Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bos días. Vostede dirá.
Ao entrar, á dereita.
Ben.
Seguídesme?
Gustaríalle...?
Quen é?
Perdón, como di?
Este señor.
- Pois... - Este señor non é o meu aita.
É normal o que lle pasa.
Custa aceptar a morte dun ser querido.
Dígolle que non é o meu aita.
Tome o seu tempo.
Faga o favor de mirar.
Home, claro.
Agora lle traemos a seu pai.
Asegúrese de que o próximo non sexa chinés. Mire a foto.
O meu aita é vasco.
- Claro, vasco. - Ve?
Pois veña.
- Que pasou? - Enganáronse de corpo.
Como de corpo?
Trouxeron un señor negro de dous metros.
Que?
Menos mal que mirei.
Gustaríame enterrar o meu aita,
non un xogador de baloncesto que non coñezo.
Non. E agora o meu aita onde está?
Cuns anciáns moi altos que non saben quen é? Non, ho.
Como poden ser tan inútiles?
Se o fixésemos nun tanatorio normal coma a xente normal,
- isto non pasaría. - Iso xa o dixen eu.
Pero era a súa última vontade. Que fago? Pásoa pola migalla?
Vale, xa, tranquilo.
Non, se estou tranquilo.
Trouxéronnos un cadáver que non é.
Rober non vai chegar. Se chega, non vai axudar.
Teño que cambiar o discurso. Non está ben.
Non está mal.
Non, é unha merda.
Onte parecíame ben. Hoxe é unha merda.
- Non tal, amor. - Sabes?
Para contentar a todo o mundo fixen unha cousa periférica, morna.
Unha merda, vamos.
- Sabes que van pensar? - Que?
Por que non o fai Rober, que é tan bo escritor.
Teu irmán non é bo escritor.
O tema non é se escribe ben, é que é un papón. Influencer.
El non ten ningún dereito a dar ese discurso.
Leva anos vivindo fóra desta casa.
Nin preguntou quen o ía facer.
Ademais, meu ben, ti escribes dende outro sitio.
- Completamente. Certo. - Completamente.
A túa novela xa case está.
Só falta que a soltes para que alguén a lea.
Meu ben, escóitame.
Así que remate o funeral, ti e eu marchamos
e comezamos unha nova vida, na nosa casa.
Chamáchelos, verdade?
Amor, deches o depósito da casa?
Con todo o do funeral, non puiden.
Amor, non amoles. Vannos gañar a casa e é a nosa casa.
A min a casa encántame, pero morreu o meu aita.
Sabes a lea de papelame que é isto?
Odio os funerais, xúrocho.
Que pasa, rapazada? Hoxe toca funeral.
Aquí vou co meu amigo Héctor, que di que os odia.
Quen non? Di algo.
Son tan deprimentes, con todo o mundo celebrando aí,
arredor da morte, cando ninguén quere morrer.
Claro. Quen quere morrer? Léovos nos comentarios.
Apagas o puto móbil, por favor?
Seica o chofer quere agarimos.
Vouvos actualizando. Se vos tira o tema, campaíña.
Campaíña? Estasme a pór nervioso, Julio.
Non sei nin por que viñeches, se non es amigo de Dani.
É por Amaia?
Hostia, viñeches por Amaia. Así estás de aparvado.
Non fumes dentro do coche, por favor.
Se queres un cancro, cóllelo ti, si? Bastante teño eu co meu.
Que é o teu?
Saíume un sarabullo con forma de extraterrestre, mira.
Coidado con iso.
- Ten mala pinta, non si? - Coidado.
- Hostia! - Coidado!
Que che pasa?
Non sei por que me disfrazo de empregado da funeraria.
Teu pai ódiame vista como vista.
Meu pai odia a todo o mundo. Non é nada persoal.
Acouga.
Ponme dos nervios.
Hoxe non vai reparar en ti.
O teu aita é moito aita, e máis sendo quen é.
Aceptarate.
Preferiría unha moción de censura ca aceptarlle o mozo á filla.
Pois non lle vai quedar máis remedio, así que non te preocupes.
- Que pasou? - Hostia.
Pero que fas, papahostias? Que imos a un funeral!
- Veña. - Non respectan nin os mortos.
A ti vouche partir a cara, si.
Que?
A quen lle vas partir a cara?
Pois a quen vai ser?
A ti, papahostias. Veña, acelera.
Será imbécil o tío!
Xa pasou.
Veña, respira.
Así.
Vou baixar a ver se agora o morto é parente meu.
- Vou contigo. - Non, podo.
Xa, amor. Só quero comprobar
que todo estea ben e lle deixasen un sitio ao tío Imanol.
Esqueciches o teu tío Imanol?
Dime, Dani.
Menos mal que te pillo. Por onde andas?
Estamos chegando xa.
Lembras o meu tío Imanol?
Claro que o lembro.
E poderías ir buscalo á residencia? Esquecinme del.
- Non fodas. - Si.
Non podes, non?
Non, si. Abofé que podo, si.
É que estaba a pensar noutra cousa, perdóame.
Vou para alá, non te preocupes.
Mándoche a localización. Grazas.
Vale, Dani, ata agora.
- Todo ben? - Hostia, meu.
Cago na miña puta mala sorte, de verdade.
- Fenomenal. - Hostia.
Ben, este si, non?
Por Deus, non me diga que tampouco é seu pai.
Este si.
Pois...
Impresionoume velo.
Ben, alégrome. Quero dicir...
Xa.
Estás ben, ama?
Non sei o que vou facer sen o aita.
Eu non sei vivir soa.
Non digas parvadas.
Es moi independente, tes moitos amigos que te queren.
Tes a familia, tesme a min,
tes a Ana, a Rober...
Teu irmán Rober onde vai?
O seu avión aterraba ás 9:00. Estará para caer.
Non te preocupes. Vai chegar.
Sogriña, calquera cousa que poida facer por vostede...
Non!
Non poñas as mans aí, que vas deixar marca.
Si, pero lévochas esta tarde. Primeiro teño un funeral.
O meu tío Eduardo. Si, unha putada.
Oe, isto é fortísimo. Pódeche voar a cabeza.
Iso si, como moito, media. Faime caso.
Vou! Vén miña irmá.
Lévochas despois do funeral. Ata agora.
Vou!
Un segundo!
Aínda estás así?
Que pasa? Estades ben?
Está un pouco nervioso
porque un imbécil a pouco máis mátanos co coche.
Hai xente moi revirada. Un minuto.
Vale.
E por que ten tantas pastillas aquí?
É representante farmacéutico.
Non che pasa o susto?
Non.
Pois estamos no sitio perfecto.
Imos ver o que ten por aquí.
Vas tomar unha destas.
Iso que é?
Isto? Unha marabilla. Diazepán, un ansiolítico.
Toma. Xa verás, vaste sentir mellor.
- Seguro? - Si.
Eu antes tomábao coma lambetadas.
Tómao.
Moi ben.
Xa está.
- Estamos. - Veña, vamos.
Ola.
Ola?
Claro.
Amatxu.
Ana.
- Como estades? - Ben, e ti?
- Ben. - Que tal o voo, fillo?
O voo ben, ama. Moitas turbulencias se cadra.
- Sempre me pon nervioso. - Claro.
Por moito que viaxes en primeira por un diñeiral,
se o avión se esnafra, vas morrer igual,
esmagado, non si?
Hostia, so sorry, carallo.
- Vou con ela? - Non.
This is crazy, meu.
Perdoa, é que o vin...
Ah, vale, que está cos maiores, non os vira.
Adiante.
É el?
Carallo, non dixeras que ía nunha cadeira.
Eu tampouco cho sabía.
- Adeus, guapas. - Que noxo.
Que fai?
O que lle peta, coma sempre.
Veña, imos polo tío Imanol.
Imanol, xa estamos aquí.
Onde cona estabades? Vaia par de papahostias me mandou Daniel.
Así que me dixo Dani que viñese, vin.
- Estaba chegando alá. - Levo máis dunha hora aquí.
