Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Moje życie zaczęło się od żartu.
Podobno mój tata był kapitanem statku.
Ale utonął?
Smutne, prawda?
Jeśli tata utonął w morzu,
to mama utonęła we łzach.
To tylko zdjęcie!
Lui myślała, że to zabawka.
Dość tego! Jedzmy!
W jednym grobie?
No cóż, taki już mój los.
Zostałam sama z powodu śmiesznej miłości.
Ale nie smucę się.
Raczej jestem wdzięczna.
Dali mi wszystko, czego potrzebowałam, by odnieść sukces.
Ci ludzie są moją przestrogą.
Nie będę żyła tak jak oni.
Nie będę taka jak wy.
Dzień dobry, Filipiny.
Oto najważniejsze wiadomości.
Furorę w sieci robi próba gwałtu podczas wyjazdu firmowego.
Podejrzany jest rzekomo synem jednego z właścicieli firmy.
Ofiara to stażystka, której tożsamości nie ujawniono.
Gwałcicieli należy kastrować.
Wciąż czekamy na informacje dotyczące próby gwałtu.
W sieci kwitną spekulacje
dotyczące tożsamości podejrzanego.
Od cudzej ziemi po cudze tyłki.
Tak aktywiści mówią o firmie
założonej przez miliardera Lorenzo Fernando Madasa.
- Proszę pani! - Pani mecenas!
- Może nam pani coś powiedzieć? - Proszę pani!
Jak już mówiłam,
nie chcemy ich pieniędzy.
Chcę, żeby trafił do więzienia!
Racja. Zasługuje na to.
MDZ Construction to największa grupa na rynku nieruchomości na Filipinach.
Pan Madas IV spokojnie mógłby wyjechać z kraju, gdyby zechciał.
Poczekajcie trzy lata,
a Filipińczycy zapomną o sprawie.
Ale co z pani córką?
Ona zostanie tutaj.
Jeszcze sporo życia przed nią.
Jeśli rozdmuchają sprawę, wszyscy dowiedzą się o pani córce.
Poznają wasze tajemnice. Dogrzebią się do waszych brudów.
To skala jej reputację.
Sprawa będzie się za nią ciągnęła w szkole, w kościele, w pracy,
w social mediach. Wszędzie.
Wszyscy będą ją znali
jako „tę dziewczynę”.
„Tę... która została zgwałcona”.
Większość matek chce, żeby to edukacja kształtowała przyszłość ich dzieci.
Pani woli skandal?
Nie zgodzimy się na ugodę!
Proszę pani,
nieważne, ile ryb pani wyfiletuje,
nigdy nie zdoła pani dać rodzinie takich pieniędzy.
Czy duma jest ważniejsza od przyszłości rodziny?
Jest pani kobietą.
Jak może być pani taka okrutna wobec innej kobiety?
Podwójcie ofertę.
Dziecko!
Dogadamy się.
Wreszcie jakaś rozsądna kobieta w tym pokoju, poza mną.
Zgoda. Omówimy szczegóły?
Niezła pani jest, pani mecenas.
Kiedy dorosnę, chcę być taki jak pani.
Jeśli dorośniesz.
Pani mecenas Maria Luisa Manuel.
Uśmiecha się pani.
Wiem.
Prowadziła pani sprawę nepodzieci.
Sądząc po uśmiechu, dostała pani to, czego chciała.
Mam mieć poczucie winy?
Jeśli masz mało pracy u obrońców z urzędu, gratuluję.
Ale nie wszyscy mają tyle szczęścia.
Przynajmniej nie zajmuję się ułatwianiem życia tym z MDZ.
Żyjesz z pieniędzy podatników.
Ja dostaję honoraria z MDZ.
Na tym polega kapitalizm.
Walczę
w imieniu uciskanych.
Pytanie, czy wygrywasz.
Wiesz co, Aya, dramatyzujesz.
To odróżnia ludzi wpływowych od biedaków.
Żałosne.
Jak tam twoja randka w ciemno, kuzynko?
Byłaś mokra?
Totalna strata czasu.
Jest dużo młodszy ode mnie, mniej zarabia
i ma dziecko.
Każdy facet, którego znam, zarabia mniej od ciebie.
Możemy pogadać o innych ważnych sprawach?
Kuzynko,
masz 39 lat.
Lada moment załapiesz się na zniżkę dla seniorów!
Może obniż trochę standardy,
żeby jakiś chłoptaś mógł cię pieścić aż do śmierci.
Moja kolej.
Słucham?
Tak, proszę pana.
Dziękuję, że posprzątała pani po moim głupim synu.
Wykonuję swoją pracę.
Dziękuję za pomoc z transferem do USA.
Zasłużyła pani.
Proszę pana.
Bardzo mi się podoba pański plan 10-letni.
Dobrze, że trwają przesiedlenia mieszkańców Bliss.
Za wolno.
Jeśli jutro umrę,
czy któreś z moich głupich dzieci
zdoła zrealizować moją wizję dzielnicy biznesowej?
Chcę zacząć budowę za dwa lata.
Nie będę czekał kolejnych pięciu.
Niech pani uprzątnie Bliss.
Wierzę w panią.
W porządku. Omówmy szczegóły.
Tak będzie dobrze.
Pani przyszła.
PANNO LUI, DZIĘKUJEMY ZA PODWÓJNĄ PREMIĘ.
NIECH PANI BÓG BŁOGOSŁAWI.
Moje plany wreszcie się krystalizują.
W przyszłym roku nie będę was odwiedzać.
Jak wyjadę do USA, będę pewnie przyjeżdżać raz na pięć lat.
- Marcus. - Tak, proszę pani?
Niech pan Kim zwolni
budżet relokacyjny dla mieszkańców Bliss.
Wypłaty?
Tak, wypłaty.
Żeby nie podpisali petycji, dobrze?
Oczywiście.
Świetnie.
O rety.
Jak tu ciemno.
Ani jednej latarni.
Rety, jak tu ciemno.
Kot!
- Nie! To niemożliwe! - Chwileczkę.
- Niemożliwe! - Spokojnie.
- To niemożliwe! - Chwileczkę.
Proszę głęboko oddychać.
- Dzień dobry. - Tak?
Co to za miejsce?
A ten numer?
Usuwam go, a on wraca.
Znów usuwam i znów wraca. I tak bez końca.
- Co jest grane? - Proszę się uspokoić.
Nazwisko proszę.
Mecenas Maria Luisa Manuel.
- Data urodzenia? - 24 października 1987.
- Co? - Proszę zaczekać.
- O co chodzi? - Chwileczkę.
Przepraszam!
Czemu dowiadujemy się o pomyłce,
kiedy klientka jest już w niebie?
Mary Jane Alcantara mogła pożyć jeszcze miesiąc!
Sprawdzałem to, szefie.
Nie możemy ciągle popełniać błędów!
Bo co to niby jest?
Skorumpowana agencja rządowa?
Szefie! Mamy problem!
Doszło do pomyłki.
Tak samo się nazywają.
Jedna to staruszka. Chora, ale żywa.
Otoczona ludźmi, którzy ją kochają.
Druga to pracoholiczka.
Proszę, szefie.
Ona żyje!
Młodsza miała umrzeć dopiero w 2062.
Kiedy znów będziemy mogli zamienić dusze?
Za jakiś tydzień.
A co z panią Alcantarą?
Już trafiła do nieba,
choć został jej jeszcze miesiąc na ziemi.
W tym właśnie sęk, szefie.
To zmarnowany miesiąc.
Mogła jeszcze tworzyć wspomnienia z najbliższymi.
Proszę usiąść.
Gdzie mam usiąść?
Proszę usiąść.
Jesteśmy w Ośrodku Przesyłowym do Życia Pozagrobowego.
Trafiają tu wszystkie dusze,
zanim w pełni wstąpią do nieba.
Chwila. Kto umarł?
Pani.
Coś ty powiedział?
Ja?
Oboje jesteście śmieszni.
Jesteście śmieszni!
Ale to śmieszne!
Jak to umarłam?
Ja nie mogę umrzeć.
Mam idealne BMI. Nie chwalę się, ale biegam i ćwiczę.
Jeżdżę na zawody.
Jak mogłabym umrzeć?
No jak? Powiedzcie.
Ja nie mogę umrzeć.
Jak to możliwe?
Chwileczkę.
Chyba nie przez ten wypadek?
Pani Manuel.
Nie, proszę.
Pan tu rządzi? Terminy mnie gonią.
Nie mogę umrzeć.
- Mam mnóstwo spraw... - Proszę się uspokoić.
Proszę usiąść.
