Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ในปี 2011 ภาคตะวันออกของคาบสมุทรโอชิกะ ของภูมิภาคโทโฮคุในญี่ปุ่น)
(เกิดเหตุการณ์ที่รู้จักกันว่า "แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในญี่ปุ่นตะวันออก")
(ทําให้เกิดสึนามิ คร่าชีวิตผู้คน 18,000 ราย)
(วันที่ 11 มีนาคม 15.15 น.)
(มีสองคนเป็นชาวฟิลิปปินส์)
เอมิล
(เสียงกระซิบในสายลม)
(คาราโอเกะ)
ยิ้มหน่อยซิจ๊ะ
อั๊ยย่ะ
ยิ้มให้หน่อยไม่ได้เหรอ เอโกะ
เหลืออยู่แค่สองคนแต่ทําหน้าซึมกะทือทั้งวัน
จําได้ไหม สมัยที่ลูกค้าเยอะๆ
ฉันจดออร์เดอร์มือเป็นระวิง
พอสึนามิมาที ชีวิตเปลี่ยนเลยเนอะ
จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้นเลย
พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ
เมืองโอทสึจิ
ไม่เหมือนโอทสึจิที่เคยอยู่เลย
ดูสิ
ใครๆ ก็ย้ายไปจากเมืองนี้หมด
เหลืออยู่แค่พวกเรานี่แหละ
ส่วนฉันก็
นั่งร้องไห้คิดถึงฮารุโตะทุกวัน
ดีแล้วแหละที่ไปสบายก่อนเพื่อน
ไม่ต้องอยู่เจอเรื่องราวแบบนี้
แล้วเธอได้คุยกับพวกนั้นรึยัง
ยังหาเขาไม่เจอเลย มายูมิ
อีกอย่าง ฉันยังไม่พร้อมจะบอกลา
ฮันนาห์
ทั้งเธอกับฉันต่างก็รู้ดีว่าเอมิลไม่อยู่แล้ว ใช่ไหม
อีกอย่าง
นี่มันก็ผ่านมานานแล้ว ตั้งแต่...
เดี๋ยวนะ
ผ่านมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย
บางทีฉันก็จําไม่ได้เลย
จําสับสนไปหมด
ฮันนาห์
เธอควรจะก้าวต่อไปได้แล้วนะ
กลับไปฟิลิปปินส์เถอะ
ไปหาพ่อแม่ญาติพี่น้อง
ป่านนี้ทุกคนคิดถึงเธอแย่แล้ว
- ถ้าฉันเป็นแม่เธอนะ... - มายูมิ
ฉันจะกลับไปได้ยังไง
ถ้าจะให้ฉันกลับไป
ต้องเป็นหลังจากที่ฉันเจอเอมิลแล้ว
เพราะอย่างน้อย
นี่เป็นสิ่งที่ฉันจะทําให้ครอบครัวเราสองคนได้
ฉันต้องรีบกลับไปโรงเรียนก่อน
ยังมีงานต้องทําอีก
เย็นนี้กลับมาเร็วๆ นะ
เดี๋ยวฉันจะทําฮุมบา
คืนนี้ฉันจะทําฮุมบาของโปรดของพวกเธอให้
นะจ๊ะ
มายูมิ มานี่เร็ว
- มานี่ - มีอะไร
ดูตรงใต้เก้าอี้ไคโตะสิ
ฝากจัดการด้วยนะ
จ้ะ ไปดีมาดีนะ
ไคโตะ เป็นอะไรรึเปล่า
น้องสาวฉันชื่ออากาวะ มิโดริค่ะ
ตอนที่สึนามิมา น้องฉันอยู่ที่โรงเรียนค่ะ
คนนี้ค่ะ ไม่ทราบว่าพบรึยังคะ
เรามีบันทึกดีเอ็นเอของเธออยู่ครับ
ถ้ามีอะไรคืบหน้า ทางเราจะรีบแจ้งทันทีครับ
ขอบคุณนะคะ ฉันฝากด้วยนะคะ
ขอโทษนะคะ
ฉันเห็นคู่หมั้นโดนสึนามิซัดไปต่อหน้าต่อตาเลยค่ะ
ช่วยหาเขาให้หน่อยเถอะค่ะ
ขอร้องละค่ะ
ขอร้อง...
- คุณคะ - นี่มันนานมากแล้วนะคะ
ไม่เป็นไรนะครับ ใจเย็นๆ ก่อน
(โทรศัพท์แห่งสายลม)
ขอโทษนะครับ
ขอโทษทีครับ บังเอิญว่าผมหลงทาง...
นั่นเขาทําอะไรกันเหรอครับ
ขุดหาศพกันอยู่ค่ะ
จําข่าวสึนามิได้ไหม
ตรงนี้แหละค่ะที่โดน ชายฝั่งทางเหนือ
ผมเคยอ่านอยู่ครับ
ของบางอย่างถูกซัด จากที่นี่ไปจนถึงอเมริกา แคนาดา
เจอซากเรือไฟเบอร์กลาสด้วยนะ
แข็งแรงเนอะ
ลองคิดดูสิ ลอยทะเลอยู่ตั้งแปดปี
ในญี่ปุ่นก็ยังเป็นแบบนั้นอยู่
ศพกับเศษซากปรักหักพัง ยังถูกคลื่นซัดมาเกยฝั่งอยู่เรื่อยๆ
ผมชื่อเร็น
ฮันนาห์
ผมเป็นวิศวกรฮาร์ดแวร์อยู่ที่โกเบ
ฟูจิทสึเท็น
ฉันสอนภาษาอังกฤษอยู่ที่นี่
ตรงนี้มีอะไรอยู่
เดี๋ยวสิ คุณ
แค่ถุงมือเองนี่นา
มีอะไรรึเปล่า
ขอโทษที ฉันต้องไปแล้ว
(โรงแรมรูทอินน์)
ฮันนาห์ใช่ไหม
ผมเคยดูในสารคดีน่ะ
โทรศ้พท์แห่งสายลมใช่ไหม
ผมเพิ่งไปลองโทรมา
ทําคลิปไวรัลได้เลยนะเนี่ย
ไวรัลเหรอ
คนที่นี่ไม่ฮิตดูคลิปไวรัลกันเหรอ
สายไม่ได้ต่อกับอะไรเลย
คุยได้แต่กับสายลมเท่านั้น
เจ้าของสวนนี้
เป็นคนเอาโทรศัพท์มาไว้ตรงนั้น
ตอนที่ลูกพี่ลูกน้องของเขาตาย
เขาใช้โทรศัพท์เครื่องนั้นโทรไปหา
การได้ใช้โทรศัพท์เครื่องนั้นโทรไป
มันช่วยรักษาจิตใจของคนที่มีชีวิตอยู่
มันฟังดูไร้เหตุผล แต่ว่า...