- Quéimaseme ata a chapela. - Ben.
- Vamos, que chegamos tarde. - Vale.
- Si. - Vamos.
- Si. - Este quen é?
- Este é Julio, un amigo meu. - Vale.
- Deixa. Abre a porta de atrás. - Ábrenos, Julio. Abre?
- É que... - Cona, que chegamos tarde.
Isto é a hostia de deprimente, non?
Sonche así sempre os funerais.
Seino, pero...
Fuck.
Teño angustia, coma se me arrincasen o corazón. It's horrible, meu.
Que morreu o aita, hostias.
Iso doe.
Ves? Por iso prefiro non ter relacións íntimas.
As emocións e eu leiramos fatal.
Ti relaciónaste mellor cos teus followers, non si?
Éche máis cómodo.
Viches o anuncio da miña novela en Times Square?
Alucinante, non? So fucking big, meu.
Oe, que ben que poidas estar aquí para coidares da ama.
Éche unha tranquilidade.
Si, pero non por moito tempo.
- Que? - Ana e eu mudámonos.
Como que vos mudades?
Imos vivir sós, que xa toca, á nosa propia casa.
Pero que vas facer coa ama?
Vala deixar aquí soa?
Eu pensara...
Mira, seguro que a ela lle fai moita ilusión
ir pasar contigo un tempo a Nova York.
Are you fucking kidding me? Non a podo levar.
- Por que? - Que fago con ela en Manhattan, meu?
- Pois... - E non sabe nin can de inglés.
Odia os americanos.
Sabes a vida que levo alí? Teño moitos eventos e festas.
- Pois vas a menos. - Daniel, non.
A ama está mellor aquí contigo e sábelo.
- Ben, non imos falar disto agora. - Vale.
Pero a casa si que a vou mercar, que xa a vimos.
Moi bonita. Por iso preciso os cartos.
Que cartos?
Os do funeral. Quedamos en que iamos a medias.
Quedamos niso?
Quedamos niso, si.
Ah, OK, I remember.
Vaites, é que agora non o teño.
Pero voucho dar nuns meses, vale?
Espero un adianto da próxima novela.
Por certo, vaino petar. Conteiche de que vai?
Eu non podo agardar uns meses. Precísoos agora.
Como non les os correos, igual non sabes. Pechamos a editorial de papá.
- Xa. - Xa ninguén merca libros de viaxe.
Despedín os últimos empregados. Por iso preciso os cartos.
Síntocho moito, pero agora vai ser imposible.
Estou sen un peso, meu.
Que dis?
- O que oes. - Es un escritor de éxito.
Vives nun piso de luxo en Nova York.
Cartel de Times Square, hello.
Sabes o que custa manter iso? O gasto que teño?
E tiven que pagar unha fortuna polo voo.
Sabes o que vale un billete de primeira clase?
It's insane, meu.
As cousas custan.
Si.
Que mágoa, non? O do tío Eduardo.
Si.
Chegaches a coñecelo, Iker?
- Iker? - Vistes un can?
Estábame mirando cuns olliños bonitiños e xa non está.
Canciño bonitiño, onde estás?
Que dis dun can?
É que non hai nin un sitio.
Por que non aparcas aí?
- Non caibo. - Carallo, que non levas un tráiler.
- Aparca aí, panoco. - Inténtoo, pero sen insultar, por favor.
- Que insultar nin insultar? - Veña.
Veña.
- Hostia, que papo. - Cona, Héctor.
Xa, pero meteuse.
Anda, pero se é Amaia.
Amaia, perdoa, pero aí ía eu.
Xa. Es da familia, Héctor?
- Non, pero... Quero dicir... - Pois iso.
O meu mellor amigo é.
Amaia, que tal?
Alégrome moito de verte.
Un momento. Perdón.
Nin me mirou, macho. Viches?
Xa. Veña.
- Será burro. Non sabe conducir! - Por favor.
- Non sabes conducir, carallo! - Imanol, agarde.
- Que... - Eu baixo do coche.
- Non podes agora. - Para o coche.
- Non podes agora, por favor. - Para. Quero falar con ela.
- Con quen? - Amaia. Quen vai ser?
Non me vas deixar colgado.
Ou paras ou baixo en marcha. Ti verás.
- Teño que falar con ela. - Veña.
Baixa xa, cona!
Déixasme aquí co tío Imanol e a cadeira...?
Veña, dálle para diante. Pecha.
- Tío Imanol, por favor... - Dálle.
- Xa, un pouquiño. - Pero...
- Vas para atrás! A casa está diante! - Pero quere un oco o home.
Cago no mundo! Que oco, collóns?
- Non pares agora. - Xa.
- Quere un oco! - É para diante, vas ao revés!
- Non. - Cago no mundo!
- Xa vou. - Déixame conducir.
- Non, mire. - Pero...!
Iker.
Que fas?
Vamos.
Verde, que te quero verde.
Que cona che pasa?
A min? Pásame algo?
Estabas a falar dun can fantasma e agora poste a cantar. Estás ben?
Si, non?
Verde, que te quero verde.
Está fatal.
Deille un diazepán e non lle caeu ben.
Un diazepán? Que diazepán?
Un que lle dei na túa casa. Como estaba nervioso...
Pero está fatal. Non está afeito.
Xa.
Grazas.
De verdade, o aita apreciábavos moito.
Isto é rarísimo.
Estou descolocado.
Normal, é o que pasa ao vivires noutro país,
perdes o contacto.
Toda esta xente quen é?
Non coñezo a case ninguén.
Canto tempo dende a última vez que viñemos.
O pequeniño ese, por exemplo, quen é?
Pois será o fillo... Ah, non.
Non sei quen é.
Se cadra é un amigo de traballo do aita.
- Really? - Eu que sei.
Oe.
Agora en serio.
De verdade vas deixar que teu irmán pequeno pague todo isto?
Daniel, de verdade que eu quero axudar,
pero non podo inventar uns cartos que non teño.
Que fago? Píntoos? Que queres que faga?
- Como non vas ter cartos? - Díxencho.
- Como pode ser? - Díxencho, Daniel.
Ola, Daniel.
- Ola, padre. Que tal? - Como vai todo?
Ben. Estamos agardando a que cheguen todos.
Vale, pero lembra que despois teño outro oficio.
Morreu un familiar da Real e teño que bulir, que teñen partido.
Ben, non se preocupe.
Rober. Coñece a meu irmán?
O escritor. Abofé que o coñezo.
Encantado de saudarte en persoa.
- Lin as túas novelas. - Anda.
Deus chamoute polo camiño da arte.
Vaia.
Estarás moi orgulloso do teu irmán.
Orgullosísimo.
Farás o panexírico.
Non, vaino facer Daniel.
Ah, si?
Ben. Vou ver se está todo o que preciso.
Oe, é mellor que fagas ti o discurso.
Todo o mundo espera que o fagas ti e a min xa non...
Veña, non sexas parvo.
Valo facer moi ben.
You've got this, meu.
Veña.
Pero...
Que fai isto aínda aquí? Debería estar fóra, por favor.
Grazas.
Irmaíña.
Tiñas que vir con eses dous tamén ao funeral do teu cuñado?
- Como estás? - Como vou estar? Triste.
Moi triste.
Eduardo era un home marabilloso.
Tan fiel, tan preocupado da familia, tan leal,
cuns principios tan claros...
Lémbraste? A raia do pantalón perfecta, e estampa de santo Ignacio na carteira...
Perdoa, teño que facer unha chamada. Impórtache?
- Era perfecto. - Sogriña, fágoche un cafeíño de pota?
Non, déixao.
O café pode facer moitas cousas, pero non revive os mortos.
Puta vella.
"El vivía para o seu traballo."
Amor.
Chamaches os da casa?
Non puiden.
OK. Pásame o número e chámoos eu.
Non, chámoos logo, tranquila.
Non me estás entendendo. Xa non aturo a túa nai.
Se temos que seguir vivindo nesta casa, vouna acabar matando.