Rozumiem.
Dziwnie tak usłyszeć, że się nie żyje.
Zwłaszcza w tak młodym wieku.
Dlatego mamy propozycję.
Mamy tu specjalny program
dla dusz, które nie mogą pogodzić się ze swoją śmiercią.
Możemy panią odesłać do świata żywych.
Kwalifikuję się?
Tak, kwalifikuje się pani.
Bardzo panu dziękuję.
Ale będzie pani musiała z nami współpracować.
Dobrze, zgoda.
Omówmy szczegóły.
Będzie pani żyła jako ktoś inny.
Pewna dusza trafiła do nieba o miesiąc za wcześnie.
Musi pani zająć jej miejsce i dokończyć życie, z którym się pożegnała.
A kiedy już to pani zrobi i wróci do nas,
odeślemy panią do jej pierwotnego życia.
A co z moim wyglądem?
Zajmiemy się tym.
Ale...
Wyczuwam tu jakieś „ale”. O co chodzi?
Obowiązują pewne zasady.
Nie może pani odrzucić tego życia.
I nie może pani robić nic, co miałoby związek z pani dawnym życiem.
Nie mogę dokończyć swoich zadań?
Żadnych wyskoków.
Jeśli to pani nie odpowiada, może pani iść do nieba.
Mamy jakiś lot do nieba, tak?
- Tak. - Czekajcie. Nie!
Nie!
- Na pewno? - Nie.
Nie.
No dobrze.
Moi rywale będą mieli okazję mnie dogonić.
Zgoda.
Najpierw wezmę od pani okulary.
Teraz krok do przodu.
Proszę. Śmiało.
Dobrze. Teraz powoli.
Proszę położyć dłonie na ekranie.
Śmiało.
Jest dobrze.
To wszystko?
No dobrze.
Jestem biedna.
Wytrzymam.
Jeden miesiąc. Zgoda.
Etap zanurzenia.
Co jest? Ktoś tu kradnie majtki?
Co robisz w moim pokoju?
Zakradłeś się!
Podam cię do sądu!
Zakradł się? Ten drań się włamał?
Hej! Mówię poważnie! Jak cię dorwę, to pożałujesz!
Chyba wszystko jest.
Co w ogóle robisz w moim pokoju?
- W twoim pokoju? - Tak.
Moja twarz jest na twojej bieliźnie.
Słucham?
Spójrz.
O Boże.
Hej! Nie teraz.
Spóźnię się.
Już wiem. Naśladujesz kogoś, kogo wieczorem oglądałaś, tak?
Która to aktorka?
Nie zbliżaj się!
Bo czymś rzucę!
Nie, nie tym!
To z filmu? Ostatnio nic nie oglądam.
Wybacz, byłem zajęty.
Już wiem! Klasyczny horror!
Kris Aquino! Feng Shui!
Zgadza się?
Muszę siku! Już południe!
Co to było?
Co...
Czyli jestem biedna i jestem...
mężatką!
Przepis na koszmar.
Mamo.
Będę codziennie jadła kluski, aż zapiszesz mnie na kurs aktorski.
A co mnie to? Kim ty w ogóle jesteś?
To jakiś hostel? Skąd tu tyle ludzi?
Jasne. Zgadujemy tytuły.
No dobra.
Jak zdobędę trzy punkty, to mnie zapiszesz. Ja zaczynam.
Ale ty musisz mieć smutne życie, Ginny.
Ty jesteś Ginny?
Nie ja, ty. To była podpowiedź. Rety!
Mamo!
Czyim ty jesteś dzieckiem?
Twoim!
Moje kieszonkowe.
Kieszonkowe.
Jesteście moimi dziećmi?
Mamo, szybciej! Spóźnię się!
Ja też. Pospiesz się, mamo!
Chwila... nie wiem.
Szybciej!
- Proszę. - Pa!
Naprawdę się spóźnię.
- Tato! - Hej!
Wcześnie się położyłeś?
Chodź, zjedzmy śniadanie.
Gdzie jedzenie?
Śniadanie?
Nic nie ma?
Ja nie gotuję.
Jestem zbyt ważna, by gotować.
Ale jesteś żoną.
Jest 2026 rok. Seksizm wciąż w modzie?
Mamo, co to jest seks?
Rodzice tak cię zrobili...
W ten sposób mama mówi, że jestem seksowny.
Bo kocha mnie na zabój.
No dobrze.
Spóźnię się. Zjem w bufecie.
Cześć, Jane!
- Cześć, Jane! - To Jane.
Cześć, Jane!
O mój Boże!
Halo?
Przepraszam.
Było kazać mi zajmować się krokodylami w zoo.
To by było w porządku.
Halo?
Zmieńcie mnie w kogoś innego.
W chirurga! Mogę być chirurgiem!
Już wolałabym krew.
Proszę!
Czemu mi to robicie?
Czemu kazaliście mi to robić?
Zrobiliście ze mnie matkę nie jednego, ale dwójki dzieci!
Jak mogliście?
Mamo!
Zostawiłaś to.
- To moje? - Tak, zostawiłaś to w domu.
Rocznik 1990.
Czyli mam tylko 36 lat.
Nareszcie!
Jakaś dobra wiadomość.
Ale dlaczego mam tyle zmarszczek na twarzy?
Już wiem!
Może przez to, że jestem matką!
Chodź, mamo! Spóźnię się! Szybciej!
- Zaczekaj! - Mamo, pospiesz się!
Dzień dobry, panie Alfie.
Jaki uroczy. Witaj, Justinie.
Dziękuję.
Grzeczny chłopiec. Hej, Jane!
Dzięki za bagoong, które dałaś mi ostatnio.
Bagoong?
- Ja? - Tak!
Ja ci dałam bagoong?
Tak.
Dlaczego?
Pani jest mamą Jaji?
O nie!
Ty jesteś Jaja?
Mamo, czemu miałbym być Jają? Jestem Justin.
Czyli Jaja to ta mała łobuziara.
Chcę pani powiedzieć,
że widziałam na monitoringu, jak pani dzieciak zrywa plakaty na schodach.
I chcę też powiedzieć,
że to ja za nie zapłaciłam!
Rozumie pani?
Przyjaźnimy się?
Jeśli przez „przyjaźnimy się”...
No dobrze,
czasami się razem śmiejemy, a czasami zdecydowanie nie.
A o co chodzi?
Bo po pierwsze, narusza pani moją prywatną przestrzeń.
A po drugie, czy pani też dałam bagoong?
- Co? - Bo je od pani czuję!
- Jak pani śmie! - Jedzie pani z ust!
Co takiego?
- Mówiła pani coś? - Ja coś mówiłam?
- Chce mi pani coś powiedzieć? - Jest trycykl!
Nie, mamo! Chodźmy!
Za wcześnie na to!
Już dobrze! Zaczekaj!
Zaczekaj!
- Cześć, Justinie. - Jak się masz?
Justin jest przeuroczy.
Co się stało? Dlaczego znowu zaspałaś?
Przyniosłam flan. Częstuj się.
Mamo, trycykl już tu jest.
Pa, mamo!
- Pospiesz się. - Pa!
Trzymajcie się! Ostrożnie!
- Pa! - Cześć!
Hej!
A ty dokąd?
Hej!
Chciałaś jakiejś chałtury.
Chodź, mamy coś dla ciebie!
Dziękuję! Jesteś cudowny.
Ciężkie.
- Dziękuję! - Dziękuję!
- Świetnie mówi po tagalsku. - To prawda.
Wygląda jak z koreańskiego filmu.
Hej! Co z tobą?
Proszę. Dali nam po dziesięć notatników.
Virgie i reszta dostały tylko po osiem.
Jestem weganką.
Naprawdę?
Ja jestem z Cabanatuan.
Tak?
A ja z Lucban.
Ja jestem z Alaminos.
Dziwnie się zachowujesz, Jane.
Co z nią dzisiaj?
Przestańcie!
Zjedz trochę isaw!
Pospiesz się, bo moja siostra i ciebie zgrilluje.
Pewnie jesteście głodne. Mam isaw!
Nie!
Wezmę tofu.
To znaczy tokwa.
Siostro, podaj nam tokwa.
- Chce co innego. - Wybredna.
- Co z tym serialem? - Poprosimy ocet.
I jeszcze chili.
- Ta zdzira urodziła? - Jedz.
Od porodu nic tylko oglądasz seriale.
Tak to już tutaj jest.
Kiedy ja urodziłam?
Mnie pytasz? Spytaj macicę!
Miałaś 19 lat. Zapomniałaś?
Hej...