ความคิดที่ว่า
สายลมอาจพัดพาข้อความของเราไปหาคนที่รักได้
มันช่วยปลอบประโลมจิตใจ
ฉันว่านะ
คุณโทรไปหาใครเหรอ
แล้วคุณล่ะ คุณจะโทรหาใคร
นี่ ไปน้ําตกฟุโดะนามิอิตะสิ
แถวนั้นมีศาลเจ้าอยู่เยอะเลย
ฉันไปละ
ผมมาตามหาแม่
ครั้งสุดท้ายที่พ่อได้ข่าว แม่อยู่ที่นี่ แต่มันก็นานมาแล้ว
ผมถามคนแถวนี้แต่ไม่มีข้อมูลอะไรเลย
คุณไม่ได้เจอแม่มานานแล้วเหรอ
แม่ไม่ได้เลี้ยงผมมา
คุณได้ไปหาที่ไหนมาแล้วบ้าง
เมนูถนัดของฉันเลย ฮุมบา
กินกันเยอะๆ เลยจ้ะ
ขอบคุณครับ
นี่
คุณโตมาโดยไม่มีแม่เหรอ
อยู่กับพ่อสองคนเหรอ
นี่ผมหนาวอยู่คนเดียวเลยเหรอ
พ่อกับแม่ผมไม่ได้แต่งงานกัน
พอผมอายุได้สองขวบ แม่ก็มาอยู่ญี่ปุ่น
บอกว่าจะมาทํางานที่นี่
แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย
เลิกโทรหาพ่อผมไปซะดื้อๆ
แต่คุณก็ยังอยากตามหาแม่อยู่เหรอ
พ่อผมนี่ก็เหลือเกิน
ถูกทิ้งไปแล้วก็ยังไม่จํา
ขนาดตอนก่อนตายเมื่อไม่กี่เดือนก่อน
ยังรอให้แม่กลับมาอยู่เลย
เขาจะบอกทุกคนที่จะไปญี่ปุ่น ว่าให้ไปถามหาข่าวคราวแม่ด้วย
ไม่ว่าจะไปที่ไหน
คุณพ่อคงรักคุณแม่มากเลยนะ
งี่เง่าละไม่ว่า
พ่อผมน่ะงี่เง่า
แต่ผมก็รักพ่องี่เง่าคนนี้
ผมถึงมาญี่ปุ่นไง
พ่อบอกผมว่า
ให้ตามแม่และเอาจดหมายไปให้แม่
โธ่เอ๋ย
เวลาผู้ชายตกหลุมรักสาวสวยอย่างพวกเรานี่นะ
ถึงกับโงหัวไม่ขึ้นกันเลยทีเดียว
ฮารุโตะของฉันก็แบบนี้แหละ
เพราะอย่างนี้ไงล่ะ
ไม่ว่าโอทสึจิจะเปลี่ยนไปสักแค่ไหน
ถึงจะสร้างตึกรามบ้านช่องสักกี่ตึก
แต่ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องร้านนี้เด็ดขาด
เพราะฉันกับฮารุโตะเป็นคนสร้างขึ้นมากับมือ
ถ้าใครคิดจะมาไล่ที่ ก็ให้มันลองดู
ฮันนาห์ เธอก็เข้าใจหัวอกพ่อของเร็นใช่ไหมล่ะ
ทําไม สึนามิพรากใครไปจากคุณงั้นเหรอ
ใช่ๆ แฟนของแม่นั่น
ป่านนี้ยังสูญหายอยู่เลย ยังตามหาเขาอยู่เลย
เขาก็เป็นครูสอนอยู่ที่นี่เหรอ
เขาทํางานที่สิงคโปร์
เขาแค่มาเยี่ยมฉันเฉยๆ
ฮันนาห์
ถ้าพ่อคุณบอกว่าแม่คุณอยู่โอทสึจิ
คุณว่าแม่คุณอยู่ตอนที่เกิดสึนามิรึเปล่า
ลองไปดูที่สถานีตํารวจสิ
ที่นั่นมีรายชื่อ
คนที่ตายในเหตุการณ์สึนามิ
และคนที่ยังสูญหายอยู่
นี่ เร็น
สุดหล่อ
รีบๆ กินเข้าสิ เดี๋ยวฮุมบาเย็นหมดหรอก
ครับ
กินเลย
คุณไม่กินฮุมบาที่มายูมิทําเลยนี่นา
ดูท่าทางจะอร่อยมากเลยนะ แต่ผมคงเหนื่อยเกิน
คุณกับมายูมิอยู่ที่นี่เหรอ
พวกฉันนอนที่ชั้นล่างกันน่ะ
พอฉันมาที่โอทสึจิ ฉันก็ได้มายูมิเป็นเพื่อน
คนฟิลิปปินส์สองคนในเมืองที่ไม่ค่อยมีคนฟิลิปปินส์
ต้องสนิทกันเป็นธรรมดา
หลังเกิดสึนามิ
มายูมิเปิดบ้านกับร้านอาหารให้ผู้คนที่รอดชีวิต
อยู่ด้วยกันที่นี่หมดเลย
กลายเป็นกลุ่มที่คอยให้กําลังใจกันและกัน
เคยอยู่กันหลายคนเลย
แต่ตอนนี้เหลือแค่ฉันกับมายูมิ
แล้วก็อีกสองคน
ดีนะที่คุณกับมายูมิยังมีกันและกัน
ฉันขอให้คุณหาแม่เจอนะ
ขอบคุณครับ
ผมถามคนแถวนี้ไม่ค่อยได้เลย
เพราะไม่ค่อยมีใครพูดภาษาอังกฤษ
ถ้าคุณมากับผมน่าจะง่ายกว่า
ขอโทษครับ
คุณก็คงยุ่งเหมือนกัน
ขอโทษนะครับ พอผมเหนื่อยแล้วผมจะพูดจาขวานผ่าซาก
ไม่เป็นไรใช่ไหม
เขาถามว่าคุณโอเคไหม
โอเคครับ
ขึ้นมาสิ
ขึ้นรถไปสิคะ
มีแท็กซี่แค่ไม่กี่คันที่ผ่านมาแถวนี้
ขึ้นมา
จะเร่งไปไหนเนี่ย
ขอบคุณนะครับ
ผมโอเคครับ โอเค
โอ๊ย จะบ้าตาย อะไรกันนักกันหนาเนี่ย
ทําไมชอบเป็นแบบนี้เรื่อยเลย
เมื่อไหร่จะหายซะที
ซ่อมก็ยากเย็นซะเหลือเกิน
โอ๊ย
- มายูมิ เป็นอะไรรึเปล่า - เป็นแบบนี้อีกแล้ว
ดูสิเนี่ย ส้วมตันอีกแล้ว
ฉันโชคดีแล้วสินะเนี่ย
อุตส่าห์ได้มาเป็นมาดามอยู่ญี่ปุ่น
ต้องซ่อมแค่ส้วมบ้านตัวเอง ไม่ต้องยุ่งกับส้วมบ้านคนอื่น
ถ้าฮารุโตะของฉันยังอยู่ ป่านนี้ส้วมซ่อมเสร็จไปนานแล้ว
ถ้าเคนจิกับไคยังอยู่
แล้วก็คนอื่นๆ ที่ทิ้งเราไปน่ะ
ยังมีบางวัน
ที่พอคิดถึงพวกคนที่จากไป
ชีวิตที่เปลี่ยนไป แล้วก็ฮารุโตะของฉัน
ฉันละอยากจะฟุบลงกับพื้นแล้วร้องไห้ออกมาดังๆ
- ฮันนาห์เอ๊ย - มายูมิ
ไม่ใช่เฉพาะเธอหรอก
- แล้วเราจะแก้ปัญหานี้ยังไงดี - ปั๊มเข้าไปให้ลึกอีก
ทําไมมันยากเย็นจังเลย
มาครับ ผมทําให้เอง
- ขอบใจนะจ๊ะ - ขอบคุณนะ
ช่วยหน่อยนะ
พ่อ
ผมมาที่นี่แล้วนะ
ผมทําตามที่พ่อขอแล้ว
แทนที่จะทิ้งมรดกไว้ให้ กลับทิ้งภารกิจอะไรไว้ให้ก็ไม่รู้
งั้นแค่นี้นะ พ่อ
ถ้ามีอะไรแล้วผมจะบอก
ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ
ขอโทษนะ
ในสมุดนี่เขียนว่าอะไรเหรอ
ไหนดูซิ
"ในที่สุดฉันก็ได้บอกลาเสียที"
ดีจังเลยเนอะ
แล้วคุณล่ะ
ได้ถามคนดูบ้างรึยัง
ผมไปที่สถานีตํารวจมา
ยังดีที่คุยกันรู้เรื่อง
ผมบอกชื่อแม่ไป
แต่ไม่ได้อยู่ในรายชื่อผู้เสียชีวิตหรือสูญหาย
ฉันว่าพ่อคงได้ข้อมูลมาผิดน่ะ อาจจะไม่ได้อยู่โอทสึจิก็ได้
เมื่อกี้ผมเลยโทรหาพ่อ
โทรไปบ่น
บอกว่าที่สั่งให้มานี่เพราะเชื่อเฟคนิวส์ชัดๆ
เฟคนิวส์เหรอ
น่ารักจัง
เดี๋ยวฉันจะจําไปพูดกับมายูมิ
ไม่รู้เหรอว่าเฟคนิวส์คืออะไร
ไม่
กลับไปเยี่ยมบ้านบ้างก็ดีนะ คุณน่ะ
แต่ว่านะ
ถึงคุณจะบ่นสักแค่ไหน
แต่คุณก็จะไม่เลิกตามหาแม่หรอก ใช่ไหมล่ะ
เพราะคุณรักพ่องี่เง่าของคุณ
ผมไม่อยากให้พ่อมาเข้าฝันหลอกผม
แม่คุณมาที่นี่ปีไหนนะ
อาจจะเคยอยู่ที่นี่พักหนึ่ง
แล้วก็ย้ายไปที่อื่นก็ได้นะ
แล้วเราจะแน่ใจได้ยังไง
ฉันรู้จักคนหนึ่งในโอทสึจิที่อาจช่วยเราได้
มาด้วยกันสิ เดี๋ยวฉันพาไปหาเขา
คุณไม่มีสอนเหรอ
วันนี้เลิกแล้ว
เลิกเร็วจัง
ใช่
โอเค
ผมเอาไปคืนที่เดิมก่อนนะ
คุณตั้งใจมาอยู่ที่โอทสึจิเลยเหรอ
ฉันก็
เคยไปอยู่หลายเมืองในญี่ปุ่น
งานแรกของฉันไม่ใช่ครูสอนภาษาอังกฤษหรอก
ฉันเคยทํางานที่โรงแรม
แล้วก็ไปเก็บผลไม้
จริงๆ นะ
ฉันต้องหาเงินส่งน้องๆ เรียนหนังสือ
ตอนที่สึนามิมา
น้องคนเล็กสุดเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย
ฉันรักครอบครัวมากนะ
ฉันถึงรู้สึกโล่งใจมาก
ที่ภาระหน้าที่ของฉันจบสิ้นลงเสียที
ฉันจะได้ทําเพื่อตัวเองได้บ้าง
แล้วก็มุ่งหน้าทําตามแผนในชีวิตที่วางไว้
แต่พอ...
สึนามิมา ทุกอย่างก็พังทลาย
ยามาโตะซัง
พระรูปนี้ชื่อยามาโตะ
ยามาโตะซัง นี่เร็นซังค่ะ
เป็นเพื่อนใหม่มาจากประเทศฉันค่ะ
ขอต้อนรับสู่โอทสึจินะ เพื่อนใหม่
เร็นกําลังตามหาคนอยู่ค่ะ
ชีวิตคือการค้นหาที่ไม่รู้จบไม่ใช่เหรอ
ดูเหมือนการมาเยี่ยมเยียนกันครั้งนี้
ต้องดื่มอะไรที่แรงกว่านี้ซะแล้วนะ สหาย
อาตมาเรียนภาษาอังกฤษสมัยที่เรียนมหาวิทยาลัย
เรียนไว้จีบสาวนั่นแหละ
ผมไม่รู้มาก่อนเลยว่าพระดื่มเหล้าได้ด้วย
ก็ขึ้นอยู่กับว่าเป็นพระสํานักไหน
อาตมาโชคดี
สํานักของอาตมาเชื่อว่า
เหล้ากับปัญญาไม่ได้แยกจากกัน
ยิ่งดื่มมากเท่าไร
ปัญญาก็จะสื่อออกมาทางปากมากเท่านั้น
รบกวนไปบอกเพื่อนบ้านผมที่ฟิลิปปินส์ด้วยนะครับ
มีอยู่คืนหนึ่ง เขาดวดเหล้าจินเข้าไปเต็มที่
แล้วบอกภรรยาว่า เขามีอะไรกับเพื่อนสนิทของเธอ
ผมพูดอะไรผิดรึเปล่า
ดูท่าทางจะคุยเข้าขากันดีนะคะ
แม่ของคุณชื่อ
โนเอลลา บาสบาสเหรอ
ฉันบอกเร็นว่าคุณเคยเจอทุกคนที่เคยมาโอทสึจิ
คุณอาจจะเคยเห็นแม่เขา
มีรูปคุณแม่ไหม
ตอนที่แม่ทิ้งพ่อผมไป
พ่อผมโมโหมาก
ก็เลยเผารูปแม่ทั้งหมด แต่ก็เสียใจทันทีที่ทําแบบนั้นลงไป
พอเจอรูปใบนี้ก็เลยร้องไห้
รูปก็ไม่ค่อยชัดเท่าไร
แต่พ่อผมเก็บรักษามันไว้อย่างดี
อย่างกับมีมูลค่าเป็นล้านดอลลาร์งั้นแหละ
คนที่รอดชีวิตจากสึนามิสูญเสียทุกอย่าง
ทั้งรูปถ่ายครอบครัว อัลบั้ม
หลายคนบอกอาตมาว่า พวกเขาเสียน้ําตาเพราะรูปถ่าย
มากกว่าเสียรถหรือเสียบ้านอีก
สึนามิย้ําเตือนพวกเราทุกคน
ว่าอะไรคือสิ่งที่มีค่าอย่างแท้จริง
ปัญญาจากสาเก
จะเกิดได้ก็ต่อเมื่อดื่มอย่างมีสติเท่านั้น
ดังนั้นเราจะไม่ดื่มมากเกินไป
ดื่มอย่างมีสติ
รู้ไหม ถ้าไม่มียามาโตะ
ฉันก็ไม่รู้ว่าจะผ่านเหตุการณ์สึนามิไปได้ยังไง
เขาเป็นเหมือนที่พึ่งทางใจของฉัน
ยามาโตะซังคือซูเปอร์ฮีโร่ของฉัน
เขาเป็นฮีโร่ของทุกคนที่นี่
การช่วยเหลือผู้คนในโอทสึจิ ก็ช่วยอาตมาด้วยเหมือนกัน
หลังเกิดสึนามิ
อาตมาต้องฝังศพคนมากมาย
ทั้งคนหนุ่มสาวและคนแก่
อาตมารู้สึกเหมือนตัวเองทําอะไรไม่ได้เลย
แต่พอตัดสินใจว่าจะช่วยให้คําปรึกษาคนอื่น
และช่วยเหลือทุกคนเท่าที่ทําได้ สิ่งนี้ก็ช่วยอาตมาได้เหมือนกัน
ผู้คนในโอทสึจิ
และอาตมากําลังพยายามมีชีวิตรอด
เพราะเราลงเรือลําเดียวกัน
แล้วพวกเขาดีขึ้นไหมครับ
นี่มันก็ผ่านมานานมากแล้ว
หลายคนอาจจะหายแล้วก็ได้
ไม่นานหรอก
เวลาเท่าไรก็ไม่เคยนานพอ ที่จะลืมโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ขนาดนั้น
แต่เราทุกคนล้วนต้องก้าวต่อไป
ชีวิตไม่เคยให้เรามีทางเลือกอื่นในเรื่องนี้
บางคนแค่ก้าวต่อไปได้ดีกว่าคนอื่น