- Xa. - Xa.
- Ven un momento. - Que?
Non mires, pero debaixo da foto do aita hai un home.
Coñécelo?
- Pero non mires. - É que...
Preciso xirarme para saber de quen falas.
É verdade. O señor baixiño.
O señor baixiño.
Non sei, paréceme raro.
E non deixa de mirarme.
Estame asustando.
Oe, agora que o dis...
Non estivo na nosa voda?
Non, pero o que eu lembro era moito máis alto.
- Amor. - Mírame moito.
Paréceme moi ben que queiras cambiar de tema,
pero se perdemos esa casa,
vai ser culpa túa.
Que fas, inútil? Vala romper. Veña, que chegamos tarde.
Non sei como abre a cadeira.
Cos meus collóns abre! Dálle! Cago en...
- Daniel. - Si?
Cómpre empezar. Ás 14:00 teño que estar alí.
Claro. Imos agardar cinco minutos polo tío Imanol.
Non podemos comezar sen el.
- Ben, agardamos o tío Imanol. - Moi ben.
Empurra, cona.
Estou empurrando.
Coidado, que me mato!
Párame, collóns! Cago no pai que te fixo!
Empurra, carallo! Que chegamos tarde.
"E ao seu traballo..."
É que é verdade.
Viches a Nagore?
- Si, antes. - Medrou moito, non?
Era unha nena a última vez que a vin e agora...
Mi madriña. Oh, my God.
Foi dun día para outro.
Unha mágoa. A verdade, non...
Mira. A que é fermosa?
Voulla pór de concha a un caracol. É moi suave.
Amaia, vés un momento comigo? Perdón, un segundo.
- A este que cona lle pasa? - Ben.
Téñoche que contar unha cousa que non che vai facer graza ningunha.
Que?
- Tío Bittor. - Daniel.
Tiñas que vir con estes?
Van co cargo. Sobriño.
Tío Bittor.
Como estás?
Éche un día triste.
Xa, claro.
- Ti que tal por Nova York? - Ben.
Aí, coa promoción da última novela.
Que é esa parvada de que non vas facer o discurso?
Non, vaino facer Dani.
Que mágoa. Mira, seguro que o fas moi ben, Daniel,
pero como Roberto é escritor...
Xa.
Vou ver unha cousa.
Calquera cousa que precise, dígamo.
- Voume preparar. - Si.
Estás ben?
Que foi?
Todo o mundo di que por que non fai Rober o discurso.
Preocupouse pola súa familia? Era o meu aita tamén.
Teño máis dereito eu ca el a facer o discurso.
- E valo facer ti. - Dígocho eu.
E vai ser incrible.
Vai ser o mellor discurso que oíron na vida, OK?
- OK. - Veña.
Daquela non tomou un diazepán?
Daquela o diazepán non era diazepán.
- Era unha pastilla alucinóxena. - Como?
- Ácido, speed, cetamina... - Non o podo crer.
Non o podo crer.
Como se che ocorre deixar esas pastillas por aí?
Perdoa? Collíchela ti. Eu non collo pastillas dos demais.
- Perdoa? Puña diazepán. - E?
E? Mira, vouche dar unha hostia...
- Que fago? Dígollo? - Non, vólvese paranoico.
Non. Hai que coidar del. E, sobre todo, que non fale con ninguén.
- Que non fale con ninguén. - Iker.
Canto tempo estaremos aquí?
- Unha horiña. - Agarda.
Perdoádeme.
Ou sexa, que están...
Iker.
- Que tal? - Saúdos. Que tal?
Iker, por favor, deixa iso.
Ola, aita. Como estás?
Vides tarde.
Ola, aita.
E ti? Nin para un funeral podes vestir decente?
Séntache moi ben o traxe.
Ao final trouxeches a ese?
Veu comigo porque é o meu mozo, aita.
Ai, Amaia.
Amaia, a miña sobriña preferida. Non me fallas nunca, cariño.
Síntoo moito, tía.
Era un tío caralludo.
Era, si.
Si.
Era.
Iker.
Iker, ela é a miña tía Edurne.
Sinto moito o da súa morte. Vaia, vostede está viva, pero...
Canto o sinto, de verdade. Non que estea viva, o do morto.
Síntoo moito.
- Síntoo moito. - Veña, xa está.
- Xa está. - De verdade, síntoo.
Éche moi cariñoso.
- Xa. - Vamos.
- Que facemos? - Non sei.
Non podemos marchar do funeral porque a tía non me volve falar.
Que marcha.
Amaia, que tal? Oe, estás moi guapa.
- Estou de funeral. - Xa, si. Unha cousiña.
- Facemos un selfie? - Non.
Xa. Se non queres, non.
Seica tes mozo.
Si, as noticias voan.
É este?
É.
Ese é o tipo co que vas pasar o resto da túa vida?
Si. Iker, vamos.
- Ola. - Aupa.
- Julio. - Ten coidado, carallo!
Julio!
Empurra, carallo! Pero non me soltes, que me mato.
Ten coidado, cona.
Julio! Quéresme axudar dunha vez?
- Daniel. - Si?
Gustaríame falar contigo cando teñas un momento.
Ben. Veña, xa. Vamos.
Podemos falar logo?
Seica chega o tío Imanol e téñoo que recibir.
Si, sen problema.
Grazas, Julio. Non foi moita molestia?
- Como estás, tío? - Feito unha merda.
Ben, así me gusta.
Deixádeme pasar, cona, que non vexo.
Quita xa, carallo. Aquí.
Estás ben, tío?
- Moi ben. - Ben.
Señoras e señores, vaian tomando asento e empezamos o servizo.
Carallo.
- Perdón. - Quita, cona.
Carallo, Héctor, cheiras fatal.
Ah, si? Non me digas.
Talvez é porque me deixaches colgado coa cadeira de rodas.
Por non dicir que levaches o mérito.
Lehendakari jauna, familiares, amigos.
Reunímonos hoxe aquí para honrarmos a memoria do noso querido Eduardo.
Por favor!
Grazas.
Para comezar, lereivos unha pasaxe da Biblia.
Samuel 18...
Para que o saibas, cando me quitaches o sitio,
levaba o tío Imanol.
Tiven que ir quilómetro arriba dúas veces
coa cadeira de rodas e case non chegamos. Esa praza era miña.
Como me sigas tocando o ombro, sácote a hostias.
- Entendiches? - Que pasa?
A túa curmá quedou coa miña praza de aparcamento.
Como que quedou coa túa praza? Estás nun funeral. Fai o favor.
E deullo a David, e outras roupas súas.
E así nos presentamos ante Deus,
espidos, sen outra indumentaria ca a alma.
Agora imos escoitar unhas palabras do fillo de Eduardo,
Daniel.
Ola a todos
e grazas por virdes.
Véndovos decátome do querido que era o meu aita.
Pero non sei se o queredes máis agora que morreu ou cando estaba vivo.
Neste salón nunca houbera tanta xente.
Xa está.
O meu aita era un home extraordinario.
Naceu en 1953 nun país ensombrecido polas estreitezas da posguerra.
Porén, a súa infancia pasouna cos ollos entrecerrados, dicía.
Tan brillante era a cor da natureza que o rodeaba...
Estudante aplicado.
O tempo de asueto pasouno pegado ao seu amigo Chema,
veloces polos camiños montados nas bicis,
ou bambeados polas ondas na praia.
- Viches iso? - Que?
O ataúde moveuse.
- Non. - ...aprendiz de imprenta do Sr. Ortiz.
Xúroche que o vin. O ataúde moveuse.
...determinantes para a supervivencia da súa familia.
Mírao!
Mira, acábase de mover outra vez.
Iker, por favor. Mírame.
Que aos 18 anos...
- Non o ve ninguén? - ...levouno a abandonar o fogar.
Mirade!
Mirade. O ataúde estase a mover!
Acábase de mover. Aí dentro hai alguén vivo.
Que dis, imbécil? Como vai haber alguén vivo?
Non me miredes a min! Que vos pasa? Queredes mirar o ataúde?
