Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Hidup saya bermula dengan jenaka.
Mereka kata ayah saya kapten kapal.
Tapi dia lemas.
Sangat sedih, bukan?
Kalau ayah saya lemas di laut,
mak saya lemas dalam air mata.
Itu cuma gambar!
Lui ingat itu mainan.
Cukup! Mari kita makan!
Dua orang satu kubur?
Itu takdir saya.
Saya ditinggalkan kerana cinta yang mengarut.
Tapi saya tak sedih.
Saya berterima kasih.
Mereka beri semua yang saya perlukan untuk berjaya.
Mereka adalah kisah pengajaran saya.
Saya takkan hidup seperti mereka.
Saya takkan jadi seperti mereka.
Selamat pagi, Filipina.
Inilah berita tergempar hari ini.
Kes percubaan merogol di lawatan syarikat sedang tular.
Suspek dikatakan anak salah seorang pemilik syarikat.
Mangsa ialah pelatih yang identitinya tidak didedahkan.
Perogol harus dikembiri.
Kami masih menunggu berita terkini kes percubaan merogol.
Netizen membuat spekulasi
tentang identiti suspek.
Daripada pencuri tanah kepada perogol.
Itulah yang aktivis panggil syarikat
yang ditubuhkan oleh jutawan, En. Lorenzo Fernando Madas.
- Puan! - Peguam!
- Boleh beritahu kami tentang kes itu? - Puan!
Tapi seperti yang saya beritahu fiskal tadi...
kami tak mahu wang mereka.
Saya mahu dia masuk penjara!
Betul, dia patut dihukum.
Syarikat Pembinaan MDZ ialah kumpulan hartanah terbesar di Filipina.
Mudah untuk En. Madas IV meninggalkan negara jika dia mahu.
Beri masa tiga tahun
dan orang Filipina akan lupakan isu ini.
Tapi bagaimana dengan anak awak?
Dia akan tinggal di Filipina.
Masa depan anak awak masih jauh, puan.
Bayangkan, selepas isu ini tular, semua orang akan tahu tentang anak awak.
Semua rahsia akan terbongkar. Orang akan korek rahsia awak.
Ia mencemarkan reputasinya.
Hal ini akan diketahui di sekolah, di gereja, di masa depannya,
kerjayanya, di media sosial. Di mana-mana saja.
Semua orang akan kenal dia
sebagai gadis itu.
"Gadis... yang dirogol."
Biasanya ibu mahu pendidikan membentuk masa depan anak-anak.
Awak nak skandal ini yang bentuk?
Kami takkan terima penyelesaian!
Puan,
banyak mana pun ikan yang awak siang di Malabon,
awak takkan dapat beri keluarga awak wang sebanyak ini.
Maruah awak lebih penting daripada masa depan keluarga awak?
Awak seorang wanita.
Kenapa awak begitu kejam kepada wanita lain?
Gandakan tawaran awak.
Anak!
Kami terima penyelesaian.
Akhirnya, seorang lagi wanita bijak dalam bilik ini selain saya.
Setuju. Mari bincang butirannya.
Awak memang hebat, peguam.
Saya nak jadi macam awak apabila saya dewasa.
Kalau awak jadi dewasa.
Peguam Maria Luisa Manuel.
Awak senyum.
Saya dah agak.
Awak uruskan kes bayi nepo.
Nampaknya awak dapat apa yang awak mahu.
Awak buat saya rasa bersalah.
Kalau awak tak sibuk dengan PAO, tahniah.
Tapi tak semua orang bertuah macam awak.
Sekurang-kurangnya saya bukan peguam bela untuk MDZ.
Awak dapat duit pembayar cukai.
Saya dapat bayaran retainer dari MDZ.
Itulah sifat kapitalisme.
Saya berjuang untuk
orang yang ditindas.
Persoalannya, adakah awak menang?
Aya, awak sangat dramatik.
Itulah yang membezakan orang berkuasa dengan orang miskin.
Menyedihkan.
Sepupu, bagaimana janji temu buta awak?
Dia puaskan awak?
Buang masa saja.
Dia lebih muda daripada saya, gajinya kurang
dan dia ada anak.
Sepupu, semua lelaki saya kenal gaji kurang daripada awak.
Boleh kita bincang hal penting lain kecuali ini?
Sepupu,
awak dah 39 tahun.
Tak lama lagi awak dapat diskaun warga emas!
Rendahkan sikit standard awak
supaya awak boleh cari lelaki untuk peluk awak sampai mati.
Giliran saya.
Helo?
Ya, tuan.
Terima kasih kerana selesaikan masalah anak saya yang bodoh.
Saya buat kerja saya, Tuan M.
Terima kasih kerana membantu pemindahan saya ke AS.
Awak layak dapat.
Tuan,
saya teruja dengan rancangan sepuluh tahun awak.
Mujur penempatan semula penduduk Bliss sedang dijalankan.
Tak cukup pantas.
Kalau saya mati esok,
boleh saya harapkan anak-anak bodoh saya
laksanakan visi saya untuk daerah perniagaan ini?
Saya mahu pecah tanah dalam dua tahun.
Saya tak mahu tunggu lima tahun lagi.
Bersihkan kawasan Bliss.
Saya tahu awak boleh.
Okey, tuan. Mari bincang butirannya.
Saya rasa ini okey.
Ayuh, puan dah turun.
Akhirnya, rancangan saya berjaya.
Tahun depan, saya tak dapat melawat kamu lagi.
Apabila saya di AS, saya cuma balik setiap lima tahun.
- Marcus. - Ya, puan?
Suruh En. Kim keluarkan
bajet penempatan semula penduduk Bliss.
Bayaran?
Ya, bayaran.
Supaya mereka tak tandatangan kempen tandatangan itu.
Baik, puan.
Bagus.
Aduhai.
Sangat gelap di sini.
Tiada lampu jalan pun.
Aduhai, gelap betul.
Kucing!
- Tak mungkin! - Tunggu, puan.
- Tidak! - Bertenang.
- Tak mungkin! - Okey, tunggu.
Tarik nafas, hembus nafas.
- Cik, hai. - Ya?
Tempat apa ini?
Nombor apa ini?
Saya buang, ia kembali.
Saya buang lagi, ia kembali. Berulang kali.
- Apa yang berlaku? - Okey, bertenang.
Siapa nama?
Peguam Maria Luisa Manuel.
- Tarikh lahir? - 24 Oktober 1987.
- Apa? - Puan, tunggu.
Apa? Cik? Tunggu.
Maaf!
Kenapa kita baru tahu ada kesilapan
selepas klien dah berada di syurga?
Mary Jane Alcantara masih ada sebulan untuk hidup!
Saya periksa dua kali, tuan.
Kita tak boleh asyik buat silap!
Awak fikir ini apa?
Pejabat kerajaan yang korup?
Tuan! Kecemasan!
Ada kekeliruan nama.
Nama mereka sama.
Seorang wanita tua yang sakit, tapi hidup bahagia.
Dikelilingi orang yang menyayanginya.
Seorang lagi gila kerja.
Nah, ketua.
Dia masih hidup!
Wanita muda itu sepatutnya mati pada tahun 2062.
Berapa lama sebelum kita boleh tukar roh lagi?
Lebih kurang seminggu, tuan.
Bagaimana dengan Pn. Alcantara?
Dia sudah naik ke syurga,
tapi dia masih ada satu bulan lagi di dunia.
Itulah masalahnya, tuan.
Satu bulan itu sia-sia.
Dia boleh cipta kenangan baharu dengan orang tersayang.
Sila duduk, Puan Lui Manuel.
Di mana saya patut duduk?
Ya, sila duduk.
Awak kini berada di Pusat Persimpangan Akhirat.
Semua roh lalu di sini
sebelum mereka naik ke syurga.
Tunggu, siapa yang mati?
Awak, puan.
Apa awak kata? Awak kata saya?
Saya?
Awak berdua sangat kelakar.
Awak sangat kelakar!
Kelakarnya!
Takkan saya mati?
Mustahil untuk saya mati.
BMI saya bagus. Bukan nak berlagak, tapi saya buat Hyrox.
Solo. Profesional. Sub-satu. Ya.
Bagaimana saya boleh mati? Bagaimana?
Beritahu saya.
Saya tak boleh mati.
Bagaimana?
Tunggu.
Takkan sebab kemalangan tadi?
Cik Manuel.
Tidak. Tolonglah.
Saya ada banyak tugasan.
Saya tak boleh mati.
- Saya ada banyak tugasan. - Bertenang.
Duduk dulu.
Saya faham.
Pasti sedih apabila sedar awak dah mati.
Terutamanya sebab awak masih muda.
Sebab itu kami ada cadangan.
Kami ada program khas
untuk roh yang tak boleh terima kematian mereka.
Kami boleh hantar awak kembali ke dunia makhluk hidup.
Adakah saya layak?
Ya, awak layak.
