lagunak ginen
eta denbora asko ematen genuen elkarrekin azken aldian.
Minutu bat.
Begira, hemen gaude bera eta biok Parisen.
Non ezagutu zenuten elkar aitak eta zuk?
Zure ezkontzan.
Nire ezkontzan? Playa del Carmenen?
Bai, bai. Koktel-barran lan egiten nuen, bera egarri zen...
Begira, hemen Egipton gaude.
Bai...
Hemen mozorro-festa batean gaude Tulumen.
Latino-gaia zen.
Zer nolako adiskidetasuna zenuen nire aitarekin?
Hau da, zer...
Nola? Nola? Nola?
Ez zaitut ezagutzen. Ez zidan inoiz zutaz hitz egin. Izan zintezke...
Baina argazki hauek erakusten dizkidazu eta...
Momentu bat.
Elkarrekin zaudetela ikusten delako.
Orduan...
Begira, Daniel, ulertzen dut hau shock bat dela zuretzat.
Zure aitak esan nahi zizun, baina ez zekien nola erantzungo zenuen.
Amak badaki?
Ez, ez. Eta ez du zertan jakin behar.
Eta nire aldetik ere ez duzu zertan kezkatu behar.
-Mila esker. -Jakina...
zor zaidana ematen badidazue.
-Zer? -Zerbait merezi dudala uste dut.
Noski, noski.
Zer nahi duzu? Gustatuko litzaizuke...? Zer nahi duzu?
Zure aita eta biok maitaleak ginen.
Eta testamentuan ez zidan ezer utzi. Imajinatu nola sentitzen naizen.
Are gehiago, esan ahal dizut. Zikina, puta merke bat bezala.
Jarri nire lekuan. Zerbait merezi dudala uste dut.
-Zer nahi duzu? -50 000 euro ondo legoke.
50 000 euro? 50 000 euro. Oso ongi.
Oso ongi. Ezin dizkizut 50 000 euro eman. Etxe bat erosiko dut!
Etxe bat? Hori ez da nire arazoa, zure arazoa da.
Itxaron pixka bat.
Uste duzu nire aitaren hileta-egunean hona etor zaitezkeela,
istorio bat kontatu,
muntaia bat izan daitezkeen argazki batzuk erakutsi
eta gero dirua eskatu?
Argazki hauek ez dute piperrik esan nahi!
Bueno, inprimatu batzuk ekarri ditut xehetasun gehiagorekin ikus ditzazun.
Ez dut egin nahi, baina beharrezkoa bada, aterako naiz
eta denei erakutsiko diet zer egiten genuen zure aitak eta biok.
Eseri hor.
Rober. Kaixo, Nagore. Etorri momentu bat.
-Kaixo. -Daniel, orain ez.
Bai, orain bai. Orain bai.
Badakizu... Orain nator, ados?
-Benetan egiten didazu hau? -Hortik. Bai.
Ostia, zertan ari zara, man? Zertan ari zara?
Gogoratzen duzu ezagutzen ote nuen galdetu didazun tipo hori?
-Txikia. -Txikitxoa, bai.
Bale, ba, berarekin hitz egin dut eta argazki batzuk erakutsi dizkit.
Argazki batzuk?
Dani, please, Nagore hortxe utzi dut, ia-ia eginda.
Argazki horietan aitarekin dago. Elkarrekin.
-Bueno, eta zer gertatzen da? -Elkarrekin daudela, bidaiatzen,
festa batean, mozorrotuta.
-Mozorrotuta nola? -Eta bera aitaren besoetan dago.
-Nola besoetan? -Larrua jotzen ari zirela!
-Larrua jotzen zioten elkarri! -Zer diozu, Daniel?
Larrua jotzen zioten elkarri.
Txantxetan ari zara?
Nahiago nuke.
Esaten ari zara aita gay zela?
Hala dirudi.
Eta ama engainatzen zuela.
Jakina.
Berarekin...
Ostia.
Bueno, hau gauza bat da. Eta orain bestea.
Gainera, dirua nahi du.
Dirua, nola dirua?
50 000 euro argazkiak ez erakusteagatik.
-Esan pikutara joateko. -Ez da joango.
Dirua ematen ez badiogu, kanpora aterako da
eta amari eta bertaratutako guztiei kontatuko die...
Aitaren bizitza sexuala xehetasun askorekin.
Nik ez dut aitaren bizitza sexualaren xehetasunik jakin nahi.
Horixe.
Zer egingo dugu?
Iker, mesedez, nahikoa da. Saiatu pixka bat kontrolatzen.
Ez, ez dut nahi.
-Ez naiz aterako. -Zer egingo dut?
Ez dut nahi eta ez dut nahi. Eta ez naiz aterako. Kito.
Lagundu dezaket?
Ba, ez. Egia esan, ez. Mila esker.
Ez, ez. Ez naiz aterako. Ez naiz aterako.
-Ez naiz ateratzen. -Laztana, esan ondo zaudela.
Ez nago lasai, hain zuzen.
Beraz, horrengatik aldatu nauzu, ezta?
Nik ez zaitut inorengatik aldatu,
zuk eta nik ez dugulako harremanik izan.
Amaia.
-Amaia. -Zer!
Badakizu nire bizitzako emakumea zarela, ezta?
Begira, Julio. Gauza asko ditut buruan oraintxe bertan.
Ez nago zure txorakeriez arduratzeko.
Beraz, zoaz, mesedez.