- Non vexo nada. - Alguén quere saír!
- Está vivo! - Non!
Que fai?
Libérote eu!
Non.
Si, imos para alá.
Vamos, ama.
Saíde un intre, facede o favor.
É que...
Imos recompor...
Por favor, pero quen é ese?
Alba, preparas unha infusión para a ama?
- Que marche. - Xa marcha.
Por favor, que o poñan no seu sitio, cariño.
Claro.
Xa está. Xa pasou. Non hai nada aí, veña.
- Escoita, non hai nada. - Xa pasou.
Vale, mírame. Respira.
Xa está.
- Este imbécil que ten? - Daniel, síntocho.
- Volve dentro. - O ataúde movíase de verdade.
Que dis, desgraciado?
- Explícocho logo. - Oíanse as rabuñadas...
Ti podes parar?
- Estás ben? - Non, non estou ben.
Antes de que mo digas, teño a casa aquí, pero aínda non chamei.
Non che ía dicir nada diso, pero grazas.
Perdóame, cariño.
Eu mátoo. Mátoo!
Non, aita. Dilles aos teus gorilas que o solten.
Que o solten!
Este imbécil estragou o funeral.
Non é culpa del.
Como que non? A tía Edurne está desfeita.
Quero que lisque xa. Está claro? Non quero volver ver este pallaso.
Ou o botas ti ou o boto eu.
- Non o podo botar. - Por que?
- Porque vou casar con el. - Ti toleaches?
Non. É a miña parella. Ademais, aita, el non é así.
É que tomou unha pastilla e non lle sentou ben.
Unha pastilla? Que pastilla?
Pois un diazepán.
Que lle fixo reacción porque debe de ser alérxico.
- Un diazepán? - Un diazepán.
Xa falaremos.
Pero el é un impresentable, que o saibas.
- Podo? - Pasa.
- Que? Que tal, Dani? Como vas? - Ti que pensas?
O meu aita non só morreu. Ademais tirárono ao chan.
Pobre aita, de verdade.
É horrible. Eu nunca vira tampouco un cadáver
tan pálido e tan morto.
Logo, ademais, claro,
caeu, abriuse a caixa
e caeu aí o morto a peso morto
- coma un peixe morto, sabes? - Si, vale, xa está.
Co que foi o home e de súpeto...
Claro.
É que non somos nada.
Un día estás normal e ao día seguinte es un friame.
Xa.
Pódelle pasar a calquera.
Mírame a min, que me saíu un sarabullo.
- Ensineicho? - Non.
- Non? - Héctor, de verdade.
Aguantei as túas rarezas toda a vida. Hoxe tamén?
Vasme ensinar o cu hoxe?
Si, porque me saíu hai dúas semanas. Mira.
Está horrible, non?
Está feo.
Está moi mal?
Eu ensinaríallo ao meu tío Bittor.
Ah, si?
Ademais de lendakari, é médico.
E pensas que o home mo quererá mirar?
Pódete orientar.
Pois voulle dicir.
Pois moi ben.
Si.
- Iker. - O ataúde movíase, de verdade!
Eu vino, pero a xente non! Por que?
- Iker, por favor. - Estou toleando.
- As mans están xigantes! - Para. Mírame.
- Téñoche que dicir algo. - Que?
Lembras que che dei un diazepán?
- Si. - Si. Resulta que non era un diazepán.
- Non. - Como que non?
- Non. - Non. Ven aquí.
- Escóitame. Entendes o que che digo? - Non. Non sei.
- Igual. Non sei. - Non o entende.
Gústame ler, pintar, escribir...
Perdón.
Estás máis tranquila?
É que o vin aí, aos meus pés,
con esa cara, que parecía que quería dicirme algo.
Tan guapo...
Tan maquillado que parecía unha estrela de cine.
Tiña as pestanas máis longas ca as miñas.
- Foi horrible. - Si. Foi horrible.
Perdón, lendakari.
Jauna.
Díxome Dani, que eu non sabía, que é vostede médico.
- Si, son médico. - Mire.
É que me saíu aquí un sarabullo, ve?
Sei que dá noxo, pero hai dúas semanas.
Pícame moitísimo, e claro...
Importaríache tapar iso?
Vamos.
É que me... Lendakari, vostede pensa que é mortal?
- Deberías ir ao dermatólogo. - Claro, vostede veo grave.
Poden ser moitas cousas.
Que cousas? Iso asústame máis.
- Lepra, cancro, tumores? - Alerxia.
Unha alerxia ao marisco, aos froitos secos...
A que froitos secos?
Non che sei. Cacahuetes, noces, améndoas... Froitos secos.
Hostia.
Améndoas.
Alucinóxenos?
Si, por iso te atopas así, porque é unha droga
- que preparara Tino. - Que me deches?
Droga... É principalmente o que vén sendo ácido lisérxico,
basicamente, logo leva cetamina e speed, pero para compensar.
E por iso sinto coma se voase e non sinto as pernas
e teño as mans xigantes e vexo cousas...?
Iker, mírame.
Reláxate.
Déixate levar.
Gózao.
Foi culpa túa.
- Iker. - Canto dura isto?
Iker, por favor.
- Iso? - Si.
Pero como o vou saber?
- Canto dura isto? - Oito horas.
- Oito horas así? - Xa está.
- Que che pasa? - Vou devolver.
Non, ven aquí.
Ven aquí, Iker!
Iker.
Ola, Amaia.
- Está ben? - É que está mareado.
Ai, mi madriña!
Merda!
Iker, ven aquí.
Iker, ábreme, por favor.
Iker.
Iker, por favor, ábreme.
Está aí? Ben, pouco a pouco...
Es un imbécil.
Perdoa? Hai quen paga moitísimos cartos por estas pasti...
Hostias.
E o bote? Víchelo?
A nai que te pariu.
Carallo.
Hostia, onde está o meu reloxo? Carallo.
Canto pasou?
A pastilla tomeina...
Quedan sete horas.
Hostia, cago en...!
Ábreme a porta, por favor.
Iker, ábreme, hostia xa!
Non. Non saio.
- Que ten ese rapaz? - Estase desafogando, padre.
- Non se preocupe. - Non saio.
Iker, por favor.
Bótasenos o tempo enriba.
- Non berres. - Que pasa se berro?
A dor faite facer cousas raras.
- Xa. - Lembras que quería falar contigo?
Hai algún lugar máis tranquilo onde puidésemos ir?
Por aí.
Merda!
- Estás a escribir unha novela? - Estou.
- Escritor, coma o teu irmán? - Vaia.
Sómosche escritores moi distintos.
Pero el é moi bo escritor.
E moi bo influencer tamén.
Ti dirás.
Ben, traio unhas fotos que me gustaría amosarche.
- Podo? - Claro.
Daniel, a verdade é que teu pai e eu eramos moi amigos
e pasabamos moito tempo xuntos ultimamente.
Un minuto.
Mira, aquí estamos el e eu en París.
Onde vos coñecestes o meu aita e ti?
Na túa voda.
Na miña voda? En Playa del Carmen?
Si, eu traballaba na barra de cócteis, el tiña sede...
Mira, estamos aquí en Exipto.
Xa.
Aquí estamos nunha festa de disfraces en Tulum.
Era temática latina.
Que clase de amizade tiñas co meu aita? É dicir...
Como?
Eu non te coñezo. Nunca me falou de ti. Poderías ser...
Pero ensínasme estas fotos e...
Un momento.
Vese que estades xuntos.
Entón...
Mira, Daniel, eu entendo que isto é un choque para ti.
O teu pai queríacho dicir, pero non sabía como reaccionarías.
Sábeo a ama?
Non. E non ten por que sabelo.
Pola miña parte non tes nada de que preocuparte.
- Grazas. - Sempre e cando...
me dean o que me deben.
Que?
Coido que merezo algo.
Claro.
Que queres? Gustaríache...? Que queres?
Teu pai e eu eramos amantes.
E non me deixou nada no testamento. Imaxina como me sinto.