Terima kasih banyak.
Tapi sebelum itu, awak perlu bekerjasama dengan kami.
Okey, setuju.
Mari bincang butirannya.
Awak perlu jalani kehidupan orang lain.
Ada satu roh yang naik ke syurga sebulan awal.
Awak perlu gantikan dia
dan jalani kehidupan yang dia ada.
Selepas awak selesai dan kembali ke sini,
kami boleh hantar awak kembali ke kehidupan asal awak.
Tapi rupa saya?
Kami akan uruskannya.
Tapi?
Saya rasa ada "tapi." Tapi apa?
Ada peraturan.
Awak tak boleh tolak kehidupan dia.
Awak tak boleh buat apa-apa yang berkaitan dengan kehidupan lama awak.
Saya tak boleh siapkan tugasan saya?
Tak boleh jalani dua kehidupan.
Kalau awak tak suka, awak boleh pergi ke syurga terus.
Kita ada penerbangan menuju ke syurga, bukan?
- Ya. - Tunggu.
Tidak!
- Awak pasti? - Tidak.
Tidak.
Baiklah.
Ini peluang pesaing saya untuk mengejar kerjaya saya.
Setuju.
Saya ambil cermin mata awak dulu.
Kita boleh bergerak ke depan.
Teruskan. Tak apa.
Baiklah, perlahan-lahan.
Kemudian, sila letak tangan pada skrin.
Teruskan.
Okey.
Itu saja?
Okey.
Saya miskin.
Saya boleh terima.
Sebulan. Baiklah.
Mod berlakon.
Apa... ada pencuri seluar dalam?
Apa awak buat di bilik saya? Awak menceroboh!
Saya akan saman awak!
Menceroboh? Dia pecah masuk?
Biar betul! Kalau saya dapat awak, saya sumpah awak akan menyesal!
Semuanya masih ada.
Apa awak buat di bilik saya?
- Bilik awak? - Ya.
Ada muka saya pada seluar dalam.
Apa?
Tengok.
Oh, Tuhan.
Hei! Bukan sekarang.
Saya akan lewat.
Saya tahu. Awak meniru sesuatu yang awak tonton semalam, bukan?
Siapa pelakonnya?
Jangan dekat!
Saya akan baling sesuatu!
Tidak! Bukan itu!
Ini filem baharu? Saya tak sempat tonton apa-apa.
Maaf, saya sangat sibuk.
Saya tahu! Seram klasik!
Kris Aquino! Feng Shui!
Betul?
Saya nak buang air! Ayuh! Dah tengah hari!
Apa itu?
Apa...
Okey, jadi saya miskin dan...
dah berkahwin!
Malapetaka betul.
Mak,
saya akan makan mi setiap hari sehingga mak daftarkan saya ke kelas lakonan.
Kenapa saya nak peduli? Siapa awak?
Tunggu, adakah ini asrama? Kenapa ada ramai orang?
Jadi tak nak guna nama panggilan.
G.
Kalau saya lakonkan tiga dialog, mak daftarkan saya.
Tentu hidup awak sangat sedih, Ginny.
Awak Ginny?
Saya bukan Ginny. Mak Ginny. Itu petunjuknya! Aduhai!
Mak!
Awak anak siapa?
Anak mak!
Elaun saya.
Oh Tuhan, awak anak-anak saya?
Mak, cepat! Saya akan lewat!
Saya juga, mak. Cepat!
Tunggu... tak tahulah.
Cepat!
- Nah. - Jumpa lagi!
Saya akan lewat.
- Ayah! - Hei!
Kamu tidur awal malam tadi?
Mari makan. Mari sarapan.
Mana makanan?
Sarapan?
Awak tak masak?
Maaf, saya tak pandai masak.
Saya terlalu penting untuk masak.
Tapi awak isteri saya.
Ini tahun 2026. Seksisme masih popular?
Mak, apa itu seks?
Begitulah cara ibu bapa awak buat awak...
Mak kamu maksudkan dia rasa ayah seksi.
Sebab dia sangat cintakan ayah.
Baiklah.
Saya dah lewat. Saya makan di kantin saja.
Hai, Jane!
- Hai, Jane! - Jane.
Hai, Jane!
Aduhai!
Helo?
Maafkan saya.
Saya rela jadi penjaga buaya di zoo.
Itu lebih baik.
Helo?
Okey, jadikan saya orang lain...
Pakar bedah! Saya boleh jadi pakar bedah!
Saya rela tengok darah.
Tolonglah!
Kenapa awak buat saya begini?
Kenapa awak beri saya orang ini?
Awak jadikan saya ibu kepada dua anak!
Sampai hati awak!
Mak!
Mak tertinggal ini!
- Itu saya punya? - Ya, mak tertinggal di rumah!
"1990."
Saya baru 36 tahun.
Akhirnya!
Berita baik.
Tapi kenapa muka saya banyak kedut?
Saya tahu!
Mungkin sebab saya seorang ibu!
Ayuh, mak! Saya akan lewat!
Tunggu! Okey!
Selamat pagi, En. Alfie.
Comelnya. Selamat pagi, Justin!
Terima kasih, tuan!
Budak baik! Hei, Jane!
Terima kasih sekali lagi untuk
- bagoong yang awak berikan tempoh hari. - Bagoong?
- Saya? - Ya!
Saya beri awak bagoong?
Ya, untuk saya.
Kenapa?
Awak mak Jaja?
Aduhai!
Awak Jaja?
Mak, kenapa saya Jaja pula? Saya Justin.
Jadi Jaja ialah si pembuat masalah itu.
Baiklah! Saya nak awak tahu
yang saya nampak anak awak dalam monitor CCTV mengoyakkan poster di tangga!
Saya juga nak awak tahu
yang saya keluarkan duit untuk poster itu!
Awak faham?
Kita rapatkah?
"Rapat," maksud awak...
Kadang-kadang
kita ketawa bersama sekali-sekala, tapi kadang-kadang tidak.
Kenapa? Ada masalahkah?
Okey, pertama, awak menceroboh ruang peribadi saya.
Kedua, saya beri awak bagoong juga?
- Kenapa? - Saya boleh bau pada awak!
- Berani awak! - Saya boleh bau nafas busuk awak!
- Apa? - Apa?
- Apa awak cakap? - Saya cakap?
Awak nak cakap?
Beca dah sampai!
Tidak! Ayuh, mak!
Awal sangat untuk ini!
Okey! Tunggu!
- Helo, Justin! - Justin, apa khabar?
Justin memang comel!
Kenapa dengan awak? Kenapa awak bangun lewat lagi?
Saya ada leche flan, ambillah!
Mak, beca dah sampai.
Jumpa lagi, mak!
- Pergilah. Cepat. - Jumpa lagi!
Pegang kuat-kuat! Hati-hati!
Jumpa lagi!
Hei!
Awak nak ke mana?
Hei!
Awak kata nak kerja tepi.
Ayuh! Kami ada kerja untuk awak!
Hore! Terima kasih! Awak sangat comel!
Berat.
- Terima kasih! - Terima kasih!
- Dia pandai berbahasa Tagalog. - Ya!
Dia macam watak dalam drama Korea.
Hei, kenapa dengan awak?
Nah. Mereka beri kita sepuluh buku nota setiap seorang.
Virgie dan yang lain hanya diberi lapan!
Maaf, saya vegan.
Yakah?
Saya dari Cabanatuan.
Yakah?
Saya dari Lucban.
Saya dari Alaminos.
Awak sangat pelik, Jane!
Kenapa dengan dia hari ini?
Okey, berhenti!
Nah, makanlah isaw!
Cepat, atau adik saya akan panggang awak pula.
Tentu awak lapar! Nah, makan isaw!
Tidak!
Saya nak tauhu saja!
Maksud saya tokwa.
Beri kami tauhu satu.
Boleh beri cuka dengan cili lebih?
- Makan. - Penjahat dah beranak?
Sejak awak ada anak,
awak asyik menonton siri TV itu. Itulah yang berlaku.
Berapa umur saya menjadi ibu?
Kenapa tanya saya? Tanyalah rahim awak!
Awak 19 tahun. Awak dah lupa?
Hei...
- Kenapa ini, Jane? - Apa ini?
Mungkin dia mula mengidam.
- Tandas? - Tiada tandas di sini!
Ada satu di sana!
- Apa? - Kucing!
Apa khabar?
Kucing apa?
Bukan kucing yang bercakap, tapi saya!
Awak kata awak faham peraturan.
Kenapa awak macam nak didedahkan?
Saya faham peraturan.
Tapi ini sangat sukar! Ini keterlaluan!
Ini tiga benda buruk!
Tengoklah. Saya miskin, saya dah berkahwin, dan saya seorang ibu.
Tolonglah!
Jadi...
Awak tak nak kembali ke kehidupan lama awak?
Sudah tentu saya mahu!
Saya mahu! Tapi ini...