Zoaz, zoaz! Zoaz.
Zer esan nahi duzu nik ordaintzea dela onena?
Amak ez du hau jasango.
Atake bat izatea nahi duzu?
-Ordaindu eta arazoa amaitzen da, Dani. -Ez, ez. Nola nik ordainduko diodala?
Daniel, zuk denbora asko daramazu aita eta amaren kontura bizitzen.
Ez izorratu. Ni ez naiz gurasoen kontura bizi izan.
Nik zaindu ditut.
Eta orain eskatzen didazu hileta ordaintzeko eta hau?
Bidezkoa da.
Bidezkoa, kaka bat.
Zerbait aurreztu duzu, ezta?
Etxe bat erosteko dela. Ezin diot tipo honi eman!
Ez diot Anari hau egingo!
Ez duzu besterik. You've got no choice, man.
You've got no... Zer?
Beste aukera bat emango dizut.
-Beste aukera bat emango dizut. -Itxoin, itxoin.
Eta 13-14koa egiten ari bazaigu?
Nola dakizu nazkagarri honek ez digula gezurrik esaten?
Ostia!
Hau denbora galtzea, motel. Ez dakit zertarako etorri naizen.
Dotore jarri naiz ere, ostia.
Ez dakit nola gustatzen zaio gehiago memelo hori.
Ezin da izan.
Ez, jakina ezin dela izan. Baina nola gustatzen zaio?
Ez, ezin dela izan...
Legena, atera zaidana...
Gorriago nago hemen?
Probatu.
-Almendra duela uste dut. -Eta?
Lehendakariak esan dit alergia diodala almendrari.
Ba, ez jan.
Tira, lagun ona izan eta probatu.
Ez dut nahi.
Eskatzen dizudan bakarra da. Tira, probatu.
Ez dudala nahi, ostia.
-Ostia... -Baina...
Pote bat ikusi duzu?
-Zeren pote bata? -Diazepamekoa.
Diazepam? Ez.
-Ziur? -Ziur.
-Arraioa! -Zuk probatu duzu tarta?
-Ez? -Utzi bakean tartarekin, motel.
Uste dut ez duela luze joko.
Ikusi al diozu zein arrosa zituen ezpainak?
Hain ederra.
Hain delikatua.
Nik desberdin ikusi dut, zuk ez?
"Lehenda".
Goazen barrura.
Oraintxe noa.
-Lehendakari, esan nahi dizut... -Orain ez.
Zer moduz?
Izugarria izango da senarra galtzea.
Esan nahi dut, oraindik gaztea zara, ezta?
Tira, samarra. Hau da, ez... Hau da... Heldua zara, baina gaztea, ezta?
Hau da, zara emakume bat...
heldua eta gaztea.
Berriz ezkontzea pentsatzen ari zara?
Ez, noski, oraindik goiz da.
Tartak duen hau, hau almendra da?
Da...?
Hau da...?
Ez dakit tartak almendra duen.
Ez dakit berriro ezkonduko naizen. Ikusi dudana da
oso legen itsusia daukazula.
Bai, ezta? Badut...
Bai. Pena da mihi erdian atera ez izana.
Laztantxo, laztantxo.
Zer gertatzen ari da?
Sentitzen dut, baina diru arazo larria dago.
-Zein? -Ezin dizut orain kontatu.
Nola ezetz? Tira, etxea galduko dugu?
-Ez dakit. -Daniel.
Nola ez dakizula, maitea?
Kaixo, egun on.
Beraz, zu zara putakume xantaiagile.
Zertan ari zara nire eleberriarekin?
Ba... hortik zegoen.
Baina nork eman dizu irakurtzeko baimena?
Ba, ez baduzu nahi irakurtzea, gorde ezazu.
-Baina hau nire bulegoa da. -Joan gaitezke harira?
Ondo iruditzen zait.
Txeke bat sinatuko dizut eta kito.
Tratua da argazkiak ezabatu eta gutaz ahazten zarela.
Eta nola ziurtatzen dugu benetan ezabatzen dituela?
Konfidentzialtasun akordio bat sinatu ahal dizuet.
Zure lehen saioa da, ezta?
Eleberria. Idazten duzun lehena da?
Ez.
-Zergatik? -Ez, ezergatik ez.
Badakizu, ni ere saiatu nintzen idazten,
eta ni ere ez nuen oso ondo egiten.
Dohain bat bezala dela uste dut. Edo badaukazu...
edo ez.
Uste dut oso zaila dela zuretzat
zure anaiaren mailan egotea saiatzen.
Bide batez, oso eleberri ona azkena. Oso ona.
-Gustatu zaizu? -Bai, Times Squaren ikusi dut.
-Bai, ikusi duzu? -Bai.
-Bai, ikaragarria. -Ba, ipurditik hartzera.
Zertan ari zara, Daniel?
Ez diot xentimorik emango lotsagabe honi.
Daniel, ez izan tontolo.
Hona dator aitaren hiletara eta xantaia egiten digu.
Gainera hasten da eta...
nire eleberria kritikatzen du. Nor uste du dela?
Argazkiak dituena, Dani.
Ba, erakuts ditzala.
Hori nahi du, ezta? Erakutsi eta amaitu dezagun honekin.
-Daniel... -Nire eleberria irakurri duela!
Tira...
Jaunak.
Zera... Itxoin, itxoin, itxoin.
Rober, kendu paretik, mesedez.