- Co się dzieje, Jane? - Co jest?
Może to zachcianki ciążowe.
- Łazienka? - Nie tutaj!
Tam jest łazienka!
- Co? - Kot!
Jak się pani czuje?
Jaki kot?
To nie był kot, tylko ja!
Mówiła pani, że rozumie zasady.
To dlaczego chce się pani dać złapać?
Rozumiem.
Ale to jest strasznie trudne!
To jak potrójny zły urok!
Jestem biedna, mam męża i jestem matką?
Bez przesady!
Czyli...
nie chce pani wrócić do dawnego życia?
Pewnie, że chcę!
Bardzo chcę, ale to...
To niech się pani trzyma zasad!
Niech pani zaakceptuje tymczasowe życie.
Dostosuje się.
Jak mam to zrobić, co?
To nie jest moje miejsce!
Widział pan te kobiety?
Są takie tanie.
Zajmują się samymi banałami.
Od tego zależy pani powrót do dotychczasowego życia.
Proszę pamiętać,
na wszystko, co w życiu dobre,
trzeba sobie zasłużyć.
Proszę pana!
Ja wiem.
I tak w życiu postępuję.
Ale nie w tym.
To nie jest moje życie!
Teraz jest.
Przez miesiąc.
Jeśli pani to schrzani...
Nie! Ja tak nie mogę!
Nie mogę! To...
niesprawiedliwe.
Co to jest?
To dlatego śmierdzi tu jak na targu.
Zestaw startowy dla przepracowanej, źle opłacanej i niedocenianej żony.
Poślubił mnie, kiedy miałam 19 lat,
uwięził w tym nędznym domu...
Nie mam pracy, nazwiska, a najgorsze,
że dwa razy zaciążyłam.
Czyli oddałam wszystkie swoje prawa jako kobieta, żeby im usługiwać.
W spiżarni nic nie ma,
wszystkie sprzęty popsute.
A moje ubrania... nie zachęcają do robienia czegokolwiek.
Jak z czymś takim mam być idealną żoną?
Przecież tak się nie da!
Muszę zrobić to po swojemu.
Czas zacząć jeść zdrowo.
Może zechcą trochę warzyw.
Razem 7 807 peso.
Dostarczacie do domu? Następnym razem zamówię on-line.
Pani karta nie działa.
Słucham?
To karta płatnicza, nie kredytowa.
To może ta?
- To jest pani dowód. - Ta.
To na autobusy.
To karta do pasażu.
Ta też jest na autobusy.
Nie wiem, do czego jest ta ostatnia.
Ma połamane brzegi.
Chyba blokuje nią pani drzwi.
Strasznie długo to trwa! Kolejka się wydłuża! To nie ratusz!
Nie stać jej na to, co nabrała.
Zapłacę gotówką. Wezmę za 3000 peso.
Za 3000 peso. Dobrze.
Ostrożnie.
To znowu pani?
Śledzi mnie pani?
Widziałam panią. Byliśmy tu pierwsi. Może to pani nas śledzi?
Przymknę oko na takie zachowanie.
Pod warunkiem, że kupi pani moje tuyo. Pięć butelek.
Nie jadam tuyo.
Co takiego? Nie jada pani tuyo?
Może nie jada pani wykwintnego tuyo,
bo was nie stać. Nawet pani nie wie, jak to się pisze.
W-Y-K...
Chwila. Może to pani nie wie, jak się pisze „wykwintny”. Proszę!
Co będzie po „K”?
Ale że co...
„F” oczywiście!
Nie, tam jest „W”.
Nawet moje dziecko to wie.
Mądralińska!
Jakby było się czym chwalić! Rodzina wyrzutków!
Nie zdziwiłabym się, gdyby dzieciak skończył jak wy!
Zresztą nieważne. Ja tu sprzedaję wykwintne tuyo,
a nie bawię się w konkurs ortograficzny!
Nie szła pani na górę?
Zmieniłam zdanie!
Z-D-A-Ń-E! I co?
Nie martw się, nie powiem nikomu, że w szkole zrobiłaś kupę w majty.
Tato! To było tylko raz!
Właśnie. Nie martw się, nie powiem ani słowa.
Przecież nie będziemy ogłaszać,
że zafajdałaś całą spódnicę.
Zdarza się. To taki zafajdany świat.
Ale jesteś wkurzający, tato!
Żartowałem.
Polecisz przez barierkę!
Przepraszam pana.
- Tato! - Cześć!
Hej!
Tęskniłem za tobą, tatusiu!
- Ja też. - Nareszcie.
Słuchajcie.
Musimy porozmawiać.
Co to jest?
Gdzie kolacja?
To jest kolacja.
To wszystko.
O co chodzi, żonko?
Sama mówiłaś,
że chociaż mamy mało pieniędzy,
nie powinniśmy żałować na jedzenie.
Na stole musi być mięso.
Czyli mimo że kiepsko nam się powodzi,
nie chcesz warzyw?
Ciekawe.
A gdzie jest ryż?
Tu jest ryż. Z kalafiora.
Smakuje jak tektura.
Jest zdrowy!
Jedząc to, będziesz lepszą aktorką.
O co chodzi, mamo?
To jakaś kara?
Wiesz, że nie cierpię warzyw!
Uspokój się. Usiądź.
Musimy się skupić,
bo chcę coś ogłosić.
Zdałam sobie sprawę, że Jane... ja...
od 15 lat ci usługuję.
Tobie 14.
Mnie?
A tobie sześć.
Zgadza się?
Łącznie to 35 lat pracy bez wynagrodzenia.
Czyli chyba mogę powiedzieć, że zasłużyłam
na wcześniejszą emeryturę.
Na emeryturę?
Co to w ogóle znaczy?
Od małego dramatyzujesz, co?
Usiądź.
Spodziewałam się takiej reakcji.
Dlatego powiem jedno.
Bo w przeciwieństwie do innych mam serce.
Wyjeżdżam na urlop.
Na miesiąc.
Na urlop?
Dokąd? Kiedy?
Zatrzymam się u rodziców.
Na wsi.
Gdziekolwiek! Niedługo!
Sama.
Tata i ja sobie poradzimy.
Ale Justin?
Zatrudnimy nianię.
Zabawne!
Ale śmieszne!
Nie zapiszesz mnie na kurs aktorstwa,
ale stać nas na nianię?
- Rewelacja! Brawo! - Hej!
Nie mów tak do mamy. To nieładnie.
Żonko...
O czym ty mówisz?
Jaki urlop?
Wychowałaś się w Navotas.
A twoi rodzice już dawno nie żyją.
Jestem sierotą?
Porozmawiajmy. Usiądź tu.
Postoję.
Ale tak, musimy porozmawiać.
Dobrze.
W przyszłym tygodniu jest rozdanie nagród.
- Co? - Jak rok temu.
Impreza w ratuszu.
Pracujesz w ratuszu?
W twoich ustach brzmi to słabo.
Tak, pracuję tam od zawsze.
Logiczne.
Ratusz.
To dlatego nie mamy karty kredytowej na zakupy.
To ty nie chciałaś karty kredytowej,
żeby nas nie kusiły kolejne pożyczki.
Zresztą o jakich zakupach mówimy?
Targ jest niedaleko.
Targ?
Serio?
Jesteś urocza.
Znam to spojrzenie.
Wiem, czego chcesz.
Co się tak uśmiechasz?
- Dzieci śpią? - Zapewne!
No to działamy!
Robimy dzidzię!
Hej!
Robimy dzidzię...
Co ty... O Boże! Co ty wyprawiasz?
Co robisz?
Co to jest?
Co robisz?
Chcesz po angielsku?
Bawimy się po angielsku?
Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem.
Chodź, użyj mnie!
- Hej! - Użyj mnie!
Ubierz się. Włóż koszulkę!
Chcesz, żebym się ubrał?
Nie ma sprawy.
Dla ciebie się ubiorę!
Proszę!
Co ja tu w ogóle robię?
Co?
Skąd my się tu wzięliśmy?
Mówiłaś, że dzieci śpią!
Nie! Myliłam się!
Obudziły się!
Dzień dobry, dzieci!
Pobudka!
Ciszej!
To boli!
Nie chcesz robić dzidzi?
Robić dzidzię? Z tobą?
Wykluczone!
Coś taka nieśmiała? Mamy już dwójkę.
Jak nie chcesz robić dzidzi, było mi powiedzieć.
Nie musisz mi łamać kości!
Tak chcesz? W porządku.
Dlaczego zrobiłeś mi dziecko, kiedy miałam 19 lat?