Kalau begitu, ikut peraturan!
Terimalah kehidupan sementara ini.
Sesuaikan diri!
Bagaimana saya nak buat begitu?
Ini bukan tempat saya!
Awak nampak mereka itu?
Mereka semua miskin.
Mereka cuma fikirkan kepayahan hidup.
Cik Manuel,
kepulangan awak ke kehidupan lama awak bergantung pada ini.
Ingat,
semua perkara baik dalam hidup
perlu diusahakan.
Tuan!
Saya tahu.
Saya buat begitu dalam hidup.
Ini bukan hidup saya.
Ini bukan hidup saya!
Dia milik awak sekarang.
Satu bulan.
Kalau awak buat silap...
Tidak! Saya tak boleh buat ini!
Saya tak boleh buat ini! Ini sangat...
tak adil.
Apa pula sekarang?
Sebab itu bau macam pasar basah di sini.
Terlalu banyak kerja, tak dibayar, dan kurang dihargai sebagai isteri.
Dia kahwini saya pada usia 19 tahun.
Memerangkap saya dalam rumah yang menyedihkan ini...
Tak bekerja, tak bernama dan paling teruk,
buat saya hamil dua kali.
Jadi saya lepaskan semua hak saya sebagai wanita untuk mereka.
Tiada apa-apa dalam pantri,
semua peralatan rosak.
Semua pakaian saya... saya tiada semangat untuk jadi produktif.
Bagaimana saya nak jadi suri rumah yang hebat kalau begini?
Saya tak boleh terus begini.
Saya perlu buat ikut cara saya.
Masa untuk mereka jadi sihat.
Anak Justin mahu yang hijau.
Puan, jumlahnya 7807 peso.
Ada penghantaran? Lain kali saya pesan dalam talian.
Puan, kad awak tak berfungsi.
Apa?
Puan, ini kad beli-belah, bukan kad kredit.
Ini pula?
- Ini kad pengenalan awak. - Ini?
Ini kad pas transit.
Puan, kad ini untuk arked.
Ini juga pas transit, puan.
Puan, saya tak tahu kad apa yang awak beri.
Kad ini dah hancur.
Awak guna untuk kopak pintu.
Ayuh, dia terlalu lama! Barisan ini panjang! Ini Dewan Bandar?
Dia tak mampu beli semua yang dia ambil.
Ambil wang saya. Apa saja yang cukup untuk tiga ribu peso.
Bernilai tiga ribu peso. Okey.
Hati-hati.
Awak lagi?
Awak mengekori saya?
Saya nampak awak tadi. Kami sampai dulu. Mungkin awak yang ekori kami.
Saya akan abaikan sikap awak.
Asalkan awak beli tuyo gourmet saya. Lima botol.
Saya tak makan tuyo.
Apa? Awak tak makan tuyo?
Mungkin awak maksudkan awak tak makan tuyo gourmet.
Sebab awak tak mampu dan awak mungkin tak tahu eja.
G-O-U-R-M-E...
Mungkin awak yang tak tahu eja gourmet. Teruskan.
Apa selepas "E"?
Apa...
"Y", jelas sekali!
Sebenarnya "T"!
Anak saya pun lebih pandai.
Angkuhnya!
Macamlah awak ada apa-apa! Awak keluarga yang gagal!
Saya tak terkejut kalau anak awak pun gagal nanti!
Apa-apalah, saya nak pergi! Saya cuma nak jual tuyo gourmet,
bukan sertai kuiz!
Bukankah awak nak naik atas?
Saya ubah fikiran.
M-I-N-E. Macam itulah!
Jangan risau, ayah takkan beritahu orang kamu terberak dalam skirt di sekolah.
Ayah! Itu hanya berlaku sekali!
Ya! Jangan risau, ayah sokong kamu!
Kita bukan nak umumkan
kamu terberak dalam skirt kamu dulu.
Hei, perkara buruk selalu berlaku.
Ayah sangat menjengkelkan.
Gurau saja.
Campak kamu ke bawah!
Bos, maaf.
- Ayah! - Helo!
Hei!
Saya rindu ayah!
- Ayah rindu kamu! - Akhirnya.
Kamu semua.
Kita perlu berbincang.
Apa ini?
Mana makan malam?
Ini makan malam.
Semua ini makan malam.
Apa semua ini, isteriku?
Awak selalu membebel tentang ini.
Awak kata walaupun kita kekurangan wang,
kita tak boleh berjimat makanan, terutama makan malam.
Perlu ada daging di atas meja.
Maksud awak, walaupun kita tiada duit,
awak tak mahu makan sayur?
Menarik.
Mana nasi?
Itu nasi. Nasi kubis bunga.
Rasa macam kadbod.
Itu sihat!
Awak perlu makan itu supaya awak lebih pandai berlakon.
Kenapa buat gimik ini, mak?
Mak cuma nak hukum saya!
Mak tahu saya benci sayuran!
Diam. Duduk.
Kita perlu fokus pada agenda
sebab saya ada pengumuman.
Saya sedar yang Jane, iaitu saya,
telah berkhidmat untuk awak selama 15 tahun.
Empat belas tahun untuk awak.
Saya?
Enam tahun untuk awak.
Betul?
Jumlahnya 35 tahun kerja tak dibayar.
Jadi boleh dikatakan saya layak
bersara awal.
Bersara?
Apa maksudnya?
Awak memang dramatik.
Duduk.
Saya tahu reaksi awak akan begini.
Biar saya katakan, kerana saya ada hati, tak seperti sesetengah orang.
Saya akan pergi bercuti.
Satu bulan.
Bercuti?
Di mana? Bila?
Saya akan tinggal dengan ibu bapa saya.
Di wilayah.
Mana saja, tak lama lagi.
Masa untuk saya.
Saya dan ayah boleh jaga diri kami.
Tapi Justin pula?
Kita akan upah pengasuh.
Hebat!
Mak tak mampu daftarkan saya ke kelas lakonan,
tapi mampu upah pengasuh?
- Hebat! Tepukan. - Hei!
Jangan cakap begitu dengan mak kamu. Itu salah.
Isteriku...
Apa awak cakap ini?
Bercuti?
Awak lahir dan membesar di sini.
Ibu bapa awak dah lama tiada.
Saya anak yatim?
Isteriku, mari bincang. Duduk.
Saya berdiri saja.
Ya, kita perlu berbincang.
Okey.
Anugerah projek itu minggu depan.
- Apa itu? - Macam tahun lepas.
Parti di Dewan Bandaraya.
Awak bekerja di Dewan Bandaraya?
Awak buat ia nampak teruk.
Ya, saya bekerja di Dewan Bandaraya sejak itu.
Masuk akal.
Dewan Bandaraya.
Sebab itu kita tiada kad kredit untuk barang runcit.
Awak yang kata jangan buat kad kredit
sebab kalau ada, kita akan berhutang lagi.
Barang runcit apa yang awak maksudkan?
Pasar basah berdekatan.
Pasar basah?
Biar betul?
Awak comel.
Saya tahu rupa itu.
Saya tahu apa awak mahu.
Kenapa awak senyum?
- Anak-anak dah tidur? - Mungkin!
Jadi mari beraksi!
Masa untuk buat bayi!
Hei!
Masa untuk buat bayi...
Apa yang awak... Ya Tuhan! Apa awak buat?
Apa itu?
Apa awak buat?
Awak nak buat dalam bahasa Inggeris?
Nak main peranan dalam bahasa Inggeris?
Baiklah! Saya menurut perintah, puan.
Ayuh, gunakan saya!
- Hei! - Gunakan saya!
Pakai baju!
Sekarang nak saya pakai baju?
Baiklah, tiada masalah.
Saya akan pakai baju!
Puan, ayuh!
Kenapa saya di sini?
- Kenapa? - Apa?
Bagaimana kita sampai ke sini?
Awak kata anak-anak tidur!
Tak! Saya silap!
Mereka masih berjaga!
Selamat pagi, semua!
Bangun!
Jangan bising!
Sakitlah!
Sakit!
Kenapa buat begini? Tak nak buat bayi?
Buat bayi? Dengan awak?
Tak mungkin!
Hei, kalau awak tak nak buat bayi...
Kalau awak tak nak buat bayi, cakap sajalah.
Tak perlu patahkan tulang saya!
- Ya! - Awak nak cakap tentang itu? Baiklah!
Bercakap tentang anak, kenapa awak buat saya hamil pada usia 19 tahun?
Awak dah rampas hidup saya,
potensi saya, peluang saya. Hilang!
Hilang begitu saja!
Hanya kerana saya mahu jadi ibu ketika itu.
Awak tahu apa itu kondom?
Atau awak cucuk lubang pada kondom? Awak cucuk lubang, bukan?
Secara teknikal, itu rogol!
Yang akan dihukum dengan perpetua penyendiri. Awak tahu?
Isteriku, awak menakutkan saya.