เมื่อกี้เพิ่มพูนปัญญามากไปหน่อยรึเปล่า เร็น
ยามาโตะซัง
ฮันนาห์เป็นอะไรรึเปล่าครับ
ผมเห็นตอนที่คุณมองเธอแล้วพูดว่า
บางคนก็ยังไม่ก้าวต่อไป
เธอโอเครึเปล่าครับ
ฮันนาห์เป็นคนพิเศษ
อาตมาพยายามช่วยมาสักพักแล้ว
แต่เธอยังไม่พร้อม
หรือนั่นอาจเป็นเหตุผลที่คุณมาที่นี่
คุณอาจเป็นคนที่จะช่วยให้เธอก้าวต่อไปได้
พูดถึงฉันกันอยู่เหรอคะ
เวลล่า
เป็นอีกชื่อที่คนเรียกแม่คุณรึเปล่า
ใช่ครับ พ่อผมเคยเรียกชื่อนี้ตอนพูดถึงแม่ผม
อาตมารู้ว่าเธอเคยมาที่นี่
เธอเคยอยู่ที่โอทสึจิเมื่อหลายปีก่อน
แต่แค่ช่วงสั้นๆ
เธอมาที่วัดนี้กับเพื่อนคนหนึ่ง
แต่หลังจากนั้น
อาตมาก็ไม่เจอเธออีกเลย
ตอนที่เธอมาที่นี่
เธอพูดว่าจะย้ายไปอยู่ที่ริคุเซนทาคาตะ
คุณอาจจะเจอเธอที่นั่นก็ได้
ริคุเซนทาคาตะอยู่ห่างจากโอทสึจิแค่หนึ่งชั่วโมง
ไปง่ายนะ
ฮันนาห์ คุณโอเครึเปล่า
ฮันนาห์
รู้ไหม
ฉันกับเอมิลคุยกันว่า
จะมาเจอกันหลังจากที่ฉันสอนเสร็จ
แต่จู่ๆ ก็เกิดแผ่นดินไหว
ฉันกับพวกครูคนอื่นก็ต้องช่วยกันพาเด็กๆ ออกไป
แล้วสัญญาณเตือนสึนามิก็ดัง
ฉันเลยรีบออกไป
เพื่อไปหาเอมิล
ฉันเห็นเขาแล้ว
เขาอยู่ใกล้แค่เอื้อม
แต่แล้วฉันก็เห็นคลื่นพุ่งซัดใส่เขา
หลังจากนั้น
พอรู้ตัวอีกที
ฉันก็อยู่ใต้น้ําแล้ว
พอขึ้นมาจากน้ําได้
ฉันก็ไปตระเวณตามหาเขาที่ศูนย์อพยพทุกที่
แต่ก็ไม่เจอเลย
ไม่เป็นไรนะคะ
จนป่านนี้ก็ยังหาไม่เจอ
ฮันนาห์ มันไม่ใช่ความผิดคุณที่คุณรอดตาย
แล้วคุณจะทํายังไงต่อ
ผมจะไปริคุเซนทาคาตะ
ไปด้วยกันไหม
ไปกับคุณน่ะเหรอ
แต่อยู่ตั้งริคุเซนทาคาตะโน่นแน่ะ
คุณบอกผมว่าอยู่ห่างจากที่นี่แค่หนึ่งชั่วโมงเอง
เดี๋ยวผมแวะรับคุณที่บ้านก่อนไปก็ได้
ทําไมถึงอยากให้ฉันไปด้วยล่ะ
เพราะว่า...
คุณอยู่ทีมค้นหากับผมแล้วไง
ดูสิ
ที่ผมได้รู้เรื่องริคุเซนทาคาตะก็เพราะคุณ
คุณเป็นเหมือนตัวนําโชคของผมเลย
ไม่รู้สิ
ฉันต้องเตรียมสอนหนังสือ
ผมจะกลับมาอาทิตย์หน้า
ถ้าคุณยังยุ่งอยู่ก็ไม่เป็นไร
เธอกับเร็นเป็นยังไงบ้าง
จะทํายังไงกันต่อไป
ฉันช่วยเขาไปแล้ว
มันก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่เหรอ
เธอก็รู้นี่ว่าฉันไปจากโอทสึจิไม่ได้
ไม่มีใครโกรธเธอหรอก ถ้าเธอจะหยุดพักเรื่องตามหาเอมิล
แล้วอีกอย่าง เธอจะกลัวไปทําไม
กลัวเหรอ
- ใช่ - ฉันเนี่ยนะ
ทําไมฉันต้องกลัวด้วย
ฉันต่างหากที่ถามเธอ
ฉันรู้นะว่าเธอคิดอะไรอยู่ มายูมิ
ไม่เห็นเป็นไรเลย
เธอโสด เขาก็โสด
- มายูมิ - ก็ได้ๆ ฉันจะหุบปาก
แล้วเธอไม่ชอบเขาตรงไหน
เธอว่าเขาไม่หล่อเหรอ น่ารักออก
ไหนบอกว่าจะหุบปากไง
ฉันหุบปากไม่ได้หรอก เพราะไม่อยากหุบ
ฉันไม่อยากหยุดพูดนี่นา
เพราะเธอยังสาวยังแส้
ฉันไม่อยากให้เธอใช้ชีวิตแบบสูญเปล่า
สิ่งที่เธอกับเอมิลเคยมีมันจะยังพิเศษตลอดไป
แต่การที่เธอจะมีคนพิเศษ อีกคนในชีวิต มันก็ไม่เป็นไรนี่นา
จริงไหม
เธอไม่เข้าใจหรอก มายูมิ
อะไรที่ฉันไม่เข้าใจ ไหนบอกมาหน่อยซิ
ตอนนี้ชีวิตพวกเราไม่มีอะไรใหม่ๆ เลยนะ
เร็นนี่แหละคือความใหม่
พวกเธอน่าจะโอบกอดโอกาสนี้ไว้
และถ้าการโอบกอดนําไปสู่การจูบ
ก็ยิ่งดีเลย
เงียบเลย
ไหนเธอบอกว่าจะหุบปากไง
ก็ฉันไม่อยากไง
มายูมิ น้ําหยดแล้ว
- บ้านนี้มีอะไรให้ซ่อมเยอะแยะไปหมด - ไปจัดการเลย
ไคโตะ เอโกะอยู่ไหนน่ะ รู้ไหมจ๊ะ
เหรอ งั้นคุณมาช่วยฉันหน่อยได้ไหม
ส้วมเสียอีกแล้ว แย่สุดๆ เลย
- ขอโทษนะครับ อรุณสวัสดิ์ครับ - ครับ
พอจะรู้ไหมครับว่าร้านมายูมิอยู่ไหน
ขอโทษนะครับ ผมไม่รู้ภาษาอังกฤษ
โอเค ขอบคุณนะครับ
ขอโทษนะครับ
ผมตามหาร้านนี้ แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ
ขับรถวนอยู่ตั้งหลายครั้ง
จริงเหรอ
แต่แถวนี้ก็มีอยู่แค่ร้านเดียวนะ
ผมว่า
คุณต้องมากับผมจริงๆ แล้วละ ไม่งั้นผมหลงทางแน่เลย
ผมเช่ารถมาขับ
คุณจะได้นั่งสบายๆ
ผมติดต่อหาคนฟิลิปปินส์ที่อยู่ญี่ปุ่นในเฟสบุ๊ค
พวกเขารู้ว่าแม่ผมอยู่ไหน
หาคุณแม่เจอแล้วเหรอ
ถ้าที่อยู่ที่ให้มาถูกต้องน่ะนะ
ข่าวดีนี่นา
งั้นคุณจะมัวรออะไรอยู่ล่ะ
ขับรถไปตามที่อยู่เลยสิ
คุณจะไปกับผมใช่ไหม
ไปสิ
พ่อคุณคงดีใจน่าดู ไม่ว่าตอนนี้ท่านจะอยู่ที่ไหน
แล้วคุณล่ะ ตื่นเต้นไหม
เร็น
โทษที เมื่อกี้ไม่ได้ยิน
ฉันบอกว่าพ่อคุณต้องดีใจมากแน่ๆ
เพราะในที่สุด
จดหมายของเขาจะได้ถูกส่งถึงมือ ผู้หญิงคนที่เขารอคอย
จวบจนสิ้นลมหายใจ