-Hitz egingo dugu... -Ez dago ezer esateko.
-Kendu paretik. -Eseri momentu bat.
-Kendu paretik, Rober! -Aizu!
Aizu. Aizu.
Aizu.
Aizu. Aizu.
Geldi. Geldi. Daniel, lagundu.
Zertan ari zara?
Eman soka bat edo, ostia.
Nondik aterako dut?
Errezelaren hau.
Geldi, geldi, geldi.
-Ostia... -Daniel! Daniel! Ostia!
Daniel!
-Tori, hartu. -Eman. Eutsi hankei.
Eutsi hankei. Aizu, aizu.
-Aizu, aizu. -Baina, Rober, zertan ari gara?
Hau erokeria bat da.
-Hau ez da ondo aterako. -Ixo.
Aizue, ba al dakizue...?
-Itxi! -Itxi!
-Itxi atea, Hector! Atea. -Zer gertatzen da? Nor da?
Ez, gauza da atake bat izan duela.
-Benetan? -Konbultsioak, konbultsio asko.
Ikusten? Tira... ene. Begira.
-Bai, bai... -Noski, lasaitzen ari gara.
Begira, diazepam bat aurkitu dut, agian balioko dio.
-Eman. -Bai?
-Zenbat? -Eskukada bat.
Eskukada bat. Tori.
Itxoin, itxoin.
Ea, ba.
Ikusi al duzue pote bat...? Ene!
-Ostia! -Itxi atea!
Ostia, Hector, atea ixteko esan dizut.
-Bai, itxi dut. -Giltzarekin diot.
-Ez didazu hori esan. -Giltzarekin ixteko esan dizut.
-Zer gertatzen da? -Atake bat izan duela!
Eta zergatik dago lotuta?
Eta zergatik egiten dizue xantaia?
-Hori berdin dio. -Nola berdin dio?
Pertsonala delako, bale?
-Baina, zer gertatzen da? -Aizu...
Egin kasu, ez da pertsona ona.
-Zer egingo dugu, Dani? -Hori, zer egingo dugu, Rober?
-Ez dakit. Ordaindu izan bazenio... -Bai, baina ezin izan dut
eta ezin dugu hemen betiko lotuta utzi.
-Ba, lasaigarri bat edo... -A, ez, jada eman diogu.
Nola?
Lorategian diazepamak aurkitu ditut eta...
-Ai, ene. -Zer gertatzen da?
Baina zer egin duzue?
Tira, lasaitzeko, hainbeste ez mugitzeko.
Ostia.
Etorri, etorri hona.
Zer gertatzen da?
-Hau ez da lasaigarria. -Ez?
-Nola ezetz? Eta zer da? -Hau substantzia haluzinogenoen
nahasketa bat da.
Ikerrek bat hartu du hutsegitez, eta dagoen bezala dago.
-Zer ostia egiten duzu haluzinogenoekin? -Lagun batentzat dira.
Amaiaren mutil-lagunak horrelako iskanbila sortu du
pilula hauetako bat hartu duelako?
-Bai. -Bakarra?
Bai.
-Zuk zenbat eman dizkiozu? -Lau, zazpi...
-Ene ama. -Ostia, ez bota errua niri,
laguntzen saiatzen ari naizela. Gizona ikusi dut,
pilulak aurkitu eta pentsatu dut:
"Lagunduko diote"... ezta?
Ene ama, gizajoa.
-Anbulantzia bati deituko diogu. -Ez, anbulantzia... Anbulantziarik ez.
-Arazoak ekarriko dizkit. -Ez, hona badatoz,
konturatuko dira kaka horren gaindosia eman diogula.
-Orduan, zer? Hil egingo da? -Ez.
Ez dut uste.
Ez! Ez dut hil nahi!
Rober?
-Ostia. -Ostia, motel. Tira...
-Orain ateratzen gara, ama. -Bai.
-Irten behar dugu. -Zaindu ezazue.
-Nola zaindu? -Zelatan egon, ez dezala ihes egin.
-Aizu, Dani. -Eta atea itxi...
Gu irtetean, giltzarekin. Giltzarekin esaten dizut?
-Bai, bai. -Tira, benga.
Gustatzen zait elkarrekin egotea, baina aitak zuekin hitz egin nahi du.
Noski, laster hasten ez bagara, nik joan egin behar dut.
Jakina. Uste duzu bost minutu emango dizkiguzula?
Badakizu zure aita ez dela hil den bakarra.
Tira, badakit. Badakit. Bost minutu.
Tira... Likoretxo bat? Bai, likoretxo bat.
Holy shit.
Nagore.
Zer? Bere atsedenaldian dago.
Alde hemendik, mesedez.
Hau hileta da. Ez zait iruditzen...
Tira, tira, tira.
Hau guztia zure harrokeriaren erruz da.
Zer axola dizu tipo honek zure eleberriaz esaten duena?
Ba, axola zait, jakina. Niri ez bota errua.
Nork eraso dio txikiari, lurrera bota eta lotu egin du?
Tira, ama babesteko egin dut.
Ez dezala jakin. Norbaitek zaindu behar du hemen, iruditzen zait.
Celebrity izatera joan zinenetik egiten ari naizena.
Ni izar literarioa naiz, barkatu izorratzen bazaitu.
Badakizu?
Noiz argitaratuko duzu eleberri bat?
Nik nahi dudanean.
Ez diozu inori irakurtzen uzten.
-Noski ezetz. -Zer duzu?