Awak goda saya semasa remaja.
Ya! Kerana awak tahu awak seksi,
awak sasa dan tinggi!
Awak buat saya hamil dua kali
dan awak buat saya tinggal di Bliss!
Biar betul!
Awak tahu? Saya benci lelaki macam awak.
Ya! Saya benci lelaki macam awak!
Tak bertanggungjawab.
Awak tiada apa-apa pencapaian!
Awak tak gembira dengan hidup kita?
Maafkan saya, isteriku.
Saya tak nak tidur di sebelah awak malam ini.
Panas.
Selamat tinggal!
Isteri saya marah malam tadi.
Saya tak tahu apa salah saya.
Kawan,
biar saya beritahu sesuatu.
Kalau awak nak tenangkan isteri,
mulakan dengan...
"Betul, Annabelle."
Tunggu.
Nama isteri awak Tricia!
"Betul, Annabelle."
Beritahu Jane awak nak berpisah.
Awak dah gila?
Bagaimana jika dia tinggalkan saya?
Apa tujuan hidup saya kalau kami berpisah?
Saya tak habis cakap.
Biar saya cakap.
Itu cuma gertakan.
Supaya awak tahu kenapa isteri awak marah.
Sebab kalau...
Kalau dia terlalu mudah setuju untuk berpisah, pasti ada lelaki lain.
Begitulah cara saya tangkap isteri pertama saya.
Saya masih sedih.
Selamat pagi, Jurutera.
Boleh awak tengok ini?
Apa ini?
Usul itu, tuan.
Sekali lagi?
Kita dah bincang, bukan?
Jangan tunjuk lagi.
Ya, tuan,
tapi kalau ini berjaya, hampir 5,000 penduduk akan dipindahkan...
Itu pasti akan berlaku.
Kita dah bersetuju, bukan?
Jangan buat lebih banyak masalah.
Saya rasa kasihan dengan orang di situ.
Saya kasihan diri saya kalau perlu beli ubat kerana awak.
Siapa ketua jurutera di sini? Awak nak tukar jawatan?
- Buat lebih baik. - Ini dokumen yang kita sain?
Ya.
- Nah. Awak dah tandatangan? - Ya, dah tandatangan.
Apa itu?
Ini kempen tandatangan yang pelajar berikan
untuk menghalang projek kondo itu.
Kalau ia berjaya?
Kita akan dipindahkan ke pergunungan!
Baik awak tandatangan, Jane.
Tandatangan! Kalau tak, mereka akan pindahkan kita ke pergunungan.
Boleh berikan saya pinggan?
Awak fasih berbahasa Inggeris beberapa hari ini.
Dia tak habis-habis.
Mungkin itu yang berlaku apabila...
Katil saya!
Ini dia!
Saya dah agak!
Baiklah.
Ya!
Bagus!
Jadi awak ibunya?
Boleh tahan.
Jumlahnya 49,738.
- Tidak. - Awak!
Awak tak cukup duit lagi, bukan?
Ini gurauan? Awak vlogger?
Awak buat untuk kandungan?
Ini kad platinum saya.
Jangan sampai saya keluarkan kad titanium.
Sebab saya akan beli kedai ini dan awak sekali.
Buktikan kepada mereka!
Awak boleh undi untuk elektif.
Ada banyak projek lagi.
Awak siap kerja sekolah sains?
- Belum lagi. - Hei!
Awak okey?
Terkena awak?
Terkena hati saya.
Maksud saya... Saya tak apa-apa.
Sekejap.
Awak Jaja, bukan? Dari kelas 2 Diamond?
Bagaimana awak kenal saya?
Kita satu kumpulan teater.
Ramai orang kenal awak.
Sebenarnya, saya peminat awak.
Harap kita boleh berkawan.
Jumpa lagi.
Okey.
Ayuh.
Saya setuju!
Awak kata "Saya setuju"?
Mak kata semua ibu sakit begitu!
Saya ingat mak saya saja!
Apa kata awak bawa dia ke hospital
supaya dia boleh sembuh?
Dia takut hospital!
Takut suntikan?
Tak! Takut bil hospital!
Beli ubat saja.
Okey, tapi apa nama ubatnya?
Mak kata ubat generik lebih murah.
Apa saya perlu minta di kaunter?
Cakap saja untuk menopaus!
Menopaus?
Awak sendirian? Apa awak perlukan?
Menopaus.
Ubat untuk menopaus.
Mak saya sakit.
Kalau dia tak sembuh, mereka mungkin berpisah.
Saya pula akan jadi gelandangan.
Tidur di jalanan... Saya akan hidup dan mati di sana.
Jadi boleh saya beli ubat itu?
Tolonglah.
Setidaknya keluarga ini boleh makan makanan sedap.
- Mak! - Apa... Kucing!
Apa?
Vitamin mak.
Vitamin?
Ya, mak. Supaya mak sembuh.
Sekarang dia pula bawa saya ke dalam permainannya!
Cepat! Makanlah!
Masamnya!
Kita perlu berbincang.
Sekarang. Duduk.
Sebelum apa-apa, sama-sama.
Saya habiskan empat jam memasak ini.
Tak apa.
Nak bincang apa?
Saya asyik fikir apa awak cakap tadi, isteriku.
Lui,
boleh awak
panggil saya Jane?
Jane?
"Isteriku" macam kuno.
Serta posesif.
Betul kata awak, Jane, kita memang tergesa-gesa untuk berkahwin.
Betul.
Awak baru 19 tahun waktu itu.
Tapi awak pikat saya
macam wanita 50 tahun yang kesuntukan masa.
Awak ikut saya ke mana saja.
Rumah, sekolah, jip, setiap sudut. Awak ada di mana-mana.
Apabila saya akhirnya bersetuju,
awak yang mahu teruskan hubungan itu.
Saya bawa tiga kondom malam itu. Ingat apa awak buat?
Awak membakarnya. Sekarang awak kata saya merogol?
Biar betul!
Saya tak sempurna, Jane.
Tapi saya rela mati daripada buat jenayah yang awak tuduh itu.
Saya?
Saya bakar kondom itu?
Saya tak tahu apa berlaku kepada awak!
Tapi ini kali pertama awak begitu kejam dengan saya, isteriku.
Jane. Jane saja!
Kalau begitu, mari tamatkan ini!
Itu yang awak mahu, bukan?
Kalau awak fikir hidup kita tak bernilai, saya takkan paksa awak.
Jawablah! Cakaplah sesuatu!
Mari kita berpisah! Bukankah itu yang awak mahu?
Siapa saya untuk menghalang awak?
Jangan risau, saya takkan paksa diri saya pada awak.
Awak bebas buat apa saja yang buat awak gembira!
Biar saya yang pergi. Baik, saya akan pergi.
Itu yang awak mahu, bukan?
Saya akan kemas barang. Saya akan pergi.
Saya akan pergi!
Jangan cari saya.
Nampak? Saya sedang kemas barang.
Saya akan pergi. Saya akan tinggalkan awak!
Saya akan pergi...
Saya memang nak pergi! Awak tak boleh halang saya!
Saya serius! Saya boleh hidup tanpa isteri!
Saya akan pergi esok. Dah lewat!
Kalaulah awak tahu,
awak akan jadi duda juga nanti.
Apa untuk makan malam?
Saya kelaparan!
Sangat dramatik!
Jadi itulah yang kamu semua anggap Jane.
Hamba kamu.
Jane, apa semua ini?
Kenapa awak beli benda mahal?
Apa semua ini? Mana awak dapat duit?
Dua ribu peso?
Mak pergi membeli-belah?
Beli lilin?
Apa ini? Kenapa ada pengisar, periuk nasi, ketuhar?
Dari mana awak dapat duit? Awak pinjam?
Awak habiskan semua gaji kita?
Bertenang!
Bertenang. Boleh saya bercakap?
Saya beli semua ini untuk awak!
Awak perlukan semua ini!
Terutamanya lilin.
Ia bagus untuk menyerap bau busuk.
Hei, najis saya tak busuk!
Ayah, janganlah!
Saya dah kata jangan ungkit saya terberak dalam skirt!
Aduhai!
Saya beli dengan duit sendiri.
Duit awak? Apa maksud awak?
Bukankah kita dah setuju tiada duit "saya" atau "awak" dalam hubungan ini?
Semuanya duit kita! Awak yang cakap begitu.
- Apa maksud awak, "kita"? - Itu...
Saya...
Kita belum selesai lagi.
Saya datang!
Cik Jane Alcantara ada di sini?
Dia pinjamkan saya kad itu.
Saya berkawan dengan Peguam Luisa.
Peguam Luisa Manuel?
Yakah?
Luisa Manuel?
Itu tetap menyalahi undang-undang. Lagipun, Peguam Manuel sedang koma.
Jadi puan, bagaimana awak curi ini?
Tuan, jaga kata-kata awak.
Nampaknya isteri awak fikir dia boleh terlepas.
Sesiapa yang tengok dia
akan tahu itu bukan ID dia.
Tengoklah dia.
Dia nampak macam perempuan tua.
Saya tengok gambar Lui.
Dia macam bintang filem.
Mengaku sajalah.
Awak curi ini, bukan?
Itu fitnah tentang peribadi.
Awak nak saya saman semua orang di sini?
Isteriku, mari pergi.
Awak tak boleh pergi!
Duduk!
Tuan, dengan segala hormatnya,
kami bekerjasama dengan awak.
Tapi awak tak boleh tuduh kami begitu saja.
Terutamanya dia.
Di bawah Akta Republik 7438,
walaupun kami dibawa ke sini,
ini bukan penangkapan.
Memandangkan kami bekerjasama secara sukarela,
kami bebas untuk pergi pada bila-bila masa.
Melainkan awak nak kami failkan kes terhadap awak kerana ditahan secara haram.
Awak peguam?
Tidak, tuan.
Saya tahu undang-undang.
Juga...
Saya bekerja di Dewan Bandaraya.
Juga,
saya dan Peguam Luisa Manuel
rakan sekelas di kolej undang-undang pada 2004.
Saya berhenti kolej sebab...
Saya berhenti.
Peguam Luisa sangat baik hati.
Mungkin apabila dia tahu saya dan isteri saya ada masalah kewangan,
dia pinjamkan kad kreditnya.
Begitulah. Dah jelas?
Awak faham sekarang?
Maaf, tuan.
Bukan kepada saya. Kepada isteri saya.
Saya minta maaf kerana mengesyaki awak.
Maaf kerana menyusahkan.
Itu tak cukup. Awak hina dia tadi.
Awak patut minta maaf untuk itu.
- Hina? - Ya, tuan.
Maaf, puan. Awak tak nampak macam perempuan tua.
Masih tak cukup.
- Dia cantik. - Beritahulah dia.
Awak ada kecantikan tersendiri.
Kuat sikit, tuan.
Awak ada kecantikan tersendiri.
- Ya! - Bersemangat sikit!
Awak cantik!
Ya!
Terima kasih, tuan.
Dia belajar undang-undang juga.
Kenapa saya tak ingat dia?
Sayangnya.
Kalau dia habis belajar, dia mungkin ada kerja yang bagus sekarang.
Tapi saya dah jadi apa?
Aduhai. Saya dah jadi penjenayah kecil.
Ini memalukan.
Kenapa awak buat begitu?
Saya boleh jelaskan semuanya,
tapi awak takkan percaya.
Okey.
Pulangkan saja kad itu kepada Luisa.
Minta maaf kepada dia.
Saya akan buat draf kontrak
tentang bayaran bulanan untuk perbelanjaan kita.
Terima kasih.
Saya tak suka syak wasangka, tapi kelakuan awak kebelakangan ini
buat saya tertanya jika...
awak ada lelaki lain?
Apa?
Saya?
Awak lupa saya isteri yang ada dua anak?
Saya perlu menjaga tiga orang.
Bila saya nak ada masa untuk mengurat?
Ya Tuhan.
Saya...
Apa...
Saya percayakan awak.
Maafkan saya.
Hei, kawan.
Boleh saya ganggu awak sekejap?
Tunggu, Jane.
Kucing!
Kenapa awak asyik muncul tiba-tiba?
Saya perlu puji awak.
Sejak awak jalani kehidupan ini,
awak berjaya...
Pertama sekali,
awak hampir memisahkan pasangan ini.
Kedua,
curi kad kredit.
Ketiga,
ditangkap polis.
Nampaknya awak tak ambil serius tugas awak.
Saya cuma nak jadi suri rumah yang sempurna.
Sebab itu saya beli semua barang untuk rumah itu.
Jangan kata dunia sekarang
mengharapkan wanita menyerah kepada apa-apa kerja, siang dan malam,
tanpa bantuan.
Ramai orang sanggup berkorban untuk peluang yang awak ada sekarang.
Kalau awak tak mahu, cakap saja.
Ayuh, isteriku.
Nak beli telur itik?
Tidak! Tak mahu pemindahan semula!
- Tak mahu pemindahan semula! - Awak dah dengar?
Dalam lima tahun, anak sungai itu akan jadi kondominium!
Apa?
Gelanggang tertutup pula
akan jadi pusat beli-belah dengan lif kaca dan lain-lain.
- Yakah? - Ya, itu yang saya dengar juga!
- Kabel elektrik terbelit itu... - Ya?
Mereka akan keluarkan dan pasang kabel bawah tanah!
Mereka boleh buat?
Bagaimana mereka nak buat? Itu hebat!
- Apa? - Bagaimana?
Ya.
Hai, helo?
Ya.
Dengan apa yang ditetapkan dalam surat kebenaran yang saya e-mel,
saya ditugaskan oleh Peguam Lui Manuel untuk menyunting
butiran kempen tandatangan itu.
Ya.
Saya dah cakap dengan penduduk dan mereka kata
mereka akan pindah selepas dapat jumlah wang yang mereka minta.
Apa pun,
semua angka itu telah ditulis dalam dokumen
yang saya akan serahkan kepada penghantar.
Awak penghantar, bukan?
Awak tentu bekerja di pusat panggilan.
Bahasa Inggeris awak sangat bagus!
Walaupun pasangan ini bergaji kecil,
mereka masih dapat bantu orang lain.
Dia ada simpanan juga!
Nah, vitamin mak.
Makanlah, mak. Tolonglah.
Mak dah kuat sekarang!
Mak dah sembuh!
Siapa itu?
Ayah!
- Mana mak kamu? - Ada di dalam.
Pergi sana. Ayah nak cakap dengan mak.
Awak bersenam?
Ya.
Supaya tak nampak penat.
Okey.
Oh ya, parti di Dewan Bandaraya,
anugerah projek itu
esok.
Nak ikut?
Isteriku?
Kita beli ini dari kedai terpakai.
Awak benci?
Awak melebih-lebih.
- Apa? - Awak nampak sangat cantik!
Ayuh! Mari makan.
Okey.
Selamat malam, Tuan Pereo.
Helo, tuan. Saya Julian Alcantara dari Bahagian Jalan dan Saliran.
Sudah tentu! Awak pekerja kesayangan kejuruteraan.
Terima kasih, tuan.
Isteriku, ini Jurutera Pereo.
Dia jurutera bandar kita dan bos besar di sini.
Selamat malam, saya Peguam...
Jane. Saya Jane.
Selamat malam, Jane.
Saya dah baca usul projek awak.
Saya luluskan.
Kami sedang berusaha keras, tuan.
Tapi pengurusan atasan mahu projek baharu dilaksanakan.
Tuan, saya ada cadangan
untuk projek pemulihan kaki lima, tuan.
Bukankah ini projek pembangunan semula oleh Pembinaan MDZ?
- Betul? - Ya, tuan.
Tuan, itu belum dimuktamadkan lagi.
Sebenarnya tuan, saya dah lihat usul Julian.
Ia bagus. Tapi dengan bajet sekarang, kita boleh agihkan ke bangunan lain.
Tuan, sebenarnya pemulihan kaki lima boleh membantu komuniti.
Nak makan dulu, tuan?
Sudah tentu!
Baiklah, mari makan dulu, tuan. Cuba semua makanan.
Tunggu.
Kamu berdua, mari sertai kami di meja.
Sebenarnya tuan, mereka dah ada meja sendiri.
Tak apa.
Mereka akan sertai kita.
Ayuh.
Kaki kipas betul.
Jelas sekali mereka dapat manfaat daripada projek kerajaan.
Mari lihat jika mereka boleh jawab soalan saya.
En. Pereo, boleh saya tanya sesuatu?
Boleh. Tanyalah.
Saya cuma nak tahu,
kenapa kita bina semula jalan setiap tahun?
Bukankah itu satu pembaziran?
Ia tak tahan lama, jadi ia perlu sentiasa dibaiki.
Jadi kenapa tak bina dengan betul dari awal?
Supaya boleh jimat duit.
Apa awak cakap ini?
Biar mereka buat kerja mereka.
Mereka tahulah.
Puan, saya berminat nak tahu.
Apa? Awak cuma berminat dengan parti?
Maafkan saya.
Isteri saya memang banyak bertanya, bukan?
Bertenang...
Pn. Alcantara, apa cadangan awak?
Mungkin kita patut seimbangkan bajet dan masa
dalam membina infrastruktur.
Saya tahu tak logik untuk bina jalan raya dan kaki lima yang baik,
bina kaki lima yang tahan lasak, selamat
dan terang supaya orang lebih terdorong
untuk melawat destinasi yang berdekatan.
Betul?
Semakin ramai orang berjalan,
semakin kurang orang guna kereta dan PUV.
Jadi semakin kurang kesesakan jalan raya.
Dengan semua ini,
saya rasa beberapa masalah dapat diselesaikan dengan
penyelesaian mudah.
Pn. Alcantara,
pembangunan projek tak semudah itu.
Maafkan saya.
Otak awak rasa penjelasan saya terlalu rumit?
Saya boleh mudahkan.
Akses kepada infrastruktur awam adalah hak asasi manusia.
Ia dalam undang-undang.
Saya baca di media sosial.
Hebat.
Berapa lama masa untuk projek pembangunan semula itu?
Perlu lima tahun sebelum ia bermula.
Tapi ia bergerak lebih cepat kerana peguam mereka mengendalikannya.
Peguam Manuel.
Kalau begitu, kita mulakan esok.
- Kita jumpa nanti. - Baik, tuan.
Apa itu? Kenapa awak buat begitu?
Apa? Saya cuma bantu usul awak di depan bos awak.
Ernest bos saya juga!
Saya tak boleh hina dia begitu.
Saya baru saja tolong awak.
Tak bolehkah berterima kasih?
Saya tak minta awak buat begitu.
Sekejap. Apa maksud awak?
Awak bawa saya ke sini untuk menunjuk saya macam isteri lain?
Saya bawa awak ke sini untuk awak makan sedap
sebab kita tak keluar berjanji temu sejak ada anak.
Alcantara.
Awak bawa isteri awak
untuk buat kami terima usul awak?
- Awak tak boleh buat sendiri? - Tidak.
Sekejap.
Maafkan saya.
Apa yang tak kena dengan usul dia?
Itu usul yang baik.
Ia memberi manfaat kepada orang ramai.
- Cukup, Jane. Hentikan. - Tak, sekejap.
Satu lagi, awak tahu apa masalah awak?
Awak asyik utamakan projek besar.
Projek yang tak perlu.
Saya tertanya.
Berani awak, puan.
- Apa? - Tuan, kami akan pergi.
Mari pergi.
Apabila membesar miskin,
selamanya kolot. Tiada kelas, tiada adab.
Alcantara!
Tutup mulut isteri awak supaya dia tak menyalak.
Apa awak cakap?
Julian!
- Jangan berani hina isteri saya! - Julian!
Hina saya, tapi bukan isteri saya!
Biasalah, orang miskin.
Nampak itu, tuan?
- Terima kasih. - Nikmatilah.
- Terima kasih. - Sama-sama.
Awak tak perlu tumbuk dia.
Perkataan lebih tajam daripada pedang.
Lebih mudah dibela di mahkamah juga.
Saya takkan biarkan mereka hina awak begitu.
Mereka tak tahu betapa banyak awak berkorban
untuk ramai orang.
Bagaimana jika awak dipecat?
Bagaimana jika kita dihalau dari rumah?
Kita akan tidur di jalanan dengan gembira dan bermaruah.
Tak, saya bergurau.
Sudah tentu saya takkan biarkan keluarga saya kelaparan, walaupun untuk sehari.
Kenapa awak berhenti kolej undang-undang?
Kita dah setuju untuk tak cakap tentang itu.
Bukan salah awak.
Itu keputusan saya.
- Salah saya? - Tidak.
Semasa...
Semasa awak hadir dalam hidup saya,
awak dan anak-anak kita,
ketika itulah saya sedar
saya bukan hidup untuk diri sendiri saja.
Saya hidup untuk orang lain.
Semasa Jaja lahir,
dia seperti bidadari.
Sangat cantik.
Macam awak. Dia mirip awak.
Secantik awak.
Jururawat serahkan dia kepada saya
dan apabila saya mendukungnya ketika itu,
saya sedar.
Saya kata, "Inilah dia."
"Inilah dia.
Inilah hidup saya."
Bukan kolej.
Itu bukan hidup saya lagi.
Saya putuskan untuk fokus pada apa yang ada di depan saya.
Maaf kalau saya terbawa-bawa.
Itu berlaku bila membesar tanpa ibu bapa.
Kita mahukan keluarga.
Awak masih boleh jadi ayah
dan pada masa yang sama
ada gaji besar.
Dengan rupa awak dan gerakan tarian... Hei!
Awak boleh jadi penari maco.
Nampaknya gerakan tarian saya mempengaruhi awak.
Apa?
- Jadi? - Hei, ada orang di sini.
Hei!
Makanlah.
Minum, isteriku.
Suamiku.
Jane, tak tidur lagi?
Sayang awak!
Saya sangat sayangkan awak dan Jaja!
Saya sayang awak dan Justin!
Saya sayang awak!
RUMAH FILIPINA
Memandangkan awak suka, saya akan masak untuk awak.
Kenapa mak tenyeh beras begitu?
Mak sangat pelik.
Elaun saya.
Saya tiada duit.
Mak, apa pula sekarang?
Sekejap.
Kelas awak pukul 9 pagi.
Baru 7 pagi. Kenapa pergi awal sangat?
Saya nak jumpa kawan.
Kawan?
Teman lelaki?
Dia cuma kawan.
- Awak dalam kumpulan teater, bukan? - Ya.
Lakonan awak perlu dibaiki.
Mak, sangat menjengkelkan!
Elaun saya.
Beginilah.
Jahit beberapa buku nota dulu.
Sepuluh peso setiap buku nota.
Saya beri seratus kalau awak jahit sepuluh.
- Setuju? - Sepuluh?
Mak, biar betul?
Duit perlu ada usaha.
Itu peraturan baharu kita mulai hari ini.
Mak, apa pula ini?
Tiada kerja, tiada gaji.
Maksud saya, tiada elaun.
Mak sangat menjengkelkan!
- Justin... - Sakit!
Biar saya lihat. Lutut awak luka.
Chai, boleh beri saya plaster?
Terima kasih.
Bagus. Tunggu sekejap.
Itu dia. Bagus!
- Awak okey? - Hei! Estong!
Awak dah sedia?
Awak tak hubungi saya pun?
Puan, boleh kita buat macam sebelum ini?
Saya akan bayar sewa selepas menjual, puan!
Peraturan saya, "Bayar dulu sebelum menjual."
Sekali lagi.
Keluar! Pergi!
Orang yang tak ikut peraturan saya buat saya marah!
Saya fikir kalau minta baik-baik...
Saya tak peduli!
Saya penganjur di sini.
- Justin, mari kita pulang. - Mak!
Awak okey?
Apa yang berlaku ini?
Estong ini masalahnya.
Dia tak nak bayar. Dia nak menjual dulu.
Semalam pun sama!
Bukankah dia bayar semalam?
Ya.
Tapi dia nak buat lagi hari ini.
Bagaimana jika dia tak bayar?
Saya patut bayarkan? Tak mungkin!
Awak tak ada asas.
Awak tak boleh tuduh dia buat jenayah yang dia belum buat.
Tulfo?
Tak, puan, tapi saya ada soalan.
Semua orang di sini
tahukah ada sewa yang dibayar untuk papan iklan itu?
- Ada? - Yakah?
Ya, ada!
Ke mana duit sewa itu pergi?
Mereka bercakap dengan siapa untuk menyewa ruang itu?
Sudah tentu saya.
Tapi saya guna duit itu.
Saya guna untuk perbelanjaan di sini.
Kenapa diberi kepada awak?
Awak ahli majlis tertinggi?
Saya tahu awak ada empat unit,
tapi itu tak menjadikan awak ketua yang sah.
Awak tak faham.
Mereka amanahkan saya duit itu sebab saya penyewa paling kaya di sini.
Cuba fikir.
Kalau beri kepada orang miskin, mereka mungkin belanjakannya.
- Biar betul. - Sekejap.
Mereka amanahkan awak...
- Ya! - Boleh pinjam?
Awak amanahkan dia duit itu?
- Tidak. - Awak pula?
Awak amanahkan dia?
Kita ada undi dia?
Jadi awak tak diundi. Okey.
Biar saya jelaskan.
Perkara 315 Kanun Keseksaan Semakan, itu penipuan salah guna.
Guna harta orang lain untuk peribadi.
Awak boleh dipenjarakan 20 tahun.
Itu yang awak mahu?
Saya? Penipu?
Suami saya kolej undang-undang
dengan peguam tercantik dan terkenal,
Peguam Lui Manuel.
Saya boleh kenalkan awak kepadanya. Nak?
Tak. Tolonglah, biar saya jelaskan.
Minta maaf kepada semua kalau awak tak nak saya teruskan ini.
Estong! Maafkan saya.
Saya dalam fasa menopaus.
Awak pun tahu. Emosi naik turun.
Kadangkala gembira, sedih, marah.
Semuanya tiba-tiba.
Jangan risau.
Untuk buktikan semua duit bersih,
saya akan keluarkan perakaunan penuh dana komuniti untuk semua orang lihat.
- Itu baru betul! - Ya, memang patut begitu!
Untuk sewa awak, saya ketepikan semua bayaran kali ini!
Ini dia.
Sembilan buku. Jadi 90 peso.
Okey!
Pulangkan sepuluh nanti.
Tapi mak belanja besar-besaran!
Takkan nak minta saya sepuluh peso!
Asyik merungut saja! Berhentilah merungut!
Saya tak kisah bersaing dengan gadis remaja dan pemerah pipi mereka!
Saya pergi dulu!
Masuklah! Silakan.
Besarnya rumah awak.
Awak ada kolam?
Awak seorang saja di sini?
Mereka di Davao, ayah ada urusan perniagaan.
Pembantu rumah kami cuti.
Baiklah.
Hati-hati.
Masuklah. Jangan malu-malu.
Duduk.
Duduk saja.
Awak okey?
Awak rasa panas?
Saya okey.
Awak sangat comel. Terutamanya bila awak malu.
Pipi merah itu.
Sekejap, apa ini?
Awak suka saya, bukan?
Ya, tapi kenapa kita bergerak begitu pantas?
Apa itu?
Aduhai!
- Awak patut bersembunyi! - Maaf, kawan!
Menyusahkan!
Sekejap, kamu rakam saya?
Apa awak nak buat?
Ini pasti seronok. Bersama-sama.
Saya janji awak akan suka.
Bagaimana janji temu awak?
Ja...
Jaja, apa yang berlaku?
Saya okey. Saya cuma nak tidur.
Jaja, bangun. Awak tak okey.
Ja, apa ini?
Siapa buat ini? Duduk.
Apa yang berlaku, Ja?
Cakap. Siapa yang buat? Teman lelaki awak?
Tiada apa-apa berlaku.
Saya cuma tersandung. Jangan risau.
Ja, tiada siapa boleh bantu awak kalau awak tak cakap!
Beritahu saya. Apa yang berlaku?
Mungkin saya tak mahu cakap tentangnya.
Saya tak mahu ingat!
Tolonglah tipu saya!
Cakap semuanya akan okey!
Saya cuma perlu makan dan tidur!
Saya tak perlukan peguam.
Saya perlukan mak saya!
Ya, saya gigit dia dan lari keluar.
- Dia ada... - Tiada apa-apa, mak.
Tiada apa-apa berlaku.
Saya lari sebelum dia buat apa dia nak buat.
Saya tak nak ke sekolah lagi, mak.
Saya tak nak.
Saya tak nak...
Jangan takut.
Mak akan uruskan.
Sebagai pengetua, saya juga terkejut dengan apa yang berlaku.
Tapi Andre terus minta maaf kepada saya.
Saya Peguam Jamie Tansi.
Saya nak minta maaf atas apa yang berlaku.
Tapi saya harap kita boleh selesaikan dengan penyelesaian.
Banyak mana pun ikan yang awak siang di Malabon,
awak takkan dapat beri keluarga awak wang sebanyak ini.
Terutamanya sebab dia bergantung pada biasiswanya.
Betul?
Sekejap. Beri saya masa.
Maafkan saya.
Mak.
Mak, mari terima penyelesaian.
Bagaimana dengan kamu?
Mak, kita nampak mengarut.
Kita tak setanding mereka. Kita tiada duit untuk lawan.
Mari pulang. Masak apa-apa saja. Saya akan makan, termasuk sayuran.
- Tak. Kamu akan lawan. - Jom balik.
Mak, jom balik.
Ingat ini.
Kita tak berpengaruh macam mereka.
Kita tak sekaya mereka...
tapi kita tak lemah.
Kamu akan lawan.
- Mak, jom balik. - Kamu akan lawan.
Kamu akan lawan.
Mak...
Kamu akan lawan.
Ada undang-undang anti-intip.
Saya tahu.
Saya tahu sedikit tentang undang-undang.
Saya tahu ini boleh diterima di mahkamah, tapi saya buat ini untuk jaminan.
Tapi awak cuma suri rumah.
Saya dah buat keputusan.
Saya akan musnahkan hidup perogol ini.
Tindakan undang-undang? Saya dah sedia.
- Pn. Alcantara... - Saya tahu kes ini rumit.
Kami akan habis duit simpanan,
tapi kami takkan berhenti sehingga hidup awak musnah.
Awak nak lari luar negara? Pergilah.
Tapi ke mana saja awak lari,
saya akan pastikan semua orang tahu awak perogol.
Awak akan jadi trend dan tular.
Malah jadi meme.
Awak akan diejek dan disebut. Saya akan lakukannya.
Ya, saya tahu kami tiada duit.
Tapi ada ramai orang kaya yang mahu bantu kami.
Organisasi, NGO, aktivis, kumpulan wanita, senator wanita. Semua orang.
Saya akan buat temu bual dengan wartawan, vlog... Semua orang.
Saya akan jual cerita ini, jadikan filem, siri TV, buku, semuanya.
Jadi apabila orang dengar perkataan "rogol," mereka akan ingat wajah awak.
Tiada sekolah yang baik akan menerima awak.
Tiada perniagaan yang akan bekerjasama dengan awak dalam apa saja awak bina.
Saya akan cari semua musuh yang keluarga awak pernah ada
dan biar mereka gunakan saya untuk menjatuhkan kamu semua.
Sebab ingat...
Saya cuma suri rumah.
Saya ada banyak masa.
Jaja, tengok ini.
Aiskrim?
Mak, sejak minggu lepas,
saya ingat mak dah jadi orang lain.
Tapi sekarang saya pasti
mak memang mak saya.
Nasib baik mak tak daftarkan saya ke kelas lakonan.
Kenapa?
Sebab saya nak benda lain.
Apa dia?
Saya nak jadi peguam.
Eja "balet"!
B-A-L-E-T!
Eja "sayur"!
S-A-Y-U-R!
Hebat.
Biar mak lihat.
Nah, 15 buku. Harganya 150, puan.
Okey.
Ini 200.
Saya tak ada duit kecil.
Simpan bakinya.
Baki itu elaun kamu esok.
Kalau ada lebih, belilah deodoran.
Mak ejek saya lagi!
Aduhai!
Bukan begitu.
Okey!
Ini dia!
Bagus!
Ini kegemaran kamu, bukan, Ja?
- Itu saya punya. - Ini untuk kamu.
Siapa itu?
Ada sesiapa di rumah?
Tunggu sini. Makanlah dulu.
- Kejutan! - Kejutan!
Masuklah.
Saya masak!
Jumpa lagi!
Jangan terlalu rindu saya.
Jumpa lagi, mak!
Jumpa lagi!
Jane.
Mari pergi ke tempat letak kereta.
Okey.
- Kucing! - Semuanya dah selesai.
Bagus.
Bangga dengan awak.
Awak dah rasa selesa dengan mereka.
Tahniah. Tinggal seminggu lagi.
Awak nampak macam tak nak pergi?
Bukan begitu.
Entahlah.
Tapi,
bagaimana saya mati?
Kemalangan jalan raya.
Anak-anak pula?
Mereka tiba-tiba kehilangan ibu?
Tanpa amaran.
Saya melalui banyak kesukaran dalam kerjaya undang-undang.
Saya mati dan hidup semula, tapi...
tiada yang lebih sedih daripada kehilangan ibu.
Itu bodoh.
Awak nak kurangkan kesedihan?
Soalan apa itu?
Berikan mereka kasih sayang...
Berikan banyak kasih sayang sehingga ada sesuatu
yang mereka boleh simpan apabila awak tiada.
Awak ada...
Satu ramen tonkotsu, puan.
Julian, bagaimana jika
suatu hari saya tiba-tiba tiada?
Saya ditugaskan di Tarlac.
Awak akan pindah?
Maksud saya... Kita akan pindah?
Nampaknya begitu.
Bulan depan.
Ini salah saya. Maafkan saya.
Awak tak buat salah. Senyumlah.
Senyum.
Makanlah sementara panas.
Hei, pelanggan awak!
- Helo! - Hai!
Maaf, kami belum tambah stok lagi.
Tak apa. Mak saya dah sihat sekarang.
Tapi saya datang balik.
Awak patut peluk dia lebih kerap. Itu berkesan!
Itu penawar juga?
Penawar terbaik!
Awak okey?
Oliver, budak ini pengsan! Cepat telefon ambulans!
- Apa yang berlaku? - Ambulans! Sekarang!
Sayang? Awak okey?
Oliver! Budak ini! Tolong!
Di mana dia?
Tunggu, biar saya tanya.
Arah sini.
Puan, maaf.
Ada budak bernama Justin Alcantara dimasukkan ke sini?
Awak ibu bapanya?
Ya, saya ibunya.
Pintu kedua di sebelah kanan.
Okey. Terima kasih, puan.
Selamat tengah hari, doktor. Kami ibu bapa dia.
Apa yang berlaku?
Berdasarkan ujian, anak awak menghidap retinitis pigmentosa.
Penglihatannya kabur dan mempengaruhi keseimbangannya.
Ia seperti vertigo, sebab itu dia pengsan.
Retinitis pigmentosa?
Retinanya sangat bengkak.
Separuh retinanya tertanggal. Jadi kita perlu bertindak cepat.
Apa yang dia perlukan?
Dia perlu dibedah untuk elak kehilangan retina.
Tapi ada kemungkinan besar penglihatannya tak kembali sepenuhnya.
Bagaimana ini berlaku?
Ia boleh jadi keturunan.
Dia dapat daripada saya?
Saya sembuh sebab buat dua pembedahan.
Itu salah satu sebab saya benci mak saya.
Dia turunkan penyakit ini
kepada saya.
Kenapa biarkan ini berlaku?
Apa ini? Ini tak adil!
Kenapa tak adil?
Kenapa Justin mewarisi penyakit saya?
Tak adil untuk dia.
Dia bukan darah daging saya.
Saya bukan ibu kandung dia!
Tapi dalam realiti ini, awak ibunya.
Apa saja penyakit yang awak ada,
dia boleh mewarisinya.
Saya banyak buat kesilapan sebelum ini.
Dalam kehidupan lama.
Baik, saya mengaku.
Jadi kalau ada orang yang patut dihukum, sayalah orangnya.
Saya.
Bukan anak itu.
Jangan libatkan anak itu dalam hal ini.
Inikah "keseimbangan" yang awak maksudkan?
Tuan!
HOSPITAL BAGONG MANILA
Puan, tolong tunggu di sini. Kami akan jaga anak awak.
BILIK PEMBEDAHAN
- Selamat pagi. - Ya.
Pembedahan itu berjaya.
JALAN ROXAS BANDAR MANILA
Masa dah tamat.
Ikut saya sekarang.
Boleh beri saya masa?
Belum ucap selamat tinggal.
Awak kena pergi sekarang.
Masa dah tamat.
Saya dah kata jangan kembali ke kehidupan lama awak
sebab ia akan mengganggu keseimbangan.
Inilah akibat daripada pilihan itu.
Tidak, tapi tuan...
Bagaimana dengan anak-anak?
Mereka akan kehilangan ibu.
Maksud awak,
awak nak tinggal di sini?
Sebagai ibu Justin dan isteri Julian,
walaupun awak takkan kembali ke kehidupan lama awak?
Ya!
Ya, saya akan lepaskan Lui. Ini pilihan saya.
Saya akan lepaskan Lui. Saya pilih hidup ini!
Kenapa itu?
Saya rasa dia dah gila.
Cik Manuel, awak pentingkan diri.
Kalau awak pergi sekarang dan kembali ke kehidupan lama awak,
penyakit Justin akan hilang sepenuhnya.
Tapi mereka takkan kenal saya.
Mereka takkan kenal saya. Mereka takkan kenal muka saya!
Mereka takkan ingat saya. Mereka akan lupa tentang saya!
Itulah akibatnya.
Ayuh, masuk.
Tidak!
Isteriku?
Saya hidup untuk orang lain.
Saya percayakan awak.
Apa awak buat?
Saya nak ucap selamat tinggal. Sekejap saja!
Tolonglah. Saya cuma nak ucap selamat tinggal!
Berhenti, Lui! Jangan lawan.
Saya nak... Saya nak ucapkan selamat tinggal!
Saya nak ucap selamat tinggal.
Saya nak jadi ibu mereka buat kali terakhir. Tolonglah!
Tolonglah!
Tuhan, tolonglah!
Tuhan!
Tuhan, tolonglah!
Lima minit.
Cepat sikit.
Terima kasih.
Justin?
Isteriku, awak menangis.
Justin okey?
Dia okey sekarang.
Jangan risau.
Saya nak keluar sekejap. Saya nak pergi ke bahagian bil.
Okey.
Mak. Saya kena pergi sekolah.
Ja, mari sini sekejap.
Ingat ini, Jaja,
apa pun impian kamu, sama ada nak jadi peguam...
Kalau kamu nak jadi peguam,
artis, suri rumah...
Asalkan kamu gembira.
Buat bersungguh-sungguh.
Okey?
Kenapa ini, mak?
Tak, cuma... Janji dengan mak.
Okey?
Okey!
Kelakuan mak aneh balik.
Justin okey. Dia kuat. Dia dapat itu daripada mak.
Okey?
Saya akan balik awal.
Sayang mak.
Mak?
Anak mak.
Ya?
Mak, saya ingat mak dah tinggalkan saya.
Kamu akan sentiasa merasai kehadiran mak.
Mak akan sentiasa jaga kamu.
Mak sangat sayangkan kamu.
Saya pun sentiasa sayangkan mak.
Pastikan kamu terus...
makan vitamin!
Sentiasa jadi baik.
Jangan degil!
Baik, mak.
Anakku, jangan...
Jangan sesekali lupakan mak.
Ya.
Isteriku, makanlah dulu.
Boleh panggil saya begitu lagi?
Isteriku?
Isteriku.
Isteriku, kesayanganku.
Isteriku.
Jangan menangis lagi. Tak apa.
Semuanya okey.
Kita cuma perlu bayar bil.
Jangan menangis.
Kita cuma perlu bayar bil.
Awak boleh uruskan ini?
Kenapa tiba-tiba tanya?
Suamiku.
Awak adalah
keputusan paling bijak yang saya pernah buat dalam hidup saya.
Awak buat saya gementar.
Awak macam nak lari dengan lelaki lain.
Awak cuma nak balik ambil makanan.
Terima kasih.
Pergilah. Saya akan uruskan hal di sini.
- Ya? - Ya.
Ya.
Jangan lama-lama.
Okey, ya.
- Jumpa lagi! - Jumpa lagi!
- Ya.
Puan?
Puan, boleh dengar?
Teksi!
Nak ke mana, puan?
Ke Manila, ke hospital.
Justin...
Jururawat, budak di bilik sebelah. Bilik kedua, Justin Alcantara.
Puan, tiada pesakit bernama Justin Alcantara yang masuk.
Ada apa?
Semua bukti penggelapan MDZ ada di dalam.
Jatuhkan mereka semua, pertahankan penduduk
dan menang.
Kenapa awak buat begini?
Kenapa sekarang?
Sebab awak lebih boleh dipercayai.
Imej wanita sempurna lebih sesuai dengan awak.
Wanita sempurna tak wujud.
Sebab sempurna itu
bukan tujuan kita.
Ciptaan.
Ciptaan?
Kita mencipta.
Anak, rumah, syarikat.
Ubat.
Harapan.
Kehangatan.
Tak perlu sempurna.
Kita cuma perlu mencipta.
Apabila kita mencipta,
kita sentiasa cukup sempurna.
Hei, kenapa tiba-tiba nak pergi bercuti?
Perubahan suasana.
Hanya sebulan.
Awak nak ke mana?
El Nido?
Bohol?
Bataan? Entahlah.
Ke mana saja.
Hei, apa itu?
Vitamin.
Saya ambilkan jus. Sekejap.
KAPTEN LEMAS SEMASA SELAMATKAN PENUMPANG DI LAUT LEWAT MALAM
Maafkan saya sebab cuba lupakan.
Saya akan tebus balik.
Saya rindu kamu berdua.
Boleh awak cakap dengan dia?
Dia dah tak nampak saya lagi.
Misi saya dah tamat.
Saya nak peluk dia.
Dia takkan dapat rasa awak juga.
Mari pergi.
Justin?
Justin!
Memang kamu!
Saya ingat cuma bayangan. Kamu bersama siapa?
Justin!
Awak selalu larikan diri. Awak akan cedera nanti!
Puan! Maaf atas masalah tadi. Saya harap anak-anak saya tak ganggu awak.
Jaja cuma nak...
Ayah, tidak! Saya kata tak apa!
Nak cari tandas?
Saya tahu tandas yang bersih.
Tapi agak jauh.
Nak saya tunjukkan?
Terima kasih untuk tadi.
- Kucing! - Kucing!
Maaf.
Tidak. Maaf.
Tak, tiada kucing.
Saya cuma... ingat awak.
- Macam kenal. - Awak ingat saya?
Ya, saya ingat awak. Luisa. Peguam Luisa.
Kita rakan sekelas di kolej.
Awak dah berjaya! Saya bangga dengan awak.
Saya pun bangga dengan awak.
Saya?
Tak, awak di tahap lain.
Betul.
Tapi saya harap awak tak kisah kalau saya tanya...
Saya dengar awak koma? Bagaimana keadaan awak sekarang?
Awak okey?
Tak ada apa pun. Saya cuma tidur sekejap.
Yakah? Tak sukar bagi awak?
Sukar.
Terutamanya apabila saya bangun.
Kenapa?
Sebab saya mimpi indah.
Mimpi ngeri yang indah.
BERDASARKAN FILEM KOREA "WONDERFUL NIGHTMARE"
Terjemahan sari kata oleh Syukriyah Abdul Rashid