พ่อคุณเป็นคนโรแมนติกมากเลยนะ
แล้วคุณโรแมนติกเหมือนพ่อไหม
คุณมีคนที่จะรอไปจนหมดลมหายใจไหม
ไม่มี
ยังไม่มีผู้หญิงคนไหน ที่ทําให้ผมรู้สึกลึกซึ้งขนาดนั้นได้
ไม่มีสักคนเลยเหรอ
แฟนคนที่สองของผม
แรกๆ ก็รักกันปานจะกลืนกิน
แต่ไม่นานก็เลิกรักกัน
แฟนคนที่สี่คบกันอยู่สองปี
ส่วนแฟนคนที่สาม
คบกันอยู่สามปี สุดท้ายก็จบเหมือนเดิม
คบกันอยู่ตั้งสามปี
แต่ไม่เคยมีความรู้สึกว่า คุณจะรอผู้หญิงคนนี้ไปจนวันตายเลยเหรอ
(เคเซนนูมะ ริคุเซนทาคาตะ)
ร้านมายูมินี่สุดยอดเลยเนอะ
ทําจากไม้วิเศษงั้นเหรอ
พอมาคิดดูแล้ว สึนามิทําให้ทุกอย่างราบเป็นหน้ากลอง
แต่ร้านนั้นยังคงอยู่
นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ
ใช่ ปาฏิหาริย์
จวนถึงบ้านคุณแม่แล้ว
(อนุสรณ์สถานรําลึกเหตุการณ์สึนามิ มัตสึบาระ ทาคาตะ)
เรามาทําอะไรที่นี่กันเหรอ
ฉันเพิ่งเคยมาซะด้วยสิ
จริงเหรอ
ผมแค่อยากแวะดูเฉยๆ
ไหนๆ ก็ผ่านมาทางนี้แล้ว
ไปหาคุณแม่ก่อนแล้วค่อยแวะดูไม่ดีกว่าเหรอ
คุณเคยมาที่นี่ก่อนเกิดสึนามิไหม
ที่นี่เคยมีต้นสน 70,000 ต้นเลยนะ
ที่นี่เคยเป็นป่าสน
ฉันจําได้ว่าเมื่อก่อน
ฉันกับมายูมิชอบมาถ่ายรูปที่นี่ประจําเลย
ลองนึกภาพดูสิ ต้นสน 70,000 ต้น
เหลืออยู่แค่ต้นเดียว
มันก็คงตายไปแล้วเหมือนกัน
มีชีวิตรอดมาได้สักพัก
แต่สุดท้ายก็เหี่ยวเฉาตายไป
คนแถวนี้แค่เก็บรักษาไว้
ขอโทษนะ ผมพูดอย่างกับตัวเองเป็นไกด์ ทั้งๆ ที่คุณอยู่ที่นี่แท้ๆ
ฉันก็เพิ่งได้มาเห็นเหมือนกัน
จริงเหรอ
ผมถูกคลื่นซัดลงไปอยู่ใต้น้ํา
แต่
ผมก็ขึ้นมาพ้นผิวน้ําได้
เหมือนเป็นปาฏิหาริย์
ผมไขว่คว้าหาอะไรก็ตามที่คว้าไว้ได้
แล้วก็เห็นลิ้นชักเสื้อผ้า
ลอยมาทางผมพอดี ผมก็เลยปีนขึ้นไป
ผมรอดชีวิตมาได้
แต่ผมเห็นผู้คนถูกน้ําซัดหายไปต่อหน้าต่อตา
จนป่านนี้ผมก็ยังเห็นพวกเขาทุกคืน
เป็นอะไรรึเปล่า
- ขอโทษนะ - ไม่ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ
สําหรับผม ที่นี่เป็นแค่พิพิธภัณฑ์ แต่คุณคือคนที่ผ่านเหตุการณ์ทุกอย่างมา
ไปกันเถอะ
นี่ที่อยู่ที่เขาให้มาเหรอ
น่าจะใช่แหละเนอะ
เอาละ
งั้นเดี๋ยวฉันรอคุณอยู่ตรงนี้นะ
ทําไมเหรอ
ไปกันเถอะ ไม่มีใครอยู่
อาจจะออกไปข้างนอกรึเปล่า
ไปกันเถอะน่า
ทําไมล่ะ รอก่อนก็ได้นี่
ไปกันเถอะ
นี่
เร็น
อุตส่าห์มาถึงนี่แล้วนะ
ทําไมถึงไม่รอหน่อย
อีกนิดก็จะได้เจอคนที่ตามหาอยู่แท้ๆ
แทนที่จะรีบไปเจอ กลับเลิกล้มซะดื้อๆ
ไปถึงบ้านแม่คุณได้ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ํา
แล้วคุณก็ออกมาเลย
ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ
ผมไม่อยากใส่ชุดนี้ตอนถ่ายคลิปเจอแม่ครั้งแรก
ถ้าเกิดไวรัลขึ้นมา มันจะแก้ไม่ได้
ยังจะมาพูดตลกอยู่อีกเหรอ
จอดรถเดี๋ยวนี้
- หา - จอดรถ
คุณอยากรู้เหตุผลใช่ไหม
ระหว่างทางที่ขับรถมา ผมรู้สึกบีบรัดแน่นในอกเข้าไปทุกที
แต่พอไม่มีคนมาเปิดประตู ผมก็รู้สึกสงบลง
ผมถึงรู้ว่าผมทําไม่ได้
ผมไม่อยากทํา
เร็น รู้ไหมว่าทําไมฉันถึงช่วยคุณตามหาแม่
เพราะฉันไม่อยากให้คุณเป็นแบบฉัน
คุณยังสามารถรู้ตอนจบได้ คุณยังสามารถเจอแม่ได้
และถ้าฉันมีโอกาสที่จะได้จบ เรื่องราวที่ค้างในใจเหมือนคุณ
ฉันจะไม่ปล่อยให้มันเสียไปเลย
เร็น คุณโชคดีมากนะ
คุณไม่รู้ตัวเลยเหรอ
คุณว่าผมโชคดีเหรอ
ผมต้องเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่ทิ้งผมกับพ่อไป
ทุกคําถามที่ผมพยายามไม่คิดถึงมาตลอดชีวิต
กลับมาดังก้องในหัวผมอีกครั้ง
คุณก็เลยจะไม่เผชิญหน้ากับแม่คุณ เหมือนที่ผ่านๆ มาน่ะเหรอ
ทําไม เพราะคุณไม่อยากเป็นเหมือนพ่อคุณเหรอ
ที่เฝ้ารอและทําทุกสิ่งทุกอย่างไปเพื่ออะไรก็ไม่รู้
จะเป็นแบบนี้ไปถึงไหนล่ะ เร็น
เมื่อไหร่คุณจะยอมรับซะที
อย่าพูดเหมือนคุณรู้จักผม คุณไม่รู้จักผมเลยสักนิด
ใช่
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันมาที่นี่ทําไม
จะทํายังไงล่ะเนี่ย
มีอะไรเหรอ
จู่ๆ ก็เป็นแบบนี้
ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ทําไมถึงเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้
แต่ที่แย่กว่านั้นคือ
เอโกะไปแล้ว เขาไม่กลับมาอีกเลย
เหลือแค่ฉันกับไคโตะพยายามซ่อมบ้านอยู่เนี่ย
ไคโตะจะซ่อมเป็นรึเปล่าก็ไม่รู้
เดี๋ยวนะ
มายูมิ
ฉันไปริคุเซนทาคาตะมา
แล้ว...