Zeren zain zaude, hil ondoren argitaratzeko?
Ba, nahiago dut hori zuk idazten duzun literatura kaka hori idatzi baino.
Niri behintzat irakurtzen didate.
Irakurtzen dizute, baina dirurik ez duzu.
-Lelo bat zara eta ez zara konturatzen. -Aizu, zertan ari zara?
-Daniel, mutil. Erotuta zaude? -Ez zara konturatzen. Leloa zara!
Zer gertatzen zaizu? Zer duzu, motel?
-Zer gertatzen da? -Zer duzu?
Nahikoa da! Aski da! Biok.
-Go fuck yourself, man. -Shut the fuck up!
-Normal hitz egin. -Aizu.
Zergatik portatzen zarete...? Nahikoa da!
Bere aitaren hiletan hamar urteko bi ume bezala portatzen!
Zergatik zaude horrela, maitea? Diruagatik da?
Lehen esan zenidana.
-Bai. Bai, baina ez da hori bakarrik. -Ez...?
Esan, orduan ez zaitut ulertzen.
Esaiozu, Daniel.
Esan zer?
Gogoratzen lehen seinalatu dizudan jaun txikia?
Ba, kontua da txikiak eta aitak...
amodio-kontu bat zuten.
Nola amodio-kontu bat?
Haiek elkarrekin...
Amodio-kontua.
Zure aita eta kakanarrua?
Nire aita eta kakanarrua.
Eta orain kakanarruak xantaia egiten digu eta 50 000 euro eskatzen dizkigu,
edo hor aterako da eta denei erakutsiko dizkie haien argazki batzuk...
gauzak egiten...
Zer gauzak?
Sexua.
Zure aita sodomita zen?
Nire aita euskalduna zen.
Ez, homosexuala zela, marikoia, maritxua.
Hori bai.
Maritxua, bai.
Nahiko maritxu, dirudienez.
A zer kafe txarra, ostia. Ene.
Eta zuri zer gertatzen?
-Zergatik duzu aurpegi hori? -Ezer ez. Emakumeak.
Emakumeak.
Zerbait esango dizut emakumeei buruz.
Martxa gustatzen zaie. Beraz, paso egitea da onena.
Uste dutelako maite ditugula, behar ditugula
eta haiek gabe ez garela inor.
Ez, alderantziz da. Ez gara ezer haiekin.
Gaztetasuna kentzen digutelako.
Dirua kentzen digute.
Askatasuna kentzen digute.
Begiratu estatistikei. Haiek baino lehenago hiltzen gara.
Alargun bat hiru alarguneko.
Kaka egiten ari naiz.
Ene Jainkoa!
Ezin dut honekin. Egingo dut.
Ene Jainkoa!
A zer mania gelak lekuz aldatzearekin. Hemen bainu bat zegoen.
Egingo dut.
Amaia. Amaia.
Hemen.
Zer nahi duzu orain, Julio?
Ba...
Pentsatzen aritu naiz eta...
Zu ez zara besteak bezalakoa.
Ez hasi gai berarekin, mesedez eskatzen dizut.
Nik ezkonduko ginela, zurekin umeak izango nituela onartu nuen.
Eta gero bilobak eta txakur bat.
Ez dakit, elkarrekin zahartu.
Baina gau bat izan zen. Gau zentzugabe bat izan zen.
Nire bizitzako gaurik onena.
Ba nik gau hartan handik igaroko zen
lehen txorimaloarekin liatuko nintzatekeela.
Baina zuri tokatu zitzaizun, beraz sentitzen dut.
Eta zer du zure mutil-lagunak nik ez daukadana?
Ba, ez dakit. Ba, azkarra da...
Ederra da, arduratsua, maitagarria... Normala da, normala.
Bueno, bale, eta horretaz aparte?
Muturra berotuko dizut zuri, jipoituko zaitut.
-Jipoituko zaitut. -Agian orain ez da momentua...
Bueno.
Nori bururatzen zaio bost pilula ematea?
-Tira, ez da nire errua. -Diazepam balitz ere,
ezin dizkiozu bost pilula eman. A zer astakilo.
Tira, ba...
-Ba al dago inor? -Bai.
Ireki, komunera joan behar dut! Ireki!
Okupatuta dago.
-Ireki!
-Zergatik ez zoaz goiko komunera? -Nola igoko dut eskailera?
Gurpildun aulkian noala. Tontolo, memelo! Ireki!
Hor atzean sartuko dugu, sofaren atzean.
Momentu bat.
-Ireki! -Ez dut giltza aurkitzen.
Ireki ezazu, ostia, ireki.
Ireki!
-Ostia, bai. Lagundu. -Laguntzen dizut.
-Lagundu, lagundu. -Hor.
-Ezin dut eutsi. -Bai, goazen.
-Mesedez, azkar! -Bai, bai.
-Azkar. Tira, hemen. -Laguntzen dizut, tira, itxoin.
-Itxoin. Zer egiten dugu? -Ireki... Ezer ez.
-Eutsi niri. -Eusten naiz, eusten naiz. Gora!
-Ostia. -Itxoin. Kontuz!
Kontuz, ostia! Hiltzen nauzula, kabroi!
-Tona bat... Ahal duzu? -Eutsi.
Ahal duzu?
-Azkar. -Laguntzen dizut.
Laguntzen dizut.
Zertan ari zara?
Komuneko estalkiaren bila nabil. Itxaron.