Praktycznie ukradłeś mi życie,
potencjał, możliwości. Puf!
Nie ma! Znikły!
Bo musiałam z dnia na dzień zostać matką.
Wiesz w ogóle, co to kondom?
A może je przekłułeś? Porobiłeś dziurki, co?
Wiesz co? W zasadzie to gwałt!
Za to grozi dożywocie.
Wiesz, co to?
Żonko, przerażasz mnie.
Uwiodłeś mnie jako nastolatkę.
Tak było! Bo wiesz, że jesteś przystojny,
umięśniony i wysoki!
Dwa razy zrobiłeś mi brzuch
i kazałeś mi mieszkać w Bliss!
Nie do wiary!
Wiesz co? Nienawidzę takich mężczyzn.
Nienawidzę takich jak ty!
Zero odpowiedzialności.
Pozer, który nie ma się czym pochwalić!
Nie jesteś tu szczęśliwa?
Przepraszam, żonko.
Nie będę dziś spała obok ciebie.
Gorąco tu.
Pa!
Żonka była wczoraj nie w humorze.
Nie wiem, co takiego zrobiłem.
Stary,
coś ci powiem.
Jeśli chcesz udobruchać żonę,
zacznij od...
„Masz rację, Annabelle”.
Czekaj.
Twoja żona ma na imię Tricia!
„Masz rację, Annabelle”.
Powiedz Jane, że myślisz o separacji.
Zwariowałeś?
A jeśli naprawdę mnie zostawi?
Co wtedy warte będzie moje życie?
To nie wszystko.
Daj mi dokończyć.
To tylko blef.
Wyczujesz, dlaczego żona zrobiła się oziębła.
Bo jeśli...
Jeśli zbyt łatwo zgodzi się na rozstanie, na pewno ma innego.
Tak przyłapałem pierwszą żonę.
To wciąż boli.
Dzień dobry panu.
Może pan na to spojrzeć?
Co to jest?
Projekt.
Znowu?
Już o tym rozmawialiśmy.
Nie chcę jej oglądać.
Oczywiście.
Ale jeśli to przejdzie, wywłaszczą 5 000 mieszkańców.
„Jeśli”? Tak właśnie będzie.
Przecież to już ustalone.
Nie mnóż problemów.
Szkoda mi tych ludzi.
Będę musiał się czymś znieczulać. Upierdliwy jesteś.
Kto tu jest głównym inżynierem, ty czy ja?
Postaraj się.
- Ten dokument podpisujemy? - Tak.
- Podpisałyście już? - Tak.
Co to jest?
Studenci prowadzą kampanię.
Chodzi o zatrzymanie projektu kondominium.
A jeśli projekt przejdzie?
Przesiedlą nas w góry!
Lepiej to podpisz, Jane.
Podpisz, mówię ci.
Inaczej pogonią nas w góry.
Podasz mi ten talerz?
Ostatnio mówisz jak prawdziwa Angielka.
Rety, nic nie może zrobić.
Może tak się dzieje, kiedy...
Moje łóżko!
Zobaczmy.
Bingo!
Wiedziałam!
No dobrze.
Tak!
Doskonale!
Więc jesteś matką?
Nieźle.
Razem 49 738.
Rety!
- O nie. - To pani!
Znów pani zabrakło pieniędzy?
To jakiś żart? Jest pani vlogerką?
Robi to pani dla contentu?
To moja platynowa karta.
Obym nie musiała wyciągać tytanowej.
Bo wtedy wykupię tu wszystko, pana również.
Pokażcie im!
Wciąż można wybierać kandydatów.
Mamy też mnóstwo projektów.
Skończyłaś pracę domową?
- Jeszcze nie. - Hej!
Nic ci nie jest?
Uderzyła cię?
W samo serce.
Nie, nic mi nie jest.
Zaczekaj.
Ty jesteś Jaja, tak? Z II-Diamond?
Skąd mnie znasz?
Jesteśmy z grupy teatralnej.
Sporo ludzi cię zna.
Jestem twoim fanem.
Mam nadzieję, że się zaprzyjaźnimy.
To na razie.
Jasne.
Chodź.
Tak!
Powiedziałaś „tak”?
Mama mówi, że wszystkie mamy tak chorują!
Myślałam, że tylko moja tak miała.
Może zabierz ją do szpitala,
żeby jej się polepszyło.
Ona się boi szpitali!
Zastrzyków?
Nie! Rachunków!
No to kup jej lekarstwo.
Dobrze, ale jak się nazywa to lekarstwo?
Mama mówi, że leki generyczne są tańsze.
To o co mam poprosić?
O coś na menopauzę!
Na menopauzę?
Sam jesteś? Czego potrzebujesz?
Menopauza.
Poproszę o lek na menopauzę.
Moja mama jest chora.
Jak jej się nie poprawi, to się rozstaną,
a ja skończę jako bezdomny
i będę spał na ulicy...
Tam będę żył i tam umrę.
Proszę, dostanę to lekarstwo?
Proszę.
Niech ta rodzina przynajmniej zje coś porządnego.
- Mamo! - Co jest... Kot!
Co?
Twoje witaminy.
Witaminy?
Tak, żebyś poczuła się lepiej.
Dzieciak wciąga mnie w swoje gierki!
Weź to, szybko!
Kwaśne.
Musimy porozmawiać.
Teraz. Usiądź.
Zanim coś powiesz: nie ma za co.
Cztery godziny szykowałam jedzenie.
Ale w porządku.
O czym chcesz rozmawiać?
Cały dzień myślałem o tym, co mi powiedziałaś, żonko.
Lui...
Czy możesz
nazywać mnie Jane?
Jane?
„Żonka” jest oklepana.
I zaborcza.
Masz rację, Jane. Pospieszyliśmy się ze ślubem.
Właśnie.
Mieliśmy po 19 lat.
Ale zabiegałaś o mnie
jak zdesperowana 50-latka.
Ciągle za mną łaziłaś.
Byłaś wszędzie – w domu, szkole, dżipie, w każdym kącie.
A kiedy wreszcie się zgodziłem,
to ty chciałaś zrobić kolejny krok.
Tej nocy miałem trzy kondomy. I co z nimi zrobiłaś?
Spaliłaś je. A teraz nazywasz mnie gwałcicielem?
Nie do wiary!
Nie jestem idealny, Jane.
Ale prędzej bym umarł, niż popełnił zbrodnię, o którą mnie oskarżasz.
Ja?
Ja spaliłam kondomy?
Nie wiem, co się z tobą dzieje!
Ale pierwszy raz byłaś dla mnie taka okrutna, żonko.
Jane. Po prostu Jane!
Ale zakończmy to!
Bo tego chcesz, prawda?
Jeśli naprawdę uważasz, że nasze życie nie jest nic warte, nie będę cię zmuszał.
Odpowiedz! Powiedz coś!
Rozstańmy się. Tego chcesz?
Nie będę cię powstrzymywał.
Bez obaw, do niczego cię nie zmuszę.
Rób, na co masz ochotę!
To ja odejdę! Tak jest!
Tego chcesz?
Spakuję rzeczy. Odchodzę.
Odchodzę!
Nie próbuj mnie szukać.
Widzisz? Pakuję się.
Gotowe. Odchodzę!
Ja...
Naprawdę odchodzę! Nie zatrzymasz mnie!
Mówię poważnie. Mogę żyć bez żony!
Odejdę jutro. Późno już.
Gdybyś tylko wiedział,
że lada moment zostaniesz wdowcem.
Co na kolację?
Umieram z głodu!
Dramatyzujesz.
Czyli tak widzicie Jane?
Jako niewolnicę.
Jane, o co chodzi?
Czemu kupiłaś takie drogie rzeczy?
Co to? Skąd miałaś pieniądze?
Dwa tysiące peso?
Byłaś na zakupach?
Kupiłaś świeczki?
Co tu robi blender, maszyna do gotowania ryżu i mikrofala?
Skąd wzięłaś pieniądze? Pożyczyłaś?
Wydałaś całą naszą pensję?
Cisza!
Uspokójcie się. Możemy porozmawiać?
Kupiłam to wszystko dla was.
Potrzebujecie tego!
Zwłaszcza świec.
Świetnie wchłaniają brzydkie zapachy.
Moja kupa nie śmierdzi!
Tato, proszę!
Miałeś mi nie wypominać, że narobiłam w majtki.
Rety!
Kupiłam to wszystko za swoje.
Za swoje? To znaczy?
Nie umawialiśmy się, że w tym związku wszystko jest wspólne?
To są nasze pieniądze! Sama tak mówiłaś.
- Jak to „nasze”? - No...