ที่นั่นมีพิพิธภัณฑ์
เพื่อรําลึกถึงสึนามิ
มีต้นไม้ต้นเดียวที่รอดมาได้
ที่คนเก็บรักษาเอาไว้ เพื่อรําลึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ทําไมฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยล่ะ มายูมิ
ทําไมฉันเพิ่งได้เห็นและได้ยินเรื่องนี้
และเมื่อเช้า
เหมือนฉันไปอยู่อีกโลกหนึ่งเลย
เหมือนมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นที่ฉันไม่รู้มาก่อน
เหมือนทุกคนก้าวต่อไปแล้ว แต่ฉันยังติดอยู่ที่นี่
ไคโตะ
ระวังหน่อย
ไคโตะ ซ่อมได้ไหม
เดี๋ยวค่อยไปดูส้วมกันต่อนะ
เร็น ฉันขอโทษนะที่พูดแบบนั้นไป
ฉันไม่น่าพูดแบบนั้นเลย เราเพิ่งรู้จักกันแท้ๆ
ฮันนาห์ คุณพูดถูกแล้วละ
คุณพูดถูกทุกเรื่องเลย
แฟนคนสุดท้ายของผมคบกันได้สามปี
จนถึงจุดที่เธอคิดว่าจะแต่งงานกัน
แต่พอผมจับความรู้สึกนั้นได้ ผมก็เลิกกับเธอ
บอกว่าผมแต่งงานกับเธอไม่ได้หรอก เพราะเราแตกต่างกันเกินไป
เราทะเลาะกันตลอด
แต่พอได้ยินคุณพูด ผมก็รู้เลยว่าคุณพูดถูก
ผมกลัวที่จะลงหลักปักฐานกับใคร เพราะ...
ผมกลัวที่จะเป็นเหมือนพ่อ
ฟังดูไม่เป็นผู้ใหญ่เลยเนอะ
ถ้าเทียบกับความสัมพันธ์ของคุณกับเอมิล
ฉันหวังว่าคุณจะหาแม่เจอนะ
ฮันนาห์
ขอโทษนะ ผมพูดอะไรผิดไปรึเปล่า
เร็น หยุดซะทีได้ไหม
เลิกพูดเหมือนกับว่าฉันเป็นผู้ใหญ่ หรือเป็นคนดีอะไรมากมาย
คุณยังมาบอกว่าฉันไม่ควรรู้สึกผิด ที่ตัวเองมีชีวิตรอดแต่เอมิลต้องตายไป
ทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้นเลย
ตอนที่ฉันต้องหาเงินส่งน้องๆ เรียนหนังสือ
เอมิลก็ไม่ว่าอะไร
เขารอฉัน
พอถึงปี 2011
น้องๆ เรียนจบหมดแล้ว
ฉันก็พร้อมที่จะแต่งงาน
เขาถึงได้มาที่นี่
เพื่อเซอร์ไพรส์ฉัน
ผมรอวันนี้มานานเหลือเกิน
ที่คุณจะเป็นของผมเพียงคนเดียว
เราอยู่ด้วยกันได้แล้วนะ ฮันนาห์
เราเริ่มสร้างครอบครัวกันได้แล้ว
แล้วงานฉันที่นี่ล่ะ เอมิล
น้องคนสุดท้องของคุณเรียนจบแล้ว
เดี๋ยวผมหาเลี้ยงครอบครัวเราที่สิงคโปร์เอง
คิดถึงลูกในอนาคตของเราสิ
นั่นคือแผนที่พวกเราวางไว้จริงๆ
แต่พอฉันได้ยินเอมิลพูด
ถึงแผนที่เขาวางไว้ให้เราสองคน
ฉันรู้ว่าฉันทําไม่ได้
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา
ฉันต้องรับผิดชอบเลี้ยงดูน้องๆ มาตลอด
ทั้งครอบครัวฉันและทุกคนเลย
ฉันไม่เคยใช้ชีวิตเพื่อตัวเองเลยสักครั้ง
แต่นี่คือครั้งแรกที่ฉันต้องการอะไรเพื่อตัวเอง
ฉันรักการสอนหนังสือในญี่ปุ่นมาก
ฉันถึงต้องการเวลามากกว่านี้
อยากให้เขารอก่อน
- แต่เขาอยากให้ฉันตอบตกลงทันที - เอมิล
เอมิล!
แต่ฉันทําไม่ได้
วันที่เกิดสึนามิ
เอมิลมาเจอฉัน
เป็นครั้งสุดท้าย
ฉันอยากให้เขาเข้าใจ
ว่าถึงแม้ฉันจะปฏิเสธคําขอแต่งงานของเขา
แต่ฉันไม่ได้อยากให้เขาออกไปจากชีวิตฉัน
ฉันยังอยากให้เขาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตฉัน
เพราะเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด
จริงๆ เขาควรจะต้องกลับไปแล้ว
แต่ฉันขอให้เขาอยู่ต่อ
ฉันอ้อนวอนเขาว่าอย่าเพิ่งไปเลย
เอมิล!
เป็นความผิดของฉันเอง
เอมิลต้องตายเพราะฉัน
เขาตายไปพร้อมความรู้สึกโกรธและเจ็บปวด เพราะความเห็นแก่ตัวของฉัน
ฉันเลยหยุดตามหาเขาไม่ได้
เพราะฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะหยุด
เอาละ
พูดว่า "ขอบคุณที่มาด้วย" ยังไงเหรอ
ขอบคุณที่มาด้วยกันนะ
ยินดีค่ะ
ยอมแพ้แล้วครับ ครู
คุณน่าจะมาช่วยฉันสอนภาษาอังกฤษนะ
นักเรียนชอบอายเวลาพูดผิด
แต่ฉันก็บอกว่าพอเริ่มเรียนภาษาใหม่ มันก็ต้องมีพูดผิดกันได้เป็นธรรมดา
นั่นสิ
คุณน่าจะหัวเราะให้มากกว่านี้นะ
เหมาะกับคุณดี
ขอบคุณนะ
รู้ไหม
ฉันกลัวที่จะเปิดใจให้คนอื่น หลังจากเรื่องราวที่เกิดขึ้น
กับเอมิลและฉัน
ฉันไม่อยากให้ใครมาโทษฉัน
เหมือนกับที่ฉันโทษตัวเอง
แต่ตอนนี้ฉันบอกคุณได้แล้ว
ฉันก็เลยโล่งใจ
ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว
คุณขอบคุณผมทําไม ผมยังไม่ได้ทําอะไรเลย
เพราะคุณอยู่ตรงนี้
และรับฟังฉัน
มันมีความหมายมากเลย
ขอโทษ ขอโทษนะ
เร็น ชีวิตฉันยังมีอะไรต้องแก้ไขอีกเยอะ
ผมเข้าใจ ผมไม่น่า...
ผมไม่น่าทําแบบนั้นเลย
เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม
ฮัลโหล เอมิล
ขอโทษนะที่เพิ่งโทรมาป่านนี้
หัวใจฉันแตกสลาย
ฉันมันขี้ขลาด
ครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน
คุณโกรธฉันมาก
คุณบอกว่าไม่อยากเจอหน้าฉันอีก
ฉันตามหาคุณมาตลอด เอมิล
ฉันทําแบบนั้นเพื่อที่ว่า
ตอนที่ฉันหาคุณเจอ
คุณจะยกโทษให้ฉันได้
เอมิล ฉันรู้สึกว่า ฉันแบกรับเรื่องนี้มานานเหลือเกิน
เหมือนมีภูเขาอยู่ในอก
ฉันว่าฉันพร้อมจะปล่อยวางแล้ว
ฉันอยากลองใช้ชีวิตอีกครั้ง
และฉันพร้อมที่จะพบเจอโอกาสใหม่ๆ
แต่ฉันทําแบบนั้นไม่ได้ใช่ไหม
ฉันสามารถโอบกอดความรู้สึกใหม่ได้ไหม
หรือมันจะทําให้คุณยกโทษให้ฉันได้ยากขึ้นกว่าเดิม
เร็น ลูก
ดื่มชาสักหน่อยสิ
ก่อนพ่อตาย
เขาสั่งให้ผมเอานี่มาให้แม่
ผมถึงได้ตามหาแม่
พ่อรอแม่อยู่จนวันสุดท้าย
แม่ไม่ได้ขอให้พ่อเขารอซะหน่อย
แต่พ่อก็รออยู่ดี
งั้นผมไปก่อนนะ
แม่พยายามติดต่อหาลูกอยู่หลายครั้งนะ
แต่ชีวิตแม่มันยุ่งเหยิงไปหมด
ผมก็ไม่เคยคิดจะมาตามหาแม่
เพราะผมคิดว่า
ผมไม่อยากเจอแม่
หรือไม่ก็...