-Itxoin... Hor. -Mesedez, kaka egingo naizela!
Hor, hor. Kito.
-Itxi atea, itxi atea. -Hor.
-Hau da. -Bale.
-Tira. -Jaitsi prakak.
Ez, prakak zuk jaitsiko dituzu.
-Ezin dut, elbarria naiz! -Mesedez.
-Jaitsi prakak! Jaitsi! -Tira.
-Eta galtzontzilloak. -Ongi.
Kaka aterako zait. Galtzontzilloak.
-Badago, badago. -Kaka aterako zait. Badago?
Jaitsi, bai.
-Komunontzia hor dago? -Bai, hor dago.
-Ziur zaude? -Bai, bai, jaitsi.
-Ai ene. -Askoz hobeto.
Ostia, hau nazkagarria.
Zer gertatzen da?
Osaba Imanolen kaka hau guztia kendu behar dut.
Ene.
Ostia, zer gertatzen da?
-Daukazula... -Zer daukat?
Aurpegian.
-Arraioa! Ostia, hau nazka, motel! -Bai, hori nazka, kendu, mesedez.
-Mesedez. -Hau nazka, benetan.
-Badago? -Ez, daukazu... Garbitu, garbitu.
Baina, tira... Daukazu, daukazu.
Ahoan.
Entzun, kakaz beteta egongo gara honekin harrapatzen bagaituzte.
Arraioa!
Ostia.
-Ukitu. -Ukitu zuk.
-Zure pilulak ziren. -Noski.
-Zuk ahoan sartu zenizkion. -Bai, baina zu zara...
-Bueno, ba... -Baietz, baietz.
Esnatu edo zerbait, behintzat.
Aizu, ondo zaude? Jauna, entzuten didazu?
Kaixo.
Ostia, uste dut ez duela arnasten.
-Zer? -Ez, ez. Arnastu behar du.
Itxoin, itxoin.
-Arraioa. -Zer gertatzen da?
Ez. Hilda dago.
Hilda?
Gure dirua eman beharko diogu tipo honi.
Bai, jakina, gauza da zure senarrak ez duela nahi.
-Tira... -Hau dena kritikatu dutelako
bere eleberri txarra.
Baina zuk zer jakingo duzu eleberria nolakoa den?
-Mesedez. -Ez nik ez inork ez daki.
Gelditu zaitezkete, mesedez? Rober, benetan.
-Fucking nuts... -Aski da!
Zer duzu? Zeri egiten diozu barre?
Etor zaitezkete estudiora?
Oraintxe goaz.
Izan ere... Ezin du itxaron.
Oraintxe nator.
Bai, lasai.
Zer ostia gertatzen da?
Ostia.
-Banoa! Bai! -Hector naiz.
-Hector. -Baietz!
Pasatu, azkar.
-Itxi, itxi. -Baina, zer gertatu da?
-Anbulantzia bati deituko diogu. -Jada berdin dio.
-Nola berdin dio? -Hilda dago.
Hilda dagoela?
Bai, Dani, hilda, erabat hilda. Hilda dago.
Zer egin diozue?
-Tira, guk ez dugu ezer egin. -Nola ez duzuela ezer egin?
-Ez. -Kolpe bat hartu du mahaiarekin.
-Mahaiarekin? -Bai, izkinarekin.
Izkinarekin hartu du.
-Izkinarekin? -Buruan, ez duzu ikusten?
-Hori da. -Baina hil egin dugula.
-Ezin da izan. -Bai, bai izan da.
Zer egingo dugu?
-Begira, nik joan behar dut, bale? -Zu ez zoaz inora, mesedez.
Zer izango litzateke hau orduan?
-Hilketa. -Ikusten?
Suizidioa ez da.
Nahigabeko giza hilketa...
Tira, istripu bat izan da. Guk ez...
Bai, ziur. Istripu bat. Ertzaintza hemen sartu,
aurkitzen du gorpu hau droga haluzinogenoz betea,
burua zabalik, indarkeria-zantzuak
-eta istriputzat jotzen du. -Ezin dut kartzelara joan.
Ez dakizue zer gertatzen zaien han ni bezalako jendeari.
Legen horrekin, ezer ez.
-Bueno, tira. -Nazka ematen du.
Stop it, that's enough. Please.
Begira, hemen inork ez du mutil hau ezagutzen.
Ziur naiz inork ez diola erreparatu.
-Tira, metro bat neurtzen du. -Mesedez, entzun.
Ezer ez, kito. Kito.
Hartaz libratzen gara. Inork abisatu gabe joan izan balitz bezala.
Hartaz libratu. Badakizu nola libratu hildako batez?
-Bai. -Badakizue?
Dani, badakizu nola?
Nola da, hildakoa hartu eta zakarrontzira bota?
Ohartu al zarete osaba Eduardoren hilkutxaren tamainaz?
Bai, bai, konturatu naiz.
Nire aitaren hilkutxan sartzeko esaten ari zara?
-Zure aitak ez du jakingo. -Baina nik jakingo dut.
Entzun, Dani. Dani, pentsatu pixka batean.
Bere logika duela onartu.
Entzun, hilkutxa hor dago.
Aitarekin sartu. Pixka batean eramango dituzte, lurperatu...
Istorioaren amaiera.
Non eta zuri zerbait hobea bururatzen ez zaizun.
Ahoa zabalik lo egiten dudalako da, ezta?
A zer astuna zaren.