Ja...
Nie skończyliśmy.
Idę!
Jest tu pani Jane Alcantara?
Pożyczyła mi kartę.
Przyjaźnię się z mecenas Luisą.
Z mecenas Luisą Manuel?
Naprawdę?
Z Luisą Manuel?
To i tak wbrew prawu. Poza tym mecenas Manuel jest w śpiączce.
To jak ją pani ukradła?
Proszę się liczyć ze słowami.
Żona chyba myślała, że ujdzie jej to płazem.
Wystarczy na nią spojrzeć,
żeby wiedzieć, że to nie jest jej dowód.
Niech pan popatrzy.
Wygląda jak sterana stara wiedźma.
Widziałem zdjęcie Lui.
Jest jak gwiazda filmowa.
Niech się pani przyzna.
Ukradła to pani?
Przecież to jest zniesławienie.
Mam was wszystkich pozwać?
Żonko, chodźmy.
Nie możecie wyjść!
Niech pan siada!
Z całym szacunkiem,
współpracujemy z wami,
ale nie możecie nas tak oskarżać.
Zwłaszcza mojej żony.
Zgodnie z ustawą nr 7438,
nawet jeśli nas tu zaproszono,
to nie jest areszt.
A że sami zgodziliśmy się współpracować,
możemy stąd wyjść, kiedy zechcemy.
Chyba że mamy was pozwać o bezprawne zatrzymanie.
Jest pan prawnikiem?
Nie.
Po prostu znam prawo.
I...
Pracuję w ratuszu.
Poza tym
mecenas Luisa Manuel i ja
studiowaliśmy razem prawo w 2004 roku.
Rzuciłem studia, bo...
Rzuciłem studia.
A mecenas Luisa jest bardzo miła.
Może więc, kiedy dowiedziała się, że mamy problemy finansowe,
pożyczyła żonie kartę.
Czy to jasne?
Teraz rozumiecie?
Przepraszamy pana.
Nie mnie. Moją żonę.
Przepraszam, że panią podejrzewaliśmy.
Przepraszam za kłopot.
To za mało. Pan ją obraził.
Za to też należy przeprosić.
- Obraziłem? - Tak.
Przepraszam. Nie wygląda pani jak sterana stara wiedźma.
To wciąż za mało.
- Jest piękna. - Niech pan to powie.
Jest pani na swój sposób piękna.
Głośniej proszę.
Jest pani na swój sposób piękna.
- Tak! - Z uczuciem!
Jest pani piękna!
Powiedziałem!
Dziękuję.
On też studiował prawo.
Czemu go nie pamiętam?
Szkoda.
Gdyby skończył studia, miałby teraz porządną pracę.
Boże, co się ze mną stało?
Popełniłam przestępstwo.
To upokarzające.
Dlaczego to zrobiłaś?
Mogłabym ci wszystko wyjaśnić,
ale mi nie uwierzysz.
Jasne.
Po prostu oddaj kartę Luisie.
I przeproś ją.
A ja przygotuję umowę
spłaty naszych zakupów w miesięcznych ratach.
Dziękuję.
Wiesz, że nie jestem podejrzliwy, ale tak się ostatnio zachowujesz,
że muszę zapytać...
Masz kogoś?
Słucham?
Ja?
Zapomniałeś, że mam męża i dwoje dzieci?
Praktycznie opiekuję się trzema osobami.
Skąd miałabym wziąć czas na flirt?
O Boże.
Ja...
Co...
Wierzę ci.
Przepraszam.
Hej, kolego.
Mogę na chwilę przeszkodzić?
Zaczekaj, Jane.
Kot!
Czemu pojawia się pan tak znienacka?
Jestem pod wrażeniem.
Od kiedy zaczęła pani życie tutaj,
sporo pani osiągnęła.
Po pierwsze,
prawie się rozstaliście.
Po drugie,
ukradła pani kartę kredytową.
Po trzecie,
aresztowali panią.
Nie traktuje pani swojego zadania poważnie.
Chcę tylko być idealną panią domu.
Kupiłam tylko rzeczy do domu.
Współczesny świat
raczej nie oczekuje, że kobieta dzień i noc będzie pracować fizycznie
bez żadnej pomocy.
Wiele osób zabiłoby za taką szansę.
Nie chce jej pani? Wystarczy słowo.
Żonko, chodźmy.
Chce pani kupić balut?
Nie.
Nie wysiedleniom!
- Nie wysiedleniom! - Słyszeliście?
Za pięć lat stanie tu kondominium!
Co takiego?
A sklepiki?
Postawią tu centrum handlowe z przeszkloną windą itepe.
- Co? Naprawdę? - Tak słyszałam!
- A te splątane kable... - Tak?
Wszystkie usuną i poprowadzą pod ziemią!
To tak można?
Jak chcą to zrobić? Super!
- Co? - Jak?
Tak.
Halo?
Tak.
Zgodnie z treścią oficjalnego pisma, które przesłałam mailem,
mecenas Lui Manuel poleciła mi
dopracować szczegóły kampanii zbierania podpisów.
Tak.
Rozmawiałam już z mieszkańcami, którzy mówią,
że zgodzą się wyprowadzić, jeśli dostaną żądaną kwotę.
No właśnie.
Wszystkie dane są w dokumentach,
które przekazuję kurierowi.
Jesteś kurierem, prawda?
Pracuje pani w call center?
Pani angielski robi wrażenie!
Chociaż małżonkowie niewiele zarabiają,
i tak wspierają innych.
A ona nawet ma oszczędności!
Proszę, twoje witaminy.
Weź je, mamo. Proszę.
Teraz jesteś silna!
Poprawia ci się!
Kto to?
Tata!
- Gdzie mama? - Tutaj.
Idź, muszę pomówić z mamą.
Ćwiczysz?
Tak.
Nie chcę wyglądać staro.
Jasne.
A jeśli chodzi o tę imprezę w ratuszu,
o przyznanie nagród...
To już jutro. Przyjdziesz?
Żonko?
To ubrania z drugiej ręki.
Bardzo źle?
To już przesada.
- Co? - Ślicznie wyglądasz.
Chodź, zjemy coś.
Dobrze.
Dobry wieczór, panie Pereo.
Dobry wieczór. Julian Alcantara z Wydziału Dróg i Kanalizacji.
Oczywiście! Łamacz serc z wydziału inżynierii.
Dziękuję.
Żonko, to jest inżynier Pereo.
Urbanista i wielka szycha.
Dobry wieczór, mecenas...
Jane. Jestem Jane.
Dobry wieczór, Jane.
Czytałem pański wniosek projektowy.
Ma pan moją aprobatę.
Ciężko nad nim pracujemy.
Ale kierownictwo chce realizować inny projekt.
Mam pewną propozycję dotyczącą renowacji chodnika.
Chodzi o projekt przebudowy z MDZ Construction?
- Tak? - Właśnie.
Jeszcze nie został sfinalizowany.
Widziałem już projekt Juliana.
Jest dobry, ale lepiej przeznaczyć środki z budżetu na inne budynki.
Renowacja chodnika pomogłaby lokalnej społeczności.
Może najpierw coś zjemy?
Oczywiście.
Zostańmy tu, to wszystkiego spróbujecie.
Chwileczkę.
Wy dwoje, dołączcie do nas.
Oni mają swój stolik.
Nie szkodzi.
Dołączą do nas. Pani też.
Chodźmy.
Ale wazeliniarz.
To oczywiste, że czerpią korzyści z projektów rządowych.
Ciekawe, czy odpowiedzą na proste pytanie.
Panie Pereo, mogę o coś zapytać?
Oczywiście, moja droga. Śmiało.
Ciekawi mnie,
dlaczego co roku odbudowujecie drogi?
Czy to nie strata pieniędzy?
Cóż, nie są zbyt trwałe, więc wymagają ciągłych napraw.
To dlaczego od razu nie wybudujecie porządnych?
To byłyby lepiej wydane pieniądze.
O czym ty mówisz?
Kochana, pozwól im się tym zająć.
Oni wiedzą, co robią.
Naprawdę mnie to interesuje.
Panią interesują tylko imprezy?
Przepraszam.
Moja żona zadaje dużo pytań.
Spokojnie.
A co by pani sugerowała?
Może przy tworzeniu infrastruktury powinniśmy znaleźć
równowagę między budżetem a czasem.
Wiem, przecież to nielogiczne,
żeby budować dobre drogi i chodniki,
trwałe, bezpieczne i dobrze oświetlone,
żeby bardziej zachęcić ludzi
do odwiedzania różnych miejsc w okolicy.