เพราะผมคงไม่เชื่อทุกคําพูดที่ออกมาจากปากแม่
แต่ผมคิดผิด
เพราะความจริงก็คือ
การได้มาเจอแม่ ทําให้ผมรู้ว่าเราสองคนเหมือนกันขนาดไหน
พ่อน่ะ
ทุ่มเทความรักให้แม่หมดทั้งใจที่มี
ถึงจะเจ็บปวดก็ยังกล้ํากลืนฝืนทน
แต่แม่กลับหนีไป
ในทุกความสัมพันธ์ คงมีคนอยู่แค่สองประเภท
พ่อกับผมไม่เหมือนกัน แปลว่าผมคงเหมือนแม่มากกว่า
คนที่ไม่สามารถรักใครได้
กับคนที่เอาแต่รอใครสักคนเหมือนที่พ่อรอแม่
แต่ตอนนี้ผมไม่มีความคิดแบบนั้นเลย
ผมอาจคิดผิดก็ได้
ตลกดีนะ ผมคิดได้ตอนที่ออกตามหาแม่นี่แหละ
ลูกพูดถูก
ไม่ว่าแม่จะพูดให้ลูกเข้าใจ การกระทําของแม่สักแค่ไหน
คงไม่มีคําอธิบายใดๆ ที่จะมากพอ
ดีแล้วละที่ลูกหาแม่เจอ
ทีแรกผมไปหาที่โอทสึจิ
มีผู้หญิงฟิลิปปินส์ช่วยผม
เธอเป็นครู
ครูเหรอ
แม่ก็รู้จักคนฟิลิปปินส์ที่นั่นนะ
เธอตายไปตอนเกิดสึนามิ
เป็นครูของลูกสาวแม่เอง
ชื่อฮันนาห์
ฮันนาห์ ซาร์เมียนโต
เข้าใจผิดแล้วละ
ไม่
แม่ไม่ได้เข้าใจผิดหรอก
- ดูสิ - เข้าใจผิดแล้ว
จริงๆ นะ ลูก ดูนี่สิ
เธอกับคู่หมั้นเป็นเหยื่อสึนามิ
ผู้ชายรอดมาได้ แต่เธอไม่รอด
น่าเศร้ามากเลย
เธอกับผู้หญิงฟิลิปปินส์อีกคนตาย
อีกคนเป็นเจ้าของร้านอาหารในโอทสึจิ
บ้าเอ๊ย ฉันไม่รู้จะทํายังไงแล้วนะเนี่ย
ฮันนาห์
มายูมิ
ดูสิ
ทํายังไงดีล่ะ
ดูสิ เรียกไคโตะมาเร็ว
เร็วเข้า
ไคโตะ
ออกมาช่วยพวกเราในห้องน้ําหน่อยได้ไหมคะ
ไคโตะ
มายูมิ
มายูมิ!
มาเร็ว!
มายูมิ
เอมิลไง
เขาอาจจะทําให้เกิดเรื่องพวกนี้ก็ได้
ฉันเพิ่งไปโทรหาเขามา
บอกว่าฉันพร้อมจะก้าวต่อไปแล้ว
แต่ถ้าเขาไม่อยากให้ฉันก้าวต่อไปล่ะ มายูมิ
ไม่จริงหรอก
เอมิลทําแบบนั้นกับเธอไม่ได้ เธอก็รู้
เร็น
เมื่อคืนฉันใช้โทรศ้พท์สายลมโทรหาเอมิล
เกิดอะไรขึ้นเหรอ
มันเกิดขึ้นเร็วมาก
น้ําทะลักออกมาจากห้องน้ํา
เหมือนตอนสึนามิเลย
ทั้งผนังกับพื้นร้าวหมดเลย
คุณไม่เชื่อฉันเหรอ
มายูมิก็อยู่ด้วย มายูมิก็เห็นหมดเลย
เร็น ฉันรู้สึกว่าฉันใกล้จะหาเอมิลเจอแล้ว
นี่คือที่สุดท้ายที่ฉันคุยกับเขา
ฮันนาห์ คุณขึ้นมาจากน้ําได้ยังไง
- ไม่รู้สิ - คุณบอกว่าคุณถูกคลื่นซัด
คุณบอกว่าพอรู้ตัวอีกที คุณก็อยู่ใต้น้ํา
จนกระทั่งคุณหายใจได้
แล้วคุณขึ้นมาจากน้ําได้ยังไง
ก็บอกว่าจําไม่ได้ไง
ทําไม
ไม่รู้
ฉันบอกแล้วนี่ว่าฉันจําตอนที่ฉันลงไปอยู่ใต้น้ําได้
แล้วฉันก็ไปตามหาเอมิลตามศูนย์อพยพ
ฮันนาห์
ขอร้องละ หยุดพูดแบบนี้ซะทีได้ไหม
ทําไมคุณถึงไม่เชื่อฉัน
ฮันนาห์ เอมิลไม่ได้ตายหรอกนะ
ผมคุยกับเขามาแล้ว
เขาก็ถูกคลื่นซัดไปเหมือนคุณ
แต่เขาคว้าอะไรไว้ได้
ถึงได้รอดตายและถูกนําตัวส่งโรงพยาบาล
เขาพยายามตามหาคุณ
เขาจะตามหาฉันทําไม
ฉันก็อยู่นี่ไง
ผมทําตามที่คุณบอก
ผมไปหาแม่
ผมถึงได้รู้ความจริง
ขอบคุณอีกครั้งนะครับ
ขึ้นมา
ผี
ขอโทษนะครับ ผมไม่เข้าใจที่คุณพูด
ผี!
โอเคๆ
เวลาไม่เคยนานพอ ที่จะลืมโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ขนาดนี้
ไม่มีคนอยู่
แต่เราทุกคนต้องก้าวต่อไป
ชีวิตไม่เคยให้เรามีทางเลือกในเรื่องนั้น
บางคนก็ก้าวต่อไปได้ดีกว่า
คนอื่นๆ
ฮันนาห์ คุณตายไปแล้ว
ไม่จริง
ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ
ฉันขึ้นมาจากน้ําได้
แล้วฉันไปตามหาเอมิลตามศูนย์อพยพ
คุณพูดเรื่องอะไรเนี่ย
เขาพยายามช่วยคุณ แต่เขาหาคุณไม่เจอ
ฮันนาห์
- ขอโทษนะครับ - มีอะไรคะ
(เสบียงที่ได้รับในวันนี้ ข้าว น้ํา รายชื่อคนอยู่ที่นี่)
คุณยังอยู่ในรายชื่อผู้สูญหาย
มายูมิก็ตายแล้วเหมือนกัน
ผมไปดูหลุมฝังศพเธอมาแล้ว
ศพเธอฝังอยู่ที่นี่แหละ
ร้านอาหารก็ยังอยู่เลยไม่ใช่เหรอ
คุณก็เห็นนี่
คุณเห็นร้านอาหารแล้วยังเคยเข้าไปด้วยนะ เร็น
คุณไม่สงสัยเลยเหรอ
ผมจะเห็นร้านเฉพาะตอนที่เราอยู่ด้วยกัน
เพราะที่ตรงนั้นมันไม่มีอะไรเลย ฮันนาห์
ไม่เหลือซากอะไรเลย
อีกอย่าง
ตอนที่คุณไปทํางาน ตอนที่คุณสอนหนังสือ
คุณเคยจําได้บ้างไหม
นาฬิกาของคุณ
หยุดอยู่ที่ 15:20 น.