É máis, pódocho dicir. Síntome sucio, coma unha puta barata.
Ponte nos meus zapatos. Coido que merezo algo.
Que queres?
50 000 euros estaría ben.
Ah, 50 000 euros? Moi ben.
Non che podo dar 50 000 euros. Vou mercar unha casa.
Unha casa? Ese non é problema meu, é teu.
Un momento.
Pensas que podes vir aquí ao funeral do meu aita,
cóntasme unha historia, ensínasme unhas fotos que poden ser unha montaxe
e logo pídesme cartos?
Estas fotos non significan unha puta merda!
Ben, trouxen unhas impresas para que as vexas con máis detalle.
Non o quero facer, pero se é necesario, sairei
e ensinareille a todo o mundo o que faciamos teu pai e eu.
Senta aí.
Rober. Ola, Nagore. Vés un momento?
- Ola. - Daniel, agora non.
Si, agora si.
Xa sabes... Agora veño, vale?
- En serio estasme a facer isto? - Por aí. Si.
Cona, que fas, man? Que fas?
Lembras o tipo que me preguntaches antes se o coñecía?
- O baixiño. - O pequecho, si.
Vale, pois falei con el e ensinoume unhas fotos.
Unhas fotos?
Dani, please, deixei a Nagore aí, que a teño en sazón.
Son unhas fotos onde está el co aita. Xuntos.
- Ben, e que pasa? - Pois que están xuntos de viaxe,
nunha festa, disfrazados.
- Disfrazados como? - E está el no colo do aita.
- Como no colo? - Que estaba a fodelo!
- Que o fodía! - Que dis, Daniel?
- Fodíao. - Estasme a meter unha pillada?
Oxalá.
E logo o aita era gai?
Iso parece.
E enganaba a ama.
Evidentemente.
Con el.
Hostia.
Isto é unha cousa. Agora, o outro.
Que quere cartos.
Cartos? Que cartos?
50 000 euros por non ensinar as fotos.
- Que vaia á merda. - Á merda non vai ir
porque, se non llos damos, vai saír aí
e contaralles á ama e a todos os asistentes
a vida sexual do aita con moitos detalles.
Eu non quero saber detalle ningún da vida sexual do aita.
Exacto.
Que facemos?
Iker, por favor, xa abonda. Intenta controlarte un pouco.
Non quero.
- Non vou saír. - Que fago?
Non quero saír e non quero. E non saio, xa está.
Podo axudar?
Pois non, a verdade é que non. Grazas.
Non. Non saio.
- Non estou saíndo. - Amor, dime que estás ben.
Tranquilo non estou.
Ou sexa, que me cambiaches por ese?
Eu non te cambiei por ninguén porque non tivemos ningunha relación.
Amaia.
- Amaia. - Que?
Sabes que es a muller da miña vida?
Mira, Julio, teño moitas cousas na cabeza agora mesmo.
Non estou para aturar as túas parvadas.
Marcha, por favor.
Vaite!
Marcha!
Que queres dicir con que o mellor é que lle pague?
A ama isto non o vai soportar.
Queres que lle dea un ataque? Págaslle e acábase o problema, Dani.
Non. Como que lle pague eu?
Daniel, ti levas a hostia de tempo vivindo do aita e da ama.
Non fodas. Non vivín do aita e da ama. Estiven a coidar deles.
E agora pídesme que pague o enterro, o funeral
- e isto? - É o xusto.
O xusto, os meus collóns.
Algo terás aforrado, digo eu.
Para mercar unha casa. Non llo podo dar a este.
Non lle vou facer isto a Ana!
Non che queda outra. You've got no choice, man.
You've got no... Que?
Vouche dar eu outra opción.
- Vouche dar eu outra. - Agarda.
E se nos está a meter un gol?
Como sabes que este merdeiro non nos mente?
Hostias!
Que perda de tempo, macho. Non sei nin para que vin.
Puxérame elegante e todo, hostia.
Non sei como lle gusta máis ese parvo ca min.
Non pode ser.
Claro que non. Como lle pode gustar?
Non, que non pode ser o sarabullo, que me saíu...
Teño isto encarnado?
Proba.
- Coido que ten améndoa. - E?
Díxome o lendakari que son alérxico á améndoa.
Pois non comas.
Pois sé bo amigo e próbaa.
Non quero.
Para unha cousa que che pido. Próbaa.
Que non quero, carallo.
- Hostias. - Pe...
Viches un frasco?
- De que? - De diazepán.
Diazepán? Non.
- Seguro? - Seguro.
- Hostia! - Probaches a torta?
- Non? - Cala coa torta, ho.
Penso que non tardará moito.
Viches que rosiñas tiña os beizos?
Tan guapo, tan delicado...
Eu vino diferente. Ti non?
Lenda.
Vamos dentro.
Agora vou eu.
- Lendakari, quérolle comentar... - Agora non.
Que tal?
Debe ser horrible perder o home.
Quero dicir, que vostede aínda é nova.
Vaia, relativamente. Ou sexa, é madura, pero nova, non si?
Ou sexa, é unha muller...
madura e nova.
Está pensando en volver casar?
Non, claro, aínda é moi cedo.
Isto que ten a torta é améndoa?
É...?
Isto é...?
Non sei se a torta ten améndoa.
Non sei se volverei casar.
O que si que vin é que tes un sarabullo moi feo.
Si, verdade?
Si. É unha mágoa que non che saíse no medio da lingua.
Amoriño.
Que está a pasar?
Síntoo, pero hai un problema serio de cartos.
- Cal? - Non cho podo contar agora.
Como que non? Imos perder a casa?
- Non sei. - Daniel.
Como que non sabes, amor?
Ola, boas.
Entón ti es o fillo de puta chantaxista.
Que fas coa miña novela?
Pois... estaba por aí.
Quen che deu permiso para lela?
Se non queres que a lean, gárdaa.
- Pero é o meu despacho. - Imos ao conto?
Paréceme ben.
Asínoche un cheque e xa.
O trato é que borras as fotos e te esqueces de nós.
Como nos aseguramos de que as borra?
Cun acordo de confidencialidade.
É o teu primeiro intento?
A novela. É a primeira que escribes?
Non.
- Por que? - Por nada.
Eu tamén intentei escribir unha vez e tampouco se me daba moi ben.
Sinto que é coma un don. Ou telo...
ou non.
Serache moi difícil intentar estar á altura do teu irmán.
Por certo, moi boa novela a última. Boísima.
- Gustouche? - Si, vina en Times Square.
- Viches? - Si.
- Si, impresionante. - Pois vai tomar polo cu.
Que fas, Daniel?
Non lle dou un céntimo a este imbécil.
Daniel, non sexas ridículo.
Vén aquí ao funeral do aita e chantaxéanos.
Enriba logo vai e critica a miña novela. Por quen se ten?
Polo que ten as fotos, Dani.
Que as ensine.
Iso quere? Que as ensine e acabemos con isto.
- Daniel... - Que leu a miña novela!
Ben.
Cabaleiros.
É que... Agarda.
Rober, quita do medio, por favor.
- Imos falar. - Non hai nada que falar.
- Sae. - Senta un momento.
- Quita do medio, Rober! - Oe!
Oe.
Quieto, quietiño. Daniel, axúdame.
Que fas?
Dáme unha corda ou algo.
De onde saco a corda?
A da cortina.
Quieto.
- Hostias. - Daniel, cona!
Daniel!
- Toma. - Dáme. Suxéitalle as pernas.
Suxéitalle as pernas. Oe.
- Oe. - Rober, que estamos a facer?
Isto é unha tolemia.
- Non vai saír ben. - Cala.
Oe, sabedes se a...?
- Pecha! - Pecha!
- Pecha a porta, Héctor! - Que pasa? Quen é?
É que lle deu como un ataque.
- En serio? - Convulsións. Moitas.
- Ves? É que... Carallo. - Mira.
- Xa. - Claro. Estámolo calmando.
Mira, atopei diazepán, igual lle pode valer.
- Dálle. - Si?
- Cantas? - Unha manchea.
Unha manchea. Toma.
Agarda.
Imos ver.
Vistes un frasco de pasti...? Hostias!
- Cona! - Pecha a porta!
Héctor, díxenche que pechases.
- Xa pechei. - Con chave.
- Non dixeches con chave. - Díxenche que pechases.
- Que pasa? - Que lle deu un ataque!
E por que está atado?
E por que vos chantaxea?
- Dá igual. - Como igual?
Pois porque é persoal.
- Pero que pasa? - Oe, que...
Fainos caso, non é boa persoa.
- Que facemos, Dani? - Iso, que facemos, Rober?
- Non sei. Se lle pagases... - Xa, pero non puiden
e non o podemos atar para sempre.
- Pois un calmante ou... - Xa lle demos.
Como?
Atopei uns diazepáns no xardín e...
- Deus. - Que foi?
Que fixestes?
Home, para que se calme, que non para de moverse.
Carallo.
Vide aquí.
Que pasa?
- Isto non é un calmante. - Non?
- Como que non? E que é? - É unha mestura
de substancias alucinóxenas.
Iker tomou unha por equivocación e está como está.
- Que cona fas con alucinóxenos? - Son para un amigo.
E dis que o mozo de Amaia montou tal cerellada
por tomar unha destas pastillas?
- Si. - Unha soa?
Si.
- Cantas lle deches? - Catro, sete...
- Cago no mundo. - Non me culpedes.
Intento axudar por unha vez. Vin o home aí, atopei pastillas,
digo: "É por algo." As pastillas... Non?
Mi madriña, pobre home.
- Imos chamar unha ambulancia. - Nada de ambulancia.
- Que apando eu. - Non, se veñen,
van saber que lle demos unha sobredose desta merda.
- Entón que? Vai morrer? - Non.
Non creo.
Non! Non quero morrer!
Rober?
- Hostia. - Hostia, meu. É que...
- Agora saímos, ama. - Si.
- Temos que saír. - Vós vixiádeo.
- Como vixialo? - Si, que non fuxa.
- Oe, Dani. - E pechade a porta cando saiamos.
Con chave. Dixen con chave?
- Si. - Veña.
Gústame que esteades xuntos, pero o padre quere falar convosco.
Claro. Se non empezamos axiña, eu teño que marchar.
Abofé. Vostede pensa que nos podería dar cinco minutos?
Teu pai non é o único que morreu.
Home, seino. Cinco minutos.
Ben. Un licoriño? Si.
Holy shit.
Nagore.
Que? Está no seu tempo de descanso.
Saíde de aquí, por favor.
Isto é un funeral, eh? Non me parece...
Veña.
Todo isto é por culpa da túa soberbia.
Que o saibas. Que máis che dá o que diga da túa novela?
Pois dáme, por suposto. A min non me botes a culpa.
Quen atacou o pequeno e o tirou ao chan e o atou?
Home, fíxeno para protexer a ama.
Que non o saiba. Alguén ten que coidar dela.
O que fixen eu dende que fuches xogar a ser celebrity.
Son unha estrela literaria, síntoo se te fode.
Sabes?
Cando vas publicar ti a novela?
- Cando eu queira. - Nin deixas que a lea ninguén.
- Claro que non. - Que tes?
A que agardas? A morrer e que cha publiquen póstuma?
Prefiro iso a escribir a merda que escribes ti.
Polo menos lenme, meu.
Lente, pero cartos non tes.
- Es un mamón e non te decatas. - Oe, que fas?
- Daniel, estás tolo? - Non o ves. Es un mamón!
A ti que che pasa, meu?
- Que vos pasa? - Que tes?
Xa abonda! Os dous.
- Go fuck yourself, man. - Shut the fuck up!
- Fala normal. - Oe.
Por que vos portades como...? Abonda!
Portádesvos coma dous nenos de dez anos no funeral de voso pai.
Por que estás así, amor? É polo dos cartos?
O que me dixeches hai un anaco.
- Si, pero non é só iso. - Non?
Dimo, porque entón non te entendo.
Dillo, Daniel.
Dicirme o que?
Lembras o señor baixiño que che sinalei?
Resulta que o baixiño e o meu aita...
tiñan tratos.
Como que tiñan tratos?
Tiñan tratos de...
Tratos.
Teu pai e o chaparriño?
Meu pai e o chaparriño.
E agora o chaparriño chantaxéanos e pídenos 50 000 euros
ou vai saír aí e ensinarlles a todos unhas fotos deles dous
facendo cousas.
Que cousas?
Sexo.
Teu pai era maricallo?
Era vasco.
Non, que se era homosexual, maricón, maricas.
Iso si.
Maricas, si.
Bastante maricas, polo visto.
Vaia merda de café, cona.
E ti que tes?
- Por que tes esa cara? - Nada. Mulleres.
Mulleres.
Vouche contar algo das mulleres.
Ás tías vailles a marcha. O mellor é pasar delas.
Pensan que as queremos, que as precisamos e que sen elas non somos ninguén.
Non, éche ao revés. Non somos nada con elas.
Porque nos quitan a xuventude.
Quítannos os cartos.
Quítannos a liberdade.
Repara nas estadísticas. Espichámola antes ca elas.
Un viúvo por cada tres viúvas.
Cago por min.
Cago en...
Non podo con isto. Cago por min.
Cago en...
Que manía con cambiar os cuartos de sitio. Aquí había un baño.
Vou cagar por min.
Amaia.
Aquí.
Que queres agora, Julio?
Que...
Estiven a pensar e ti non es coma as demais.
Non volvas co mesmo tema. Pídocho por favor.
Eu fixérame á idea de casar e ter fillos contigo.
E despois, netos e un can.
Non sei, envellecer xuntos.
Pero se foi unha noite. Foi unha noite absurda.
A mellor noite da miña vida.
Pois eu esa noite arrimaríame ao primeiro espantallo que pasase por alí.
Pero tocouche a ti, daquela síntocho.
Que ten o teu mozo que non teña eu?
Eu que sei. É intelixente,
é guapo, responsable, cariñoso... É normal, o normal.
Ben, vale. E á parte diso?
Vouche dar unha man de hostias que te vou rebentar.
- Voute rebentar. - Igual non é o momento.
Ben.
- Como lle dás cinco pastillas? - Eu non teño culpa.
Malia que fose diazepán. Non lle dás cinco pastillas a ninguén, burro.
Vaia, que...
- Hai alguén? - Si.
Abre, que teño que ir ao baño!
Está ocupado.
Ábreme!
- Por que non vai arriba? - Como vou pola escaleira?
Vou en cadeira de rodas. Imbécil, caradecona! Ábreme!
Ímolo meter aí detrás do sofá.
Un momento.
- Que me abras! - É que non atopo a chave.
Que me abras, cona!
Abre!
- Carallo. Axúdame. - Axúdolle.
- Axúdame. - Aí.
- Que non aguanto. - Vamos.
- Por favor, bule! - Xa.
- Bule. Ben, aquí. - Eu axúdolle, agarde.
- Espera. Que facemos? - Ábrame... Nada.
- Agárrese. - Agárrote. Arriba!
Carallo, para. Espera!
Coidado, carallo! Que me matas, cabrón!
- Pode? - Suxéitame.
Pode?
- Axiña. - Axúdolle.
Axúdolle.
Que fas?
Estou a buscar a tapa do váter. Agarde.
- Agarde... Aí. - Que cago por min!
Aí. Xa está.
- Pecha a porta. - Aí.
- Iso é. Vale. Veña. - Báixame os pantalóns.
Os pantalóns báixaos vostede.
- Non podo, son inválido! - Por favor.
- Báixame os pantalóns. Báixamos! - Veña.
- E os calzóns. - Vale.
Cago por min. Os calzóns.
- Xa. - Cago por min. Xa está?
Baixe, si.
- Está o váter aí? - Está.
- Seguro? - Que si, baixe.
- Ai, Deus. - Moito mellor.
Hostia, que noxo.
- Que foi? - Téñome que quitar a merda do tío Imanol.
Deus!
Carallo, que pasa?
- Que tes... - Que teño?
Na cara.
- Hostia, que noxo, meu! - Si, quítao, por favor.
- Por favor. - Que noxo, mimá.
- Xa? - Non, tes... Límpate.
Pero que... Tes aínda.
Na boca.
Na merda imos estar como nos cachen con este.
Hostias!
Carallo.
- Tócao. - Tócao ti.
- Eran as túas pastillas. - Claro.
- Ti metíchesllas na boca. - Pero ti es...
- Pois... - Que si.
Espértao ou algo, o que sexa.
Oia, está ben? Cabaleiro, óeme?
Ola.
Parece que non respira.
- Que? - Non. Ten que respirar.
Agarda.
- Merda. - Que pasa?
Non. Está morto.
Morto?
Ímoslle ter que dar os nosos cartos a este tipo.
Pois si. O que pasa é que o teu home non quere.
- Imos ver. - Porque lle criticaron a merda da novela.
Ti que saberás como é a novela?
- Amor. - Nin eu nin ninguén.
Parades, por favor? Rober, de verdade.
- Fucking that. - Xa!
Que foi? De que ris?
Podedes vir un momento ao estudio?
Agora imos.
É que temo que non pode esperar.
Xa veño.
Si, tranquila.
Que cona pasa?
Carallo.
- Vou! - Son Héctor.
- Héctor. - Que si!
Pasa, rápido.
- Pecha. - Pero que pasou?
- Imos chamar unha ambulancia. - Xa tanto dá.
- Como tanto dá? - Está morto.
Que está morto?
Si, Dani, morto total. Está morto.
Que lle fixestes?
- Mira, nós non fixemos nada. - Como que nada?
- Non. - Bateu coa mesa.
- Bateu coa mesa? - Coa esquina.
Bateu coa esquina.
- Coa esquina? - Na cabeza, non ves?
- Exacto. - Que o matamos.
- Non pode ser. - Pode.
Que facemos?
- Eu teño que marchar. - Ti non marchas a ningures.
Isto que vén sendo entón?
- Asasinato. - Ves?
Suicidio non é.
Un homicidio involuntario.
Que foi un accidente. Nós non...
Si, seguro. A ertzaintza entra aquí,
atopa este corpo cheo de drogas alucinóxenas
coa cabeza aberta, signos de violencia
- e declárao un accidente. - Non podo ir preso.
Non sabedes o que lle pasa á xente coma min alí.
Con ese sarabullo, nada.
- Vaia. - Dá noxo ese cu.
Stop it, that's enough. Please.
Mirade, aquí a este rapaz non o coñece ninguén.
Seguro que ninguén reparou nel.
- Home, pero se mide un metro. - Escoita.
Nada, xa está.
Desfacémonos del. Coma se el fixese a do fume.
Desfacernos del? Ti sabes como desfacerte dun morto?
- Si. - Vós sabedes?
Dani, ti sabes? Que fas? Colles o morto e tíralo ao lixo?
Fixástesvos no tamaño do ataúde do tío Eduardo?
Si, eu fixeime.
Dis que o metamos no ataúde do meu aita?
- O teu aita non o vai saber. - Pero eu si.
Escoita, Dani, pénsao un intre.
Recoñece que ten a súa lóxica.
Escoita, o ataúde está aí.
Metémolo dentro co aita. Nun anaco lévanos, entérranos...
Fin da historia.
Agás que se che ocorra algo mellor.
É porque durmo coa boca aberta, non?
Mira que es pesado.
Teño vexetacións, pero se queres opérome, de verdade.
Mira, Julio. Non é que non me gustes, é que non te soporto. Entendes?
Vale.
Xa sei, ese día esquecín cortar as unllas dos pés.
Penseino: "Para que quitas os calcetíns?" A próxima vez...
Que próxima vez? Non vai haber próxima vez!
Unha relación aberta?
Mira, de verdade, é que non o podo crer.
Ben, só unha cousa e marcho para sempre, xúrocho.
- Que? - Un selfie?
- De recordo.
Un selfie e marchas. Un selfie, veña.
Xa? Que fas?
Iker, cariño, que fas aí?
Iker, por favor, pon a roupa e volve dentro.
Vinte bicalo.
Non, non o estaba bicando.
- Non mintas! - Que non, foi el!
Por favor, vístete, que estamos nun funeral.
Vou saltar!
- Non sexas parvo. - Xúroche que vou saltar!
Non, mírame. Lembra que estás drogado.
Por fa... Que fas? Ao final, levas.
Iker, por favor, mírame. Mírame a min, non mires abaixo.
Non quero. Vou saltar!
Iker.
Vou saltar!
Quero saltar!
Imposible. Iso non o podemos facer.
Héctor, estás aí?
Héctor, abre.
Si? Non, non.
Ao baño. Metémolo no baño.
Un momento.
Vou!
- Que pasa? - Hostias. Pecha.
- Que fai o tío Imanol no baño? - Esquecino.
Esquéceste dunha persoa? Que che pasa?
- Abre dunha vez, home. - Agarda.
Tira para alá.
Ei, Daniel.
- E Héctor? - Héctor?
- Estou aquí. - Ides flipar.
A Iker viróuselle o sentido de todo.
Que pasa aquí?
- Si. - Mimá. Está en coiros no tellado
e di que se vai tirar. Claro, viume bicando a Amaia e...
- Xa. Que forte. - Teño que marchar.
A onde vas?
Se se mata, apáñoa boa! Déixame.
- Non. - Oe!
- Espérame aquí. - Que fas?
- Non, Dani! - Daniel. Deus, carallo!
Como vos foi?
- Ben. - E?
Atopamos un xeito de desfacernos del.
Desfacernos?
Si.
Vixía que non veña ninguén.
Iker, por favor! Queres mirarme?
Non quero. Quero saltar! Vou saltar.
- Vou saltar. - Non, escóitame.
Iker.
Iker, por favor, escóitame.
Fala moito, que non te escoito.
- Iker, vamos dentro e falamos. - Non!
Amaia, que raio estás a facer?
Amaia!
Amaia, baixa, por favor.
Despexado! Veña.
Veña, agora.
- Vixía que non veña ninguén. - Vale.
Padre.
Que ben...
Que ben que o atopo, padre. Moi ben velo.
- Que pasa? Precisas algo? - Si.
- Preciso a Deus. - Todo o mundo precisa a Deus.
Xa, pero é que... Sabe? Non...
Pero quérome confesar.
- Agora? - Si, agora.
Porque non podo agardar.
Perdón, aita.
Non sei se Deus me vai perdoar.
Deus perdoa a todo o mundo, pero non é lugar de confesión.
Xa, pero teño moita présa, padre.
Non o podemos deixar así.
Mira, quen che di que ao aita non lle gustaría
descansar con el así toda a eternidade?
You know...
Ti non tomas nada en serio.
Veña.
- Unha dúbida existencial. - Xa.
Por que non falas primeiro ti con el persoalmente e logo búscasme?
Ten que ser con vostede, o seu representante na Terra.
Vostede sabe disto.
Por que dixeches que non tomo nada en serio?
Porque é moi gracioso facer chiste de todo,
pero hai decisións que afectan os demais.
Está moi ben que marches á outra punta do mundo,
pero se cadra está ben preocuparte pola familia.
E se es o favorito e o sabes,
non está mal chamar o aita de cando en vez.
Se vas pagar un enterro a medias, igual non fai falla
gastar un diñeiral nun billete de avión. En xeral...
está ben pensar nos demais de cando en vez.
OK.
Fóra hai un pobre perturbado que me precisa máis ca ti.
Xa, pero, padre, non quero perder a fe e teño moitas dúbidas.
Eu pregúntome: se a Virxe María é virxe
e o Espírito Santo é unha pomba... non?
Quero dicir, María é a Virxe da Pomba?
Iker, isto é moi perigoso.
- Vinte! - "Vinte" que?