Begetazioak ditut, baina, nahi baduzu, operatuko naiz, benetan.
Tira, Julio, ez da ez zaitudala atsegin,
baizik eta ez zaitudala jasaten. Ulertzen?
Bale.
Badakit, egun hartan azkazalak moztea ahaztu zitzaidan.
Ez dakit zergatik kendu nituen galtzerdiak.
Baina hurrengoan...
Baina zer hurrengoan? Ez dela hurrengorik izango!
Harreman irekia?
Begira, ni... Benetan, ezin dut sinetsi.
Bueno, gauza bat bakarrik eta betiko noa, zin dagizut.
-Zer? Zer? -Selfie bat?
-Oroigarriko selfiea.
Selfie bat eta bazoaz. Selfie bat, benga. Tira.
Jada? Jada? Zertan ari zara!
Iker. Iker, laztana, zer ari zara hor?
Iker, mesedez, jantzi arropa eta itzuli barrura.
-Musu ematen ikusi zaitut. -Ez, ez, ez diot musurik eman.
-Ez gezurrik esan! -Ezetz, bera izan da!
Mesedez, jantzi zaitez, hileta batean gaudela. Mesedez.
Salto egingo dut!
-Ez, ez, ez izan leloa. -Zin dagizut salto egingo dudala!
Ez, begiratu niri. Begiradazu. Gogoratu drogatuta zaudela.
Mese... Zertan ari zara? Zertan ari zara? Azkenean jipoituko zaitut.
Iker, mesedez, begiratu niri. Begiradazu, mesedez. Ez begiratu behera.
Ez dut nahi, salto egingo dut!
Iker. Iker.
Salto egingo dut!
Salto egin nahi dut!
Ez, ezinezkoa, hori ezin dugu egin.
Hector. Hector, hor zaude?
Hector, ireki.
Bai...? Ez, ez, ez, ez.
Bainugelara, bainugelan sartuko dugu.
Momentu bat.
Banoa!
-Zer gertatzen da? -Ostia. Itxi, itxi!
-Zer egiten du osaba Imanolek komunean? -Ahaztu zait.
Nola ahazten zaizu pertsona bat? Zuk zer duzu?
-Ireki behingoz, motel. -Itxoin, itxoin.
Kendu, kendu paretik.
Ei, Daniel. Eta Hector?
Hector?
-Hemen nago. -Bueno, flipatuko duzue.
Iker jada guztiz burutik eginda dago.
Zer gertatzen da?
-Bai. -Bueno, bueno, bueno.
Biluzik dago teilatuan eta bere burua botako duela dio.
-Noski, Amaia musukatzen ikusi nau eta... -Bai...
-A zer gogorra. -Joan behar naiz.
Nora zoaz? Nora zoaz?
Hiltzen bada nire errua dela! Utzi, utzi.
-Ez, ez, ez. -Aizu, aizu!
-Itxaron hemen. -Zer ari zara?
-Ez, Dani. Dani! -Daniel. Daniel. Jainkoarren, ostia!
Zer moduz?
-Ondo. -Eta?
Aurkitu egin dugu hartaz... libratzeko modu bat.
Hartaz libratzeko?
Bai.
Zaindu inor ez etortzea.
Iker, mesedez! Mesedez, begiratu niri.
Ez dut nahi. Salto egin nahi dut! Salto egingo dut.
-Salto egingo dut. -Ez, ez, ez. Entzun, entzun.
Iker... Iker.
Iker, mesedez, entzun.
Bla-bla-bla, ez dizut entzuten!
-Iker, goazen barrura hitz egiteko. -Ez!
Amaia, zer demontre ari zara egiten?
Amaia!
Amaia, jaitsi, mesedez.
Hutsik dago! Tira, tira, tira.
Tira, orain.
-Zaindu inor ez etortzea. -Ongi.
Aita.
Zein ondo...
Zein ondo aurkitzen zaitudala, aita. Oso ongi... Ongi zu ikustea.
-Zer gertatzen da, zerbait behar duzu? -Bai.
-Jainkoa behar dut. -Mundu guztiak behar du Jainkoa.
Bai, baina... Zera, ez da...
Bai, baina konfesatu nahi dut.
-Orain? -Bai, orain.
Ezin baitut itxaron.
Barkatu, aita.
Ez dakit Jainkoak barkatuko didan.
Mundu guztiari barkatzen dio, baina hau ez da konfesatoki bat.
Bai, baina nik presa handia dut, aita.
Ezin dugu horrela utzi.
Tira... Nork esaten dizu aitari ez zitzaiola gustatuko
horrela atseden hartzea betirako?
You know...
Zuk ez duzu ezer serio hartzen.
Benga, tira.
-Zalantza existentzial bat dut. -Bai.
Zergatik ez duzu zuk lehenengo berarekin hitz egiten,
eta gero ni bilatzen duzu?
Zurekin izan behar du, bere ordezkaria Lurrean baitzara,
eta honi buruz badakizu.
Zergatik esan didazu ez dudala ezer serio hartzen?
Ba, oso barregarria delako denetariko txisteak egitea, baina...
erabaki batzuek besteei eragiten diete.
Eta oso ondo dago munduko beste muturrera joatea, baina...
agian ondo dago zure familiaz pixka bat kezkatzea.
Eta seme gogokoena zarela badakizu,
agian ez dago gaizki aitari noizean behin deitzea.