นั่นคือเวลาที่สึนามิขึ้นฝั่ง
แต่ทําไมเราถึงยืนอยู่ตรงนี้
ทําไมคุณถึงคุยกับฉันได้ล่ะ
ทําไม... ทําไมคุณถึงเห็นฉันล่ะ
- ผมก็ไม่รู้ - เพราะคุณเข้าใจผิดไง
ฉันยังไม่ตาย
ฉันยังมีชิวิตอยู่
(ทาคาโมโตะ มายูมิ มรณะ: 11 มีนาคม 2011)
มายูมิ
เป็นอะไรรึเปล่าคะ
ไม่เป็นไรนะคะ
นี่มันก็นานมากแล้วนะคะ
ไม่เป็นไรนะครับ ใจเย็นก่อนนะครับ
- ไม่เป็นไรนะครับ - นี่
- ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ - น้ําเหรอ
คุณรู้อยู่แล้ว
คุณรู้แต่คุณไม่บอกผม
ถ้าบอกตอนนั้นแล้วจะเชื่อเหรอ
คนญี่ปุ่นมีความเชื่อว่า
โลกของคนเป็น
กับโลกของวิญญาณไม่ได้แยกจากกันซะทีเดียว
เรื่องนี้กระจ่างชัดหลังเหตุการณ์สึนามิ
ผู้รอดชีวิตบางคนเห็นวิญญาณของผู้ที่ตายไป
อาตมาเชื่อว่า
บางคนมีจิตที่เชื่อมโยง กับโลกของวิญญาณมากกว่าคนอื่น
อย่างเช่นคุณ
อาตมาพยายามช่วยฮันนาห์
พยายามบอกความจริงกับเธอ
แต่เธอยังไม่พร้อมจะรับฟัง
อาตมาแปลกใจมากที่คุณเห็นเธอ
เพราะไม่มีใครเคยเห็นเธอ นอกจากอาตมา
อาตมาเลยรู้ว่าคุณนี่แหละ
ที่จะช่วยให้เธอได้พบความสงบและก้าวต่อไปซะที
ที่ทั้งสองคนได้มาเจอกัน
อาจเป็นเพราะคุณคือสิ่งที่เธอต้องการ
และเธอคือคนที่คุณต้องการ
จะได้ยินจริงๆ ไหมนะ
ฮันนาห์
เขาบอกว่าคุณจะได้ยิน
เร็นโทรมาหาผม
บอกว่าคุณกําลังตามหาผมอยู่
ในวันนั้น
ตอนที่คลื่นซัดลงไปใต้น้ํา
ผมพยายามจับมือคุณ
ผมพยายามช่วยชีวิตคุณ
ผมหวังว่าคุณจะรู้
ว่าหลังจากนั้น ผมพยายามตามหาคุณ
ฮันนาห์
ผมตามหาคุณอยู่นานมาก
ก่อนที่จะยอมถอดใจ
ฮันนาห์
ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจนะ
ว่าหลังจากวันนั้น มันก็ผ่านมาหลายเดือน หลายปีแล้ว ผมเลย...
ตอนนี้ผมมีครอบครัวแล้วนะ
ครอบครัวที่ผมรักมาก
แต่ก็ยังมีบางวัน
ที่ผมยังคงคิดถึงคุณ
ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน
ผมหวังว่าคุณจะมีความสุขนะ
คุณจะอยู่ในใจผมเสมอ
ลาก่อนนะ ฮันนาห์
ถ้าคุณเจอเธออีก
อย่าให้เธออยู่
ปล่อยเธอไปนะ เร็น
ผมเพิ่งได้เจอเธอ
แต่จะให้ผมปล่อยเธอไปแล้วเหรอครับ
การปล่อยมือเป็นสิ่งที่ยาก
แต่คุณต้องปล่อยให้เธอได้พบความสงบ
ผมไปหายามาโตะมา
รู้งี้ฉันน่าจะไปหลอกพระซะให้เข็ด
เขาบอกว่าตอนนั้นคุณยังไม่พร้อมที่จะรู้ความจริง
ไม่น่าเชื่อเลยเนอะ
คนเรามักจะเห็นสิ่งที่เราอยากเห็น
คนที่เคยอยู่กับพวกฉันคงโชคดีแล้ว
ที่ได้รู้ความจริงเร็ว
ตอนนั้นฉันคงไม่อยากเชื่อ
ฉันถึงได้เห็นแต่สิ่งที่ฉันอยากเชื่อ
เอมิล
เขาโทรมาหาฉันด้วยนะ
ใช้โทรศัพท์สายลมโทรมา
แล้วฉันก็ได้ยินเขา
เชื่อไหมว่ามันใช้ได้จริงๆ
อย่าลืมไปบอกทุกคนด้วยนะ
ฝากไปบอกเอมิลหน่อยได้ไหมว่า ฉันยินดีมากๆ ที่เขามีครอบครัวแล้ว
ความฝันของเขาได้เป็นจริงซะที
นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการเพื่อเขา
เดี๋ยวผมบอกให้นะ
เร็น คุณเสียใจไหมที่ได้มาเจอฉัน
ยามาโตะบอกว่า
ผมได้เจอคุณ
เพราะคุณต้องการผม
และผมก็ต้องการคุณ
ผมไปที่โรงเรียนคุณมา
ได้ไปเจอเพื่อนๆ ครูของคุณ
ผมเห็นรูปคุณที่นั่นด้วย
คุณเป็นคนที่ยิ้มอยู่เสมอเลยนะ ฮันนาห์
คุณไม่ควรเสียใจเลย เพราะผมรู้ว่าคุณได้ใช้ชีวิตที่มีความสุขแล้ว
ไปหาคนอื่นๆ เถอะนะ
ผมรู้ว่า
ผมจะมีความสุข ไม่ว่าคุณจะไปอยู่ที่ไหน
เร็น ขอบคุณมากเลยนะ
เพราะคุณ ฉันเลยรู้สึกเหมือนมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง
ขอบคุณเหมือนกันนะ
เพราะคุณทําให้ผมเข้าใจว่าความรักที่แท้จริง
คือการปล่อยคนที่รักให้เป็นอิสระ
พักผ่อนเถอะนะ
เร็น ฉันหวังว่า คุณจะได้เรียนรู้จากเรื่องราวของฉันนะ
ใช้ชีวิตและมีความรัก
สักวันหนึ่ง
คนที่ใช่ก็จะเดินเข้ามาในชีวิตคุณ
เพราะฉันรู้ว่าคุณมีความรักมากมายอยู่ในหัวใจ
(หกเดือนต่อมา)
เป็นไงบ้าง
คือผม...
พอผมกลับไปมะนิลา
แม่ก็โทรมาขอให้ผมย้ายมาอยู่ญี่ปุ่น
ผมถึงได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง
ผมรู้ว่าคุณอยู่ในที่ที่สุขสงบแล้ว
ผมไม่น่าโทรหาคุณเลย ผมอาจจะรบกวนคุณก็ได้
ผมแค่คิดถึงคุณ
มีเรื่องที่ผมยังไม่ได้บอกคุณ
คุณเคยถามว่าผมมีคนที่ อยากรอจนหมดลมหายใจสุดท้ายไหม
ผมบอกคุณว่าไม่มี
แต่จริงๆ ก็คือคุณนั่นแหละ ฮันนาห์
ถ้าเรามีโอกาสอีกครั้ง ผมรู้เลยว่าต้องเป็นคุณ
ขอให้สายลมพัดพา ความรักทั้งหมดของผมไปหาคุณนะ
ถ้าคุณโทรหาผมได้ก็คงดีเนอะ
(เสียงกระซิบในสายลม)
คําบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ําทิพย์