- Vinte con el! - Non estaba con el!
Que che fixo un lavado de estómago.
- Que dis? - Que o bicaches.
Porque eu non son bo abondo nin para o teu aita nin para ti.
- Iker. - Nin rico abondo.
- Nin guai abondo nin nada de nada! - Iker, meu amor.
Deixa de dicir parvadas e baixa comigo, por favor.
Non. Baixas ti. Eu voume tirar.
- Non te vas tirar. - Por que?
Porque estou embarazada!
Mimá.
Carallo.
Este preñoute en cinco minutos?
Non.
Ti e eu imos ter un fillo.
Si.
E non o quero ter soa.
Porque te necesito.
Si? Si, meu amor?
- Si? - Si.
Imos ter un fillo!
Ou filla.
O que me faltaba.
- E iso? Que foi? - Non sei.
- Quere ir ver? - Claro.
Pois veña, vaia ver.
Si, por aí. Vaia ver que...
Vaia ver.
Xa baixou Iker do teito.
E o chaparriño? Marchou?
Si.
- Dalgún xeito, si. - Si.
Non o imos ver máis.
- Pois moi ben, non? - Un alivio.
Amaia!
Iker, xa. Tranquilo. Toma isto, si?
Abre a porta, por favor, Amaia.
Agarda.
Menos mal que estás ben.
E ti, parvo? En que pensabas?
Lisca e deixa a miña filla en paz.
- Aita. - Non te metas.
Non, non te metas ti.
Amaia, por que esteas embarazada, non fai falla que cases.
Podémolo arranxar.
Caso con el porque o quero.
Imos ter un fillo. Ou unha filla.
Non podes casar con ese.
Si que podo. É a miña vida e eu decido.
E vouche dicir outra cousa.
Ou cambias de actitude ou vaste converter nun vello amargado
que non vai ver o seu neto.
Aita.
Aita...
Fillos, temos que empezar xa.
Fíxose tarde e o padre ten que marchar.
Veña, estamos? E o tío Imanol, vístelo?
Aí dentro.
- Ímolo buscar, si. - Veña, moi ben.
- Que mal xenio. - Hostia, nótase.
Non quero ningunha pastilla.
- Perdinas. Non sei onde están. - Hostia.
- Tío. - Si!
- Hostias. - Onde cona vos metestes?
- Había moita lea fóra. - Que faciades con ese morto?
Que morto?
- Un morto que levabades. - Soñaríalo, tío.
Non o soñei. Vino, home.
Oíchelo, non?
Que vai ter un fillo.
De saber que estaba preñada, non viña.
Non estabas namorado?
Namorado si, pero parvo non son.
Xa.
- Que tal o do cu? - O cu tanto me ten.
Agora preocúpame que me saltou merda. Merda real do tío Imanol.
Iso...
Un selfie?
Vale, logo.
Estaba morto. Por que non me faciades nin caso?
- Estaba teso, cona. - Claro que estaba, tío Imanol.
Vímolo todos.
É moi emocionante, non si?
Emocionante?
Un pesadelo sobre todo, non?
Non, refírome ao de Amaia e Iker.
Para estar nun funeral, a verdade é que foi moi bonito.
- Xa, visto así... - Veña.
Oe, do noso, non se como imos facer, pero...
Tranquilo. Xa o arranxaremos, OK?
Perdoa, Daniel, é moi tarde. Cómpre empezar xa.
Vamos.
- Abrimos o ataúde para que se despidan? - Non!
Non. Veña, amor.
Ben, senten, por favor. Imos comezar.
Vamos, que se nos bota o tempo enriba.
Axiña, por favor. Ben.
Non!
Ben. Pido desculpas en nome da familia por todo o acontecido.
Espero que estean todos ben e imos comezar.
Daniel, o fillo de Eduardo, vai dedicar unhas palabras.
Dani, tócache. Lixeiriño, por favor.
O meu aita era un home extraordinario.
Naceu en 1953 nun país...
Pero que está pasando? Aí dentro hai alguén.
Sabíao!
- Hostia, o morto! - Está vivo!
Pero quen é este? Que fai aquí?
- Non, Eduardo! - Dixestes que morrera.
- Non está morto. - Solta o meu aita!
- Non, Eduardo! - Desengancha a man!
Dexenerado!
Non, Eduardo. Meu amor, non! Eduardo!
- Non o solto. - Por que o soltas?
Cabrón!
- Cabrón! - Ama, tranquila.
- Eduardo! Cabrón! - Que fas?
- Voute matar! - Edurne, érgase, por favor.
Tía Edurne, non!
- Pare! - Non!
Non! Quieto!
Quieto!
Voute matar. Arruináchesme a vida.
O meu aita...
era un home extraordinario.
Si, extraordinario.
Pode que non fose perfecto.
Pode que lle gustase facer cousas...
difíciles de dixerir.
Pero era un home bo e queríanos.
Eu só pretendo darlle unha despedida digna.
É moito pedir?
Hoxe vin unha cara do meu aita que non coñecía.
Non é doado ver o teu aita disfrazado así.
Non o é.
Pero hoxe tamén o vin riseiro e feliz.
En paz con quen era realmente.
E decateime de que... acaso non imos todos disfrazados?
Sen froitas no pelo, de acordo, pero con traxes escuros.
Disfrazámonos de xente segura e normal.
Porén, podemos dicir que estamos en paz con quen somos
como estaba el? Eu non.
O exemplo del inspírame a tentalo.
"Fai o que che gusta a conciencia", dicía, "pero hoxe".
Non sabes canto vai durar isto.
Avanza descubrindo a onde te leva o camiño.
Un pai é como un guía ao principio, non?
Logo é o mestre xeneroso que che solta a man
e te anima a andar só.
A min sempre me animou.
Sempre.
Hoxe ao marchardes de aquí, gustaríame que lembrásedes o meu aita
polo que foi para cada un de vós.
Un compañeiro de traballo, un amigo,
un marido e un aita.
Un tipo cariñoso e bo que nunca xulgaba os demais
por como vivisen a vida. Creo sinceramente
que se puxésemos en práctica un pouco da xenerosidade do meu aita,
o mundo sería un lugar mellor.
Adeus, aita.
Como está a ama?
Sobrevivirá.
Se o miras polo lado positivo,
agora sabe por que hai dez anos que non se deitaban.
Vouna levar a Nova York comigo un tempo.
Así Ana e ti poderedes descansar
e mercar esa casa, se queredes.
Estivo moi ben o teu discurso.
Moi bonito.
De verdade.
Impresionáchesnos a todos.
Grazas.
Oe, se cadra podíaslle botar un ollo á miña novela
e disme que che parece, se queres.
Pois claro.
Encantaríame.
Estou esgotada.
O teu tío Imanol anda a porfiar no do morto no baño.
Díxenlle que quedase aquí esta noite.
- Está ben, non? - Claro.
Pero pensas que vai durmir?
Si, deille dous diazepáns que atopei nunha cadeira e deiteino a durmir.
Que alguén apague a luz, que quero durmir, collóns!
Corta! Boísima!
Boísima. Rematamos a rodaxe.
- Agarda, Manuel. Non rematamos. - Como que non rematamos, Yolanda?
Esquecémonos de meter as marcas.
- Que marcas? - O produto.
Mi madriña, de verdade. Douche un minuto.
- Unha volta. - Non entendo.
Pois nada, 60 segundos. Unha volta máis.
Pero, iso si, por favor, que todo sexa sutil e elegante.
Sutil será.
Amor, pero ti estás tolo?
Pero que queres?
O aita sempre dixo que lle faría ilusión montar nun Porsche. Aí está.
- Xa, pero isto é un superdeportivo. - Paseime un pouco, non?
Pero é o Macan eléctrico. O ataúde vai seguro,
coida o medio ambiente... Co ben que me reciclaba o aita.
Corta. Non dixen sutil, Yolanda?
- Si. - Entendes isto por sutil?
De verdade? Eu xa non podo máis.
Subtítulos: Lucía Doval