Prawda?
Gdyby ludzie chodzili pieszo,
na drogach byłoby mniej pojazdów.
I tworzyłyby się mniejsze korki.
Dzięki temu
rozwiązalibyśmy kilka problemów
za jednym zamachem.
Pani Alcantara,
urbanistyka to nie jest łatwa rzecz.
Przepraszam.
Czy moje wyjaśnienia są zbyt zawiłe dla pańskiego umysłu?
Mogę je uprościć.
Dostęp do infrastruktury publicznej to podstawowe prawo człowieka.
Tak mówią przepisy.
Social media tak piszą.
Imponujące.
Mój drogi, ile zajęłaby taka przebudowa?
Pięć lat minie, nim się zacznie.
Ale teraz chyba sprawy toczą się szybciej, bo zajmuje się tym...
mecenas Manuel.
No to zacznijmy jutro.
- Omówimy to. - Tak jest.
Co to było? Czemu się tak zachowujesz?
Wspieram twój projekt przed twoim szefem.
Ernest to też mój szef!
Nie mogę go tak lekceważyć.
Przecież ci pomogłam.
Mógłbyś podziękować.
Nie prosiłem o to.
Chwila. Czyli co,
przyprowadziłeś mnie tutaj, żeby się mną pochwalić?
Zaprosiłem cię na miłą kolację,
bo od kiedy urodziły się dzieci nie byliśmy na porządnej randce.
Alcantara.
Przyprowadził pan żonę,
żeby wcisnęła nam pański projekt?
- Sam pan nie potrafi? - Nie.
Zaczekaj.
Przepraszam.
Co jest nie tak z jego projektem?
To dobry projekt.
Ludzie bardziej na nim skorzystają.
- Jane, wystarczy. - Nie. Chwila.
Wie pan, jaki macie problem?
Priorytetem są dla was duże projekty.
Te zbędne.
Ciekawe dlaczego.
Ma pani czelność.
- Co? - Pójdziemy już.
Chodźmy.
Raz squatter, zawsze squatter.
Zero klasy i obycia.
Alcantara!
Załóż żonie kaganiec, niech nie ujada!
Coś ty powiedział?
Julian!
- Ani się waż obrażać moją żonę! - Julian!
Mnie obrażaj do woli, ale nie żonę!
Typowy squatter.
Widział pan to?
Widział pan?
- Dziękuję. - Smacznego.
- Dziękuję. - Proszę.
Nie musiałeś go uderzyć.
Słowa mają większą moc niż miecz.
I łatwiej je obronić w sądzie.
Nie pozwolę, żeby cię obrażał.
Nie wiedzą, jak bardzo się poświęcasz
dla innych.
A jeśli cię zwolnią?
Jeśli wyrzucą nas z domu?
Będziemy spali na ulicy. Szczęśliwi i pełni godności.
Żartuję.
Nie pozwolę, żeby moja rodzina chodziła głodna choćby jeden dzień.
Dlaczego rzuciłeś studia prawnicze?
Mieliśmy o tym nie rozmawiać.
To nie była twoja wina.
Sam tak postanowiłem.
- Moja wina? - Nie.
Kiedy...
Kiedy pojawiłaś się w moim życiu,
ty i nasze dzieci,
zdałem sobie sprawę,
że już nie żyję tylko dla siebie.
Że żyję dla innych.
Kiedy urodziła się Jaja,
wyglądała jak cherubinek.
Była taka piękna.
Jak ty. Jest bardzo do ciebie podobna.
Równie piękna.
Kiedy pielęgniarka mi ją podała
i wziąłem ją na ręce, momentalnie
to do mnie dotarło.
„To jest to.
To jest to.
To moje życie”.
Nie studia prawnicze.
Już nie.
Postanowiłem skupić się na tym, co tuż przede mną.
Wybacz, poniosło mnie tam.
To chyba efekt dorastania bez rodziców.
Tęsknisz za rodziną.
Wciąż możesz być ojcem,
a jednocześnie
dobrze zarabiać.
Z taką twarzą i ruchami tancerza...
Hej! Mógłbyś być tancerzem macho.
Podniecają cię moje ruchy?
Co?
- Tak? - Nie przy ludziach.
Hej!
Jedz już.
Na zdrowie, żono.
Mężu.
Jane, nie śpisz jeszcze?
Kocham cię!
Bardzo kocham ciebie i Jaję!
I Justina też kocham!
Kocham was!
DOMY FILIPIŃSKIE
Skoro ci smakuje, to ci to ugotuję.
Dlaczego tak ugniatasz ryż?
Ale jesteś dziwna.
Kieszonkowe.
Nie mam pieniędzy.
Mamo, co znowu?
Zaczekaj.
Lekcje zaczynasz o dziewiątej.
Dopiero siódma. Już wychodzisz?
Spotykam się z kimś.
Z kolegą?
Z chłopakiem?
Po prostu z kolegą.
- Chodzisz na kółko teatralne? - Tak.
To bardziej się przykładaj.
Mamo, nie denerwuj mnie!
Kieszonkowe.
Może zróbmy tak.
Najpierw zszyj kilka notesów.
Dziesięć peso za notes.
Skończysz dziesięć, dostaniesz stówę.
- Zgoda? - Dziesięć?
Serio?
Pieniądze się zarabia.
Od dziś to nasza nowa zasada.
Mamo, o co znów chodzi?
Nie ma pracy, nie ma kasy.
Kieszonkowego.
Ależ jesteś wkurzająca!
- Justin... - To boli!
Pokaż. Skaleczyłeś się.
Chai, skarbie, podasz opatrunki?
Dziękuję.
Doskonale. Zaczekaj chwilę.
Bardzo dobrze!
- W porządku? - Estong!
Wszystko gotowe?
Nawet mnie pan nie zapytał?
Możemy zrobić tak jak ostatnio?
Zapłacę czynsz, jak coś sprzedam.
Mam swoje zasady. Płatność przed sprzedażą.
Znów się zaczyna.
Wynocha!
Wkurza mnie taka samowola!
Przecież ładnie prosiłem...
Nieważne!
Ja tu decyduję!
- Justin, wracamy do domu. - Mamo!
Nic ci nie jest?
Jakiś problem?
Problemem jest Estong.
Nie płaci. Najpierw chce sprzedać.
Tak było wczoraj!
Wczoraj nie zapłacił?
Zapłacił.
Ale dziś chce tak samo.
Co, jeśli nie zapłaci?
Ja mam to zrobić?
Wykluczone!
Nie ma pani podstaw,
żeby oskarżać go o przestępstwo, którego nie popełnił.
Prawniczka?
Nie, ale mam pytanie.
Czy ktoś wie,
że firma płaci za wiszący tu billboard?
- Tak? - Naprawdę?
Tak!
A na co idą te pieniądze?
Z kim w ogóle rozmawiano o wynajmie powierzchni?
Ze mną, oczywiście.
I ja wykorzystuję te pieniądze.
Wydaję je na to miejsce.
Dlaczego pani?
Jest pani członkiem rady?
Ma tu pani cztery domy,
ale to nie oznacza, że może pani tu rządzić.
Nie rozumie pani.
Powierzono mi te pieniądze, bo jestem tu najbogatsza.
Zastanówmy się.
Jeśli damy je komuś biednemu, wyda je na siebie.
- Serio? - Chwileczkę.
- Mam rację? - Powierzono...
- Tak! - Mogę pożyczyć?
Ktoś jej coś powierzył?
- Nie. - A wy?
Powierzyliście jej pieniądze?
A ktoś na nią głosował?
Czyli nie została pani wybrana.
Coś pani wyjaśnię.
Zgodnie z artykułem 315 Znowelizowanego Kodeksu Karnego jest to defraudacja.
Wykorzystanie cudzej własności dla własnego zysku.
Za to grozi 20 lat więzienia.
Tego pani chce?
Ja niby jestem przestępczynią?
Mój mąż studiował prawo
z najpiękniejszą i najsłynniejszą
mecenas Lui Manuel.
Mogę was zapoznać. Chce pani tego?
Nie. Proszę pozwolić mi wyjaśnić.
Jeśli nie chce pani afery, proszę wszystkich przeprosić.
Estong! Przepraszam.
To tylko... menopauza.
Mam huśtawkę nastrojów.
Raz jestem wesoła, raz smutna... zła.
Takie nagłe zmiany.
I bez obaw.
Żeby dowieść swojej uczciwości,
przedstawię pełne rozliczenie środków
wszystkim zainteresowanym.
- Tak zrobię! - Tak powinno być!
A co do opłaty, tym razem z niej pana zwolnię.