Eta ehorzketa erdizka ordaindu behar baduzu,
agian ez duzu diru mordoa txartel batean gastatu beharko. Oro har...
ondo dago noizean behin besteengan pentsatzea.
Okay...
Hor kanpoan zu baino gehiago behar nauen gizagaixo bat dago.
Bai, baina aita,
begira, ez dut fedea galdu nahi eta zalantza asko ditut.
Orduan, nire buruari galdetzen diot, Andre Maria birjina bada
eta Espiritu Santua uso bat da, ezta?
Tira, esan nahi dut, Maria zoofilikoa da edo ez?
Iker. Iker, hau oso arriskutsua da.
-Ikusi zaitut! -Zer diozu?
-Berarekin! -Ez nengoen berarekin!
Egin dizu... Urdail-garbiketa egin dizu.
-Zer diozu? -Bai, musu eman diozu.
Ni ez naizelako behar bezain ona ez zure aitarentzat ez zuretzat.
-Iker... -Ez behar bezain aberatsa,
ez behar bezain aparta. Ezta ezer ere!
Iker. Iker, maitea.
Utzi txorakeriak esateari eta jaitsi nirekin, mesedez.
Ez, ez. Zu jaitsiko zara, ni botako naiz.
-Ez, ez zara botako. -Zergatik ez?
Haurdun nagoelako!
Ene...
Ostia.
Honek bost minutuan haurdun utzi zaitu?
Ez.
Zuk eta biok ume bat izango dugu.
Bai.
Ez dut bakarrik eduki nahi.
Behar zaitudalako.
Bai? Bai, maitea?
-Bai? -Bai.
Seme bat izango dugu!
Edo alaba.
Falta zitzaidana.
-Eta hori? Zer izan da? -Ez dakit.
-Ikustera joan nahi? -Bai, noski.
Tira, ba. Zoaz ikustera.
Ez, ez, bai, bai, hortik. Zoaz...
Zoaz ikustera.
Iker teilatutik jaitsi da.
Eta kakanarrua? Joan egin da?
Bai.
-Nolabait, bai. -Bai, bai.
Ez dugu gehiago ikusiko.
-Oso ondo, ezta? -Lasaitu ederra.
Amaia!
Iker. Lasai, lasai. Hartu hau. Bai?
Ireki atea, mesedez, Amaia.
Itxoin.
Eskerrak ondo zauden.
Eta zu, memelo? Zertan ari zinen pentsatzen?
Alde egin eta utzi nire alaba bakean.
-Aita. -Zu ez sartu honetan.
Ez, ez sartu zu honetan.
Tira, Amaia, haurdun bazaude ere, ez duzu ezkondu beharrik.
Konpon dezakegu.
Berarekin ezkonduko naiz maite dudalako.
Seme bat izango dugu. Edo alaba bat.
Ezin zara horrekin ezkondu.
Bai, ahal dut. Nire bizitza da eta nik erabakitzen dut.
Eta beste gauza bat, aita.
Jarrera aldatzen duzu edo agure mingots bihurtuko zara,
biloba ikusten utziko ez diotena.
Aita.
"Aita"...
Semeak, hasi behar dugu.
Berandu da eta aitak dio joan egin behar duela.
Tira, bagaude...? Eta osaba Imanol, ikusi duzue?
Hor barruan.
-Goazen bere bila, bai. -Tira, ongi.
-A zer jenioa. -Ostia, nabaritzen da...
Ez, ez dut pilularik nahi orain.
Galdu egin ditudala, ez dakit non dauden.
-Ostia! -Osaba.
Bai, bai!
-Arraioa. -Non ostia zeundeten?
-Istilu handia zegoen kanpoan. -Eta zergatik zegoen hildako bat?
Zer hildako?
-Hildakoa. Hildako bat zegoen... -Ametsa izango zen.
Ez, ez nengoen ametsetan, ikusi dut.
Enteratu zara, ezta?
Ume bat izango du.
Haurdun zegoela jakin izan banu, ez nintzen etorriko.
-Maiteminduta zaudela suposatzen da. -Maiteminduta bai, baina ez lelotuta.
Bai.
-Zer moduz ipurdikoa? -Ipurdia berdin zait.
Orain kezkatzen nauena da kaka erori zaidala.
Osaba Imanolen benetako kaka.
Hori...
-Selfie bat? -Oso metodo arrunta da.
Bale. Gero.
Hilda zegoela. Zergatik ez didazue kasurik egiten?
-Gorpu bat zen. -Noski gorpu bat zela, osaba Imanol.
Denok ikusi dugu.
Hau zirraragarria da, ezta?
Zirraragarria?
Bueno, amesgaiztoa batez ere, ezta?
Ez, Amaia eta Ikerren kontuez ari naiz.
Hileta baten erdian egon arren, egia esan, oso polita izan da.
-Bai, horrela ikusita... -Tira.
Aizu, geurea, ez dakit nola egingo dugun.
-Baina... -Maitea.
Lasai. Konponduko dugu, bale?
Barkatu, Daniel, oso berandu da. Orain hasi behar dugu.
Goazen, ba.
Hilkutxa zabalik uzten dugu, agur esateko?
Ez! Ez.
Ez. Goazen, maitea.
Ondo. Eseri, mesedez, hasiko garela.
Goazen, ba, denbora aurrera doala.
Azkar, mesedez. Ongi.
Ez!
Ongi. Barkamena eskatzen dut familiaren izenean
gertatu den guztiagatik.
Espero dut denak ondo egotea. Eta has gaitezen.
Danielek, Eduardoren semeak, hitz batzuk esango ditu.
Dani, zure txanda. Azkar, mesedez.
Aita gizon aparta zen.
Jaio zen...
1953an, herrialde batean...
Baina, zer gertatzen ari da? Hor barruan norbait dago.
Banekien!
-Ostia, hildakoa da! -Bizirik dago!
Baina nor da hau? Zer egiten du hemen?
-Ez, Eduardo! -Hilda zegoela esan zenuten.
-Ez dago hilda. -Askatu nire aita!
-Ez, Eduardo! -Askatu eskua!
Gizagaldua!
Ez, Eduardo, ez. Maitea, ez! Eduardo!
-Ez dut askatzen. -Zergatik askatzen duzu?
Kabroia!
-Kabroia! -Ama, ama, lasai.
-Eduardo! Kabroia! -Zertan ari zara?
-Hil egingo zaitut! -Edurne, altxa, mesedez.
Izeba Edurne, ez!
-Geldi! -Ez!
Ez! Geldi!
Geldi!
Hil egingo zaitut. Bizitza hondatu didazu.
Nire aita...
gizon aparta zen.
Bai, bai, aparta, bai.
Baliteke perfektua ez izatea.
Baliteke gustuko izatea...
gainditzeko zailak diren gauzak.
Baina gizon ona zen eta maite gintuen.
Eta nahi dudan gauza bakarra agur duina ematea da.
Asko eskatzea da?
Ezagutzen ez nuen aitaren aurpegi bat ikusi dut gaur.
Ez da erraza aita horrela mozorrotuta ikustea.
Ez da.
Baina gaur ere irribarretsu eta zoriontsu ikusi dut.
Benetan zenarekin bakean.
Eta konturatu naiz...
ez al gaudela denok mozorrotuta?
Frutarik gabe ilean, ados, baina traje ilunekin.
Jende seguru eta normalez mozorrotzen gara.
Eta, hala ere, esan al dezakegu nor garenarekin bakean gaudela
bera zegoen bezala? Ni ez.
Eta bere adibideak saiatzera bultzatzen nau.
"Egizu benetan nahi duzuna", zioen, "baina egizu gaur".
Ez dakizulako zenbat iraungo duen honek.
Egin aurrera bideak nora eramaten zaituen deskubrituz.
Aita gidari bat bezalakoa da hasieran, ezta?
Eta gero maisu eskuzabala da, eskua askatu
eta bakarrik ibiltzera animatzen zaituena.
Ni beti animatu ninduen.
Beti.
Gaur hemendik zoaztenean, gustatuko litzaidake nire aita gogoratzea
zuetako bakoitzarentzat izan zenagatik.
Ba, lankide bat, lagun bat,
senar bat eta aita bat.
Tipo maitekor eta ona, bere bizitza bizitzeko moduagatik
besteak inoiz epaitzen ez zituena. Benetan uste dut
nire aitaren eskuzabaltasun pixka bat praktikan jarriko bagenu,
mundua leku hobea izango litzatekeela.
Agur, aita.
Nola dago ama?
Bizirik aterako da.
Bueno, alde positibotik begiratzen badiozu,
orain behintzat badaki zergatik ez ziren hamar urtez oheratzen.
Nirekin eramango dut New Yorkera denboraldi bat.
Horrela Anak eta zuk atseden hartu ahal izango duzue.
Tira, erosi...
etxe hori, nahi baduzue.
Oso ondo egon da zure hitzaldia.
Oso polita.
Benetan.
Denok txunditu gaituzu.
Mila esker.
Aizu, agian nire eleberriari begiratu bat eman ahal duzu
eta zure iritzia eman, nahi baduzu.
Noski...
Gustatuko litzaidake.
Leher eginda nago.
Aizu, osaba Imanol jo eta su dago hildakoarena komunean.
Gaur gauean hemen geratzeko esan diot.
-Ez da ezer gertatzen, ezta? -Bai, noski.
Baina lo egingo duela uste duzu?
Bai, aulki batean zeuden bi diazepam eman diot, eta oheratu dut.
Norbaitek itzali dezala argia, lotara joan nahi dut, ostia!
AMAIERA
Moztu! Oso ona!
Oso ona, bukatu dugu filmaketa.
Itxaron, itxaron, Manuel.
-Ez dugu amaitu. -Baina nola ez dugula amaitu, Yolanda?
Markak sartzea ahaztu zaigula.
-Zer marka? -Produktua.
Ene Ama, benetan? Tira, minutu bat emango dizut,
-Buelta bat. -Ez dut ulertzen.
Ezer ez, 60 segundo. Buelta bat gehiago.
Baina, hori bai, mesedez, dena izan dadila sotila eta dotorea.
Sotila izango da.
Maitea, baina, erotuta zaude?
Baina, zer nahi duzu?
Aitak beti esan zuen ilusioa egingo ziola Porsche batean egotea. Ba, hor baitago.
-Bai, baina hau super-kirol bat da. -Bai, pixka bat pasatu naiz, ezta?
Baina Macan elektrikoa da. Hau da, hilkutxa seguru dago,
ingurumena zaintzen du...
Aitak oso ondo birziklatzen zuen.
Moztu. Ez al dizut sotila esan, Yolanda?
-Bai. -Eta zure ustez hau da sotila?
Benetan? Nik ezin dut gehiago.
Azpitituluak: Ander Toral Crespo