Proszę.
Dziewięć, czyli 90 peso.
Super!
Dychę oddasz mi później.
Ty na zakupach sobie folgujesz!
Nie możesz mnie prosić o dziesięć peso.
Nic tylko narzekasz! Przestałabyś wreszcie jęczeć!
Nie czepiam się rywalizowania z nastolatkami przesadnym makijażem!
Dobra, wychodzę!
Wejdź. Rozgość się.
Ale wielki dom.
Macie nawet basen?
Sam tu jesteś?
Rodzice są w Davao. Tata załatwia tam interesy.
A służące dostały dzień wolny.
Jasne.
Ostrożnie.
Wejdź, nie wstydź się.
Usiądź.
W porządku?
Nie jest ci gorąco?
Nie, jest dobrze.
Jesteś bardzo ładna. Zwłaszcza gdy się denerwujesz.
Te różowe policzki...
Co robisz?
Myślałem, że ci się podobam.
Ale dlaczego tak się spieszysz?
Co to było?
Stary, no co ty!
- Mieliście się nie pokazywać! - Przepraszam.
Koszmar!
Czy wy mnie filmujecie?
Co chcecie zrobić?
Będzie fajnie. Wszyscy razem.
Na pewno ci się spodoba.
Jak randka, księżniczko?
Ja...
Jaja, co się stało?
Nic. Chcę spać.
Jaja, wstań. Coś się stało.
Co to jest?
Kto ci to zrobił? Usiądź.
Co się stało?
Odezwij się. Kto ci to zrobił? Twój chłopak?
Nic się nie stało.
Potknęłam się. Daj mi spokój.
Nikt ci nie zdoła pomóc, jeżeli nic nie powiesz.
Skarbie, co się stało?
Może ja nie chcę o tym mówić?
Nie chcę tego pamiętać!
Okłam mnie, proszę!
Powiedz, że wszystko będzie dobrze!
Że jedzenie i sen wszystko zmienią!
Nie potrzebuję prawnika!
Potrzebuję mamy!
Ugryzłam go, a potem uciekłam.
- Czy on... - Nie, mamo.
Nic się nie stało.
Uciekłam, zanim zdołał zrobić to, co zamierzał.
Nie chcę już chodzić do szkoły.
Nie chcę.
Nie chcę...
Nie bój się.
Ja się tym zajmę.
Jako dyrektor również byłam zaszokowana.
Ale Andre natychmiast przyszedł do mnie, żeby przeprosić.
Jestem mecenas Jamie Tansi.
Po pierwsze, chcemy przeprosić za to zajście.
Liczymy, że uda nam się rozwiązać tę sprawę w drodze ugody.
Nieważne, ile ryb pani wyfiletuje,
nigdy nie zdoła pani dać rodzinie takich pieniędzy.
Zwłaszcza że córka dostaje stypendium.
Mam rację?
Przepraszam. Pięć minut.
Bardzo przepraszam.
Przepraszam.
Mamo.
Zgódźmy się na tę ugodę.
A co z tobą?
Robimy z siebie pośmiewisko.
Nie możemy się z nimi równać. Nie mamy pieniędzy, żeby walczyć.
Wróćmy do domu, ugotujmy coś, zjedzmy. Nawet warzywa.
- Nie. Będziesz walczyć. - Mamo.
Wracajmy do domu.
Zapamiętaj jedno.
Może nie mamy takiej władzy jak oni.
Może nie mamy takich pieniędzy...
ale nie jesteśmy słabe.
Będziesz walczyć.
- Wracajmy do domu. - Walcz.
Będziesz walczyć.
Mamo...
Będziesz walczyć.
Mamy ustawę o ochronie przed podsłuchem.
Wiem.
Znam się trochę na prawie.
Wiem, że to ma wartość dowodową w sądzie, ale robię to tylko dla pewności.
Myślałam, że jest pani kurą domową.
Podjęłam decyzję.
Zniszczę życie temu sępowi.
Walka w sądzie? Jestem gotowa.
- Pani Alcantara... - Wiem, że to złożona sprawa.
Możemy stracić oszczędności,
ale nie poddam się, aż zniszczę mu życie.
Uciekniesz za granicę? Śmiało.
Dokądkolwiek się udasz,
dopilnuję, by wiedziano, że jesteś sępem.
Staniesz się viralem.
Nawet memem.
Wszyscy będą się z ciebie naśmiewali.
Tak, wiem, że nie mamy pieniędzy.
Ale jest wiele osób, które nam pomogą.
Organizacje, NGO-sy, aktywiści, grupy kobiecie, senatorki.
Udzielę wywiadów reporterom, vlogerom...
Wszystkim.
Sprzedam prawa do tej historii na film, serial, książkę.
Słowo „gwałt” będzie się kojarzyło ludziom z twoją twarzą.
Żadna porządna szkoła cię nie przyjmie.
Żadna firma nie zgodzi się z tobą współpracować.
Odszukam nawet wszystkich wrogów twojej rodziny
i pozwolę im się wykorzystać do zniszczenia ciebie.
Bo zapamiętaj...
Jestem tylko kurą domową.
Mam mnóstwo czasu.
Jaja, spójrz.
Lody?
Wiesz co, mamo, w zeszłym tygodniu
myślałam, że ktoś cię podmienił.
Ale teraz mam pewność...
że jesteś moją mamą.
Dobrze, że nie zapisałaś mnie na ten kurs aktorski.
Dlaczego?
Bo teraz chcę czegoś innego.
Czego?
Chcę być prawniczką.
Przeliteruj „balet”.
B-A-L-E-T.
„Warzywo”.
W-A-R-Z-Y-W-O.
Doskonale.
Pokaż.
Proszę, 15. Należy się 150 peso.
Dobrze.
Tu masz 200.
Nie mam drobnych.
Zatrzymaj resztę.
To twoje jutrzejsze kieszonkowe.
A jak ci coś zostanie, kup sobie dezodorant.
Mamo, znów się droczysz!
Boże!
Nie z kimś z taką twarzą.
Dobra!
Proszę!
Doskonale!
Twoje ulubione, prawda, Ja?
- To moje. - To dla ciebie.
Kto to?
Jest tam kto?
Zostań. Najpierw zjedz.
- Niespodzianka! - Niespodzianka!
Wejdźcie.
Ja gotowałam!
Pa!
Pa, żonko! Nie tęsknij za bardzo.
Pa, mamo!
Pa, skarbie!
Jane.
Chodźmy na parking.
Dobrze.
- Kot! - Chyba wszystko gotowe.
Świetna robota.
Jestem z pani dumny.
Czuje się tu pani jak u siebie.
Gratuluję. Został pani tydzień.
Czyżby nie chciała pani wracać?
Nie o to chodzi.
Sama nie wiem.
A właśnie,
jak ja tu umieram?
W wypadku.
A co z dziećmi?
Tak nagle stracą mamę?
Bez ostrzeżenia?
W mojej karierze prawniczej sporo przeszłam.
Umarłam i ożyłam, a jednak...
nie ma nic gorszego niż stracić matkę.
To głupie.
Chce pani złagodzić ich ból?
Co to za pytanie?
Niech im pani da tyle miłości...
żeby mieli się czego trzymać,
kiedy pani zabraknie.
Czy jest jakiś...
Ramen tonkotsu dla pani.
Julian, a jeśli pewnego dnia...
nagle zniknę?
Przenoszą mnie do Tarlac.
Przenosisz się?
To znaczy... my się przenosimy?
Na to wygląda.
W przyszłym miesiącu.
To moja wina. Przepraszam.
Nie zrobiłaś nic złego. Uśmiechnij się.
Uśmiechnij się.
Jedz, póki gorące.
Twój ulubiony klient!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Przykro mi, jeszcze nie było dostawy.
Nie szkodzi, mamie się polepszyło.
Ale to może wrócić.
Powinieneś ją częściej przytulać. To działa!
To też lekarstwo?
Najlepsze!
Dobrze się czujesz?
Oliver! Dzieciak! Dzwoń po karetkę!
- Co się stało? - Dzwoń po karetkę!
Mały? Nic ci nie jest?
Oliver! Dziecko! Pomóż mi!
Gdzie on jest?
Poczekaj, zapytam.
Tędy.
Przepraszam panią.
Czy przywieziono tu małego chłopca, Justina Alcantarę?
Państwo są rodzicami?
Tak, jestem jego mamą.
Drugie drzwi po prawej.
Dziękujemy.
Dzień dobry. Jesteśmy jego rodzicami.
Co się stało?
Testy wykazały barwnikowe zwyrodnienie siatkówki.
Wzrok mu się pogarsza, co wpływa na równowagę.
To jak zawroty głowy. Dlatego zemdlał.
Zwyrodnienie siatkówki?
Ma opuchniętą siatkówkę.
Częściowo też się odkleja, dlatego musimy działać szybko.
Czego potrzebuje?
Natychmiastowej operacji, inaczej całkowicie utraci wzrok.
Jest też duże prawdopodobieństwo, że w pełni wzroku nie odzyska.
Jak to się stało?
To może być dziedziczne.
Ma to po mnie?
Wyzdrowiałam dzięki dwóm operacjom.
Miałam o to pretensje do mamy.
Tyle mogła mi przekazać,
czemu chorobę?
Ale jak to możliwe?
Co się dzieje? To nie fair!
Co jest nie fair?
Czemu Justin odziedziczył moją chorobę?
To nie fair wobec dziecka.
Nawet nie jest moim dzieckiem.
Nie jestem jego matką!
W tej rzeczywistości jest nią pani.
Jeśli na coś pani choruje,
on może to odziedziczyć.
Popełniłam wiele błędów.
W poprzednim życiu.
Tak, przyznaję.
Jeśli ktoś tu zasługuje na karę, to ja.
Ja.
Nie dziecko.
Nie wciągajcie w to dziecka.
O takiej „równowadze” pan mówił?
Proszę pana!
CENTRUM MEDYCZNE W MANILI
Proszę tu zostać. Zajmiemy się dzieckiem.
SALA OPERACYJNA
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Operacja się udała.
Czas minął.
Może pani jechać ze mną.
Da mi pan chwilę?
Jeszcze się nie pożegnałam.
Musi pani już odejść.
Czas minął.
Ostrzegałem, żeby pani nie wracała do swojego dawnego życia,
bo to zakłóci równowagę.
To jest efekt pani wyboru.
Ale przecież...
A co z dziećmi?
Co z dziećmi? Stracą matkę.
Chce pani powiedzieć,
że woli tu zostać?
Jako matka tych dzieci i żona Juliana?
Nawet jeśli przez to nigdy nie wróci pani do dawnego życia?
Tak!
Tak, zapomnę o Lui. Wybieram to życie.
Zostawię Lui! Wybieram to życie!
Co się dzieje?
Chyba oszalała.
Pani Manuel, jest pani samolubna.
Jeśli pani teraz odejdzie i powróci do dawnego życia,
choroba Justina zniknie.
Ale oni mnie nie rozpoznają.
Nie będą wiedzieli, kim jestem. Nie rozpoznają mnie!
Nie będą mnie pamiętali. Zapomną o mnie!
To niewygórowana cena.
Wsiadajmy.
Nie!
Mamo!
Żyłem dla innych ludzi.
Wierzę ci.
Co pani robi?
Muszę się pożegnać. Tylko chwila. Proszę!
Niech mi pan pozwoli się z nimi pożegnać!
Lui, niech pani się zatrzyma i z tym nie walczy!
Nie! Proszę mi pozwolić się z nimi pożegnać!
Ja tylko chcę się pożegnać.
Ostatni raz chcę być ich matką. Proszę!
Proszę!
Boże, proszę!
Boże!
Proszę!
Pięć minut.
Szybko!
Dziękuję.
Justin?
Żonko, jesteś cała mokra.
Nic mu nie jest?
Wszystko w porządku.
Nie martw się.
Zostawię was na chwilę. Pójdę do kasy.
Dobrze.
Mamo, muszę iść do szkoły.
Ja, chodź na chwilę.
Zapamiętaj dobrze.
Twoje marzenia... jeśli chcesz być prawniczką...
Jeśli chcesz być prawniczką,
malarką, gospodynią domową...
Bylebyś była szczęśliwa.
I włóż w to całe serce.
Dobrze?
Co się z tobą dzieje?
Nie... obiecaj mi.
Dobrze?
Dobrze!
Znów jesteś w tym dziwnym humorze.
Justin wydobrzeje, jest silny. Ma to po tobie.
Jasne?
Wrócę wcześniej.
Kocham cię, mamo.
Mamo?
Moje dziecko. Moje maleństwo.
Tak?
Myślałem, że mnie zostawiłaś.
Zawsze będziesz czuł moją obecność.
A ja zawsze będę nad tobą czuwała.
Mama bardzo cię kocha.
Ja zawsze będę cię kochać.
Pamiętaj...
żeby brać witaminy!
I zawsze bądź miły.
Nie bądź uparty.
Dobrze, mamo.
Moje dziecko...
nie zapomnij mnie, dobrze?
Dobrze.
Żonko, zjedz coś.
Możesz znów mnie tak nazwać?
Żonko?
Moja żonka.
Moja żonka, moja miłość.
Moja żonka.
Nie płacz już. Wystarczy.
Wszystko będzie dobrze.
Musimy tylko zapłacić rachunek.
Nie płacz.
Musimy zapłacić.
Poradzisz sobie, prawda?
O co chodzi?
Mój mąż.
Jesteś
najlepszą decyzją, jaką w życiu podjęłam.
Denerwuję się przez ciebie.
Mówisz tak, jakbyś odchodziła z innym.
A tylko idziesz do domu po jedzenie.
Dziękuję.
Idź, ja się tu wszystkim zajmę.
- Tak? - Tak.
Tak.
Tylko wróć szybko.
Dobrze.
- Na razie! - Na razie!
- Tak.
Proszę pani?
Słyszy mnie pani?
Taksówka!
Dokąd jedziemy?
Do Manili, proszę. Do szpitala.
Justin...
Siostro, chłopiec z sąsiedniego pokoju, Justin Alcantara.
Gdzie on jest?
Nie przyjmowaliśmy tu takiego pacjenta.
O co chodzi?
Tu są wszystkie dowody na malwersacje MDZ.
Wykończcie ich, brońcie ludzi,
wygrajcie.
Dlaczego pani to robi?
I dlaczego teraz?
Jesteś bardziej wiarygodna.
I do ciebie bardziej pasuje wizerunek idealnej kobiety.
Idealna kobieta nie istnieje.
Ideał
nie jest naszym celem.
Tworzenie.
Tworzenie?
My tworzymy.
Dziecko. Dom. Firmę.
Lekarstwa.
Nadzieję.
Ciepło.
Nie musi być idealne.
Po prostu tworzymy.
Bo wtedy
zawsze będziemy idealnie wystarczające.
Skąd ten nagły urlop?
Zmiana scenerii.
Tylko na miesiąc.
Dokąd jedziesz?
El Nido?
Bohol?
Bataan? Nie wiem.
Dokądkolwiek.
Co to jest?
Witaminy.
Przyniosę ci sok. Zaczekaj.
KAPITAN TONIE, RATUJĄC PASAŻERÓW NOCNA TRAGEDIA NA MORZU
Przepraszam, że próbowałam o was zapomnieć.
Wynagrodzę wam to.
Tęsknię za wami.
Porozmawiasz z nią?
Już nie zdoła mnie zobaczyć.
Moja misja zakończona.
Chciałabym ją uściskać.
Nie poczuje cię.
Chodźmy.
Justin?
To naprawdę ty!
Myślałam, że sobie ciebie wyobraziłam.
Justin!
Zawsze uciekasz. Mówiłam, nic mi nie jest. Coś sobie zrobisz.
Bardzo panią przepraszam. Mam nadzieję, że dzieci pani nie zaczepiały.
Jaja musi tylko...
Tato, nie! Mówiłam, że nie trzeba.
Szukasz toalety?
Znam dobrą. Toaletę.
Ale to kawałek stąd.
Podwieźć was?
Dziękuję za pomoc.
- Kot! - Kot!
Przepraszam.
Nie, to ja przepraszam.
Nie ma kota.
Wiem... przypomniałem sobie.
- Wydawało mi się, że cię znam. - Tak?
Tak, pamiętam cię. Mecenas Luisa.
Studiowaliśmy razem.
Udało ci się! Jestem z ciebie dumny.
Ja z ciebie też.
Ze mnie?
Nie, ty to zupełnie inna liga.
Naprawdę.
Ale jeśli mogę zapytać...
Podobno byłaś w śpiączce. Jak się czujesz?
W porządku?
To nic takiego. Trochę się przespałam.
Serio? Nie było ci ciężko?
Było.
Zwłaszcza kiedy się obudziłam.
Dlaczego?
Bo miałam piękny sen.
Piękny koszmar.
NA PODSTAWIE FILMU KOREAŃSKIEGO „WONDERFUL NIGHTMARE”
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka